Studio Killers

Studio Killers to europejski wirtualny zespół electropop złożony z fikcyjnych postaci; są to wokalistka i projektantka Cherry, klawiszowiec Goldie Foxx, DJ Dyna Mink i menadżer Bipolar Bear.

Głosy Goldie Foxx i Dyna Mink oświadczyły, że pierwotnie napisali piosenkę dla brytyjskiej dziewczyny, która została usunięta z wytwórni i skontaktowano się z wokalistą Cherry, który napisał teksty i wykonał z nimi piosenkę. Członkowie twierdzą, że większość ich korespondencji odbywa się za pośrednictwem poczty elektronicznej, chociaż ich utwór "Who Is In Your Heart Now?" został napisany, kiedy po raz pierwszy spotkali się twarzą w twarz. Tożsamości członków zespołu są nieznane, a cała interakcja z fanami odbywa się za pośrednictwem ich fikcyjnych odpowiedników; jednak spekulowali fani, że fiński muzyk Teemu Brunila zapewnia głos Cherry.

Premiera odbyła się w 2011 roku z singlem " Ode to the Bouncer ", o głównej roli piosenkarza, Cherry'a, w trudnościach z dostaniem się do klubu  i zyskała popularność dzięki teledyskowi na YouTube . Singiel odniósł sukces w Holandii, Finlandii i Danii. Po wydaniu innych singli "Eros and Apollo", "All Men Are Pigs" oraz " Jenny " do roku 2012 i 2013, wydali swój debiutancki album w 2013 roku, a następnie w 2014 roku   nowy  singiel "Grande Finale" . Studio Killers ogłosiło także, że zamierzają rozpocząć występy na żywo, począwszy od festiwalu Ruisrock 2014 w Finlandii,  a następnie Ilosaarirock . Aby przygotować się do tego występu i światowej trasy koncertowej, zespół rozpoczął kampanię crowdfundingową w grze Kickstarter na kwotę 50 000 GBP i z powodzeniem zebrała 55,176 £ . 

W 2014 roku zespół wystąpił na festiwalach Ruisrock i Ilosaarirock . Prawdziwe odpowiedniki postaci Goldie Foxx i Dyna Mink pojawiły się na scenie w maskach, a postać Cherry była obecna w formie projekcji na ekranie.

W 2015 roku, po rocznej nieobecności, Studio Killers powrócił krótko i wydał teledysk do " Jenny " 24 grudnia, jako prezent świąteczny dla fanów.Zespół kontynuował dwuletnią przerwę, do 15 lutego 2018 r., Film YouTube zatytułowany "Fresh Start: Studio Killers ARE BACK!" został opublikowany na oficjalnym kanale YouTube, w którym animowana Cherry obiecuje nową muzykę już wkrótce. 

Później w 2018 roku wydali dwa single; "Party Like It's Birthday", 8 czerwca, oraz "Dirty Car" 30 listopada, wraz z teledyskami odpowiednio do każdej piosenki. 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Ode To The Bouncer

Studio Killers

11.2011

-

-

-

15[12]

1[1][25]

-

-

-

WEA 5052498704323

[produced by Philip Larsen,Teemu Brunila,Darren Stokes,Dyna Mink,Goldie Foxx]

Damita Jo

Damita Jo DeBlanc [ur.5.08.1930r-zm. 25.12.1998r],zana jako Damita Joe,amerykańska aktorka i piosenkarka. Katherine Jackson , matka muzycznego klanu słynnej rodziny Jacksonów ,nazwała swoją najmłodszą córkę Janet Damita Jo Jackson na cześć swojej ulubionej piosenkarki.
DeBlanc urodziła się w Austin w Teksasie.Towarzyszyła swoim głosem podczas nagrań Steve Gibsona i Red Caps w latach 50-tych.Póżniej wyszła zamąż za Gibsona,ale rozstała się z nim na gruncie zawodowym i osobistym w 1959 roku.

Jako Damita Jo odniosła pewne sukcesy na początku lat 60-tych piosenkami [tzw. answer song] "I'll Save the Last Dance for You" z 1960r będącej odpowiedzią na "Save the Last Dance for Me" i "I'll Be There" [odpowiedź na "Stand By Me"] z 1961r.Obie piosenki z dużym powodzeniem nagrał Ben E. King .

W 1966r miała niewielki przebój będący coverem utworu Jacquesa Brela "If You Go Away" .Póżniej wytępowała jako aktorka w komediach i serialach telewizyjnych jako Redd Foxx.
Zmarła w 1998r na niewydolność układu oddechowego w Baltimore w stanie Maryland.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'll Save the Last Dance for You / Forgive	Damita Jo	10.1960	-	22[12]	Mercury 71 690	[written by Pomus, Shuman][16[3].R&B Chart]
Keep Your Hands Off of Him/Hush,somebody's calling my name	Damita Jo	02.1961	-	75[5]	Mercury 71 760	[written by Jay McShann][#1 r&b; hits for Jay McShann Orchestra jako "Hans off" in 1955]
I'll Be There / Love Laid Its Hands on Me	Damita Jo	07.1961	-	12[9]	Mercury 71 840	[written by King, Click, Jones][with Chuck Sagle Orchestra][15[6].R&B Chart]
Dance with a Dolly [With a hole in her stockings]/You're nobody 'till somebody loves you	Damita Jo	10.1961	-	105[5]	Mercury 71 871	[written by Jimmy Eaton][with Stan Applebaum Orchestra][#3 hit for Russ Morgan in 1944r]
Stop foolin'/Baby,you've got it made	Brook Benton & Damita Jo	11.1963	-	108[4];B:111[4]	Mercury 72 207	[A:written by Brook Benton][B:written by B. Benjamin, S. Marcus ][25[7].R&B Chart]
Tomorrow night/Silver dollar	Damita Jo	03.1965	-	124[3]	Epic 9766	[written by W. Grosz, S. Coslow][produced by Bob Morgan]
Gotta travel on/Something you got	Damita Jo	05.1965	-	119[1]	Epic 9797	[#4 hit for Billy Grammer in 1959r][written by T. Six, L. Ehrlich, D. Lazar, P. Clayton][produced by Bob Morgan]
If You Go Away/When the fog rolls in to San Francisco	Damita Jo	12.1966	-	68[10]	Epic 10 061	[written by R. McKuen - J. Brel ][produced by Bob Morgan ][with Leroy Glover Orchestra]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is Damita Jo	Damita Jo	03.1965	-	121[4]	Epic 26 131	-
If You Go Away	Damita Jo	05.1967	-	169[2]	Epic 26 244	-

Dick Dale

Richard Anthony Monsour, znany jako Dick Dale, urodzony w Bostonie 4 maja 1937 w rodzinie polsko-libańskiej. Jego kariera przebiegała zawile, była pełna zakrętów, na których raz po raz wydawało się, że wypadnie i zakończy działalność; zresztą jej początki nie mogły dawać nadziei na wielkie sukcesy w przyszłości - przez dobrych kilka lat był po prostu niedocenioną wielkością rock'n'rolla. Najpierw zauroczony był muzykami stylu country (Merle Travis), jako gitarzysta wzorował się przede wszystkim na znakomitych instrumentalistach o własnym, specyficznym stylu gry, zwłaszcza Checie Atkinsie, dzięki któremu zawsze dbał o finezyjny styl gry i szlachetne brzmienie instrumentu i na Linku Wrayu, od którego z kolei przyjął riffowy sposób grania gitarowego i który zapewne miał duży wpływ na przejście Dale'a od stylu country do rock'n'rolla. Bardzo wysoko cenili go właśnie jako gitarzystę mistrzowie tego instrumentu z Hendrixem na czele. W tamtych spokojnych, wczesnych latach 60. jego gra wyróżniała się zdecydowanie ostrością, a nawet drapieżnością, czasem dawała wyobrażenie grzmotów, przelewających się nad słuchaczem, czasem zaś rozdzierającego ludzkiego krzyku. 

Sposób jego gry jest dość łatwo rozpoznawalny także dlatego, że jako gitarzysta leworęczny grał na gitarze bez przełożenia strun oraz z powodu częstego stosowania techniki "echo", prawie zupełnie nie znanej w tamtych czasach.
Mieszkając w młodości na wybrzeżu Pacyfiku, zaczął grać muzykę, zawierającą wszystkie elementy "życia na desce surfingowej", styl i instrumentacja uprawianej przez niego muzyki miały oddawać atmosferę plaż kalifornijskich, poruszanie się na falującej powierzchni oceanu, czas upływający między lazurem nieba a złotem plaży i błękitem wody. 

Powstało wtedy wiele zespołów muzycznych, zakładanych przez nastolatków, naśladujących muzykę Dale'a. Jego wczesne przeboje, jak "Let's Go Trippin'" (nagrany we wrześniu 1961, śmiało więc można go uznać za pierwszy w historii utwór "surfowy") i "Misirlou" (po raz pierwszy użył w nim prototypu gitary Fender Reverb, utożsamianego odtąd z grą w stylu "surf") nie były jednak tylko pomysłem na cały gatunek "surf-music", ale wpłynęły twórczo na późniejsze wielki gwiazdy muzyki młodzieżowej i to nie tylko tego gatunku, co potwierdza Brian Wilson z Beach Boysów, ale np. muzyki psychedelicznej, o czym niejednokrotnie mówił z entuzjazmem Jimi Hendrix. Następny singiel - "Shake'n'Stomp" z marca 1962 - określa już wszystkie cechy nowego gatunku: ostre oddzielanie od siebie poszczególnych dźwięków gitarowych, szalenie szybkie trącanie strun, podobne do techniki gry na mandolinie (tzw. double-picking) i silnie wybijany rytm przez perkusję. 

Utwór "King of the Surf Guitar" z wczesnych lat 60. pozwala postawić Dale'a wśród kilku zaledwie osobistości dużego formatu w okresie pomiędzy śmiercią Buddy'ego Holly'ego a pojawieniem się Beatlesów. Fakt - w latach 60. usunęły go w cień gwiazdy w rodzaju the Beach Boys, on sam zaś dzielnie i na szczęście bez tragicznych następstw walczył z rakiem jelita; zrozumiałe więc, że na jakiś czas usunął się w cień. Powrócił, aby odbyć tournée ze swym zespołem Del-Tones, nagrać kilka utworów ze Steviem Ray Vaughanem (np. "Pipeline") i wydać w 1986 płytę, którą niestety niczego nie zwojował. Jednak siedem lat później kolejny album Dale'a - "Tribal Thunder" zyskał bardzo dużą popularność i rozgłos jako "późno objawiony przodek heavy-metalu".
 
Do wpływów Dicka Dale'a przyznaje się spora grupa wykonawców. Jest wśród nich kalifornijski zespół instrumentalny Chantays, założony przez uczniów szkoły średniej, pragnących grać właśnie tę nową muzykę; zasłynął jednym, ale za to dużym przebojem wiosną 1963 - "Pipeline". Ćwierć wieku później nagrał go Dale właśnie z Vaughanem i... Anthrax, co pokazuje, że związki Dicka w późniejszym okresie z muzyką metalową nie są wcale przesadzone. Inna kalifornijska grupa, ale już z lat 90., Aqua Velvets, starała się przywrócić popularność surf-music, naśladując wręcz styl Dale'a oraz dodając do tego wokale pasujące do filmów z gatunku "western spagetti" i partie gitarowe wykonywane na najniżej strojonych strunach z efektem tremola. Interesującą próbę połączenia "surfu" z muzyką taneczną zaproponowała piątka studentów z Alabamy, tworząca trochę zwariowany zespół Man Or Astro-Man?; chłopcy "przybyli z przestrzeni międzygwiezdnej" i grali na zupełnie nietypowych instrumentach, jak anty-gitara rytmiczna!
 
Zbliżamy się do końca opowieści o tym muzyku i tu natrafiamy na sporą niespodziankę. Zdaniem niektórych (osobiście nie całkiem się z tym zgadzam) największą popularność Dick Dale zyskał dopiero w 1994, a związane to miało być z filmem Quentina Tarantino "Pulp Fiction". Otóż tłem muzycznym pojawiających się napisów na początku filmu (po pierwszej scenie w kawiarni) jest wspomniany utwór z początków jego twórczości - "Misirlou", utwór, który długo brzmi w uszach wszystkich oglądających obraz Tarantino i wspaniale pasujący do niesamowitej akcji filmu. Ponadto Dale zagrał w 1963, obok Frankiego Avalone'a i Annette Funicello, w filmie "Beach Party", jednak jego nazwisko zawsze kojarzyć się będzie niemal wyłącznie z "Pulp Fiction". Dziś Dicka, uśmiechniętego i z modnym kucykiem włosów, można spotkać grającego w różnych nocnych klubach na Zachodnim Wybrzeżu - jak dawniej świetnej formie. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Go Trippin'/Del-Tone Rock	Dick Dale	11.1961	-	60[9]	Deltone 5017	[written by D. Dale][produced by Jim Monsour]
King Of The Surf Guitar/Hava Nagila	Dick Dale	06.1963	-	124[2]	Capitol 4963	[written by Alonzo B. Willis][produced by Jim Monsour, Voyle Gilmore]
The Scavanger/Wild Ideas	Dick Dale	10.1963	-	98[1]	Capitol 5048/td>	[written by P. Nuckles, Gary Paxton][produced by Jim Economides, Jim Monsour]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Surfers' Choice	Dick Dale	01.1963	-	59[17]	Deltone 1886	[produced by Jim Monsour]
Checkered Flag	Dick Dale	12.1963	-	106[11]	Capitol 2002	[produced by Jim Economides, Jim Monsour]

Dale & Grace

Krótkotrwała kariera tego duetu rozpoczęła się od wydanego na jesieni 1963r przeboju na amerykańskich listach przebojów "I'm Leaving It Up to You" .Piosenka była coverem nagranego wcześniej utworu przez Dona & Dewey wydanego dla wytwórni Montel w stanie Louisiana i trafiła na szczyt listy Billboardu.Singiel zyskał dużą popularność także w W.Brytanii ,ale nie wszedł do Top40.  

Dale Houston pochodził z Mississippi,a dorastał w Baton Rouge,Luizjana, gdzie zinteresował się nurtem swamp i brzmieniem cajun.Grace Broussard pochodziła z Prairieville,Luizjana,gdzie grano cajun,a swamp popem zainteresował ją brat Van.Występował w duecie z siostrą,jako połowa duetu Van & Titus,nagrywał solo i prowadził Bayou Boogie Band. Dale i Grace występowali solo przed utworzeniem duetu na początku lat 60-tych.Przed swoim rozstaniem w 1964r nagrywali dla Hanna-Barbera i Guyden.

Na krótki czas reaktywowali duet 30 lat póżniej.Houston po drugim rozstaniu nagrał album A Lot of Good Miles Left in Me dla lokalnej wytwórni Lanor.Donny i Marie Osmond nagrali własną wersję ich przeboju "I'm Leaving It up to You" w 1974r,który został hitem po obu stronach Atlantyku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Leaving It Up to You / That's What I Like About You	Dale & Grace	10.1963	42[2]	1[2][15]	Montel 921	[written by D. Terry, Jr./Don F. Harris][produced by Sam Montel][1[2].Adult Contemporary Chart][6[4].R&B; Chart]
Stop and Think It Over / Bad Luck	Dale & Grace	01.1964	-	8[9]	Montel 922	[written by Jack Graffagnino ][produced by Sam Montel]
The Loneliest Night / I'm Not Free	Dale & Grace	05.1964	-	65[5]	Montel 928	[written by Bobby Hart/Barry Richards ][produced by Sam Montel]
Darling it's wonderful/What's happening to me	Dale & Grace	08.1964	-	114[4]	Montel 930	[written by Bunn][produced by Sam Montel, Huey P. Meaux]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Leaving It Up to You	Dale & Grace	02.1964	-	100[7]	Montel 100	[produced by Sam Montel]

Damned

Brytyjski zespół punkowy, założony w 1976 r. w Londynie; początkowo działał w składzie: Captain Sensible (właśc. Ray Burns, ur. 23.04.1955 r. w Balhem, Anglia; bas), Rat Scabies (właśc. Chris Miller, ur. 30.07.1957 r. w Kingston-upon-Thames w hrabstwie Surrey, Anglia; perkusja), Brian James (właśc. Brian Robertson, ur. 18.02.1955 r. w Londynie; gitara) i Dave Vanian (właśc. David Letts, ur. 12.10.1956 r. w Newcastle w Anglii; śpiew).

Scabies i James byli wcześniej członkami prymitywnej punkowej grupy London SS; razem z Sensible'em wspierali też zespół Subterraneans Nicka Kenta. Jako The Damned rozpoczęli działalność w maju 1976 r. Dwa miesiące później otwierali koncerty Sex Pistols w 100 Club w Londynie. W sierpniu wystąpili na głośnym festiwalu punkowym Mont de Marsan, a miesiąc później podpisali kontrakt z wytwórnią Stiff Records. W październiku wydali singla "New Rose", uważanego za pierwszą małą płytę w stylu punk; na drugiej stronie umieścili dramatyczną wersję Beatlesowskiego "Help".

W grudniu 1976 r. wzięli udział jako support w osławionym "Anarchy In the UK Tour" grupy Sex Pistols, ale w połowie trasy zostali zwolnieni. W tym czasie wydali pierwszy album punkowy w Wielkiej Brytanii Damned Damned Damned, którego produkcji podjął się Nick Lowe. Był to typowy produkt tego stylu: wypełniały go krótkie, ostre utwory, grane w bardzo szybkim tempie, z brutalną energią, maskującą nikłe muzyczne umiejętności.

W sierpniu 1977 r. jako pierwsza brytyjska grupa punkowa odbyli trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych. Latem tego roku przyjęli drugiego gitarzystę, Roberta "Lu" Edmundsa; wkrótce później odszedł perkusista Rat Scabies. Przez pewien czas zastępował go Dave Berk, ale na stałe przyjęty został londyńczyk Jon Moss. W listopadzie ukazał się drugi album zespołu, Music For Pleasure, wyprodukowany przez Nicka Masona z Pink Floyd i bardzo źle przyjęty przez krytykę.Jeszcze większym ciosem było odrzucenie zespołu przez firmę Stiff Records. Także odbiorcy coraz ostrzej krytykowali grupę za brak szczerości i upodobania do pantomimy.

Na początku 1978 r. zniechęceni muzycy rozwiązali The Damned, po czym rozeszli się w różnych kierunkach:Sensible zasilił grupę Softies, Moss i Edmunds założyli The Edge, James — grupę Tanz Der Youth, a Vanian współpracował z Doctors Of Madness.

W rok później rozpoczął się drugi rozdział kariery The Damned: Sensible, Yanian i Scabies utworzyli zespół The Doomed. Sensible przerzucił się na gitarę solową, na basie towarzyszył im tymczasowo Henry Badowski. W listopadzie 1978 r. uzyskali prawo do używania nazwy The Damned i zaznaczyli swój powrót singlem "Love Song", który wszedł do zestawienia Top 20.

Kolejne utwory zespołu zdobywały pewną popularność, okazało się też, że koncerty odrodzonego The Damned są wielką atrakcją. Kiedy nowo przyjęty basista Alisdair "Algy" Ward (dawniej członek The Saints) odszedł do grupy Tank, jego miejsce zajął Paul Gray, grający wcześniej w Eddie And The Hot Rods. Przez cały następny rok utwory The Damned osiągały dolne pozycje list przebojów. Równocześnie Captain Sensible podpisał solowy kontrakt z wytwórnią A&M; i wkrótce odniósł zaskakujący sukces — nową wersją utworu "Happy Talk" zdobył 1. miejsce na liście brytyjskiej i przyćmił wszystkie dotychczasowe osiągnięcia The Damned.

Mimo to jeszcze przez dwa lata pozostał członkiem grupy, by odejść z niej w sierpniu 1984 r. Trzeci rozdział w historii The Damned zapisali już nowi członkowie, zmierzający wyraźnie w kierunku muzyki pop. W tym czasie obok Vaniana i Scabiesa w składzie formacji pojawili się Roman Jugg (gitara, instr. klawiszowe; współpracujący okazjonalnie z zespołem od 1981 r.) i Bryn Merrick (bas).

W 1986 r. nagrali własną wersję piosenki "Eloise" Barry'ego Ryana, zyskując największy przebój w swej karierze. Kolejny pastisz muzyki lat 60. - klasyk zespołu Love "Alone Again Or", wykonany bez polotu, był skromnym przebojem w Wielkiej Brytanii. Dzięki regularnym koncertom zespół przetrwał o wiele dłużej niż zapowiadali to kryty­cy w 1976 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Love Song / Noise Noise Noise / Suicide	Damned	05.1979	20[8]	-	Chiswick CHS 112	[written by Scabies, Sensible, Vanian, Ward][produced by Ed Hollis]
Smash It Up [Pt. 2] / Burglar	Damned	10.1979	35[5]	-	Chiswick CHS 115	[written by Scabies, Sensible, Vanian, Ward][produced by Roger Armstrong, The Damned]
I Just Can't Be Happy Today / Ballroom Blitz / Turkey Song	Damned	12.1979	46[5]	-	Chiswick CHS 120	[written by Dadamo, Scabies, Sensible, Vanian, Ward][produced by Roger Armstrong, The Damned]
The History of the World (Pt. 1) / Believe the Impossible / Sugar and Spite	Damned	10.1980	51[4]	-	Chiswick CHS 125	[written by Captain Sensible, Rat Scabies, Dave Vanian, Paul Gray][produced by Hans Zimmer, The Damned]
Friday 13th EP	Damned	11.1981	50[4]	-	Nems TRY 1	[produced by Tony 'Broozer' Mansfield]
Lovely Money / I Think I'm Wonderful	Damned	07.1982	42[4]	-	Bronze BRO 149	[written by Rat Scabies, Paul Gray, Dave Vanian, Captain Sensible][produced by The Damned, Tony Mansfield]
White Rabbit / Rabid (Over You) / Seagulls	Damned	03.1983	82[3]	-	Big Beat NS 85	[written by Grace Slick][produced by Damned, The , Roger Armstrong]
There Ain't No Sanity Clause / Hit or Miss / Looking at You (Live)	Damned	12.1983	97[2]	-	Chiswick CHIS 139	[written by Scabies, Sensible, Vanian, Dadamo][produced by Hugh Jones]
Thanks for the Night / Nasty	Damned	06.1984	43[4]	-	Damned DAMNED 1	[written by Captain Sensible][produced by Hein Hoven]
Grimly Fiendish / Edward the Bear	Damned	03.1985	21[8]	-	MCA GRIM 1	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick, Doctor][produced by Bob Sargeant,The Damned]
The Shadow of Love/Nightshift	Damned	06.1985	25[9]	-	MCA GRIM 2	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]
Is It a Dream [Wild West End Mix] / Street of Dreams [Live]	Damned	09.1985	34[4]	-	MCA GRIM 3	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick, Sensible][produced by Jon Kelly]
Eloise / Temptation	Damned	02.1986	3[11]	-	MCA GRIM 4	[written by Paul Ryan][produced by Jon Kelly]
New Rose / Help	Damned	05.1986	81[5]	-	Stiff BUY 6	[written by Brian James][produced by Nick Lowe]
The Peel Sessions	Damned	09.1986	90[1]	-	Strange Fruit SFPS 002	[produced by Jeff Griffin]
Anything / Year of the Jackal	Damned	11.1986	32[4]	-	MCA GRIM 5	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]
Gigolo / The Portrait	Damned	02.1987	29[3]	-	MCA GRIM 6	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]
Alone Again Or / In Dulce Decorum (live)	Damned	04.1987	27[6]	-	MCA GRIM 7	[written by Bryan MacLean][produced by Jon Kelly]
In Dulce Decorum / Psychomania	Damned	11.1987	72[1]	-	MCA GRIM 8	[written by Jugg, Scabies, Vanian, Merrick][produced by Jon Kelly]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Damned Damned Damned	Damned	02.1977	36[10]	-	Stiff SEEZ 1	[produced by Nick Lowe]
Machine Gun Etiquette	Damned	11.1979	31[5]	-	Chiswick CWK 3011	[produced by The Damned,Roger Armstrong]
The Black Album	Damned	10.1980	29[3]	-	Chiswick CWK 3015	[produced by The Damned,Hans Zimmer]
The Best of the Damned	Damned	11.1981	43[12]	-	Big Beat DAM 1	[produced by Damned,Roger Armstrong]
Strawberries	Damned	10.1982	15[4]	-	Bronze BRON 542	[produced by The Damned, Hugh Jones]
Phantasmagoria	Damned	07.1985	11[17]	-	MCA MCF 3275	[produced by The Damned, Jon Kelly]
Anything	Damned	12.1986	40[2]	-	MCA MCA 5966	[produced by Jon Kelly]
Light At The End Of The Tunnel	Damned	12.1987	87[1]	-	MCA MCSP 312	-
Damned Damned Damned	Damned	03.2017	84[1]	-	Sanctuary BMGAA 01	-
Evil Spirits	Damned	04.2018	7[1]	-	Search & Destroy/Spinefarm SPINE 734041	[produced by Tony Visconti]

Damn Yankees

DAMN YANKEES, grupa amerykańska. Powstała w grudniu 1988 w Nowym Jorku. Spotkało się w niej trzech rockowych weteranów: Ted Nugent (13.12.1948, Detroit, Michigan) - voc, g, znany jako solista, a przed laty jako lider The Amboy Dukes, Tommy Shaw (11.09.1953, Montgomery, Alabama) - voc, g, wywodzący się ze Styx, oraz Jack Blades - voc, b, wcześniej związany z Night Ranger. Składu dopełnił Michael Cartellone - dr, były współpracownik Shawa.

W pierwszych wywiadach trójka liderów zapowiadała, że zaproponuje repertuar całkowicie oryginalny, nie wypływający z ich dotychczasowych doświadczeń artystycznych, co nie w pełni się udało - niektóre jej utwory przypominały przeboje Nugenta, Styx czy Night Ranger. Nagrania Damn Yankees zyskały mimo wszystko, a może właśnie dzięki temu, wielu entuzjastów - już debiutancką płytę sprzedano w dwóch milionach egzemplarzy.

Grupa zaczęła działalność od intensywnej pracy nad repertuarem. Najpierw powstał utwór Piledriver - zdecydowanie metalowy, pozbawiony wyraźnej, śpiewnej linii melodycznej, wykonany z ogromną dynamiką i intensywnością rytmiczną, wzbogacony porywającym dialogiem dwóch gitar. Następne wspólne kompozycje miały jednak nieco inny charakter. Bliższe były łagodniejszej odmianie stylu, z chwytliwymi refrenami, rytmami branymi z rhythm'n'bluesa czy boogie, o dość miękkim brzmieniu, co najwyżej z bardziej gwałtownym w wyrazie solem gitarowym, np. Coming Of Age, Bad Reputation, Damn Yankees, Rock City.

Grupa dorobiła się też kilku nastrojowvch, lirycznvch piosenek w rodzaju High Enough [opracowanej z użyciem orkiestry smyczkowej] i Runaway. Wszystkie te utwory złożyły się na repertuar płyty Damn Yankees, nagranej w końcu 1989 w A&M; Studios w Hollywood przy pomocy słynnego producenta Rona Nevisona, współpracownika m.in. Bad Company i Heart. Trzy z nich okazały się przebojami: Coming Of Age, High Enough i Come Again.

Prasa komentowała sukces Damn Yankees w tonie nieżyczliwym Nugentowi, Shawowi i Bladesowi sugerując, że ich ambicje doprowadzą do rozbicia grupy. Tymczasem formacja wróciła na początku 1992 do studia i znowu z Nevisonem jako producentem nagrała album Don't Tread. Jeszcze bardziej urozmaiciła repertuar; oprócz potężnie brzmiących rockowych czy raczej metalowych hymnów (np. Don't Tread On Me, 15 Minutes Of Fame] oraz spokojniejszych, nieco sentymentalnych ballad (np. Where You Goin' Now, Someone To Believe In) przedstawiła m.in. kompozycje o cechach thrashu (Firefly) i funku (Dirty Dog).

Shaw i Blades razem z Vince'em Neilem, byłym wokalistą Motley Crue, nagrali w 1992 piosenkę You're Invited But Your Friend Cant Come z filmu Encino Man (1992, reż. Les Mayfield). Nugent mimo zaangażowania w działalność Damn Yankees znalazł czas na wiele innych zajęć, np. organizację letnich sprawnościowych obozów dla młodzieży.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Coming of Age / Tell Me How You Want It	Damn Yankees	04.1990	-	60[12]	Warner 19 838	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][1.Mainstream Rock Tracks]
High Enough/Piledriver	Damn Yankees	09.1990	-	3[29]	Warner 19 595	[gold][written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison, Tommy Shephard][2.Mainstream Rock Tracks]
Come Again	Damn Yankees	04.1991	-	50[10]	Warner 19 408	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][5.Mainstream Rock Tracks]
Where You Goin' Now / This Side of Hell	Damn Yankees	10.1992	-	20[20]	Warner 18 728	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][6.Mainstream Rock Tracks]
Silence is Broken / Double Coyote	Damn Yankees	04.1993	-	62[10]	Warner 18 612	[written by Tommy Shaw,Jack Blades, Ted Nugent][produced by Ron Nevison][piosenka z filmu "Nowhere to run"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Damn Yankees	Damn Yankees	03.1990	-	13[78]	Warner 26 159	[2x-platinum][produced by Ron Nevison]
Don't Tread	Damn Yankees	08.1992	-	22[28]	Warner 45 025	[gold][produced by Ron Nevison]

Michael Damian

Michael Damian, właściwie Michael Damian Weir (ur. 26 kwietnia 1962 roku w San Diego, w stanie Kalifornia) – amerykański aktor, producent, scenarzysta i reżyser telewizyjny i filmowy, piosenkarz i kompozytor, znany głównie ze swojej roli piosenkarza rockowego Danny'ego Romalotti w operze mydlanej CBS Żar młodości (The Young and the Restless, 1980-98, 2002-2004, 2008).

 Michael rozpoczął karierę muzyczną jako członek swojego rodzinnego zespołu The Weirz, który wydał dwa albumy zatytułowane po prostu The Weirz w 1975 roku i jeden w 1979 roku. Po występie w American Bandstand  w 1981r w celu wsparcia swojego debiutanckiego singla, covera Erica Carmena   " She Did It ", Damianowi zaproponowano rolę   piosenkarza, Danny Romalotti , w  serialu telewizyjnym The Young and the Restless . 

Po dwunastu latach pracy z The Young and the Restless Damian dostał główną rolę w broadwayowskiej produkcji Andrew Lloyda Webbera i  Tima Rice'a , Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat .  Sztukę grano 231 razy w Teatrze Minskoff od 10 listopada 1993 r. do 29 maja 1994 r. Album dostał nagrodę Grammy w kategorii najlepszy album muzyczny .

Damian wydał pięć albumów z ośmioma hitami z Top40, w tym #1 z coverem utworu Davida Essexa " Rock On " (ze ścieżki dźwiękowej Dream a Little Dream ), która została certyfikowana złotem w 1989 roku.

 Zadebiutował jako reżyser fabularny komedią niezależną Hot Tamale , którą napisał wspólnie z żoną Janeen, która jest córką aktora Jamesa Besta . Następnie w kinie familijnym wyreżyserował filmy: Moondance Alexander , Flicka 2 , Marley & Me: The Puppy Years , Flicka: Country Pride oraz Princess for Christmas . W 2012 roku wyreżyserował i  napisał wraz z żoną 90-minutową komedię romantyczną The Sweeter Side of Life . Film miał swoją premierę na kanale Hallmark w dniu 19 stycznia 2012 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
She Did It/I love how you love me	Michael Damian	05.1981	-	69[6]	Laufer Entertainment Group LEG 007	[written by Eric Carmen][produced by Eric Carmen]
Rock On/Where is she ? [Blue Future]	Michael Damian	03.1989	-	1[1][21]	Cypress 1420	[gold-US][written by David Essex][produced by Larry Weir,Tom Weir,Michael Damian Weir][piosenka z filmu "Dream a little dream"]
Cover of Love	Michael Damian	06.1989	-	31[12]	Cypress 1430	[written by Janeen Best , Michael Damian,Larry Weir , Troy Johnson ][produced by Larry Weir , Troy Johnson ]
Was It Nothing at All/Photograph	Michael Damian	10.1989	-	24[21]	Cypress 1451	[written by Rod Argent, Paul Atkinson, Colin Blunstone, Hugh Grundy, Chris White]
What a Price to Pay	Michael Damian	06.1991	-	60[8]	A&M; 1559	-
Shadows in the Night	Michael Damian	07.2002	-	40[8].Hot 100 Singles Sales	Modern Voices 002	[written by Eric Carmen][produced by Eric Carmen]
She Did It	Michael Damian	05.1981	-	69[6]	LEG 007	[written by Larry Weir]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Where Do We Go From Here	Michael Damian	06.1989	-	61[26]	Cypress 0130	[produced by Larry Weir , Tom Weir]

Mark Morrison

Mark Morrison to jeden z najbardziej popularnych wykonawców na Wyspach z gatunku R&B drugiej połowy lat 90-tych ubiegłego wieku. Mark Morrison na świat przyszedł 3 maja 1972 roku w Hanowerze w Niemczech, jednak dorastał w angielskiej miejscowości Leicester, a także w Palm Beach na Florydzie.

Paradoksalnie, w latach młodzieńczych nigdy nie marzył o tym, żeby w przyszłości zostać profesjonalnym piosenkarzem. O tym, że w tym kierunku potoczą się jego losy, zadecydował dopiero w 1995 roku, podczas odbywania trzymiesięcznej kary pozbawienia wolności w więzieniu mieszczącym się we wspomnianym brytyjskim mieście (trafił do niego po tym, jak narozrabiał w jednym z miejscowych nocnych klubów).

Po jego opuszczeniu nagrał pierwszy kawałek, "Crazy", który na wiosnę 1995 roku, ukazał się na jego debiutanckim singlu. Mała płytka z miejsca znalazła się w Top 20 i uzyskała status sporego przeboju. Mimo, że kolejna, "Let's Get Down", nie cieszyła się zbytnim powodzeniem, wydana na wiosnę następnego roku kompozycja "Return of the Mack" okazała się komercyjnym strzałem w dziesiątkę. W ojczyźnie utwór wdrapał się na sam szczyt zestawień (Mark był pierwszym czarnoskórym artystą, który dokonał tego w latach 90-tych), a w odległych Stanach Zjednoczonych poradził sobie niewiele gorzej - zajmując wysoką, 2. pozycję na liście Billboardu, co jest bardzo dużym osiągnięciem, biorąc pod uwagę to, że Amerykanie nie zawsze z entuzjazmem przyjmują gwiazdy z Wysp (ostatecznie singel pokrył się w USA platyną, co oznacza sprzedaż ponad miliona egzemplarzy).

 Pełen krążek ukazał się już w kwietniu, a zatytułowany był tak samo jak omawiany wyżej hit i dotarł do 4. miejsca najlepiej sprzedających się albumów w Anglii. Sukces przypieczętowany został w następnych miesiącach, kiedy to na muzyka posypał się istny deszcz nominacji, między innymi do Mercury Prize, MTV Europe Music Awards czy MOBO Awards - zdobył on ostatecznie tylko ostatnią z wymienionych statuetek (w kategorii najlepsze wykonanie R&B).

Mimo, że kariera Morrisona przysparzała mu wiele powodów do radości, w życiu prywatnym często pakował się w kłopoty - jak już zostało zasygnalizowane, Mark nie należał do najgrzeczniejszych osób w przemyśle muzycznym. Jeszcze w pierwszej połowie 1997 roku trafił ponownie do więzienia, tym razem, za zaatakowanie policjanta pistoletem gazowym. W następnych latach wielokrotnie popadał w konflikty z prawem i nie raz stawał przed sądem - był między innymi oskarżony o nielegalne posiadanie broni, kradzież samochodu, dopuścił się także ucieczki z aresztu - wymienione przypadki stanowią jednak tylko przysłowiowy wierzchołek góry lodowej. Co ironiczne, artysta słynął wręcz z deklarowania własnej niewinności, często określał siebie jako "innocent man" (niewinny człowiek).

Gdy w 1997 roku wystąpił podczas ceremonii wręczenia Brit Awards, czarnoskóry muzyk miał na sobie koszulkę z napisem "Only God Can Judge Me", co oznacza "tylko Bóg może mnie osądzać". Warto powiedzieć, że niewiele później ukazała się tak samo zatytułowana EP-ka, na którą trafiło aż 9 utworów, w tym kilka kompletnie premierowych kompozycji (między innymi "Who's The Mack", który został następnie wydany na singlu i dotarł do wysokiego 13. miejsca brytyjskiego Top 20), a także parę w wersjach koncertowych.

Wracając do tematu stricte muzycznego, w 1999 roku pojawił się po raz drugi na rozdaniu nagród Brit, podczas którego ogłosił powrót do show-businessu. W tym samym roku podpisał lukratywny kontrakt wydawniczy z amerykańską wytwórnią Death Row na trzy kolejne albumy, opiewający na okrągła sumę jednego miliona funtów (przy ówczesnym kursie było to około 1,8 miliona dolarów). Morrison był pierwszym brytyjskim artystą w tej stajni, a warto powiedzieć, że nagrywały dla niej takie gwiazdy, jak Snoop Dogg, Dr. Dre czy Tupac Shakur, można, więc powiedzieć, że znalazł się on w doborowym towarzystwie. Jeszcze przed końcem roku, Mark rozpoczął nagrywanie następcy "Return of the Mack". Niestety, w niedalekiej przyszłości aresztowano szefa koncernu, Mariona Knighta, przez co istnienie firmy stanęło pod znakiem zapytania. W efekcie, żadna ze stworzonych przez muzyka kompozycji nie ukazała się nakładem Death Row.

Przez następne lata muzyk był wolnym strzelcem, nie mając podpisanej umowy z żadną wytwórnią. Na jesieni 2001 roku, artysta zapowiedział, że jego drugi pełnoprawny album będzie nosić tytuł "MacLife" i ukaże się w 2002 roku, niemniej nigdy do tego nie doszło. Wydanie nowego dzieła zaczęło być realne, kiedy w 2004 roku, zainteresowała się Markiem firma 2 Wikid Records, dowodzona przez piłkarza Kevina Campbella. Zaproponowano mu wydanie dwóch następnych krążków. Wykonawca ponownie zaczął nagrywać płytę i niestety, po raz kolejny miał pecha. Oficyna została rozwiązana i zabrała ze sobą do grobu nowe utwory muzyka. Na tym jeszcze jednak nie koniec - jak okazało się później, jej szefostwo nielegalnie rozprowadzało niedokończone piosenki - przez co sprawa trafiła do sądu. Rozprawa została zakończona pomyślnie dla artysty, który odzyskał przede wszystkim stworzony przez siebie materiał. I tak wydawnictwo artysty pojawiło się dopiero w 2006 roku, a zatytułowane zostało "Innocent Man". Ukazało się ono sumptem dowodzonej przez Marka Mack Life Records - niestety tylko w ściśle limitowanym nakładzie w Wielkiej Brytanii. Jak mówi się w kręgach dobrze poinformowanych, ma ono zostać wznowione w bliżej nieznanym terminie.

Obecnie artysta pracuje nad nowym albumem. Według zapowiedzi Morrisona, ma to być najbardziej dojrzałe i osobiste jego dokonanie. Materiał roboczo zatytułowany "I Am What I Am" ma trafić na rynek we wrześniu 2009 roku, a pierwszym singlem pilotującym będzie kompozycja "My Life". Po jego ukazaniu się na rynku, muzyk ma ruszyć w pierwszą od kilkunastu lat trasę koncertową po Europie i Wielkiej Brytanii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crazy	Mark Morrison	04.1995	6[24]	102[10]	WEA YZ 907	[written by Mark Morrison/Mykaell Riley][produced by Mykaell Riley/Phil Chill]
Let's Get Down	Mark Morrison	09.1995	39[6]	-	WEA WEA 001	[written by Pocket][produced by Pocket]
Return of the Mack	Mark Morrison	03.1996	1[2][29]	2[40]	WEA WEA 040	[platinum-US][platinum-UK][written by Mark Morrison][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Trippin'	Mark Morrison	10.1996	8[15]	-	WEA WEA 079	[written by Mark Morrison/Phil Chill][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Horny	Mark Morrison Feat. Q-Tee	12.1996	5[18]	-	WEA WEA 090	[silver-UK][written by Mark Morrison][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Moan & Groan	Mark Morrison	03.1997	7[12]	76[7]	WEA WEA 096	[written by Mark Morrison/Moss][produced by Mark Morrison/Phil Chill]
Who's the Mack	Mark Morrison	09.1997	13[10]	-	WEA WEA 128	[written by Mark Morrison/Blake][produced by Mark Morrison]
Best Friend	Mark Morrison & Conner Reeves	09.1999	23[9]	-	WEA WEA 221	[written by Heron/Mark Morrison][produced by David Wolinski/Rod Gammons/Mark Morrison]
Just a Man/Backstabbers	Mark Morrison	08.2004	48[2]	-	2 Wikid WKDCD 007	[written by Powell/Mark Morrison][produced by Jay/Mark Morrison]
Innocent Man	Mark Morrison Feat. DMX	04.2006	46[4]	-	Mona MONASP 5	[written by Mark Morrison/Shaun Bailey/Simmons][produced by Mark Morrison/Shaun Bailey]
The Mack	Nevada featuring Mark Morrison & Fetty Wap	11.2016	14[20]	-	Capitol GBUM 71604725	[written by William Maxwell,Mark Morrison,Pyramids in Paris,Jonathan White][produced by Nevada]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Return of the Mack	Mark Morrison	05.1996	4[61]	76[24]	WEA 0630145862	[gold-UK][produced by Brockpocket/D'Influence/Mark Morrison/Mark Taylor/Phil Chill/R. Felly]
Only God Can Judge Me	Mark Morrison	09.1997	50[2]	-	WEA 0630195392	[produced by Mark Morrison]

B.B.E.

BBE był francuskim wykonawcą muzyki trance , pierwotnie złożonym z włoskich producentów płyt Bruno Sanchioniego i Bruno Quartiera oraz francuskiego producenta Emmanuela Topa .

"Seven Days and One Week" (1996) był pierwszym hitem w ponad dziesięciu krajach na całym świecie, osiągając trzecią pozycję w Wielkiej Brytanii, oraz w Niemczech. Piosenka uzyskała certyfikat srebrnej płyty poświadczony przez brytyjski przemysł fonograficzny (BPI) za sprzedanie 200 000 kopii w Wielkiej Brytanii. 

Mieli dwa   hity w Top5 w Wielkiej Brytanii : "Seven Days and One Week" oraz "Flash". Za nimi podążają dwa hity z Top20  : "Desire" i "Deeper Love (Symphonic Paradise)"; oraz album z 1998 roku zatytułowany Games . 

Później, w krótkiej karierze zespołu, trio przeniosło się w bardziej eteryczne produkcje trance.

Emmanuel Top zarządzał wytwórnią płytową Attack Records w latach 1993-2003 i wyprodukował wiele tanecznych przebojów. Niedawno kierował klubem tanecznym w Belgii . Bruno Sanchioni wyprodukował jedno z pierwszych transowych nagrań " Age of Love ".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Seven Days and One Week	B.B.E.	03.1997	5[7]	-	Positiva CDTIV 67	[silver-UK][written by Bruno Sanchioni, Bruno Quartier][produced by Emmanuel Top]
Flash	B.B.E.	09.1996	3[13]	-	Positiva CDTIV 73	[written by Bruno Sanchioni][produced by Emmanuel Top]
Desire	B.B.E.	02.1998	19[3]	-	Positiva CDTIV 87	[written by Bruno Sanchon, Emmanuel Top]
Deeper Love (Symphonic Paradise)	B.B.E.	05.1998	19[5]	-	Positiva CDTIV 93	[written by Bruno Sanchioni, Emmanuel Top, Rob Davies]
Seven Days and One Week	B.B.E.	08.1999	94[1]	-	Urban URBDJ 2037	[written by Bruno Quartier, Bruno Sanchioni][produced by Emmanuel Top]
Seven Days and One Week	B.B.E.	09.1999	78[2]	-	Additive 12AD 044	[written by Bruno Quartier, Bruno Sanchioni][produced by Emmanuel Top]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Games	B.B.E.	02.1998	60[2]	-	Positiva 4934932	-

R.E.M.

Amerykański zespół R.E.M. jest jedną z najbardziej charakterystycznych grup lat 90-tych, cieszącą się uznaniem krytyki i fanów. Czerpiąc inspiracje z melodyjnego pop-rocka lat 60-tych, muzyki folkowej i punk rocka, R.E.M. stworzył indywidualny styl, zaliczany do nurtu college rock, stając się prekursorem rocka alternatywnego, popularnego zwłaszcza w ostatniej dekadzie minionego stulecia.


R.E.M. nagrał 13 albumów studyjnych, sprzedanych łącznie w nakładzie ponad 70 milionów egzemplarzy, otrzymał 3 nagrody Grammy i kilka wyróżnień MTV, a członkowie zespołu sześć razy pojawiali się na okładce magazynu "Rolling Stone". W 2007 roku zostali zaliczeni do grona artystów najbardziej zasłużonych dla rock and rolla i wprowadzeni do Rock And Roll Hall Of Fame. Wyraźne gitarowe brzmienie i specyficzny "mamroczący" wokal znalazły wielu naśladowców, wpływając na szereg mniej znanych grup i wiele gwiazd, jak chociażby Sonic Youth, Pavement, Live czy Nirvana.

Zespół powstał w 1980 roku w Athens z inicjatywy czterech studentów Uniwersytetu Georgia: Mike'a Millsa (gitarzysty basowego), Billa Berry'ego (perkusisty), Michaela Stipe'a (wokalisty) oraz Petera Bucka (gitarzysty). Ich menedżerem został Jefferson Holt, właściciel sklepu muzycznego. Po odrzuceniu nazw Twisted Kites czy Negro Wives, czwórka z Athens zdecydowała się na R.E.M., skrót oznaczający fazę głębokiego snu, znaleziony w słowniku przez Michaela Stipe'a.

Latem 1981 roku muzycy nagrali pierwszy singel - "Radio Free Europe". Pomimo niewielkiego nakładu, utwór stał się prawdziwym przebojem, a zespół podpisał kontrakt z wytwórnią I.R.S., wydając minialbum "Chronic Town" (1982) i wyruszając w pierwszą trasę koncertową po okolicy. Debiutancka płyta spotkała się z uznaniem w środowisku muzycznym i prędko doczekała się następczyni, tym razem długogrającej ("Murmur", 1983). W latach 80-tych R.E.M. udawało się nagrywać płyty w zasadzie co roku. Z każdą kolejną muzycy szlifowali swoje umiejętności, a ich styl (mimo eksperymentów i chwilowych odstępstw) klarował się coraz wyraźniej, zasługując na sukcesywnie rosnącą popularność i coraz lepsze recenzje. Po "Reckoning" (1984) i mrocznym "Fables of the Reconstruction" (1985) przyszedł czas najbardziej przystępny z dotychczasowych albumów, "Lifes Rich Pageant" (1986) i "Dead Letter Office" (1987), kompilację mniej znanych utworów zespołu.

Prawdziwy przełom w karierze R.E.M. nastąpił jednak dopiero wraz z płytą "Document" (1987), wyprodukowaną wspólnie ze Scottem Littem, który stał się współpracownikiem grupy na następne kilka lat. "Document" sprzedawał się wyśmienicie, a zawarta na nim piosenka "The One I Love" dotarła do pierwszej dziesiątki listy przebojów w USA, ciesząc się sporym zainteresowaniem także w Wielkiej Brytanii. W konsekwencji zespół dostał propozycję przejścia do wytwórni Warner Bros, co też uczynił, nagrywając dla niej kolejny krążek "Green" (1988), promowany przez utwór "Stand". Longplay zyskał status podwójnej platyny, a czwórka z Athens wyruszyła w długą trasę koncertową. Tournée okazało się na tyle wyczerpujące, że muzycy postanowili na jakiś czas zrezygnować z występów na żywo, skupiając się na pracy w studiu.

Lata 90-te upłynęły dla R.E.M. pod znakiem największych sukcesów. Oscylujący wokół popu i stylistyki folkowej album "Out of Time" (1991) dotarł na szczyty list przebojów zarówno w Stanach, jak i w Zjednoczonym Królestwie, a promujący go utwór "Losing My Religion" stał się prawdziwym hitem. W udzielonym kilka lat później wywiadzie Mike Mills stwierdził: "W naszej karierze nie było zbyt wielu momentów przełomowych, rozwijaliśmy się stopniowo i powoli. Gdybym jednak musiał wymienić kilka kluczowych wydarzeń, wskazałbym przede wszystkim na sukces "Losing My Religion". "Out of time" wraz ze swoim następcą, "Automatic for the People" (1992) uważany jest za największe osiągnięcie zespołu z Georgii. Fakt, że aranżacje do drugiego z wymienionych krążków przygotowywał basista Led Zeppelin, John Paul Jones, to najlepszy dowód na wysoką pozycję grupy.

W 1995 roku zespół ponownie wyruszył w trasę (promującą wydawnictwo "Monster", 1994), która, choć odniosła sukces finansowy, dla członków R.E.M. była dość pechowa. U Berry'ego zdiagnozowano tętniak mózgu, Mills zmagał się z nowotworem jelita, a Stipe był operowany z powodu przepukliny. Zmęczenie nie zahamowało prac nad następnym krążkiem, na który zespół podpisał rekordowy kontrakt z wytwórnią Warner Bros. "New Adventures in Hi-Fi" (1996), mimo gościnnego udziału Patti Smith i przebojów takich jak "E-Bow the Letter" czy "Electrolite", nie zdołał jednak pobić rekordu poprzedników.

W następnych latach członkowie R.E.M. zaczęli angażować się także w zewnętrzne projekty, a Bill Berry zdecydował się na opuszczenie zespołu w październiku 1997 roku. Przy pracy nad kolejną, eksperymentalną płytą "Up" (1998) zastąpił go automat perkusyjny. Później muzycy współpracowali między innymi z Joeyem Waronkerem. Po odskoczni w postaci ścieżki muzycznej do filmu "Człowiek z księżyca" (1999) Miloša Formana grupa wróciła do regularnej działalności, wydając longplay "Reveal" (2001), a następnie płytę "Around the Sun" (2004), poprzedzoną dwiema kompilacjami, dokumentującymi współpracę grupy z Warner Bros. Na "Around the Sun" i podczas związanego z nią tournée za perkusją zasiadł Bill Rieflin, były muzyk zespołu Ministry.

Dyskografię R.E.M. zamykają dwa wydawnictwa: "R.E.M. Live" (2007) i "Accelerate" (2008). Ten ostatni nazwany został przez magazyn "Rolling Stone" jednym z najlepszych albumów w historii grupy. Jego autorzy zasłynęli zresztą nie tylko jako muzycy. Znane jest zaangażowanie zespołu w projekty ekologiczne, społeczne i polityczne. Używając sceny jako swoistej trybuny, artyści nawoływali (wśród wielu innych) do ratowania przyrody, przestrzegania zasad równości płci i tolerancji dla mniejszości (Michael Spite otwarcie przyznaje się do biseksualizmu) oraz do odpowiedzialności obywatelskiej i uczestnictwa w wyborach.

21 września 2011 roku grupa podjęła decyzję o zakończeniu działalności po 31 latach istnienia zespołu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Radio Free Europe/There she goes again	R.E.M.	07.1983	-	78[5]	IRS 9916	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Mitch Easter/Don Dixon]
South Central Rain [I' m sorry]/King of the road	R.E.M.	06.1984	-	85[6]	IRS 9927	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Mitch Easter/Don Dixon]
Can't get there from here/Bandwagon	R.E.M.	08.1985	-	110[1]	I.R.S. 52 642	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Joe Boyd]
Wendell Gee	R.E.M.	10.1985	91[1]	-	I.R.S. IRM 105 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Joe Boyd]
Fall on me/Rotary ten	R.E.M.	10.1986	-	94[3]	IRS 52 883	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Don Gehman]
The one i love/Maps and legends [live]	R.E.M.	09.1987	16[15]	9[20]	IRS 53 171	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
It' s the end of the world as we know it [And I feel fine]/Last date	R.E.M.	01.1988	39[6]	69[8]	IRS 53 220	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Finest worksong	R.E.M.	04.1988	50[4]	-	IRS IRM 161 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Stand/Memphis train blues	R.E.M.	01.1989	51[3] reissue 08.89 [48[2]	6[19]	Warner 27 688	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Pop song 89	R.E.M.	06.1989	-	86[4]	Warner 27640	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Orange crush	R.E.M.	06.1989	28[5]	-	Warner W 2960 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Losing my religion/Rotary eleven	R.E.M.	04.1991	19[16]	4[21]	Warner 19 392	[gold-US][gold-UK][written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Shiny happy people/Forty second song	R.E.M.	07.1991	6[14]	10[15]	Warner 19 242	[silver-UK][written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Near wild heaven	R.E.M.	08.1991	27[4]	-	Warner W 0055 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Radio song	R.E.M.	11.1991	28[3]	-	Warner 19 246	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Drive/Winged Mammal theme	R.E.M.	10.1992	11[6]	28[15]	Warner 18 729	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Man on the moon/New Orleans instrumental no.2	R.E.M.	11.1992	18[10]	30[15]	Warner 18 642	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt][piosenka poświęcona pamięci Andy Kaufmanna-amerykańskiego komika]
The sidewinder sleeps tonight	R.E.M.	02.1993	17[6]	-	Warner 18 523	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Everybody hurts/Mandolin strum	R.E.M.	04.1993	7[31]	29[20]	Warner 18 638	[gold-UK][written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Nightswimming	R.E.M.	07.1993	27[7]	-	Warner WB 0184 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Find the river	R.E.M.	12.1993	54[2]	-	Warner W 0211 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
What' s the frequency,Kenneth?	R.E.M.	09.1994	9[17]	21[20]	Warner 18 050	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Bang and blame	R.E.M.	11.1994	15[12]	19[14]	Warner 17 994	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Crush with eyeliner	R.E.M.	02.1995	23[10]	113[5]	Warner WB 0281X [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Strange currencies	R.E.M.	04.1995	9[11]	47[15]	Warner 17 900	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe]
Crush with eyeliner/Fall on me/Me in honey/Finest worksong [live]	R.E.M.	08.1995	23[10]	113[5]	Warner 41 904	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Tongue	R.E.M.	07.1995	13[11]	-	Warner 17 737	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
E-Bow the letter/Tricycle	R.E.M.	09.1996	4[13]	49[9]	Warner 717 529	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Bittersweet me/Undertow [live]	R.E.M.	11.1996	19[12]	46[12]	Warner 17490	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Electrolite/The wake-up bomb [live]	R.E.M.	02.1997	29[6]	96[2]	Warner 17446	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
Daysleeper/Emphysema	R.E.M.	11.1998	6[15]	57[3]	Warner 7-17129	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy/REM]
Lotus	R.E.M.	12.1998	26[9]	-	Warner W 0466 CD [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by REM/Scott Litt]
At my most beautiful	R.E.M.	03.1999	10[11]	-	Warner W 0477 CD [UK]	[written by REM][produced by Pat McCarthy]
The great beyond/Man on the moon [live]	R.E.M.	12.1999	3[22]	57[14]	Warner 16888	[written by REM][produced by Pat McCarthy][piosenka z filmu "Man on the moon"]
Imitation of life/The lifting/Beat a drum/2JN	R.E.M.	05.2001	6[14]	83[5]	Warner 42363	[written by Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy/REM]
All the way to Reno	R.E.M.	08.2001	24[8]	-	Wea International 42395	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy/REM]
I'll take the rain	R.E.M.	12.2001	44[3]	-	Warner Bros W 573 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy/REM]
Bad day	R.E.M.	10.2003	8[13]	-	Warner Bros W 624 [UK]	[written by R.E.M.][produced by Pat McCarthy/REM]
Animal	R.E.M.	01.2004	33[2]	-	Warner Bros W 633 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Scott McCarthy/REM]
2000	R.E.M.	03.2004	159[1]	-	Warner Bros	-
Leaving New York	R.E.M.	10.2004	5[12]	-	Warner Bros W 654 [UK]	[written by R.E.M.][produced by Pat McCarthy/REM]
Aftermath	R.E.M.	12.2004	41[4]	-	Warner Bros W 658 [UK]	[written by Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy]
Electron blue	R.E.M.	03.2005	26[2]	-	Warner Bros 665 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy/REM]
Wonderlust	R.E.M.	07.2005	27[4]	-	Warner Brothers W 676 [UK]	[written by Bill Berry/Peter Buck/Mike Mills/Michael Stipe][produced by Pat McCarthy/REM]
#9 Dream	R.E.M.	03.2007	142[2]	101[1]	Warner Brothers [UK]	[written by John Lennon]
Everybody Hurts (Live)	R.E.M.	10.2007	116[2]	-	Warner Bros. USWB 10703637 [UK]
Losing My Religion (Live)	R.E.M.	10.2007	123[2]	-	Warner Bros. USWB 10703649 [UK]
Supernatural Superserious	R.E.M.	02.2008	54[3]	85[1]	Warner Bros W 798 [UK]	[produced by Jacknife Lee , R.E.M.][written by Michael Stipe , Mike Mills , Peter Buck]
Hollow Man	R.E.M.	06.2008	200[1]	-	Warner Bros [UK]	[produced by Jacknife Lee , R.E.M.][written by Michael Stipe , Mike Mills , Peter Buck]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Murmur	R.E.M.	04.1983	100[4][07.94]	36[30]	IRS SP 70 604/IRS SP 70 604	[gold-US][silver-UK][produced by Mitch Easter/Don Dixon]
Reckoning	R.E.M.	04.1984	91[3]	27[53]	IRS A 7045/IRS SP 70 044	[gold-US][produced by Mitch Easter/Don Dixon]
Fables of the reconstruction	R.E.M.	06.1985	35[8]	28[42]	IRS MIRF 1003/IRS 5592	[gold-US][produced by Joe Boyd]
Life' s rich pageant	R.E.M.	07.1986	43[5]	21[32]	IRS MIRG 1014/IRS 5783	[gold-US][produced by Don Gehman]
Dead letter office	R.E.M.	04.1987	60[2]	52[14]	IRS SP 70054/IRS SP 70054	[produced by Joe Boyd/Mitch Easter/Don Dixon/Don Gehman/Other Worldy Sources]
Document	R.E.M.	08.1987	28[7]	10[33]	MCA MIRG 1025/IRS 42 059	[platinum-US][gold-UK][produced by REM/Scott Litt]
Eponymous	R.E.M.	10.1988	69[5]	44[19]	IRS MIRG 1038/IRS 6262	[produced by Mitch Easter/R.E.M./Don Dixon/Joe Boyd/Scott Litt/Don Gehman]
Green	R.E.M.	11.1988	27[35]	12[40]	Warner Bros WX 234/Warner Bros 25795	[2x-platinum-US][platinum-UK][produced by REM/Scott Litt]
Out of time	R.E.M.	03.1991	1[1][367]	1[2][109]	Warner Bros WX 404/Warner Bros 26496	[4x-platinum-US][5x-platinum-UK][produced by REM/Scott Litt]
The best of R.E.M.	R.E.M.	10.1991	7[49]	-	IRS MIRH 1/-	[gold-UK][produced by Mitch Easter, Don Dixon, Joe Boyd, Don Gehman, Scott Litt, R.E.M.]
Automatic for the people	R.E.M.	10.1992	1[4][412]	2[76]	Warner Bros 9362450552/Warner 45 138	[4x-platinum-US][7x-platinum-UK][produced by REM/Scott Litt]
Monster	R.E.M.	09.1994	1[2][79]	1[2][54]	Warner Bros 9362457402/Warner Bros45740	[4x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by REM/Scott Litt]
New adventures in Hi-Fi	R.E.M.	09.1996	1[1][44]	2[23]	Warner Bros 9362463202/Warner Bros 46320	[platinum-US][platinum-UK][produced by REM/Scott Litt]
R.E.M.: In the Attic – Alternative Recordings 1985–1989	R.E.M.	10.1997	185[1]	-	EMI-Capitol/-	[produced by Joe Boyd, Don Dixon, Don Gehman, Scott Litt, and Mitch Easter]
Up	R.E.M.	10.1998	2[48]	3[16]	Warner Bros 9362471122/Warner Bros 47112	[gold-US][platinum-UK][produced by Pat McCarthy/REM]
Reveal	R.E.M.	05.2001	1[2][27]	6[10]	Warner Bros WB 9362479462/Warner Bros 47946	[gold-US][platinum-UK][produced by Pat McCarthy/REM]
In time -The best of R.E.M. 1988-2003	R.E.M.	11.2003	1[1][237]	8[13]	Warner Bros 9362483812/Warner Bros 48381	[platinum-US][5x-platinum-UK][produced by Pat McCarthy/REM/Scott Litt]
In time-The best of R.E.M.-Limited edition	R.E.M.	11.2003	36[7]	16[3]	Warner Brothers 9362486022/Warner Bros 48 550	[produced by Pat McCarthy/REM/Scott Litt]
Around the sun	R.E.M.	10.2004	1[1][28]	13[6]	Warner Bros 9362489112/Warner Bros 48 894	[gold-UK][produced by Pat McCarthy/REM]
And I Feel Fine - The Best Of The I.R.S. Years - 1982-87	R.E.M.	09.2006	70[2]	157[1]	Capitol 3699412/-	[produced by Mitch Easter, Don Dixon, Joe Boyd, Don Gehman, Scott Litt & R.E.M.]
Live	R.E.M.	11.2007	12[5]	72[2]	Warner Bros 9362499253/-	[produced by Emer Patten]
Accelerate	R.E.M.	04.2008	1[1][13]	2[15]	Warner Bros. 9362498741/-	[gold-UK][produced by Jacknife Lee/REM]
Live at the Olympia	R.E.M.	11.2009	68[2]	107[1]	Warner Bros 9362497481/-	[produced by Jacknife Lee]
Collapse into Now	R.E.M.	03.2011	5[11]	5[7]	Warner Bros 9362496271/-	[produced by Jacknife Lee/REM]
Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage 1982–2011	R.E.M.	11.2011	19[8]	55	Warner Bros 9362495364/-	[gold-UK][produced by Mitch Easter,Don Dixon,Joe Boyd,Don Gehman,Bill Berry,Peter Buck,Mike Mills,Michael Stipe,Scott Litt,Pat McCarthy,Jacknife Lee]
Unplugged: The Complete 1991 and 2001 Sessions	R.E.M.	05.2014	22[2]	21	Rhino 8122795957/-	[produced by Emer Patten]
R.E.M. at the BBC	R.E.M.	11.2018	40[1]	-	Concord 7206854/-	-