niedziela, 17 listopada 2019

Rockin' Berries

Brytyjski kwintet pop założony na początku lat 60. w składzie: Clive Lea (ur. 16.02. 1942 r. w Birmingham, Anglia; śpiew), Geoffrey Turton (ur. 11.03. 1944 r. w Birmingham, Anglia; gitara), Bryan Charles "Chuck" Botfield (ur. 11.11. 1943 r. w Birmingham, Anglia; gitara), Roy Austin (ur. 27. 12. 1943 r. w Birmingham, Anglia; gitara) i Terry Bond (ur. 22.03. 1943 r. w Birmingham, Anglia; perkusja).

Karierę zaczynali jako rhythm'n'bluesowa grupa specjalizująca się w wykonywaniu własnych opracowań znanych przebojów rhythm'n'bluesowych. Po spotkaniu z amerykańskim kompozytorem, Kimem Fowleyem, nagrali za jego namową nową wersję zaoceanicznego hitu The Tokens "He's In Town". Singel dotarł do pierwszej piątki listy bestesellerów pod koniec 1964 r., otwierając drogę kolejnym przebojom, które były przeróbkami piosenek Jacka Scotta "What In The World's Come Over You" i The Reflections "Poor Man's Son", z Lea i Turtonem wykonującymi wspólnie partie wokalne.

Podobnie jak inne współczese formacje, Rockin' Berries do swojego repertuaru włączali skecze komediowe i parodie innych wykonawców. Nieudany singel "The Water Is Over Head" opublikowany w lipcu 1966 r. przerwał serię sukcesów na listach przebojów. W 1968 r. Turton poświęcił się karierze solowej jako Jefferson,a zespół kontynuował działalność występując głównie w klubach i kawiarniach.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
I Didn't Mean To Hurt You/ You'd Better Come HomeRockin' Berries10.196443[1]-Piccadilly 7N 35 197[written by Greenwich/Powers]
He's In Town/ FlashbackRockin' Berries10.19643[13]-Piccadilly 7N 35 203[written by Gerry Goffin/Carole King][Producer : John Schroeder][silver-UK][oryginalnie nagrana przez Tokens]
What In The World's Come Over You/ You Don't Know What To DoRockin' Berries01.196523[7]-Piccadilly 7N 35 217[written by Writers : Jimmy Wisner / B. Jackson][Producer : John Schroeder]
Poor Man's Son/ Follow MeRockin' Berries05.19655[11]-Piccadilly 7N 35 236[written by Joannie Bratton/Bob Hamilton/Ronnie Savoy/Steve Venet][Producer : John Schroeder][pierwotnie nagrana przez Reflections]
You're My Girl/ Brother BillRockin' Berries08.196540[7]-Piccadilly 7N 35 254[written by Gerry Goffin/Carole King][Producer : John Schroeder][silver-UK]
The Water Is Over My Head/ Doesn't Time FlyRockin' Berries12.196543[2]-Piccadilly 7N 35 270[written by Al Kooper / Irwin Levine][Producer : John Schroeder]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
In townRockin' Berries06.196515[1]-Pye NPL 38 013
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Sam The Sham & The Pharaohs

Właśc. Domingo Samudio lub Sam Samudio, ur. w Dallas w stanie Teksas, USA. Chociaż inspirację czerpał z tradycji muzyki teksańsko-meksykańskiej,jego pierwsze utwory utrzymane były w stylu Memphis. Razem z grupą Pharaohs w składzie: Ray Stinnet (gitara), Butch Gibson (saksofon), David Martin (bas) i Jerry Patterson (perkusja) uzyskał wysokie notowania na amerykańskiej liście przebojów w 1965 r. tanecznym hitem "Wooly Bully", który trafił również do brytyjskiej Top 20. Kolejnym sukcesem w USA była piosenka "Lil' Red Riding Hood" plasując się na drugim miejscu listy w nadchodzącym roku.

Grupa zmieniła później nazwę na Sam And The Sham Revue, lecz w 1970 r. piosenkarz rozwiązał zespół i rozpoczął karierę solową. Album Hard And Heavy, nagrany wspólnie z gitarzystą Duanem Allmanem, nie należał jednak do najjaśniejszych momentów w karierze Sama ze względu na niespójność i brak konsekwencji. Domingo pracował potem nad muzyką do filmu "The Border" (z 1982 r.).


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Wooly bully/Ain't gonna moveSam The Sham & Pharaohs04.196511[15]2[18]MGM 13 322[gold-US][written by Domingo Samudio][produced by Stan Kesler][31[5].R&B Chart]
Ju Ju hand/Big City lightsSam The Sham & Pharaohs07.1965-26[7]MGM 13 364[written by Domingo Samudio][produced by Stan Kesler]
Ring dang doo/Don't try itSam The Sham & Pharaohs10.1965-33[9]MGM 13 397[written by Joe Byers/Bob Tubert][produced by Stan Kesler]
Red hot/A long long waySam The Sham & Pharaohs02.1966-82[5]MGM 13 452[written by Billy "The Kid" Emerson][produced by Stan Kesler]
Lil' red riding hood/Love me like beforeSam The Sham & Pharaohs06.196646[3]2[14]MGM 13 506[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler][gold]
The hair on my chinny chin chin/[I'm in with] The out crowdSam The Sham & Pharaohs10.1966-22[8]MGM 13 581[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler]
How do you catch a girl/The love you left behindSam The Sham & Pharaohs12.1966-27[8]MGM 13 649[written by Ronald Blackwell][produced by Stan Kesler]
On that' s good,no that's bad/Take what you can getSam The Sham & Pharaohs03.1967-54[6]MGM 13 713[written by D. Blackwell][produced by Stan Kesler]
Black sheep/My day's gonna comeSam The Sham & Pharaohs06.1967-68[6]MGM 13 747[written by Bob McDill][produced by Stan Kesler]
Banned in Boston/Money's my problemSam The Sham & Pharaohs09.1967-117[2]MGM 13 803[written by John Morier][produced by Jimmy "Wiz" Wisner]
Yakety yak/Let our love light shineSam The Sham & Pharaohs12.1967-110[5]MGM 13 863[written by Lieber, Stoller][produced by Stan Kesler][#1 hit for Coasters in 1958]
I couldn't spell!!@!/The down home strutSam The Sham & Pharaohs10.1968-120[2]MGM 13 972[written by Wayne Thompson][produced by Stan Kesler]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Wooly bullySam The Sham & The Pharaohs06.1965-26[18]MGM E/SE 4297[produced by Stan Kesler]
Lil ' red riding hoodSam The Sham & The Pharaohs09.1966-82[7]MGM E/SE 4407
The best of Sam The Sham and The PharaohsSam The Sham & The Pharaohs03.1967-98[17]MGM E/SE 4422
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Teenage Fanclub

Grupa szkocka. Powstała w 1986 w Bellshill koło Glasgow z inicjatywy Normana Blake'a (20.10.1965, Bellshill) - voc, g, który miał już wówczas za sobą współpracę z zespołem The BMX Bandits (jako perkusista). Z początku przyjęła nazwę The Boy Hairdressers, wziętą ze sztuki Joe Oriona. W składzie oprócz lidera występowali wówczas Raymond McGinley (3.01.1964, Glasgow) - b, Francis McDonald (21.11.1970, Bellshill) - dr, Joe McAlinden - viol , Jim Lambie - vib.
W 1988 zawiesiła działalność, a rok później odrodziła się jako Teenage Fanclub. Tworzyli ją wtedy: Blake-voc, g, McGinley-g, McDonald - dr oraz Gerard Love (31.08.1967, Motherwell) - b, voc. W końcu 1989 McDonalda, który później związał się z The Pastels, zastąpił Brendan 0'Hare (16.01.1970, Bellshill) - dr, który w 1994 odszedł. Jako The Boy Hairdressers zaczynała od koncertów w klubach studenckich na terenie całego kraju. Wykonywała własne piosenki w stylu lat sześćdziesiątych, inspirowane zwłaszcza dorobkiem The Byrds i Love. Sięgała też po znane utwory, jak Who Loves The Sun The Velvet Underground czy Don't Cry No Tears Neila Younga (później umieszczony na stronie B jednego z singli). Pod wpływem zespołu DINOSAUR JR., z którym zetknęła się w trasie, stopniowo zwracała się ku bardziej nowoczesnej odmianie rocka. Jej debiutem płytowym był singel Golden Showers, wydany w styczniu 1988 nakładem maleńkiej firmy 53rd & 3rd. Wkrótce potem drogi muzyków rozeszły się (Blake związał się na krótko z The Pastels - jako basista; także później współpracował z tym zespołem). W 1989 wznowiła działalność.

Jako Teenage Fanclub po raz pierwszy zaprezentowała się publiczności w końcu roku w Londynie na wspólnym koncercie z RIDE, PALE SAINTS i The Pastels. Wcześniej, bo już w lipcu, nagrała większą część repertuaru A Catholic Education, ale ukończyła pracę dopiero wiosną 1990. Idąc za radą muzyków The Pastels, przesłała taśmę Dave'owi Barkerowi i niebawem podpisała kontrakt z założoną przez niego, małą firmą płytową Paperhouse. Album trafił na rynek w lipcu tego roku. W pierwszych miesiącach rozszedł się zaledwie w pięciu tysiącach egzemplarzy. Nagrany kosztem dwóch tysięcy funtów był dziełem nie dopracowanym, chaotycznym, niestarannie nagranym.

Ujawniał fascynację dokonaniami Dinosaur Jr. czy Sonic Youth. Zawierał głównie proste utwory, pełne gitarowego zgiełku, jak wybrany na singel Everything Flows, Catholic Education czy przedstawiony w dwóch wersjach, instrumentalny Heavy Metal. Tylko niektóre piosenki zwracały uwagę bogatszymi melodiami, np. Too Involved, przypominająca twórczość Alexa Chiltona, i Don't Need A Drum, porównywana do wczesnych dokonań PRIMAL SCREAM.

Wkrótce po ukazaniu się debiutanckiego albumu grupa wyjechała do Nowego Jorku i z sukcesem zaprezentowała się na dorocznym New Music Seminar (dwukrotnie wystąpiła w słynnym klubie CBGB's). Dokonała też nagrań w studiu Fun City z producentem Donem Flemingiem, współpracownikiem Dinosaur Jr. Jednodniowa sesja zaowocowała dwoma singlami: The Ballad Of John AndY oko (przeróbka przeboju The Beatles) i God Knows It's True. Większość utworów, jakie wówczas zarejestrowano, np. Happy The Rolling Stones, September Girls Big Star i Pretty Vacant The Sex Pistols, nie doczekała się jednak publikacji. Jesienią formacja odbyła udane tournee po Wielkiej Brytanii u boku Sonic Youth. Dyskontując sukcesy zdecydowała się związać z bardziej prężną firmą płytową niż Paperhouse i na początku 1991 podpisała kontrakt z Creation.

Chociaż podczas następnej sesji nagraniowej, zorganizowanej w maju tego roku w Liverpoolu, znowu z Flemingiem jako producentem, nie musiała już liczyć się z każdym groszem, wynajęła studio na zaledwie cztery dni, a w sumie wydała tylko dziesięć tysięcy funtów. Zarejestrowała mimo wszystko tak wiele utworów, że postanowiła wydać nie jedną płytę, lecz dwie. Najpierw, w sierpniu, zebrała nagrania instrumentalne na potraktowanej jako rodzaj żartu, taniej, dość szybko wycofanej ze sprzedaży The King. Znalazły się tam m.in. nieco zwariowane wersje utworów Interstellar Overdrive Pink Floyd i Like A Virgin Madonny, próbki studyjnego jamowania Heavy Metal 6 i Heavy Metal 9 oraz hołd dla zespołu MUDHONEY zatytułowany po prostu Mudhoney.

Równocześnie ukazał się singel z kompozycją Star Sign. Właściwym owocem majowej sesji był album Bandwagonesque, wydany w październiku. Po debiucie zaskakiwał on bogactwem repertuaru, pomysłowością opracowań i starannością wykonania. Grupa przeciwstawiła się wszystkim muzycznym modom obowiązującym w Wielkiej Brytanii początku lat dziewięćdziesiątych i stworzyła ekscytujący repertuar rockowy w starym stylu. W wywiadach prasowych przyznawała się do wielu fascynacji, od piosenek Cole'a Portera przez przeboje The Beatles, The Kinks, The Beach Boys i The Byrds po bliski jej od dawna rock amerykańskich zespołów Sonic Youth, Dinosaur Jr. i NIRVANA. Recenzenci doszukiwali się w przedstawionych przez nią utworach melancholii i liryzmu balllad Neila Younga i Alexa Chiltona (December), rockowej werwy przebojów The Rolling i Status Quo (The Concept, What You do to Me) oraz szaleństwa metalu i hardcore'u (Metal Baby, Satan). Płytę Bandwagonesqoe uznano za jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych w brytyjskim rocku w 1991.

Odniosła ona też sukces komercyjny, nie tylko w Wielkiej Brytanii w Stanach sprzedano ją w ponad dwustu tysiącach egzemplarzy. Przyniosła dwa przeboje: The Concept i What You Do To Me (na stronie B singla z tą piosenką znalazła się m.in. przeróbka utworu Life's A Gas zespołu T. Rex). Alan McGee szef Creation, wypowiadał się o niej jako największym osiągnięciu swojej firmy. Grupa promowała swój album na koncertach m.in w Stanach razem z zespołem SWERVEDRIVER (w 1992 na rynku amerykańskim ukazały się, w związku z tym tournee różne okolicznościowe płyty Teenage Fanclub, np.firma K wydała w 1992 singel z dwoma przeróbkami - Free Again Alexa Chiltona i Bad Seeds BEAT HAPPENING). Ważnym wydarzeniem artystycznym w karierze grupy była wspólna sesja z jednym z mistrzów - Alexem Chiltonem, zorganizowana w lipcu 1992 w studio Radia Scotland w Glasgow. Wykonano m.in. dwie jego piosenki — You're So Fine i Don't Stop. Owocem innej sesji radiowej sprzed dwóch lat, była natomiast czwórka " The Peel Sessions", wydana w grudniu 1992r przez firmę Strange Fruit, zawierająca m.in. God Knows It's True i Alcoholiday.

We wrześniu 1992 grupa rozpoczęła w Glasgow przygotowania do nagrania albumu Thirteen. Pracowała nad nim dłużej niż nad poprzednimi - osiem miesięcy. Wydała więcej pieniędzy niż kiedykolwiek - pięćsześćdziesiąt tysięcy funtów. Sesję rozpoczęła w studiu Ca Va urządzonym w krypcie starego kościoła w Glasgow, a zakończy w Revolution Studios w Cheadle Hulme.

Zrezygnowała z usług producenta spoza własnego grona, zatrudniła jedynie realizatora - Andy'ego MacPhersona. Przedstawiła muzykę subtelniejszą i spokojniejszą niż dawniej, np. Gene Clark - hołd dla Gene'a Clarka z The Byrds, ale nawiązujący do melodii Down By The River Neila Younga, The Cabbage - stylizacja na piosenki George'a Harrisona, Hang On - utwór oparty na riffie wziętym z 20th Century Boy T. Rex, Flet Liv Dead - próba przywołania atmosfery przebojów The Zombies.
Niektóre piosenki wzbogaciła partiami instrumentów smyczkowych (np. The Cabbage, Hang On) i saksofonu (np. Commercial Alternative). W tekstach podjęła m.in. temat uciążliwości kariery estradowej (np. Radio, Song To The Cynic). Przebojami były wydane na małych płytach utwory Radio (na stronie B m. i n. przeróbka Chords Of Fame Phila Ochsa) i Norman 3. W tym czasie opublikowała też niskonakładowy singel Patty Girl (piosenka z repertuaru Gary And The Hornets; na stronie B utwór Mine Exclusively nagrany z gościnnym udziałem Alexa Chiltona), z którego dochód przeznaczony został na lekarstwa dla mieszkańców Bośni i Hercegowiny.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
God Knows It's True /So Far GoneTeenage Fanclub11.199099[1]-Paperhouse PAPER 007[written by Norman Blake][produced by Teenage Fanclub]
Star Sign /Heavy Metal 6Teenage Fanclub08.1991444.Modern Rock TracksCreation CRE 105[written by Gerard Love][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
The Concept /Long HairTeenage Fanclub10.199151[1]19.Modern Rock TracksCreation CRE 111[written by Norman Blake][produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
What You Do To Me /B-SideTeenage Fanclub01.199231[2]-Creation CRE 115[written by Norman Blake][produced by Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Radio/Don's Gone ColumbiaTeenage Fanclub06.199131[2]-Creation CRE 130[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
Norman 3 /Genius EnvyTeenage Fanclub09.199350[1]-Creation CRE 142[written by Norman Blake][produced by Andy MacPherson]
Fallin'Teenage Fanclub & De La Soul04.199459[2]-Epic 6602622[written by De La Soul, Jeff Lynne, Teenage Fanclub, Tom Petty][produced by De La Soul, Teenage Fanclub, Andy MacPherson]
Mellow Doubt /Some People Try (To Fuck With You)Teenage Fanclub03.199534[3]-Creation CRE 175[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Sparky's Dream /BurnedTeenage Fanclub05.199540[2]-Creation CRE 201[written by Gerard Love][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
The John Peel SessionFrank Black & Teenage Fanclub 08.199598[1]-Strange Fruit SFPSCD 091[written by Jones, Blackwell][produced by Ted De Bono]
Neil Jung/The ShadowsTeenage Fanclub08.199562[2]-Creation CRE 210[written by Norman Blake][produced by David Bianco , Teenage Fanclub]
Have lost it EP.Teenage Fanclub12.199553[2]-Creation CRE 216[written by Gerard Love][produced by Duncan Cameron, Teenage Fanclub]
Ain't That Enough /KickaboutTeenage Fanclub06.199717[3]-Creation CRE 228[written by David Bianco][produced by Teenage Fanclub]
I Don't Want Control Of You /The CountTeenage Fanclub08.199743[2]-Creation CRE 238[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub, David Bianco]
Start Again /How Many More YearsTeenage Fanclub11.199754[2]-Creation CRE 260[written by N. Blake][produced by Teenage Fanclub]
I Need Direction /On This Good NightTeenage Fanclub10.200048[2]-Columbia 6699512[written by Gerard Love][produced by Teenage Fanclub]
Near to YouTeenage Fanclub & Jad Fair03.200268[1]-Geographic GEOG 013CD[written by Teenage Fanclub, Jad Fair]
AssociationInternational Airport / Teenage Fanclub 09.200475[1]-Geographic GEOG 29CD
Fallen leavesTeenage Fanclub06.200578[1]-PeMa PEMA 004[written by Gerard Love]


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
The KingTeenage Fanclub08.199153[2]-Creation CRELP 096[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
BandwagonesqueTeenage Fanclub11.199122[7]137[4]Creation CRELP 106[produced by Don Fleming, Paul Chisholm, Teenage Fanclub]
ThirteenTeenage Fanclub10.199314[3]-Creation CRELP 144[produced by Teenage Fanclub ,Andy MacPherson]
Grand PrixTeenage Fanclub05.19957[9]-Creation CRELP 173[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Songs from Northern BritainTeenage Fanclub06.19973[8]-Creation CRELP 196[produced by David Bianco, Teenage Fanclub]
Howdy !Teenage Fanclub10.200033[3]-Columbia 5006222[produced by Teenage Fanclub]
Four Thousand Seven Hundred & Sixty-six Teenage Fanclub02.200347[2]-Poolside POOLS 3CD[produced by Teenage Fanclub, Don Fleming, Paul Chisholm, David Bianco, Nick Brine, Andy Macpherson]
Man-MadeTeenage Fanclub05.200534[2]-Pema PEMA 002CD[produced by John McEntire]
ShadowsTeenage Fanclub06.201030[2]-Pema PEMA 007CD-
HereTeenage Fanclub09.201610[2]-Pema PEMA 9 CD-





Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

World Party

World Party-było przystanią dla nieposkromionej fantazji wokalisty i multiinstrumentalisty Karla Wallingera,wcześniej znanego jako członka The Waterboys.
Urodzony 19 pażdziernika 1957r w Prestatyn w Walli dojrzewał muzycznie nie tylko pod wpływem The Beatles,ale interesował się także brzmieniem Motown i merseybeat.Debiutował w grupie Quasimodo w 1976r,a rok póżniej przenosi się do Londynu ,aby podjąć pracę jako urzędnik ATV/Northern Songs,a tymczasem Quasimodo przekształca się w The Alarm.

Po okresie pracy jako dyrektor muzyczny przedstawienia na West End-The Rocky Horror Picture Show,zostaje członkiem funkowej grupy Out,zanim trafił do Waterboys,kierowanej przez Mike Scotta.Razem z tą grupą nagrał album "A pagan place" wydany w 1984r.Po wydaniu doskonałego This Is the Sea,Wallinger mimo doskonałych stosunków w Waterboys,opuszcza ją aby zrealizować swój projekt pod szyldem World Party.

Płyta mająca nawiązywać do okresu albumu Revolver-The Beatles,została nagrana w jego domowym studio i ujrzała światło dzienne w 1987r pod tytułem "Private revolution".Pochodzący z tej płyty singiel "Ship of Fools" trafia na Top 40 UK Charts.Po dłuższym okresie milczenia,wypełnionym współpracą z Sinead O'Connor nad jej debiutanckim albumem "Lion & The Cobra" w 1988r;wraca w 1990r płytą "Goodbye Jumbo" z której pochodzą średnio przebojowe single "Way Down Now" i "Put the Message in the Box" .

Po wydaniu w 1993r EP-ki "Thank you world" [zawierającej cover Beatles "Happiness Is a Warm Gun"],zatrudnia jako pełnoprawnych członków zespołu gitarzystę-Dave Caitlina-Bircha i perkusistę Chrisa Sharrocka.W końcu lat 90-tych Wallinger zawiesza na parę lat działalność grupy,by reaktywować go w 2000r.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Ship of fools/World groove [Do the mind guerilla]World Party02.198742[6]27[15]Ensign ENY 606[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Message in a box/Nature girlWorld Party05.199039[6]-Ensign ENY 631[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Way down now/Watching and waitingWorld Party08.199066[2]-Ensign ENY 634[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Thank you worldWorld Party04.199168[1]-Ensign ENY 643[written by K. Wallinger][produced by K. Wallinger]
Is it like today/BasicallyWorld Party03.199319[6]-Ensign ENY 658[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger, Steve Lillywhite ]
Give it all away/Mystery girlWorld Party07.199343[3]-Ensign ENY 659[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]
All i gave/No more cryingWorld Party09.199337[3]-Ensign ENY 660[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]
Beautiful dream/Is it like today/Put the message in a box/Ship of foolsWorld Party05.199731[2]-Chrysalis CDCHS 5053[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]
Here Comes the FutureWorld Party08.200089[1]-Papillon BTFLYS 0006[written by K. Wallinger][produced by Karl Wallinger]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Private revolutionWorld Party08.198656[4]39[31]Ensign CHEN 4[produced by K. Wallinger]
Goodbye jumboWorld Party05.199036[10]73[23]Ensign CHEN 10[produced by K. Wallinger]
Bang!World Party04.19932126[8]Ensign CHEN 33[produced by K. Wallinger]
EgyptologyWorld Party06.199734167[1]Chrysalis CHR 6124[produced by K. Wallinger]
Dumbing upWorld Party08.200064-Papillion BTFLYCD 0006[produced by K. Wallinger]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Al Green

Urodził się 13 kwietnia 1946 roku w Forest City (stan Arkansas), a wychował w Grand Rapid (Michigan) Tam, w wieku 9 lat wraz ze swoimi trzema starszymi braćmi założył amatorską grupę wokalną wykonującą klasyczne kompozycje muzyki gospel. Z zespołem tym współpracował przez 7 lat, a kolejnym etapem w jego karierze była grupa THE CREATION zorganizowana z Curtisem Rogersem i Palmerem Jamesem. Przetrwała ona (nie wzbudzając większego zainteresowania) do 1967 roku, do momentu, gdy James został właścicielem przedsiębiorstwa muzycznego.

Wtedy też nakłonił Greena do rozpoczęcia solowej działalności piosenkarskiej, a na jego pierwszy singel wybrał własną kompozycję "Back Up Train". Ku ogólnemu zaskoczeniu, utwór ten stał się w Stanach Zjednoczonych bardzo popularnym przebojem. Seria następnych krążków Greena była jednak już mniej udana, co spowodowało, że w ciągu kilku miesięcy o piosenkarzu tym niemal zupełnie zapomniano. Dopiero dwa lata później, w 1969 roku, dalszą karierą Al Greena postanowił zająć się znany amerykański producent Willie Mitchell. Efekt tej współpracy był prawie natychmiastowy. Kolejne single- "I Can't Get Next To You" z bieżącego repertuaru THE TEMPTATIONS, "Tired Of Being Alone" i "Let's Stay Together" błyskawicznie zdobyły popularność w Stanach, plasując Greena w ścisłej czołówce największych czarnych gwiazd muzyki soul.

Sukces w USA pociągnął za sobą także ogromną popularność tego piosenkarza w Europie, a zwłaszcza w Wielkiej Brytanii, gdzie w 1971 roku jego przebój "Tired Of Being Alone" trafił aż na 4 miejsce listy bestsel lerowych singli. Obok małych płyt ogromnym zainteresowaniem cieszyły się także albumy, wszystkie wyjątkowo precyzyjnie przygotowane, co oprócz Greena -głównego wokalisty, kompozytora i autora tekstów, było zasługą współpracującego z nim perkusisty Al Jacksona - aranżera i szefa zespołu akompaniującego.

Tylko do 1973 roku Al miał na swym koncie 20 milionów sprzedanych albumów, a zamówienia na każdy następny longplay z góry gwarantowały mu za niego co najmniej Złotą Płytę. Wielkim pasmem sukcesów były również koncerty Al Greena, na które w ciągu roku przeznaczał około 40 tygodni. W 1974, w związku z samobójczą śmiercią przyjaciółki, częściowo ograniczył działalność nagraniowo-koncertową, poświęcając wiele czasu religii. Dwa lata później został pastorem jednego z kościołów w Memphis.



Single


Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Back up train/Don' t leave meAl Green & The Soul Mate' s12.1967-41[12]Hot Line 15.000[written by Palmer James/Curtis Rodgers][produced by Palmer James, Curtis Rodgers][5[14].R&B Chart]
Don' t hurt me no more/Get yourself togetherAl Greene04.1968-127[3]Hot Line 15.001[written by Palmer James/Curtis Rodgers][produced by Palmer James, Curtis Rodgers]
You Say It/Gotta Find A New WorldAl Green02.1970--Hi 2172[written by A. Green][28[9].R&B Chart]
Right Now, Right Now/All Because (I'm A Foolish One)Al Green06.1970--Hi 2177[written by Al Green][23[8].R&B Chart]
I can' t get next to you/Ride Sally rideAl Green11.1970-60[10]Hi 2182[written by Norman Whitfield, Barrett Strong][produced by Al Green, Willie Mitchell][11[13].R&B Chart]
Driving wheel/True loveAl Green04.1971-115[2]Hi 2188[written by R. Sykes][produced by Willie Mitchell][46[5].R&B; Chart][# 85 hit for Junior Parker in 1961r]
Tired of being alone/Get back babyAl Green07.19714[13]11[19]Hi 2194[gold-US][written by Al Green][produced by Willie Mitchell, Al Green][7[20].R&B; Chart]][produced by Willie Mitchell][46[5].R&B; Chart]
Let' s stay together/Tomorrow' s dreamAl Green12.19717[12]1[1][16]Hi 2202[gold-US][written by Willie Mitchell, Al Green, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][1[9][16].R&B; Chart]
Look what you done for me/La-la for youAl Green04.197244[4]4[12]Hi 2211[gold-US][written by A. Green, W. Mitchell, A. Jackson][produced by Willie Mitchell][2[15].R&B; Chart]
I' m still in love with you/Old time lovin'Al Green07.197235[5]3[12]Hi 2216[gold-US][written by Al Green, Willie Mitchell, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][1[2][12].R&B; Chart]
Guilty/Let me help youAl Green09.1972-69[7]Bell 45.258[written by R. Williams][produced by Palmer James, Curtis Rodgers][29[10].R&B; Chart]
You ought to be with me/What is this feelingAl Green10.1972-3[15]Hi 2227[gold-US][written by Al Green, Willie Mitchell, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][1[1][14].R&B; Chart]
Hot wire/Don' t leave meAl Green01.1973-71[5]Bell 45.305[written by P. James][produced by Palmer James, Curtis Rodgers]
Call me [Come back home]/What a wonderful thing love isAl Green02.1973-10[11]Hi 2235[gold-US][written by Al Green, Willie Mitchell, Al Jackson][produced by Willie Mitchell][2[11].R&B Chart]
Here i am [Come and take me]/I' m glad you' re mineAl Green07.1973-10[15]Hi 2247[gold-US][written by A. Green, M. Hodges][produced by Willie Mitchell, Al Green][1[1][17].R&B Chart]
Livin' for you/It ain' t no fun to meAl Green12.1973-19[11]Hi 2257[written by Al Green, Willie Mitchell][produced by Willie Mitchell][2[15].R&B Chart]
Let' s get married/So good to be hereAl Green03.1974-32[11]Hi 2262[written by Al Green][produced by Willie Mitchell, Al Green][3[18].R&B Chart]
Sha La-la [Make me happy]/School daysAl Green09.197420[10]7[19]Hi 2274[gold-US][written by Al Green][produced by Willie Mitchell][2[18].R&B Chart]
L-O-V-E [Love]/I wish you were hereAl Green03.197524[8]13[12]Hi 2282[written by Al Green, Willie Mitchell, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][1[2][14].R&B; Chart]
Oh me,oh my [Dreams in my arms]/Strong as death [Sweet as love]Al Green07.1975-48[6]Hi 2288[written by Al Green, Willie Mitchell, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][7[12].R&B; Chart]
Let It Shine/There's No WayAl Green05.1976--Hi 2306[written by Al Green, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][16[12].R&B; Chart]
Full of fire/Could i be the oneAl Green11.1975-28[11]Hi 2300[written by Al Green, Willie Mitchell, Mabon Hodges][produced by Willie Mitchell][1[1][15].R&B; Chart]
Keep me cryin' /There is loveAl Green10.1976-37[14]Hi 2319[written by Al Green, Willie Mitchell][produced by Willie Mitchell][4[15].R&B; Chart]
I tried to tell myself/SomethingAl Green02.1977-101[5]Hi 2322[written by Al Green, Willie Mitchell][produced by Al Green, Willie Mitchell][26[11].R&B; Chart]
Love and happiness/Glory,gloryAl Green07.1977-104[6]Hi 2324[written by A. Green, M. Hodges][produced by Willie Mitchell][92[3].R&B; Chart][# 58 hit for Earnest Jackson in 1973r]
Belle /Chariots of fireAl Green01.1978-83[5]Hi 77 505[written by A. Green, F. Jordan, R. Fairfax][produced by Al Green][9[17].R&B; Chart]
I feel good/Feels like summerAl Green04.1978-103[8]Hi 78 511[written by A. Green, F. Jordan, R. Fairfax, Jr.][produced by Al Green][36[11].R&B; Chart][13[17].Hot Dance/Disco]
Wait Here/To Sir With LoveAl Green02.1979--Hi 78 522[A:written by Al Green, Fred Jordan, Reuben Fairfax, Jr.][B:written by D. Black, M. London][produced by Al Green][A:58[7].R&B; Chart][B:71[5].R&B; Chart]
Everythings Gonna Be Alright/So Real To MeAl Green03.1987--A&M 2919[written by Eban Kelly, Jimi Randolph][produced by Eban Kelly, Jimi Randolph][22[14].R&B; Chart]
Put a little love in your heart/A great big piece of loveAnnie Lennox & Al Green11.198828[8]9[17]A&M; 1255[written by Jackie DeShannon, Randy Myers, Jimmie Holiday][produced by David A. Stewart][piosenka z filmu Scrooged][oryginalnie nagrana przez Jackie DeShannon][29[6].Hot Dance/Disco]
As Long As We're Together (Remix)/ BlessedAl Green06.1989--A&M 1427[written by Al Green][produced by Al B Sure, Kyle West][15[13].R&B; Chart]
The message is loveArthur Baker and The Backbeat Disciples feat Al Green10.198938[5]-A&M; 1474[written by A. Baker, R. Scher][produced by Arthur Baker, Richard Scher][39[4].Hot Dance/Disco][84[5].R&B Chart]
Leave the Guns at HomeArthur Baker feat. Al Green11.1991--RCA 62 111[produced by Arthur Baker][69[6].R&B; Chart]
Love is a beautiful thingAl Green10.199356[2]-Arista 74321162692 [UK][written by Seth Swirsky]
Your Heart's in Good HandsAl Green12.1995--MCA 55 142[written by Diane Warren][produced by Narada Michael Walden, Louis Biancaniello][47[15].R&B; Chart]
Put It on Paper Ann Nesby feat. Al Green02.2002--It's Time Child[44[20].R&B; Chart]
Love IzErick Sermon feat. Al Green02.2003--J Records 21 256[80[9].R&B; Chart]
I Can't StopAl Green01.2004--Blue Note 53 284[written by Al Green][produced by Willie Mitchell][97[1].R&B; Chart]
Stay with Me (By the Sea)Al Green feat. John Legend05.2008--Blue Note[49[20].R&B; Chart]



Albumy


Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Al Green get next to youAl Green08.1971-58[43]Hi 32 062[produced by Willie Mitchell]
Let' s stay togetherAl Green02.1972-8[56]Hi 32 070[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Al GreenAl Green09.1972-162[9]Bell 6076[produced by Curtis Rodgers, Palmer E. James]
I'm still in love with youAl Green10.1972-4[67]Hi 32 074[platinum-US][produced by Willie Mitchell]
Green is bluesAl Green01.1973-19[28]Hi 32 055[produced by Willie Mitchell]
Call meAl Green05.1973-10[41]Hi 32 077[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Livin for youAl Green12.1973-24[30]Hi 32 082[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Al Green explores your mindAl Green11.1974-15[33]Hi 32 087[gold-US][produced by Willie Mitchell]
Al Green/Greatest HitsAl Green03.197518[16]17[21]Hi 32 089[2x-platinum-US][silver-UK][produced by Willie Mitchell]
Al Green is loveAl Green09.1975-28[23]Hi 32 092[produced by Willie Mitchell]
Full of fireAl Green03.1976-59[16]Hi 32 097[produced by Willie Mitchell]
Have a good timeAl Green11.1976-93[14]Hi 32 103[produced by Willie Mitchell, Al Green]
Al Green' s Greatest Hits,Volume IIAl Green07.1977-134[9]Hi 32 105[produced by Willie Mitchell]
The belle albumAl Green12.1977-103[12]Hi 6004[produced by Al Green]
Soul survivorAl Green05.1987-131[14]A&M; 5150[produced by Eban Kelly, Jimi Randolph, Deborah McDuffie, Errol Thomas and Paul Zaleski.]
Hi life-The best of Al GreenAl Green10.198834[7]-K-Tel NE 1420[silver-UK]
AlAl Green10.199241[2]-Beechwood AGREECD 1
Al Green/Greatest HitsAl Green08.1995-127[29]Right Stuff 30 800[2x-platinum-US]
Take me to the riverAl Green10.2000-186[1]Right Stuff 28 679
The Love Songs CollectionAl Green02.2003-91[3]Right Stuff 80 327-
L-O-V-E-The essential Al GreenAl Green02.200218[9]-Hi ALTV 2002[silver-UK]
I can' t stopAl Green11.2003193[1]-Blue Note 93556 [produced by Willie Mitchell]
Everything's OKAl Green04.2005-50[7]Blue Note 74 584[produced by Willie Mitchell, Al Green]
Love & Happiness: The Very Best of Al GreenAl Green.2005146[1]--[silver-UK]
The Definitive Greatest HitsAl Green02.2007-46[11]Hi-
What Makes the World Go 'Round?Al Green03.2008-196[2]Starbucks-
Lay It DownAl Green05.200888[1]9Blue Note 3484492[produced by Ahmir "Questlove" Thompson, James Poyser]
Greatest Hits-The Best OfAl Green02.201852[2]-Fat Possum FP 14872-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 16 listopada 2019

4 Non Blondes

4 NON BLONDES, zespół amerykański. Powstał w październiku 1989 w San Francisco w Kalifornii. Założyła go Linda Perry (właśc. Linda M. Perry; 15.04.1965, Springfield, Massachusetts) - voc, g. W pierwszym składzie znalazły się też: Shaunna Hall - g, Christa Hillhouse (28.11.1961) - b, g, dr, fl i Wanda Day - dr. Niebawem Wandę zastąpiła Dawn Richardson (19.04.1964) - dr, k, tb. Wkrótce potem odeszła Shaunna. Do nagrania płyty "Bigger, Better, Faster, More!" zaproszono więc muzyka sesyjnego, Louisa Metoyera - g. W 1993 dołączył na stałe Roger Rocha (21.08.1967; wnuk słynnego malarza ekspresjonisty Clyfforda Stilla) - g. Zespół działał do 1994.

Linda Perry przyszła na świat w Springfield jako jedno z siedmiorga dzieci Marluce Perry, dekoratorki wnętrz pochodzenia brazylijskiego, i Xaviera Perry'ego, inżyniera pochodzenia portugalsko-amerykańskiego. Dorastała w San Diego. Była niespokojnym duchem. Nie ukończyła szkoły, uciekała przed problemami w urojenia narkotyczne. W stanie zamroczenia spadła z dużej wysokości i złamała obojczyk. Unieruchomiona na długie tygodnie, miała czas, by przemyśleć dotychczasowe życie i podjąć decyzję o rozpoczęciu wszystkiego od nowa. W 1987 wyjechała do San Francisco. Pracowała jako kelnerka, ale marzyła o karierze estradowej - śpiewała na ulicach, bez powodzenia zabiegała o kontrakt w firmach fonograficznych w Los Angeles.
W 1989 poznała Christę Hillhouse, córkę znanego gitarzysty grającego muzykę salsa, Xaviera Hillhouse'a, i z nią utworzyła 4 Non Blondes.

Zespół zaczął działalność w dramatycznych okolicznościach - pierwsza próba, zaplanowana na 17 października 1989, nie doszła do skutku z powodu trzęsienia ziemi w San Francisco. Doświadczenia estradowe zdobywał w klubach i teatrach swojego miasta, jak Paradise Lounge, Slim's, Warfield Theatre. Mimo kontrowersji, jakie wzbudzał jego lesbijski image, zaskarbił sobie uznanie słuchaczy rozgłośni kalifornijskich nagraną na własny koszt piosenką Dear Mr. President. Wkrótce potem podpisał kontrakt z firmą Interscope i przystąpił razem z producentem Davidem Tickle'em, współpracownikiem Prince'a, do pracy nad płytą "Bigger, Better, Faster, More!", wydaną w marcu 1993. W jego wybornej, porywającej muzyce znalazła odzwierciedlenie fascynacja hippisowskim rockiem lat sześćdziesiątych, z elementami bluesa, funku, folku (np. Train, Supefly, What's Up, Pleasantly Blue, No Place Like Home).

Śpiewającą z niesłychaną ekspresją Lindę Perry porównywano do największych - do Janis Joplin, Roberta Planta czy Joe Cockera. Sukces światowy zapewniła zespołowi wydana na singlu w kwietniu 1993 piosenka What's Up, pod względem melodycznym przypominająca Don't Worry Be Happy, wielki przebój Bobby'ego McFerrina (na stronie B płytki utwór The Train). O wiele mniejsze powodzenie miały następne single: Spaceman/Strange z października 1993 i Dear Mr. President/Superfly z grudnia tego roku. Utwór What's Up powrócił w 1994 na listy przebojów w dyskotekowej wersji DJ Miko.

Dyskografię uzupełniają pojedyncze nagrania na składankach, płytach filmowych itp., jak Mary's House na soundtracku "Wayne's World 2" (Reprise, 1993), Bless The Beasts And Children na płycie hołdzie dla The Carpenters "If I Were A Carpenter" (A&M;, 1994), I'm The One na soundtracku "Airheads" (Fox - Arista, 1994) i Misty Mountain Hop na płycie hołdzie dla Led Zeppelin "Encomium - A Tribute To Led Zeppelin" (Atlantic, 1995).

Perry jako solistka firmowała dwa świetne albumy: "In Flight" (Interscope, 1996) i "After Hours" (wydany we własnej firmie Rockstar, 1999). W duecie z Grace Slick zaśpiewała piosenkę Knock Me Out, wykorzystaną w filmie The Crow: City Of Angels (Kruk: Miasto Aniołów; 1996, reż. Tim Pope) i wydaną na soundtracku "The Crow: City Of Angels" (Hollywood, 1996). Z wielkim powodzeniem współpracowała jako kompozytorka, autorka tekstów, a niekiedy i producentka nagrań m.in. z Janis Ian, Pink, Christiną Aguilerą, Courtney Love, Gwen Stefani, Kelly Osbourne i Unwritten Law. Była współautorką scenariusza i producentką zwariowanej komedii muzycznej Pink As The Day She Was Born (1997, reż. Steve Hall; z udziałem m.in. Lesa Claypoola z zespołu Primus).

Hillhouse grała m.in. w zespołach The Katherine Chase Band, Giblet Dribblers, Holy Joe i JJ Noir And The Lesbian Snake Charmers (w tym ostatnim razem z Day, która zmarła w 1997 wskutek przedawkowania narkotyków). Richardson współpracowała m.in. z Angel Corpus Christi, The Loud Family, The Martinis Joeya Santiago, Holly Vincent, Penelope Houston, Kindness, Go Go Market, Lillix i Eriką Luckett. Tworzyła muzykę filmową, m.in. do It's A Boy (2001, reż. Maria Leech) i Beauteous (2002, reż. Giovanna Chesler). Opublikowała podręczniki dla perkusistów.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
What's Up? / The Train4 Non Blondes04.19932[17]14[26]Interscope 98 430[gold-US][gold-UK][written by L. Perry][produced by David Tickle]
Spaceman / Strange4 Non Blondes10.199353[2]117[4]Interscope 98 374[written by L. Perry, S. Hall][produced by David Tickle]
Dear Mr. President4 Non Blondes12.199379[2]-Interscope A 8333[written by L. Perry][produced by David Tickle]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Bigger, Better, Faster, More!4 Non Blondes04.19934[18]13[59]Interscope 92 112[platinum-US][gold-UK][produced by David Tickle]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Cut 'N' Move

Twórcami grupy byli w 1989 roku Per Holm (producent, instrumenty klawiszowe) oraz Jorn K (producent i DJ). Wkrótce potem dołączył do nich MC Zipp, a rok później Thera. Ta ostatnia opuściła jednak zespół w 1994 roku, poświęcając się karierze telewizyjnej, a jej miejsce zajęła Zindy.

Ich muzyka to dance-pop z elementami soulu, funku, techno, R&B; i hip hopu. Debiutowali w 1991 r. Wydany wówczas singel "Get Serious" zawędiował od razu na pierwszą pozycję na duńskiej liście przebojów. Pozostał tam przez 17 tygodni i stał się najlepiej sprzedającym się i najczęściej granym singlem w Danii tego roku. Utwór ten stał się również przebojem w Europie i USA, gdzie wszedł do Top 100 Dance Chart "Billboardu".

W tym samym roku Cut'n'Move otrzymali World Music Award w Monaco jako najlepiej sprzedająca się grupa duńska. Drugi singel zespołu, "Spread Love", poszedł w ślady pierwszego - także wszedł do Top 100 Dance Chart "Billboardu" i znów był numerem 1 w Danii. Dwa lata później grupa powróciła z platynowym już albumem Peace, Love And Harmony, wydanym w 1993 r.

Pierwszym singlem z tej płyty był "Give It Up", który zdobył sobie międzynarodowe uznanie. Był numerem 1 w Australii przez osiem tygodni i zyskał status platynowej płyty. Promowany przez trasę europejską singel znalazł się w skandynawskim, hiszpańskim, austriackim, szwajcarskim, niemieckim i holenderskim Top 10. W samych Niemczech sprzedano go w nakładzie przekraczającym 300 tys. sztuk. Swój trzeci album, The Sound Of Now, grupa wydała 1.05.1995 r. w Europie, Japonii i Australii. Pierwszym singlem z tego albumu by) "I'm Alive".

Członkowie zespołu dzielą się równo pracą. Zipp jest raperem. Kiedy przedstawiciele jednej z amerykańskich wytwórni fonograficznych usłyszeli go pierwszy raz, nie mogli uwierzyć, że jest biały. Przekonało ich dopiero zdjęcie z EMI. Zindy jest najnowszym członkiem Cut'n'Move.

Dołączyła do zespołu, kiedy pracował on nad Peure, Love And Harmony. Wówczas grupa miała dwie wokalistki - Therę i Zindy. Thera zaczęła później prowadzić najpopularniejszy show telewizyjny w Danii. Zindy sama pisze większość swoich tekstów. Per Horn, który gra na instrumentach klawiszowych, eksperymenty z muzyką rozpoczął w 1989 roku. Dołączył do Jorna K. - doświadczonego DJ-a i wkrótce ich współpraca zaczęła przynosić efekty. To oni są odpowiedzialni za mieszankę dance'owego popu, techno, soulu, ballad i R&B; — czyli Cut'n'Move.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Get SeriousCut 'N' Move08.1991-76[6]Epic 73 878 [US][written by M.C. Zip, Jorn K, Per Holm, H. Kelly][produced by Cut 'N' Move][8[11].Hot Disco/Dance;Epic 73 815 12"]
Spread Love Cut 'N' Move11.1991--Epic 74058[produced by Jorn K. , Per Holm][9[12].Hot Disco/Dance;Epic 74 058 12"]
Give It UpCut 'N' Move10.199361[2]-EMI EM 273[written by Casey & Finch][produced by Jorn K. , Per Holm]
I'm AliveCut 'N' Move09.199549[5]-EMI 12EM 375[written by Jorn K , Zipp , Per Holm , Zindy][produced by Jorn K. , Per Holm][46[3].Hot Disco/Dance;EMI 58 485 12"]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Russ Ballard

Ur. 31.10.1945 r. w Waltham Cross w hrabstwie Hertfordshire, Anglia. W szkole średniej przyjaźnił się z Cliffem Richardem, a po jej ukończeniu przyłączył się do Daybreakers, grupy towarzyszącej piosenkarzowi Busterowi Meakle'owi, późniejszemu liderowi Unit 42. W 1963 r. wraz z Robertem Henritem, perkusistą Daybreakers, trafił do Roulettes, instrumentalnej sekcji Adama Faitha.

Grał tam początkowo na instrumentach klawiszowych, a później na gitarze. Wraz z Roulettes nagrywał też własne kompozycje, z których największą popularnością cieszyła się "Help Me Help Myself" z 1967 r. Sporadycznie towarzyszył też Unit 42, a jego psychodeliczny temat "3.30" był ostatnim, nagranym w 1969 r. singlem zespołu. Wkrótce potem wraz z Henritem dołączył do grupy Roda Argenta. W nowej formacji zdobył uznanie dzięki sukcesowi tematu "God Gave Rock'N'Roll To You". Inna kompozycja Ballarda, "Liar", weszła w 1972 r. do amerykańskiej Top 10 w interpretacji zespołu Three Dog Night.

Nieźle zabezpieczony finansowo, Ballard występował z Argentem jeszcze przez dwa lata, po czym podjął próby solowe. Wprawdzie albumy Ballard i Winning nie cieszyły się powodzeniem, ale nie zrażony tym muzyk postanowił odwołać się do słuchaczy średniego pokolenia. W latach 80. zdobył popularność w USA jako autor chwytliwego popu. Po jego kompozycje sięgały grupy Hot Chocolate ("So You Win Again"; pierwsze miejsce na liście brytyjskiej) oraz Rainbow ("Since You've Been Gone", "I Surrender"). Temat "As Far As You Go" wykorzystał Ringo Starr na albumie Old Wave z 1983 r. Ballard towarzyszył też często jako muzyk studyjny zarówno swoim starym partnerom: Adamowi Faithowi i jego protegowanemu Leo Sayerowi, Grahamowi Bonnetowi z Rainbow, jak i debiutantom: Lei Nicholson oraz zespołom Starry Eyed And Laughing i Phoenix.

W 1979 r. przypomniał się jako solista albumem On The Third Stroke (temat singlowy "You Can Do Voodoo"). Płyta, podobnie jak kolejne: Barnet Dogs i Into The Fire, była ciekawym osiągnięciem. W 1984 r. ukazał się longplay Russ Ballard (zatytułowany identycznie jak debiut artysty), a dwa lata później kolejny - Fire Still Burns.

Na promujących je wideoklipach Ballard pojawia się w tradycyjnych czarnych okularach, towarzyszących mu od szczenięcych występów w Daybreakers. Tak późny powrót do popularności mógł wzbudzać rozmaite refleksje, trzeba jednak pamiętać, że sukcesy Ballarda w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wynikały w znacznej mierze z wykonań jego kompozycji przez innych artystów: Little Angels, Magnum lub Kiss. Ci ostatni wylansowali w 1992 r. nową wersję tematu "God Gave Rock'N'Roll To You". Równocześnie Ballardowi zaproponowano napisanie muzyki do filmu "Bill And Ted's Bogus Journey". W 1994 r. artysta powrócił swoim kolejnym solowym dziełem The Seer.



Single

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
On the Rebound / Riding With the AngelsRuss Ballard06.1980-58[8]Epic 50 883[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]
Voices / Living Without YouRuss Ballard05.1984-110[2]EMI America 8204[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]
Two Silhouettes / Playing with fireRuss Ballard08.1984-106[1]EMI America 8217[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]
The Fire Still Burns / Hold OnRuss Ballard07.1985-105[3]EMI America 8275[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard,John Stanley]



Albumy

Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Barnet DogsRuss Ballard08.1980-187[2]Epic 36 186[produced by Russ Ballard,John Stanley]
Russ BallardRuss Ballard06.1984-147[13]EMI America 17 108[produced by Russ Ballard,John Stanley]
The Fire Still BurnsRuss Ballard08.1985-166[4]EMI America 17 162-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bakery

Grupa została założona w Perth około roku 1970.Oryginalny skład stanowili John Worrall,gitarzysta Peter Walker (ex-Jelly Roll Bakers), Mal Logan (ex-The Rebels), Eddie McDonald i Hank Davis. McDonald and Davis byli założycielami nowozelandzkiego Avengers.
 
Grupa wydała tylko dwa single,oba utrzymane w konwencji heavy metalu,nawiązujące do brytyjskich mistrzów tego nurtu;Black Sabbath,Led Zeppelin i Deep Purple.Pierwszy z nich-"Bloodsucker" / "Leave Scruffy Alone" został wydany w lutym 1971r przez RCA.W lipcu zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Astor,która wydała ich kolejnego singla "No Dying in the Dark'" / "Trust in the Lord".
 
Niezwykłym projektem był ich album Rock Mass For Love nagrany na żywo w St George's Cathedral w Perth,21 marca 1971r,będący pierwszym australijskim musicalem o treściach religijnych nawiązujący do Jesus Christ Superstar sprzed roku. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Bloodsucker/Leave Scruffy AloneBakery03.197182[7]-RCA 101916[written by Tom Davidson]
No Dying in the Dark'/Trust in the LordBakery07.197194[5]-Astor A 7204[written by Bakery][produced by Bakery]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Rock Mass For LoveBakery08.197121[9]-Astor ALPS 1032-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Ginger Baker

Wł. Peter Edward Baker, (urodzony 19 sierpnia 1939 w Londynie) - brytyjski perkusista, który sławę zdobył dzięki występom ze słynnym trio Cream w latach 1966 - 1968. Poza Bakerem do grupy należeli Jack Bruce i Eric Clapton. Po rozpadzie tego zespołu Ginger założył z tym drugim supergrupę Blind Faith, która rozwiązała się po wydaniu zaledwie jednego albumu. Później współtworzył kilka projektów, jak choćby Hawkwind, Public Image Ltd., Atomic Rooster, czy Masters of Reality. Solową karierę rozpoczął dopiero w połowie lat osiemdziesiątych.
 
Podstawowymi wyróżnikami stylu Bakera były duże umiejętności techniczne oraz wizualna atrakcyjność jego gry. On i Keith Moon są często uważani za prekursorów w kreowaniu wizerunku perkusisty - showmana. Im też (wraz z innymi muzykami tego okresu) przypisuje się podniesienie statusu ich instrumentu z drugorzędnego do niemal tak ważnego, jak gitara elektryczna. Ginger zasłynął też wprowadzeniem do perkusji rockowej nie używanych wcześniej elementów, takich jak drugi bęben basowy. Miały na niego wpływ różne gatunki - między innymi rock, jazz i blues, czy muzyka etniczna. 

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Ginger Baker's Air ForceGinger Baker08.197010[10]-Polydor 2662 001-
Air Force TwoGinger Baker02.197121[3]-Polydor 2383 039-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Carroll Baker

Carroll Anne Baker  (ur. 4 marca 1949r) jest kanadyjską piosenkarką i autorką muzyki country.
Baker urodziła się w Bridgewater w Nowej Szkocji . Pobliska wioska rybacka Port Medway wyświetla napis przy wejściu do wioski, twierdząc, że społeczność jest „Domem Carroll Baker”. Opuściła Port Medway i przeprowadziła się z rodziną do Toronto, gdy miała 16 lat .

Autor piosenek George Petralia usłyszał, jak Baker śpiewa i przedstawił ją producentowi Donowi Grasheyowi . Jej pierwszy singiel z 1970 roku, „Mem-ries of Home”, został napisany przez Petralię i wydany przez wytwórnię Gaiety Grasheya. To był niewielki hit,który pozostał na listach przebojów przez 26 tygodni. Opierając się na sukcesie tego pierwszego nagrania, Grashey skontaktował się z kilkoma firmami fonograficznymi w sprawie umowy  nagraniowej   i ostatecznie zawarł umowę z Columbia Records .

Nagrała dwa albumy dla Columbia z ograniczonym sukcesem komercyjnym. W końcu wróciła do Gaiety Records. Następnie   podpisała kontrakt z RCA Records, gdzie miała kilka płyt złotych i platynowych.Z RCA dołączyła do wytwórni Tembo, gdzie ponownie uzyskała status platynowej płyty za sprzedaż płyt.

W 1973 roku Baker zaszła w ciążę i ogłosiła zamiar wycofania się z branży muzycznej. Grashey przekonał ją, aby kontynuowała, a para udała się do Nashville, aby nagrać cztery piosenki. Jej pierwsza płyta z Top10 pochodzi z tej sesji „Ten Little Fingers”, piosenka o małej dziewczynce, napisana przez Dona Grasheya; ta piosenka pozostaje jedną z jej najpopularniejszych piosenek po dziś dzień. Miała także hit z bluegrassowym remakiem „It's My Party”.  W sumie, w latach 1970–1982 Baker wydała 31 kolejnych singli na kanadyjskich listach przebojów. Dwanaście z nich dotarło na szczyt list przebojów.

Baker miała swój serial w telewizji CBC latem 1983 roku i często występowała w programie Tommy'ego Huntera . W 1986 roku jej album Hymns of Gold uzyskał certyfikat platyny.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus] 		Komentarz
Hymns of goldCarroll Baker10.198552[7]-J&B; JB 228-
Hymns of goldCarroll Baker05.199163[4]-J&B; JB 451-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Badger

Grupa brytyjska. Powstała we wrześniu 1972 w Londynie. Na jej czele stanął Tony Kaye (11.01.1946, Leicester, Leicestershire) - k, znany z zespołów Yes i Flash. W pierwszym składzie znaleźli się też: Brian Parrish - voc, g, wywodzący się z Medicine Head, David Foster - b, voc, mający za sobą współpracę z Jonem Andersenem w The Warriors, oraz Roy Dyke (13.02.1945, Liverpool) - dr, legitymujący się doświadczeniami z The Remo Four, Ashton, Gardner And Dyke i Medicine Head. W październiku 1973 odeszli Parrish i Foster, a dołączyli Jackie Lomax (10.05.1944, Wallasey, Merseyside) - voc, g, znany z The Undertakers, Lomax Alliance i Heavy Jelly, a także kilku solowych płyt, Paul Pilnick - g, znany ze Stealers Wheel, oraz Kim Gardner (27.01.1946, Dulwich, Londyn) - b, voc, znany z The Birds, The Creation, Santa Barbara Machine Head i Ashton, Gardner And Dyke. Formacja działała do kwietnia 1974.

Już w pierwszych tygodniach ruszyła w trasę po kraju u boku zespołu Yes. I podczas koncertów w londyńskim teatrze Rainbow, 15 i 16 grudnia 1972, nagrała debiutancki album - "One Live Badger", wydany w marcu następnego roku. Współproducentem był - wraz z Geoffreyem Haslamem i muzykami Badger - Jon Anderson, wokalista Yes, a okładkę zaprojektował Roger Dean, nadworny grafik tego zespołu.

Na program złożyły się jednak kompozycje nie mające wiele wspólnego ze stylem Yes (z wyjątkiem Fountain oraz orkiestrowych partii syntezatorów w końwencji Ricka Wakemana w kilku innych, np. w On The Way Home}. Znalazły się na "One Live Badger" i konwencjonalne piosenki (The Preacher, Wind Of Change, On The Way Home), i zwykły riffowy rock (River), i utwory swobodniejsze formalnie, bliższe artrockowych, przede wszystkim zaś jazzrockowych wzorów spod znaku Chicago, Colosseum czy Traffic (Wheel Of Fortune, Fountain). Większość kompozycji muzycy, zwłaszcza Kaye i Parrish, wzbogacili popisowymi partiami instrumentalnymi. Płyta, promowana m.in. na wspólnych koncertach z Black Sabbath, nie zyskała popularności. A niepowodzenia były powodem rozłamu w formacji.

Drugi album, "White Lady", grupa nagrała w Nowym Orleanie ze słynnym tamtejszym producentem i pianistą Allenem Toussaintem, z Lomaxem jako głównym kompozytorem i wykonawcą, z wieloma dodatkowymi muzykami, jak Jeff Beck - g, Bryn Haworth - g, Lester Caliste - tp, John Lango - tb, Alvin Thomas - s oraz piątka wokalistów. Wydane w maju 1974 dzieło było świadectwem zwrotu ku muzyce z pogranicza rocka, jazzu, gospel, soulu i nowoorleańskiego rhythm'n'bluesa (np. A Dream Of You, Listen To Me, Just The Way It Goes, Lord Who Cave Me Life, One More Dream To Hold), ono nie miało powodzenia, podobnie jak towarzyszący mu singel White Lady/Don't Pull The Trigger.

Gdy się ukazało, grupa zresztą już nie istniała. Bezpośrednim powodem jej rozwiązania był nieudany koncert w Fairfield Hall w Croydon u boku Electric Light Orchestra (muzycy tego zespołu nie zgodzili się udostępnić Kaye'owi i jego kompanom swojego sprzętu nagłaśniającego, co odbiło się na atmosferze i jakości ich występu).

Kaye współpracował później m.in. z Detective, Badfinger i znowu z Yes. Dyke grał m.in. w zespołach Pata Traversa i Chrisa Barbera, a także własnym Bauer, Garn And Dyke. Gardner wspomagał m.in. Mike'a Hugga i Dwighta Twilleya. Lomax kontynuował karierę jako solista. Pilnick przypomniał się jako muzyk Deaf School.


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
One Live BadgerBadger08.1973-167[8]Atco 7022[produced by Badger, Geoffrey Haslam, Jon Anderson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)