Randy Edelman

Randy Edelman (urodzony 10 czerwca 1947) to amerykański muzyk, producent i kompozytor dla filmu i telewizji. Karierę rozpoczął jako członek orkiestr bocznych na Broadwayu; później wyprodukował solowe albumy z piosenkami, które zostały wybrane przez czołowych wykonawców muzycznych, w tym The Carpenters, Barry'ego Manilowa i Dionne Warwick. Znany jest z pracy w filmach komediowych. Jest laureatem wielu prestiżowych nagród, w tym dwóch nominacji do Złotego Globu, nagrody BAFTA i dwunastu nagród BMI. Edelman otrzymał tytuł doktora honoris causa sztuk pięknych na Uniwersytecie Cincinnati w 2004 roku.

Zadebiutował w 1972r. albumem Randy Edelman, który przeszedł praktycznie nie zauważony. Jednak w latach 70-tych wokalista pracowicie budował swoją renomę, by zdobyć w końcu międzynarodową sławę po nagraniu przeboju "Uptown Uptempo Woman". Najwyższą pozycję na brytyjskich listach przebojów osiągnęła jego własna wersja przeboju z 1965 r. "Concrete And Clay" z repertuaru Unit Four Plus Two.

Jednak w 1978r. kariera Edelmana utknęła w przysłowiowym martwym punkcie, mimo że jedna z jego piosenek, "Weekend In New England", w wykonaniu Barry'ego Manilowa sprzedała się w liczbie ponad miliona egzemplarzy. Podjęta w 1982 r. próba powrotu zakończyła się niepowodzeniem, ale artyście udało się znaleźć nowe ujście dla inwencji twórczej, gdy poproszono go o napisanie muzyki do długometrażowego filmu animowanego o przygodach "Troskliwych misiów" ("The Care Bears").

Randy Edelman znany jest z tworzenia znakomitych, zapadających w pamięć tematów. Stworzył interesujące motywy przewodnie do MacGyvera, Ostatniego smoka, Gliniarza w przedszkolu, Smoka: historii Bruce’a Lee i wielu innych filmów. O ile jednak świetnie radzi sobie z tematami, o tyle wielu zarzuca mu kiepskie brzmienie orkiestry w jego pracach i płytkość emocjonalną. Coś w tym jest i może dlatego Edelman wyspecjalizował się w niewymagającym kinie rozrywkowym (komedie i filmy akcji), gdzie wspomniane elementy nie są aż tak istotne.

Edelman wychowywał się w miasteczku Teaneck, w stanie New Jersey, gdzie od najmłodszych lat pobierał lekcje gry na pianinie. Jako młodzian nierzadko zresztą dawał lokalne recitale. Na studia wybrał się do Cincinatti, do tamtejszego konserwatorium muzycznego. W tym mieście zresztą wiele lat później, bo w 2004 r. otrzymał honorowy doktorat na tamtejszym uniwersytecie.
Po ukończeniu studiów kompozytor wyjechał do Nowego Jorku, gdzie pisał muzykę dla CBS, grywał na fortepianie na broadwayu i kontynuował działalność aranżerską. Już bowiem studiując w Cincinatti był aranżerem Jamesa Browna i The Carpenters, a później ponadto pisywał piosenki dla Olivii Newton-John, Barry’ego Manillowa czy Kool & The Gang.

Karierę kompozytora filmowego Edelman zaczął robić wkrótce po przybyciu do Los Angeles. Co prawda zaczął już w latach 70-tych od kilku seriali telewizyjnych, ale na dobre dla dilmu i TV zaczął tworzyć dopiero po kolejnej dekadzie, a jego nazwisko zaczęło coś znaczyć, gdy skomponował niezapomniany temat do Mac Gyvera. Wkrótce pojawiły się propozycje pisania muzyki do hollywoodzkich hitów, jak komedia Bliźniacy z Arnoldem Schwarzeneggerem. Później pojawily się kolejne wysokobudżetowe produkcje, głównie zresztą komedie (Kindergarten Cop, Ghostbusters II, The Mask). Pracowa dla takich reżyserów, jak Ivan Reitman, Alan Parker, Michael Mann, Rob Cohen. Największą popularność przyniósł Edelmanowi Ostatni Mohikanin ale tam główny temat i zasadniczą część score skomponował Trevor Jones. Najbardziej cenioną samodzielną pracą amerykańskiego kompozytora pozostaje zatem Dragonheart nominowany do nagrody Saturna.

Oprócz tego, że komponuje do filmów Randy Edelman w dalszym ciągu pisze i aranżuje piosenki dla wykonawców muzyki popularnej, wydaje także od czasu do czasu solowe, instrumentalne albumy, pisuje także krótkie tematy dla stacji radiowych i telewizyjnych, reklam czy na imprezy sportowe, jak Igrzyska Olimpijskie w Atlancie czy osławione w USA finały Super Bowl.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everybody Wants To Find A Bluebird/Pistol Packin' Melody	Randy Edelman	03.1975	-	92[4]	20th Century 2155	[written by Randy Edelman][produced by M. Stewart]
Isn't it a shame/Everybody Wants To Find A Bluebird	Randy Edelman	05.1975	-	109[1]	20th Century 2196	[written by Randy Edelman]
Concrete And Clay/Bring The Baby In With The Bacon	Randy Edelman	03.1976	11[7]	108[1]	20th Century BTC 2261	[written by Moeller, Parker][produced by Bill Schnee][#28 hit for Unit 4+2 in 1965]
The Uptown, Uptempo Woman/Fairwell Fairbanks	Randy Edelman	08.1976	25[7]	-	20th Century BTC 2225	[written by Randy Edelman][produced by Bill Schnee]
You/Blue Street	Randy Edelman	01.1977	49[2]	-	20th Century BTC 2253	[written by Randy Edelman]
Nobody Made Me/Is Mr Edelman Home? (The Pajama Man)	Randy Edelman	07.1982	60[2]	-	Rocket XPRES 81	[written by Randy Edelman,De Shannon][produced by Steve Brown, Randy Edelman]

                                                                                 Filmografia

1985: MacGyver/ 1987: Przygoda wiewiórek/ 1987: Dennis Rozrabiaka/ 1989: Pogromcy duchów II/ 1990: Gliniarz w przedszkolu/ 1990: Przyjdź zobaczyć raj/ 1992: Mój kuzyn Vinny/ 1992: Beethoven/ 1992: Fałszywy senator/ 1993: Beethoven 2/ 1993: Gettysburg/ 1993: Smok. Historia Bruce’a Lee/ 1994: Maska/ 1994: Sknerus/ 1995: Indianin w kredensie/ 1996: Tunel/ 1995: Ja cię kocham, a ty śpisz/ 1996: Diabolique/ 1996: Nagi peryskop/ 1996: Ostatni smok/ 1996: The Quest/ 1997: Anakonda/ 1997: Na dobre i złe/ 1998: Sześć dni, siedem nocy/ 1999: Ed TV/ 2000: Beethoven 3/ 2000: Kowboj z Szanghaju/ 2000: Sekta/ 2001: Czarny rycerz/ 2001: Osmosis Jones/ 2001: Paparazzi/ 2002: xXx/ 2003: Generałowie/ 2003: Parasol bezpieczeństwa/ 2004: Przetrwać święta/ 2005: Miss Agent 2: Uzbrojona i urocza/ 2005: Niewidzialny/ 2006: Dziesięcioro przykazań/ 2007: Ultrapies/ 2008: 27 sukienek/ 2008: Mumia: Grobowiec cesarza smoka/ 2010: Oświadczyny po irlandzku/

                                         Kompozycje Randy Edelmana na listach przebojów

[solo] 02/1975 Everybody Wants to Find a Bluebird Randy Edelman 92.US 05/1975 Isn't It a Shame Randy Edelman 109.US 09/1976 Uptown Uptempo Woman Randy Edelman 25.UK 11/1976 Weekend in New England Barry Manilow 10.UK 01/1977 You Randy Edelman 49.UK 04/1980 Don't Let Go of Me Jane Olivor 108.US [with Jackie Dee] 07/1982 Nobody Made Me Randy Edelman 60.UK [with El DeBarge, William DeBarge, Kenny Gamble , Leon Huff, Bunny DeBarge, Dorian Moore & Nelly] 07/2004 My Place Nelly 4.US/1.UK

Nelson Eddy

Amerykański śpiewak i aktor. Jego rodzice byli śpiewakami, podobnie jak dziadkowie. Tak więc Nelson od dziecka był związany z muzyką. Nie wyobrażał sobie, że w przyszłości będzie zajmował się czymś innym aniżeli śpiewaniem. Jego rodziców nie było niestety stać na opłacenie lekcji śpiewu dla syna. Nelson nie zraził się tym i uczył się śpiewu słuchając i powtarzając znanych śpiewaków.

W 1922 roku wystąpił po raz pierwszy w lokalnym teatrze. Dwa lata później wygrał rywalizację w konkursie śpiewania. Nagrodą były występy ze znaną wówczas Philadelphia Opera Society. Pod koniec lat 20-tych miał już w swym repertuarze ponad 28 arii operowych. W 1933 roku został odkryty dla Hollywood. Wytwórnia MGM bardzo szybko podpisała z nim 7-letni kontrakt.

Zadebiutował w filmie "Dancing Lady". W 1935 roku zagrał po raz pierwszy obok aktorki i śpiewaczki Jeanette MacDonald w produkcji "Naughty Marietta". Film ten odniósł ogromny sukces, był nominowany do Oskara dla Najlepszego Filmu roku. Para zagrała razem jeszcze w 6 filmach: "Rose Marie" (1936), "Maytime" (1937), "The Girl of the Golden West" (1938), "Sweethearts" (1938), "New Moon" (1940) i " I Married an Angel" (1942).

W 1942 roku oboje opuścili wytwórnię MGM i nie wystąpili już nigdy razem w filmie. Nelson był nie tylko aktorem. Między rokiem 1935 - 1964 wydał wiele płyt ze swymi piosenkami z filmów. Występował też z powodzeniem w radiu i telewizji. Po raz ostatni zagrał w filmie w 1947 roku.

Aktor był żonaty tylko raz, miał przybranego syna z pierwszego małżeństwa jego żony. Cieszył się dobrym zdrowiem do czasu śmierci Jeanette MacDonald w 1965 roku. Po jej śmierci udzielił wywiadu, w którym przyznał, że jej śmierć jest dla niego ogromnym ciosem. W marcu 1967 roku występował w klubie w Miami wraz ze swymi przyjaciółmi. Nagle dostał wylewu krwi do mózgu. Zmarł kilka godzin później. Został pochowany na cmentarzu Hollywood Forever.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ah! Sweet mystery of life	Nelson Eddy	05.1935	-	5[6]	Victor 4281	[written by Victor Herbert / Rida Johnson Young][piosenka z filmu "Naughty Marietta"]
I'm Falling in Love With Someone	Nelson Eddy	05.1935	-	4[6]	Victor 4280	[written by Victor Herbert / Rida Johnson Young][piosenka z filmu "Naughty Marietta"]
When I Grow Too Old to Dream	Nelson Eddy	08.1935	-	8[4]	Victor 4285	[written by Oscar II Hammerstein / Sigmund Romberg][piosenka z filmu "The Night is Young"]
Indian Love Call	Jeanette MacDonald & Nelson Eddy	12.1936	-	8[6]	Victor 4323	[written by Rudolf Friml / Oscar II Hammerstein / Otto Harbach][piosenka z filmu "Rose Marie"]

Eddie and The Hot Rods

EDDIE AND THE HOT RODS W składzie tego założonego w 1975 r. w Southend w hrabstwie Essex (Anglia) kwintetu znaleźli się: Barrie Masters (ur. 4.05.1956 r. na wyspie Canvey; śpiew), Lew Lewis (harmonijka ustna), Paul Gray (bas), Dave Higgs (gitara), Steve Nicol (perkusja) oraz manekin "Eddie", którego w początkach działalności muzycy okładali na scenie pięściami. 

Po nagraniu singla "Writing On The Wall" Lewis opuścił kolegów; pojawił się jednak ponownie w dynamicznym utworze "Horseplay" zamieszczonym na drugiej stronie małej płyty zawierającej "Wooly Bully" z repertuaru Sam The Sham And The Pharoahs. The Rods, uważani powszechnie za młodszy, zdecydowanie bardziej dynamiczny odpowiednik formacji Dr. Feelgood, podążali krętą ścieżką lawirującą między konserwatyzmem pub rocka i radykalizmem punka. Latem 1976 r. muzycy zdobyli szturmem londyński klub Marquee dzięki serii pełnych energii koncertów.

Możliwości zespołu doskonale zaprezentował koncertowy maxi-singel, na którym zamieszczono przeróbkę "96 Tears" z repertuaru ? And The Mysterians oraz błyskotliwe połączenie "Satisfaction" Rolling Stonesów i utworu "Gloria" z repertuaru Them.

Poszerzenie składu o gitarzystę Graeme'a Douglasa (eks-Kursaal Flyers) nadało zespołowi nieco bardziej komercyjne brzmienie wzbogacone o elementy jingle-jangle. Muzycy zagrali gościnnie na singlu "Till The Night Is Gone" byłego wokalisty MC5, Robina Tynera, a ich własna płytka "Do Anything You Want To Do" trafiła do Top 10 brytyjskiej listy przebojów.

Drugi album grupy, Life On The Line, był bardzo udany i mógł stanowić zapowiedź pełnej sukcesor przyszłości. Niestety, w wyniku odejścia Douglasa i Graya (dołączył do The Damned), Masters postanowił rozwiązać formację. Po pewnym czasie znów powołał ją do życia. The Rods występują odtąd w pubach i nagrywają dla małych wytwórni.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Live at The Marquee EP.	Eddie and The Hot Rods	08.1976	43[5]	-	Island IEP 2	[produced by Ed Hollis]
Teenage Depression / Shake	Eddie and The Hot Rods	10.1976	35[4]	-	Island WIP 6354	[written by Higgs][produced by Ed Hollis, Vic Maile]
I Might Be Lying / Ignore Them	Eddie and The Hot Rods	04.1977	44[3]	-	Island WIP 6388	[written by Higgs][produced by Ed Hollis]
Do Anything You Wanna Do / Schoolgirl Love	Eddie and The Hot Rods	08.1977	9[10]	-	Island WIP 6401	[written by Graeme Douglas,Ed Hollis][produced by Ed Hollis]
Quit This Town / Distortion May Be Expected	Eddie and The Hot Rods	12.1977	36[4]	-	Island WIP 6411	[written by Graeme Douglas,Ed Hollis][produced by Ed Hollis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Teenage depression	Eddie & The Hot Rods	12.1976	43[1]	-	Island ILPS 9457	[produced by Ed Hollis, Vic Maile]
Life on the line	Eddie & The Hot Rods	12.1977	27[3]	-	Island ILPS 9509	[produced by Ed Hollis]
Thriller	Eddie & The Hot Rods	03.1979	50[1]	-	Island ILPS 9563	[produced by Peter Ker]

Echo & The Bunnymen

Echo & The Bunnymen, grupa brytyjska. Powstała w listopadzie 1978r w Liverpoolu. Jej założycielem był Ian McCulloch (właśc. Ian Stephen McCulloch; 5.05.1959, Liverpool) - voc, g, który wcześniej śpiewał z zespołami The Crucial Three i A Shallow Madness (w obu towarzyszył mu Julian Cope, późniejszy twórca Teardrop Explodes, w pierwszym także Pete Wylie, późniejszy twórca Wah!). Do współpracy zaprosił przede wszystkim Willa Sergeanta (właśc. William Sergeant; 12.04.1958, Liverpool) - g, k, z którym od kilku miesięcy muzykował w domu. A składu dopełnił Les Pattison (właśc. Leslie Thomas Pattison; 18.04.1958, Ormskirk koło Liverpoolu) - b. W tym czasie występowała bez perkusisty, wykorzystując automat perkusyjny Echo. Rozpatrywała różne zabawne nazwy wymyślane przez przyjaciela McCullocha - Paula Ellenbecka, np. Clycerol And The Fan Extractors i Mona Lisa And The Grease Skins, ostatecznie jednak wybrała Echo And The Bunnymen.

Jesienią 1979 dołączył Peter De Freitas (2.08.1961, Port Of Spain, Trynidad - 14.06.1989) - dr z zespołu Rigor Mortis And The Gravediggers; gdy w lutym 1986 odszedł na kilka miesięcy, by założyć zespół The Sex Gods (był w nim gitarzystą), najpierw zastępował go Blair Cunningham (11.10.1957, Memphis, Tennessee, Stany Zjednoczone) - dr z Haircut 100, a później David Palmer (29.05.1961, Chesterfield, Derbyshire) - dr z ABC. W kwietniu 1988 po raz ostatni na kilka lat wystąpiła w składzie z McCullochem; lider oświadczył bowiem, że odchodzi. Formacja postanowiła kontynuować działalność bez niego.


Ale gdy w 1989 zaczęła poszukiwanie nowego wokalisty, De Freitas zginął w wypadku motocyklowym. I minęło kilka kolejnych miesięcy, nim skompletowała skład. Znaleźli się w nim aż trzej nowi muzycy: Noel Burke - voc, znany z St. Vitus Dance, Damon Reece - dr, a także dotychczasowy szef tras koncertowych Jake Brockman - k, g, który już wcześniej, od 1981, sporadycznie wspierał ją na koncertach. W końcu 1992 zawiesiła działalność. I dopiero w końcu 1996 ją wznowiła w składzie: McCulloch, Sergeant, Pattison, Michael Lee - dr.


Zadebiutowała 15 listopada 1978 występem otwierającym koncert Teardrop Explodes w klubie Eric's przy Matthew Street w Liverpoolu, kilka kroków od Cavern, gdzie doświadczenia estradowe zdobywał przed laty zespół The Beatles. Wykonała rozciągnięty do piętnastu minut jedyny utwór, jaki miała wtedy w repertuarze - I Bagsy Yours (później przemianowany na Monkeys). Niebawem znalazła menażera, Billa Drummonda, byłego muzyka zespołu Big In Japan. I w marcu 1979 nagrała w małym liverpoolskim studiu August pierwszy singel - The Pictures On My Wall/Read It In Books (piosenka z repertuaru The Crucial Three, stworzona przez McCullocha razem z Cope'em). Płytka ukazała się w maju tego roku nakładem firmy Zoo Records, założonej przez Drummonda i jego partnera Davida Balfe'a, również wywodzącego się z Big In Japan. Odniosła pewien sukces i we wrześniu 1979 formacja podpisała kontrakt z małym wydawnictwem fonograficznym Korova, działającym w ramach wytwórni WEA.


I w trzy wiosenne tygodnie 1980 nagrała w studiu Rockfield w Monmouth w Walii z Drummondem i Balfe'em jako producentami pierwszy album - "Crocodiles". Wydany w lipcu 1980, promowany na pierwszej trasie po kraju, a w końcu roku także na tournee po Europie, zebrał świetne recenzje oraz dostał się do pierwszej dwudziestki list bestsellerów. Był co prawda dziełem dość wtórnym. Ujawniał, że natchnieniem dla Echo And The Bunnymen były dokonania The Doors (np. Crocodiles, Villiers Terrace), The Velvet Underground (np. Happy Death Man z dysonansową partią fortepianu i efektami orkiestrowymi), The Talking Heads (np. All That jazz, Going Up, Rescue) czy Joy Division (np. Pictures On My Wall). A jednak utwory grupy urzekały szlachetną prostotą, frapującym brzmieniem, np. przeszywającym, rozwibrowanym dźwiękiem gitary, oraz sugestywną atmosferą melancholii graniczącej z rozpaczą (emanującą zarówno z samej muzyki, jak i z poetyckich tekstów o treściach egzystencjalnych). W okresie gdy punk się zrutynizował, płytę przyjęto jak powiew świeżego powietrza. Nazywano ją nawet - nie bez przesady -pierwszym rockowym arcydziełem lat osiemdziesiątych; pisano też o początku kolejnego stylu w rocku - nowej psychodelii. Niestety, nie powtórzyły sukcesu "Crocodiles" single Rescue/Simple Stuff z maja 1980 i The Puppet/Do It Clean z września tego roku, ale całkiem nieźle sprzedała się czwórka "Shine So Hard" z kwietnia 1981, zawierająca cztery koncertowe nagrania, m.in. Crocodiles i All That Jazz, ze ścieżki dźwiękowej zrealizowanego w tym czasie filmu o Echo And The Bunnymen - They Shine So Hard (1981, reż. John Smith).

Album "Heaven Up Here", nagrany tak jak poprzedni w Rockfield, wyprodukowany przez Hugh Jonesa, ukazał się w czerwcu 1981, gdy grupa wrócita z pierwszej trasy po Stanach. Był dziełem bardziej osobistym, mrocznym i niepokojącym niż debiut (np. Heaven Up Here, It Was A Pleasure, Show Of Strength, All My Colours, A Promise). Mimo świetnych recenzji sprzedał się znacznie gorzej niż on, chociaż towarzyszący mu singel, A Promise/Broke My Neck z lipca 1981, odniósł pewien sukces na listach. Muzycy zdawali sobie sprawę, że następna płyta, o roboczym tytule "The Happy Loss", może zdecydować o ich losie. Zapowiadana na jesień 1982, nie ukazała się w tym terminie.

Nagrania co prawda ukończono - w liverpoolskich Amazon Studios przy pomocy Iana Broudiego, późniejszego twórcy zespołu Lightning Seeds, jako producenta - ale wynik nie był satysfakcjonujący. Grupa przełożyła więc trasę po kraju, którą właśnie miała rozpocząć, i wróciła do studia. Z poprzedniej sesji zostawiła w postaci nie zmienionej lub tylko nieznacznie poprawionej zaledwie dwa nagrania, Porcupine i Higher Hell; wszystkie pozostałe przerobiła całkowicie, m.in. dodając partie instrumentów smyczkowych, przede wszystkim skrzypiec w wykonaniu Lakshmimarayany Shankara. Dodała też jedną zupełnie nową piosenkę, In Bluer Skies, rozjaśniającą dość posępną tonację całości.

Album, nazwany ostatecznie "Porcupine", ukazał się dopiero w styczniu 1983. W tej wersji był dziełem bardzo atrakcyjnym, wzbogacającym muzykę formacji, jak dawniej dość ponurą, przebojowymi melodiami. Zdobył wielką popularność, a towarzyszące mu single -The Back Of Love/The Subject z maja 1982, The Cutter/Way Out And Up We Go ze stycznia 1983 i zawierający premierową piosenkę na pierwszej stronie Never Stop/Heads Will Roll z lipca tego roku - zrobiły fororę na listach. Nie miał co prawda najlepszej prasy, ale też nie został chyba zrozumiany przez dziennikarzy (recenzenci, rozszyfrowując teksty, nie zorientowali się w każdym razie, że McCulloch dla żartu wprowadził do nich obszerne cytaty z podręcznika szkolnego, np. w My White Devil, którego tytuł był parafrazą tytułu sztuki Biała diablica zapomnianego dramaturga Johna Webstera, zawarł fragmenty życiorysu jej autora).

Następna płyta,"Ocean rain" powstała w paryskich Les Studios Des Dames,a producentami po raz pierwszy byli sami muzycy,którym jedynie pomógł David Lord.Wydana w maju 1984r,okazała się dokonaniem innym niż poprzednie,bliższym muzyki pop,subtelniejszym,zdecydowanie łagodniejszym w wyrazie [w wielu utworach dodano partie orkiestry smyczkowej), np. Silver, Crystal Days, Seven Seas, The Killing Moon. Jedni widzieli w niej największe osiągnięcie artystyczne Echo And The Bunnymen (zwyciężyła w ankiecie dziennikarzy tygodnika "Melody Maker" na album roku), inni - pierwszy objaw kryzysu. Zdobyła w każdym razie popularność większą niż wszystkie wcześniejsze. A towarzyszyły jej aż trzy przebojowe single: The Killing Moon/Do It Clean (wersja koncertowa) ze stycznia 1984, Silver/Angels And Devils z kwietnia i Seven Seas/All You Need Is Love z czerwca tego roku.

Sukces "Ocean Rain" sprawił, że szefowie firmy Korova postanowili podsumować w listopadzie 1985 pierwszy okres kariery formacji składanką "Songs To Learn And Sing". Ukazał się też singel z jedyną nową piosenką w tym zestawie, Bring On The Dancing Horses, stworzoną do filmu Pretty In Pink Johna Hughesa (na stronie B utwór Over My Shoulder).
Dopiero w 1986 grupa przystąpiła do pracy nad kolejną płytą, zatytułowaną po prostu "Echo And The Bunnymen". Podobnie jak "Porcupine" nagrywała ją dwukrotnie, najpierw w Liverpoolu z Gilem Nortonem jako producentem (i z Palmerem na miejsce De Freitasa jako perkusistą), później w Kolonii, Brukseli i Londynie z Lauriem Lathamem zamiast Nortona (i już z De Freitasem, który wrócił po kilku miesiącach nieobecności).

Album ukazał się w lipcu 1987, promowany singlami The Game/Ship Of Fools z czerwca 1987 i Lips Like Sugar/Rollercoaster z lipca tego roku. Był bez wątpienia dziełem solidnym i dojrzałym, ale zarazem zbyt mało zróżnicowanym i za bardzo wycyzelowanym (np. Lips Like Sugar, Lost And Found, New Direction, All In Your Mind). Zwracała uwagę piosenka Bedbugs And Ballyhoo, nagrana przy pomocy jednego z idoli formacji, Raya Manzarka - org, przed laty muzyka The Doors. Grupa kontynuowała współpracę z mistrzem - zarejestrowała z nim jako producentem i pianistą własną wersję piosenki The Doors People Are Strange do filmu The Lost Boys (Straceni chłopcy; 1987, reż. Joel Schumacher), wydaną w lutym 1988 na singlu z przeróbką Run Run Run The Velvet Underground na stronie B.

Nagrany bez McCuilocha album "Reverberation" z listopada 1990 był jedynie bladym odbiciem dawnych osiągnięć i przeszedł zupełnie bez echa. O wiele bardziej spodobała się płyta "Evergreen" z lipca 1997, zrealizowana po długiej przerwie w działalności, znowu z McCullochem. Umiejętnie nawiązywała do klimatu dawnych dzieł grupy, zwłaszcza "Ocean Rain" i "Echo And The Bunnymen" (np. Show Of Strength, Empire State Halo, Altamont, Nothing Lasts Forever). Towarzyszyły jej trzy popularne single: Nothing Lasts Forever/Watchtower z czerwca 1997, I Want To Be There (When You Come) z sierpnia i Don't Let It Get You Down/Over The Wall z października tego roku. Dokonaniem równie udanym był album "What Are You Going To Do With Your Life?" z kwietnia 1999.
Grupa wystąpiła w filmie Urgh! A Music War (1981, reż. Derek Burbidge).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rescue/Simple stuff	Echo & The Bunnymen	05.1980	62[1]	-	Korova KOW 1	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Ian Broudie, The Bunnymen]
Crocodiles	Echo & The Bunnymen	04.1981	37[4]	-	Korova ECHO 1	[written by Ian McCulloch/Les Pattinson/Pete De Freitas/Will Sergeant][produced by Bill Drummond/Hugh Jones]
A promise/Broke my neck	Echo & The Bunnymen	07.1981	49[4]	-	Korova KOW 15	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Hugh Jones, The Bunnymen]
The back of love/The subject	Echo & The Bunnymen	05.1982	19[7]	-	Korova KOW 24	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Ian Broudie]
The cutter/Way out and up we go	Echo & The Bunnymen	01.1983	8[8]	-	Korova KOW 26	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Kingbird]
Never stop/Heads will roll	Echo & The Bunnymen	07.1983	15[7]	-	Korova KOW 28	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Hugh Jones, Ian Broudie]
The killing moon/Do it clean	Echo & The Bunnymen	01.1984	9[6]	-	Korova KOW 32	[gold-UK][written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by The Bunnymen]
Silver/Angels and devils	Echo & The Bunnymen	04.1984	30[5]	-	Korova KOW 34	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by The Bunnymen, Gil Norton, Henri Lonstan]
Seven seas/All you need is love	Echo & The Bunnymen	07.1984	16[7]	-	Korova KOW 35	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by The Bunnymen]
Bring on the dancing horses/Over my shoulder	Echo & The Bunnymen	10.1985	21[7]	-	Korova KOW 43	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Laurie Latham]
The game/Ship of fools	Echo & The Bunnymen	06.1987	28[4]	-	WEA YZ 134	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Laurie Latham]
Lips like sugar/Rollercoaster	Echo & The Bunnymen	08.1987	36[4]	-	WEA YZ 144	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson, Pete de Freitas][produced by Laurie Latham]
People are strange/Run run run	Echo & The Bunnymen	02.1988	29[5]	-	WEA YZ 175	[written by The Doors][produced by Ray Manzarek]
Enlighten me/Lady,don't fall backwards	Echo & The Bunnymen	11.1990	96[1]	-	Korova KOW 44	-
Nothing lasts forever/Watchtower	Echo & The Bunnymen feat. Liam Gallagher	06.1997	8[14]	-	London LON 396	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson][produced by Echo & the Bunnymen]
I want to be there when you come/The killing moon	Echo & The Bunnymen	09.1997	30[8]	-	London LOCD 399	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson][produced by Echo & the Bunnymen]
Don' t let it get you down/Back of love [live]	Echo & The Bunnymen	11.1997	50[3]	-	London LOCD 406	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch, Les Pattinson][produced by Echo & the Bunnymen]
Rust/The fish hook girl	Echo & The Bunnymen	03.1999	22[10]	-	London LO 424	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch][produced by Alan Douglas, Ian McCulloch, Paul Toogood]
It' s alright/Supermellow man	Echo & The Bunnymen	05.2001	41[2]	-	Cooking Vinyl FRY 104	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch][produced by Will Sergeant, Ian McCulloch]
Make me shine/Ticket to ride	Echo & The Bunnymen	09.2001	84[2]	-	Cooking Vinyl FRYCD 112	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch]
Stormy Weather	Echo & The Bunnymen	09.2005	55[3]	-	Cooking Vinyl FRY 246	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch][produced by Hugh Jones]
In the Margins	Echo & The Bunnymen	11.2005	226[1]	-	Cooking Vinyl	[written by Will Sergeant, Ian McCulloch][produced by Hugh Jones]
Rescue (7 inch)	Echo & The Bunnymen	12.2006	177[1]	-	Korova KOW 1	[produced by Ian Broudie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Crocodiles	Echo & The Bunnymen	07.1980	17[6]	-	Korova KODE 1	[gold-UK][produced by Bill Drummond, David Balfe, Ian Broudie]
Heaven up here	Echo & The Bunnymen	06.1981	10[16]	184[2]	Korova KODE 3	[produced by Hugh Jones]
Porcupine	Echo & The Bunnymen	02.1983	2[17]	137[9]	Korova KODE 6	[gold-UK][produced by Kingbird/Ian Broudie]
Echo and The Bunnymen	Echo & The Bunnymen	02.1984	-	188[3]	Sire 23 987 [US]
Ocean rain	Echo & The Bunnymen	05.1984	4[26]	87[11]	Korova KODE 8	[gold-UK][produced by Gil Norton]
Songs to learn and sing	Echo & The Bunnymen	02.1985	6[15]	158[9]	Korova KODE 13	[gold-UK][produced by Bill Drummond/David Balfe/Hugh Jones/Ian Broudie/Laurie Latham]
Echo and The Bunnymen	Echo & The Bunnymen	07.1987	4[9]	51[37]	WEA WX 108	[silver-UK][produced by Gil Norton, Laurie Latham, Echo & the Bunnymen]
Ballyhoo...The best of...	Echo & The Bunnymen	06.1997	59[6]	-	Korova 0630191032	[produced by Hugh Jones/Bill Drummond/David Balfe/Echo/Laurie Latham/Ian Broudie/Ray Manzarek/Kingbird]
Evergreen	Echo & The Bunnymen	02.1997	8[19]	-	London 828 905	[silver-UK][produced by Echo & the Bunnymen]
What are you going to do with your life	Echo & The Bunnymen	04.1999	21[4]	-	London 556080	[produced by Echo And The Bunnymen/Alan Douglas]
Flowers	Echo & The Bunnymen	02.2001	56[2]	-	Cooking Vinyl COOK 208	[produced by Ian McCulloch, Will Sergeant]
Siberia	Echo & The Bunnymen	09.2005	83[1]	-	Cooking Vinyl COOK 297	[produced by Hugh Jones]
The Very Best Of Echo & The Bunnymen - More Songs To Learn And Sing	Echo & The Bunnymen	09.2006	47[3]	-	Korova KODE 1011	[produced by Alan Douglas/All Concerned/Echo & The Bunnymen/Hugh Jones/Ian Broudie/Ian McCulloch/Kingbird/Laurie Latham/Ray Manzarek/The Chameleons/Will Sergeant]
The Fountain	Echo & The Bunnymen	10.2009	63[2]	-	Ocean Rain OCEAN 001	[produced by Ian McCulloch, John McLaughlin, Simon Perry]
Meteorites	Echo & The Bunnymen	06.2014	37[1]	138	Savoy FTN 17991	[produced by Youth, Andrea Wright]
The Stars, the Oceans & the Moon	Echo & The Bunnymen	10.2018	11[2]	-	BMG 4050538355130	[produced by Ian McCulloch, Jez Wing]
The John Peel Sessions 1979–1983	Echo & The Bunnymen	09.2019	65[1]	-	Rhino 0190295460204	-

Ronnie Earl

Urodził się 10 marca 1953 roku w Nowym Jorku. Z pochodzenia jest Węgrem (właściwe nazwisko - Horvath, ojciec - Akos, matka - Mutcika). Jako dziecko uczył się grać na fortepianie. Interesował się muzyką jazzową, głównie twórczością John'a Coltrane'a, Sonny'ego Rollins'a, West'a Montgomery'ego i Charles'a Mingus'a. Wiele wolnych chwil spędzał w różnych klubach jazzowych, głownie w "Village Vanguard".
 
W 1974 roku przeniósł się do Bostonu, by podjąć studia na jednym z bostońskich uniwersytetów. W 1975 roku przypadkowo znalazł się w jednym z bostońskich klubów bluesowych, na koncercie Muddy'ego Waters'a. Koncert ten zafascynował go do tego stopnia, że od tej chwili zaczął słuchać wyłącznie płyt bluesowych (głownie B.B. King'a, Alberta King'a, Magic'a Sam'a, Otis'a Rush'a, Buddy'ego Guy'a oraz T-Bone'a Walker'a). Postanowił, że będzie grał bluesa, zaczął więc intensywnie ćwiczyć grę na gitarze.
 
W 1977 roku założył swój pierwszy zespół - Guitar Johnny& The Rythm Rockers. Z zespołem tym dokonał pierwszych swoich nagrań (została wydana ep-ka). Później, wraz z Sugar Ray'em Norcią (harmonijka, wokal) założył zespół Sugar Ray Norcia & Bluetones. W zespole tym grali Michael "Mudcat" Ward (bas), Anthony Geraci (instrumenty klawiszowe), oraz Neil Gouvin (perkusja) (nazwiska te pojawią się później na różnych płytach Ronnie Earl'a). Zespół ten występował w różnych bostońskich klubach bluesowych, stając się jedną z najpopularniejszych tamtejszych kapel bluesowych. Duża popularność oraz wysoki kunszt wykonawczy zespołu spowodowały, że z zespołem tym chętnie koncertowały różne "gwiazdy" muzyki bluesowej. Jeden z takich koncertów, z harmonijkarzem Walter'em Horton'em, został zarejestrowany i w 1980 roku wydany na płycie firmowanej nazwiskiem Walter'a Horton'a -"Little Boy Blue". Ronnie Earl nie był jeszcze muzykiem takiego formatu jakiego jest dzisiaj, ale kilka jego solówek gitarowych (np. w utworze "Lord Knows I Tried") zdradzało jego wielki talent.
 
W tym czasie Ronnie Earl był już członkiem wysoko cenionego w USA big-bandu blusowo-jazzowego Roomful of Blues, gdzie w 1979 roku zastąpił samego Duke'a Robillard'a. W zespole tym występował przez 8 lat, stając się jego pierwszoplanową postacią. Roomful of Blues z Ronnie Earl'em w składzie zagrał niezliczone ilości koncertów (wg. niektórych źródeł do 300 rocznie) oraz nagrał 6 płyt: 3 autorskie - "Hot Little Mama" (1980 r.), "Dressed Up To Get Messed Up" (1986 r.) oraz koncertową - "Live At Lupo's Heartbreak Hotel" (1987 r.), a także akompaniując "gwiazdom" bluesa: Eddie'mu "Cleanhead" Vinson'owi ("Eddie Cleanhead Vinson & Roomful Of Blues" - 1982 r.), Big Joe Turner'owi ("Blues Train" - 1983 r.) oraz Earl'owi King'owi ("Glazed" - 1987 r.). Chociaż na wymienionych tu płytach można usłyszeć wiele znakomitych partii gitary granych przez Ronnie'go Earl'a, to jednak formuła big-bandu nie dawała mu pełnych możliwości pokazania swojego gitarowego kunsztu. I najprawdopodobniej dlatego, w 1982 roku, nagrał pierwszą płytę firmowaną własnym nazwiskiem.
 
Była to płyta "Smokin'" ostatecznie wydana w 1983 roku. I dopiero na tej płycie można usłyszeć co potrafi Ronnie Earl. Takie kawałki jak na przykład instrumentalny "Baby Doll Blues" po prostu "zwalały z nóg" i od razu stawiały Ronnie'go Earl'a w gronie najwybitniejszych gitarzystów bluesowych naszej planety. Wkrótce ukazała się następna jego płyta - "They Call Me Mr Earl" (1984 r.) - również znakomita. Płyty te, wydane na winylu, są dziś bardzo trudno osiągalne, ale w 1988 roku zostały one wydane na CD zatytułowanym "Deep Blues". Po przesłuchaniu tego srebrzystego krążka trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem, że mamy do czynienia z wybitnym wirtuozem gitary. A był to dopiero początek drogi.
W 1987 roku Ronnie Earl opuścił szeregi Roomful of Blues i poświęcił się karierze solowej. Założył własny zespół - Ronnie Earl & The Broadcasters - i w 1988 roku nagrał z tym zespołem płytę "Soul Searching". W dwóch kawałkach na tej płycie gościnnie wystąpił Duke Robillard. Płyta jest bardzo dobra, może nie tak znakomita jak "Deep Blues", ale tu - w utworze "Ships Passing In The Night" - po raz pierwszy można usłyszeć, charakterystyczne dla Ronnie Earl'a, znakomite, cichutkie granie na gitarze (jakby "pieszczenie" strun).
 
Rok 1990 przyniósł dwie nowe płyty Ronnie'go Earla: z The Broadcasters - "Peace Of Mind" - dojrzalszą kontynuację "Soul Searching" oraz firmowaną tylko nazwiskiem Ronnie Earl - "I Like It When It Rains". Na tej drugiej płycie Ronnie Earl dość dużo gra wyłącznie na gitarze akustycznej. Ale i bez pomocy elektryczności radzi sobie znakomicie, czego dowodem jest na przykład wykonanie znanego standardu bluesowego "Sittin' On Top Of The World". W 1991 ukazuje się kolejna płyta Ronnie Earl & The Broadcasters - "Surrounded By Love". Znakomita! Kunszt gitarowy Ronnie'go Earl'a świeci już pełnym blaskiem. Solowa partia gitary w utworze "That's When My Soul Comes Down" to wprost arcydzieło! Z początku cichuteńko (te "pieszczenie" strun), a później "jazda na pełny gaz". Trzeba naprawdę mieć wielką wyobraźnię i znakomite umiejętności, aby stworzyć coś takiego. A i w innych kawałkach z tej płyty Earl pokazuje swoją wielką klasę.
 
Po tej płycie, dość płynny dotychczas, skład The Broadcasters ustabilizował się. Utworzyli go: znakomity "klawiszowiec" Bruce Katz, basista Rod Carey oraz perkusista Per Hanson. Skład ten nagrał cztery płyty, całkowicie instrumentalne. Serię tych płyt bez wokalu zapoczątkowała płyta "Still River" (1993 r.), następnie ukazały się: "Language Of The Soul" (1994 r.), koncertowa "Blues Guitar Virtuoso" (1995 r.) (w Europie płyta ta ukazała się w innej okładce, pod innym tytułem - "Blues & Fogiveness", bogatsza o jeden kawałek) oraz "Grateful Hearts: Blues & Ballads" (1996 r.). Wszystkie te płyty są wręcz rewelacyjne i trudno jest napisać cokolwiek więcej. Każda próba wskazania na jakiś szczególny utwór z którejś z tych płyt, skończy się na recenzji całej płyty, bo wszystkie kawałki na tych płytach są tak dobre, że gdy się coś powie o jednym z nich, to trzeba powiedzieć i o następnym, i o następnym ... Może warto tu podkreślić jedną rzecz: Ronnie Earl dość często gra na "czystej" gitarze, bez żadnych elektronicznych "ulepszaczy" dźwięku, a osiąga brzmienia, których wielu różnych gitarzystów nie jest w stanie osiągnąć z całą "deską" efektów gitarowych.
 
Można by się długo zachwycać powyższymi płytami, ale w 1996 roku Ronnie Earl stworzył płytę, która przelicytowała wszystko. Stanął bowiem "oko w oko" z trzema wybitnymi muzykami "czarnego" bluesa. Już sam Pinetop Perkins (pianino, śpiew) to legenda chicagowskiego bluesa. A jeszcze na tej sesji znaleźli się Calvin "Fuzz" Jones (gitara basowa) oraz Willie "Big Eyes" Smith (perkusja), czyli słynna sekcja rytmiczna z zespołu Muddy'ego Waters'a. Dodatkowo w sesji tej wziął udział "klawiszowiec" z The Broadcasters - Bruce Katz. Powstała płyta "Eye To Eye", która śmiało może rywalizować o tytuł najlepszej płyty w historii "elektrycznego" bluesa. Kunszt wykonawczy jest tak wysoki, że aż "dech w piersiach zapiera". A warto tu podkreślić, że płyta została nagrana bez żadnej studyjnej obróbki. Po prostu zespół został zmiksowany i grał, a co zagrał, to znalazło się na płycie. Tak wybitni muzycy mogli sobie na coś takiego pozwolić.
 
W następnym roku ukazuje się kolejna płyta Ronnie Earl'a z The Broadcasters - "The Colour Of Love". W zasadzie można by ją potraktować jako piątą płytę z wyżej omówionej serii, są jednak pewne różnice. Przede wszystkim pojawia się wokal. Co prawda tylko na jednym utworze - "Everyday Kinda Man", ale za to jaki wokal - śpiewa sam Gregg Allman. Perkusiści z The Allman Brothers Band - Jaimoe oraz Marc Quinones - wspomagają The Broadcoasters w kilku innych utworach, a producentem omawianej płyty jest Tom Dowd, etatowy producent Allman'ów. Pozwala to Ronnie'mu pokazać bardziej rock'owe oblicze. "The Colour Of Love" komentowana jest różnie: jedni wychwalają ją za różnorodność stylistyczną, inni krytykują za odejście od wypracowanego stylu i pewną niespójność. Jednak i jedni i drudzy przyznają, że płyta zawiera wiele znakomitych utworów, a gra Earl'a na gitarze jest - jak zwykle - rewelacyjna.
 
Omawiany tu okres od 1993 do 1997 roku jest bezsprzecznie najlepszym okresem w karierze Ronnie'go Earl'a. Zdobył w tym czasie kilka prestiżowych nagród: w corocznej ankiecie pisma "Down Beat" płyta "Grateful Hearts: Blues & Ballads" została uznana za "Album roku", dwukrotnie uhonorowano go bardzo liczącą się nagrodą W.C. Handy'ego (tzw. "Bluesowy Oskar") dla najlepszego bluesowego gitarzysty roku (1997 i 1998). Jednak po tym okresie coś "zazgrzytało" w karierze Ronnie'go Earl'a. Jak sam później przyznał, popadł w depresję, której jedną z przyczyn z pewnością były kłopoty osobiste (rozpad jego małżeństwa). Na kolejną jego płytę - "Healing Time" (1999 r.) - trzeba było czekać aż dwa lata, a płyta ta, pomimo wielu wspaniałych utworów, jako całość stwarza wrażenie niespójnej, jakby złożono je ze znakomitych, ale przypadkowo dobranych kawałków. Gdzieś też zagubił się charakterystyczny styl Ronnie'go Earl'a, rozsypał się zespół The Broadcasters.
 
Na szczęście ten słabszy okres w karierze gitarzysty nie trwał zbyt długo. W 2001 ukazuje się płyta "Ronnie Earl & Friends". Znowu jest to znakomita płyta bluesowa. Nagrana z udziałem wielu legendarnych muzyków (np. perkusista słynnego zespołu The Band - Levon Helm, "czarni" bluesmani James Cotton i Luther "Guitar Junior" Johnson oraz Kim Wilson, Irma Thomas, David Maxwell) jest tym, czego należałoby oczekiwać. Znowu trudno jest tu wskazać jakieś lepsze utwory, bo wszystkie są wspaniałe.
 
Po tej płycie Ronnie Earl stworzył nowy skład The Broadcasters: Dave Limina (pianino, organy), Jimmy Mouradian (gitara basowa) oraz Lorne Entress (perkusja). Z tym składem, dla małej kanadyjskiej wytwórni Stony Plain Records nagrał dwie płyty: "I Feel Like Goin' On" (2003 r.) oraz "Now My Soul" (2004r.). Pierwsza z nich, poza utworem "Mary Don't You Weep", gdzie śpiewa chór Silver Leaf Gosper Singers, jest całkowicie instrumentalna, śmiało można zaliczyć ją do kanonu najlepszych płyt Earl'a z okresu 1993-1997 r. W tytułach kilku nagrań z tej płyty (np. "Blues For Otis Rush" czy "Big Walter") Ronnie Earl składa hołd legendarnym artystom z bluesowej sceny. Na drugiej z tych płyt, w kilku kawałkach pojawia się wokal. Śpiewają Kim Wilson, Greg Piccolo oraz ponownie chór Silver Leaf Gospel Singers. Szczególnie wspaniała jest tu, trwająca prawie 11 minut, kompozycja Otis'a Rush'a - "Double Trouble", zaśpiewana przez Kim'a Wilson'a, okraszona rewelacyjnymi - jak zwykle - solówkami gitary. Lecz ponad połowa płyty jest instrumentalna, w stylu jak za najlepszych czasów.
 
Ronnie Earl będąc wspaniałym muzykiem występował i nagrywał w doborowym towarzystwie. Oprócz muzyków wymienionych w powyższym tekście, w różnych składach The Broadcasters lub gościnnie na płytach Ronnie'go Earl'a wystąpili: Kaz Kazanoff, Jerry Portnoy, Darrell Nulisch, Ron Levy, Curtis Salgado, Robert Jr. Lockwood, David "Fathead" Newman i wielu innych. Ale i Ronnie Earl bardzo chętnie był zapraszany przez innych wykonawców do udziału w sesjach nagraniowych do ich płyt. Płyty te trudno jest zliczyć, jest ich bardzo dużo. Dwie wymagają jednak wzmianki ponieważ udział w ich powstaniu Earl'a oraz jego zespołu jest porównywalny, a może nawet większy niż wykonawcy, któremu przypisuje się tą płytę. Są to: płyta Jimmy Rogers'a - "With Ronnie Earl & The Broadcasters" (1993r.) (zapis wspaniałego koncertu, jaki odbył się 7 czerwca 1991 r. na "Breminale Festival" w Bremen) oraz Joe Beard'a - "Blues Union" (1996r.). Obie płyty są doskonałe, głównie za sprawą Ronnie'go Earl'a i jego zespołu. I tu, jako ciekawostkę można podać, że jak kiedyś Ronnie Earl zastąpił Duke'a Robillard'a w Roomful of Blues, tak w 1998 r. Duke Robillard zastąpił Ronnie'go Earl'a w zespole Joe Beard'a. Powstały bowiem dwie płyty tego wykonawcy nagrane w składzie jak na "Blues Union" z jedną różnicą: na gitarze zamiast Ronnie'go Earla gra właśnie Duke Robillard.
Ronnie'go Earl'a można też usłyszeć na różnych płytach "składankowych". W szczególności należy tu wymienić serię koncertowych płyt "Black Top Blues-a-Rama". Ronnie Earl jest artystą chyba najczęściej pojawiającym się na tych płytach i to zarówno jako wykonawca własnego koncertu, jak i członek zespołów towarzyszących innym wykonawccom (np. Earl'owi King'owi).
 
Cały powyższy tekst przedstawia Ronnie'go Earl'a jako wspaniałego gitarzystę. Ale nie jest to jedyny jego talent. Należy bowiem napisać, że jest on również wspaniałym kompozytorem - około siedemdziesiąt procent utworów z jego płyt, w tym ogromna większość tych najpiękniejszych, są to jego własne kompozycje. Ponadto jest producentem lub współproducentem swoich płyt, a także innych wykonawców. Położył też niemałe zasługi w promowaniu młodych artystów. To właśnie jemu mogą zawdzięczać swoje kariery tacy wykonawcy jak John Campbell czy Bobby Radcliff. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	US	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Colour Of Love	Ronnie Earl	04.1998	-	44[1]	-/Polygram 537562	-

Eamon

Wśród młodych artystów, próbujących dostać się na szczyt - Eamon wykazał się sporym nowatorstwem. Zamiast kopiować przebrzmiałe style, młody nowojorczyk wymyślił coś, co według niego będzie nowym, chętnie naśladowanym kierunkiem muzycznym - ho-woop. To mieszanka surowego hip-hopu i delikatnego doo-woop - mówi 20-letni Eamon.

Wszystko rozpoczęło się od singla "F**k It (I Don't Want You Back)". Utwór łączy gniew ulicy z motywami klasycznej popowej piosenki miłosnej. Singiel od razu stał się hitem radiowym, ciesząc się popularnością w ponad 100 stacjach radiowych w Stanach Zjednoczonych, włączając New York (Z100), Boston, Filadelfię, Hartford i Detroit. Piosenka była numerem 1 w USA przez 5 kolejnych tygodni.

Eamon występuje na scenie od 9 roku życia. Często był widywany z grupą swojego ojca grającą doo-wop. Kiedy miał 15 lat spotkał producenta i kompozytora Milka Dee znanego z "Top Billin'", który ma na koncie takie sławy jak: MC Lyte, Janet Jackson, Mary J. Blige czy Sinead O'Connor. Milk Dee i Eamon wraz z producentami Markiem Passy i Yaredem Williamsem z First Priority Music Group szybko znaleźli wspólny język, czego wynikiem był debiutancki album wokalisty. Krążek zatytułowany "I Don't Want You Back" ukazał się w kwietniu 2004 roku.

W listopadzie 2006 roku ukazała się druga płyta Eamona - "Love & Pain".

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fuck It (I Don't Want You Back)	Eamon	04.2004	1[4][29]	16[21]	Jive 82876604852	[gold-US][gold-UK][written by Eamon Doyle/Kirk Robinson/Mike Passey][produced by Mike Passey/Milk Dee][37[20].R&B Chart]
I Love Them Ho's (Ho-Wop)	Eamon Feat. Ghostface	07.2004	27[9]	-	Jive 82876639212	[written by Kirk Robinson/Eamon Doyle/Harry Warren/Al Dubin][produced by R.Lee/Eamon]
(How Could You) Bring Him Home	Eamon	08.2007	61[3]	-	Jive CATCO 127635731	[written by Jud Mahoney/Nina Woodford/James Earp/Zach Charlton][produced by Milk Dee/Happy Perez]

Tytuł Wykonawca Data wydania UK US Wytwórnia [UK] Komentarz I Don't Want You Back Eamon 04.2004 6[11] 7[14] Jive 82876605892 [gold-US][gold-UK][written by Eamon/Mark Passy/Milk Dee/Roy Hamilton/V.Jeffrey Smith]