Phil COLLINS (właśc. Philip David Charles Collins; 30.01.1951, Chiswick,
Londyn, Wielka Brytania) - voc, dr, perc, k, g, b; kompozytor, autor
tekstów, producent nagrań; aktor. Syn sprzedawczyni, a później agentki
teatralnej June Collins i urzędnika ubezpieczeniowego Greville'a
Collinsa.
Kiedy miał pięć lat, mama, która w tym czasie pracowała w sklepie z
zabawkami, podarowała mu blaszany bębenek. Niedługo potem wymienił
kolejkę elektryczną starszego brata na niekompletny, używany zestaw
perkusyjny. A jako dwunastolatek został wtaścicielem niedrogiej nowej
perkusji. Chociaż bębnił całymi dniami, a także opanował podstawy gry na
pianinie, w tym czasie bardziej pociągały go sport (grał w szkolnej
drużynie piłkarskiej) i aktorstwo (udzielał się w dziecięcym teatrze).
Wiele wskazywało na to, że w przyszłości poświęci się tej ostatniej
pasji. Gdy matka zatrudniła się w agencji aktorskiej działającej przy
Barbara Speake Stage School, zaczął się kształcić w tej szkole, i w
następnych latach występował z powodzeniem m.in. w filmach,
przedstawieniach teatralnych, widowiskach telewizyjnych i słuchowiskach
radiowych.
Największą przygodą artystyczną byt udział w musicalu
Oliver!
Lionela Bartana, wystawionym w 1965 przez New Theatre na West Endzie w
Londynie; grał najpierw, przez kilka miesięcy, Artfula Dodgera (jego
popisowym numerem była piosenka
You've Got A Pick A Pocket Or Two),
a później,po przerwie, Noah Claypole'a, jako najbardziej ekscytujące
przeżycie z tego okresu wspomina natomiast statystowanie w scenie
występu telewizyjnego zespołu
The Beatles w komedii muzycznej
A Hard Day's Night {The Beatles; 1964, reż. Richard Lester).
Gdy jednak w 1967 na planie filmu dla dzieci
Calamity The Cow
pokłócił się z reżyserem i jego rolę skreślono, zniechęcił się do
aktorstwa. Wtedy postanowił skoncentrować się na karierze muzycznej.
Już wcześniej, w 1966, założył jako perkusista pierwszą własną grupę -
The Real Thing. Wykonywał z nią - głównie na zabawach w szkole Barbary Speake - soulowe przeboje wytwórni
Motown opracowane w konwencji muzyki
The Who (jedna ze wspierających formację wokalistek,
Andrea Bertorelli, została w 1975 jego pierwszą żoną; rozstanie z nią kilka lat później było jednym z głównych tematów płyty
"Face Value"). W 1967 poznał gitarzystę i basistę
Ronniego Caryla i z nim grał w następnych latach m.in. w zespołach rockowych
The Charge i
Freehold; z obydowoma występował już w klubach z prawdziwego zdarzenia, z pierwszym tylko w Londynie, z drugim w całym kraju.
W tym czasie krótko współpracował też z
The Cliff Charles Blues Band. W 1968 znalazł się wraz z Carylem w grupie akompaniującej czwórce ciemnoskórych wokalistów soulowych -
The Gladiators. Po rozstaniu z The Gladiators formacja ta przeobraziła się w
The Hickory i działała trochę na własny rachunek - wykonywała muzykę przypominającą wczesne dokonania
Yes - oraz akompaniowała Johnowi Walkerowi z
The Walker Brothers. W 1969 nawiązała współpracę ze znaną spółką kompozytorsko-autorską -
Alan Blaikley i Ken Howard, i pod jej opieką artystyczną nagrała jako
The Flaming Youth intrygujący concept album o treści science fiction -
"Ark II" (Fontana, 1969).
Ale mimo świetnych recenzji nie zdobyła popularności. Collins od
jakiegoś czasu rozglądał się już wówczas za pracą w zespole rokującym
większe nadzieje na przyszłość. W 1969 bez powodzenia zabiegał o miejsce
w
Manfred Mann Chapter III i
Dada, a w 1970 byt już
bliski dołączenia do Yes, jednakże ostatecznie do tego nie doszło (Bill
Bruford, który chciał porzucić Yes, zmienił zdanie). We wrześniu 1970
zgłosił się na przesłuchanie zorganizowane przez muzyków
Genesis i niebawem został zaangażowany do tej grupy.
Z początku dat się w niej poznać przede wszystkim jako świetny perkusista, podążający śladem jazzowych mistrzów, zwłaszcza
Buddy Richa, Howarda Jonesa i
Billy'ego Cobhama, chociaż sporadycznie też śpiewał (
For Absent Friends z płyty "Nursery Cryme", Charisma, 1971, i
More Fool Me
z "Selling England By The Pund", Charisma, 1973) oraz miał pewien wkład
w repertuar, w większym stopniu jednak jako aranżer niż kompozytor. Po
odejściu w 1975
Petera Gabriela to on został wszakże głównym
wokalistą formacji (zwracano uwagę, że ma barwę głosu bardzo zbliżoną do
poprzednika, ale śpiewa z większą swobodą), a w późniejszych latach
coraz więcej też dla niej tworzył. Miał istotny wpływ na dość
zdecydowany zwrot Genesis ku muzyce bliskiej popu. Występował w grupie z
wielkim powodzeniem do 1996. Od 1975 do 1982 nagrywał też,
potwierdzając, że jest wybitnym perkusistą, z innym zespołem -
jazzrockowym
Brand X.
Już w 1981, na długo przed rozstaniem z Genesis,
rozpoczął spektakularną karierę solisty. Początek był dość niewinny. W
końcu lat siedemdziesiątych, gdy po rozwodzie z pierwszą żoną jego życie
prywatne legło w gruzach, usiłował wyjść z kryzysu psychicznego,
tworząc i w domowym zaciszu nagrywając piosenki: bardzo osobiste i
bardzo gorzkie. Zamierzał zaproponować je zespołowi, ale mający w nim
decydujący głos Tony Banks i Mike Rutherford zaakceptowali na powstającą
wtedy płytę
"Duke" (Charisma, 1980) tylko dwie,
Misunderstanding i
Please Don't Ask, a odrzucili jako zbyt proste m.in.
In the Air Tonight i
I Missed' Again.
Z początku nie myślał o wydaniu solowego albumu, ale gdy został
zaproszony do udziału w audycji londyńskiego Capital Radio i przedstawił
kilka spośród zarejestrowanych utworów, dat się przekonać do tego
pomysłu. Tak narodziła się idea płyty, którą chciał nazwać "Interiors"
lub "Exposure", ale pierwszy tytuł wykorzystał już Woody Allen, a drugi
Robert Fripp, ostatecznie więc stanęło na
"Face Value",
podsuniętym przez nową sympatię, Jill Tavelman. Zdecydował się użyć po
prostu nagrań dokonanych w domu, właściwie amatorskich, jedynie trochę
je dopracowując - przy pomocy zaproszonych muzyków, jak dwaj
współpracownicy Genesis,
Daryl Stuermer - g i
Chester Thompson - dr, kolega z Brand X,
Peter Robinson - k, a także m.in.
Eric Clapton -g,
Lakshmirnarayana Shankar - viol,
Alphonso Johnson - b,
John Giblin - b,
Ronnie Scott - s, S
tephen Bishop - voc oraz sekcja instrumentów dętych zespołu
Earth, Wind And Fire.
Sam wziął na siebie obowiązki producenta. Ale ponieważ zależało mu na
uzyskaniu brzmienia jak na trzecim albumie Petera Gabriela, w którego
powstaniu wziął gościnnie udział, poprosił o pomoc, zwłaszcza podczas
miksowania nagrań,
Hugh Padghama, współpracownika pierwszego
wokalisty Genesis (pamiętny podkład rytmiczny w In The Air Tonight
został niemal skopiowany z nagrania Gabriela
Intruder).
Wydana w lutym 1981 płyta zaskoczyła wszystkich - wdziękiem, głębią
emocjonalną, klasą. Była zbiorem murowanych przebojów, jak pomysłowo
łączący melancholijną melodię i kanonadę bębnów w finale
In The Air Tonight, przesycony soulową atmosferą
I Missed Again, epatujący południowoamerykańską aurą
This Must Be Love czy całkiem świadomie ocierający się o kicz
If Leaving Me Is Easy. Znalazły się na niej także nowa wersja piosenki
Behind The Lines, znanej już z albumu "Duke" Genesis, oraz przeróbka jednego z najbardziej intrygujących utworów
The Beatles,
Tomorrow Never Knows.
Całość odniosła wielki sukces po obu stronach Atlantyku, a wszystkie
wydane w tym czasie single pojawiły się na listach przebojów:
In The Air Tonight/The Roof Is Leaking ze stycznia 1981,
I Missed Again/I'm Not Moving z marca i
If Leaving Me Is Easy/Drawning z maja tego roku.
Następna płyta,
"Hello, I Must Be Going!" (tytuł wzięty z tekstu piosenki Groucho Marxa
Captain Spaulding)
z listopada 1982, znowu wyprodukowana przy pomocy Padghama, nagrana
przy współudziale m.in. Stuermera, Robinsona, Giblina, Petera Gabriela -
voc,
Stinga - voc i
Mo Fostera - b, a także sekcji dęciaków Earth, Wind And Fire, była dziełem bardzo podobnym do "Face Value" (np. piosenki
Thru' These Walls i
I Don't Care Anymore
przypominały In The Air Tonight), mniej co prawda oryginalnym i
nowatorskim, ale za to o wiele cieplejszym, i tym razem w repertuarze
znalazła się przeróbka -
You Can't Hurry Love, starego przeboju
The Supremes,
niejako zapowiadająca bardziej zdecydowany zwrot ku czarnej muzyce.
Album był bestsellerem, ale tylko jeden z towarzyszących mu singli
odniósł sukces na listach -
You Can't Hurry Love/ I Cannot Believe It's True z listopada 1982.
Można było odnieść wrażenie, że solowa kariera Collinsa trochę się załamała, jednakże wydana w kwietniu 1984 płytka z piosenką
Against All Odds (Take A Look At Me Now), nagraną do filmu
Against All Odds (Bez szans; 1984, reż. Taylor Hackford), przywróciła mu gwiazdorski status.
Płyta
"No jacket Required" z lutego 1985, znowu wyprodukowana wraz z Padghamem, nagrana przy pomocy m.in. Stuermera, Gabriela, Stinga,
Helen Terry- voc i
Lee Sklara
- b, okazała się najpopularniejszym dokonaniem Collinsa. Nie bez
znaczenia byt fakt, że typowe dla stylu kompozytorskiego Collinsa
piosenki - ckliwe, melancholijne, nastrojowe, jak
One More Night czy
We Said Hello Goodbye, ale przede wszystkim ekspresyjne, przesycone soulową aurą, porywające do tańca, jak
Sussudio (ocierająca się niestety o plagiat
7999 Prince'a) czy
Who Said I Would?
- zyskały tym razem bardziej nowoczesną oprawę. Teksty, jak na
poprzednich płytach, poświęcone były uczuciom (w 1984 Phil poślubił
Jill), ale nie tylko; np. utwór
Long Long Way To Go dotyczył konfliktów w Irlandii, a piosenka
Take Me Home - cierpień ludzi chorych psychicznie.
Wszystkie towarzyszące albumowi single odniosły sukces na listach przebojów; były to:
Sussudio/The Man With The Horn ze stycznia 1985,
One More Night/I Like The Way z kwietnia,
Take Me Home/We Said Hello Goodbye z lipca i wyłącznie amerykański
Don't Lose My Number/We Said Hello Goodbye z tego samego miesiąca i roku. W tym okresie hitami były też utwory
Easy Lover, nagrany w duecie z
Philipem Baileyem, wydany w lutym 1985, i
Separate Lives (kompozycja
Stephena Bishopa), nagrany w duecie z
Marilyn Martin do filmu
White Nights (Białe noce; 1985, reż. Taylor Hackford), wydany we wrześniu tego roku.
W lipcu 1985 Collins ugruntował sukces występami na koncertach Live Aid
- jedyny zaśpiewał tego samego dnia zarówno w Londynie, jak i
Filadelfii, dokąd zdążył dolecieć samolotem Concorde (w Filadelfii
zaprezentował się nie tylko jako solista, ale też jako perkusista
Led Zeppelin i zespołu
Erica Claptona). W tym czasie wrócił do aktorstwa, wystąpił m.in. w jednym z odcinków serialu
Miami Vice (Policjanci z Miami; w 1986; wykonał w nim piosenkę
Life Is A Rat Race) oraz wcielił się w Bustera Edwardsa, uczestnika "napadu stulecia", w romantycznej komedii kryminalnej
Buster (Buster; 1988, reż. David Green). Nagrał do filmu kilka piosenek, a dwie byty przebojami:
A Groovy Kind Of Love (przeróbka starego hitu
The Mindbenders), wydana na singlu w sierpniu 1988, i
Two Hearts (owoc współpracy kompozytorskiej z jednym z mistrzów muzyki soul -
Lamentem Dozierem), wydana na singlu w listopadzie tego roku.
Kolejnym udanym dokonaniem Collinsa okazała się płyta
"...But Seriously"
z listopada 1989, jeszcze jeden owoc współpracy z Padghamem, a także ze
Stuermerem, Claptonem, Bishopem, Sklarem, dęciakami spod znaku Earth,
Wind And Fire,
Davidem Crosbym - voc,
Steve'em Winwoodem - k,
Dominikiem Millerem - g czy
Pino Palladino - b. Tak jak poprzednio doskonale współgrały na niej melancholijne ballady w rodzaju
Another Day In Paradise, That's just The Way It Is czy
Father To Son z muzyką taneczną o soulowym rodowodzie, jak
Hang in Long Enough czy
Something Happened On The Way To Heaven.
Również tym razem niektóre teksty zaskakiwały poważną problematyką
społeczną, np. Another Day In The Paradise dotyczył losu ludzi
bezdomnych, a
Colours rasizmu w wydaniu Republiki Południowej Afryki. "...But Seriously" towarzyszyła cała seria popularnych singli:
Another Day In Paradise/Heat On The Street z listopada 1989 oraz
I Wish It Would Rain Down/Homeless (Another Day In Paradise - Demo) ze stycznia 1990, amerykański
Do You Remember?/l Wish It Would Rain Down z kwietnia,
Something Happened On The Way To Heaven/Rain Down (wersja demo) z kwietnia,
That's just The Way It Is/Broadway Chorus (Something Happened On The Way To Heaven - Demo) i
Hang In Long Enough/Around The World In 80 Prestets z września tego roku.
Dokumentem światowej trasy promującej płytę (z zespołem, w którego składzie znaleźli się m.in. Stuermer, Thompson, Sklar i
Brad Cole - k) był dwupłytowy album
"Serious Hits... Live!"
z listopada 1990. Okazał się jednak raczej popisem rutyny niż inwencji.
Zawierał niemal wszystkie wielkie przeboje artysty (z wyjątkiem /
Missed Again). Towarzyszył mu koncertowy singel -
Do You Remember?/Against All Odds (Take A Look At Me Now) z tego samego miesiąca. Wkrótce potem artysta znowu wystąpił w kilku filmach - zagrał małą rolę w
Hook;
(Hook; 1991, reż. Steven Spielberg), dużą, demonicznego urzędnika
ubezpieczeniowego, (Phil Oszust Collins; Oszust; 1992, reż. Stephan
Elliott) oraz wyrazisty epizod w
And The Band Played On (A orkiestra grała dalej; 1993, reż. Roger Spottiswoode).
W maju 1993 trafił na rynek singel z utworem
Hero -owocem współpracy z
Davidem Crosbym. A w listopadzie tego roku ukazał się kolejny solowy album artysty -
"Both Sides", promowany płytkami
Both Sides Of The Story/Always (wersja koncertowa) z października 1993 oraz
Everyday/Don't Call Me Ashley ze stycznia 1994 i
We Wait And We Wonder/Hero
z kwietnia tego roku. Był niejako powrotem do punktu wyjścia. Tak jak
"Face Value" zawierał piosenki bardzo osobiste i zazwyczaj niezwykle
bolesne (nieco wcześniej muzyk rozstał się z drugą żoną), kameralne i
wyciszone, zarejestrowane w domowym studiu, bez pomocy dodatkowych
muzyków. Podczas pracy nad "Face Value" Collins dopracował jednak
nagrania oraz wzbogacił partiami zaprzyjaźnionych muzyków.
Tym razem
zdecydował się wydać swoje szkice bez większych poprawek. Powstała
całość nieupozowana i nieutadzona, boleśnie szczera, poruszająca. Świat
był jednak zaskoczony i właściwie rozczarowany (chociaż w Wielkiej
Brytanii "Both Sides" odnotowano na pierwszym miejscu listy
bestsellerów). Artysta wyrósł wszakże na wielką gwiazdę muzyki pop, a od
gwiazdy muzyki pop oczekuje się doskonałego produktu, nie zaś piosenek w
wersjach brudnopisowych,nie dopracowanych, utrzymanych w jednorodnej
tonacji kolorystycznej z przewagą szarości, cóż z tego, że płynących
zgłębi serca (np.
Can't Turn Back The Years, Everyday, I've Forgotten Everything, Can't Find My Way, Survivors, We Fly So Close).
Płyta
"Dance Into The Light" z października 1996, nagrana
już po rozstaniu z Genesis, znowu przy pomocy Padghama jako
współproducenta oraz takich muzyków, jak Stuermer, Cole, przyjaciel
sprzed lat
Ronnie Caryl -g oraz
Nathan East - b, zawierała znowu perfekcyjną, utrzymaną w dobrze znanym collinsowym stylu, ale niestety dość mdłą muzykę pop, np. D
ance Into Tnę Light, That's What You Said, Lorenzo, Love Police, It's In Your Eyes, Oughta Know By Now i
No Matter Who.
Najgorszym punktem całości była konfekcyjna przeróbka niezwykłej ballady
Boba Dylana The Times They're A-Changin'. Ukazały się też single
Dance Into Tnę Light/Take Me Down z września 1996 i
It's In Your Eyes/Don't Want To Co z grudnia tego roku oraz
Wear My Hat z lipca 1997.
Podsumowanem solowej piosenkarskiej kariery artysty była zgrabna składanka
"Hits" z października 1998, zawierająca jego przeboje, także filmowe:
Against All Odds, Separate Lives, A Groovy Kind Of Love i
Two Hearts, a ponadto jedno nowe nagranie, przeróbkę
True colours z repertuaru
Cyndi Lauper (produkcja: Babyface).
Koncertowym albumem
"A Hot Night In Paris" z wiosny 1999 (produkcja:
Stuermer i
Don Murray)
Collins przypomniał się jako perkusista zafascynowany jazzem spod znaku
Buddy Richa i Sonny'ego Payne'a. Z utworzonym w 1996 własnym big
bandem, do którego pozyskał m.in. Stuermera, Cole'a,
Geralda Albrighta - as,
Larry'ego Panellę - ts,
Arturo Velasco - tb,
Alana Hooda - tp, flh i
Harry'ego Kima - tp, llh, a także, jako gościa,
George'a Duke'a - k, zaproponował co prawda głównie pełne jazzowej swady orkiestrowe instrumentalne przeróbki przebojów swoich i Genesis, jak
Sussudio, Against All Odds, That's All, Invisible Touch czy kilka utworów z okresu
"A Trick Of The Tail" powiązanych w Los Endos Suite, ale porwał się też np. na wykonanie słynnej kompozycji
Milesa Davisa Milestones (autorami opracowań byli m.in. Albright, Mike Barone, Sammy Nastico, John Clayton Jnr. i Arif Mardin).
Odmienny charakter miała płyta
"Tarzan" z sierpnia tego roku. Zawierała muzykę ze ścieżki dźwiękowej disneyowskiego filmu
Tarzan
(Tarzan; 1999, reż. Kevin Lima i Chris Buck), głównie kompozycje
orkiestrowe Marka Manciny, ale też kilka nowych, pełnych dramatyzmu
piosenek Collinsa, m.in.
Two Worlds, You'll Be In My Heart (zaśpiewana w duecie z
Glenn Close),
Son Or Man i
Strangers Like Me.
Wielokrotnie nagradzany i wyróżniany, otrzymał m.in. honorowy doktorat
Berklee College w Bostonie (w 1991) oraz - za działalność na rzecz
organizycji charytatywnej Prince's Trust księcia Karola - odznaczenie
Lieutenant of the Royal Victorian Order (w 1994).
Dyskografię uzupełniają m.in. nagrania koncertowe, np.
In The Air Tonight na płycie
"The Secret Policeman's Other Ball - The Music" (Springtime, 1982), dokumentującej imprezę charytatywną na rzecz Amnesty International, oraz studyjne
Burn Down Thę Mission na
"Two Rooms - Celebrating The Songs Of Eiton John And Bernie Taupin" (Rocket,
1991) z piosenkami Eltona Johna w różnych wykonaniach,
Somewhere na
"The Songs Of West Side Story" (1996) z songami z musicalu
West Side Story Leonarda Bernsteina i Stephena Sondheima w różnych interpretacjach oraz
Golden Slumbers na
"In My Life" (Echo, 1998) z przebojami The Beatles w nowych opracowaniach George'a Martina.
Collins jako perkusista, a niekiedy również wokalista, uczestniczył w sesjach m.in.
Petera
Gabriela, Roberta Frippa, Mike'a Oldfielda, Roberta Planta, Juliana
Lennona, Gary'ego Brookera, Paula McCartneya, Tommy'ego Bolina, Petera
Banksa, Briana Eno, Johna Cale'a, Roda Argenta, Jacka Lancastera, Dave'a
Greenslade'a, Elliotta Murphy'ego, Colina Scotta i
Quincy'ego Jonesa oraz zespołów
Thin Lizzy, Camel, Tears For Fears, Cafe Jacques, Manhattan Transfer i
Fourplay. Wielu artystów wsparł nie tylko jako muzyk, ale też producent nagrań; w tej roli wspomagał m.in.
Erica Claptona, Johna Martyna, Fridę, Adama Anta, Stephena Bishopa, Philipa Baileya, Davida Crosby'ego, Howarda Jonesa i
The Four Tops (niektórym, np. Claptonowi i Martynowi, towarzyszył też na scenie).
Na płycie
"The Best Of Phil Collins" (Virgin, 1990)
znalazły się jego przeboje w orkiestrowym opracowaniu Louisa Clarka i w
wykonaniu Royal Philharmonic Orchestra, a na
"Hits Of Phil Collins" (Disky, 1992) jego piosenki w różnych interpretacjach.
Syn artysty,
Simon Collins, zadebiutował w październiku 1999 płytą "
All Of Who You Are" (Atlantic) z nijakim repertuarem poprockowym.
|
Single |
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK] |
Komentarz |
| In the air tonight/The roof is leaking | Phil Collins | 01.1981 | 2[19] | 19[17][05.81] | Virgin VSK 102 | [3x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| I missed again/I' m not moving | Phil Collins | 03.1981 | 14[8] | 19[16] | Virgin VS 402 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| If leaving me is easy/Drawing board:In the air tonight-I missed again-If leaving me is easy | Phil Collins | 05.1981 | 17[8] | - | Virgin VS 423 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins] |
| Thru' these walls/Do you know,do you care | Phil Collins | 10.1982 | 56[2] | - | Virgin VS 524 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| You can' t hurry love/I cannot believe it' s true side B in US-Do you know ,do you care | Phil Collins | 11.1982 | 1[2][16] | 10[21] | Virgin VS 531 | [2x-platinum-UK][written by Brian Holland/Lamont Dozier/Eddie Holland][produced by Phil Collins, Hugh Padgham][Original by Supremes] |
| Don' t let him steal your heart away/Thunder and lighting | Phil Collins with The Martyn Ford Orch | 03.1983 | 45[5] | - | Virgin VS 572 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Why Can't It Wait 'Til Morning?/Like China | Phil Collins | 05.1983 | 89 | - | Virgin VS 603 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| I don' t care anymore/The west side | Phil Collins | 02.1983 | - | 39[11] | Atlantic 89 877 [US] | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| I cannot believe it' s true/Thru these walls | Phil Collins | 05.1983 | - | 79[4] | Atlantic 89 864 [US] | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Against all odds/The Search | Phil Collins | 02.1984 | 2[14] | 1[3][24] | Virgin VS 674 | [gold-US][platinum-UK][written by Phil Collins][produced by Arif Mardin][piosenka z filmu o tym samym tytule] |
| In the air tonight/I missed again | Phil Collins | 10.1984 | - | 102[6] | Atlantic 13 231 | |
| Sussudio /The man with the horn | Phil Collins | 01.1985 | 12[9] | - | Virgin VS 736 | [gold-US][silver-UK][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, The System][8[14].R&B Chart] |
| One more night/I Like the Way US side B:The man with the horn | Phil Collins | 02.1985 | 4[9] | 1[2][18] | Virgin VS 755 | [gold-US][silver-UK][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham][80[2].R&B Chart] |
| Easy lover/Woman | Phillip Bailey & Phil Collins | 03.1985 | 1[4][12] | 2[23][11.84] | CBS A 4915 | [platinum-UK][gold-US][written by Philip Bailey/Phil Collins/Nathan East][produced by Phil Collins][3[19].R&B Chart] |
| Take me home/We said hello goodbye | Phil Collins | 07.1985 | 19[9] | 7[16][03.86] | Virgin VS 777 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Don' t lose my number/We said hello goodbye | Phil Collins | 07.1985 | - | 4[18] | Atlantic 89 536 [US] | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Separate lives/I don' t wanna know | Phil Collins & Marilyn Martin | 09.1985 | 4[13] | 1[1][21] | Virgin VS 818 | [silver-UK][written by Stephen Bishop][produced by Arif Mardin, Phil Collins][temat miłosny z filmu "Movie Nights"] |
| In the air tonight ' 88 remix | Phil Collins | 06.1988 | 4[9] | - | Virgin VSK 102 | |
| Groovy kind of love/Big noise [inst] | Phil Collins | 08.1988 | 1[2][12] | 1[2][25] | Virgin VS 1117 | [gold-US][silver -UK][written by Toni Wine/Carole Bayer Sager][produced by Phil Collins, Anne Dudley][original by Toni Wine-1963r] |
| Two hearts/The Robbery | Phil Collins | 11.1988 | 6[11] | 1[2][18] | Virgin VS 1141 | [silver-UK][written by Phil Collins/Lamont Dozier][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Another day in paradise/Heat on the street | Phil Collins | 11.1989 | 2[11] | 1[4][18] | Virgin VS 1234 | [platinum-UK][platinum-UK][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| I wish it would rain down/Homeless | Phil Collins | 01.1990 | 7[9] | 3[17] | Virgin VS 1240 | [silver-UK][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Do you remember?/I wish it would rain down | Phil Collins | 04.1990 | 57[5][11.90] | 4[19] | Virgin VS 1305 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Something happened on the way to heaven/I Wish It Would Rain Down | Phil Collins | 04.1990 | 15[7] | 4[22][07.90] | Virgin VS 1251 | [written by Phil Collins,Daryl Stuermer][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| That' s just the way it is/Broadway chorus | Phil Collins | 07.1990 | 26[5] | - | Virgin VS 1277 | [written by Phil Collins,Richard West][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Hang in long enough/Around the in 80 presets | Phil Collins | 09.1990 | 34[3] | 23[13] | Virgin VS 1300 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Who said i would [live]/Doesn't Anybody Stay Together Anymore?" (live) | Phil Collins | 01.1991 | - | 73[5] | album cut | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Hero/Coverage | David Crosby feat Phil Collins | 05.1993 | 56[3] | 44[20] | Atlantic 87 360 [US] | [written by Phil Collins,David Crosby][produced by Phil Collins] |
| Both sides of the story/Always [live] | Phil Collins | 10.1993 | 7[10] | 25[17] | Virgin VS 1500 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Everyday /Don' t call me Ashley | Phil Collins | 01.1994 | 15[6] | 24[20] | Virgin VS 1505 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins] |
| We wait and we wonder/Hero [with David Crosby] US side B:Can't turn back the years | Phil Collins | 04.1994 | 45[4] | 125[1] | Virgin VS 1510 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Dance into the light/Take me down | Phil Collins | 09.1996 | 9[13] | 45[16] | Face Value EW 066C | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| It' s in your eyes/Don' t want to go | Phil Collins | 12.1996 | 30[12] | 79[7] | Face Value 076C | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Wear my hat | Phil Collins | 07.1997 | 43[3] | - | Face Value EW 113C | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| True colours/ Don't Lose My Number/Take Me Home | Phil Collins | 10.1998 | 26[12] | 112[19] | Virgin VS 1715 | [written by Tom Kelly, Billy Steinberg][produced by Phil Collins, Hugh Padgham][#1 hit For Cindy Lauper in 1986] |
| You' ll be in my heart/Trashin' the camp | Phil Collins | 11.1999 | 17[12] | 21[20] | Walt Disney 0100735SDNY | [platinum-UK][2x-platinum-US][written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Rob Cavallo][piosenka z filmu "Tarzan"] |
| In the air tonite [re-issue] | Lil' Kim feat Phil Collins | 09.2002 | 26[2] | - | WEA 8573 89587 0 | [written by Kimberly Jones, Phil Collins][produced by The Neptunes] |
| Can' t stop loving you/High Flying Angel | Phil Collins | 11.2002 | 28[2] | 76[20] | Face Value 0927-49327-2 | [written by Billy Nicholls][produced by Phil Collins, Rob Cavallo][piosenka oryginalnie nagrana przez Billy Nicholls w 1977r] |
| The Least You Can Do / Wake Up Call | Phil Collins | 03.2003 | 86[2] | - | Face Value 50-50466-4187-2-2 | [written by Phil Collins, Daryl Stuermer][produced by Phil Collins, Rob Cavallo] |
| Home | Bone Thugs-N-Harmony feat Phil Collins | 03.2003 | 19[8] | - | Epic 6738302 | [written by Phil Collins,Tim Middleton,Ainsley Henderson][produced by S. Howse, A. Henderson, C. Scruggs, B. McCane, P. Collins] |
| Look through my eyes/Transformation | Phil Collins | 11.2003 | 61[2] | - | Walt Disney DISNEY001 | [written by Phil Collins][produced by Phil Collins, Mark Mancina][piosenka z filmu Brother beat"] |
| In The Air Tonight {2007} | Phil Collins | 09.2007 | 14[16] | - | Virgin VS 102 | - |
|
Albumy
|
| Tytuł |
Wykonawca | Data wydania |
UK |
US |
Wytwórnia
[UK/US] |
Komentarz |
| Face value | Phil Collins | 02.1981 | 1[3][274] | 7[164] | Virgin V 2185/Atlantic 16 029 | [ 5x-platinium-US][5x-platinum-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Hello i must be going | Phil Collins | 11.1982 | 2[164] | 8[141] | Virgin V 2252/Atlantic 80 035 | [3x-platinium-US][3x-platinum-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| No jacked required | Phil Collins | 01.1985 | 1[5][176] | 1[7][123] | Virgin V 2345/Atlantic 81 240 | [12x-platinium-US]6x-platinum- UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| ...But seriously | Phil Collins | 11.1989 | 1[15][69] | 1[3][90] | Virgin V 2620/Atlantic 82 050 | [4x-platinium-US][9x-platinum- UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| Serious hits...live! | Phil Collins | 11.1990 | 2[58] | 11[97] | Virgin PCLP 1/Atlantic 82 157 | [4x-platinium-US][4x-platinum-UK][produced by Phil Collins,Robert Colby] |
| Both sides | Phil Collins | 11.1993 | 1[1][21] | 13[30] | Virgin V 2800/Atlantic 82 550 | [platinium-US][2x-platinum-UK][produced by Phil Collins] |
| Dance into the light | Phil Collins | 10.1996 | 4[25] | 23[20] | East West 0630 6000-2/Atlantic 82 949 | [gold-US][gold-UK][produced by Phil Collins, Hugh Padgham] |
| ...Hits | Phil Collins | 10.1998 | 1[1][207] | 18[102] | Virgin CDV 2870/Atlantic 83 139 | [3x-platinium-US][6x-platinum-UK] |
| A hot night in Paris | Phil Collins Big Band | 05.1999 | 103[2] | - | Wea 3984 27221-2/WEA 83 198 | |
| Testify | Phil Collins | 11.2002 | 15[12] | 30[16] | Face Value 0927-49273-2/Atlantic 83 139 | [gold-UK][produced by Rob Cavallo] |
| Platinum Collection | Phil Collins | 05.2004 | 4[51] | - | -/Virgin 7243 8 63734 2 7 | [platinum-UK][produced by Phil Collins & Hugh Padgham] |
| Love Songs - A Collection . . . Old And New | Phil Collins | 11.2004 | 9[35] | 51[6] | -/Face Value 78 058 | [2x-platinum-UK][gold-US] |
| Take a Look at Me Now: The Collection | Phil Collins | 02.2016 | 50[1] | - | -/Rhino 0081227953904 | [produced by Phil Collins] |
| Going Back | Phil Collins | 10.2010 | 1[1][16] | 34[4] | -/Atlantic 0075678924484 | [gold-UK][produced by Phil Collins] |
| The Singles | Phil Collins | 10.2016 | 2[341] | 44[8] | -/Rhino 0081227945930 | [2x-platinum-UK][produced by Phil Collins, Babyface ,Rob Cavallo ,Mark Mancina, Arif Mardin, Hugh Padgham] |
