Conor Maynard

Conor Paul Maynard (ur. 21 listopada 1992r w Brighton)- brytyjski piosenkarz. W 2012 roku został nominowany, a następnie wygrał nagrodę Najlepszy debiut 2012 przyznawaną przez MTV. 30 lipca 2012 roku ukazał się jego debiutancki album Contrast, który dotarł do 1 miejsca UK Albums Chart, zaś debiutancki singiel Can't Say No został wydany w Wielkiej Brytanii 16 kwietnia 2012 roku.  

Maynard urodził się w Hove w Anglii, jest synem pracownicy biurowej, Helen i konstruktora, Gary'ego. Jego rodzeństwo - Jack i Anna są od niego odpowiednio 2 i 8 lat młodsi. Anna wystąpiła w kilku jego coverach na Youtube, m.in. Run i If I were a girl. 19 maja 2006 założył konto na Youtube oraz zamieścił wideo z coverem piosenki Lee Carra pt. "Breathe". Od 2009 wspólnie z raperem amatorem i bliskim przyjacielem, Anthonym Melo wykonali i przesłali wiele coverów m.in. takich wykonawców jak Chris Brown, Taio Cruz i Rihanna.

Zwrócił na siebie uwagę, gdy amerykański piosenkarz, Ne-Yo zobaczył cover swojego utworu Beautiful Monster, po czym skontaktował się z Conorem i został jego mentorem. W listopadzie 2011, Maynard otrzymał nominację w kategorii Najlepszy Debiut 2012 wśród nagród rozdawanych przez MTV. 31 Stycznia 2012 ogłoszono, że Conor został zwycięzcą, otrzymując około 48% głosów publiczności. W lutym na jaw wyszło, że udało mu się podpisać kontrakt z wytwórnią Parlophone, która jest częścią EMI Group, zaś współpraca rozpocznie się w ciągu kilku miesięcy przy pracach nad jego debiutanckim albumem, Contrast.

 1 marca 2012, Maynard opublikował teledysk do debiutanckiego singla Can't Say No, który we wrześniu 2012 przekroczył 14 milionów wyświetleń. Singiel został ciepło przyjęty, zaś Conor zaczął być porównywany do kanadyjskiego piosenkarza, Justina Biebera, zarówno pod względem barwy głosu, jak i rozwoju kariery. Maynard kwestionował takie opinie jasno stwierdzając, iż nie jest Bieberem, aczkolwiek widzi podobieństwa, gdyż oboje zyskali popularność dzięki młodości i Youtube'owi.

Debiutancki singiel Maynarda, Can't Say No został wydany w Wielkiej Brytanii 15 kwietnia 2012 i zdobywając popularność 28 kwietnia osiągnął drugie miejsce w UK Singles Chart z niemal 75 tysiącami sprzedanych sztuk. Utwór osiągnął sukces także w Irlandii, gdzie osiągnął 13. miejsce. 1 maja, utwór "Drowning" został udostępniony do bezpłatnego ściągnięcia dla osób, które zamówiły preorder jego albumu "Contrast". 5 maja w ramach 7 rocznicy TRL Awards we Włoszech, wykonał Can't Say No, zaś 9 maja wykonał ten sam utwór w radiu Capital, zaś liczba słuchaczy wyniosła około 80 tysięcy.

21 lipca wydał drugi singiel, "Vegas Girl", który zajął 4 miejsce na UK Singles Chart. Album "Contrast" został wydany 30 lipca i 11 sierpnia zajął 1 miejsce wśród UK Album Chart. Album tylko w ciągu pierwszego tygodnia został sprzedany 17 tysięcy razy. Następnie Maynard wydał kolejny, trzeci już singiel "Turn Around", który na UK Singles Chart zajął 8 miejsce.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can't Say No	Conor Maynard	04.2012	2[15]	-	Parlophone GB 0401100202	[silver-UK][written by Conor Maynard, The Invisible Men, Sophie Stern, Jon Mills Joe Dyer ,Kurtis McKenzie][produced by The Invisible Men,The Arcade]
Vegas Girl	Conor Maynard	08.2012	4[5]	111	Parlophone GBAYE 1200794	[written by Conor Maynard,The Invisible Men,Parker & James,Dion Wardle,Scott Thomas][produced by The Invisible Men,Parker & James]
Turn Around	Conor Maynard featuring Ne-Yo	09.2012	8[12]	117	Parlophone GBAYE 1201089	[silver-UK][written by Shaffer Smith,Benjamin Levin,Mikkel S. Eriksen,Tor Erik Hermansen][produced by Stargate,Benny Blanco]
Animal	Conor Maynard featuring Wiley	01.2013	6[7]	-	Parlophone GBAYE 1201085	[written by Conor Maynard,George Astasio,Jason Pebworth,Jon Shave,Sophie Stern,Kurtis McKenzie,Joey Dyer,Jon Mills][produced by The Invisible Men,The Arcade]
R U Crazy	Conor Maynard	10.2013	4[11]	-	Parlophone GBAYE 1301353	[silver-UK][written by Conor Maynard,Timothy McKenzie,Ashton Foster,Ray Djan][produced by Labrinth]
Talking About	Conor Maynard	05.2015	44[1]	-	Parlophone GBAYE 1500283	[written by David, Coffer, Ibrahim, Omer, Murray]
I'm Famous	Marcus Butler featuring Conor Maynard	02.2016	85[1]	-	Marcus Butler	[written by Marcus Butler,Brett McLaughlin]
Whenever	Kris Kross Amsterdam and The Boy Next Door featuring Conor Maynard	09.2018	95[2]	-	Parlophone NLZ 541800507	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Contrast	Conor Maynard	08.2012	1[1][18]	34[2]	Parlophone P 6353692	[silver-UK][produced by Pharrell Williams,Stargate,Benny Blanco,The Invisible Men,Midi Mafia,Crada,Lucas Secon,Quiz & Larossi,Eagle Eye,The Arcade,Parker & James,DetoNate,Rami Afuni]

Hot Hot Heat

Hot Hot Heat to zespół indie rockowy działający od 1999 roku w Kolumbii Brytyjskiej w składzie: Steve Bays (śpiew, instrumenty klawiszowe), Paul Hawley (perkusja) i Dustin Hawthorne (gitara basowa). Podczas koncertów grupa jest wspierana przez gitarzystę Luke'a Pacquin'a.

Hawthorne i Bays grali razem w różnych zespołach do roku 1995. Poznali Hawley'a w 1998r, a rok później powstał Hot Hot Heat. Do grania na keyboardzie został zmuszony Bays, ponieważ nikt inny nie miał nigdy do czynienia z instrumentami klawiszowymi. Hawley postanowił grać na perkusji, a Hawthorne na gitarze basowej. Matthew Marnick, przyjaciel zespołu, przyjął rolę wokalisty.

W 2000 roku zespół postanowił grać bardziej melodyjnie, w stylu pełnym wpływów z muzyki pop. Ze śpiewania zrezygnował Marnick. Do grupy przyjęto gitarzystę Dante DeCaro. Inspirując się brzmieniem zespołów Nowej Fali takich jak XTC czy The Clash, nowy skład z Baysem na wokalach wydał serię singli i zaczął intensywnie koncertować z zespołami amerykańskiej sceny indie.

Koncertowe oblicze Hot Hot Heat zainteresowało wytwórnię Sub Pop. W 2001 roku podpisała z zespołem kontrakt, a rok później została wydana ich pierwsza EP Knock Knock Knock. Jej następcą była płyta zatytułowana Make Up The Breakdown, wyprodukowana przez producenta Jacka Endino (znanego ze współpracy z Nirvaną i Soundgarden).

Album został ciepło przyjęty przez krytyków, a single z tej płyty (Bandages oraz Talk to Me, Dance With Me) były często grane w MTV oraz w amerykańskich stacjach radiowych. Natomiast w Wielkiej Brytanii emisja singla Bandages została zakazana w radiu BCC Radio 1 z powodu wojny na Bliskim Wschodzie. Dało to dość niską w porównaniu z USA lokatę na liście sprzedaży singli.

W 2003 roku, z ramienia wytwórni OHEV Records została wydana składanka Scenes One Through Thirteen (była już przygotowana w 2001 roku). Zawierała ona utwory Hot Hot Heat z okresu, kiedy poszukiwali oni jeszcze swojego brzmienia.

W 2004 roku Make up Breakdown wygrał nagrodę Canadian Independent Music Awards w kategorii "Najlepszy album". W październiku Dante DeCaro ogłosił, że pozostanie w zespole do czasu nagrania ich drugiej płyty o tytule Elevator. Na jego miejsce został przyjęty Luke Paquin.

  Druga płyta, "Elevator", premierę miała w roku 2005 i był to debiut zespołu pod skrzydłami giganta - Warner Bros. Poza presją wynikającą z sukcesu pierwszego wydawnictwa, członkowie Hot Hot Heat musieli zmierzyć się także z dużo poważniejszym problemem, jakim było odejście gitarzysty Dantego DeCaro. Jego miejsce zajął Luke Paquin, a zespół z powodzeniem koncertował i promował nowy materiał.

Kolejny album Hot Hot Heat, "Happiness Ltd.", światło dzienne ujrzał we wrześniu 2007 roku, a pilotowało go nagranie "Give Up?". Oprócz zespołu za produkcją krążka zajmowali się także Butch Walker, Tim Palmer (znani ze współpracy z U2, Davidem Bowie, The Cure) i Rob Cavallo, który wcześniej pracował z Green Day i My Chemical Romance.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bandages	Hot Hot Heat	04.2003	25[3]	24.Modern Rock Tracks	B-Unique BUN 045CDS	[written by Steve Bays, Dante DeCaro, Paul Hawley, Dustin Hawthorne]
No, Not Now/5 Times Out Of 100 (Thoughts Out Of 100)	Hot Hot Heat	08.2003	38[2]	-	Sub Pop W 615	[written by Steve Bays, Dante DeCaro, Paul Hawley, Dustin Hawthorne]
Talk To Me, Dance With Me / Oh, Goddamnit	Hot Hot Heat	11.2003	78[2]	-	Sub Pop W 626	[written by Steve Bays, Dante DeCaro, Paul Hawley, Dustin Hawthorne][produced by Hot Hot Heat , Jack Endino ]
Goodnight Goodnight	Hot Hot Heat	05.2005	36[5]	102[1]	Sire W 670	[written by Steve Bays, Dante DeCaro, Paul Hawley, Dustin Hawthorne][produced by Dave Sardy]
Middle Of Nowhere	Hot Hot Heat	07.2005	47[5]	-	Sire W 677	[written by Steve Bays, Dante DeCaro, Paul Hawley, Dustin Hawthorne][produced by Dave Sardy]
Let Me In	Hot Hot Heat	09.2007	138[1]	-	Sire W 778	[written by Steve Bays, Paul Hawley, Dustin Hawthorne, Luke Paquin][produced by Rob Cavallo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make up the breakdown	Hot Hot Heat	10.2002	35[6]	146[9]	B Unique 5046642255	[produced by Hot Hot Heat, Jack Endino]
Elevator	Hot Hot Heat	05.2005	34[5]	34[10]	Sire 9362489882	[produced by Dave Sardy]
Happiness Ltd.	Hot Hot Heat	09.2007	133[1]	86[1]	Sire 162108 [US]	[produced by Rob Cavallo, Butch Walker, Steve Bays, Eric Valentine, Tim Palmer, Hot Hot Heat]

Hope of the States

Hope of the States to angielski niezależny zespół rockowy z Chichester .
Zespół powstał w 2000 roku, nazywając się po książce Alberta Deutscha The Shame of the States z 1948 roku na temat stanu zdrowia psychicznego w Stanach Zjednoczonych .  Został  odkryty po wysłaniu dema na stronę telegazety Planet Sound i   podpisał kontrakt z Sony BMG .

Scott R. Walker opuścił zespół po pierwszych nagraniach, a następnie założył KASMs . Gitarzysta zespołu James Lawrence popełnił samobójstwo w styczniu 2004 r.  na krótko przed wydaniem pierwszego albumu, The Lost Riots , który osiągnął Top 40 na UK Albums Chart . Pierwszy singiel zespołu , „Black Dollar Bills”, został zapakowany w okładkę z juty, każdy ręcznie szyty przez członka zespołu. Największe tournee zespołu po Wielkiej Brytanii rozpoczęło się w październiku 2004 r., począwszy od   Mandela Hall w Belfaście , w tym pojawienie się na Dance Academy w Plymouth . 

Wiele z 2005r roku poświęcono na nagrywanie kontynuacji The Lost Riots , a zespół zagrał tylko sześć występów na żywo. Zespół wykonał kilka piosenek, które znalazły się na drugim albumie podczas występu akustycznego w Londynie. Zespół współpracował ze stroną fanowską „The Halfway Home”, aby stworzyć kalendarz adwentowy na Boże Narodzenie 2005. Jedynym nagraniem studyjnym wydanym w 2005 roku był utwór „Shalom”, dołączony jako dzień 24 w kalendarzu.

W kwietniu 2006 r. zespół wydał nową EP-kę, Blood Meridian , której towarzyszyła trasa koncertowa w Wielkiej Brytanii, rozpoczynająca się w The Cockpit w Leeds . EP-ka była ograniczona do 2000 kopii, dostępna na winylu, i była również dostępna do pobrania. Singiel „Sing it Out” został wydany w czerwcu 2006 roku, osiągając 39 miejsce w UK Singles Chart , a drugi album „ Left” wyszedł 19 czerwca.

Zespół pojawił się w T in the Park 8 lipca, a następnie w Reading i Leeds Festivals w sierpniu, gdzie zagrali na scenie BBC Radio 1 / NME . Podczas ich setu 27 sierpnia w Reading, okazało się, że może to być ich ostatni występ w historii, gdyż zespół się rozpadał.  Zostało to zasugerowane w dalszej części dnia przez przyjaciół Broken Social Scene , którzy poświęcili swój festiwal zespołowi. 30 sierpnia Sam Herlihy wygłosił oświadczenie na forum zespołu potwierdzające rozłam i że Reading było ich ostatnim koncertem.

Po rozpadzie zespołu, Sam Herlihy i Simon Jones założyli The Northwestern , który rozpadł się w 2012 roku. Reszta zespołu założyła Troubles , z Michaelem Hibbertem, który wyjechał w 2007 roku, by utworzyć Chapel Club , który rozwiązał się w 2013 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Black Dollar Bills	Hope of the States	04.2003	82[1]	-	Seeker SEEK 001	[written by Hope Of The States][produced by Hugh Jones]
Enemies/Friends	Hope of the States	10.2003	25[2]	-	Sony Music 6742572	[written by Hope Of The States][produced by Hugh Jones]
The Red the White the Black the Blue	Hope of the States	06.2004	15[3]	-	Sony Music 6749922	[written by Ken Thomas][produced by Hugh Jones]
Nehemiah	Hope of the States	08.2014	30[2]	-	Sony Music 6752472	[written by Hope Of The States][produced by Ken Thomas]
Sing It Out	Hope of the States	06.2006	39[2]	-	Columbia LEFTCD 003	[written by Hope Of The States,Samuel J Herlihy][produced by Ken Thomas]
Left	Hope of the States	09.2006	63[1]	-	Columbia LEFTCD 006	[written by Hope Of The States][produced by Ken Thomas]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Lost Riots	Hope of the States	06.2004	21[3]	-	Sony Music 5172642	[produced by Ken Thomas]
Left	Hope of the States	07.2006	50[1]	-	Columbia LEFTCD 04	[produced by Ken Thomas]

Mint Condition

Amerykańska grupa r&b znana ze zróżnicowanego stylu i porywających występów na żywo. Zespół Mint Condition porusza się w stylistyce r&b, jazzowej, funkowej a nawet latynoskiej i jamajskiej. Stokley Williams poznawał tajniki gry na afrykańskich instrumentach już od 4. roku życia. Podczas gdy Homer O’Dell dorastał w otoczeniu bluesowych brzmień zespołu, w którym grał jego ojciec, Waddell grywał w szkolnym zespole i doskonalił sztukę gry na klawiszach, słuchając Oscara Petersona i Herbiego Hancocka. Allen z kolei wychowywał się przy muzyce jazzowej, którą zachwycał się jego ojciec. Grę na saksofonie i klawiszach trenował, grając w szkolnych kapelach. Podobnie swoje muzyczne umiejętności rozwijał Lewis, który opanował grę na gitarze, klawiszach i perkusji w szkole średniej. Na Kinchena najsilniejszy wpływ miała rodzina, w której każdy grał na jakimś instrumencie, i która silnie inspirowała artystę do tworzenia muzyki.



Swoje umiejętności gry na basie muzyk szkolił, słuchając nagrań takich artystów, jak Stanley Clarke czy Louis Johnson. Zanim przeniósł się do Minneapolis, grał w kilku zespołach w swoich rodzinnym mieście Chicago.
Zespół wziął udział w programie Minnesota black musician awards, który miał na celu stworzenie ruchu muzycznego w regionie pięciu stanów - Minnesoty, Wisconsin, Iowa, Dakoty i Nebraski. Dzięki swoim żywym, olśniewającym występom założona roboczo na początku lat 80-tych grupa, została zauważona w roku 1989r podczas występu w klubie w Minneapolis przez producentów z kręgu miejskiej wersji muzyki soul: duet Jimmy Jam & Terry Lewis. Zespół szybka podpisał kontrakt z perspective records. Muzycy odnieśli wymierny sukces singlami „(Breaking My Heart) Pretty Brown Eyes” oraz „Forever in Your Eyes” pochodzącymi z debiutanckiego albumu Meant to Be Mint (1991). Podobnie było z druga płytą zespołu From the Mint Factory (1993) - dwa utwory z tego nagrania „Nobody Does It Betta” i „(U Send Me) Swinging” zostały zauważone, ale nie odniosły spektakularnego sukcesu na rynku. Dopiero numer „What Kind of Man Would I Be” z albumu Definition of a Band (1996) zyskał dla grupy spory rozgłos. Zarówno utwór, jak i płyta osiągnęły złoty status.

Na początku XXI w. Mint Condition był jednym z bardzo nielicznych zespołów z pogranicza r&b i popu, mającym na koncie aż 4 albumy i kontrakt z dużą wytwórnią. W ciągu kolejnych lat zespół nie osiągnął wprawdzie wysokiego statusu na rynku, ale systematycznie przypominał o sobie wydawanymi co jakiś czas albumami. Grupa konsekwentnie utrzymując wysoki poziom nagrań i zróżnicowanie muzyczne, zyskała spore grono wiernych fanów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Are You Free	Mint Condition	07.1991	-	-	Perspective 0002	[written by Stokley Williams][produced by Jellybean Johnson, Mint Condition][55[8].R&B Chart]
Breakin' My Heart (Pretty Brown Eyes)	Mint Condition	11.1991	-	6[24]	Perspective 0004	[gold-US][written by Jeffrey Allen, Lawrence Waddell, Stokley Williams][produced by Jellybean Johnson, Mint Condition][55[8].R&B Chart]
Forever in Your Eyes	Mint Condition	07.1992	-	81[8]	Perspective 0009	[written by Stokley Williams, Lawrence Waddell][produced by Jellybean Johnson, Mint Condition][7[18].R&B Chart]
Nobody Does It Betta	Mint Condition	10.1993	-	-	Perspective 7434	[written by Stokley Williams][produced by Mint Condition][45[13].R&B Chart]
U Send Me Swingin'	Mint Condition	03.1994	-	33[16]	Perspective 7439	[written by Keri Lewis][produced by Mint Condition][2[29].R&B Chart]
Someone to Love	Mint Condition	04.1994	-	-	Perspective 7454	[written by Lawrence Waddell][produced by Mint Condition][28[20].R&B Chart]
So Fine	Mint Condition	01.1995	-	-	Perspective 7478	[written by Stokley Williams,O'Dell][produced by Mint Condition][29[20].R&B Chart]
What Kind of Man Would I Be?	Mint Condition	11.1996	-	17[24]	Perspective 7558	[gold-US][written by Lawrence Waddell][produced by Mint Condition][2[41].R&B Chart]
You Don't Have to Hurt No More	Mint Condition	04.1997	-	32[16]	Perspective 7564	[written by Keri Lewis][produced by Mint Condition][10[20].R&B Chart]
Make Me Say It Again	Mint Condition	06.1997	-	-	Hollywood	[67[2].R&B Chart][piosenka z filmu "The 6th Man"]
Let Me Be the One	Mint Condition	08.1997	-	-	Perspective	[written by Stokley Williams,Lawrence Waddell][produced by Mint Condition][70[3].R&B Chart]
If You Love Me	Mint Condition	11.1999	-	30[20]	Elektra 64 027	[written by Keri Lewis][produced by Mint Condition][5[32].R&B Chart]
Is This Pain Our Pleasure?	Mint Condition	02.2000	-	-	Elektra	[written by Keri Lewis][produced by Stokley Williams][42[17].R&B Chart]
I'm Ready	Mint Condition	05.2005	-	-	Caged Bird	[written by Stokley Williams][49[16].R&B Chart]
Nothing Left to Say	Mint Condition	06.2008	-	-	Caged Bird	[written by Stokley Williams, Lawrence Waddell][27[34].R&B Chart]
Caught My Eye	Mint Condition	04.2011	-	-	Caged Bird	[written by Stokley Williams, Lawrence Waddell][51.R&B Chart]
Not My Daddy	Mint Condition with Kelly Price	04.2011	-	122	Caged Bird	[written by Warryn Campbell & Kelly Price][22.R&B Chart]
Believe in Us	Mint Condition	10.2012	-	-	-	[written by Ricky Kinchen & Stokley Williams][64.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Meant to Be Mint	Mint Condition	02.1992	-	63[22]	Perspective 1001	[produced by Jellybean Johnson,Mint Condition]
From the Mint Factory	Mint Condition	01.1994	-	104[13]	Perspective 9005	[produced by Mint Condition]
Definition of a Band	Mint Condition	10.1996	-	76[25]	Perspective 9028	[gold-US][produced by Mint Condition]
Life's Aquarium	Mint Condition	12.1999	-	64[9]	Elektra 62 353	[produced by Mint Condition]
Livin' the Luxury Brown	Mint Condition	05.2005	-	45[5]	Caged Bird 0474	[produced by Mint Condition, Earthtone III]
E-Life	Mint Condition	05.2008	-	119[2]	Caged Bird 3636	[produced by Mint Condition]
7...	Mint Condition	04.2011	-	33[4]	Shanachie 5787	[produced by Mint Condition]
Music @ the Speed of Life	Mint Condition	09.2012	-	60[2]	Shanachie 5803	[produced by Mint Condition]

Daphne and Celeste

Daphne and Celeste to amerykański duet popowy, w skład którego wchodzą Celeste Cruz i Karen „Daphne” DiConcetto. Są najbardziej znane ze swoich piosenek „ Ooh Stick You ” i „ UGLY ”.
Cruz urodziła się 24 września 1983 r. w Newark, New Jersey, a DiConcetto urodziła się 1 grudnia 1980 r. w Long Branch, New Jersey .

Wydały trzy single w Wielkiej Brytanii: „ Ooh Stick You ”, „ UGLY ” i cover „ School's Out ” Alice Cooper .  Pełnometrażowy album, We Didn't Say That! , został wydany w czerwcu 2000 r. z ogólnie pozytywnymi recenzjami ( Melody Maker przyznał mu cztery z pięciu gwiazdek). Kolejny singiel, „Party”, miał się ukazać w listopadzie 2000 roku, ale nigdy nie został wydany.

Podczas występów na festiwalach w Reading i Leeds w 2000 roku negatywny odbiór tłumu wobec absurdalnej muzyki Daphne i Celeste spowodował, że duet został wygwizdany przez publiczność .  Pomimo wrogiej reakcji tłumu, Daphne i Celeste pozostały na scenie i kontynuowały wykonywanie swoich piosenek. 

Ich wytwórnia rozwiązała z nimi kontrakt. Ich oficjalna strona internetowa została zamknięta w październiku 2001 r., A ich firma zarządzająca Perfect Noise Limited została rozwiązana w listopadzie 2002 r. Po rozpadzie zespołu Celeste wróciła do szkoły.

29 marca 2015 r. duet reaktywował się i wydał singiel „You and I Alone”   wyprodukowany przez Maxa Tundrę . Piosenka jest pierwszym singlem z albumu Daphne & Celeste Save the World  , napisanym i wyprodukowanym przez Maxa Tundrę.

7 lutego 2018 r. Daphne i Celeste ogłosiły powrót albumu z wprowadzeniem kolejnej piosenki „BB”, wyprodukowanej przez Maxa Tundrę. Duet i Tundra wystąpili w londyńskim Boston Music Room, aby promować jego wydanie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ooh Stick You	Daphne and Celeste	02.2000	8[13]	-	Universal MCSZD 40209	[written by Michael Marz, Michele Chiavarini, S. Burkes][produced by Michele Chiavarini]
U.G.L.Y.	Daphne and Celeste	06.2000	18[12]	-	Universal MCSTD 40232	[written by Michael Marz, Michele Chiavarini, S. Burkes,Tracy Kilrow][produced by Michele Chiavarini]
School's Out	Daphne and Celeste	09.2000	12[7]	-	Universal MCSTD 40238	[written by Alice Cooper,Michael Bruce,Glen Buxton,Dennis Dunaway,Neal Smith]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Didn't Say That!	Daphne and Celeste	06.2000	140[1]	-	Universal MCD 60073	[produced by Michele Chiavarini]

Danse Macabre

Grupa Danse Macabre pojawiła się w erze post-punka na początku lat 80-tych. Wprowadzili brzmienie new dark synth na muzyczną scenę Auckland , przypominając podobieństwa m.in. z Joy Division i The Cure.
 
Gitarzysta i kompozytor Wes Prince i perkusista Roddy Carlson byli kluczowymi członkami punkowego Sloth Creatures, wokalista i grający na syntezatorach Nigel Russell był wcześniej w pop-punkowym The Spelling Mistakes, a basista Ralph Crump pochodzacy z West Auckland grał wcześniej w zesple Buster Keys.
 
Danse Macabre podpisał kontrakt nagraniowy z Reaction Records, gdzie wydał 12-calową EP-kę Between The Line w grudniu 1981 r., która gościła sześć tygodni na listach przebojów , a utwór Conditioner był prezentowany na antenie przez legendarnego dj-a BBC Radio One Johna Peela. Płyta została wydana również w Wielkiej Brytanii i Australii.
 
Zespół stał się ulubieńcem gazety Auckland Star. W trakcie dwóch lat istnienia zagrali z większością australijskich wykonawców tamtego okresu- Screaming Mee Mees, The Swingers, The Chills, Pop Mechanix, Midnight Oil i the Penknife Glides.
 
Niestety, sesja nagraniowa do ich mini-albumu Last Request w 1982 była najeżona rosnącymi napięciami w grupie i rozpadem na dwa miesiące przed datą jego wydania - jako ostatnia z wielkich grup postpunkowych w Auckland. Ich utwór EKG z Between The Lines później został wydany na kompilacji z 1988 r. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Between the Lines EP.	Danse Macabre	12.1981	-	15[6]	-/Reaction React 003	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Last Request	Danse Macabre	12.19821	-	35[1]	-/Reaction React 006

Dan-I

Dan-I (ur. Selmore Ezekiel Lewinson  - ur. 1 lipca 1956 r., zm. 19 maja 2006 r.   ) był brytyjskim muzykiem disco , podpisał kontrakt z Island Records , który miał hit Top 30 w UK Singles Chart w 1979 r. z singlem „ Monkey Chop ”.  Pochodził z Jamajki . Bez dalszych sukcesów na listach przebojów , Dan-I pozostaje jako wykonawca jednego przeboju .

Jego nazwisko na scenie wywodzi się z zainteresowania numerologią , co oznacza „numer jeden”.  Na początku lat 70-tych George Clinton poprosił go o dołączenie do jego zespołu Funkadelic , ale odmówił, uważając, że jest zbyt młody.  W latach 70-tych pracował z Cat Stevensem , Andy Fraserem i Joe Jammerem, a także prowadził swój własny klub, D-Dancer.  D-Dancer rozpadł się w 1976 roku, po czym Dan-I spędził rok w Nigerii, zanim rozpoczął solową karierę, podpisując kontrakt z Island Records po wprowadzeniu przez Lintona Kwesi Johnsona , i mając duży przebój „Monkey Chop” , które określił jako „muzykę na nowy optymizm”.  Piosenkę wyprodukowali Trevor Horn i Geoff Downes .

W połowie lat 80-tych przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii , gdzie nagrał kilka dem . W latach 80-tych pomagał założyć The Unity Gospel Band.Był także związany z wydawnictwem Unity, For The Glory Of Jah . Dostarczył główne wokale do nagrania.  Dostarczył chórki dla singla Busta Jonesa z 1988 roku „My Hands Are Shakin”. 

Następnie przeniósł się do Południowej Afryki przed powrotem do Londynu .Został zamordowany w maju 2006 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Monkey Chop/Roller (Do It) Boogie	Dan-I	11.1979	30[9]	-	Island WIP 6520	[written by S. E. Lewinson][produced by Dan-I]

D'Angelo

Muzyk uważany powszechnie za najważniejszego wokalistę sceny neosoulowej lat 90-tych i początku XXI wieku. Określony przez krytyka muzycznego Roberta Christgau mianem "Jezusa r&b;". Niestety zniszczony niemal przez narkotyki, które tak często idą w parze z niesamowitym talentem i wielkimi osiągnięciami.

Michael to syn pastora związanego z chrześcijańskim ruchem zielonoświątkowym. Od najmłodszych lat wykazywał wielki talent muzyczny, mimo iż był samoukiem. W wieku osiemnastu lat wygrał trzy edycje prestiżowego turnieju młodych talentów w nowojorskim harlem's apollo theater, co nie umknęło uwadze włodarzy labelu emi, którzy zaproponowali młodzieńcowi podpisanie kontraktu. Archer był wówczas członkiem podziemnego zespołu hiphopowego I.D.U., który nie zapisał jednak na swym koncie żadnego poważnego nagrania.

Przełom w karierze Archera nastąpił w 1994 r. Napisał on i wyprodukował nagranie "U Will Know", powołanej na potrzeby soundtracku do filmu "Magia miłości" (oryg. "Jasons Lyric", reż. Doug McHenry, 1994, USA) supergrupy Black Men United. Do składu formacji zaangażowano na tę jednorazową okazją takie gwiazdy, jak Usher, Gerald Levert, Lenny Kravitz, R. Kelly, Joe, Boyz II Men Raphael Saadia, jednak to D'Angelo spił śmietankę. Ponaglany przez wytwórnię w drugiej połowie 1994 r. rozpoczął pracę nad swym debiutanckim albumem.

Krążek Brown Sugar ukazał się ostatecznie 3 lipca 1995 r. Początkowo został przyjęty dość chłodno, ale gdy na radiową i telewizyjną rotację trafił singiel "Lady", rozpoczęło się prawdziwe szaleństwo na punkcie D'Angelo. Zewsząd płynęły niesamowicie pozytywne recenzje, a płyta znalazła ostatecznie ponad milion nabywców. Dziennikarze oceniający płytę, rozpływali się w pozytywach - w magazynie rolling stone można było znaleźć opinię, iż D'Angelo przypomniał, czym jest tak naprawdę soul i wskazał kierunek, w jakim powinny iść zmiany w tym gatunku. Archer do pomocy przy produkcji swojego debiutu zaprosił tak uznanych muzyków, jak Raphael Saadia, Ali Shaheed Muhammad i Bob Power. Spod ich rąk wyszło dzieło uznawane po dziś dzień za jeden z wzorów współczesnego soulu.

Żywe brzmienie szło w parze z kapitalnie zaprogramowaną perkusją i groove'em charakteryzującym wybitne kompozycje najlepszych soulowych, funkowych i jazzowych twórców lat 60. i 70. Uwagę zwracała też doskonała warstwa tekstowa. DAngelo, któremu przy pisaniu części tekstów pomagała ówczesna partnerka - Angie Stone, uciekał się do niemal hiphopowego storytellingu, czyniąc z pozornie prostych miłosnych tekstów ciekawe historie, zapadające w pamięć słuchacza. Płyta przyniosła wielki hit "Lady" i trzy trochę mniejsze, ale również dostrzeżone przeboje - "Brown Sugar", "Me and Those Dreamin' Eyes of Mine" oraz "Cruisin". Niestety, pomimo aż czterech nominacji za swój debiut, DAngelo nie miał okazji odebrać nagrody GRAMMY.

Na drugą studyjną płytę fani DAngelo musieli czekać aż pięć lat. Przez ten okres wokalista skupił się na gościnnych występach (m.in. u A Tribe Called Quest, The Roots, Lauryn Hill i Methoda Mana) oraz pojedynczych nagraniach na potrzeby ścieżek dźwiękowych do różnych filmów. Tym sposobem powstały utwory "Devil's Pie" (produkcja DJ-a Premiera z hiphopowej grupy Gang Starr) do obrazu "Belly", "Your Precious Love" z Eryką Badu do "Zagniewanych młodocianych" oraz trzy fantastyczne covery - "Girl You Need a Change of Mind" z repertuaru Eddiego Kendricksa do filmu "Autobus", Princebwe "Shes Always in My Hair" do "Krzyku 2" i "Heaven Must Be Like This", wykonane oryginalnie przez The Ohio Players, do "Wracając do korzeni". Wszystkie z tych nagrań jedynie zaostrzały apetyt słuchaczy i dziennikarzy przed ciągle przekładaną premierą płyty Voodoo.

Jesienią 1999 r. ukazał się singiel "Left & Right" z gościnnie rapującym duetem Redman & Method Man. DAngelo w tym nagraniu zagrał na wszystkich instrumentach, ukazując po raz kolejny swój niebywały kunszt i talent. Utwór był ostateczną zapowiedzią Voodoo, które w końcu - 11 stycznia 2000 r. - trafiło do sklepów. Ogromne oczekiwania sympatyków przełożyły się na doskonałą sprzedaż płyty, która zadebiutowała na szczycie listy billboardu i w niespełna dwa miesiące okryła się platyną. Olbrzymim przebojem stało się inspirowane dokonaniami Princea, a zarazem dedykowane mu "Untitled (How Does It Feel)" nagrane z Raphaelem Saadiaiem. W teledysku ilustrującym ten utwór, D'Angelo zaprezentował się w bardzo odważny posób, ekspresyjnie prezentując swe nagie ciało.

Voodoo w opinii większości krytyków było płytą jeszcze lepszą niż Brown Sugar. Za sprawą produkcji D'Angelo i muzyków zrzeszonych w kolektywie Soulaqarians (Pino Palladino, Roy Hargroye, Ahmir "Questlove" Thompson, James Poyser) udało się stworzyć ścieżkę dźwiękową, po dziś dzień stawianą za wzór bogatego, neosoulowego brzmienia. Voodoo i wydana kilka miesięcy później płyta płyta Commona Like Waterfor Chocolate, wyprodukowana w podobnym składzie osobowym, zostaly przez prasę nazwane odpowiednio - odrodzeniem soulu i hip-hopu. Za Voodoo artysta zgarnął dwie nagrody grammy. W 2003 r. magazyn rolling stone w podsumowaniu pięciuset najlepszych płyt wszech czasów, umieścił drugi album D'Angelo na 488. miejscu.

Niedługo po premierze płyty, D'Angelo wyruszył w ogólnoświatowe tournee, które okazało się wielkim sukcesem. Na okazję tej trasy, D'Angelo wraz z Questlovem powołali do życia band Soultronics. Najbardziej spektakularnym występem podczas voodoo tour okazał się koncert podczas free jazz festival w Brazylii.

Kolejne lata w życiu Michaela były staczaniem się po równi pochyłej. Muzyk popadł w problemy z narkotykami, alkoholem i nadwagą. Na opublikowanych w 2004 r. w brukowej prasie zdjęciach, D'Angelo w niczym nie przypominał fantastycznie zbudowanego mężczyzny z perfekcyjnie wyrzeźbionym ciałem, jakim pamiętały go miliony obserwatorów klipu do "Untitled (How Does It Feel)". Najtrudniejszym okresem w jego życiu okazał się 2005 r. W styczniu został aresztowany, prowadząc po pijanemu, a w samochodzie znaleziono marihuanę. 12 września dostał trzyletni wyrok w zawieszeniu za posiadanie kokainy, a zaledwie tydzień później odniósł duże obrażenia w wypadku samochodowym, jaki spowodował, jadąc bez zapiętego pasa. Co gorsza - D Angelo prowadził bez ważnego prawa jazdy, które odebrano mu 13 kwietnia. Echa tej sprawy nie milkły przez dwa lata. Ostatecznie 10 sierpnia 2007 r. Archer przyznał się do wszystkich stawianych mu zarzutów (niebezpieczna jazda z nieważnym prawem jazdy), zapłacił 1250 dolarów kary i zgodził się na zawieszenie, na okres piętnastu miesięcy, prawa jazdy.

Artysta, poza tymi karami, otrzymał dziewięciomiesięczny wyrok w zawieszeniu. Od 2005 r. pojawiają się ciągle plotki na temat nowego albumu D Angelo, który roboczo nazwano James River. Artysta w wywiadach podkreśla, że płyta jest w drodze, a pracuje nad nią z Commonem i Q-Tipem. Strategię powrotu Archera na rynek miał opracować Jermaine Dupri - spec od wybitnej promocji i działań marketingowych. Gościnnymi występami na płytach Jay Dee (J Dilla), Roya Hargrove'a, Snoop Dogga, Raphaela Saadiaa i Commona, D'Angelo przypominał się muzycznemu światu, pokazując, że pomimo rozlicznych problemów, wciąż jest wybitnym wokalistą.

Niestety miesiące mijały, a wytwórnia artysty - virgin - mogła zaoferować fanom jedynie kompilację jego dotychczasowych dokonań The Best So Far... W oficjalnej dyskografii Archera znajduje się też, wydana tylko na japońskim rynku w 1998 r., płyta Live at jazz Cafe zarejestrowana w 1995 r. w Londynie, podczas gdy D'Angelo promował Brown Sugar. W nawiązaniu do tego albumu, w 2002 r. magazyn Q umieścił D Angelo w rankingu "50 artystów, których musisz zobaczyć na żywo przed śmiercią". Artysta jest ojcem dwójki dzieci - syna Michaela Jr. (matką jest Angie Stone, wieloletnia partnerka DAngelo) i córeczki Imani.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brown Sugar	D'Angelo	07.1995	24[11]	27[20]	EMI 58 360	[written by Ali Shaheed Muhammad,D'Angelo][produced by Ali Shaheed Muhammad,D'Angelo][5[28].R&B; Chart]
Cruisin'	D'Angelo	11.1995	31[6]	53[18]	EMI 58 468	[written by Marvin Tarplin,William "Smokey" Robinson][produced by D'Angelo][#4 hit for Smokey Robinson in 1979][10[20].R&B; Chart]
Lady	D'Angelo	03.1996	21[6]	10[20]	EMI 58 543	[gold-US][written by Raphael Saadiq,D'Angelo][produced by Raphael Saadiq,D'Angelo][2[26].R&B; Chart]
Me and those Dreamin' Eyes Of Mine/Can't hide love	D'Angelo	10.1996	-	74[6]	EMI 58 570	[written by D'Angelo][produced by Bob Power,D'Angelo][25[21].R&B; Chart]
Devil's Pie (Raw A Capella)	D'Angelo	10.1998	-	69.Airplay Chart	Virgin	[written by D'Angelo][produced by DJ Premier,D'Angelo][69[3].R&B Chart][piosenka z filmu "Belly"]
Nothing even matters	Lauryn Hill feat D'Angelo	01.1999	-	105[14]	Ruffhouse	[25[18].R&B; Chart]
Heaven Must Be Like This	D'Angelo	01.1999	-	-	Virgin	[74[12].R&B; Chart][piosenka z filmu "Down In The Dells"]
Break Ups 2 Make Ups/Suspect Chin Music	Method Man feat D'Angelo	02.1999	33[2]	98[2]	Def Jam 563 405	[produced by Poke And Tone,Qur'an Goodman ][29[18].R&B; Chart]
Left & Right	D'Angelo feat Method Man and Redman	12.1999	-	70[5]	Virgin 38 678	[written by Method Man & Redman,D'Angelo][produced by D'Angelo][18[20].R&B; Chart]
Untitled (How Does It Feel?)	D'Angelo	01.2000	-	25[17]	Virgin	[written by Raphael Saadiq,D'Angelo][produced by Raphael Saadiq,D'Angelo][2[22].R&B; Chart]
Send It On/The Line	D'Angelo	05.2000	-	120[4]	Virgin 58 864	[written by George Brown,R. Bell,Robert Mickens,Richard Westfield,Dennis Thomas,Clifford Smith,Gene Redd,A. Stone,L. Archer,W. Sparrow,D'Angelo][produced by D'Angelo][33[19].R&B Chart]
Be here	Raphael Saadiq feat D'Angelo	04.2002	-	99[2]	Universal 015788	[written by Raphael Saadiq,Bobby Ozuna][produced by Raphael Saadiq,Jake And The Phatman][61[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Brown Sugar	D'Angelo	07.1995	57[7]	22[65]	EMI 32 629	[platinum-US][produced by D'Angelo, Ali Shaheed Muhammad, Bob Power, Raphael Saadiq]
Voodoo	D'Angelo	01.2000	21[3]	1[2][33]	Virgin 48 499	[platinum-US][silver-UK][produced by D'Angelo , Questlove, Russell Elevado, DJ Premier, Raphael Saadiq, J Dilla]
Black Messiah	D'Angelo	12.2014	47[2]	5[15]	RCA 888750565525 [UK]	[produced by D'Angelo, Alan Leeds ,Kevin Liles]

Dandy Warhols

Dandy Warhols, grupa amerykańska. Utworzona w 1993 w Portland w stanie Oregon. Nazwą w przewrotny sposób pokłoniła się Andy'emu Warholowi. Założyli ją Courtney Taylor - voc, g, k i Peter Holmstrom - g (przez tydzień zastąpował Willa Sergeanta w zespole Electrafixion, który wyłonił się z Echo And The Bunnymen), a w składzie od początku występowali też Zia McCabe - b, k, perc i Eric Hedford - dr, k, voc. W 1998 Hedforda zastąpił Brent Deboer - dr, kuzyn Taylora.

Po kilku miesiącach prób zadebiutowała w X-Ray Cafe, kafejce artystów i poetów, w Portland. Jej koncerty w tym czasie miały wiele z happeningu czy po prostu wygłupu, np. muzycy przez cały wieczór występowali na leżąco. Przedstawiła repertuar stworzony przede wszystkim pod wpływem dokonań zespołów brytyjskich, jak The Verve, Stereolab, Spiritualized czy My Bloody Valentine, ale inspirowała się też dokonaniami klasyków amerykańskiego rocka z The Beach Boys, Iggy Pop And The Stooges i The Velvet Underground na czele.

Wydany w 1995 przez małą niezależną firmę Tim/Kerr album "Dandy's Rule OK" był jeszcze dziełem wtórnym, naiwnym i niedorobionym, chociaż mógł urzec atmosferą niewinności, całkiem chwytliwymi melodiami oraz surrealistycznym poczuciem humoru, np. lt's A Fast-Driving Rave-Up With The Dźndy Warhols S/xteen Minutes i (Tony This Song Is Called) Lou Weed. Wydany w tym czasie singel TV Theme Song odniósł niewielki sukces i zwrócił na formację uwagę szefów wytwórni Capitol. Podpisano umowę, ale firma odrzuciła pierwszą wersję drugiej płyty, nagraną na luzie, jamową, chaotyczną. Grupa musiała przystąpić do pracy*od początku. Wydany w 1997 album "The Dandy Warhols Come Down" okazał się wszakże dziełem, które nie zawiodło oczekiwań.

Zebrał świetne recenzje i zdobył sporą popularność. Wyrosła z amerykańskiej tradycji, ale przesycona angielskim duchem, bezpretensjonalna i pogodna muzyka The Dandy Warhols zachwyciła po latach dominacji mrocznego grunge'u świeżością i lekkością (np. Not If You Were The Last Junkie On Earth, Minnesoter, Boys Better, I Love You, Cood Morning). Grupa promowała swoje dzieło.m.in. na wspólnych koncertach z brytyjskimi zespołami Oasis, Radiohead i Blur.
Singlem promującym wybrano "Not If You Were The Last Junkie on Earth", a zespół ruszył w trasę koncertową, obejmującą Europę i Australię.

W 2000 roku na rynku ukazało się trzecie wydawnictwo grupy – "Thirteen Tales from Urban Bohemia", które między innymi w Wielkiej Brytanii, Grecji oraz Australii otrzymało status platynowej płyty. Pochodzący z krążka singiel "Solid" wykorzystano w serialu telewizyjnym "Undeclared", a piosenka "Bohemian Like You" pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu "Igby Goes Down" oraz w epizodzie "Buffy – postrach wampirów". Za zarobione pieniądze – muzycy postanowili kupić budynek w rodzinnym mieście i zamienić go na studio nagraniowe oraz dom klubowy.

W 2002 roku Peter Holmström ożenił się i przejął nazwisko swojej żony - Loew.
Na kolejny longpay "Welcome to the Monkey House", od ostatniego, fani musieli czekać aż trzy lata. Za produkcję odpowiedzialny był Nick Rhodes (Duran Duran), a inżynierem dźwięku został Brian Coates (The Great Northwest). Inspiracją dla nazwy krążka był tytuł serii opowiadań Kurta Vonneguta. Krążek nagrano w konwencji synth popu lat 80-tych. Singiel "We Used to Be Friends" pojawił się w serii "My Restaurant Rules" oraz w dramacie "Veronica Mars".

We wrześniu 2005 roku formacja wydała kolejny album "Odditorium or Warlords of Mars", którego nazwa została częściowo zaczerpnięta od nazwy studia, w którym nagrywano materiał. Wydawnictwo promował utwór "Smoke It". Brzmienie opisywano jako "powrót do muzycznych źródeł zespołu" oraz odwrót od brzmienia poprzednika i położenie nacisku na elementy gitarowe.
Ósmy krążek "...Earth to the Dandy Warhols..." ujrzał światło dzienne w sierpniu 2008 roku. Do współpracy nad tworzeniem materiału zaproszono Marka Knopflera oraz Mike’a Campbella z Heartbreakers.

W październiku tego roku zespół nagrał nową wersję utworu "Primary" formacji The Cure. Cover znalazł się na charytatywnym wydawnictwie "Perfect as Cats: A Tribute to the Cure", którego celem było wsparcie organizacji Invisible Children Inc. na rzecz dziecięcych żołnierzy w Północnej Ugandzie. Muzycy wzięli również udział w projekcie "Breathe Easy" wspólnie z między innymi The Bravery, The Kooks, Dinosaur Jr., J Mascis oraz Spoon.

Ostatnim jak dotąd wydawnictwem The Dandy Warhols jest "The Dandy Warhols are Sound", którego wydanie planowane jest na 14 lipca 2009 roku. To zmiksowany set z czwartego albumu grupy – "Welcome To The Monkey House", którego dokonał inżynier dźwięku Russell Elavedo, mający na swoim koncie współpracę między innymi z Alicią Keys, The Roots, czy piosenkarzem R&B; D'Angelo.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Every Day Should Be A Holiday	Dandy Warhols	02.1998	29[4]	-	Capitol CDCL 797	[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Courtney Taylor-Taylor]
Not If You Were the Last Junkie on Earth	Dandy Warhols	05.1998	13[7]	-	Capitol CDCL 800	[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Tony Lash,Courtney Taylor-Taylor]
Boys Better/Nothin' To Do	Dandy Warhols	08.1998	36[8]	-	Capitol CDCLS 805	[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Tony Lash,Courtney Taylor-Taylor]
Get Off/Phone Call	Dandy Warhols	06.2000	34[7]	-	Capitol CL 821	[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Dave Sardy/Courtney Taylor-Taylor]
Bohemian Like You	Dandy Warhols	09.2000	5[28]	-	Capitol CL 823	[written by Courtney Taylor-Taylor ][produced by Courtney Taylor-Taylor , Dave Sardy , Greg Williams]
Godless	Dandy Warhols	07.2001	66[2]	-	Capitol CDCL 829	[written by Courtney Taylor-Taylor ][produced by Courtney Taylor-Taylor , Gregg Williams ]
We Used to Be Friends	Dandy Warhols feat. Nick Rhodes	05.2003	18[6]	-	Capitol CDCL 843	[written by Courtney Taylor-Taylor ][produced by Courtney Taylor-Taylor , Nick Rhodes]
You Were The Last High	Dandy Warhols	08.2003	34[2]	-	Parlophone CDCL 845	[written by Courtney Taylor-Taylor,Evan Dando][produced by Courtney Taylor-Taylor , Nick Rhodes]
Plan A/The Jean Genie	Dandy Warhols	12.2003	66[2]	-	Parlophone CDCLS 851	[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Nick Rhodes,Courtney Taylor-Taylor ]
Smoke It/11CC	Dandy Warhols	09.2005	59[4]	-	Parlophone CL 871	[written by Taylor-Taylor , Zuniga][produced by Courtney Taylor-Taylor , Gregg Williams ]
All the Money or the Simple Life Honey	Dandy Warhols	11.2005	83[2]	-	Parlophone CDCLS 874	[written by Taylor-Taylor , Miles Zuniga][produced by Courtney Taylor-Taylor ]
Horny as a Dandy	Mousse T. vs. The Dandy Warhols	08.2006	17[8]	-	Feverpitch 12FEV 14	[produced by Errol Rennalls/Mousse T/Courtney Taylor-Taylor ][produced by Dave Sardy/Courtney Taylor-Taylor/Mousse T]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
…The Dandy Warhols Come Down	Dandy Warhols	07.1997	16[17]	-	Capitol 8365052	[produced by Tony Lash, The Dandy Warhols]
Thirteen Tales from Urban Bohemia	Dandy Warhols	08.2000	32[55]	182[1]	Capitol 8577872	[gold-UK][produced by Gregg Williams, Courtney Taylor-Taylor, Dave Sardy]
Dandys Rule, OK?	Dandy Warhols	08.2002	93[3]	-	Capitol 4964092	[produced by Courtney Taylor, Tony Lash][nagrany w 1995r]
Welcome to the Monkey House	Dandy Warhols	05.2003	20[5]	118[2]	Parlophone 5901232	[produced by Courtney Taylor-Taylor, Nick Rhodes, Tony Visconti]
Odditorium or Warlords of Mars	Dandy Warhols	09.2005	67[1]	90[1]	Parlophone 8745902	[produced by Courtney Taylor-Taylor/Gregg Williams/Clark Stiles]
...Earth to the Dandy Warhols...	Dandy Warhols	05.2008	149[1]	142[1]	Beat The World VVR 1051552	[produced by Courtney Taylor-Taylor]