czwartek, 9 maja 2019

Danse Macabre

Grupa Danse Macabre pojawiła się w erze post-punka na początku lat 80-tych. Wprowadzili brzmienie new dark synth na muzyczną scenę Auckland , przypominając podobieństwa m.in. z Joy Division i The Cure.
 
Gitarzysta i kompozytor Wes Prince i perkusista Roddy Carlson byli kluczowymi członkami punkowego Sloth Creatures, wokalista i grający na syntezatorach Nigel Russell był wcześniej w pop-punkowym The Spelling Mistakes, a basista Ralph Crump pochodzacy z West Auckland grał wcześniej w zesple Buster Keys.
 
Danse Macabre podpisał kontrakt nagraniowy z Reaction Records, gdzie wydał 12-calową EP-kę Between The Line w grudniu 1981 r., która gościła sześć tygodni na listach przebojów , a utwór Conditioner był prezentowany na antenie przez legendarnego dj-a BBC Radio One Johna Peela. Płyta została wydana również w Wielkiej Brytanii i Australii.
 
Zespół stał się ulubieńcem gazety Auckland Star. W trakcie dwóch lat istnienia zagrali z większością australijskich wykonawców tamtego okresu- Screaming Mee Mees, The Swingers, The Chills, Pop Mechanix, Midnight Oil i the Penknife Glides.
 
Niestety, sesja nagraniowa do ich mini-albumu Last Request w 1982 była najeżona rosnącymi napięciami w grupie i rozpadem na dwa miesiące przed datą jego wydania - jako ostatnia z wielkich grup postpunkowych w Auckland. Ich utwór EKG z Between The Lines później został wydany na kompilacji z 1988 r. 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Between the Lines EP.Danse Macabre12.1981-15[6]-/Reaction React 003-
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
Last RequestDanse Macabre12.19821-35[1]-/Reaction React 006
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dan-I

Dan-I (ur. Selmore Ezekiel Lewinson  - ur. 1 lipca 1956 r., zm. 19 maja 2006 r.   ) był brytyjskim muzykiem disco , podpisał kontrakt z Island Records , który miał hit Top 30 w UK Singles Chart w 1979 r. z singlem „ Monkey Chop ”.  Pochodził z Jamajki . Bez dalszych sukcesów na listach przebojów , Dan-I pozostaje jako wykonawca jednego przeboju .

Jego nazwisko na scenie wywodzi się z zainteresowania numerologią , co oznacza „numer jeden”.  Na początku lat 70-tych George Clinton poprosił go o dołączenie do jego zespołu Funkadelic , ale odmówił, uważając, że jest zbyt młody.  W latach 70-tych pracował z Cat Stevensem , Andy Fraserem i Joe Jammerem, a także prowadził swój własny klub, D-Dancer.  D-Dancer rozpadł się w 1976 roku, po czym Dan-I spędził rok w Nigerii, zanim rozpoczął solową karierę, podpisując kontrakt z Island Records po wprowadzeniu przez Lintona Kwesi Johnsona , i mając duży przebój „Monkey Chop” , które określił jako „muzykę na nowy optymizm”.  Piosenkę wyprodukowali Trevor Horn i Geoff Downes .

W połowie lat 80-tych przeprowadził się do Los Angeles w Kalifornii , gdzie nagrał kilka dem . W latach 80-tych pomagał założyć The Unity Gospel Band.Był także związany z wydawnictwem Unity, For The Glory Of Jah . Dostarczył główne wokale do nagrania.  Dostarczył chórki dla singla Busta Jonesa z 1988 roku „My Hands Are Shakin”. 

Następnie przeniósł się do Południowej Afryki przed powrotem do Londynu .Został zamordowany w maju 2006 r.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Monkey Chop/Roller (Do It) BoogieDan-I11.197930[9]-Island WIP 6520[written by S. E. Lewinson][produced by Dan-I]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

D'Angelo

Muzyk uważany powszechnie za najważniejszego wokalistę sceny neosoulowej lat 90-tych i początku XXI wieku. Określony przez krytyka muzycznego Roberta Christgau mianem "Jezusa r&b;". Niestety zniszczony niemal przez narkotyki, które tak często idą w parze z niesamowitym talentem i wielkimi osiągnięciami.

Michael to syn pastora związanego z chrześcijańskim ruchem zielonoświątkowym. Od najmłodszych lat wykazywał wielki talent muzyczny, mimo iż był samoukiem. W wieku osiemnastu lat wygrał trzy edycje prestiżowego turnieju młodych talentów w nowojorskim harlem's apollo theater, co nie umknęło uwadze włodarzy labelu emi, którzy zaproponowali młodzieńcowi podpisanie kontraktu. Archer był wówczas członkiem podziemnego zespołu hiphopowego I.D.U., który nie zapisał jednak na swym koncie żadnego poważnego nagrania.

Przełom w karierze Archera nastąpił w 1994 r. Napisał on i wyprodukował nagranie "U Will Know", powołanej na potrzeby soundtracku do filmu "Magia miłości" (oryg. "Jasons Lyric", reż. Doug McHenry, 1994, USA) supergrupy Black Men United. Do składu formacji zaangażowano na tę jednorazową okazją takie gwiazdy, jak Usher, Gerald Levert, Lenny Kravitz, R. Kelly, Joe, Boyz II Men Raphael Saadia, jednak to D'Angelo spił śmietankę. Ponaglany przez wytwórnię w drugiej połowie 1994 r. rozpoczął pracę nad swym debiutanckim albumem.

Krążek Brown Sugar ukazał się ostatecznie 3 lipca 1995 r. Początkowo został przyjęty dość chłodno, ale gdy na radiową i telewizyjną rotację trafił singiel "Lady", rozpoczęło się prawdziwe szaleństwo na punkcie D'Angelo. Zewsząd płynęły niesamowicie pozytywne recenzje, a płyta znalazła ostatecznie ponad milion nabywców. Dziennikarze oceniający płytę, rozpływali się w pozytywach - w magazynie rolling stone można było znaleźć opinię, iż D'Angelo przypomniał, czym jest tak naprawdę soul i wskazał kierunek, w jakim powinny iść zmiany w tym gatunku. Archer do pomocy przy produkcji swojego debiutu zaprosił tak uznanych muzyków, jak Raphael Saadia, Ali Shaheed Muhammad i Bob Power. Spod ich rąk wyszło dzieło uznawane po dziś dzień za jeden z wzorów współczesnego soulu.

Żywe brzmienie szło w parze z kapitalnie zaprogramowaną perkusją i groove'em charakteryzującym wybitne kompozycje najlepszych soulowych, funkowych i jazzowych twórców lat 60. i 70. Uwagę zwracała też doskonała warstwa tekstowa. DAngelo, któremu przy pisaniu części tekstów pomagała ówczesna partnerka - Angie Stone, uciekał się do niemal hiphopowego storytellingu, czyniąc z pozornie prostych miłosnych tekstów ciekawe historie, zapadające w pamięć słuchacza. Płyta przyniosła wielki hit "Lady" i trzy trochę mniejsze, ale również dostrzeżone przeboje - "Brown Sugar", "Me and Those Dreamin' Eyes of Mine" oraz "Cruisin". Niestety, pomimo aż czterech nominacji za swój debiut, DAngelo nie miał okazji odebrać nagrody GRAMMY.

Na drugą studyjną płytę fani DAngelo musieli czekać aż pięć lat. Przez ten okres wokalista skupił się na gościnnych występach (m.in. u A Tribe Called Quest, The Roots, Lauryn Hill i Methoda Mana) oraz pojedynczych nagraniach na potrzeby ścieżek dźwiękowych do różnych filmów. Tym sposobem powstały utwory "Devil's Pie" (produkcja DJ-a Premiera z hiphopowej grupy Gang Starr) do obrazu "Belly", "Your Precious Love" z Eryką Badu do "Zagniewanych młodocianych" oraz trzy fantastyczne covery - "Girl You Need a Change of Mind" z repertuaru Eddiego Kendricksa do filmu "Autobus", Princebwe "Shes Always in My Hair" do "Krzyku 2" i "Heaven Must Be Like This", wykonane oryginalnie przez The Ohio Players, do "Wracając do korzeni". Wszystkie z tych nagrań jedynie zaostrzały apetyt słuchaczy i dziennikarzy przed ciągle przekładaną premierą płyty Voodoo.

Jesienią 1999 r. ukazał się singiel "Left & Right" z gościnnie rapującym duetem Redman & Method Man. DAngelo w tym nagraniu zagrał na wszystkich instrumentach, ukazując po raz kolejny swój niebywały kunszt i talent. Utwór był ostateczną zapowiedzią Voodoo, które w końcu - 11 stycznia 2000 r. - trafiło do sklepów. Ogromne oczekiwania sympatyków przełożyły się na doskonałą sprzedaż płyty, która zadebiutowała na szczycie listy billboardu i w niespełna dwa miesiące okryła się platyną. Olbrzymim przebojem stało się inspirowane dokonaniami Princea, a zarazem dedykowane mu "Untitled (How Does It Feel)" nagrane z Raphaelem Saadiaiem. W teledysku ilustrującym ten utwór, D'Angelo zaprezentował się w bardzo odważny posób, ekspresyjnie prezentując swe nagie ciało.

Voodoo w opinii większości krytyków było płytą jeszcze lepszą niż Brown Sugar. Za sprawą produkcji D'Angelo i muzyków zrzeszonych w kolektywie Soulaqarians (Pino Palladino, Roy Hargroye, Ahmir "Questlove" Thompson, James Poyser) udało się stworzyć ścieżkę dźwiękową, po dziś dzień stawianą za wzór bogatego, neosoulowego brzmienia. Voodoo i wydana kilka miesięcy później płyta płyta Commona Like Waterfor Chocolate, wyprodukowana w podobnym składzie osobowym, zostaly przez prasę nazwane odpowiednio - odrodzeniem soulu i hip-hopu. Za Voodoo artysta zgarnął dwie nagrody grammy. W 2003 r. magazyn rolling stone w podsumowaniu pięciuset najlepszych płyt wszech czasów, umieścił drugi album D'Angelo na 488. miejscu.

Niedługo po premierze płyty, D'Angelo wyruszył w ogólnoświatowe tournee, które okazało się wielkim sukcesem. Na okazję tej trasy, D'Angelo wraz z Questlovem powołali do życia band Soultronics. Najbardziej spektakularnym występem podczas voodoo tour okazał się koncert podczas free jazz festival w Brazylii.

Kolejne lata w życiu Michaela były staczaniem się po równi pochyłej. Muzyk popadł w problemy z narkotykami, alkoholem i nadwagą. Na opublikowanych w 2004 r. w brukowej prasie zdjęciach, D'Angelo w niczym nie przypominał fantastycznie zbudowanego mężczyzny z perfekcyjnie wyrzeźbionym ciałem, jakim pamiętały go miliony obserwatorów klipu do "Untitled (How Does It Feel)". Najtrudniejszym okresem w jego życiu okazał się 2005 r. W styczniu został aresztowany, prowadząc po pijanemu, a w samochodzie znaleziono marihuanę. 12 września dostał trzyletni wyrok w zawieszeniu za posiadanie kokainy, a zaledwie tydzień później odniósł duże obrażenia w wypadku samochodowym, jaki spowodował, jadąc bez zapiętego pasa. Co gorsza - D Angelo prowadził bez ważnego prawa jazdy, które odebrano mu 13 kwietnia. Echa tej sprawy nie milkły przez dwa lata. Ostatecznie 10 sierpnia 2007 r. Archer przyznał się do wszystkich stawianych mu zarzutów (niebezpieczna jazda z nieważnym prawem jazdy), zapłacił 1250 dolarów kary i zgodził się na zawieszenie, na okres piętnastu miesięcy, prawa jazdy.

Artysta, poza tymi karami, otrzymał dziewięciomiesięczny wyrok w zawieszeniu. Od 2005 r. pojawiają się ciągle plotki na temat nowego albumu D Angelo, który roboczo nazwano James River. Artysta w wywiadach podkreśla, że płyta jest w drodze, a pracuje nad nią z Commonem i Q-Tipem. Strategię powrotu Archera na rynek miał opracować Jermaine Dupri - spec od wybitnej promocji i działań marketingowych. Gościnnymi występami na płytach Jay Dee (J Dilla), Roya Hargrove'a, Snoop Dogga, Raphaela Saadiaa i Commona, D'Angelo przypominał się muzycznemu światu, pokazując, że pomimo rozlicznych problemów, wciąż jest wybitnym wokalistą.

Niestety miesiące mijały, a wytwórnia artysty - virgin - mogła zaoferować fanom jedynie kompilację jego dotychczasowych dokonań The Best So Far... W oficjalnej dyskografii Archera znajduje się też, wydana tylko na japońskim rynku w 1998 r., płyta Live at jazz Cafe zarejestrowana w 1995 r. w Londynie, podczas gdy D'Angelo promował Brown Sugar. W nawiązaniu do tego albumu, w 2002 r. magazyn Q umieścił D Angelo w rankingu "50 artystów, których musisz zobaczyć na żywo przed śmiercią". Artysta jest ojcem dwójki dzieci - syna Michaela Jr. (matką jest Angie Stone, wieloletnia partnerka DAngelo) i córeczki Imani.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Brown SugarD'Angelo07.199524[11]27[20]EMI 58 360[written by Ali Shaheed Muhammad,D'Angelo][produced by Ali Shaheed Muhammad,D'Angelo][5[28].R&B; Chart]
Cruisin'D'Angelo11.199531[6]53[18]EMI 58 468[written by Marvin Tarplin,William "Smokey" Robinson][produced by D'Angelo][#4 hit for Smokey Robinson in 1979][10[20].R&B; Chart]
LadyD'Angelo03.199621[6]10[20]EMI 58 543[gold-US][written by Raphael Saadiq,D'Angelo][produced by Raphael Saadiq,D'Angelo][2[26].R&B; Chart]
Me and those Dreamin' Eyes Of Mine/Can't hide loveD'Angelo10.1996-74[6]EMI 58 570[written by D'Angelo][produced by Bob Power,D'Angelo][25[21].R&B; Chart]
Devil's Pie (Raw A Capella)D'Angelo10.1998-69.Airplay ChartVirgin [written by D'Angelo][produced by DJ Premier,D'Angelo][69[3].R&B Chart][piosenka z filmu "Belly"]
Nothing even mattersLauryn Hill feat D'Angelo01.1999-105[14]Ruffhouse[25[18].R&B; Chart]
Heaven Must Be Like ThisD'Angelo01.1999--Virgin[74[12].R&B; Chart][piosenka z filmu "Down In The Dells"]
Break Ups 2 Make Ups/Suspect Chin MusicMethod Man feat D'Angelo02.199933[2]98[2]Def Jam 563 405[produced by Poke And Tone,Qur'an Goodman ][29[18].R&B; Chart]
Left & RightD'Angelo feat Method Man and Redman12.1999-70[5]Virgin 38 678[written by Method Man & Redman,D'Angelo][produced by D'Angelo][18[20].R&B; Chart]
Untitled (How Does It Feel?)D'Angelo01.2000-25[17]Virgin[written by Raphael Saadiq,D'Angelo][produced by Raphael Saadiq,D'Angelo][2[22].R&B; Chart]
Send It On/The LineD'Angelo05.2000-120[4]Virgin 58 864[written by George Brown,R. Bell,Robert Mickens,Richard Westfield,Dennis Thomas,Clifford Smith,Gene Redd,A. Stone,L. Archer,W. Sparrow,D'Angelo][produced by D'Angelo][33[19].R&B Chart]
Be hereRaphael Saadiq feat D'Angelo04.2002-99[2]Universal 015788[written by Raphael Saadiq,Bobby Ozuna][produced by Raphael Saadiq,Jake And The Phatman][61[12].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Brown SugarD'Angelo07.199557[7]22[65]EMI 32 629[platinum-US][produced by D'Angelo, Ali Shaheed Muhammad, Bob Power, Raphael Saadiq]
VoodooD'Angelo01.200021[3]1[2][33]Virgin 48 499[platinum-US][silver-UK][produced by D'Angelo , Questlove, Russell Elevado, DJ Premier, Raphael Saadiq, J Dilla]
Black MessiahD'Angelo12.201447[2]5[15]RCA 888750565525 [UK][produced by D'Angelo, Alan Leeds ,Kevin Liles]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dandy Warhols

Dandy Warhols, grupa amerykańska. Utworzona w 1993 w Portland w stanie Oregon. Nazwą w przewrotny sposób pokłoniła się Andy'emu Warholowi. Założyli ją Courtney Taylor - voc, g, k i Peter Holmstrom - g (przez tydzień zastąpował Willa Sergeanta w zespole Electrafixion, który wyłonił się z Echo And The Bunnymen), a w składzie od początku występowali też Zia McCabe - b, k, perc i Eric Hedford - dr, k, voc. W 1998 Hedforda zastąpił Brent Deboer - dr, kuzyn Taylora.

Po kilku miesiącach prób zadebiutowała w X-Ray Cafe, kafejce artystów i poetów, w Portland. Jej koncerty w tym czasie miały wiele z happeningu czy po prostu wygłupu, np. muzycy przez cały wieczór występowali na leżąco. Przedstawiła repertuar stworzony przede wszystkim pod wpływem dokonań zespołów brytyjskich, jak The Verve, Stereolab, Spiritualized czy My Bloody Valentine, ale inspirowała się też dokonaniami klasyków amerykańskiego rocka z The Beach Boys, Iggy Pop And The Stooges i The Velvet Underground na czele.

Wydany w 1995 przez małą niezależną firmę Tim/Kerr album "Dandy's Rule OK" był jeszcze dziełem wtórnym, naiwnym i niedorobionym, chociaż mógł urzec atmosferą niewinności, całkiem chwytliwymi melodiami oraz surrealistycznym poczuciem humoru, np. lt's A Fast-Driving Rave-Up With The Dźndy Warhols S/xteen Minutes i (Tony This Song Is Called) Lou Weed. Wydany w tym czasie singel TV Theme Song odniósł niewielki sukces i zwrócił na formację uwagę szefów wytwórni Capitol. Podpisano umowę, ale firma odrzuciła pierwszą wersję drugiej płyty, nagraną na luzie, jamową, chaotyczną. Grupa musiała przystąpić do pracy*od początku. Wydany w 1997 album "The Dandy Warhols Come Down" okazał się wszakże dziełem, które nie zawiodło oczekiwań.

Zebrał świetne recenzje i zdobył sporą popularność. Wyrosła z amerykańskiej tradycji, ale przesycona angielskim duchem, bezpretensjonalna i pogodna muzyka The Dandy Warhols zachwyciła po latach dominacji mrocznego grunge'u świeżością i lekkością (np. Not If You Were The Last Junkie On Earth, Minnesoter, Boys Better, I Love You, Cood Morning). Grupa promowała swoje dzieło.m.in. na wspólnych koncertach z brytyjskimi zespołami Oasis, Radiohead i Blur.
Singlem promującym wybrano "Not If You Were The Last Junkie on Earth", a zespół ruszył w trasę koncertową, obejmującą Europę i Australię.

W 2000 roku na rynku ukazało się trzecie wydawnictwo grupy – "Thirteen Tales from Urban Bohemia", które między innymi w Wielkiej Brytanii, Grecji oraz Australii otrzymało status platynowej płyty. Pochodzący z krążka singiel "Solid" wykorzystano w serialu telewizyjnym "Undeclared", a piosenka "Bohemian Like You" pojawiła się na ścieżce dźwiękowej do filmu "Igby Goes Down" oraz w epizodzie "Buffy – postrach wampirów". Za zarobione pieniądze – muzycy postanowili kupić budynek w rodzinnym mieście i zamienić go na studio nagraniowe oraz dom klubowy.

W 2002 roku Peter Holmström ożenił się i przejął nazwisko swojej żony - Loew.
Na kolejny longpay "Welcome to the Monkey House", od ostatniego, fani musieli czekać aż trzy lata. Za produkcję odpowiedzialny był Nick Rhodes (Duran Duran), a inżynierem dźwięku został Brian Coates (The Great Northwest). Inspiracją dla nazwy krążka był tytuł serii opowiadań Kurta Vonneguta. Krążek nagrano w konwencji synth popu lat 80-tych. Singiel "We Used to Be Friends" pojawił się w serii "My Restaurant Rules" oraz w dramacie "Veronica Mars".

We wrześniu 2005 roku formacja wydała kolejny album "Odditorium or Warlords of Mars", którego nazwa została częściowo zaczerpnięta od nazwy studia, w którym nagrywano materiał. Wydawnictwo promował utwór "Smoke It". Brzmienie opisywano jako "powrót do muzycznych źródeł zespołu" oraz odwrót od brzmienia poprzednika i położenie nacisku na elementy gitarowe.
Ósmy krążek "...Earth to the Dandy Warhols..." ujrzał światło dzienne w sierpniu 2008 roku. Do współpracy nad tworzeniem materiału zaproszono Marka Knopflera oraz Mike’a Campbella z Heartbreakers.

W październiku tego roku zespół nagrał nową wersję utworu "Primary" formacji The Cure. Cover znalazł się na charytatywnym wydawnictwie "Perfect as Cats: A Tribute to the Cure", którego celem było wsparcie organizacji Invisible Children Inc. na rzecz dziecięcych żołnierzy w Północnej Ugandzie. Muzycy wzięli również udział w projekcie "Breathe Easy" wspólnie z między innymi The Bravery, The Kooks, Dinosaur Jr., J Mascis oraz Spoon.

Ostatnim jak dotąd wydawnictwem The Dandy Warhols jest "The Dandy Warhols are Sound", którego wydanie planowane jest na 14 lipca 2009 roku. To zmiksowany set z czwartego albumu grupy – "Welcome To The Monkey House", którego dokonał inżynier dźwięku Russell Elavedo, mający na swoim koncie współpracę między innymi z Alicią Keys, The Roots, czy piosenkarzem R&B; D'Angelo.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Every Day Should Be A HolidayDandy Warhols02.199829[4]-Capitol CDCL 797[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Courtney Taylor-Taylor]
Not If You Were the Last Junkie on EarthDandy Warhols05.199813[7]-Capitol CDCL 800[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Tony Lash,Courtney Taylor-Taylor]
Boys Better/Nothin' To Do Dandy Warhols08.199836[8]-Capitol CDCLS 805[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Tony Lash,Courtney Taylor-Taylor]
Get Off/Phone Call Dandy Warhols06.200034[7]-Capitol CL 821[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Dave Sardy/Courtney Taylor-Taylor]
Bohemian Like YouDandy Warhols09.20005[28]-Capitol CL 823[written by Courtney Taylor-Taylor ][produced by Courtney Taylor-Taylor , Dave Sardy , Greg Williams]
GodlessDandy Warhols07.200166[2]-Capitol CDCL 829[written by Courtney Taylor-Taylor ][produced by Courtney Taylor-Taylor , Gregg Williams ]
We Used to Be FriendsDandy Warhols feat. Nick Rhodes05.200318[6]-Capitol CDCL 843[written by Courtney Taylor-Taylor ][produced by Courtney Taylor-Taylor , Nick Rhodes]
You Were The Last HighDandy Warhols08.200334[2]-Parlophone CDCL 845[written by Courtney Taylor-Taylor,Evan Dando][produced by Courtney Taylor-Taylor , Nick Rhodes]
Plan A/The Jean GenieDandy Warhols12.200366[2]-Parlophone CDCLS 851[written by Courtney Taylor-Taylor][produced by Nick Rhodes,Courtney Taylor-Taylor ]
Smoke It/11CC Dandy Warhols09.200559[4]-Parlophone CL 871[written by Taylor-Taylor , Zuniga][produced by Courtney Taylor-Taylor , Gregg Williams ]
All the Money or the Simple Life HoneyDandy Warhols11.200583[2]-Parlophone CDCLS 874[written by Taylor-Taylor , Miles Zuniga][produced by Courtney Taylor-Taylor ]
Horny as a Dandy Mousse T. vs. The Dandy Warhols08.200617[8]- Feverpitch 12FEV 14[produced by Errol Rennalls/Mousse T/Courtney Taylor-Taylor ][produced by Dave Sardy/Courtney Taylor-Taylor/Mousse T]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
…The Dandy Warhols Come DownDandy Warhols07.199716[17]-Capitol 8365052[produced by Tony Lash, The Dandy Warhols]
Thirteen Tales from Urban BohemiaDandy Warhols08.200032[55]182[1]Capitol 8577872[gold-UK][produced by Gregg Williams, Courtney Taylor-Taylor, Dave Sardy]
Dandys Rule, OK?Dandy Warhols08.200293[3]-Capitol 4964092[produced by Courtney Taylor, Tony Lash][nagrany w 1995r]
Welcome to the Monkey HouseDandy Warhols05.200320[5]118[2]Parlophone 5901232[produced by Courtney Taylor-Taylor, Nick Rhodes, Tony Visconti]
Odditorium or Warlords of MarsDandy Warhols09.200567[1]90[1]Parlophone 8745902[produced by Courtney Taylor-Taylor/Gregg Williams/Clark Stiles]
...Earth to the Dandy Warhols...Dandy Warhols05.2008149[1]142[1]Beat The World VVR 1051552[produced by Courtney Taylor-Taylor]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 8 maja 2019

Mute Records

Wytwórnia płytowa założona przez Daniela Millera z początkiem 1978. Pierwszym nagraniem byt singel "T.V.O.D"/"Warm Leatherette" sygnowany przez tajemiczych Normal.
Wytwórnia zafascynowana elektronicznym brzmieniem promowała muzykę łączącą syntetyzatory z nowoczesną zaawansowaną technologią. Podobnie jak Factory i Rough Trade Records, lansowała brzmienia, w których biegłość techniczna nie stała w sprzeczności z estetyką. Pierwszymi nagrywającymi dla firm grupami byli m.in. Fad Gadget, DAF i Depeche Mode. Ich zasługą było przekonanie nagraniowych potentatów, że postpunkowe grupy nie muszą być efemerydami. Miller przekonał Depeche Mode, że małe wytwórnie również mogą przynosić dochód i że nie warto zbyt często zmieniać patrona. Wierność zachował też członek Depeche Mode, Vince Clark, w swoich pracach z Yazoo i Erasure.
Dzięki sukcesom trzech grup, Mute mogli pozwolić sobie na promowanie mniej dochodowych wykonawców (Laibach, Crime And The Coty Solution, Diamanda Galas, Nitzer Ebb). Kontynuacją strategii było nabycie praw autorskich zespołów Cabaret Yoltaire, Can i Throbbing Gistle, dzięki czemu ich nagrania stały się dostępne na rynku.
W l. 90. firma otworzyła filię Novamute specjalizującą się w muzyce tanecznej i techno (Moby). Do podopiecznych Mute Records należała też grupa Inspiral Carpets, ale najwytrwalszym i najsławniejszym okazał się Nick Cave.

#1 na liście UK Top Singles 
ABBA-ESQUE(EP) _ Erasure  06.1992 [5]


 
 #1 na liście UK Top Albums
You and me both Yazoo  07.1983  [2]
The Innocents Erasure  04.1988 [1]
Wild ! Erasure   10.1989  [2]
Pop! - The First 20 Hits  Erasure 11.1992  [2]
Songs of Faith and Devotion  Depeche Mode  04.1993  [1]
I Say I Say I Say  Erasure   05.1994  [1]
Ultra  Depeche Mode  04.1997   [1]
Play  Moby   04.2000  [5]
18  Moby   05.2002  [1]




 
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

Frazier Chorus

Początkowo ta popowa grupa z Brighton (Anglia) działająca w połowie lat 80-tych liczyła sobie czterech muzyków występujących pod szyldem Plop! Ambicją artystów było stworzenie antytezy Wham! Dzięki taśmie demo z piosenkami wokalisty i klawiszowca Tima Freemana grupa
-    której pozostałymi członkami byli Michele Allardyce (instrumenty perkusyjne), Kate Holmes (flet) i Chris Taplin (klarnet) - podpisała kontrakt nagraniowy z wytwórnią 4AD.

Zespół zmienił nazwę na Frazier Chorus wziętą „z pleców” amerykańskiej kurtki baseballowej z lat 50-tych. Zestaw instrumentów używanych przez zespół był dość nietypowy i nadawał jego syntezatorowemu popowi niemal pastoralny nastrój. Debiutancki „Sloppy Heart” (1987) niezbyt pasował do ostrzejszych brzmień, w stronę których 4AD podówczas zmierzało. W rezultacie zespół wkrótce przeniósł się do firmy Virgin Records.

 W 1989 ukazał się debiutancki album Sue, na którym znalazły się m.in. orkiestrowe aranżacje Davida Bedforda. Gościnnie zagrali też na nim Tim Sanders (saksofon tenorowy), Roddy Lorimer (trąbka, flugelhorn) i Simon Clarke (flet pikolo, saksofony). Szeptane teksty Freemana stanowiły elokwentną kronikę nudnego życia, ironiczną obserwację „codziennego" życia i relacji seksualnych.

Wydane na singlach utwory „Dream Kitchen” i „Typical” były obiecujące, ale nie dotarły nawet do Top 50. Na stronie „b” wydanego ponownie „Sloppy Heart” znalazła się lakoniczna wersja „Anarchy In The UK” Sex Pistols. Na skutek niesnasek podczas nagrywania drugiego albumu (jego producentem był Ian Broudie z Lightning Seeds) odeszła Allardyce - zespół przekształcił się w trio. Allardyce, która skłaniała się bardziej ku muzyce tanecznej, pracowała potem jako dziennikarka w magazynie dla disc jockeyów „Jocks”. Freeman przedtem brał udział w projekcie This Mortal Coil (własnym zespole 4AD).

 Frazier Chorus wylansował potem jeszcze kilka „pomniejszych przebojów”, m.in. remiksy utworów „Cloud 8” i „Nothing” przygotowane przez Paula Oakenfolda. Wydany w 1991r „Walking On Air” sprzedawał się słabo, co było znakiem utraty popularności przez zespół. Mimo to nie przerwał działalności. Muza nie opuściła Freemana - w 1995 wydał on album Wide Awake zawierający kilka udanych kompozycji, np. „If The Weather Was Up To Me".


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dream Kitchen/DownFrazier Chorus01.198957[5]-Virgin VS 1145[written by Tim Freeman][produced by Hugh Jones]
Typical!/StringFrazier Chorus04.198953[4]-Virgin VS 1174[written by Tim Freeman][produced by Hugh Jones, Frazier Chorus]
Sloppy Heart/Anarchy In The UKFrazier Chorus07.198973[3]-Virgin VS 1192[written by Tim Freeman][produced by Hugh Jones]
Cloud 8/Le Change Est MagnifiqueFrazier Chorus06.199052[4]-Virgin VS 1252[written by Tim Freeman][produced by Ian Broudie]
Nothing/Little Piece Of HellFrazier Chorus08.199051[4]-Virgin VS 1284[written by Tim Freeman][produced by Frazier Chorus, Clif Brigden]
Walking On AirFrazier Chorus02.199160[3]-Virgin VS 1330[written by Tim Freeman][produced by Ian Broudie]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
SueFrazier Chorus05.198956[1]-Virgin V 2578[produced by Hugh Jones; Bob Kraushaar and Frazier Chorus]
RayFrazier Chorus03.199166[1]-Virgin VFC 2654[produced by Ian Broudie; Clif Brigden and Frazier Chorus]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Bruce Foxton

Ur. 1.09.1955r w Woking w hr. Surrey (Anglia). Po rozpadzie formacji The Jam gitarzysta Foxton podjął karierę solową, która miała być trudna. Latem 1983r wprowadził do brytyjskiej Top 30 singel „Freak”. Mocny, prosty pop, który lansował, często pobrzmiewający echami muzyki The Jam, był z reguły dobrze wyprodukowany. Udany był zwłaszcza utwór „This Is The Way” Steve’a Littlewhite’a.

W 1984r ukazał się album Touch Sensitive zawierający wyłącznie własne kompozycje Foxtona okraszone znów dobrą produkcją. Choć nagrania Foxtona zasługiwały na sukcesy na listach przebojów, z porównań z The Jam nie wychodziły obronną ręką, wskutek czego cierpiała jego kariera.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Freak/Writing's On The WallBruce Foxton07.198323[5]-Arista BFOX 1[written by Bruce Foxton][produced by Steve Lillywhite]
This Is The Way/Sign Of The TimesBruce Foxton10.198356[3]-Arista BFOX 2[written by Bruce Foxton][produced by Steve Lillywhite]
It Makes Me Wonder/Trying To Forget You Bruce Foxton04.198474[2]-Arista BFOX 3[written by B. Foxton, Glenister][produced by Stan Shaw]
SOS My Imagination/25 Or 6 To 4Bruce Foxton07.198491[1]-Arista BFOX 4[written by Bruce Foxton][produced by Stan Shaw]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Touch SensitiveBruce Foxton05.198468[4]-Arista 206251[produced by Steve Lillywhite, Stan Shaw]
Smash the ClockBruce Foxton06.201631[1]-Bass Tone BASSTONECD 3-




Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Amel Larrieux

Amel Larrieux (ur. 8 marca 1973r w Filadelfii ) to amerykańska wokalistka i autorka piosenek pop, hip-hop i rythm & bluesowych .
Larrieux dorastała w Greenwich Village . Jej matka Brenda Dixon Gottschild była profesorem i krytykiem baletowym. Uczęszczała do Philadelphia High School for the Creative and Performing Arts (w skład grupy weszli m.inn. Christian McBride , Boyz II Men , Joey DeFrancesco , Questlove i Kurt Rosenwinkel ).
W 1991 roku poznała producenta Bryce'a Wilsona , z którym założyła  duet pop/r&b Groove Theory . Mieli wielki hit w 1995 roku z Tell Me z ich debiutanckiego albumu Groove Theory (Epic Records). Larrieux odeszła z Groove Theory i kontynuowała karierę solową. W 1999 roku wydała swój debiutancki singiel Get Up . W 2000 roku jej solowy album Infinite Possunities został wydany przez Epic Records. Wkrótce potem opuściła wytwórnię i założyła własną markę BlissLife Records ze swoim mężem Laru Larrieux. 2004 pojawił się tam ich album Bravebird i w 2006r Morning . W 2007 roku ukazał się album ze standardami jazzowymi Lovely Standards .

W 1996 roku śpiewała na płycie Sweetback  członków zespołu Sade Adu . W 2002 roku nagrała z piosenkarzem Glennem Lewisem album „What´s come over me?" i oboje śpiewali na nominowanym do nagrody Grammy albumie 1.2   basisty Stanleya Clarke'a ( Where is the love ).

W 2013 roku śpiewała na festiwalu Blue Note Jazz Festival . Jest mężatką i ma dwie córki.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
You Will RiseSweetback featuring Amel Larrieux02.1997-112[5]Epic 78 509[written by Amel Larrieux/Andrew Hale/Paul S. Denman/Stuart Matthewman][produced by Sweetback][42[18].R&B Chart]
Get UpAmel Larrieux03.2000-97[3]550 Music/Epic 79 280[written by Amel Larrieux, Laru Larrieux][produced by Amel Larrieux, Laru Larrieux][37[20].R&B Chart]
Sweet MiseryAmel Larrieux07.2000--550 Music/Epic [written by Amel Larrieux, Laru Larrieux][produced by Amel Larrieux, Laru Larrieux][81[5].R&B Chart]
For RealAmel Larrieux07.2004--Bliss Life[written by Amel Larrieux, Laru Larrieux][produced by Amel Larrieux, Laru Larrieux][45[20].R&B Chart]
WearyAmel Larrieux03.2006-97[3]Bliss Life

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Infinite PossibilitiesAmel Larrieux03.2000-79[9]550 Music 69 741[produced by Amel Larrieux, Laru Larrieux]
BravebirdAmel Larrieux02.2004-166[1]Bliss Life 0001[produced by Amel Larrieux, Laru Larrieux, Threadhead, Basho Ink]
MorningAmel Larrieux05.2006-74[2]Bliss Life 0002[produced by Laru Larrieux]
Lovely StandardsAmel Larrieux05.2007-195[1]Bliss Life 0003[produced by Amel Larrieux, Laru Larrieux]



Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Tracie Spencer

Tracie Monique Spencer (ur. 12 lipca 1976r) to amerykańska piosenkarka - autorka tekstów , aktorka i modelka . Spencer jest najbardziej znana ze swoich singli R&B i pop w późnych latach 80-tych i 90-tych, takich jak; „ Symptoms of True Love ” (1988), „ This House ” (1990), „ Tender Kisses ” (1991) i „ It's All About You (Not About Me) ” (1999). Pochodząca z Waterloo , pierwszy powód do sławy Spencer  był, gdy brała udział w telewizyjnym konkursie talentów CBS Star Search ; wygrywając konkurs wokalistów juniorów w 1987 roku. Po wygranej w tym show Spencer podpisała kontrakt z Capitol Records ,będąc najmłodszym artystą, która to zrobiła; wydając trzy albumy w tej wytwórni.


Urodzona w 1976 r.  z Theresy (z domu Williams) i Marvina E. Spencera Sr. (1938–2014)  , znanego muzyka.  Spencer wychowała się w Waterloo, Iowa wraz z trójką swojego rodzeństwa; Marvinem Jr., Martym i Tricią. Matka Spencera jest pochodzenia kreolskiego ; jej ojciec był francuskim Kanadyjczykiem i Panamczykiem . Jako dziecko w wieku trzech lat, Spencer, zaczęła śpiewać   i brać udział w konkursach modelingu w wieku pięciu lat. Oprócz śpiewu Spencer była uczennicą , która grała w koszykówkę w szkole podstawowej i średniej. Spencer uczęszczała do Columbus High School  , kończąc studia w 1994 roku.

Spencer wykonała, wyprodukowała i wyreżyserowała swoje pierwsze teledyski, zanim skończyła dziesięć lat. Doprowadziło to do jej rywalizacji w telewizyjnym konkursie talentów CBS w Star Search w 1987 roku. Wkrótce po jej występie w Star Search, gdzie zdobyła nagrodę dla młodszych wokalistów o wartości 10 000 USD, Spencer stała się najmłodszą artystką, która podpisała kontrakt płytowy z wytwórnią major Capitol Records  i wydała debiutancki album Tracie Spencer  16 stycznia 1988 r. Spencer odniosła sukces dzięki singlom „ Hide and Seek ”, „ Symptoms of True Love ” i jej remake'owi „ Imagine ” Johna Lennona .

 Drugi album Spencer , Make the Difference , ukazał się 27 sierpnia 1990 roku. Pierwszy singiel „ Save Your Love ”zajął imponującą pozycję , 7 miejsce na liście r&b. Jej kolejny singiel „ This House ” stał się jej największym hitem, osiągając 3 miejsce na liście Billboard Hot 100 . „ Tender Kisses ”, jedna z jej najbardziej znanych ballad, hit nr 1 na Hot R & B / Hip-Hop Singles & Tracks i sprawiła, że ​​była najmłodszą artystką, która otrzymała nagrodę ASCAP w 1992 roku. Inne single, „ This Time Make It Funky ” i „ Love Me ”, spisały się stosunkowo dobrze na The Billboard Hot 100 i Hot R & B / Hip-Hop Singles & Tracks.
1993–99

Spencer działała w zarządzie Children's Defense Fund jako nastolaka i otrzymała nagrodę Martina Luthera Kinga Christian Leadership Award za pozytywny wzór dla młodzieży i podróżowanie po Stanach Zjednoczonych i za granicą w ramach programu „Stay In School”. Spencer wystąpiła gościnnie w przebojowym serialu ABC , Family Matters, a także w reklamach, w 1993 roku i nagrała piosenkę „I'll Be There for You” dla filmu z 1997 roku, Good Burger , „The Rain” dla Down in the Delta i Girlfight , z udziałem Michelle Rodriguez . Spencer wzorowała się również na Tommym Hilfigerze , Chanel i Dollhouse, co doprowadziło ją do udziału w tygodniach mody w Nowym Jorku i Los Angeles w 1999 i 2000 roku, w stylu Dereka Khana ,  w agencji modelek „NEXT” i pojawiającej się w wielu czasopismach. 29 czerwca 1999 roku Spencer wydała album Tracie , w którym znalazły się single „ It's All About You (Not About Me) ” i „ Still in My Heart ”.

Począwszy od wczesnych lat 2000, Spencer zaczęła śpiewać podkłady w hip-hopowych piosenkach dla raperów takich jak Kanye West („Slow Jamz” i „Never Let Me Down” z The College Dropout ), 50 Cent („Back Down” z Get Rich Or Die Tryin ' ) i Eve oraz pisać piosenki do projektów innych artystów. Spencer zagrała w krótkim filmie A Tale of Two Sisters ; w 2004 r. i w 2006 r. wystąpiła w sztuce o nazwie Choices w Los Angeles, Kalifornia .


Spencer wyszła zamąż po wydaniu swojego ostatniego albumu studyjnego i od tego czasu zmieniła swoje nazwisko. 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Symptoms Of True LoveTracie Spencer10.1988100[1]38[16]Capitol 44 140[written by Irmgard Klarmann/Felix Weber][produced by Ron Kersey][11[15].R&B Chart][14[18].Hot Disco/Dance;Capitol 15 368 12"]
Hide And Seek/Symptoms Of True LoveTracie Spencer09.1988--Capitol 44 198[written by Lynn B. Davis][produced by Ollie Brown][32[12].R&B Chart]
Imagine/Hide And SeekTracie Spencer02.1989-85[4]Capitol 44 268[written by John Lennon][produced by Ollie Brown][31[12].R&B Chart]
Save Your LoveTracie Spencer08.1990--Capitol 44 595[written by Kenny Harris][produced by Steve Barri,Kenny Harris,Tony Peluso][7[14].R&B Chart][20[6].Hot Disco/Dance;Capitol 15 633 12"]
This HouseTracie Spencer12.199065[3]3[23]Capitol 44 652[written by Matt Sherrod/Paul Sherrod/Marty Spencer][produced by Matt Sherrod/Paul Sherrod][7[21].R&B Chart][7[11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 649 12"]
This Time Make It FunkyTracie Spencer05.1991-54[7]Capitol 44 699[written by Crystal Carlisle/Matt Sherrod/Paul Sherrod/Marty Spencer][produced by Matt Sherrod/Paul Sherrod][31[9].R&B Chart][13[11].Hot Disco/Dance;Capitol 15 704 12"]
Tender KissesTracie Spencer10.1991-42[20]Capitol 44 680[written by Matt Sherrod/Paul Sherrod/Marty Spencer/Tracie Spencer][produced by Matt Sherrod/Paul Sherrod][1[1][28].R&B Chart]
Love MeTracie Spencer03.1992-48[15]Capitol 44 820[written by Fil Brown/Tony Robinson][produced by Fil Brown/Tony Robinson][2[20].R&B Chart]
It's All About You (Not About Me)Tracie Spencer08.199965[4]18[13]Capitol 58 777[written by Ken Karlin/Heavynn Lumpkins/Carsten Schack][produced by Soulshock/Ken Karlin][6[23].R&B Chart]
Still in My HeartTracie Spencer03.2000-88[3]Capitol 58 807[written by Ken Karlin/Andrea Martin/Ivan Matias/Carsten Schack][produced by Soulshock/Ken Karlin][36[21].R&B Chart][39[6].Hot Disco/Dance;Capitol 58 807 12"]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Tracie SpencerTracie Spencer06.1988-146[21]Capitol 48 186[produced by Ollie E. Brown,Wayne Edwards,Ron Kersey,Larry Lee,Dennis Matkosky,Michael O'Hara,Ike Stubblefield]
Make the DifferenceTracie Spencer02.1991-107[11]Capitol 92 153[produced by Matt Sherrod,Paul Sherrod,Steve Barri,Tony Peluso,Kyle Hudnall,Craig T. Cooper,Sir Spence,Steve Durham,Fil Brown,Tony Robinson]
Tracie Tracie Spencer07.1999-114[7]Capitol 34 287[produced by Soulshock & Karlin, Arnold Hennings]


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 7 maja 2019

Tracy Byrd

Tracy Byrd jest przedstawicielem tradycyjnego nurtu country który zrobił dużą kariere w latach 90-tych zeszłego wieku,szczególnie jego żartobliwy sposób śpiewania.Byrd urodził się w małym rolniczym miasteczku Vidor w stanie Texas w 1966r i dorastał słuchając rodzinnej kolekcji płyt z muzyką country.

Mając 20 lat nagrał jako karaoke "Your Cheatin' Heart" w studio mieszczącym się w centrum handlowym.Jedna ze sprzedawczyń będąc pod wrażeniem jego śpiewu zaproponowała mu udział w konkursie młodych talentów.Po udanym starcie Byrd postanowił uczynić ze śpiewania country swoje powołanie.Opuścił college i przystąpił do grupy towarzyszącej Markowi Chesnuttowi.Po przesłuchaniu w MCA podpisał z tą wytwórnią kontrakt płytowy.

W 1993r wydaje swój debiutancki album,z którego trzy single trafiły na listy przebojów.Następny No Ordinary Man był komercyjnym uderzeniem na rynku muzycznym,sprzedał się w 2 milionowym nakładzie trafiając do Top5 listy Billboard.Powtórzył swój sukces płytą "Love lessons",jednak single z niej "Walking to Jerusalem" i "4 to 1 in Atlanta" praktycznie przepadły na listach przebojów.

Byrd zdecydował się na opuszczenie MCA dla RCA,gdzie zadebiutował w 1999r albumem na wskroś popowym It's About Time z którego pochodzi jego najpopularniejszy singiel "Put Your Hand in Mine".Na płycie Ten Rounds wraca jednak do tradycyjnego country;"Ten Rounds with Jose Cuervo" singiel z tej płyty trafia na szczyt zestawień country.Już dla Mule Records nagrał Different Things swój ostatni album.



Single



Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
That's The Thing About A Memory / Back In The Swing Of ThingsTracy Byrd07.1992--MCA 54426[71.Country Chart]
Someone To Give My Love To / Talk To Me TexasTracy Byrd01.1993--MCA 54497[42.Country Chart]
Holdin' Heaven / Edge Of A MemoryTracy Byrd05.1993--MCA 54639[written by Bill Kenner,Thom McHugh][produced by Tony Brown][1[1][15].Country Chart]
Why Don't That Telephone Ring / Out Of Control Ranging FireTracy Byrd09.1993--MCA 54735[written by Charles Quillen, Ron Hellard][produced by Keith Stegall][39[2].Country Chart]
Lifestyles Of The Not So Rich And Famous / You Never Know Just How Good You've Got ItTracy Byrd04.1994-115[6]MCA 54778[written by Byron Hill,Wayne Tester][produced by Jerry Crutchfield][4[16].Country Chart]
Watermelon Crawl / You Never Know Just How Good You've Got ItTracy Byrd07.1994-81[5]MCA 54889[written by Buddy Brock,Zack Turner][produced by Jerry Crutchfield][4[12].Country Chart]
First Step / No Ordinary ManTracy Byrd11.1994--MCA MCA 54945[written by Doug Crider, Verlon Thompson][produced by Jerry Crutchfield][5[13].Country Chart]
Keeper Of The Stars / Pink FlamingosTracy Byrd02.1995-68[7]MCA 54988[written by Dickey Lee,Danny Mayo,Karen Staley][produced by Jerry Crutchfield][2[13].Country Chart]
Walkin' To Jerusalem / Down On The BottomTracy Byrd05.1995-92[3]MCA 55049[written by Sam Hogin, Mark D. Sanders][produced by Tony Brown][15[9].Country Chart]
Love Lessons / Don't Need That HeartacheTracy Byrd08.1995-119[9]MCA 55102[written by Jerry Kilgore,Monty Powell,Ted Hewitt,Sarah Majors][produced by Tony Brown][9[15].Country Chart]
Heaven In My Woman's Eyes / Walking InTracy Byrd01.1996--MCA 55155[written by Mark Nesler][produced by Tony Brown][14[11].Country Chart]
4 To 1 In Atlanta / Have A Good OneTracy Byrd05.1996--MCA 55201[written by Bill Kenner, L. Russell Brown][produced by Tony Brown][21[11].Country Chart]
Big LoveTracy Byrd10.1996--MCA[written by Michael Clark,Jeff Stevens][produced by Tony Brown][3[17].Country Chart]
(Don't Take Her) She's All I Got / I Love You, That's AllTracy Byrd12.1996--MCA 55292[written by Gary U.S. Bonds, Jerry Williams Jr.][produced by Tony Brown][4[17].Country Chart]
Don't Love Make A Diamond Shine / Tucson Too SoonTracy Byrd04.1997--MCA 72002[written by Mike Dekle, Craig Wiseman][produced by Tony Brown][17[12].Country Chart]
Good Ol' Fashioned Love / Driving Me Out Of Your MindTracy Byrd08.1997--MCA 72011[47.Country Chart]
I'm From The Country / For Me It's YouTracy Byrd02.1998-63[18]MCA 72040[written by Marty Brown,Stan Webb,Richard Young][produced by Tony Brown][3[25].Country Chart]
I Wanna Feel That Way Again / Gettin' Me Over The MountainsTracy Byrd05.1998--MCA 72058[written by Danni Leigh, Jeff Stevens, Steve Bogard][produced by Tony Brown][9[15].Country Chart]
When Mama Ain't Happy / Back To TexasTracy Byrd11.1998--MCA 72083[written by Tim Nichols, Rick Giles, Gilles Godard][produced by Tony Brown][31[7].Country Chart]
Put Your Hand In Mine / CalloutTracy Byrd07.1999-76[8]RCA [written by Skip Ewing, Jimmy Wayne Barber][produced by Tracy Byrd, Billy Joe Walker, Jr.][11[22].Country Chart]
Love You Ain't Seen The Last Of Me / Put Your Hand In MineTracy Byrd03.2000--RCA[written by Kendal Franceschi][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][44.Country Chart]
Take Me With You When You Go / Love You Ain't Seen The Last Of MeTracy Byrd07.2000--RCA [43.Country Chart]
Good Way To Get On My Bad Side / Put Your Hand In MineTracy Byrd with Mark Chesnutt02.2001-121[4]RCA [written by Rivers Rutherford, George Teren][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][21[15].Country Chart]
Just Let Me Be In Love / Somebody's DreamTracy Byrd07.2001-64[10]RCA [written by Mark Nesler,Tom Shapiro,Tony Martin][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][9[26].Country Chart]
Ten Rounds With Jose Cuervo / Somebody's DreamTracy Byrd07.2002-26[20]RCA [written by Casey Beathard,Michael P. Heeney,Marla Cannon-Goodman][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][1[1][28].Country Chart]
Lately (Been Dreamin' 'Bout Babies)Tracy Byrd01.2003--RCA [38[1].Country Chart]
The Truth About MenTracy Byrd featuring Blake Shelton, Andy Griggs,
and Montgomery Gentry		03.2003-77[5]RCA [written by Rory Feek,Tim Johnson,Paul Overstreet][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][13[20].Country Chart]
Drinkin' BoneTracy Byrd.2004-60[16]RCA [written by Casey Beathard,Kerry Kurt Phillips][produced by Billy Joe Walker, Jr., Tracy Byrd][7[23].Country Chart]



Albumy



Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Tracy ByrdTracy Byrd05.1993-115[6]MCA 10 649[gold-US][produced by Keith Stegall,Tony Brown]
No ordinary manTracy Byrd06.1994-30[78]MCA 10 991[2x-platinum-US][produced by Jerry Crutchfield]
Love lessonsTracy Byrd08.1995-44[31]MCA 11 242[gold-US][produced by Tony Brown]
Big loveTracy Byrd11.1996-106[22]MCA 11 485[gold-US][produced by Tony Brown]
I'm from the countryTracy Byrd05.1998-58[8]MCA 70 016[produced by Tony Brown]
Keepers/Greatest HitsTracy Byrd03.1999-70[10]MCA 70 048[gold-US]
Ten roundsTracy Byrd07.2001-119RCA 67009[produced by Tracy Byrd,Billy Joe Walker, Jr.]
The Truth About MenTracy Byrd07.2003-33RCA 67073[produced by Tracy Byrd,Billy Joe Walker, Jr.]
Greatest HitsTracy Byrd02.2005-61[2]BNA/BMG 64861-
Different ThingsTracy Byrd09.2006-165[1]Blind Mule 40010[produced by Tracy Byrd,Mike Geiger]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

White Stripes

Niektóre źródła podają, że lider The White Stripes naprawdę nazywa się John Anthony Gillis oraz, że urodził się 9 lipca 1975 roku w Detroit. Ma polsko-szkockie korzenie. Podobno ma dziewięcioro rodzeństwa. Podobno, bo większa część prywatnych szczegółów z życia Jacka White'a - założyciela The White Stripes - owiana jest tajemnicą.


Z natury Jack White jest blondynem, jednakże od kilku lat stale farbuje włosy na czarno. Na dobre muzyką zajmuje się od 11 roku życia, a edukację rozpoczął od gry na perkusji. Gdzieniegdzie można przeczytać o Jacku grającym na bębnach już w wieku 5 lat. Jako 15-latek sięgnął po gitarę. Próbował również opanować fortepian.

Dorastając, Jack zasłuchiwał się w twórczości The Doors i Pink Floyd. Dojrzewając słuchał natomiast grunge. Później przyszedł czas na bluesa.

- Słuchałem Howlin' Wolf, Cream i Led Zeppelin, ale to Robert Johnson mnie rozwalił, pozwolił mi dotrzeć do sedna bluesa, odkryć prawdę tej muzyki - wspominał ten czas w rozmowie z dziennikarzem magazynu "Rolling Stone". Z kolei w "Sonic Magazine" White przyznał się do fascynacji bluesem wyznając: - Czarna muzyka dała mnóstwo fantastycznej muzyki: blues, rock 'n' roll, rythm 'n' blues, soul, gospel, jazz - kocham te gatunki za to, że cały czas się rozwijają.

- Blues jest numerem jeden. Do czasów powstania The White Stripes nie byłem pewien, do czego dążę, w jakim kierunku zmierza ten biały chłopak z Detroit - mówił w wywiadzie udzielonym Piotrowi Kaczkowskiemu.

Na długo przed powstaniem The White Stripes, Jack - a może jeszcze wówczas John - udzielał sie w kilku lokalnych zespołach w rodzinnym Detroit. Przewinął się zatem przez Two Part Resin - niezobowiązujący projekt towarzyski. Później grał na gitarze w formacji The Go, a następnie na perkusji w Goober & The Peas. Był rok 1996 i w tym okresie Jack spotkał Meg...

Meg White, a właściwie Megan Martha White, urodziła się 10 grudnia 1974 roku w miejscowości Grosse Point Farm, położonej tuż poza granicami Detroit. Historia jej życia - według ogólnodostępnych informacji - rozpoczyna się od chwili, w której poznała Jacka. Para pobrała się we wrześniu 96. roku, a Jack przybrał nazwisko żony, White.

Meg w życiu nie marzyła, że zostanie perkusistką. Była kelnerką w barze Memphis Smoke położonym w Royal Oak, jednej z dzielnic Detroit. Właśnie tam poznała Jacka.

Oficjalnie duet The White Stripes powstał 14 lipca 1997 roku. Meg rzuciła pracę barmanki, Jack zaś zawiesił działalność firmy tapicerskiej, bo tym się wówczas zajmował. Legenda głosi, że nazwa tandemu pochodzi od miętówek w białe paski.

Ponoć cukierki wyrażały taką samą prostotę, do której Jack i Meg dążyli w swojej działalności. Już na wstępie określili swój kolorystyczny wizerunek: czerwony i biały przełamany czarnym. - Gdy zaczynaliśmy grać zdecydowaliśmy, że będziemy się ubierać w nasze najlepsze wyjściowe ubrania - wyjaśnił Jack w wywiadzie dla pisma "Rolling Stone". - Tak jak to robią dzieci w niedzielę. Czerwony i biały to najlepsza kombinacja kolorystyczna wszech czasów.

Pierwszy publiczny występ duetu miał miejsce dwa miesiące po jego powstaniu, podczas rodzinnego wesela. Fonograficznie White'owie zadebiutowali maxisinglem "Let's Shake Hands" wydanym przez niezależne Italy Records.

Okładka płyty zawierała różne, błędne wersje nazwy duetu jak The White Strikes, czy White Stripe. Dziś którakolwiek wersja tej płyty jest sporo warta wśród kolekcjonerów. W tamtym czasie jednak państwo White klepali biedę i ciężko było im absolutnie oddać się muzyce. Podjęcie ostatecznej decyzji zajęło im niemal dwa lata. Po podpisaniu kontraktu z wytwórnią Sympathy For The Record Industry White'owie stanęli na nogi i skupili się na nagrywaniu debiutanckiej płyty długogrającej.

- Zawsze staraliśmy się nagrywać płyty tak szybko i tanio, jak tylko jest to możliwe - mówił Jack w rozmowie dla "Sonic Magazine". - Większość piosenek nagrywamy za pierwszym podejściem. Wierzę, że to najlepsza metoda pracy. Lubię nagrywać w spartańskich warunkach, lubię czuć presję. Jest wtedy we mnie taka siła, która zmusza mnie do tego, by grać jak najlepiej.

Wedle tych słów debiutancki album The White Stripes powstawał w domu Jacka, na strychu. Jest najbardziej surowym i przepełnionym energią materiałem zespołu. I właściwie najmniej znanym. Wydana w 1999 roku płyta "The White Stripe" przepadła bez echa. Statystyki podają, że album zakupiło wówczas około 10 tysięcy słuchaczy.

Niestety koniec lat 90-tych nie zapowiadał wielkiej rewolucji w muzyce rockowej, co mogłoby przełożyć się na sukces komercyjny duetu. Dlatego też, aby nieco dorobić, Jack zdecydował się nagrać płytę w towarzystwie kapeli The Go. Wydany przez wytwórnię Sub Pop krążek "Whatcha Doin' " ukazał się w 1999 roku, jednakże Jack nie chciał wiązać się z muzykami The Go na stałe, przez co album jest jedynym, jaki z nimi nagrał.

Pierwsze sukcesy The White Stripes pojawiły się po wspólnych występach z Pavement i Sleater-Kinney. Wówczas o duecie zrobiło się głośno w Stanach Zjednoczonych. Po ukazaniu się drugiej płyty "De Stijl" White Stripes odbyli zakończone sukcesami trasy koncertowe po Japonii i Australii. W prasie pisano o nich: jest taki zespół, który gra jak nikt inny. Sukces wisiał w powietrzu...

Nagrany w trzy dni, trzeci album The White Stripes ukazał się 3 lipca 2001 roku. "White Blood Cells" okazał sie strzałem w środek tarczy. Ceniony dziennikarz BBC, John Peel, nazwał ich rewelacją i powiedział, że nic nie zrobiło na nim takiego wrażenia od czasu muzyki punkowej. Z kolei tygodnik "New Musical Express" oznajmił grubymi literami na pierwszej stronie, że The White Stripes odradzają rock 'n' rolla i to właściwie wystarczyło, aby stali się sławni. Duet osiągnął na Wyspach tak ogromną popularność, że do dziś wiele osób uważa, że White'owie pochodzą z Anglii. Płyta sprzedała się w milionowym nakładzie. W rodzinnych Stanach The White Stripes zgarnęli aż trzy nagrody MTV za animowany obrazek do "Fell In Love With A Girl" w reżyserii Michela Gondry'ego. Legenda głosi, że duet nie mógł dojść do porozumienia z fabryką klocków Lego dlatego też, aby nagrać teledysk, muzycy zainwestowali w klocki własne pieniądze. Kilka lat później, w 2007 roku, brytyjska wokalistka Josh Stone w wywiadzie dla magazynu "Q" ekscytowała się tym singlem mówiąc: - "Jack White kocha moją przeróbkę i gdy wykonuje ten utwór na żywo, gra go częściej w mojej wersji, niż we własnej".

Płytą "White Blood Cells" The White Stripes ustawili sobie poprzeczkę dość wysoko. Na szczęście kolejnym albumem z łatwością ją przeskoczyli. Sklepowa premiera krążka "Elephant" miała miejsce 1 kwietnia 2003 roku. Tydzień później płyta gościła już na pierwszym miejscu brytyjskiej listy bestsellerów, w Stanach Zjednoczonych zaś dotarła do pozycji szóstej. Album promował singel "Seven Nation Army". Pochwałom nie było końca, a recenzenci rozpisywali się w branżowych czasopismach, że jest ich dwoje, a brzmią jak cała armia ("Rolling Stone"). Jeszcze więcej zamieszania narobił jednak teledysk do kolejnego singla z albumu "I Just Don't Know What To Do With Myself", przeróbka utworu Burta Bacharacha, w którym modelka Kate Moss tanecznie wdzięczy się do kamery. Ostatecznie album królował w podsumowaniach roku 2003 w takich poważanych periodykach jak "New Musical Express", "Q", "Spin" oraz "Rolling Stone". W lutym 2004 roku duet otrzymał nagrodę Brit dla najlepszej grupy zagranicznej, z kolei w Stanach Zjednoczonych dwie statuetki Garmmy za najlepszą płytę alternatywną i najlepszą rockową piosenkę ("Seven Nation Army").

Dwa lata po wydaniu "Elephant" światło dzienne ujrzało kolejne dzieło duetu zatytułowane "Get Behind Me Satan". Album zebrał mieszane recenzje zarówno ze strony fanów, jak i krytyków muzycznych. Nie osłabiło to jednak ugruntowanej pozycji duetu, który z promocją krążka objechał cały świat, docierając również do Polski. W lipcu 2005 Jack i Meg wystąpili na festiwalu Open'er w Gdyni. W tym samym roku White ponownie ożenił się. Jego wybranką została modelka Karen Elson, którą muzyk spotkał na planie teledysku "Blue Orchid".

W 2006 roku Jack White wraz z grupą przyjaciół nagrał płytę pod szyldem The Racounters. Z uwagi na istnienie zespołu o tej samej nazwie na potrzeby rynku australijskiego zespół przemianowano na The Saboteurs. Udział White'a na albumie zatytułowanym "Broken Boy Soldiers" przyciągnął sporą uwagę mediów. Dwa lata później formacja wydała drugi krążek zatytułowany "Consolers of the Lonely". Latem 2008 roku kapela pojawiła się w Polsce podczas festiwalu Open'er w Gdyni.

W 2007 roku ukazał się krążek The White Stripes zatytułowany "Icky Thump", w którego wkładce znalazła się fotografia kolumny Zygmunta w Warszawie oraz cytatem Jana Pawła II "zawsze pamiętaj, że jesteś Polakiem i masz w duszy muzykę". Była to pierwsza płyta w dyskografii duetu wydana przez wytwórnię Warner Bros. Album zadebiutował na pierwszym miejscu brytyjskiej listy przebojów i na drugim miejscu notowania w tygodniku Billboard. Tuż przed wydaniem materiału tygodnik "New Musical Express" podał, że nowe The White Stripes to eksperymenty z ciężkim brzemieniem lat 70-tych. W tym samym roku duet wybrał się na pierwsze kanadyjskie tournée w swojej dziesięcioletniej historii. Niestety we wrześniu, z powodu kłopotów zdrowotnych Meg, duet odwołał kolejne zaplanowane koncerty.

W 2008 roku Jack White otrzymał propozycję skomponowania utworu do kolejnej części z serii przygód agenta 007, Jamesa Bonda, pod tytułem "Quantum Of Solace". W utworze "Another Way To Die" w duecie z White'em zaśpiewała z Alicia Keys.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Hotel YorbaWhite Stripes11.200126[7]-XL Recordings XLS 139[written by Jack White][produced by Jack White]
Fell in love with a girlWhite Stripes03.200221[5]-XL Recordings XLS 142[written by Jack White][produced by Jack White]
Dead leaves and the dirty groundWhite Stripes09.200225[4]-XL Recordings XLS 148 [written by Jack White)/White Stripes][produced by Jack White]
7 Nation ArmyWhite Stripes05.20037[44]76[20]XL Recordings 162 [platinum-UK][written by Jack White][produced by Jack White]
I just don't know what to do with myselfWhite Stripes09.200313[12]-XL Recordings XLS 166 [written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Miti][oryginalnie nagrana przez Tommy Hunta]
The hardest button to buttonWhite Stripes11.200323[3]8.Modern Rock TracksXL Recordings XLS 173 [written by Jack White][produced by Jack White]
Jolene - Live Under Blackpool LightsWhite Stripes11.200416[12]-XL Recordings XLS 207CD[written by Dolly Parton][produced by Jack White]
Blue OrchidWhite Stripes05.20059[39]43[7]XL Recordings 216[written by Jack White][produced by Jack White]
My doorbellWhite Stripes09.200510[40]-XL Recordings XLS 218 [written by Jack White][produced by Jack White]
The denial twistWhite Stripes12.200510[11]-XL Recordings [written by Jack White][produced by Jack White]
Walking With A GhostWhite Stripes12.2005138[1]- V2 63881-27291-2[written by Sara Quin, Tegan Quin][produced by Jack White]
Icky ThumpWhite Stripes06.20072[13]26[15]XL Recordings XLS 277 CDST [platinum-UK][written by Jack White][produced by Jack White]
You Don't Know What Love Is (You Just Do as You're Told)White Stripes09.200718[6]-XL Recordings XLS 293 CD [written by Jack White][produced by Jack White]
ConquestWhite Stripes01.200830[4]-XL Recordings XLS 277 CDST [written by Jack White/Corky Robbins][produced by Jack White]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
The White StripesWhite Stripes06.1999142[4][04.2004]-Sympathy For The Records Industry SFTRI 577[gold-UK][produced by Jack White, Jim Diamond]
De StiljWhite Stripes06.2000137[4]-XL Recordings XLCD 150[gold-UK][produced by Jack White]
White Blood CellsWhite Stripes07.200155[73]61[53]XL SFTRI 660CD[platinum-US][platinum-UK][produced by Jack White]
ElephantWhite Stripes04.20031[2][69]6[57]XL Recordings XLCD 162[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by Jack White]
Get behind me satanWhite Stripes06.20053[37]3[33]XL Recordings XL XLCD 191[gold-US][platinum-UK][produced by Jack White]
Icky ThumpWhite Stripes06.20071[1][24]2[26]XL Recordings XL XLCD 271[gold-US][gold-UK][produced by Jack White]
Under Great White Northern LightsWhite Stripes03.201025[4]11[5]XL Recordings XLCD 333[produced by Jack White]





Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Posty (Atom)