Daly-Wilson Big Band

Daly-Wilson Big Band to australijska grupa jazzowa założona w 1968 roku przez Warrena Daly'ego na perkusji i Eda Wilsona na puzonie. Kierownikiem i cichym partnerem był Don Raverty. Zespół składał się z osiemnastoosobowego zespołu, który grał popularne covery i standarty jazzowe. Głównymi wokalistami zespołu są Kerrie Biddell , Marcia Hines i Ricky May . Wydali siedem albumów i koncertowali w Australii oraz na arenie międzynarodowej, zanim rozpadli się we wrześniu 1983 roku.

Daly-Wilson Big Band powstał w Sydney w 1968 roku założony przez Warrena Daly'ego na perkusji i Eda Wilsona na puzonie. Don Raverty został poproszony o zarządzanie i koordynację zespołu i był partnerem biznesowym od samego początku. Daly rozpoczął swoją muzyczną karierę w późnych latach pięćdziesiątych jako perkusista w Ramblers, a następnie w the Steeds.  W połowie lat 60-tych podróżował po Stanach Zjednoczonych jako członek Kirby Stone Four , a następnie z Si Zentner ; później dołączył do Glenn Miller Orchestra (prowadzonej przez Buddy'ego DeFranco ).Wilson wyszkolił się na pianistę przed przejściem na instrumenty dęte blaszane.  W 1966 roku wstąpił do zespołu ABC Dance Band pod batutą Jima Gusseya; następnie grał z zespołem Sydney Symphony i TCN-9 house kierowanym przez Geoffa Harveya.

W sierpniu 1969 r. Daly-Wilson Band wystąpił w klubie Stage z udziałem składu "najlepszych jazzmanów i muzyków sesyjnych", w tym Kerrie Biddell na głównym wokalu; Tony Buchanan na saksofonach, harmonijce i klarnecie; Graeme Lyall na saksofonie; Bob McIvor na puzonie; Col Nolan na organach, fortepianie i pianinie elektrycznym; i Dieter Voigt na flugelhornie i trąbce. We wrześniu 1970 roku nagrali swój debiutancki album, Live! At the Cell Block . Został wyprodukowany przez Mike'a Perjanika i wydany w Columbia Records . Dodatkowymi członkami zespołu byli: Mark Bowden, George Brodbeck, John Costelloe, Ken Dean, Doug Foskett, Col Loughnan , Allan Nash, Ford Ray, Don Reid, Ned Sutherland, Bernie Wilson. Album zawiera cover " Tie Me Kangaroo Down, Sport " jako "Kanga", utwór napisany przez innego australijskiego artystę, Rolfa Harrisa . 

W styczniu 1971 roku grupa wspierała brytyjski zespół jazzowy Dudley Moore Trio na australijskiej   trasie.Live! At the Cell Block został wydany w Stanach Zjednoczonych pod koniec 1971 roku. "szybko pozyskując fanów", ale w listopadzie Big Big Band Daly-Wilson ogłosił rozpad.  DeFranco poprosił Daly'ego i Wilsona o dołączenie do orkiestry Glenna Millera.W 1972 roku Festival Records wydał The Exciting Daly-Wilson Band , który zawierał wokal prowadzący  Biddell.  Wkrótce po nagraniu tego albumu skończyły się finanse i nie stać ich było już na koncertowanie w big-bandowym składzie. Biddell wznowiła karierę solową.

W maju 1973 r. Daly-Wilson Big Band zreformował się, korzystając ze wsparcia finansowego od komercyjnego sponsora, Benson & Hedges, i rozpoczął kolejną australijską trasę koncertową, a także po Nowej Zelandii. Ich wokalistami byli Linda Cable , Terry Holden, Delys Lockett i Neva Phillips.Następnie wydali kolejny album On Tour , a Daly i Wilson dołączyli do Ray'a Alldridge'a na klawiszach; Warren Clark, Larry Elam, Norm Harris, Mick Kenny i Don Raverty na trąbach; Herb Cannon, Merv Knott, Bob McIvor i Peter Scott na puzonach; Dave Donovan i Hugh Williams na gitarach; Doug Foskett, Paul Long, John Mitchell, Geoff Naughton i Bob Pritchard na saksofonach; i John Helman na basie.

Od lutego 1974 r. Główną wokalistką zespołu była Marcia Hines - świeżo po   australijskiej inscenizacji Jesus Christ Superstar . We wrześniu 1975 roku zwiedzili Związek Radziecki na prośbę Gosconcert w ramach wymiany kulturalnej. Grali w Moskwie, Wilnie, Kownie, Rydze i Sankt Petersburgu. Australijska sieć ABC wysłała Berniego Cannona, by sfilmował ostatnią część rosyjskiej trasy, którą później oglądano w Australii. Mieli zagrać w Ronnie Scott's Jazz Club w Londynie, ale zostało to udaremnione przez brytyjskie służby celne, które odmówiły wydania swoich instrumentów. Stamtąd polecieli do Las Vegas, gdzie wystąpili w Las Vegas Hilton, dzieląc scenę z BB Kingiem i Wilsonem Picketem . 

Ich kolejny album, Daly-Wilson Big Band z udziałem Marcii Hines (1975), miał wokale Hines  w coverach, " Is not No High High Enough " i "Do You Know What It Means to Miss New Orleans? ".  Pod koniec 1974 r. Hines nagrała także swój debiutancki solowy album, Marcia Shines (październik 1975 r.). Opuściła zespół jazzowy, aby promować swój album i skupić się na swojej solowej karierze. 

W listopadzie 1976 r. Amerykański artysta, Vic Damone , zaprezentował Daly-Wilson Big Band w specjalnym telewizyjnym filmie na rynku amerykańskim, w Australii   "Fun Of It" , w którym udział wzięli także Bill i Boyd , The Angels i David Gulpilil .  W tym samym roku wydali kolejny album,  In Australia '77, w wytwórni Hammard. W styczniu 1977 r. odbyli trasę koncertową po Australii z nowozelandzkim wokalistą Rickym Mayem .

W 1978 roku wydali swój kolejny album, Too Good for One Night Stand , w Hammard . W 1982 roku wydali swój siódmy album "Big 'N' Brassy" . We wrześniu 1983 roku zakończyli działalność. 

Daly-Wilson Big Band był najbardziej popularnym australijskim zespołem jazzowym, wprowadzającym wielu muzyków jazzowych.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
Daly Wilson Big Band feat. Marcia Hines	Daly-Wilson Big Band	01.1976	87[6]	-	Reprise 600023	-
Daly Wilson Big Band in Australia 77	Daly-Wilson Big Band	01.1977	39[11]	-	Hammard HAM 014	-
Big'N'Brassy	Daly-Wilson Big Band	09.1982	90[3]	-	Hammard HAM 077	-

Roger Daltrey

Roger DALTREY (właśc. Roger Harry Daltrey; 1.03.1944, Shepherd's Bush, Londyn, Wielka Brytania) - voc, g; autor tekstów, producent nagrań. Przyszedł na świat w rodzinie średnio zamożnego urzędnika w firmie Armitage Shanks, produkującej sanitariaty. W połowie lat pięćdziesiątych, zafascynowany przebojami Elvisa Presleya i Lonniego Donegana, zainteresował się muzyką. Sam zrobił sobie gitarę i nauczył się na niej grać. A niebawem utworzył z kolegami zespół rock n'rollowy The Detours. Występował z nim (jako gitarzysta) m.in. na ślubach i innych uroczystościach rodzinnych. Już wtedy marzył o karierze estradowej, ale wyrzucony z Acton County Crammar School za ustawiczne łamanie regulaminu (oficjalnie za palenie papierosów), znalazł zatrudnienie przy cięciu blachy.

Nie zrezygnował jednak z muzykowania. Zdobywał z The Detours coraz większy rozgłos; w tym czasie zranił się przy pracy w dłoń i zrezygnował z grania na gitarze, a został wokalistą. Z powodzeniem występował z formacją m.in w londyńskich Oldfield Hotel, Club Druane i Railway Hotel. A w 1964 podpisał z nią, znaną już wtedy jako The Who, kontrakt na nagrania (pierwszy singel sygnowała wszakże inną nazwą - The High Numbers). Taki był początek jednej z największych karier w dziejach rocka.

Grupa The Who z Daltreyem jako świetnym, niezwykle ekspresyjnym wokalistą osiągnęła wielki sukces komercyjny, stawiający ją w jednym rzędzie z innymi gigantami tamtego okresu, jak The Beatles i The Rolling Stones, a także, podobnie jak oni, pozostawiła dorobek o nieprzemijającej wartości.

Daltrey powtarzał zawsze, że nie zamierza próbować trudów kariery indywidualnej. A jednak latem 1972 stworzył sobie w stodole wiejskiego domu w East Burwash w hrabstwie Sussex małe studio nagrań i na początku następnego roku zrealizował w nim pierwszy solowy album "Daltrey". Piosenki skomponowali dlań Leo Sayer, David Courtney i Adam Faith, a dwaj ostatni podjęli się też obowiązków producentów. Wydana w kwietniu 1973 płyta była zaskoczeniem dla fanów The Who, wydawała się bowiem ucieczką od mocnego rocka tej grupy ku bezpretensjonalnej muzyce pop (np. Giving It All Away, One Man Band, You Are Yourself, When The Music Stops). Z towarzyszących jej trzech singli - Giving It All Away/The Way Of The World z maja, Thinking/There Is Love z września i It's A Hard Life/One Man Band z listopada - pierwszy był wszakże dużym przebojem.

Druga płyta solowa Daltreya, "Ride A Rock Horse", powstała wiosną 1975 przy pomocy m.in. Russa Ballarda jako producenta i współtwórcy repertuaru oraz muzyków zespołu Kokomo. Wydana w lipcu tego roku zawierała oprócz poprockowych utworów w rodzaju Come And Cet Your Love Ballarda także porcję rhythm'n'bluesa, np. przeróbkę Walking The Dog Rufusa Thomasa. Wcale nie lepsza niż poprzednia, zdobyła zaskakującą popularność (żaden następny album Daltreya nie odniósł takiego sukcesu komercyjnego). Nie przyniosła jednak przebojów. Towarzyszące jej single - Come And Get Your Love/The World Over z maja i Walking The Dog/Proud z lipca - przeszły bez echa.

W dobie punku, na początku 1977, nagrał bodaj najlepszy swój solowy album, "One Of The Boys", wydany już w maju tego roku we własnej firmie Goldhawke. Produkcji podjęli się Courtney i Tony Meehan, wśród muzyków akompaniujących znalazło się wiele sław, m.in. kolega z The Who, basista John Entwistle, a także Eric Clapton, Alvin Lee, Mick Ronson, Hank B. Marvin i Rod Argent. W niezwykle bogatym, urozmaiconym repertuarze znalazły się i ostre rockowe utwory, jak One Of The Boys Steve'a Gibbonsa, i chwytliwe przeboje, jak Ciddy Paula McCartneya i Say It Ain't So Joe Murraya Heada, i nawet piosenki w stylu country, jak Single Man's Dilemma Coling Blunstone'a.

Płytę promowały single Written On The Wind/Dear John z kwietnia i One Of The Boys/To Put Something Better Inside z czerwca oraz Say It Ain't So Joe/The Prisoner z listopada.
Po rozwiązaniu w 1982 The Who nagrał mniej udany album "Parting Should Be Painless", wydany w lutym 1984 i zawierający tylko dwie interesujące piosenki: Going Strong Bryana Ferry'ego oraz Somebody Told Me Dave'a Stewarta i Annie Lennox. Powrotem do dawnej formy była płyta "Under The Raging Moon" z września 1985, zawierająca m.in. świetny premierowy utwór Pete'a Townshenda, gitarzysty The Who, After The Fire.

Kolejnym rozczarowaniem okazał się natomiast album "Can't Wait To See The Movie" z lipca 1987. Dużo bardziej podobała się płyta "Rocks In The Head" z lipca 1992, owoc współpracy z utalentowanym gitarzystą, kompozytorem i producentem - Gerardem McMahonem. Wspaniałym prezentem dla fanów The Who okazał się album "A Celebration - The Music Of Pete Townshend And The Who", dokumentujący koncerty Daltreya w lutym 1994 w nowojorskim Carnegie Hall pod hasłem Daltrey Sings Townshend z udziałem nie tylko Townshenda i Entwistle'a, ale też m.in. Eddiego Veddera, Sinead O'Connor, Lou Reeda, Lindy Perry, Alice Coopera, The Chieftains i orkiestry symfonicznej.

W 1998 i 1999 objechał świat z zespołem gwiazd (m.in. Alice Cooper, Paul Rodgers i Peter Frampton) oraz orkiestrą i chórem z programem starych przebojów rockowych, m.in. z repertuaru The Who, The Beatles, The Rolling Stones, Led Zeppelin i Pink Floyd; trasie towarzyszyła studyjna płyta "British Rock Symphony".

Daltrey odniósł duży sukces jako aktor. Jego debiutem ekranowym była tytułowa rola w ekranizacji opery rockowej The Who Tommy (Tommy; 1975, reż. Ken Russell). W późniejszych latach wystąpił w takich filmach, jak Lisztomania (Lisztomania; 1975; reż. Ken Russell; rola: Franz Liszt), The Legacy (Dziedzictwo; 1978, reż. Richard Marquand; rola: gwiazdor muzyki pop), McWcar (McWcar; 1980, reż. Tom Clegg; rola: słynny przestępca John McVicar), Murder: Ultimate Grounds For Dworce (1984, reż. Morris Barry), Threepenny Opera (1989, reż. Menahem Golan), Buddy's Song (Piosenka Buddy'ego; 1991, reż. Claude Whatham), If Looks Could Kill (Szpieg bez matury; 1991, reż. William Dear; rola: agent brytyjskiego wywiadu) oraz serial Highlander (Nieśmiertelny; 1992-1998, reż. Dennis Berry) i miniserial dla dzieci The Magical Legend Of The Leprechauns (1999; rola: król Boric). W wielu filmach z jego udziałem znalazły się też piosenki w jego wykonaniu, np. w McWcar, któremu towarzyszył wyborny album w stylu The Who, nagrany zresztą przy współudziale kolegów z zespołu.

Daltrey był ponadto jednym z głównych wykonawców na płycie "The Hunting Of The Snark" (Adventure, 1986) z operą rockową Mike'a Batta według Wyprawy na żmirlacza Lewisa Carrolla. Gościnnie wziął udział m.in. w nagraniu koncertowego albumu "An Irish Evening" (RCA, 1992) The Chieftains. Jako producent współpracował m.in. z grupą Bent Frame.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Giving It All Away / The Way of the World	Roger Daltrey	04.1973	5[11]	83[7]	Track 40 053	[written by Leo Sayer, David Courtney][produced by Adam Faith]
I'm Free / Overture	Roger Daltrey	08.1973	13[10]	-	Ode ODS 66302 [UK]	[written by Pete Townshend][produced by Lou Reizner,Pete Townshend,Ken Russell]
Come and Get Your Love / Heart-s Right	Roger Daltrey	10.1975	-	68[8]	MCA 40 453	[written by Russ Ballard][produced by Russ Ballard]
Written on the Wind / Dear John	Roger Daltrey	05.1977	46[2]	-	Polydor 2121 319 [UK]	-
Avenging Annie / The Prisoner	Roger Daltrey	10.1977	-	88[3]	MCA 40 800	[written by Andy Pratt][produced by David Courtney,Tony Meehan]
Free Me / McVicar	Roger Daltrey	08.1980	39[6]	53[10]	Polydor 2105	[written by Russ Ballard][produced by Jeff Wayne ][piosenka z filmu "McVicar"]
Without Your Love / Escape, Part 1	Roger Daltrey	10.1980	55[4]	20[19]	Polydor 2121	[written by Billy Nichols][produced by Jeff Wayne][piosenka z filmu "McVicar"]
Waiting for a friend/Bitter and twisted	Roger Daltrey	01.1981	-	104[2]	Polydor 2153	[written by Billy Nichols][produced by Jeff Wayne][piosenka z filmu "McVicar"]
Walking in My Sleep / Somebody Told Me	Roger Daltrey	03.1984	56[3]	62[9]	Atlantic 89 704	[written by Jack Green, Leslie Adey][produced by Mike Thorne]
After the Fire / It Don't Satisfy Me	Roger Daltrey	10.1985	50[5]	48[13]	Atlantic 89 491	[written by Pete Townshend][produced by Alan Shacklock,Michael Lindsay-Hogg]
Let Me Down Easy / Fallen Angel	Roger Daltrey	12.1985	-	86[4]	Atlantic 89 471	[written by Bryan Adams, Jim Vallance][produced by Alan Shacklock]
Under a Raging Moon / Move Better in the Night	Roger Daltrey	03.1986	43[5]	-	Ten Records TEN 81-12	[written by John Parr, Julia Downes][produced by Alan Shacklock]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Daltrey	Roger Daltrey	05.1973	-	45[20]	Track 328	[produced by David Courtney, Adam Faith]
Ride a Rock Horse	Roger Daltrey	07.1975	14[10]	28[23]	MCA 2147	[produced by Russ Ballard]
One of the Boys	Roger Daltrey	06.1977	45[1]	46[19]	MCA 2271	[produced by Dave Courtney and Tony Meehan]
McVicar	Roger Daltrey	08.1980	39[11]	22[15]	Polydor 6284	[produced by Jeff Wayne]
Best Bits	Roger Daltrey	03.1982	-	185[5]	MCA 5301	[produced by Jon Astley]
Parting Should Be Painless	Roger Daltrey	03.1984	-	102[9]	Atlantic 80 128	[produced by Mike Thorne]
Under a Raging Moon	Roger Daltrey	10.1985	52[2]	42[26]	Atlantic 81 269	[produced by Alan Shacklock]

Lykke Li

Lykke Li (Li Lykke Timotej Zachrisson; ur. 18 marca 1986r w Ystad w Szwecji) - szwedzka piosenkarka.
Dorastała w artystycznej rodzinie. Jej matka była fotografem, a ojciec muzykiem. Przeprowadzili się do Sztokholmu, a gdy Lykke skończyła 6 lat, zamieszkali w Portugalii na kolejnych 5 lat, spędzając zimy w Nepalu i Indiach. Jako 19-latka Lykke Li trafiła na 3 miesiące do Nowego Jorku. Później była tancerką w szwedzkim show telewizyjnym.

Jej pierwszy album pt. "Youth Novels" wydany został 4 lutego 2008 r. przez LL Recordings i został rozpowszechniony w całej Europie w czerwcu tego samego roku. Producentem albumu byli Björn Yttling i Lasse Mårtén. W USA pojawił się 6 maja 2008, w Irlandii 6 czerwca 2008, a w Wielkiej Brytanii 9 czerwca.

Lykke Li zaczęła swoją karierę na portalu MySpace od publikacji utworu "Tonight". Osiągnęła sukces dopiero wydając EP (minialbum) "Little Bit" w 2007 roku. Stereogum nadało jej tytuł artysty w październiku 2007 i opisało jej muzykę jako mieszankę soulu, electro i delikatnego popu.

Jej piosenka "I'm Good I'm Gone" jest jednym z utworów wchodzących w skład podkładu muzycznego do gry FIFA 09. Utwór "Possibility" znalazł się na ścieżce dźwiękowej do filmu Saga "Zmierzch": Księżyc w nowiu. Jej piosenka "I Follow Rivers" doczekała się akustycznego coveru w wykonaniu belgijskiej męskiej grupy Triggerfinger oraz projektu Audiogroove, a także została zremiksowana przez Magiciana. Przez 6 tygodni "I Follow Rivers" w jej wykonaniu było nr 1 w Niemczech. Ta sama piosenka została wykorzystana w TVP 2 w reklamówce dotyczącej seriali na jesień 2012 roku.

W 2013 r. została zaproszona przez Davida Lyncha do udziału w pracach nad jego albumem "The Big Dream", na którego potrzeby zaśpiewała wydany na singlu utwór "I'm Waiting Here". Wystąpiła gościnnie w piosence U2 "The Troubles".

W 2014 r. wzięła udział w produkcji filmu pt. "Tommy" reżyserii swojego bliskiego przyjaciela, Tarika Saleha. Grała jedną z pierwszoplanowych ról.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I'm Good, I'm Gone	Lykke Li	06.2008	152[1]	-	LL Recordings ATUK 080	[written by Lykke Li, Björn Yttling][produced by Björn Yttling, Lasse Mårtén]
Possibility	Lykke Li	12.2009	133[3]	-	Atlantic	[written by Lykke Li Zachrisson][produced by Lykke Li]
Gunshot	Lykke Li	.2014	126	-	Atlantic	[written by Bjorn Yttling, Lykke Li, Rick Nowels]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Youth Novels	Lykke Li	06.2008	112[1]	-	Atlantic 1-512707	[produced by Björn Yttling,Lasse Mårtén]
Wounded Rhymes	Lykke Li	03.2011	37[3]	-	Atlantic 5249843332	[produced by Björn Yttling]
I Never Learn	Lykke Li	05.2014	33[1]	-	Atlantic 2564629558	[produced by Greg Kurstin,Lykke Li,Björn Yttling]
So Sad So Sexy	Lykke Li	06.2018	73[1]	-	RCA 19075852702	[produced by Lykke Li,Malay ,Jeff Bhasker,T-Minus,Jonny Coffer,Rostam,Skrillex,Ali Payami,DJ Dahi,Kid Harpoon,Emile Haynie,Illangelo]

Damage

Damage -młoda nadzieja brytyjskiego rhythm' n' bluesa drugiej połowy lat 90-tych.
Pięcioro członków tego ansamblu:Andrez Harriott,Jade Jones,Noel Simpson,Rahsaan "Russ" Bromfield i Coree Richards chodzili razem do szkoły i tam mają miejsce ich pierwsze próby wokalne.W 1995r uzyskują kontrakt nagraniowy z Big Life Records,ale wytwórnia przed wydaniem pierwszego wydawnictwa buduje ich własny styl.

Debiutują singlem "Anythin" w lipcu 1996r na którym występują gościnnie Junior Mafia i Little Ceasar ,znany rapper.Singiel wchodzi na 68 pozycję brytyjskiej listy przebojów i stanowił obiecujący wstęp do kariery.

Buduje ją występując jako support Boyzone podczas występów w Wembley Stadium Show.Ciężka praca została nagrodzona sukcesem singla "Love II love" [#12 na UK SP chart].Po wejściu nagrania "Forever" do UK Top 10 staje się jednym z bardziej znanych boys bandów w Zjednoczonym Królestwie.Album o tym samym tytule sprzedaje się dobrze,a hitem z tej płyty jest cover "Wonderful tonight" Erica Claptona ,który wędruje do Top3 UK chart.

Po mniejszym powodzeniu następnego singla "Love lady" opuszczają w 1997 r macierzystą wytwórnię .W tym samym roku występują razem z Mariah Carey podczas jej europejskiego tour.W 1999r podpisują kontrakt z EMI i przygotowują nowy materiał,na który fani musieli czekać aż do czerwca 2000r kiedy wychodzi singiel "Ghetto romance" z umiarkowanym sukcesem na listach bestsellerów.Znacznie większą popularnością cieszy się następna mała płytka "Still be loving you" wydana w 2001 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What U C [iż what U get]	Damage	08.1995	109[2]	-	Big Life BLRD 117	[written by Samuels, Simpson, Bromfield][produced by KODZO]
Anything/Everything	Damage feat Little Caesar	07.1996	68[2]	-	Big Life BLRD 129	[written by Terri Robinson, Dominic Owen, Fabian Hamilton][produced by High Class]
Love II love/All Season Lover	Damage	10.1996	12[16]	82[4][07.97]	Big Life 131	[written by Wayne Hector,Bryan Powell,Alistair Tennant][produced by Bryan Powell]
Forever	Damage	12.1996	6[17]	-	Big Life BLRD 132	[silver-UK][written by Johnson , Steve Mac , Tennant , Wayne Hector ][produced by Steve Mac]
Love guaranteed	Damage	03.1997	7[14]	-	Big Life BLR 133	[written by Bryan Powell, Jimmy "Jam" Harris III, Terry Lewis][produced by Cutfather, Joe ]
Wonderful tonight	Damage	05.1997	3[14]	-	Big Life BLR 134	[written by Eric Clapton][produced by Steve Mac]
Love lady	Damage	08.1997	33[11]	-	Big Life BLRDB 137	[written by Filo Brown, Mervyn Africa, Femi "Fem" Williams][produced by Femi "Fem" Williams]
Ghetto romance	Damage	06.2000	7[14]	-	Cooltempo COOL 347	[written by Tim Kelly/Bob Robinson][produced by Tim & Bob]
Rumours	Damage	10.2000	22[12]	-	Cooltempo 12COOL 352	[produced by Johnny Douglas]
Still be lovin' you	Damage	03.2001	11[16]	-	Cooltempo 12COOL 355	[written by Gordon Chambers,Dave "Jam" Hall][produced by Dave "Jam" Hall]
So what if i	Damage	07.2001	12[11]	-	EMI 879604	[written by Steve Mac,Wayne Hector][produced by The Millionaires]
After the love has gone/Rock That	Damage	12.2001	42[2]	-	EMI 879604	[written by David Foster, Jay Graydon, Bill Champlin]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Forever	Damage	04.1997	13[20]	-	Critique 15	[silver-UK][produced by Steve Mac, Wayne Hector, Dodge, Femi Fem, Linslee Campbell]
Since you' ve been gone	Damage	04.2001	16[24]	-	Big Life	[gold-UK][produced by Steve Mac, Tim & Bob]

Upside Down

Upside Down był producenckim boys bandem z Chrisem Lengiem, Gilesem Kristianem , Jamie Browne i Richardem Micallefem.   Sformowany zespół  pojawił  się w nocnym serialu dokumentalnym BBC Television , Inside Story.
Zespół został zakontraktowany przez World Records, niezależną wytwórnię płytową, która postawiła wszystko na sukces swojej gwiazdy. Ich pierwszy singiel, Change Your Mind , został napisany dla innego boys bandu Bad Boys Inc z lat 90-tych i który trafił na 11 miejsce na listach singli. Po czterech hitach singlowych World Records ogłosiło bankructwo, a Upside Down ponownie zreformowano jako Orange Orange,ale bez dalszych sukcesów. Kristian stał się bestsellerowym autorem literatury historycznej .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Change Your Mind	Upside Down	01.1996	11[8]	-	World CDWORLD 1A	[written by Graham Wilson/ Ian Levine, John Reid, Nigel Stock][produced by Ian Levine]
Every Time I Fall In Love	Upside Down	04.1996	18[7]	-	World CDWORLD 2A	[written by Mauro Scocco / Tony Swain][produced by Ian Levine]
Never Found A Love Like This Before	Upside Down	06.1996	19[4]	-	World CDWORLD 3A	[written by Clive Scott, Nigel Stock][produced by Ian Levine]
If You Leave Me Now	Upside Down	11.1996	27[6]	-	World CDWORLD 4A	[written by Peter Cetera ][produced by Ian Levine]
Beautiful Day	Orange Orange	11.1997	79[1]	-	Big Banana's CDBIGB 1	-

John Alford

John Alford (ur. John James Shannon , 30 października 1971r) jest szkockim, urodzonym w Anglii aktorem . Jest znany z roli Robbiego Wrighta w serialu BBC Grange Hill (1985-90) i Billy'ego Ray'a w serialu ITV London's Burning (1993-98). Miał także trzy hity w Top 30 przebojów na brytyjskiej liście singli w 1996 roku.Alford, urodzony w Glasgow , uczęszczał  do szkoły teatralnej Anny Scher od 11 roku życia w Londynie , wraz z przyszłymi aktorami z EastEnders Sidem Owen i Patsy Palmer . 

Pojawił się jako aktor dziecięcy w sitcomie ITV Now and Then przed wylądowaniem w roli Robbiego Wrighta w 1985 roku w Grange Hill . Alford pojawił się na singlu antynarkotykowym Grange Hill " Just Say No ". W 1980 roku pojawił się w " Not the Nine O'Clock News" , dołączając do piosenki o uderzającym ze strajku maszynistą.

W 1993 roku, zanim rozpoczął karierę solową, zajął się pełnoprawną dorosłą rolą strażaka Billy'ego Ray'a w londyńskim Burning ITV, pozostając w tej roli przez pięć lat. W 1996 roku doprowadziło to do krótkotrwałej kariery śpiewackiej, podczas której wydał album zatytułowany "Self-Titled". Jego pierwszym singlem był  "Smoke Gets In Your Eyes", które osiągnął  numer 13 i pozostał  w Wielkiej Brytanii na liście przez 5 tygodni. Jego największym hitem był "Blue Moon" / "Only You", który osiągnął numer 9 na brytyjskich listach przebojów. Jego ostatnim wydawnictwem był singiel "If" / "Keep on Running", który trafił na 24 miejsce listy singli.

W 2001 roku zdobył rolę w filmie Mike Bassett: England Manager . W 2003 r. grał rolę asystenta lotnictwa i intrygującego stewardesa, Dean, w Mile High .

W 2005 roku Alford pojawił się w programie reality show " Trust Me ... I A A Beauty Therapist" , w którym celebrytki szkoliły się i pracowały w salonie fryzjerskim i kosmetycznym. Od tego czasu pojawił się dwukrotnie w " Casualty" , w maju 2009 i maju 2010 roku i był strażnikiem więziennym w The Hatton Garden Job (2017).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Smoke Gets In Your Eyes	John Alford	02.1996	13[7]	-	Love This LUVTHISCD 7	[written by Otto Harbach,Jerome Kern][produced by Stock, Aitken]
Blue Moon/Only You	John Alford	05.1996	9[8]	-	Love This LUVTHISCD 9	[written by Richard Rodgers, Lorenz Hart]
If/Keep on Running	John Alford	11.1996	24[7]	-	Love This LUVTHISCD 15	[written by Jackie Edwards]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
John Alford	John Alford	12.1996	171[1]	-	Love This LUVITCD 2	[produced by Mike Stock And Matt Aitken]

Presidents of the United States of America

The Presidents of the United States of America, nazywani również The Presidents, czy PUSA to amerykańska formacja rockowa, która powstała w Seattle w Stanach Zjednoczonych w 1993 roku. Zespół The Presidents of the United States of America założyli Chris Ballew i Dave Dederer, którzy poznali się w szkolnym autobusie.


- Bardzo różnimy się od tych wszystkich zespołów, które grają w Seattle - tłumaczy muzycy zespołu w wywiadzie dla SHOUT! Music Webzine. - Trudno nam powiedzieć dlaczego tak się dzieje. Nie potrafimy również opisać tych różnić. Wydaje nam się, że jesteśmy bardziej weseli i nieco ciężej gramy w porównaniu do całej muzycznej sceny w Seattle.

Początkowo artyści występowali w duecie, a pierwsze koncerty odbyły się zimą 1993 roku. Występowali pod różnymi nazwami, a wśród nich były m.in. "The Lo-Fis", "The Dynamic Duo" i "Pure Frosting". W grudniu 1993 do zespołu doszedł Jason Finn. Jeszcze w tym samym miesiącu już jako The Presidents of the United States of America artyści zagrali pierwszy koncert, który miał miejsce w klubie Romper Room w Seattle.

Pod koniec 1994 roku muzycy w ciągu jednego dnia nagrali 10 piosenek, które stworzyły ich pierwszą kasetę demo. Album zatytułowany "Froggystyle" własnym sumptem rozprowadzali podczas koncertów. Ponadto Finn sprzedawał kasetę w Comet Tavern, kultowym pubie w Seattle, gdzie pracował wtedy jako barman. Dzięki przychylnym recenzjom muzycy podpisali pierwszy kontrakt, z małą, niezależną wytwórnią PopLlama. W marcu 1995 roku artyści wydali pierwszy album zatytułowany po prostu "The Presidents of the United States of America". Płyta promowana była aż czterema singlami - "Kitty", "Lump", "Peaches" i "Dune Buggy", które ukazywały się regularnie na przestrzeni 1995 i 1996 roku. Album został doceniony zarówno przez fanów jak i krytyków, którzy zaczęli określać muzykę zespołu jako post-grunge lub nowa fala grunge'u. W 1996 i 1997 roku zespół był dwukrotnie nominowany do prestiżowej nagrody Grammy, której jednak nie zdobył.

W 1996 roku popularny w Stanach Zjednoczonych komik "Weird Al" Yankovic za zgodą zespołu nagrał parodię utworu "Lump". Utwór zatytułowany "Gump" znalazł się na jego bestselerowej płycie zatytułowanej "Bad Hair Day".

Jeszcze w tym samym roku The Presidents nagrał swój drugi album. Płyta zatytułowana "II" światło dzienne ujrzała 5 grudnia. Pomimo kolejnych przychylnych recenzji, odniosła średni sukces komercyjny. Zdecydowanie inaczej było z koncertami zespołu. Te zespół grał regularnie w latach 1995-97, objeżdżając m.in. Stany Zjednoczone, Kanadę, Europę, Australię, Nową Zelandię i Japonię.

Po udanej trasie koncertowej, dosyć niespodziewanie w styczniu 1998 roku zespół zawiesił działalność. Według oficjalnych komunikatów zmęczony ciągłymi podróżami Ballew, zapragnął skupić się na rodzinie. Pomimo tego zespół 10 marca tego samego roku wydał trzeci longplay. Płyta zatytułowana "Pure Frosting" była typową kompilacją, na której znalazły się największe hity The Presidents, nagrania koncertowe a także covery: "Video Killed the Radio Star" grupy The Buggles oraz "Cleveland Rocks" Iana Huntera.

Po rozpadzie The Presidents, muzycy zespołu skupili się na innych projektach. Najbardziej twórczy okazał się Ballew, który wydał dwa albumy z zespołami The Giraffes i The Tycoons. Dederer rozpoczął współpracę z Duffem McKaganem basistą Guns N' Roses, którzy pod szyldem Loaded nagrali bardzo dobrze przyjętą płytę "Dark Days". W tym okresie artysta ponadto grał na basie w Juke i produkował piosenki popularnej songwriterki Gerald Collier. Natomiast Finn grał na perkusji w wielu projektach, w tym między innymi w: The Nevada Bachelors, The Fastbacks i Love Battery.

W 2000 roku The Presidents nagrali nowy singel "Jupiter", który ukazał się nakładem firmy MUSICBLITZ. W szybkim czasie nagranie stało się bardzo popularne, toteż pod wpływem wydawcy muzycy postanowili nagrać kolejną płytę. Album zatytułowany "Freaked Out and Small" ukazał się 12 września 2000 roku. W sumie płyta sprzedała się w nakładzie tylko 25 tysięcy egzemplarzy, co naraziło firmę na ogromne straty. Powód tego był prosty. Muzycy zespołu postanowili nie promować tych nagrań, nie grać koncertów, ani nie udzielać się medialnie. Skupili się natomiast ponownie na innych projektach.

Do ponownej reaktywacji The Presidents doszło w 2004 roku. Album zatytułowany "Love Everybody" ukazał się 17 sierpnia 2004 roku. Uzyskał w prasie muzycznej skrajne recenzje; od zachwytu po krytykę, która określiła go mianem "odtwórczego". Płyta promowana była dwoma nagraniami: "Some Postman" i "Zero Friction", które również po raz pierwszy w historii zespołu znalazły się w sklepie iTunes. Na koncerty promujące "Love Everybody" grupa wyruszyła w zmienionym składzie; Dave'a Dederera zastąpił Andrew McKeag, znany ze współpracy z m.in. Uncle Joe's Big Ol' Driver, Shuggie czy The Black Panties.

W listopadzie 2007 roku muzycy rozpoczęli prace nad następnym albumem. Płyta "These Are the Good Times People" jest pierwszą w historii zespołu, nad którą nie pracował Dederer. 1 lutego 2008 roku artyści zaprezentowali na żywo na antenie radia 107.7-The End pierwszy singel zatytułowany "Mixed Up S.O.B". Co ciekawe późniejszy teledysk do tego nagrania wyreżyserował "Weird Al" Yankovic. W konsekwencji dobrze przyjęty album ukazał się 11 marca 2008 roku. Kolejne dwa lata zespół poświęcił na promocję albumu. Jednak koncerty miały miejsce przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych.

Muzykę zespołu można usłyszeć w popularnej grze komputerowej "Rock Band 2". Na jej cel artyści użyczyli trzech kompozycji: "Ladybug", "Feather Pluck'n," i "Dune Buggy". Co ciekawe wpływowa strona muzyczna "PopCultureMadness.com" umieściła jeden z hitów zespołu, "Peaches", na niechlubnym 42. miejscu wśród najgorszych utworów w historii muzyki popularnej. - Łatwo to wytłumaczyć - powiedział Andrew McKeag w rozmowie z LJWorld.com. - Jest wiele piosenek, które kochamy jednak są w śród nich takie, których mamy po prostu już dość. Tak się dzieje, gdyż media wałkują je bez końca. Taką piosenką jest właśnie "Peaches".

- Nie chcemy łączyć muzyki z polityką - wyjaśnili muzycy The Presidents w wywiadzie dla SHOUT! Music Webzine. - Jedno i drugie nie idzie ze sobą w parze. Oczywiście, że mamy poglądy polityczne, jednak one są naszą sprawą. Pomijając nazwę zespołu, ich twórczość jest bardzo apolityczna. Jednak w 1994 roku zespół zagrał koncert dla Billa Clintona i Partii Demokratycznej a dziesięć lat później wspierał Johna Kerry'ego w wyborach prezydenckich. W styczniu 2009 roku w audycji "Weekend America" w National Public Radio zaprezentowano singel The Presidents "Moving In", który opisuje kampanię wyborczą i drogę Baracka Obamy na stanowisko prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Muzycy The Presidents grają na rzadko spotykanych instrumentach - Ballew na sześciostrunowym basitarze, który jest sześciostrunową gitarą posiadającą dwie struny basowe a Dederer, później McKeag na guitbassie, który ma trzy struny gitarowe i trzy basowe.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lump	Presidents of the United States of America	01.1996	15[15]	-	Columbia 6624962	[written by Chris Ballew/Presidents Of The United States Of America][produced by Chris Ballew/Conrad Uno/David Dederer]
Peaches	Presidents of the United States of America	04.1996	8[15]	29[14]	Columbia 6631072	[written by Chris Ballew/David Dederer/Jason Finn][produced by Chris Ballew/Conrad Uno/David Dederer]
Dune Buggy	Presidents of the United States of America	07.1996	15[11]	-	Columbia 6634892	[written by Chris Ballew/Presidents Of The United States Of America][produced by Chris Ballew/Conrad Uno/David Dederer]
Mach 5	Presidents of the United States of America	11.1996	29[11]	-	Columbia 6638812	[written by Chris Ballew/Presidentsa][produced by Chris Ballew/David Dederer/Jason Finn/Craig Montgomery]
Video Killed the Radio Star	Presidents of the United States of America	08.1998	52[4]	-	Maverick W 0450CD	[written by Geoff Downes/Trevor Horn/Bruce Woolley][produced by Chris Ballew/Conrad Uno/David Dederer/Jason Finn/John Porter]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Presidents of the United States of America	Presidents of the United States of America	01.1996	14[40]	6[55]	Columbia 4810392	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Chris Ballew/Conrad Uno/David Dederer]
II	Presidents of the United States of America	11.1996	36[9]	31[13]	Columbia 4850922	[gold-US][produced by Chris Ballew/David Dederer/Jason Finn/Craig Montgomery]
Pure Frosting	Presidents of the United States of America	03.1998	198[1]	-	Columbia 4897022	-

Beautiful South

Aby należycie opowiedzieć historię powstania tej brytyjskiej formacji, należy wspomnieć o istniejącej w latach 80-tych całkiem znanej indiepopowej kapeli The Housemartins. Grupa nagrała dwa albumy, a także wylansowała kilka pomniejszych przebojów, jak "Caravan of Love", "Happy Hour" czy "Think for a Minute" i w 1988 roku przeszła do historii. Niewiele później jej główny wokalista Paul D. Heaton oraz perkusista/wokalista Dave Hemmingway na jej gruzach powołali do życia nową kapelę (stylistycznie popchnęli ją też w bardziej rockowe rejony).

Na szyld obrano The Beautiful South - tak na przekór, ponieważ The Housemartins uchodziło za klasyczną formację z północy Wielkiej Brytanii. Skład w niedalekiej przyszłości został uzupełniony o kolejnych muzyków: wokalistkę Brianę Corrigan, basistę Seana Welcha, pałkera Davida Steada oraz gitarzystę Davida Rotheray'ego (wraz z Heatonem, będą w przyszłości tworzyć duet kompozytorski odpowiadający za lwią część materiału kapeli).

 Pierwszy namacalny owoc prac zespołu w postaci singla "Song for Whoever," pojawił się w sierpniu 1989 roku (ukazał się nakładem tej samej wytwórni, która wcześniej odpowiadała za płyty The Housemartins, Go! Discs) - i z miejsca okazał się ogromnym sukcesem - na brytyjskich zestawieniach dotarł do 2. miejsca. Miesiąc później na sklepowe półki trafił debiutancki longplay grupy, zatytułowany "Welcome to the Beautiful South".

Pod koniec 1990 roku ukazała się mała płytką z utworem "A Little Time", zwiastująca drugi album pod tytułem "Choke" - jako pierwszej i jedynej w historii bandu udało się jej wspiąć na sam szczyt listy przebojów na Wyspach. Sam longplay mimo bardzo pozytywnych recenzji w prasie, sprzedażą nie dorównał jednak poprzednikowi. Tuż po wydaniu kolejnego longplaya "0898" (w 1992 roku), pokład The Beautiful South" postanowiła opuścić Corrigan. Oficjalnym powodem rozstania była chęć rozpoczęcia przez nią kariery solowej - Briana miała w planach nagranie albumu z własnym materiałem i ruszenie z nim w trasę (w 1996 roku zadebiutowała krążkiem "When My Arms Wrap You Round"). W kręgach dobrze poinformowanych mówiono także o alternatywnej przyczynie odejścia - artystce, nie podobała się wymowa niektórych tekstów dostarczanych przez Heatona. Głównym punktem zapalnym był ponoć "36D", krytykujący brytyjskie modelki oraz przemysł, który je zatrudnia, ponieważ przekształca je w pozbawione znaczenia obiekty seksualne, niemalże prostytutki. - Wszyscy zgadzamy się, że powinniśmy wytykać mediom seksizm, a nie winić dziewczęta za ściąganie bluzek - dodał lata później Hemingway, który śpiewa główne partie w kawałku. Na miejsce Briany, weszła Jacqui Abbot (zanim dołączyła do składu pracowała na pełen etat w supermarkecie), która wraz z zespołem w 1994 roku przygotowała krążek "Miaow". W tym samym roku muzycy postanowili także podsumować dotychczasowy dorobek, kompilacyjnym krążkiem "Carry On up the Charts: The Best of The Beautiful South", który rozszedł się w astronomicznej jak na Wielką Brytanię liczbie, blisko 2 milionów egzemplarzy.

W następnych latach muzycy cyklicznie przypominali o swoim istnieniu kolejnymi krążkami jak "Blue Is the Colour" (1996), "Quench" (1998) oraz "Painting It Red" (2000) - z czego dwa pierwsze dotarły do zaszczytnego pierwszego miejsca zestawień bestsellerów. Podczas promocji "Painting It Red" okazało się, że część nakładu jest wadliwa, co wywołało niemałe zamieszanie. Na dodatek jeszcze w tym samym roku za dalszą współpracę podziękowała wciąż jeszcze świeża w grupie Abbot. W takich okolicznościach reszta składu zafundowała sobie małe wakacje, które Heaton postanowił wykorzystać na nagranie pierwszego solowego albumu "Fat Chance", który w 2001 roku ukazał się pod pseudonimem Biscuit Boy (a.k.a. Crackerman).

The Beautiful South powróciło w 2003 roku z nową wokalistką Alison Wheeler. Trzecie z kolei wcielenie grupy także jednak nie miało długiego żywota - w 2007 roku, zaledwie pół roku po wydaniu dziesiątego w dorobku, studyjnego krążka "Superbi", członkowie grupy podjęli decyzję o zakończeniu działalności. W dwuzdaniowym oświadczeniu band tłumaczył powody rozstania, muzycznymi podobieństwami (ironicznie, w odpowiedzi na muzyczne różnice, co jest najczęściej podawaną przyczyną rozpadów kapel). - Chcielibyśmy podziękować wszystkim za ostatnie 19 wspaniałych muzycznie lat - powiedzieli artyści.

W najbliższej przyszłości niektórzy członkowie The Beautiful South kontynuowali przygodę z muzyką na własną rękę, Hemingway zrealizował wydany wyłącznie drogą cyfrową krążek "Hello Cruel World", Heaton wydał kolejny solowy longplay, "The Cross Eyed Ramble" (tym razem pod swoim własnym imieniem i nazwiskiem), natomiast Dave Rotheray nagrał kilka albumów z formacją Homespun.

W 2009 roku historia The Beautiful South doczekała się epilogu. Hemingway, Stead oraz Alison Wheeler postanowili powrócić do wspólnego grania - początkowo pod nazwą The New Beautiful South, ostatecznie przemianowano szyld na The South. - Byłem tym posunięciem trochę zawiedziony, zniszczyło to kilka wspaniałych wspomnień - żalił się Heaton dziennikarzowi serwisu Goldenplec.com. - Nie odmawiam jednak im prawa do tego ruchu, ze względu na to, że przez te wszystkie lata naprawdę dobrze się bawiliśmy, a także dlatego, że rozpad grupy nie oznacza tego, że nie można wykonywać napisanych wspólnie piosenek. Odświeżona formacja zapowiedziała trasę koncertową, a także premierowy materiał. - Mamy w planach nowe piosenki, ale intencją naszego powrotu jest koncentracja na tym, co stworzyliśmy razem w przeszłości - zapewniał Dave.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Song for whoever/Straight in at 37	Beautiful South	06.1989	2[11]	-	Go Disc GOD 32	[silver-UK][written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges, John Rowley]
You keep it all in/I love you [But you're boring]	Beautiful South	09.1989	8[8]	-	Go Disc God 35	[silver-UK][written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges]
I'll sail this ship alone/But till then	Beautiful South	12.1989	31[8]	-	Go Disc GOD 38	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges]
My book/Big beautiful south	Beautiful South	11.1990	43[6]	-	Go Disc GOD 48	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges]
A little time/In other words i hate you	Beautiful South	10.1990	1[1][15]	-	Go Disc GOD 47	[gold-UK][written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges,The Beautiful South]
Let love speak up itself/Love wars	Beautiful South	02.1991	51[3]	-	Go Disc GOD 53	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges]
Old red eyes is back/Fleet Street B.C.	Beautiful South	12.1991	22[6]	-	Go Disc GOD 66	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
We are each other/His time ran out	Beautiful South	03.1992	30[3]	-	Go Disc GOD 71	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
Bell bottomed tear/A thousand lies/They used to wear black	Beautiful South	06.1992	16[5]	-	Go Disc GOD 78	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
36 D/Throwing his song away/Trevor,you're bizzare!	Beautiful South	09.1992	46[2]	-	Go Disc GOD 88	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
Good as gold/Love adjourned	Beautiful South	02.1994	23[6]	-	Go Disc GOD 110	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Mike Hedges, The Beautiful South]
Everybody's talkin'/A way with the blues	Beautiful South	05.1994	12[10]	-	Go Disc GOD 113	[written by Fred Neil][produced by Jon Kelly]
Prettiest eyes/The best we can/Size	Beautiful South	08.1994	37[4]	-	Go Disc GOD 119	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
One last love song/Right man for the job/Java	Beautiful South	10.1994	14[14]	-	Go Disc GOD 122	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by The Magic Pumpkin,John Brough]
Pretenders to the throne/Virgin/A long day in the field	Beautiful South	11.1995	18[12]	-	Go Disc GOD 134	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by The Magic Pumpkin, Jon Kelly]
Rotterdam/A minute's silence	Beautiful South	09.1996	5[13]	-	Go Disc GOD 155	[gold-UK][written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
Don't merry her/Dream a little/God bless the child	Beautiful South	12.1996	8[18]	-	Go Disc GOD 158	[gold-UK][written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
Blackbird on the wire/Lean on me	Beautiful South	03.1997	23[12]	-	Go Disc 5821252	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
Liar's bar/The opening of a new book/You've done nothing wrong [live]	Beautiful South	06.1997	43[5]	-	Go Disc 5822412	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly]
Perfect 10/If	Beautiful South	09.1998	2[20]	-	Go Disc/Mercury 5667532	[platinum-UK][written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
Dumb/Suck harder	Beautiful South	12.1998	16[14]	-	Go Disc/Mercury 5667532	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
How long's a tear take to dry?	Beautiful South	03.1999	12[15]	-	Go Disc/Mercury 8708212	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
Table/Your father and I	Beautiful South feat. The London Community Gospel Choir	06.1999	47[5]	-	Go Disc/Mercury 5621652	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
Closer than most/The table	Beautiful South feat. The London Community Gospel Choir	09.2000	22[20]	-	Go Disc 5629672	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
The river/Just checkin'	Beautiful South	12.2000	59[3]	-	Go Disc 5727552	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
The root of all evil/Free for all/Perfect	Beautiful South	11.2001	50[2]	-	Go Disc 5888702	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray,Scott Shields,Martin Slattery][produced by Jon Kelly]
Just a few things that i ain't	Beautiful South	10.2003	30[2]	-	Go Disc 9813038	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton,John Brough]
Let go with the flow	Beautiful South	12.2003	47[2]	-	Go Disc 9815083	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Jon Kelly,Paul Heaton,John Brough]
Livin' Thing/I'm Living Good	Beautiful South	10.2004	24[2]	-	Sony Music 6753712	[written by Jeff Lynne][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
This Old Skin	Beautiful South feat. Chip Taylor	12.2004	43[2]	-	Sony Music 6756842	[written by Barry Klein,Bobby Cristiansand][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
This Will Be Our Year	Beautiful South	02.2005	36[2]	-	Sony Music 6757462	[written by Chris White][produced by Jon Kelly,Paul Heaton]
Manchester	Beautiful South	05.2006	41[4]	-	Sony Music 82876831132	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Ian Stanley]
The Rose Of My Cologne	Beautiful South	07.2006	99[1]	-	Sony BMG 82876872892	[written by Paul Heaton, Dave Rotheray][produced by Ian Stanley]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK Top 40 /ilość tyg. na liście/	Billboard	Wytwórnia /UK/	Komentarz
10.1989	Welcome to the Beautiful South	2[32]	-	Go Disc GOLP 16	[platinum-UK][produced by Mike Hedges]
10.1990	Choke	2[25]	-	Go Disc8282331	[platinum-UK][produced by Mike Hedges]
03.1992	0898	4[18]	-	Go Disc 828 3102	[gold-UK] [produced by Jon Kelly]
11.1994	Carry on up-The best of Beautiful South	1[1] [245]	-	Go Disc 8285692	[6x-platinum-UK][produced by Mike Hedges/Jon Kelly/John Brough/Magic Pumpkin]
03.1994	Miaow	6[29]	-	Go Disc 8285072	[gold-UK] [produced by Jon Kelly]
10.1996	Blue is the colour	1[1][81]	-	Go Disc 8288452	[5x-platinum-UK][produced by Jon Kelly]
10.1998	Quench	1[2][54]	-	Go Disc/Mercury 5381662	[3x-platinum-UK][produced by Paul Heaton, Jon Kelly]
10.2000	Painting it red	2[14]	-	Go Disc 5483352	[gold-UK] [produced by Paul Heaton, Jon Kelly]
11.2001	Solid bronze-Great hits	10[75]	-	Go Disc 5864442	[2x-platinum-UK][produced by Jon Kelly/Mike Hedges/Paul Heaton]
11.2003	Gaze	14[9]	-	Go Disc 9865694	[silver-UK][ Producer - John Brough , Jon Kelly , Paul Heaton]
08.2004	Gold - Great Hits	172[1]	-	Go Disc	[silver-UK][ Producer - The Beautiful South]
11.2004	Golddiggas, Headnodders and Pholk Songs	11[13]	-	Sony Music 5186322	[gold-UK][ Producer - Jon Kelly , Paul Heaton ]
05.2006	Superbi	6[8]	-	Sony BMG 82876831142	[silver-UK][produced by Ian Stanley]
04.2007	BBC Sessions	165[1]	-	Mercury 9845873
05.2007	Gold - The Beautiful South	139[3]	-	Go Disc 9836292	[produced by The Beautiful South]
11.2007	Soup	15[24]	-	Mercury 1747147	[platinum-UK][produced by Housemartins/Paul Heaton/Jon Kelly/Major John Williams/Mike Hedges/Jeffrey Wood]

Ndidi Onukwulu

Ndidi Onukwulu to kanadyjska piosenkarka i autorka tekstów urodzona w Kolumbii Brytyjskiej.  Chociaż jej styl jest często klasyfikowany jako jazz i blues, Onukwulu łączy kilka gatunków muzycznych w swoich utworach, w tym muzykę surfową, elektryczny blues, gospel i country. Często podróżowała po Kanadzie i Europie w celu promowania swoich nagrań.

Mimo że Onukwulu nigdy nie interesowała się muzyką od najmłodszych lat, nie traktowała kariery piosenkarskiej poważnie, dopóki przyjaciele nie usłyszeli jej śpiewu we wczesnych latach dorosłości. Przeprowadziła się do Nowego Jorku, gdzie śpiewała w tzw. otwartym mikrofonie. Podczas swojego pobytu w Nowym Jorku poznała kilku muzyków hip-hopowych i bluesowych, którzy wpłynęli na jej nietypowy styl.  Następnie Onukwulu przeniosła się do Toronto, gdzie po raz pierwszy została członkiem zespołu rockowego. Później dołączyła do grupy electronica Stop Die Resuscitate.  W końcu, Onukwulu wróciła do bardziej zdecydowanego stylu bluesowego i zaczęła występować w znanych miejscach, w tym w Massey Hall w Toronto. W styczniu 2006 r. Onukwulu wydała swój pierwszy album No, I Never . Po wydaniu albumu odbyła się trasa koncertowa, która spotkała się z pozytywnym odbiorem w kanadyjskiej społeczności bluesowej.

Po rozwodzie w grudniu 2006 roku, Onukwulu spędziła rok 2007 komponując nową muzykę. Oprócz czerpania z doświadczeń związanych z jej związkiem, znalazła inspirację, odwiedzając cmentarze i wyobrażając sobie historie zmarłych ludzi, których groby odwiedzała. Onukwulu zjednoczyła idee śmierci i koniec związków, by stworzyć eklektyczną muzykę z drugiego albumu The Contradictor . Płyta ta wprowadziła bardziej różnorodne style, z których jest teraz znana. Album ma swoją nazwę od sprzeczności między optymistyczną muzyką a jej poważniejszymi tematami, oprócz elementów osobowości wokalisty. The Contradictor , wydany 17 czerwca 2008, został wyprodukowany przez Steve'a Dawson'a przez niezależną wytwórnię muzyczną Jericho Beach Music .Następnie udała się do Europy, gdzie podpisała umowę z Universal Jazz i Classics France, a następnie napisała i nagrała dwa dodatkowe albumy "The Escape" 2011 i "Dark Swing" 2014 r.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Move Together

Ndidi Onukwulu

04.2009

97[5]

-

-

-

-

-

-

-

World NV 817511

-

Me'shell Ndegeocello

Me'shell Ndegeocello, właśc. Meshell Suhaila Bashir-Shakur (ur. 29 sierpnia 1968r w Berlinie)- amerykańska kompozytorka, wokalistka soulowa, jazzowa, rockowa, funkowa.

Artystka ma na swoim koncie 10 nominacji do nagrody Grammy. Ndegeocello (nazwisko, które przyjęła jako nastolatka) w języku suahili oznacza „wolną jak ptak”.
Urodzona w Berlinie w Niemczech w 1968 roku, wychowywała się w Waszyngtonie. Zmysł muzyczny odziedziczyła po ojcu Jacques'u Johnsonie, saksofoniście. Sama nauczyła się grać na basie, gitarze, perkusji i keyboardzie. Jeszcze jako nastolatka występowała w klubach w Waszyngtonie, ale ostatecznie zamieszkała w Nowym Jorku, gdzie studiowała na Wydziale Muzyki na Uniwersytecie Howarda.

Meshell w swojej karierze muzycznej współpracowała z takimi gwiazdami jak: Prince, Lenny Kravitz, John Mellencamp, The Rolling Stones, Indigo Girls, Alanis Morissette, George Clinton, Herbie Hancock, Steve Coleman, Marcus Miller, Chaka Khan, Scritti Politti, Vanessa Williams, Eric Benet czy Madonna, do której piosenki „I'd rather be your lover” zaśpiewała w tle muzycznym. Jej muzyka została wykorzystana jako soundtrack w filmie Jak Stella zdobyła miłość i w Batman i Robin. Tym samym jej utwory znalazły się obok piosenek Basement Jaxx i Blind Boys of Alabama. Największym przebojem Meshell jest utwór, który wykonała w duecie z Johnem Mallencampem - cover „Wild Night” Vana Morrisona, który wspiął się na 3 miejsce listy Billboardu. Jej single: „If That's Your Boyfriend (He Wasn't Last Night)”, „Leviticus: Faggot” oraz „Who Is He and What Is He To You?” pojawiały się w pierwszej dwudziestce listy Billboardu.

Meshell jest biseksualistką. Przez dłuższy czas była związana z pisarką Rebeccą Walker.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
If That's Your Boyfriend (He Wasn't Last Night)	Me'shell Ndegeocello	02.1994	74[2]	73[6]	Maverick W 0223CD	[written by Me'Shell NdegéOcello][produced by André Betts][20[11].Hot Disco/Dance;Maverick 41 316 12"]
Wild Night	J.Mellencamp & Me'shell Ndegeocello	09.1994	34[3]	3[42]	Mercury MERCD 409	[written by V. Morrison][produced by John Mellencamp, Mike Wanchic]
Leviticus: Faggot	Me'shell Ndegeocello	06.1996	-	-	-	[written by Me'Shell NdegéOcello][produced by David Gamson][15[10].Hot Disco/Dance;Maverick 43 710 12"]
Who Is He (And What Is He to You)?	Me'shell Ndegeocello	02.1997	80[1]	-	Maverick W 0387CD	[written by Bill Withers, Stan McKenny][produced by David Gamson][1[1][13].Hot Disco/Dance;Maverick [promo] 12"]
Never Miss the Water	Chaka Khan feat. Me'shell Ndegeocello	03.1997	59[2]	-	Reprise W 0393CD	[written by Gerry DeVeaux, Charlie Mole][produced by David Gammon][1[1][17].Hot Disco/Dance;Reprise 43 787 12"]
Stay	Me'shell Ndegeocello	02.1997	-	-	-	[written by Me'shell Ndegeocello][produced by David Gamson][15[11].Hot Disco/Dance;Maverick [promo] 12"]
Earth	Me'shell Ndegeocello	03.2002	-	-	-	[written by Cato, Me'Shell NdegéOcello][produced by Cato, Me'Shell NdegéOcello][29[8].Hot Disco/Dance;Maverick [promo] 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Plantation Lullabies	Me'shell Ndegeocello	03.1994	-	166[9]	Maverick 45 333	[produced by André Betts, Bob Power, David Gamson]
Peace Beyond Passion	Me'shell Ndegeocello	07.1996	100[1]	63[10]	Maverick 46 033	[produced by David Gamson]
Bitter	Me'shell Ndegeocello	09.1999	-	105[4]	Maverick 47 439	[produced by Craig Street]
Cookie: The Anthropological Mixtape	Me'shell Ndegeocello	06.2002	-	67[3]	Maverick 47 989	[produced by Cato, Meshell Suhaila Bashir, Missy ]
Comfort Woman	Me'shell Ndegeocello	11.2003	-	150[1]	Maverick 48 547	[produced by Cato, Meshell Ndegeocello]
The World Has Made Me the Man of My Dreams	Me'shell Ndegeocello	10.2007	-	186[1]	Bismillah Llc 9846675 [UK]	[produced by Chad Royce, Erik Dyba, Meshell Ndegeocello, Scott Mann]
Devil's Halo	Me'shell Ndegeocello	10.2009	-	185[1]	Mercer Street DWT 701121	[produced by Chris Bruce, Meshell Ndegeocello]

Naza

Jean-Désiré Sosso Dzabatou (ur. 26 maja 1993 r. w Amiens , Francja ), lepiej znany pod pseudonimem Naza , jest francuskim raperem i wokalistą pochodzenia kongijskiego. Jest związany z Bomayé Musik i wydał dwie płyty Incroyable (2017) i C'est la loi (2018).

Urodzony w Amiens, jego rodzina wkrótce przeprowadziła się do Creil, gdzie prowadziła restaurację barową w stylu ngandyjskim. Muzyk zaczął wcześnie, w tym współpracował z Cédricem Matétą Nkomi, także pochodzącym z Konga, przyjacielem z dzieciństwa, znanym później jako KeBlack .

W 2014 roku, kiedy KeBlack odniósł sukces online i dzięki współpracy z Youssouphą , zaproponował, by jego przyjaciel Naza pojawił się w wielu nagraniach i podpisał kontrakt z wytwórnią Bomayé Musik, wytwórnią Youssoupha. "Gater le coin" stał się debiutem solowym Naza w 2016 roku, a następnie "La débauche" i "A gogo" w 2017 roku. "MMM (Mouiller le maillot et mailler)", piosenka o tematyce piłkarskiej stała się hitem Naza z   Neymarem i graczem z Wybrzeża Kości Słoniowej Serge  Auriera . Naza napisał także " Bazardée ", hit KeBlack w 2016 roku, osiągając najwyższy wynik na francuskiej liście Single Singles Chart.

Jego debiutancki album Incroyable w 2017 roku został certyfikowany złotem. Następnym albumem był C'est la loi w 2018 roku, oba wydane w Bomayé Musik.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Com'dab	DJ Kayz feat. Keblack & Naza	06.2016	190[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
La débauche	Naza	04.2017	152[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Pourquoi chérie	BMYE feat. Naza, Keblack, Youssoupha, Hiro, Jaymax & DJ Myst	04.2017	24[20]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
A gogo	Naza	05.2017	162[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Mannequin	Fally Ipupa feat. Keblack & Naza	07.2017	163[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Youssoupha,Julio Masidi,Fally Ipupa,Keblack,Naza]
MMM (Mouiller le maillot et mailler)	Naza	07.2017	83[11]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Sans problème	Naza	10.2017	127[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Moi je vérifie	Naza feat. Dadju & Aya Nakamura	10.2017	171[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
La danse du matin	BMYE feat. Hiro, Naza, Jaymax, Youssoupha, Keblack & DJ Myst	12.2017	177[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Attache ta ceinture	Lartiste feat. Naza	04.2018	77[4]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Aurélien Mazin,Djamel Fezari,Nasser Mounder]
Ça va	Naza feat. Alonzo	05.2018	122[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Remontada	Naza	05.2018	196[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Équilibré	Keblack feat. Bamby, Jahyanai & Naza	05.2018	170[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Lové	MRC feat. Naza	07.2018	112[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Doct Ness,Leo,La Yenne,Naza,MRC]
P*tain de m*rde	Naza	07.2018	43[3]	-	-	-	-	-	-	-	-	[written by Naza,Binguy]
Mon kiki	Naza	07.2018	108[2]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
Sac à dos	Naza	07.2018	189[1]	-	-	-	-	-	-	-	-	-

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	UK	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Incroyable	Naza	10.2017	23[7]	-	-	-	-	-	-	-	-	-
C'est la loi	Naza	05.2018	22[9]	-	-	-	-	-	-	-	Believe M6737	-