Kenny Thomas

Kenny Thomas (ur. 12 września 1968 r.  Islington , London ) to angielski piosenkarz soulowy, który odniósł sukces w karierze solowej w latach 90-tych ubiegłego wieku z ośmioma singlami z brytyjskiej listy Top 40 i dwoma brytyjskimi albumami z pierwszej dziesiątki .

Thomas dorastał w Hillside Estate, Stamford Hill i uczęszczał do szkoły rzymskokatolickiej Cardinal Pole w Hackney. Był bokserem i technikiem BT, zanim rozpoczął karierę jako profesjonalny piosenkarz.Przełom Thomasa nastąpił w 1991 r. wraz z jego debiutanckim hitem „ Outstanding ”, coverem piosenki Gap Band , który trafił na 12 miejsce w brytyjskiej liście singli . 

Udało mu się w tym roku umieścić trzy single na brytyjskiej liście przebojów , w tym jego największy hit w lipcu „ Thinking About Your Love ”, który osiągnął   czwarte miejsce i pozostał na liście przez 13 tygodni, oraz „ Best of You ”, który osiągnął  11 miejsce i był na liście przez 7 tygodni.Poprzedni hit został wyprodukowany przez Tima Levera i Mike'a Percy'ego, dawniej z zespołu Dead or Alive . Debiutancki album Thomasa Voices (1991) osiągnął trzecie miejsce na brytyjskiej liście albumów i sprzedał się w ponad 300 000 egzemplarzy. 

Podczas corocznych nagród BRIT Awards , w lutym 1992 r., Thomas był nominowany do nagrody w dwóch kategoriach: Najlepszy brytyjski wokalista i najlepszy brytyjski debiutant.
Jego drugi album Wait for Me , wydany w 1993 roku, został wyprodukowany przez Iana Greena i zawierał wkład  Nu Colours and Young Disciples i zajął 10 miejsce na brytyjskiej liście albumów. Główny singiel z albumu „Trippin 'On Your Love”, pierwotnie nagrany przez The Staple Singers , zajął 17 miejsce na brytyjskiej liście singli.
Kariera Thomasa cieszyła się krótkim odrodzeniem w 2005 r., Kiedy wziął udział w telewizyjnym konkursie   w Hit Me Baby One More Time . Dołączyły do ​​niego inne wielkie gwiazdy popu, w tym Shakin 'Stevens i Shalamar ; serial ostatecznie wygrał Stevens. 

Thomas wspierał Level 42 podczas ich trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii jesienią 2006 roku. W lipcu 2006 r. wydano także nowy album studyjny o nazwie Crazy World . W 2010 r. Thomas ukończył trzy lata studiów, uzyskując tytuł Bachelor of Science w dziedzinie akupunktury i medycyny orientalnej, a teraz jest wykwalifikowanym lekarzem. Wydał nowy album, Breathe , we wrześniu 2011 roku. Producentami tego albumu są Mark Jaimes i Danny Saxon z Wielkiej Brytanii, 5AM, Sir Piers i The Drizabone Soul Family . 

Najnowszym albumem i projektem Thomasa był The Thomas Brown Affair z 2013 roku. Jest to współpraca z hitowym kompozytorem, producentem i pianistą jazzowym Wayne Brownem, który współpracował z różnorodną grupą międzynarodowych artystów. Album jest zbiorem klasycznych piosenek „wykonanych w ich własnym, niepowtarzalnym stylu”. 

W 2016 roku Thomas został wokalistą zespołu Living in a Box po ich reformie, zastępując Richarda Darbyshire .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Outstanding/W.L.N.	Kenny Thomas	08.1990	12[13]	-	Cooltempo COOL 227	[written by Raymond Calhoun][produced by Richie Fermie, Glen Gunner]
Thinking About Your Love	Kenny Thomas	06.1991	4[13]	-	Cooltempo COOL 235	[written by Michael Ward, Shaun Ward, Jim Williams][produced by Mike Percy, Tim Lever]
Best of You/De Grooveski	Kenny Thomas	10.1991	11[7]	-	Cooltempo COOL 243	[written by Booker T. Jones][produced by Ian Green]
Tender Love	Kenny Thomas	11.1991	26[6]	-	Cooltempo COOL 247	[written by Lewis, Harris][produced by Ian Green]
Stay	Kenny Thomas	07.1993	22[6]	-	Cooltempo CDCOOL 271	[written by B. Eastwood, J. Smith][produced by Ian Green]
Trippin' on Your Love	Electronic	09.1993	17[5]	-	Cooltempo CDCOOL 277	[written by Mike Smith, Linda Rice][produced by Ian Green]
Piece By Piece	Kenny Thomas	11.1993	36[3]	-	Cooltempo CDCOOL 283	[written by Foster, Patterson][produced by Ian Green]
Destiny	Kenny Thomas	05.1994	59[2]	-	Cooltempo CDCOOL 289	[written by Ward, Baylis, Kennedy][produced by Ian Green]
When I Think of You	Kenny Thomas	09.1995	27[3]	-	Cooltempo CDCOOL 309	[written by Kenny Thomas, Danny Poku][produced by Dancin' Danny D]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Voices	Kenny Thomas	10.1991	3[23]	-	Cooltempo CTLP 24	[produced by Glen Gunner,Tim Lever,Mike Percy]
Wait for Me	Kenny Thomas	09.1993	10[5]	-	Cooltempo CTVD 36	[produced by Ian Green]

B-Tribe

B-Tribe , czyli The Barcelona Tribe of Soulsters, to muzyczny projekt urodzonych w Niemczech muzyków i producentów Clausa Zundela , Markusa Staaba i Ralfa Hamm („The Brave”), którzy są również znani ze swojego projektu Sacred Spirit . Napędzany klasyczną hiszpańską gitarą i innymi elementami muzyki flamenco , w szczególności za pomocą bezpośredniego miksu z wcześniej nagranej płyty CD zatytułowanej Morente-Sabicas „Nueva York-Granada przez światowej sławy muzyków; wokalistę Enrique Morente w towarzystwie gitary Sabicasa ... zmiksowane z ambientowymi melodiami trip hop . Wszystkie albumy zostały nagrane we własnym studiu Zundelsa na Ibizie w Hiszpanii. Hiszpański muzyk Paco Fernandez gra na gitarze, a partie wiolonczeli wykonuje Eric Plummetaz z Frankfurckiego Radia.

B-Tribe po raz pierwszy trafił na scenę muzyczną w 1993 roku z ¡Fiesta Fatal! , singiel tego tytułu „¡Fiesta Fatal!” stał się hitem tanecznym nr 1 w Europie.  Osiągnął   # 64 na brytyjskiej liście singli w październiku 1993 r.   B-Tribe urodził się w niszy (wydany w tym samym roku The Cross of Changes Enigmy , podczas gdy album Deep Forest    ukazał się pod koniec 1993 roku). „¡Fiesta Fatal!” i „ Suave Suave ” (wydany w 1995 r.) stał się częścią mniej komercyjnej strony tak zwanej światowej sceny muzycznej , która zyskała na popularności w Stanach Zjednoczonych w połowie lat 90-tych. The Brave wydała trzeci album B-Tribe Sensual Sensual . Ich popularność zostanie potwierdzona w 1997 roku, prawdopodobnie w szczycie popularności tego gatunku, wraz z wydaniem pierwszego albumu Pure Moods . B-Tribe nie wystąpił na albumie Pure Moods , ale wykonanie „ She Moved Through the Fair ” z 2001 roku   znalazł się na kompilacji Pure Moods IV .

Album ¡Spiritual, Spiritual! to najbardziej ambientowy album projektu. Tylko kilka utworów zawiera wyraźną perkusjęe, a wiolonczela występuje tylko w jednym utworze na albumie.  Następny album B-Tribe był trafnie zatytułowany 5 w 2003 roku; zawiera teksty i wkład wokalny afrykańskiej supermodelki Luny Mohamed. Szósty album B-Tribe został wydany dwukrotnie - jako limitowane wydanie w 2007 roku w Macao Cafe i ponowne wydanie w Holophon w grudniu 2008 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
¡ Fiesta Fatal !	B-Tribe	09.1993	64[4]	-	East West YZ 770CD	[written by C. Zundel, G. Nuzzo, M. Staab, R. Hamm][produced by The Barcelona Tribe Of Soulsters][7[14].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 721 12"]
You Won't See Me Cry	B-Tribe	06.1994	-	-	-	[produced by The Barcelona Tribe Of Soulsters][19[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 657 12"]
Nadie Entiende (Nobody Understands)	B-Tribe	04.1995	-	-	-	[produced by The Barcelona Tribe Of Soulsters][24[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 85 592 12"]

Sepultura

Zespół brazylijski. Powstał na początku 1984 w Belo Horizonte. W 1987 przeniósł się do Sao Paolo. Z początku tworzyli go: Max Cavalera (4.08.1969, Belo Horizonte; studiował w akademii wojskowej) - voc, g, Jairo T. - g, Paulo Pinto Jr. (30.04.1969, Belo Horizonte) - b i Igor Cavalera (24.09.1970, Belo Horizonte) -dr. (W pierwszych latach wszyscy czterej posługiwali się pseudonimami: Max Possessed, Tormentor, Destructor i Igor Skulcrusher).
Skład ustalił się w kwietniu 1987, gdy na miejsce Jairo T. wszedł Andreas Kisser (24.08.1 968, Sao Paolo; jego matka przybyła do Brazylii z Jugosławii) - g, voc.

Kwartet zadebiutował pięcioma nagraniami, zrealizowanymi niewielkim kosztem w dwa dni sierpnia 1985 w J.G. Estudios w Belo Horizonte. Wydał je na płycie Bestial devastation, zawierającej też muzykę innej brazylijskiej grupy — Overdose. Zaprezentował się jako świetny zespół deathmetalowy, zafascynowany dokonaniami formacji Slayer, a także Black Sabbath. Zachwycił pomysłowymi, urozmaiconymi kompozycjami, potężnym brzmieniem oraz umiejętnością tworzenia, m.in. z pomocą efektów ilustracyjnych, demonicznej aury, np. The Curse, Bestial Devastation, Warriors Of Death.

Właściwym debiutem Sepultury był album Morbid visions, zrealizowany w ciągu siedmiu dni sierpnia 1986, w bardziej profesjonalnych warunkach w Estudio Vice Versa, znowu w Belo Horizonte. Niestety był to krok wstecz w karierze zespołu. Repertuar, stworzony w atmosferze pośpiechu, schematycznie opracowany, nieudolnie nagrany przez realizatorów Eduarda Santosa i Ze "„"Heavy" Luiza, nie miał mocy utworów z poprzedniej płyty. Satanistyczne teksty raziły naiwnością - po latach muzycy przyznawali, ze się ich wstydzą. Wyróżniały się jedynie kompozycje Crucifixion oraz Empire Of The Damned, zwieńczona zaskakującą orkiestrową kulminacją.

Zespół staranniej przygotował się do nagrania albumu Shizophrenia. W sierpniu 1987 znowu zamknął się w J.G. Estudios. Po raz pierwszy zaprosił do współpracy dodatkowych muzyków - Poliso "„"Henrique" Alto, grającego na syntezatorach, oraz Paulo Gordo, skrzypka. Powstała najlepsza zdaniem Maxa Cavalery płyta w całym dorobku Sepultury, wyróżniająca się aurą spontaniczności, a także zuchwałością pomysłów. Czerpiąc z death metalu i thrashu, ale i z klasycznego metalu, a niekiedy i z hard-core'u, kwartet zaproponował kompozycje o efektownie zagęszczonej fakturze, urozmaiconej warstwie rytmicznej i wielkiej sile wyrazu, np. To The Wall, Escape To The Void i Septic Schizo, a także instrumentalna Inquisition Symphony. Teksty ujawniały obsesję śmierci, np. Escape To The Void, Screams Behind The Shadows, R.I.P. (Rest In Pain) czy najbardziej wśród nich interesujący, od-twarzający myśli skazańca postawionego przed plutonem egzekucyjnym To The Wall.

Płyta ta zapewniła zespołowi uznanie daleko poza granicami Brazylii. Świadectwem odniesionego sukcesu były nadchodzące z różnych stron świata propozycje kontraktów fonograficznych. Niebawem kwartet podpisał umowę ze słynną firmą Roadrunner. Jego nagrania miały więc od tej pory łatwiejszą drogę na rynki światowe. Wynikiem kontraktu była też współpraca z wybitnym producentem Scottem Burnsem. Przy jego pomocy zespół zrealizował w jeden z letnich tygodni 1989 w Nas Nuvena Studio w Rio de Janeiro płytę Beneath the remains. Nagrywał nocami, ponieważ we dnie upały uniemożliwiały pracę. Powstał album uznany za jedno z arcydzieł thrashu, pełen porywających kompozycji w rodzaju Beneath The Remains, Stronger Than Hate, Mass Hypnosis, Sarcastic Existence, Staves Of Pain czy Primitive Future, chociaż sami członkowie Sepultury twierdzili, że doskonała produkcja pozbawiła ich utwory zadziorności, jaką miała muzyka na wcześniejszych płytach. Inteligentne teksty dotyczyły takich tematów, jak okropności wojny (Beneath The Remains), zakłamany obraz świata w telewizji (Mass Hypnosis), codzienne kłopoty, rozterki i aspiracje artystyczne zespołu (Inner Self). Kwartet promował album na pierwszym w karierze wielkim tournee dookoła świata. W 1990 był jedną z gwiazd Dynamo Festival w Eindhoven w Holandii, a w styczniu 1991 wystąpił obok Guns N' Roses, Megadeth i Judas Priest przed stutysięczną publicznością gigantycznego festynu Rock In Rio II w Rio de Janeiro.

Równie dojrzałym dziełem był album Arise, nagrany po raz pierwszy poza Brazylią, w studiu Morrisound w Tampie na Florydzie, znowu przy pomocy Burnsa. Był udaną próbą urozmaicenia repertuaru, chociażby bardziej widocznymi niż dotychczas elementami klasycznego metalu (np. Desperate Cry, Altered State, Under Siege) oraz hardcore'u (np. Arise). Wstępną część Altered State zainspirował folklor brazylijski. W tekstach powracały obrazy okrucieństw wojennych (np. Arise), ale zazwyczaj stanowiły punkt wyjścia do rozważań na inne tematy, jak bezzasadność buntu w świecie ukształtowanym przez zdemoralizowanych przodków (np. Dead Emryonic Cells). Desperate Cry i Murder dotyczyły ciemnych stron życia w Brazylii - represji politycznych, korupcji władzy, cenzury. Under Siege (Flegnum irae) z cytatem z filmu The Last Temptation Of Christ Martina Scorsese upominał się o prawo człowieka do wyboru własnej drogi do Boga. W Infected Voice znalazły wyraz obawy przed dorosłością. Altered State był refleksją po obejrzeniu filmu Odmienne stany świadomości Kena Russella. W Subtraction pojawiało się pytanie, czy bogactwo zmienia człowieka. Utwór ten był owocem własnych doświadczeń - zespół zyskiwał w tym czasie coraz większą sławę, a wraz z nią i majątek. Album Arise, promowany m.in. na wspólnych koncertach w Stanach Zjednoczonych z Ozzym Osbourne'em, sprzedano na świecie w nakładzie przewyższającym milion egzemplarzy.

Następnym krokiem w tym samym kierunku co Arise była świetna płyta Chaos A.D.. Powstała latem 1993 w Południowej Walii, w studiu Rockfield i w zamku Chepstow, przy współudziale innego producenta niż dotychczas - Andy'ego Wallace'a, współpracownika grupy Slayer. Zespołowi udało się odświeżyć swój styl, m,in. wprowadzonymi śmielej niż poprzednio elementami folkloru brazylijskiego, np. w kompozycjach Amen, Territory, Manifest czy przede wszystkim w instrumentalnej, opracowanej na gitary akustyczne i bębny Kaiowas. Niecodziennym pomysłem było wprowadzenie w nagraniu Refuse/Resist jako podstawy rytmicznej wzmocnionych uderzeń serca niemowlęcia - Zyona, synka Maxa Cavalery. Zespół zdobył się też na żart muzyczny - We Who Are Not As Others. Teksty i tym razem zdominowały treści społeczne. Manifest był wyrazem oburzenia wyjątkowo brutalnym stłumieniem w październiku 1992 buntu w jednym z największych zakładów karnych w Ameryce Południowej - Carandiru w Sao Paolo. W Propaganda nnuuracał temat zakłamania mediów.

Kompozycja instrumentalna Kaiowas była hołdem dla plemienia indiańskiego, które popełniło zbiorowe samobójstwo na znak protestu przeciwko wycinaniu lasów tropikalnych w Brazylii. Napisany dla Sepultury przez Jello BIAFRĘ tekst Biotech Godzilla był atakiem na podżegaczy wojennych, a dotyczył też zgubnych dla człowieka eksperymentów naukowych. Na Chaos A.D. oprócz własnych kompozycji znalazła się przeróbka The Hunt grupy New Model Army, a na wydanym w tym czasie maksisinglu Territory - Policia brazylijskiej formacji Titas (kwartet już wcześniej proponował własne wersje znanych kompozycji, np. na singlu Under Siege / Orgasmatron z repertuaru Motórhead). Album miał też wydanie specjalne, "Chaos A.D. Special Tin" (m.in. do płyty dodano album fotograficzny i flagę z emblematem grupy).

Zespół dwukrotnie koncertował w Polsce - w czerwcu 1991 w Jastrzębiu-Zdroju i Poznaniu, a w kwietniu 1992 w Katowicach na festiwalu Metalmania '92. Max Cavalera w duecie z Alexem Newportem - voc, g, z gościnnym udziałem Igora Cavalery i Andreasa Kissera oraz Dino Cazaresa z Fear Factory, nagrał płytę "Point Blank" (Roadrunner, 1994), sygnowaną nazwą Nailbomb. Repertuar był wypadkową stylów The Sex Pistols i MINISTRY.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Under siege[Regnum irae]/Troops of doom/Orgasmatron EP.	Sepultura	03.1991	91[1]	-	Roadracer RO 2424	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Scott Burns]
Territory /Policia/Biotech is Godzilla	Sepultura	10.1993	66[2]	-	Roadrunner RR 23823	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Andy Wallace]
Refuse/Resist /Inhuman nature/Propaganda	Sepultura	02.1994	51[2]	-	Roadrunner RR 23773	[written by Sepultura][produced by Andy Wallace]
Slave new world/Desperate cry	Sepultura	06.1994	46[3]	-	Roadrunner RR 23745	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.,Evan Seinfeld][produced by Andy Wallace]
Roots bloody roots/Symptom of the universe	Sepultura	02.1996	19[5]	-	Roadrunner RR 23203	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Ross Robinson]
Ratamhatta /Mass hypnosis [live]	Sepultura	08.1996	23[5]	-	Roadrunner RR 23143	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Ross Robinson]
Attitude /Dead embryonic cells [live]	Sepultura	12.1996	46[6]	-	Roadrunner RR 22995	[written by Max Cavalera,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Ross Robinson]
Choke /Gene machine/Don' t bother me/Against	Sepultura	11.1998	91[1]	-	Roadrunner RR 22193	[written by Derrick Green,Igor Cavalera,Andreas Kisser,Paulo Jr.][produced by Howard Benson,Sepultura]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Arise	Sepultura	03.1991	40[2]	119[4]	Roadracer RO 93281	[silver-UK][produced by Sepultura, Scott Burns]
Chaos A.D.	Sepultura	10.1993	11[4]	32[7]	Roadrunner RR 90002	[gold-US][gold-UK][produced by Andy Wallace]
Chaos A.D.	Sepultura	03.1994	53[2]	-	Roadrunner RR 90005	[gold-US][gold-UK][produced by Andy Wallace]
Roots	Sepultura	03.1996	4[10]	27[10]	Roadrunner RR 89002	[gold-US][gold-UK][produced by Ross Robinson]
Blood-rooted	Sepultura	06.1997	-	162[2]	Roadracer 8821 [US]	[produced by Sepultura, Andy Wallace, Paulo Junqueiro, Ross Robinson, DJ Lethal]
Against	Sepultura	10.1998	40[3]	82[3]	Roadrunner RR 87002	[produced by Howard Benson,Sepultura]
Nation	Sepultura	03.2001	88[2]	134[1]	Roadrunner RR 85605	[produced by Steve Evetts]
Machine Messiah	Sepultura	01.2017	165	-	Nuclear Blast NB 3640	[produced by Jens Bogren]

Sabres of Paradise

The Sabres of Paradise to brytyjska grupa eksperymentalna utworzona w Londynie w Anglii w 1992 roku. Chociaż ich korzenie wywodziły się z sceny acid house , później wyprodukowali więcej inspirowanych dubem dzieł. Andrew Weatherall utworzył grupę wraz z inżynierami Jagzem Koonerem i Gary'm Burnsem i stał się odpowiedzialny za szaleństwo rave Sabresonic. Keith Tenniswood dołączył do grupy po spotkaniu z Jagzem w klubie Full Circle Phila Perry'ego.
Sabres rozwiązany został w 1995 roku. Weatherall założył Two Lone Swordsmen wraz z Tenniswoodem, podczas gdy Kooner i Burns kontynuowali współpracę z The Aloof .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smokebelch II	Sabres of Paradise	10.1993	55[3]	-	Sabres of Paradise PT 009CD	[written by Lamont Booker][produced by The Sabres Of Paradise]
Theme	Sabres of Paradise	04.1994	56[4]	-	Sabres of Paradise PT 014CD	[written by The Sabres Of Paradise][produced by The Sabres Of Paradise]
Wilmot	Sabres of Paradise	09.1994	36[2]	-	Warp WAP 50CD	[written by Weatherall, Burns, Kooner, The Sabres Of Paradise]
Duke of Earlsfield	Sabres of Paradise	05.1995	98[1]	-	Warp 10WAP 62	-
Tow Truck	Sabres of Paradise	05.1995	77[1]	-	Warp WAP 62	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sabresonic	Sabres of Paradise	10.1993	29[2]	-	Warp WARPCD 16	[produced by The Sabres Of Paradise]
Haunted Dancehall	Sabres of Paradise	12.1994	57[2]	-	Warp WARPCD 26	[produced by Andrew Weatherall, Jagz Kooner, Gary Burns, Portishead, Scruff]
Sabresonic II	Sabres of Paradise	08.1995	88[1]	-	Warp WARPCD 34	[produced by The Sabres Of Paradise]

Smashing Pumpkins

SMASHING PUMPKINS- grupa amerykańska. Powstała w 1987 w Chicago. Założył ja Billy Corgan (właśc. William Patrick Corgan; 17.03.1967, Chicago) - voc. g, b. syn gitarzysty rhythm'n'bluesowego, wcześniej lider heavymetalowego zespołu The Marked na Florydzie, zafascynowany brytyjskim rockiem lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych zwłaszcza dorobkiem Led Zeppelin i Black Sabbath, ale też The Animals, The Beatles , Pink Floyd.

Od początku towarzyszył mu James Iha (właśc. James Jonas Jaded Iha; 26.03.1968, Chicago) - g, tb, wywodzący się z zespołów Astro And The Go Go Girls i Snake Train. Niebawem dołączyła też D'Arcy Wretzky (1.05.1968, Michigan) - b, viol. voc. Formacja występowała wówczas bez perkusisty, a stosowała automat perkusyjny. Skład ustalił się, gdy pojawił się w nim Jimmy Chamberlin (6.10.1967, Chicago) - dr, znany z zespołów JP And The Cats i Eddie Karosa's Polka Party. Corgan na pytanie o pochodzenie nazwy odpowiadał, że podsunął mu ją we śnie Gene Simmons, basista Kiss.

Debiutowała w małym polskim barze w Chicago - Track. Jednakże już kilka miesięcy później grała w najbardziej renomowanych klubach rodzinnego miasta, takich jak Metro. Niekiedy otwierała koncerty sław, np. Jane's Addiction. Zadebiutowała w 1990 singlem I Am One, wydanym przez maleńką lokalną firmę Limited Potential. Jeszcze w tym samym roku zwróciła na siebie uwagę szefów słynnej wytwórni Sub Pop z Seattle i dla niej nagrała następną małą płytę - Tristessa. Wkrótce potem podpisała korzystny wieloletni kontrakt z potentatem wśród wydawców niezależnych - Caroline, związanym umową dystrybucyjną z Virgin.

Na początku 1991 zrealizowała przy pomocy producenta Butcha Viga, współpracownika zespołu TAD (a później także NIRVANY)album "Gish". Album ukazał się w maju tego roku. Muzycy mówili w wywiadach, że imponuje im zespół Guns N' Roses, ponieważ potrafił ożywić rockową tradycję - czerpiąc ze starych wzorów stworzył repertuar, w którym nie ma nic archaicznego, ujmujący świeżością, ekscytujący młodzieńczą pasją wykonania. Przyznawali, że przyświecał im podobny cel. Zaproponowali muzykę mocno osadzoną w przeszłości, ale tylko czasem przywołującą jednoznaczne skojarzenia z dokonaniami takich mistrzów, jak Black Sabbath (wybrany na singel utwór Siva), Jimi Hendrix (riff i efekty gitarowe w balladzie Tristessa), Jeff Beck (zakończenie kompozycji Window Paine przywołujące skojarzenia z Beck's Bolero), The Beatles (aranżacja partii instrumentów smyczkowych w piosence Davedream) czy Pink Floyd (Crush). Chwalono umiejętne przemieszanie elementów muzyki pop, choćby chwytliwych melodii (Rhinoceros, Suffer, Davedream), i bezkompromisowego rocka, jak spiętrzone, czasem niemal kakofoniczne partie gitarowe, porównywane przez Corgana do obrazów Jacksona Pollocka (I Am One, Bury Me).

Bardzo osobiste teksty lidera dotyczyły m. in. nieszczęśliwego dzieciństwa. Natychmiast po nagraniu albumu grupa udała się w długą, kilkunastomiesięczną podróż koncertową. Nie była przygotowana na tak wyczerpujący wysiłek. Między muzykami zaczęło dochodzić do zadrażnień i konfliktów - nie przetrwała tej próby zażyłość między Jamesem i D'Arcy, napięcia nie wytrzymał też Jimmy, który uzależnił się w tym czasie od narkotyków. W ostatnich tygodniach trasy przyszłość Smashing Pumpkins stanęła pod znakiem zapytania. Nie pomógł grupie odniesiony sukces (płyta rozeszła się w czterystu tysiącach egzemplarzy).

Opinia następców Jane's Addiction i Nirvany sparaliżowała Corgana i jego kolegów do tego stopnia, ze nie byli w stanie stworzyć nowych piosenek. W 1992 zamiast oczekiwanego przez wielbicieli drugiego albumu na rynek trafiły jedynie czwórki "Lull" (Caroline; m.in. trzy premierowe utwory: Blue, Slunk, Bye June) i "The Peel Sessions" (Strange Fruit; m.in. przeróbka Girl Named Sandoz zespołu The Animals). Gdy zaś w końcu nowy repertuar był gotowy, muzycy przeciągali w nieskończoność nagrania - w studiu w Atlancie znowu pomagał im Vig — stale z czegoś niezadowoleni.

Płyta "Siamese dream" była gotowa dopiero latem 1993, a koszt jej realizacji wyniósł ćwierć miliona dolarów. Chociaż powstawała w atmosferze frustracji, okazała się dziełem bardzo udanym. Grupa wzbogaciła kompozycje (Silverfuck), przydała atrakcyjności melodiom (Hummer, Disarm, Soma, Today, Sweet Sweet, Luna) oraz wygładziła i urozmaiciła brzmienie (np.w Spaceboy sięgnęła po melotron), zmniejszając dawkę gitarowego zgiełku. Inteligentne teksty dotyczyły m.in. obciążeń psychicznych związanych z karierą (Hummer) oraz snobizmu w świecie rocka (Cherub Rock). Na wydanym w styczniu 1994 singlu Disarm formacja oprócz własnej kompozycji tytułowej zaproponowała udane przeróbki Dancing In The Moonlight Thin Lizzy i Landslide Fleetwood Mac. Ponieważ piosenka tytułowa płyty stała się wielkim przebojem w Wielkiej Brytanii, grupę zaproszono do udziału w programie telewizyjnym Top Of The Pops. Jej występ został jednak odwołany w atmosferze skandalu - Corgan stanowczo sprzeciwił się próbie ocenzurowania tekstu utworu.

Rok 1994 to nieustająca trasa koncertowa oraz praca nad kolejnym albumem. Zapowiadana na lato 1995 roku płyta nie wychodziła, gdy Bill Corgan poinformował, że nowe nagrania SP ukażą się na dwupłytowym albumie. "Mellon Collie And The Infinite Sadness" ukazał się dopiero w listopadzie. Płyta przedstawiła zespół w pięknych, nastrojowych balladach, które w połączeniu z ostrymi rockowymi utworami przyprawiły o zachwyt zarówno krytyków, jak i fanów zespołu. Jednocześnie coraz częściej muzycy wypowiadali się, że jest to ich ostatni rockowy album. Następny miał pokazać nowe oblicze zespołu.

Zanim jednak do tego doszło nabroił po raz kolejny perkusista zespołu. 12 lipca 1996 roku przedawkował heroinę w hotelowym pokoju w Nowym Jorku. Chamberleina udało się odratować , niestety zmarł towarzyszący na trasie SP klawiszowiec Jonathan Melvoin. Kilkanaście dni później grupa usunęła perkusistę z zespołu. Po kilku tygodniach zespół wrócił na trasę. Za perkusją zasiadł Matt Wallace z zaprzyjaźnionego Filtera. Klawiszowcem został Dennis Flemming z The Frogs. W takim składzie SP w lipcu 1997 roku zagrali w katowickim Spodku. W tym samym roku grupa pracowała jednocześnie nad nowym albumem. Albumem, który miał zmienić obraz zespołu.
"Adore" ukazała się w 1998 roku. Zaskoczyła wyciszonymi utworami, lirycznymi melodiami i niezbyt rockowym brzmieniem. Bill Corgan dedykował ten album swojej zmarłej matce. Kolejne etapy pracy zespołu to koncerty oraz praca nad najnowszym repertuarem. Do zespołu powrócił także, po kuracji odwykowej, perkusista. W nagrywaniu "Machina/The Machines Of God" uczestniczyła jeszcze D'Arcy Wretzky. Pod koniec października 1999 roku postanowiła jednak rozstać się z zespołem i poświęcić aktorstwu. Zastąpiła ją Malissa Auf Der Maur, ex-basistka zespołu Hole. 28 lutego 2000 roku w sklepach pojawiła się nowa płyta Smashing Pumpkins - "Machina/ The Machines Of God".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I am one/Plume/Starla	Smashing Pumpkins	08.1992	73[1]	-	Hut HUT 18	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Cherub rock/Purr snickety	Smashing Pumpkins	06.1993	31[2]	-	Hut HUT 31	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Today/Aphaty's last kiss	Smashing Pumpkins	09.1993	44[2]	103[1]	Hut HUT 37	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Disarm/Siamese dream	Smashing Pumpkins	02.1994	11[5]	48[23].Airplay Chart	Virgin HUT 43	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Rocket/Never let me down	Smashing Pumpkins	01.1995	114[2]	-	Virgin HUTL 48	[written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
Bullet with butterfly wings/..said sadly	Smashing Pumpkins	10.1995	20[6]	22[20]	Virgin HUTCD 63	[gold-US][written by Billy Corgan][produced by Butch Vig/Billy Corgan]
1979/Ugly/Believe/Cherry	Smashing Pumpkins	02.1996	16[8]	12[22]	Virgin HUTCD 67	[gold-US][silver-UK][written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood/Alan Moulder]
Tonight ,tonight/Meladori magpie/Rotten apples	Smashing Pumpkins	05.1996	7[14]	36[20]	Virgin HUTCD 69	[silver-UK][written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood/Alan Moulder]
Thirty three/The last song	Smashing Pumpkins	11.1996	21[10]	39[20]	Virgin Records America 8-38574-2	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood/Alan Moulder]
The end is beginning is the end	Smashing Pumpkins	06.1997	10[11]	-	Warner Brothers W 0404	[written by Billy Corgan][produced by Nellee Hooper/Billy Corgan]
Ava adore/Czarina	Smashing Pumpkins	05.1998	11[11]	42[20]	Hut HUTCD 101	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Brad Wood]
Perfect/Summer	Smashing Pumpkins	09.1998	24[5]	54[6]	Hut HUTCD 106	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan]
The everlasting gaze	Smashing Pumpkins	01.2000	-	113[7]	album cut	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood]
Stand inside your love/Speed kills	Smashing Pumpkins	02.2000	23[9]	106[9]	Hut HUTCD 127	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood]
Try Try Try/Here's to the atom bomb	Smashing Pumpkins	09.2000	73[2]	-	Hut HUTCD 140	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Flood]
Tarantula	Smashing Pumpkins	06.2007	59[5]	54[2]	Reprise W 769CD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Jimmy Chamberlin]
Doomsday Clock	Smashing Pumpkins	07.2007	185[1]	97[1]	Warner Bros	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan/Jimmy Chamberlin]
That's the Way (My Love Is)	Smashing Pumpkins	09.2007	94[1]	97[1]	Martha's/Reprise W 781CD	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan, Jimmy Chamberlin, Terry Date]
G.L.O.W.	Smashing Pumpkins	11.2008	-	108[1]	digital singiel	[written by Billy Corgan][produced by Billy Corgan, Jimmy Chamberlin, Bjorn Thorsrud]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gish	Smashing Pumpkins	05.1991	-	146[2]	Caroline 1705	[platinum-US][silver-UK][produced by Butch Vig, Billy Corgan]
Siamese dream	Smashing Pumpkins	07.1993	4[34]	10[91]	Virgin 88267	[4x-platine-US][gold-UK][produced by Butch Vig, Billy Corgan]
Pisces Iscariot	Smashing Pumpkins	10.1994	96[1]	4[24]	Virgin 39834	[platinum-US][produced by Butch Vig, Billy Corgan]
Mellon collie and the infinite sadness	Smashing Pumpkins	10.1995	4[96]	1[1][93]	Virgin 40861	[diamond-US][platinum-UK][produced by Flood/Alan Moulder/Billy Corgan]
Zero EP.	Smashing Pumpkins	05.1996	-	46[12]	Virgin 38 545	[gold-US][produced by Flood/Alan Moulder/Billy Corgan]
The Aeroplane Flies high [5CD box]	Smashing Pumpkins	11.1996	160[1]	42[6]	Virgin 38564	[platinum-US][produced by Billy Corgan/James Iha/Flood/Alan Moulder/D'Arcy Wretzky]
Adore	Smashing Pumpkins	06.1998	5[22]	2[25]	Virgin 45879	[platinum-US][gold-UK][produced by Billy Corgan/Brad Wood]
Machina/The Machines of God	Smashing Pumpkins	02.2000	7[8]	3[13]	Virgin 48936	[gold-US][silver-UK][produced by Flood/Billy Corgan]
Rotten Apples- Greatest Hits	Smashing Pumpkins	11.2001	28[10]	31[14]	Virgin 11318	[gold-US][gold-UK][produced by Butch Vig/Billy Corgan/Flood/Alan Moulder/Brad Wood/Howard Willing]
Zeitgeist	Smashing Pumpkins	07.2007	4[8]	2[13]	Martha's Music/Reprise 9362499401 [UK]	[gold-US][produced by Billy Corgan/Terry Date/Roy Thomas Baker]
Oceania	Smashing Pumpkins	06.2012	19[2]	4[7]	Martha's Music MM 001 [UK]	[produced by Billy Corgan, Bjorn Thorsrud]
Monuments to an Elegy	Smashing Pumpkins	12.2014	59[1]	33[2]	BMG Rights 810124502 [UK]	[produced by Billy Corgan ,Howard Willing, Jeff Schroeder]
Shiny and Oh So Bright, Vol. 1 / LP: No Past. No Future. No Sun.	Smashing Pumpkins	11.2018	43[1]	54[1]	Napalm NPR 807JC	[produced by Rick Rubin]

Badfinger

Grupa brytyjska, początkowo złożona z samych Walijczyków. W jej pierwszym składzie debiutującym w połowie lat sześćdziesiątych pod nazwą The Iveys (od nazwy ulicy w Swansea - Ivey Place) w legendarnym klubie Cavern w Liverpoolu występowali: Pete Ham (ur. 27.04.1947 r. w Swansea. zm. 23.04.1975 r. w Weybridge; śpiew), Mike Gibbins (ur. 12.03.1949 r. w Swansea; perkusja), David Jenkins (gitara) i Ron Griffiths (bas).

Jak przystało na zespół, który wziął nazwę z wczesnego wcielenia The Hollies, demonstrowali zgrabne, oparte na solidnej wokalizie tematy. W 1967 r. związali się z Davidem Garrickiem piosenkarzem oscylującym między popem a piosenką aktorską. Bardziej kuszące perspektywy otworzyła przed grupą założona przez Beatlesów wytwórnia Apple. Jenkinsa zastąpił Tom Evans (ur. 5.06.1947 r. w Liverpoolu, zm. 23.11.1983 r.), autor debiutanckiego tematu "Maybe Tomorrow", wyprodukowanego dla nowej firmy przez Tony'ego Viscontiego.

 Singel przeszedł bez echa, a po niepowodzeniu kolejnej próby, "Walls Ice Cream", The Iveys postanowili zmienić nazwę na Badfinger. Podczas pracy nad kolejnym nagraniem nowym basistą został Joey Molland (ur. 21.06.1948 r. w Liverpoolu). Singel "Come And Get It", skomponowany przez szefa wytwórni, Paula McCartneya, stał się przebojem w Anglii i w USA.
Zespołowi zaproponowano udział w filmie "The Magie Christian" z udziałem Pctera Sellersa i Ringo Starra. Patronat Beatlesów wywołał zainteresowanie w środkach masowego przekazu, do czego przyczyniła się też wokalna maniera Badfinger, wykazująca silny wpływ sławnej liverpoolskiej czwórki.

Sukcesy singla "No Matter What" zawdzięczały wiele Beatlesom, ale i zespół umiał stanąć na wysokości zadania. Z początkiem lat 70-tych Badfinger, jako firmowi muzycy studyjni Apple, pojawili się na solowych płytach swoich patronów - All Things Must Pass George'a Harrisona, I Don't Come Easy Ringo Starra i Imagine Johna Lennona - uczestnicząc też w dobroczynnym koncercie dla Bangladeszu (1.08.1971 r.), zorganizowanym przez pierwszego z nich.

Talent kompozytorski ujawnili w pełni w 1972 r. nastrojową balladą "Without You", światowym przebojem amerykańskiego piosenkarza Harry'ego Nilssona, autorstwa Hama i Evansa. Był to jednak kulminacyjny punkt w karierze zespołu. Po nagraniu albumu Ass grupa związała się z wytwórnią Warner Bros., dla której w 1974 r. zarejestrowała kolejny longplay, Badfinger.
Jeszcze w tym samym roku ukazało się kolejne wydawnictwo zespołu, Wish You Were Here. Równocześnie formację opuścił Molland, zniechęcony finansową presją dominującą w tym czasie w działalności grupy. Rok później samobójstwo popełnił Ham, już wcześniej nękany zawodowymi i osobistymi problemami. Oznaczało to rozpadnięcie się grupy.

Pod koniec 1978 r. Molland i Evans reaktywowali Badfinger, angażując do współpracy Joego Tanzina (gitara) i Kenny'ego Harcka (perkusja), szybko zastąpionego przez Andy'ego Newmarka. Nagrany przez nich album Airwaves nie odniósł żadnego sukcesu rynkowego. W 1981 r. Badfinger w składzie: Molland, Evans, Tony Kaye (klawisze, eks-Yes), Glenn Sherba i Richard Bryans zarejestrował kolejną nieudaną płytę Say No More.

Po zakończeniu amerykańskiego tournee (podczas którego w składzie formacji pojawił się następny nowy muzyk - Steve Craiter), zespół ponownie rozwiązał się. Wkrótce potem, 23.11.1983 r. Evans popełnił samobójstwo we własnym domu w Surrey. Jak przed laty Ham, on też padł ofiarą depresji i materialnych kłopotów.

Na tragiczną ironię zakrawa fakt, że w dorobku Badfinger najbardziej upamiętniły się słowa refrenu "Without You", napisane w okresie świetności grupy "I can't live, I can't live anymore" ("Nie mogę, nie mogę dłużej żyć", których wykonawca, Harry Nilsson, również zmarł przedwcześnie w 1994 r.).
W 1990 r., dzięki wysiłkom Mollanda i Gibbinsa (którzy wygrali proces o zaległe tantiemy z wytwórnią Apple), Badfinger znów powrócili. Tym razem nagrywając album Timeless z Randy Andersenem (gitara) i A.J. Nicholasem (bas) wydany przez własną wytwórnię Mollanda, Independent Records. Od czasu do czasu muzycy wyruszają w krótkie trasy po USA.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Maybe tomorrow/Daddy's a millionaire	Iveys	02.1969	-	67[6]	Apple APPLE 5/Apple 1803	[written by Tom Evans][produced by Tony Visconti]
Come and get it/Rock of All Ages	Badfinger	01.1970	4[11]	7[15]	Apple APPLE 20/Apple 1815	[written by Paul McCartney][produced by P. McCartney]
No matter what/Carry on till tomorrow UK side B:Better days	Badfinger	10.1970	5[11]	8[12]	Apple APPLE 31/Apple 1822	[written by Pete Hamm][produced by Mal Evans]
Day after day/Money UK side B:Sweet tuesday morning	Badfinger	02.1972	10[11]	4[14]	Apple APPLE 40/Apple 1841	[gold-US][write by Pete Hamm][produced by George Harrison]
Baby blue/Flying	Badfinger	03.1972	-	14[10]	-/Apple 1844	[written by: Pete Ham][produced by Todd Rundgren]
Apple of my eye/Blind Owl	Badfinger	02.1974	-	102[4]	Apple APPLE 49/Apple 1864	[written by Badfinger][Produced by Chris Thomas]
Love is gonna come at last/Sail away	Badfinger	04.1979	-	69[4]	-/Elektra 46 025	[written by: J.C. Malland][Produced by: David Malloy]
Hold on/Passin' time	Badfinger	02.1981	-	56[8]	-/Radio 3793	[written by Tom Evans][produced by Jack Richardson & Steve Wittmack]
Baby Blue	Badfinger	10.2013	73[1]	-	Parlophone GBDCE 0000006/-	[written by Pete Ham]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia [UK/US]	Komentarze
4.07.1969	Maybe tomorrow	-	-	Apple SAPCOR 8/Apple ST-3355	as "THE IVEYS" [produced by Tony Visconti and Mal Evans]
16.02.1970	Magic Christian Music	-	55[17]	Apple SAPCOR 12/ Apple 3364	[produced by Paul McCartney/Mal Evans/Tony Visconti]
9.11.1970	No dice	-	28[15]	Apple SAPCOR 16/Apple 3367	[produced by: Mal Evans & Geoff Emerick]
13.12.1971	Straight up	-	31[32]	Apple SAPCOR 19/Apple SW-3387	[produced by: Todd Rundgren/George Harrison]
26.11.1973	Ass	-	122[8]	Apple SAPCOR 27/ Apple 3411	[Produced by Chris Thomas and Badfinger]
02.1974	Badfinger [For Love Or Money]	-	161[5]	Warner Bros WB K56023/ Warner 2762	[Produced by Chris Thomas for Big Ears]
10.1974	Wish you were here	-	148[6]	Warner Bros WB K56076/ Warner Bros RS 2827	[Produced by Chris Thomas for Badfinger]
03.1979	Airwaves	-	125[8]	Elektra ELK 52129/Electra 6E-175	[Produced by David Malloy]
03.1981	Say no more	-	155[6]	-/Radio 16 030	[ Produced by Jack (Round Mound of Sound) Richardson and Steve (Bic) Wittmack for JAR Productions]

Bad News

Niedorzeczna parodia zespołu heavymetalowego, którego członkowie stanowili alter ego komediowej grupy Comic Strip. Zespół pojawił się po raz pierwszy w telewizyjnym filmie "Bad News Tour", będącym zapisem nieudanej podróży na koncert do Grantham w towarzystwie ekipy dokumentalistów.

Członkowie zespołu - Colin Grigson (Rik Mayall, bas), Den Dennis (Nigel Planer, gitara), Vim Fuego (Adrian Edmondson, gitara/śpiew) i Spider Webb (Peter Richardson, perkusja) - doprowadzili do przesady wszystkie heavy metalowe schematy, zaś cały ten żart nabrał dodatkowego posmaku, kiedy nagrali - z pomocą Briana Maya - płytę zawierającą pełną fałszów wersję "Bohemian Rhapsody" grupy Queen.

Fani metalu nie wykazali poczucia humoru, o czym zespół przekonał się, gdy podczas otwarcia dorocznego koncertu w Donington w 1986 roku, został obrzucony różnymi przedmiotami i musiał wycofać się ze sceny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bohemian Rhapsody/Life With Brian	Bad News	09.1987	44[5]	-	EMI EMX 24	[written by Freddie Mercury][produced by Brian May]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bad News	Bad News	10.1987	69[1]	-	EMI America R2 70931	[produced by Brian May, Vim Fuego]