Brian Eno

Właśc. Brian Peter George St. John Le Baptiste de la Salle Eno, ur. 15.05.1948 r. w Woodbridge w hrabstwie Suffolk, Anglia. Ucząc się w szkołach artystycznych w Ipswich i Winchester, młody Brian znalazł się pod silnym wpływem awangardowych kompozytorów, Corneliusa Cardewa i Johna Cage'a. Mimo że nie potrafił grać na żadnym instrumencie, lubił "bawić" się wielościeżkowymi magnetofonami i w 1968 r. napisał wydany w ograniczonym nakładzie podręcznik, "Music For Non Musicians" ("Muzyka dla nie-muzyków"). W tym samym okresie założył formację Merchant Taylor's Simultaneous Cabinet wykonującą kompozycje Eno oraz różnych kompozytorów współczesnych, m.in. Christiana Wolffa, La Monte'a Younga, Gorneliusa Cardewa i George'a Brechta.

"Następcą" tego muzycznego eksperymentu była krótka przygoda z awangardowym zespołem Maxwell Demon. Po przeprowadzce do Londynu Eno zamieszkał w artystycznej komunie i grał w Scratch Orchestra Cardewa, The Portsmouth Sinfonia oraz ze swoją własną grupą. W styczniu 1971 r. w wyniku spotkania z saksofonistą Andym Mackayem dołączył do Roxy Music jako "doradca techniczny", ale już niebawem jego niezwykle silny image zaczął przyćmiewać lidera zespołu Bryana Ferry'ego. Był to główny powód jego odejścia z Roxy Music, do którego doszło 21.06.1973 r. W tym samym dniu Eno na poważnie rozpoczął karierę solową, pisząc utwór "Baby's On Fire".

Niebawem związał się na krótko z Robertem Frippem, z którym wcześniej współpracował przy rejestracji drugiego albumu Matching Mole Roberta Wyatta, Linie Red Record. W listopadzie 1973 r. ukazał się ich ezoteryczny longplay No Pussyfooting, po czym obaj artyści wyruszyli we wspólną trasę. W styczniu 1974 r. na rynku pojawił się album Eno Here Come The Warm Jets, nagrany z udziałem m.in. Roberta Frippa i Phila Manzanery. Z nawiązką spełnił wiązane z nim nadzieje, prezentując pogmatwane teksty Eno i nie mniej niezwykły wokal.

Punkowy singel "Seven Deadly Finns" stał się zalążkiem trasy, w którą Brian wyruszył wraz z zespołem Winkies i ich liderem Philem Rambowem. Podczas piątego koncertu prawe płuco odmówiło Eno posłuszeństwa i muzyk trafił do szpitala. W okresie rekonwalescencji odwiedził Amerykę, zarejestrował kilka nagrań demo z Television oraz współpracował z Johnem Cale'em przy albumach Slow Dazzle i Helen Of Troy. Kulminacją przyjaźni z byłymi członkami Velvet Underground był wspólny występ w londyńskim Rainbow Theatre 1 czerwca 1974 r., kiedy Eno pojawił się na scenie obok Cale'a, Kevina Ayersa i Nico, wspomaganych również przez Roberta Wyatta i Mike'a Oldfielda. Wkrótce ukazał się album upamiętniający to wydarzenie. Po nagraniu drugiego solowego longplaya, Taking Tiger Mountain (By Strategy), Eno dał się poznać jako producent, współpracując z Robertem Wyattem, Robertem Calvertem i Philem Manzanerą. To z kolei zapoczątkowało eksperymenty artysty z muzyką wykorzystującą bardziej nastroje i barwy niż sekwencje rytmiczne.

Niebawem powołał też do życia własną wytwórnię płytową, Obscure, której trzecią propozycją było własne wydawnictwo założyciela, Discreet Music, prezentujące długą, opartą na brzmieniu syntezatorów kompozycję napisaną w okresie rekonwalescencji po wypadku samochodowym. W tym samym okresie Eno zarejestrował również płytę Another Green World, będącą kolejnym dowodem stałego wpływu twórczości Johna Cage'a. Następną propozycją był album nagrany znów we współpracy z Robertem Frippem, Evening Star. Po krótkim związku z zespołem Phila Manzanery, 801, nawiązał współpracę z malarzem Peterem Schmidtem przy dziele "Oblique Strategies" - serii not promujących "lateral thinking" (poszukiwanie rozwiązań w oparciu o wyobraźnię, a nie logiczne myślenie). W czasie niezwykle pracowitego 18-miesięcznego okresu Eno zarejestrował 120 utworów, których liczba w konsekwencji doprowadziła do opóźnienia wydania jego kolejnego albumu. Znalazł jednak wolną chwilę, by wspomóc Davida Bowiego przy nagrywaniu jego trylogii: Low, Heroes i Lodger.

Siłą rozpędu zdołał też ukończyć swój własny longplay, Before And After Science. Wydany na singlu utwór "King's Lead Hat" odniósł niespodziewany sukces komercyjny. Jego tytuł był anagramem nazwy Talking Heads, z którym to zespołem Eno nawiązał później producencką współpracę przy trzech kolejnych albumach. Sam zajął się z kolei muzyką filmową, by niebawem powrócić do tzw. muzyki pasywnej (ambient music). Album Music For Films był zbiorem specyficznych plam dźwiękowych i fragmentów, które można było puszczać podczas oglądania filmów. Kontynuacją tego eksperymentu było wydawnictwo Music For Airports.

W tym okresie Eno cieszył się również ogromnym wzięciem jako producent; brał udział w rejestracji albumów m.in. Ultravox, awangardowego duetu Cluster, Harolda Budda, Devo i Talking Heads. W 1979 r. przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczął pracę nad eksperymentalnymi formami wideo. Na całym świecie prezentowano wystawy jego twórczości wizualnej, którym towarzyszyły nastrojowe kompozycje. W tym samym czasie podjął się produkcji albumu No New York, będącego dziełem awangardowych artystów związanych z ruchem New York No Wave: The Contortions, DNA, Teenage Jesus And The Jerks i Mars, a nieco później kolejnych dwóch longplayów Talking Heads.

W 1981 r. do Top 30 trafiło fascynujące wydawnictwo My Life In The Bush Of Ghosts, nagrane przez artystę wraz z liderem Talking Heads, Davidem Byrne'em. Rok wcześniej Eno poznał kanadyjskiego producenta i inżyniera dźwięku, Daniela Lanois. Razem podjęli się produkcji albumów Voices brata Eno, Rogera, i The Plateau Of Minor Harolda Budda. Kulminacją twórczej współpracy Eno i Lanois były dwa doskonałe albumy U2, The Unforgettable Fire i The Joshua Tree.

W 1990 r. Eno we współpracy z Johnem Calem nagrał album Wrong Way Up — pierwszą od 14 lat płytę z partiami wokalnymi. Dwa lata później zaproponował kolejne płyty: Nerve Net, nagraną z udziałem m.in. Roberta Frippa i Johna Paula Jonesa oraz The Shutov Assembly — kompilację najciekawszych fragmentów muzyki pasywnej (powstałych po 1985 r.), zainspirowanych twórczością rosyjskiego malarza Sergieja Shutova. W 1993 r. nagrał jedną długą kompozycję, która umieszczona na albumie Neroli, prezentowana była m.in. ... na oddziałach położniczych, niezwykle kojąco wpływając na system nerwowy młodych matek! Cały dorobek tego niezwykłego artysty jest dowodem jego wielkiego uwielbienia dla nastrojowej, ezoterycznej muzyki, nieustannie zmieniających się stylów i eksperymentów muzycznych.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ali Click	Brian Eno	10.1992	93[1]	-	Warner Bros W 0131T	[written by Brian Eno][produced by Brian Eno]
An Ending	Brian Eno	08.2009	136[1]	-	Primal Recordings PRI 005	[written by A. Broekhuyse][produced by Leama & Moor]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Here Come the Warm Jets	Brian Eno	11.1973	26[2]	151[6]	Island 9268	[produced by Brian Eno]
Before and After Science	Brian Eno	12.1977	-	171[5]	Island 9478	[produced by Brian Eno, Rhett Davies]
Music for Films	Brian Eno	10.1978	55[1]	-	Polydor 2310 623	[produced by Brian Eno]
My Life in the Bush of Ghosts	Brian Eno-David Byrne	02.1981	29[8]	44[13]	E.G. EGLP 48	[produced by David Byrne and Brian Eno]
Ambient 4: On Land	Brian Eno	03.1982	93[1]	-	EG EGED 20	[produced by Brian Eno]
Nerve Net	Brian Eno	09.1992	70[1]	-	Opal 9362450332	[produced by Brian Eno]
Wah Wah	James & Brian Eno	09.1994	11[2]	-	Fontana 5228272	[produced by Brian Eno]
Spinner	Brian Eno & Jah Wobble	10.1995	71[2]	-	All Saints ASCD 023	[produced by Jah Wobble, Brian Eno]
The Drop	Brian Eno	07.1997	135[1]	-	Thirsty Ear 66032	[produced by Brian Eno]
Drawn from Life	Brian Eno & J. Peter Schwalm	05.2001	196[2]	-	Astralwerks 10148	-
Another Day on Earth	Brian Eno	06.2005	75[2]	-	Hannibal HNCD1475	[produced by Brian Eno]
Everything That Happens Will Happen Today	Brian Eno-David Byrne	08.2008	153[1]	-	Todomundo TODO 002	[produced by David Byrne and Brian Eno]
Small Craft on a Milk Sea	Brian Eno with Jon Hopkins & Leo Abrahams	11.2010	82[2]	84[1]	Warp WARPCD 207	[produced by Brian Eno]
Lux	Brian Eno	11.2012	77[1]	-	Warp WARPCD 231	[produced by Brian Eno]
Someday World	Eno & Hyde	05.2014	46[2]	194[1]	Warp WARPCD 249	[produced by Brian Eno, Fred Gibson]
High Life	Eno & Hyde	07.2014	194[1]	194[1]	Warp WARPCD 255	[produced by Brian Eno, Fred Gibson]
The Ship	Brian Eno	05.2016	28[1]	175[1]	Warp WARPCD 272	[produced by Brian Eno, Peter Chilvers]
Reflection	Brian Eno	01.2017	78[2]	-	Warp WARPCD 280	[produced by Brian Eno]

Preston Epps

Preston Epps (ur. 1931 w Oakland, Kalifornia) ciągle występuje w klubach w południowej Kalifornii i południowo-zachodnim regionie Stanów Zjednoczonych. Był wykonawcą jedynego hitu numer 14 na liście pop hit w 1959 roku "Rock Bongo",bo kolejne przepadły na listach bestsellerów. Nauczył się grać na bongosach i innych instrumentach perkusyjnych podczas wojny koreańskiej, gdy stacjonował na Okinawie.

Kiedy jego obowiązki żołnierza skończyły się, przeniósł się do Południowej Kalifornii , utrzymując się z dorywczych prac . DJ Art Laboe odkrył Eppsa w przytulnej kawiarni i podpisał z nim kontrakt dla nowo powstałej wytwórni Original Sound Records." Bongo Rock" Eppsa stał się pierwszym przebojem wytwórni; Laboe wydał drugi singiel, "Bongo, Bongo, Bongo" w 1960 r., który wylądował na 64 pozycji listy singli Billboardu.

Pierwszy album Eppsa Bongo Bongo Bongo, wydany w 1960 roku poszedł w ślady drugiego singla . Jednakże kolejne single, "Bongo in the Congo", "Bongo Rocket", "Bongo Boogie", "Flamenco Bongo", "Mr. Bongo", "Bongo Shuffle", i inne pochodne tego nurtu nie odniosły żadnego sukcesu.

Dwa kolejne albumy, Bongola (1961) i Surfin 'Bongos (1962),przeszły niezauważone; można też znaleźć nagrania Eppsa na licznych kompilacjach CD i winylu. The Incredible Bongo Band odświeżył "Rock Bongo" (Epps był współautorem tego instrumentalnego utworu z Arthurem Egnoianem, pseudonim Arthur Laboe) i doszedł z nim do 73 miejsca na Hot 100 Singles w 1973 roku.

Epps zagrał na bongosach w filmie Girl In Gold Boots, nakręconym w 1969 roku. Brał udział w sesji nagraniowej debiutanckiej płyty Gypsys nagranej dla Metromedia Records. Wciąż aktywny, Epps gra w wielu klubach w Południowej Kalifornii minn. Monteleone's West, Lozano Restaurant, i Atlas Supper Club.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bongo Rock / Bongo Party	Preston Epps	05.1959	-	14[13]	Original Sound 4	[written by Arthur Egnoian,Preston Epps]
Bongo Bongo Bongo / Hully Gully Bongo	Preston Epps	08.1960	-	78[3]	Original Sound 9	[written by Arthur Egnoian,Jack Nitzsche]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bongo Bongo Bongo	Preston Epps	08.1960	-	35[3]	Original Sound 5002	-

Episode Six

Episode Six Grupa brytyjska. Powstała w październiku 1963 w Harrow. Wyłoniła się z dwóch amatorskich zespołów szkolnych - The Lightnings i The Madisons. Z początku przyjęła nazwę pierwszego z nich, ale w lipcu 1964 zmieniła ją na Episode Six. Pierwszy skład: Andy Ross -voc, Tony Lander -g, Graham Carter(występujący także jako Graham Ross) - g, voc, Sheila Carter-Dimmock (występująca także jako Sheila Carter) - org, voc, Roger Glover (występujący także jako David Glover; właśc. Roger David Glover; 30.11.1945, Brecon, Powys, Walia) - b, voc, Harvey Shields (właśc. Harvey Schildkraut) - dr.

W maju 1965 Rossa, który zawarł związek małżeński i porzucił myśli o karierze estradowej, zastąpił Ian Gillan (19.08.1945, Hounslow, Middlesex) - voc. k, hca, wywodzący się z The Javelins i Wainwright's Gentlemen. We wrześniu 1967 miejsce Shieldsa, który podczas pobytu w Bejrucie zachwycił się tańcem brzucha w wykonaniu pewnej Greczynki i zdecydował się z nią związać, zajął John Kerrison - dr z The Pirates. W lipcu 1968 zamiast Kerrisona przyjęto Micka Underwooda - dr, znanego z The Outlaws i The Herd. W czerwcu 1969 Gillan i Glover przeszli do Deep Purple. Formacja próbowała kontynuować działalność, m.in. z Dave'em Lawsonem -voc i Tonym Dangerfieldem - b, ale nie bardzo się to udawało i niebawem się rozpadła.

Doświadczenia estradowe zdobywała koncertując w klubach, m.in. w renomowanym londyńskim Establishment Club. W kwietniu 1965 po raz pierwszy wyjechała za granicę - na kilkutygodniowe występy do Frankfurtu (Glover, który kształcił się w Hornsea Art College, musiał wówczas wybrać - studia albo muzyka; wybrał muzykę). A wkrótce po powrocie - wtedy dołączył Gillan - podpisała kontrakt z firmą Pye. Nagrała dla niej sześć singli: Put Yourself In My Place/That's All I Want ze stycznia 1966, I Hear Trumpets Blow I True Love is Funny That Way z kwietnia i Here There And Everywhere/ Mighty Moms Ten z sierpnia tego roku oraz Love Hate Revenge/Baby Baby Baby z lutego 1967, Morning Dew/Sunshine girl z czerwca i I Can See Through You/When I Fall In Love z października tego roku.

Zaproponowała na nich kompetentnie opracowany i wykonany repertuar poprockowy, głównie przeróbki (np. wyborne wersje Here There And Everywhere The Beatles i Morning Dew Tima Rose'a), ale też własne piosenki, najczęściej tworzone przez Glovera (np. Mighty Morris Ten - kapitalna parafraza stylu The Beach Boys, oraz I Can 5ee Through You - udana próba włączenia się w nurt psychodeliczny). Nie potrafiła jednak podbić serc słuchaczy (jedynie utwór I Hear Trumpets Blow odniósł pewien sukces na liście przebojów Radia London) - mimo dość intensywnej działalności koncertowej, np. wspólnej trasy po kraju z Dusty Springfield jesienią 1966. Aktem rozpaczy była zarobkowa wyprawa do klubów Bejrutu w końcu tego roku (za honorarium muzycy kupili nowy mikrobus).

Po wygaśnięciu kontraktu z Pye formacja jako Episode nagrała jeden singel dla MGM - Little One/Wide Smiles z maja 1968, a później, znowu jako Episode Six, dwa kolejne dla Chapter One - Lucky Sunday/Mr. Universe z października 1968 i instrumentalny Mozart vs The Rest/Jack d'or ze stycznia 1969.

W kwietniu 1969 rozpoczęta pracę nad pierwszym albumem, "The Story So Far", ale nigdy jej nie ukończyła. Chociaż w kilku nagraniach z tego okresu dodała z interesującym efektem sekcję instrumentów dętych (np. w Lucky Sunday, przypominającym wczesne dokonania Blood, Sweat & Tears), nie odważyła się właściwie wyjść poza poprockową konwencję z początkowego okresu działalności; w każdym razie nie zmieniły jej wizerunku jedyne ostrzejsze nagrania - demoniczne w wyrazie wykonanie inspirowanego twórczością Hendrixa utworu Mr. Universe Glovera i Gillana oraz pełna rockowej mocy wersja mozartowskiego Rondo alla Turca zatytułowana Mozart Vs. The Rest.

Częściej robiła takie wypady podczas koncertów, o czym świadczy wydana po latach, w 1997, płyta "Episode Six Live!!!! - Radio 1 Club Sessions 68/69" (RPM, 1997) z zapisem występów radiowych, zawierająca m.in. kilka jednoznacznie hardrockowych nagrań, jak Blow Down i I Am A down. I zapewne koncertowe wcielenie Episode Six miał na względzie zespół Deep Purple, zapraszając w czerwcu 1969 do współpracy Gillana, a zaraz potem także Glovera. Ich odejście przesądziło los grupy. Gillan i Glover odnieśli wielki sukces z Deep Purple. Lander związał się na krótko z The Confederates, a później został dekoratorem wnętrz. Graham Carter-Dimmock, który jako Neo Maya nagrał singel I Won't Hurt You/U.F.O. (Pye, 1967; z udziałem Episode Six), stworzył własną wersję Episode Six i krótko koncertował z nią na Środkowym Wschodzie, a później został agentem organizującym wyjazdy mniej znanych zespołów angielskich do tego regionu świata. Siostra Grahama, Sheila Carter-Dimmock, która także - jako Sheila Carter - dorobiła się małej płytki, I Will Warm Your Heart/Incense (Pye, 1966; z udziałem Episode Six, m.in. Gillana jako organisty), zerwała z muzyką.

Underwood kontynuował karierę w Quatermass (założył ten zespół z Pete'em Robinsonem - k i Johnem Gustafsonem - b, którzy na moment pojawili się w składzie Episode Six w ostatnich tygodniach działalności). Lawson grał kolejno w Web, Samurai i Greenslade.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Morning dew/Sunshine girl	Episode Six	08.1967	88[4]	-	Astor AP 1386/-

Buddy England

Buddy England (ur. w Anglii), jest byłym członkiem The Seekers, zastępując Bruce Woodley'a i występował z nimi w okresie 1973-77r . Był także członkiem Mixtures od czerwca 1969 do marca 1970r.
 
Jako artysta solowy od 1966r do 1967r wydał kilka singli dla HMV Records, w tym: "'If You'll Stay", "Doll House", "There Goes My Baby", "Movin 'Man", "Sunny", "I" m Going For You " i "If I Never Get To Love You"." Movin' Man " został wykorzystany w reklamie ginu Gilbey .
 
W okresie 1970-1971r England był właścicielem wytwórni Air i wyprodukował wszystkie nagrania jej artystów, w tym Vibrants, Love Story, Tadpole, Mick Hamilton, The Tangerine Balloon, i Tony Pantano.Był też dyrektorem d/s artystycznych w wytwórni Astor Records. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I've Come Of Age / I'm Gonna Find Myself a Girl	Buddy England	07.1965	65[6]	-	Festival FK 1024/-	-
If I never get to love you	Buddy England	04.1966	47[8]	-	HMV EA 4756/-	-
If You'll Stay / Question	Buddy England	07.1966	84[7]	-	HMV EA 4769/-	-
Doll House / Looking for Me	Buddy England	09.1966	68[4]	-	HMV EA 4793/-	-
There Goes My Baby / Your Eyes Tell on You	Buddy England	01.1967	92[2]	-	HMV EA 4814/-	-

Foxy Brown

Foxy Brown, właśc. Inga Marchand (ur. 06.09.1979r, Nowy Jork, Nowy Jork, USA). Ingę Marchand, urodzoną w 1979 na Brooklynie (Nowy Jork) raperkę uważa się za najbardziej obok Lil' Kim prowokującą, wyzywającą kobietę w hiphopowym świecie.

Swój pseudonim zapożyczyła od jednej z bohaterek kina "blaxploitation" - Pam Grier i granej przez nią bohaterki, którą Inga Mrachand wyraźnie się zainspirowała. Foxy Brown bardzo szybko wkroczyła do rapowego światka - mając 15 lat zwyciężyła w jednym z konkursów "Lyricist Lounge". Wraz ze swoją przyjaciółką z lat dziecięcych Lii' Kim (obecnie są rywalkami i nie szczędzą sobie krytycznych uwag) stały się najbardziej pożądanymi przez wytwórnie płytowe kobiecymi emce. Ich wyzwolony, emanujący seksem image, zwracał uwagę nie tylko mężczyzn, ale bardzo podobał się też wyzwolonym młodym kobietom, nie bojącym się mówić o swoich pragnieniach seksualnych i materialnych.

Wielka kariera Foxy Brown rozpoczęła się, gdy szanowana grupa producentów The Trackmasters, postanowiła otoczyć ją opieką artystyczną. W 1995 raperka wystąpiła gościnnie w utworze "I Shot Ya" na albumie "Mr. Smith" LL Cool J'a. Bardzo dobre recenzje zgarnęła też za featuringi u Case'a, żeńskiego tria Total, Toni Braxton i - Jay-Z (hit "Ain't No Nigga"). Ten ostatni stał się na pewien czas artystycznym guru Foxy Brown - pisał jej teksty, pomagał w nabraniu scenicznego doświadczenia.

Debiutancki album raperki "III Na Na" ukazał się 19 listopada 1996 r. (wydany przez Def Jam), wskakując jako debiut na siódme miejsce listy "Billboardu". Wyprodukowany w ogromnej mierze przez The Trackmasters, do których w połowie lat 90-tych przylgnęła opinia "złotorękich" -wszystkie ich produkcje osiągały ogromny sukces komercyjny, krążek znalazł ponad półtora miliona nabywców. Na płycie gościnnie rapowali Havoc z Mobb Deep, Jay-Z, Method Man. Wielkimi przebojami okazały się nagrania wykonywane z gwiazdami R&B; - "Get Me Home" z Blackstreet i "Big Bad Mamma" (tytułowy utwór do ścieżki dźwiękowej popularnego w Stanach Zjednoczonych filmu) z Dru Hill. Choć "III Na Na" osiągnęło duży sukces, nie brakowało krytyków wytykających Foxy Brown większe skupienie nad wyzywającym, seksownym imagem niż jakością rymów.
Niedługo po wydaniu płyty raperka została włączona do super składu The Firm (obok AZ, Nasa, i Nature). Ich wspólny album, wyprodukowany do spółki przez Trackmasters i Dr. Dre z wakacji 1997 r., zawiódł oczekiwania fanów. Choć krążek "The Firm" bardzo szybko wskoczył na pierwsze miejsce "Billboardu", z hukiem zleciał z listy. Znamienny okazał się fakt, że żaden singiel z płyty nie dotarł do pierwszej setki najpopularniejszych w Stanach Zjedno­czonych!

Drugi solowy krążek Foxy Brown "Chyna Doll" ukazał się 17 listopada 1998, niemal 2 lata po spektakularnym debiucie. Tym razem jednak zarówno recenzje krytyków, jak i opinie fanów były jednoznaczne - zawód. Bardzo krytycznie oceniono fakt, że wciąż większość tekstów pisał raperce Jay-Z, zaś swój flow wyraźnie "zapożyczyła" od Lii' Kim, której styl rymowania oceniano wyżej niż u Ingi Marchand. Płyta sprzedała się co prawda w platynowym nakładzie, ale powszechne oceny dokonania Foxy Brown nie były pochlebne.

Ogromnym zaskoczeniem in plus okazał się trzeci krążek wokalistki "Broken Silence" (5 czerwca 2001, Def Jam). Choć raperka wciąż dużo wagi w swych tekstach przywiązywała do tematów seksu i luksusowego życia, jakie przyszło jej wieść, nie zapomniała o bardziej poważnych przesłaniach.

Znacznie poprawiła też swój flow, czym "oczyściła" swoje imię po fatalnym w tym względzie albumie "Chyna Doll". Płyta nawiązywała do najmodniejszych wówczas brzmień (podkłady DJ'a Clue? i The Neptunes), ale uciekała też często w stronę reggae (gościnny udział legendy jamajskich brzmień Wayne'a Wondera). Zarówno fani, jak i - przede wszystkim - krytycy, pochlebnie ocenili trzeci solowy materiał Foxy Brown. Doceniono postęp Ingi Marchand i dojrzałość artystki, której brakowało trochę na poprzednich albumach.
Po trzeciej płycie raperka skupiła się na karierze aktorki. Udzieliła się w kilku programach telewizyjnych, MTV miało zaś emitować reality show z jej udziałem. W końcu do tego nie doszło.

Kolejny krążek Foxy Brown jak na razie się nie ukazał, pomimo licznych zapowiedzi. Premiera płyty "III Nana 2: The Fever" została kilkukrotnie odłożona przez Def Jam, w końcu Inga Marchand - za porozumieniem stron - zerwała umowę z tym labelem. Ostatecznie czwarty solowy materiał artystki ma ukazać się pod koniec roku 2005 w wytwórni S. Carter Records, prowadzonej przez Jay-Z. Oprócz dawnego mentora na albumie "Black Roses" mają wystąpić gościnnie Dido, Mos Def, Shyne i Luther Vandross. Ponure światło na premierę płyty rzuciła informacja o poważnej chorobie słuchu, na jaką od kilku miesięcy cierpi Foxy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ain't No Nigga	Jay-Z featuring Foxy Brown	03.1996	-	50[20]	Roc-A-Fella 53 233	[gold-US][written by Jonathan Burks/Shawn Carter/Dennis Lambert/Inga Marchand/Brian Potter][produced by Ski][17[21].R&B; Chart]
Touch Me Tease Me	Case featuring Foxy Brown & Mary J. Blige	09.1996	26[10]	14[20]	Def Jam 854 620	[written by Mary J. Blige/Ken Kornegay/Inga Marchand/Jesse Weaver/Case Woodard/Daryl Young][produced by Kenny "Smoove" Kornegay][4[29].R&B; Chart][piosenka z filmu "The Nutty Professor"]
Get Me Home	Foxy Brown featuring Blackstreet	11.1996	11[10]	42[13].Airplay Chart	Def Jam DEFCD 32 [UK]	[written by Shawn Carter, Ronald Broomfield, Horton][produced by Trackmasters][10[24].R&B; Chart][sample z "Gotta get you home tonight"-Eugene Wilde]
I'll Be/Foxy's Bells	Foxy Brown featuring Jay-Z	04.1997	9[12]	7[20]	Violator 574 028	[gold-US][written by Inga Marchand, Sean Carter][produced by Trackmasters][5[20].R&B; Chart][sample z "I'll be good"-Rene & Angela]
Ain't No Playa	Jay-Z featuring Foxy Brown	05.1997	31[5]	-	Northwestside 74321474842	-
Big Bad Mamma/Never Seen Before	Foxy Brown featuring Dru Hill	07.1997	12[8]	53[15]	Violator 571 441	[written by Sam Barnes/Shawn Carter/Leon Haywood/Jean Claude Olivier][produced by Poke/Tone][10[20].R&B; Chart][sample z "She's a bad mama jama"-Carl Carlton][utwór z filmu "How to Be a Player"]
Party Don't Stop	Mia X featuring Master P & Foxy Brown	08.1997	-	-	No Limit	[38[13].R&B; Chart]
(Always Be My) Sunshine	Jay-Z featuring Foxy Brown & Babyface	10.1997	25[6]	95[2]	Roc-A-Fella 574 923	[written by Darryl Barksdale/Shawn Carter/Bobby Robinson/Daven Vanderpool][produced by Daven "Prestige" Vanderpool][37[20].R&B; Chart]
Firm Biz	The Firm Feat. Dawn Robinson	11.1997	18[12]	-	Columbia 6651612	[written by Nasir Jones, Anthony Cruz, Inga Merchand, Leshawn Lewis, Mary Brockert, Allen McGrier][produced by L.E.S.]
Hot Spot/Big Bad Mamma/BWA	Foxy Brown	10.1998	31[7]	91[6]	Violator 566 499	[written by Shawn Carter/Irving Lorenzo/Robin Mays][produced by Irv Gotti , Lil' Rob][22[20].R&B; Chart]
I Can't	Foxy Brown featuring Total	04.1999	-	-	Def Jam 870 801	[written by Inga Marchand, Shawn Carter, Keisha Spivey, George Michael][produced by Tyrone Fyffe][61[10].R&B; Chart]
Oh Yeah/B.K. Anthem	Foxy Brown featuring Spragga Benz	05.2001	27[4]	-	Def Jam 572 836	[written by Bob Marley,E. Hill,Frederick Hibbert,Inga Marchand][produced by Eddie Scoresazy][A:63[13].R&B; Chart][B:82[3].R&B; Chart]
Candy	Foxy Brown featuring Kelis	09.2001	-	124[1]	Def Jam 588 738	[written by Inga Marchand, Pharrell Williams ,Chad Hugo][produced by Neptunes][48[10].R&B; Chart]]
Stylin'	Foxy Brown	05.2002	-	-	Def Jam	[written by Inga Marchand][produced by Laban Z. Reeves][71[20].R&B; Chart]]
Too Much for Me	DJ Kayslay featuring Foxy Brown, Nas, Amerie and Baby	03.2003	-	-	Columbia	[written by Amerie Mi Marie Rogers, Bernard Edwards, Joe Woolfolk, Bryan Williams, Inga Marchand, Mark Curry , Nasir Jones, Nile Rodgers][produced by The Dream Team][53[14].R&B; Chart]]
I Need a Man	Foxy Brown featuring The Letter M.	04.2003	-	-	Def Jam 000 251	[written by Inga Marchand, Celeste Scalone, 7 Aurelius, Bob Bacon][62[14].R&B; Chart]]
U Already Know	112 Feat. Foxy Brown	05.2005	-	32[20]	Def Soul 004 229	[written by Bernard Edwards/Sean Garrett/Peter Ivers/John Parker/Quinnes Parker][produced by Focus/Sean Garrett][3[29].R&B; Chart]]
Come Fly with Me	Foxy Brown featuring Sizzla	06.2005	-	-	Roc-A-Fella	[written by Shawn Carter, Inga Marchand, Gregory L. Smith, Wycliffe Johnson, Miguel Orlando Collins, Clifton Brown, D. Ballantine, G. Macdermot][produced by Gavin "Young Gavin" Marchand aka Pretty Boy][45[20].R&B; Chart]]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ill Na Na	Foxy Brown	11.1996	98[20]	7[43]	Violator 533 684	[platinum-US][silver-UK][produced by Poke And Tone, Rich Nice, Charly Charles, China Black, Divine Allah, George Pearson, Teddy Riley][2.R&B; Chart]
Chyna Doll	Foxy Brown	01.1999	51[4]	1[1][20]	Violator 558 933	[platinum-US][produced by Robert 'Shim' Kirkland, Deric "D-Dot" Angelettie, Kanye West, Irv Gotti, Lil' Rob, Swizz Beatz, Charly Charles, Tyrone Fyffe, Bernard 'Big Demi' Parker, D-Moet, 'Baby' Chris Lighty][1.R&B; Chart]
Broken Silence	Foxy Brown	07.2001	93[4]	5[13]	Def Jam 548 834	[gold-US][produced by Young Gavin, Dave Kelly, The Neptunes, Robert Kirkland, Ski, Lofey, Nokio, DJ Clue][3.R&B; Chart]
Brooklyn's Don Diva	Foxy Brown	05.2008	-	83	Koch KOC-CD-5031	[produced by Street Radio, Jamal Doctor, Arnold Mischkulning, John 'Jayd' Daniels, Fizzy Womack, Stereotype, Young Gavin][5.R&B; Chart]

Everlast

Erik Schrody znany jako "Everlast", "Mr. White" albo "Whitey Farad", urodził się 18.06.1969 w Valley Stream w stanie Nowy Jork. Dorastał w dolinie San Fernando w południowej Kalifornii pod opieką rozwiedzionej matki. Jego rodzice się rozwiedli. W wieku 21 lat wydał swój pierwszy album pod okiem Ice-T. Album o nazwie "Forever Everlasting" okazał się jednak nieudaną produkcją, za co z resztą później sam Erick dziękował Bogu.

Później razem ze swoimi kolegami Danny "Danny Boy" O'Connor oraz Leor "DJ Lethal" Dimant założył zespół HipHopowy "House Of Pain" Razem z nimi wydał trzy albumy, po wydaniu trzeciego z nich rozstał się z zespołem aby ponownie spróbować swoich sił jako artysta solowy.
Kariera solowa jednak nie potoczyła się tak jak to Erik a.k.a Whitey sobie to planował. Z powodów osobistych artysta zmienił wiarę na Islam. Ciężko pracował nad utworami do albumu "Whitey Ford Sings The Blues". W ostatnim dniu nagrań 29 latek nie wytrzymał przemęczenia i napięcia, nastąpił atak serca. W szpitalu przeszedł poważna operację serca i po czterech dniach wybudził się z farmakologicznej śpiączki.

Podczas promocyjnego tourne po Stanach Zjednoczonych występował między innymi z Santaną. W przeciwieństwie do wcześniejszej twórczości na płycie "Whitey Ford Sings The Blues" znalazła się specyficzna mieszanka bluesa, rocka i ballad okraszona głębokim głosem Everlasta. Album okazał się wielkim hitem w Stanach Zjednoczonych zdobywając potrójną platynę i nominację do Grammy za przebój ;"What It’s Like". W czasie promocji swojego drugiego albumu solowego Erik brał udział także w innych projektach między innymi z Cypress Hill czy też nagrywają piosenki do filmów np. "Black and White" czy też "End Of Days". Po czym w 1999 wydaje nową płytę zawierającą jedynie pięć utworów "Today". Jednak mini album zawiera przebój "Put Your Lights On" zagrany w duecie z Carlosem Santaną. Utwór został napisany przez Erika do albumu "Supernatural" Santany, za który Everlast otrzymał nagrodę Grammy w 2000 roku.

Idąc za ciosem Everlast w 2000 roku wydaje czwarty album solowy "Eat At Whitey's". Na płycie można znaleźć kilka utworów wracających do hip hopowych korzeni artysty. W 2000-2001 roku objeżdża świat z koncertami promującymi nowy album. Jednak album pomimo bardzo dobrych opinii krytyków nie okazał się finansowym hitem zdobywają jedynie jednokrotną platynę.Po prawie czteroletniej przerwie i kłopotach z wytwórnią Everlast wydaje jak na razie ostatni album "White Trash Beautiful" zawierający utwory o brzmieniu podążającym lekko ku country jak np. tytułowy przebój "White Trash Beautiful". Obecnie Everlast połączył się ponownie ze swoimi starymi znajomymi z House Of Pain zakładając nowy projekt La Coka Nostra. Jednocześnie Everlast pracuje nad nowym solowym albumem noszącym roboczy tytuł "Love, War and the Ghost of Whitey Ford", który ma się ukazać na początku 2008 roku. Album jak na razie promuje utwór "Letters Home From The Garden of Stone".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
What It's Like	Everlast	12.1998	34[6]	13[33]	Tommy Boy Music TBV 7470	[written by Erik Schrody][produced by Dante Ross,John Gamble][1.Modern Rock Tracks]
Ends	Everlast	04.1999	47[4]	109[9]	Tommy Boy Music TBCD 346	[written by Erik Schrody,D. Rossi][produced by Dante Ross,John Gamble]
Put Your Lights On	Santana feat. Everlast	10.1999	88[1]	118[6]	Arista 74321808582	[written by Erik Schrody][produced by Dante Ross,John Gamble,The Stimulated Dummies]
Black Jesus	Everlast	01.2001	37[5]	-	Tommy Boy Music TBV 2180	[written by Erik Schrody][produced by Dante Ross, Everlast, John Gamble]
Deadly Assassins	Everlast feat. B-Real	03.2001	158[1]	-	Tommy Boy Music TBV 2213	-
I Can't Move	Everlast	05.2001	107[2]	-	Tommy Boy Music TBV 2246	[written by E. Schrody, K. Ciancia][produced by Dante Ross, Everlast, John Gamble][24.Modern Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Whitey Ford Sings the Blues	Everlast	09.1998	65[9]	9[55]	Tommy Boy 1236	[2x-platinum-US][produced by Everlast,Dante Ross,John Gamble]
Eat at Whitey's	Everlast	10.2000	89[2]	20[15]	Tommy Boy 1411	[gold-US][produced by Everlast,Dante Ross,John Gamble]
White Trash Beautiful	Everlast	06.2004	-	56[3]	Island 002114	[produced by Everlast,Dante Ross]
Love, War and the Ghost of Whitey Ford	Everlast	09.2008	-	78[1]	Three Ring Project TRP 901262	[produced by Everlast]
Songs of the Ungrateful Living	Everlast	10.2011	-	48	Martyr Inc MAR 313	[produced by Ivory Daniel,Kevin Zinger,Everlast,Darius Holbert,Fredwreck]
The Life Acoustic	Everlast	08.2013	-	102	Martyr Inc MAR 501	[produced by Erik "Everlast" Schrody]

Eric B. & Rakim

Nowojorski duet rapowy z dzielnicy Queens, założony w 1986 r. Tworzyli go Eric B. (właśc. Eric Barrier, ur. w Elmhurst w Queens w Nowym Jorku), DJ i jeden z najlepszych raperów wszech czasów - Rakim (właśc. William Griffin Jr. ur. w 1970 r. na Long Island w Nowym Jorku). Muzycy poznali się w 1985 r. Erie pracował wówczas w nowojorskiej rozgłośni radiowej WBLS i poszukiwał najlepszego MC w mieście. Rozpoczęli współpracę i wkrótce powstało demo „Eric B Is President”.

Latem 1986 r. nagranie ukazało się na singlu nakładem mało znanej niezależnej wytwórni Zakia Records z Harlemu. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią 4th & Broadway. Debiutancki album poprzedził świetny singel z tytułową piosenką „Paid In Full”, remiksowaną później ponad trzydzieści razy. Kiedy płyta pojawiła się w sprzedaży, natychmiast wywołała poruszenie. Przedstawiciele Jamesa Browna i Bobby’ego Byrda wytoczyli zespołowi proces za santplowanie nagrań tych wykonawców. Z drugiej jednak strony, duet przyczynił się do zwiększenia popularności Browna, gdyż cale rzesze naśladowców zaczęły przetrząsać archiwa w celu wykorzystania fragmentów jego nagrań.

Eric B. i Rakim byli też twórcami równie popularnego sampla „Pump Up The Volume”. Pierwszy dorzucił funkowe brzmienie do rapowego podkładu, drugi odpowiedzialny był za oprowadzenie bardziej zrelaksowanego, intuicyjnego sposobu rymowania, tak bardzo odmiennego od stylu Run DMC czy LL Cool J’a. Ten wpływ nadal słychać we współczesnych nagraniach największych gwiazd zachodniego wybrzeża.

Brytyjskie listy przebojów duet zaatakował w 1997 r. nagraniem „Paid In Full (The Coldcut Remix I”. choć sami muzycy twierdzili, że nie znoszą tej wersji. Późniejsze przeboje to: „Move The Crowd”, „I Know You Got Soul”, „Follow The Leader” i „The Microphone”. Artyści nigdy nie zabiegali o sukces komercyjny. Przeciwnie, każdy kolejny album charakteryzował się wyraźnym muzycznym postępem, a rymy Rakima były coraz dojrzalsze, nie tracąc nic na sile oddziaływania.

Około 1994 r. duet rozpadł się. Rakim pozostał w MCA, dla której nagrał solo „Heat It Up”, wyprodukowany przez jego nowego partnera, Madnesa 4 Reala i wykorzystany w ścieżce dźwiękowej filmu „Gunmen” Maria van Peeblesa. Eric B. utworzył własną firmę wydawniczą 95th Street Records  w której wydał swój debiutancki album solowy. Zaprezentował na nim swoje zdolności rymotwórcze. co spotkało się z miażdżącą krytyką.

 W 1996 r. Eric B. został szefem nowowojorskiego oddziału wytwórni Death Row. W 1997 r. Rakim wydał solowy album dla wytwórni Universal.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eric B. Is President	Eric B. & Rakim	10.1986	-	-	4th & Broadway 7431 [US]	[written by Rakim Allah][produced by Eric B.,Marley Marl][48[10].R&B Chart]
I Know You Got Soul	Eric B. & Rakim	06.1987	13[10]	-	Cooltempo COOL 146	[written by Eric Barrier, Rakim Allah][produced by Eric Barrier, Rakim Allah][64[10].R&B Chart]
I Ain't No Joke	Eric B. & Rakim	10.1987	-	-	4th & Broadway 7448 [US]	[written by Eric Barrier, Rakim Allah][produced by Eric B. & Rakim][38[12].R&B Chart]
Paid in Full	Eric B. & Rakim	11.1987	15[6]	-	4th & Broadway BRW 78	[written by Eric Barrier, Rakim Allah][produced by Eric B. & Rakim][65[8].R&B Chart]
Move the Crowd	Eric B. & Rakim	02.1988	53[2]	-	4th & Broadway BRW 88	[written by Eric Barrier, William Griffin][produced by Eric B. & Rakim]
Follow the Leader	Eric B. & Rakim	07.1988	21[5]	-	MCA 1256	[written by Eric Barrier, Rakim Allah][produced by Eric B. & Rakim][16[12].R&B Chart]
As the Rhyme Goes On	Eric B. & Rakim	07.1988	81[2]	-	4th & Broadway BRW 106	[written by Eric Barrier, W. Griffin][produced by Eric Barrier, William Griffin]
Microphone Fiend	Eric B. & Rakim	11.1988	74[3]	-	MCA 1300	[written by Eric Barrier, Rakim Allah][produced by Eric B. & Rakim]
The R	Eric B. & Rakim	03.1989	76[2]	-	Uni 50 014 [US]	[written by Eric Barrier, W. Griffin][produced by Eric B. & Rakim][79[4].R&B Chart]
Friends	Jody Watley featuring Eric B. & Rakim	05.1989	21[6]	9[18]	MCA 1352	[written by André Cymone, Jody Watley, Eric Barrier, William Griffin][produced by André Cymone][3[20].R&B Chart]
Let the Rhythm Hit 'Em	Eric B. & Rakim	08.1990	81[2]	-	MCA 79 018 [US]	[written by Eric B. & Rakim][produced by Eric B. & Rakim][23[11].R&B Chart]
In the Ghetto	Eric B. & Rakim	09.1990	-	-	MCA 53 901 [US]	[produced by Eric B. & Rakim][82[4].R&B Chart]
What's on Your Mind	Eric B. & Rakim	12.1991	-	-	MCA 54 311 [US]	[produced by Eric B. & Rakim][34[11].R&B Chart][piosenka z filmu "House Party 2"]
Juice (Know the Ledge)	Eric B. & Rakim	02.1992	-	96[2]	Soul/MCA 54 333 [US]	[written by Eric B. & Rakim][produced by Eric B. & Rakim][38[9].R&B Chart]
Don't Sweat the Technique	Eric B. & Rakim	06.1992	-	-	MCA 54 418 [US]	[written by Eric B. & Rakim][produced by Eric B. & Rakim][14[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Paid in Full	Eric B. & Rakim	09.1987	85[4]	58[38]	4th & Broadway BRLP 514	[platinum-US][produced by Eric B. & Rakim]
Follow the Leader	Eric B. & Rakim	08.1988	25[4]	22[16]	MCA MCG 6031	[gold-US][produced by Eric B. & Rakim]
Let the Rhythm Hit 'Em	Eric B. & Rakim	07.1990	58[1]	32[14]	MCA MCG 6097	[gold-US][produced by Eric B. & Rakim,Paul C,Large Professor ,DJ Mark the 45 King]
Don't Sweat the Technique	Eric B. & Rakim	07.1992	73[1]	22[11]	MCA MCAD 10594	[produced by Eric B. & Rakim]