Belle Stars

Belle Stars to żeńska grupa pop powstała w Londynie w 1980r po rozwiązaniu grupy ska Bodysnatchers.Po jej rozwiązaniu gitarzystka Sarah-Jane Owen ,saksofonistka Miranda Joyce ,pianistka Penny Leyton i perkusistka Judy Parsons (drums) pstanowiły założyć nowy zespół,dokoptowując basistkę Lesley Shone i wokalistkę Jennie McKeown.

Ich debiut sceniczny miał miejsce w Boże Narodzenie 1980r.W krótkim czasie dużą popularność zyskały ich występy na żywo na londyńskiej scenie muzycznej grając w takich renomowanych klubach jak Dingwalls, Hope & Anchor i the Marquee.Krótko po tym jak ich twarze zdobiły okładkę Sounds,podpisały kontrakt z wytwórnią Stiff.

Debiutancki singiel "Hiawatha"/"Big Blonde" wydany wiosną 1981r wyprodukowali znani ze współpracy z Madness-Clive Langer i Alan Winstanley.Sam zespół występował jako grupa support podczas koncertów The Beat i Madness.Ci sami producenci sygnowali drugi singiel "Slick Trick"/"Take Another Look",który podobnie jak pierwszy przepadł na listach bestsellerów,ale wzbudził zainteresowanie mediów.
W tym samym czasie od grupy odchodzi do The Deltones ,Penny Leyton ,a jej miejsce zajmuje saksofonistka i pianistka Clare Hirst.

Gdy przepadł na listach ich trzeci singiel "Another Latin Love Song",zdecydowały się na wydanie covera Dixie Cups z 1965r- "Iko Iko",który trafił na Top40 UK Chart w czerwcu 1982r.Belle Stars powtórzyły sukces utworami "The Clapping Song",tym razem własną wersją przeboju Shirley Ellis z 1965r oraz "Mockingbird", hit Inez and Charlie Foxx z 1969r.

W styczniu 1983r wydają swój sztandarowy przebój "Sign Of The Times" cieszący się dużą popularnością w całej Europie.Następnym krokiem było wydanie debiutanckiego albumu,który zawierał oprócz utworów wydanych wcześniej na singlach także covery :duetu Bob & Earl-"Harlem Shuffle" i Ala Wilsona "The Snake".Każdy następny singiel po "Sign Of The Times" cieszył się mniejszym powodzeniem-"Sweet Memory", miejsce 22 na listach w 1983r; "Indian Summer" #52 w sierpniu; "The Entertainer" w ogóle nie trafia na listy przebojów.Brak kolejnych sukcesów jest przyczyną odejścia McKeowna.

W 1984r wytwórnia Stiff przeżywa kryzys co dało asumpt do połączenia się z Island,a w 1985r kupuje ją ZTT ,której właścicielami byli małżonkowie Trevor Horn i członkini Art Of Noise-Jill Sinclair.Pod nowym kierownictwem już jako trio ,Belle Stars nagrywają kolejny singiel "World Domination"/"Just A Minute" ,który wyprodukował słynny team z Nowego Jorku-4th & Broadway.Jeszcze w 1989r wchodzą na listę Billboardu swoim starym hitem "Iko Iko" pochodzącym ze ścieżki filmowej "Rain man".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Iko Iko/Reason	Belle Stars	06.1982	35[6]	-	Stiff BUY 150	[oryginalnie nagrana przez Dixie Cups][written by Boogaloo Joe Jones, Jesse Thomas, Barbara Anne Hawkins, Rosa Lee Hawkins, Joan Marie Johnson, Sharon Jones][produced by Brian Tench][oryginalnie nagrana przez Dixie Cups]
The clapping song/Blame	Belle Stars	07.1982	11[9]	-	Stiff BUY 155	[written by Lincoln Chase][produced by P. Collins]
Mockingbird/Turn Back The Clock	Belle Stars	10.1982	51[3]	-	Stiff BUY 159	[written by Inez Foxx, Charlie Foxx][produced by Peter Collins]
Sign of the times/Madness	Belle Stars	01.1983	3[11]	75[4]	Stiff BUY 167	[written by Hirst, Matthias, Parsons, Shone, Joyce, Owen, Barker][producer by Peter Collins][43[7].Hot Disco/Dance;Warner 29 657 12"]
Sweet memory/April Fool	Belle Stars	04.1983	22[9]	-	Stiff BUY 174	[written by Belle Stars][produced by Peter Collins]
Indian summer/Sun sun sun	Belle Stars	08.1983	52[4]	-	Stiff BUY 185	[written by Jennie Matthias, Judy Parsons, Lesley Shone, Miranda Joyce, Sarah-Jane Owen, Stella Barker][produced by Brian Tench]
The entertainer	Belle Stars	10.1983	95[3]	-	Stiff BUY 187	[written by Belle Stars][produced by Anne Dudley]
80' Romance/It' s time	Belle Stars	07.1984	71[4]	-	Stiff BUY 200	[written by Belle Stars][produced by Anne Dudley,Peter Collins ]
World Domination	Belle Stars	11.1986	-	-	-	[written by Belle Stars][produced by Allen George, Fred McFarlane][2[13].Hot Disco/Dance;MCA 23 671 12"]
Iko Iko/Las Vegas [Hans Zimmer]	Belle Stars	03.1989	98[2]	14[18]	Capitol 44 343 [US]	[piosenka z filmu "Rain man"][7[8].Hot Disco/Dance;Capitol 15 475 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Belle Stars	Belle Stars	02.1983	15[12]	191[2]	Stiff SEEZ 45	[produced by Brian Tench,Peter Collins,Pete Wingfield ]

Carson Parks

Clarence Carson Parks II (ur. 26 kwietnia 1936 r. - zm. 22 czerwca 2005 r.), Często znany jako C. Carson Parks , był amerykańskim autorem piosenek, wydawcą muzyki, muzykiem i piosenkarzem, najbardziej znanym z napisania hitu " Somethin 'Stupid ". Jego młodszym bratem jest kompozytor Van Dyke Parks .

Parks urodził się w Filadelfii ,jako syn psychiatry. Początkowy trening muzyczny Carsona rozpoczął  jako student międzynarodowej sławy American Boychoir School (dawniej The Columbus Boychoir School). Po ukończeniu Phillips Academy w Andover, Massachusetts , University of Miami, a następnie Carnegie Mellon University , rozpoczął pracę w Los Angeles. W 1959 roku, z kolegą kolegą Bernie Armstrongiem, założył Steeltown Two i po raz pierwszy nagrywał dla małej wytwórni Gini.

Duet pracował również jako połowa zreformowanej wersji zespołu Terry'ego Gilkysona The Easy Riders , a w 1960 roku wykonali muzykę ze ścieżki dźwiękowej do filmu Johna Wayne'a The Alamo .   Para pracowała również jako The Kinsmen z piosenkarzem Bud Dashiellem, zanim Parks opuścił ich w 1962 roku. Następnie utworzył nową wersję Steeltown Two, wraz z młodszym bratem, Van Dyke Parksem , od czasu do czasu zatrudniając wokalistę Pata Peytona jako Steeltown Three i Southcoasters.

Po sukcesie The New Christy Minstrels , Gilkyson i bracia Parks utworzyli grupę chóralną, The Greenwood County Singers, z udziałem pięciu chłopców i dwóch dziewcząt. Wydali cztery albumy dla Kapp Records w latach 1963-1966, później znani jako The Greenwood Singers i ostatecznie The Greenwoods. Grupa miała dwa drobne hity: "Please Don't Sell My Daddy No More Wine", osiągając # 64 na liście Billboard Hot 100 w 1966 roku, z udziałem piosenkarki Gaile Foote, którą poślubił Carson Parks.

Przed rozpadem Greenwoods, Parks i Foote również zaczęli występować jako duet, Carson i Gaile, a w 1966 nagrał album dla Kapp Records, San Antonio Rose . Zawierał głównie własne utwory Parksa, gdzie  jednym z nich był utwór " Something Stupid ". Poprzez kontakt z organizacją Franka Sinatry , Parks spowodował, że Sinatra usłyszał tę piosenkę. Sinatra zagrał go producentowi swojej córki, Nancy , Lee Hazlewoodowi , który przypomniał sobie: "Zapytał mnie:" Podoba ci się? " i powiedziałem: "Uwielbiam to, a jeśli nie zaśpiewasz tego z Nancy, zrobię to." Powiedział: "Zrobimy to, zarezerwujemy studio." Nagranie Franka i Nancy Sinatry spędziło cztery tygodnie na pierwszym miejscu listy US Billboard Hot 100, a także zajęło pierwsze miejsce na brytyjskiej liście singli .

Po sukcesie "Somethin 'Stupid", Parks pisał piosenki dla innych artystów, w tym The Mills Brothers i Jack Jones . Nagranie Mills Brothers   "Cab Driver" osiągnęło 23 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1968 roku.Odszedł od występów i pisania, by skupić się na publikowaniu,   i prowadzeniu Waynesville , wydawnictwa muzycznego w Północnej Karolinie , Greenwood Music i Br'er Rab Music. Zmarł w 2005 roku w St. Marys, Georgia .

                                                   Piosenki na listach przebojów

03/1967 Somethin' Stupid Frank & Nancy Sinatra 1.US/1.UK 10/1967 Open for Business As Usual Jack Jones 130.US  01/1968 Cab Driver The Mills Brothers 23.US  04/1969 Real True Lovin' Steve Lawrence & Eydie Gorme 119.US 12/1995 Somethin' Stupid Ali Campbell 30.UK  12/1995 Something Stupid Amanda Barrie & Johnny Briggs 35.UK 08/1997 Pussycat Mulu 50.UK [with Laura Campbell, Alan Edmunds ] 12/2001 Somethin' Stupid Robbie Williams & Nicole Kidman 1.UK

Kent Records

Kent Records była  jako wytwórnia bluesowych muzyków Modern Records z siedzibą w Los Angeles ,którą założyli w 1958r bracia Bihari.Wydawał single autorstwa słynnych artystów, jak B. B. King, Elmore James i Z. Z. Hill.
Był to wynik bankructwa innej wytwórni-Modern Records , więc kierownictwo przeszło do Kenta i zastosowało te same strategie co poprzednio. Również repertuar Crown Records, kolejnej siostrzanej wytwórni, założonej przez braci Bihari, został wydawany, kiedy ta wytwórnia upadła w 1969 roku. .

W 1971 r. przestali wydawać  single. Po utworzeniu United Superior Records w 1969 roku, część katalogu została ponownie wydana na United  ) z dwoma różnymi projektami etykiet.
Od 1982 roku  została wykupiona przez Ace Records,która używała labela z nazwą Kent przy wydawaniu płyt z muzyką spod znaku northern soul,chociaż łączy je tylko nazwisko właściciela.

Wytwórnia wydała singiel Luke'a "Long Gone" Milesa z 1969 roku, "Hello Josephine" / "Little Sweet Thing", oraz wiele wydawnictw BB Kinga i Lowella Fulsoma .

 Hity na   liście Billboard Singles Chart

B.B. King Rock Me Baby .1964 34[8]
B.B. King Beautician Blues .1964 82[3]  
B.B. King Blues Stay Away .1965 97[1]
B.B. King The Jungle .1967 94[2]
 B.B. King The Woman I Love .1968 94[3]
 B.B. King That Evil Child .1971 97[2]
Z.Z. Hill I Need Someone (To Love Me) .1971 86[3]

Kickin’ Records

Wytwórnia fonograficzna, założona w 1988 r. pod pierwotną nazwą GTI Music (The Great Techno Institution). Siedzibę ma w Notting Hill Gate w zachodnim Londynie. Początkowo firma zajmowała się zaopatrzeniem rynku w ostry street soul - pierwszą płytą Kickin’ Records był singel Dave’a Collinsa „Good Living” z kwietnia 1988 r.

Jednak wkrótce nastąpił przełom - szef firmy Peter Harris podpisał umowę z grupą Shut Up And Dance, po usłyszeniu ich nagrania demo (5678). Nazwa Kickin’ Records pojawiła się po raz pierwszy w 1990 r., kiedy ukazał się singel „The Exorcist” The Scientist. Nagranie to, podobno pierwsze w tempie powyżej 130 bpm, stało się obowiązkowe wśród wyznawców błyskawicznie rozwijającej się sceny rave’owej.

Następny singel „The Bee” również sprzedawał się doskonałe, a Scientist wystąpił w barwach Kickin’ w 1991 r. podczas „pierwszej w historii rosyjskiej imprezy rave’owej”. W 1991 r. kontrakt z wytwórnią podpisał kolejny niezwykle popularny wykonawca rave’owy - Messiah. Dwa lata później firma rozpoczęła wydawanie serii kompilacji „Hard Leaders”, która cieszyła się wielkim powodzeniem wśród fanów hardcore’u. Z wytwórnią zaczęli współpracować nowi wykonawcy, m.in. Wishdokta, Xenophobia (grupa powstała z byłych członków formacji Rubella Ballet), PMA, Kicksquad (The Scientist z DJ-em Hype’em), Flat 47, Noodles & Wonder, Giro Kid oraz Green Budha, Drone.

Menedżerem wytwórni jest znany DJ Warlock. Jego aktywność przejawia się także w kompilowaniu serii znanych na rynku techno składanek Eurobeat 2000 i Techno Nations. Wytwórnia otworzyła później dwie filie - Slip ’n’ Slide (house i garage) i i Pandemonium (alternatywna muzyka gitarowa), ; a także we współpracy ze słynnym Colinem Dale’em zaczęła wydawać serię ;,The Outer Limits”. 

 Hity na   liście UK Singles Chart

The Scientist The Bee .1990 47[6]  
The Scientist The Exorcist .1990 46[8]
The Scientist Spiral Symphony .1991 74[1]
 Messiah Temple Of Dreams .1992 20[5]
 Messiah I Feel Love ‎.1992 19[5]  
Blaze feat. Palmer Brown My Beat .2001 53[6]
 Blaze feat. Sybil When I Fall In Love .2002 91[2]
Jonah Sssst ... (Listen) .2000 25[24]
 Jonah Yeah Right .2001 105[2]
 Skylab Nine feat. Christabel Cossins Naked In The Rain .2005 150[1]

Juno Reactor

Grupa, w skład której wchodzą Ben Watkins oraz D,J-e: Stephane Holweck (z Total Eclipse), Jans Waldenback i Mike MacGuire. Juno Reactor gra ambient, house, goa-trans oraz techno.
Nazwa grupy pochodzi od tytułu obrazu Normy Fletcher, która zrobiła na grupie tak wielkie wrażenie, że napisała ona utwór w stylu ambient, który miał towarzyszyć wystawie. Watkins był przedtem członkiem grup Empty Quarter (razem z Youthem z Killing Joke) oraz Flowerpot Men.

Zbierając dla potrzeb Juno Reactor na swoim przenośnym magnetofonie DAT naróżniejsze odgłosy przyrody i dźwięki, przewędrował on trasę z północnej Ameryki du Indii. Materiał z jego zbiorów stanowi główny składnik charakterystycznych nagrań Juno Reactor. Watkins brał także udział w kilku innych projektach: Electrotete (doskonały "I Love You" z natchnionym wokalem), Psychoslaphead i Jungle High (singel "Fire Of Love", nagrany z Blue Pearl). Najbardziej znaczącymi nagraniami, wydanymi ha początku kariery Juno Reactor były single "Laughing Gas" z 1993 r. i "High Energy Protons", z przejmującym wstępem i mistycznym samplem dialogu "Every thing's going extremely well" (czyli "wszystko idzie nadzwyczaj dobrze").

Watkins słynie też z tego, że jest drugim, po Aphex Twinie "czarodziejem techno", który ma związki z pojazdami opancerzonymi. Jego przyjaciółka, rzeźbiarka, nabyła czołg typu Saracen, pomalowała go na biało, zatkała mu lufę i pokazała go na wystawie w Royal Albert Hali. Plan przewidywał zresztą zainstalowanie na czołgu sprzętu DAT i podjeżdżanie na koncerty w pełnej gotowości (przynajmniej takie krążą na ten temat opowieści).

Po klasycznej już dzisiaj trance'owej pierwszej płycie, wydanej przez Nova Mute w 1993 r.. niespodziewanie pojawił się rok później album Luciana. To osobliwe nagranie, trwające ponad godzinę, jest rejestracją koncertowego występu zespołu, wspomaganego przez Alexa Patersona (The Orb); monotonny utwór kojarzył się niektórym z "Welcome To The Machine" Pink Floyd. W następnym roku udało się Watkinsowi założyć wraz z przyjaciółmi wytwórnię płytową Blue Room (jak w znanym nagraniu The Orb), która zaliczana jest dzisiaj do najlepszych na scenie muzyki goa-trance.

Obok Juno Reactor (przebojowy singel "Guardian Angel" i trzeci album), nagrywa dla niej m.in. grupa Stephane'a Holwecka Total Eclipse czy ostatnio niemiecki X-Dream.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jungle high	Juno Reactor	02.1997	45[3]	-	Perfecto Fluoro PERF 133	[written by Ben Watkins, Johann Bley][produced by Ben Watkins, Johann Bley]
Pistolero	Juno Reactor	09.1999	95[2]	-	Blue Room BR 083	[written by Steve Stevens, Ben Watkins][produced by Juno Reactor]

Jungle

Jungle

---

---

Określenia

---

Trudno dokładnie prześledzić ewolucję stylu jungle. Określenie "Junglist" jest jamajskim określeniem człowieka zamieszkującego Trenchtown, getto w stolicy Jamajki Kingston, z którego pochodził Bob Marley.
Mimo to użycie nazwy "jungle" wzbudza kontrowersje, niektórzy utrzymują nawet, iż jest to określenie obrażliwe, uwłaczające. Od strony muzycznej jungle opiera się na kombinacji łamanych rytmów oraz sampli z brzmieniem ragga i niemal podźwiękowym basem. Tempo jest w przyblizeniu dwa razy szybsze niż tempo ragga - wynosi ok. 160 bpm.
Wykorzystanie hardcore'owych i synkopowanych rytmów jest zamknięciem swego rodzaju błędnego kręgu: pierwotnie wywodziły się one z hip hopu, który z kolei opierał się w wielkim stopniu na reggae. Uważa się, że jungle tworzą czarnoskórzy muzycy dla czarno skórych słuchaczy, którzy nie przepadają za brzmieniem "white techno" (czyli "białego" techno, jest to kolejny paradoks - pierwszymi twórcami techno byli czarnoskórzy).
W klubach jungle promowali DJ Ron, Randall i Bobby Konders, a w eterze prezentował je pierwszy Jumping Jack Frost (w rozgłośni Kiss FM) oraz stacje pirackie: Kool FM. Transmission One i Don FM.
Z podziemia nowy styl wyszedł po raz pierwszy dzięki nagraniu grupy SL2 "On A Ragga Trip" w 1993 r. Nadejście jungle zapowiadały single "Narra M'ne" formacji Genaside II, nagrania grupy Shut Up And Dance, a nawet "Co-min' On Strong" Rebel MC. Wszystkie one oparte były na synkopowanych rytmach. Ostatnie innowacje w jungle zostały wprowadzone przez bardzie] konserwatywnych muzyków z nurtu reggae, np. Generała Levy'ego ("Incredible" wydane przez Renk Records), który w miejsce zsamplowanego monotonnego zawodzenia wprowadził tekst mówiony lub śpiewany.
Jeden z krytyków brytyjskich ośmielił się napisać, że muzyka jungle jest pierwszym stylem muzycznym, tak naprawdę odkrytym przez Anglików i przez nich spopularyzowanym. Rok 1995 r. pokazał, że scena jungle ma już kilku bardzo oryginalnych i uznanych artystów, z których część podpisała nawet kontrakty z dużymi wytwórniami (tzw. majors). Wytwórnie te np. London, Island, Virgin, wyczuły doskonale koniunkturę, tworząc specjalne nowe pododdziały, specjalizujące się w promocji i wydawaniu muzyki jungle, pozwalające artystom na pełną niezależność (przynajmniej tak twierdzą sami zainteresowani). a jednocześnie proponujące doskonalą dystrybucję i możliwości datarcia do odbiorcy. Ci "przejęci" już muzycy bądź stojący właśnie w poczekalni, to pierwsza liga brytyjskiego jungle: LTJ Bukem, Goldie, Photek, Alex Reece, 4 Hero, Roni Size, DJ Rap, Grooverider, Fabio, itd.
W 1996 r. pojawiły się nowe, wyszczególnione przez prasę brytyjską mutacje jungle - darkside i techstep. Prym wiodą wytwórnie: No U Turn, Lucky Spin, Full Cycle, Emotif, Prototype, Ram oraz bardziej znane, Metalheadz. Moving Shadow i Reinforced.
Klasykami stylu darkside są np. Rufige Cru (Ghosts), Doc Scott (Here Come The Drums), Ed Rush (Bludclot Artattack), D.J. Crystl (Warpdrive) czy Roni Size (Metamorphosis). Techstep, obok sztandarowej składanki wytwórni Emotif (filia S.O.U.R) (Techsteppin'), reprezentują Rollers Instinct (The Mutant), Ed Rush (Kilimanjaro i Skylab), Arcon 2 (The Beckoning), Adam F (Metropolis), Dom & Roland (Thunder).

---

Stosunkowo nowym i najbardziej dynamicznym nurtem kultury techno jest podbijający pewien czas temu kluby i powstały Wielkiej Brytanii jungle - wytchnienie dla wszystkich, których od tej muzyki odrzucał jednostajny podział rytmiczny na 4/4 z wyeksponowaną "zapaściową" - dla jednych, transową - dla innych charakterystyczną stopą. Jungle lansowany m.in. przez wytwórnie Suburban Base, Moving Shadow i Knite Force jest stylem hybrydycznym, zawieszonym między transowym techno (tempo 150-160 b.p.m), stylem raggamuffin (techno - reggae) i elektronicznym hip - hop rapem.
Brytyjska jungle czerpie więcej z klimatów raggowych, amerykańska odmiana ciąży bardziej ku rapowi. Początek nurtu można osadzić w roku 1991, kiedy w środowisku rave muzycy zaczęli uzywać tzw. Breakbeatów czyli rytmów łamanych. W połączeniu z wokalem otrzymali specyficzną mieszankę wybuchową. Próbką ówczesnych ostrych klimatów może być numer "Out of Space" zespołu The Prodigy. Dość ważnym elementem w muzyce jungle jest wokal, oczywiście nie zawsze występujący. Ważny ponieważ na typowych imprezach nieraz jest na żywo "dośpiewywany" przez tak zwanych MC - master of ceremony, do miksowanej przez didżeja muzyki. Zwiększa to dla niektórych atrakcyjność całej zabawy a do zmechanizowanej muzyki dodaje ludzki pierwiastek. Występ staje się barwniejszy, ważniejszy, nabiera cech koncertu "na żywo".

[http://www.maximmus.pl/?id_art=EA&art;=2004-12-10+14%3A47%3A31]

Jungle - gatunek muzyczny, wywodzący się z gatunku nazywanego rave. Po 1992 zaczyna wyodrębniać się jako osobny gatunek muzyki tanecznej, charakteryzujący się łamanym uderzeniem breakbeat w odróżnieniu od uderzeń 4x4 (charakterystyka muzyki house i innych gatunków elektronicznych).
Jungle budowane jest z pociętych, połamanych pętli perkusyjnych, znanych z funk i hip hop (chodzi o brakujące uderzenie, aczkolwiek z wielokrotnie szybszym tempem) oraz różnorakich sampli, m.in. wspomniany hip hop i ragga. Tempo tej muzyki oscyluje wokół 160-180 bpm. Po roku 1995 muzyka jungle ewoluuje i wykształca się z niej drum and bass (często mylony z samym jungle). Drum and bass różni się od jungle przede wszystkim mniej skomplikowanym układem beatu, nieco wolniejszym tempem i skoncentrowaniem się na linii basu. Nie należy też mylić jungle czy drum'n'bassu z gatunkiem muzyki breakbeat, z wolniejszym rytmem i mniej dominującymi elementami bassowymi.

[http://cpnsklad.pl/cpn/index.php?option=com_content&task;=view&id;=89&Itemid;=138⟨=]

Reprezantywni artyści

Aphrodite, LTJ Bukem, DJ Hype, Fabio, 4hero, Goldie, Grooverider,  A Guy Called Gerald,Photek, Rob Playford Plug, Ed Rush, Roni Size,  Squarepusher, Aquasky, Arcon 2,Adam F Alex Reece, Amon Tobin, 2 Bad Mice

Reprezentatywne płyty

 
  Various Artists  A History of Hardcore, Pt. 1  1996   
  Aphrodite  Aphrodite  1999   
  A Guy Called Gerald   Black Secret Technology   1995   
  Plug  Drum 'N' Bass for Papa/Plug EP's 1, 2 & 3  1997   
  Photek  Form & Function   1998   
  Squarepusher  Hard Normal Daddy  1997   
  Various Artists   Headz II: Part A   1996   
  Lamb  Lamb  1997  
  LTJ Bukem Presents  Logical Progression, Level 1  1996   
  Jonny L   Magnetic   1998   
  Various Artists  MTV's AMP  1997   
  Omni Trio  Music for the Next Millennium  1995   
  Roni Size & Reprazent  New Forms  1997   
  4hero  Parallel Universe  1995   
  LTJ Bukem  Producer 01  2001   
  Goldie  Timeless [2-CD]  1995   
  Ed Rush/DJ Trace/Nico   Torque  1997  

 

Sam Cooke

Sam Cooke [właściwie Samuel Cooke]-ur.22.01.1931 r w Clarksdale w stanie Mississippi.Zmarł 11.12.1964 w Los Angeles.

Jako nastolatek był członkiem zespołu The Highway QCs,a potem zastąpił Roberta Harrisa w Soul Stirrers,gdzie był wiodącym wokalistą w latach 1951-1956.Producent wytwórni Specialty dla której nagrywali,"Bumps" Blackwell zaproponował mu nagrania solowe pod pseudonimem "Dale Cook".Nagrania nie spodobały się szefowi Specialty,który sprzedał prawa autorskie dla wytwórni Keen,w zamian za wysokie honorarium dla Cooke' a.Jeden z tych utworów "You send me" sprzedał się w nakładzie ok. 2mln egzemplarzy.

W 1960r przenosi się do RCA,zakłada też własne wytwórnie Sar i Derby w których wydaje płyty The Valentinos i The Simms Twins.

Kariera artysty rozwijała się świetnie dzięki wielu przebojowym singlom,ale niespodziewanie przerwała ją tragiczna śmierć.11 grudnia 1964r został zastrzelony przez kierowniczkę motelu w L.A. po przypadkowej sprzeczce z młodą dziewczyną.

Dziedzictwo Cooke' a przejęli jego różni uczniwie tacy jak Johnnie Taylor,czy Bobby Womack z The Valentinos.Jego piosenki śpiewali minn.Rod Stewart,Animals,cat Stevens,czy Rolling Stones ,których wersja "Little red rooster" bardziej nawiązywała do interpretacji Cooke' a niż Howlin Wolfa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You send me/Summertime	Sam Cooke	10.1957	29[1][01.58r]	1[3][26]side B:81[4]	Keen 3-4013	[gold-US][1[6][18].R&B; Chart] [Written by: Charles Cooke ][Produced by: Bumps Blackwell ][Written side B : George Gershwin/DuBose Heyward]
I' ll come running back to you/Forever	Sam Cooke	12.1957	-	18[14] side B:60[5]	Specialty 619	[1[1][10].R&B; Chart][written by Sam Cooke][Produced by: Bumps Blackwell ][written side B: Alvin Tyler ]
[I love you]For sentimental reasons/Desire me	Sam Cooke	12.1957	-	17[11] side B:47[12]	Keen 3-4002	[#1 hit Nat "King" Cole'a z 1946r][written by William Best, Deek Watson][Produced by: Bumps Blackwell ][side B:written by Bruce Culver ][15[1].R&B; Chart][side B:17[1].R&B; Chart]
Lonely island/You were made for me	Sam Cooke	03.1958	-	26[10] side B:27[7]	Keen 3-4009	[10[2].R&B; Chart][side B:7[2].R&B; Chart][written by Adam Ahbaz][Produced by: Bumps Blackwell ][side B written: Sam Cooke]
Win your love for me/Love song from "Houseboat" [Almost in your arms]	Sam Cooke	08.1958	-	22[17]	Keen 3-2006	[written by Sam Cooke][Produced by: Bumps Blackwell ][4[17].R&B; Chart]
Love you most of all/Blue moon	Sam Cooke	11.1958	-	26[16]	Keen 3-2008	[written by Barbara Campbell][Produced by: Bumps Blackwell ][12[15].R&B; Chart]
Everybody likes to cha cha/Little things you do	Sam Cooke	03.1959	-	31[13]	Keen 3-2018	[written by Sam Cooke][Produced by: Bumps Blackwell ][2[14].R&B; Chart]
Only sixteen/Let's go steady again	Sam Cooke	06.1959	23[4]	32[10]	Keen 3-2022	[written by Barbara Campbell ][Produced by: Bumps Blackwell ][13[6].R&B; Chart]
Summertime [Part.2]/[Part.1]	Sam Cooke	08.1959	-	106[3]	Keen 8-2101	[#12 hit for Billie Holiday in 1936][written by George Gershwin, Dubose Heyward]
There i' ve said it again/One hour ahead of the posse	Sam Cooke	11.1959	-	81[4]	Keen 8-2105	[written by Redd Evans/Dave Mann ][Produced by: Bumps Blackwell ][#1 hit Vaughn Monroe w 1945r][25[1].R&B; Chart]
No one [Can ever take your place]/'T ain't nobody's bizness [If i do]	Sam Cooke	01.1960	-	103[5]	Keen 8-2111	-
Teenage sonata/If you were the only girl	Sam Cooke	03.1960	-	50[7]	RCA Victor 7701	[written by Jeff Barry ][Produced by:Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][22[2].R&B; Chart]
Wonderful world/Along the navajo trail	Sam Cooke	05.1960	27[8]	12[15]	Keen 8-2112	[2[10].R&B; Chart][written by Barbara Campbell ][Produced by: Sam Cooke/Lou Adler ]
Chain gang/I fall in love every day	Sam Cooke	08.1960	9[11]	2[16]	RCA Victor 7783	[2[13].R&B; Chart][written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ]
Sad mood/Love me	Sam Cooke	12.1960	-	29[8]	RCA Victor 7816	[written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][23[5].R&B; Chart]
That' s it i quit i' m movin' on/What do you say	Sam Cooke	03.1961	-	31[8]	RCA Victor 7853	[written by Roy Alfred/Del Serino][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][25[4].R&B; Chart]
Cupid/Farewell,my darling	Sam Cooke	06.1961	7[14]	17[12]	RCA Victor 47-7883	[written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][20[6].R&B; Chart]
Feel it/It' s all right	Sam Cooke	09.1961	-	A:56[7]side B:93[1]	RCA Victor 7927	[written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][side B:written by Sam Cooke]
Twistin' the night away/One more time	Sam Cooke	02.1962	6[14]	9[15]	RCA Victor 7983	[1[3][15].R&B; Chart][written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ]
Bring it on home to me/Having a party	Sam Cooke	06.1962	-	13[11] side B:17[15]	RCA Victor 8036	[2[18].R&B; Chart][B:4[11].R&B; Chart][written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][side B:written by Sam Cooke]
Nothing can change this love/Somebody have mercy	Sam Cooke	09.1962	-	A:12[11]B:70[6]	RCA Victor 8088	[2[12].R&B; Chart][side B:3[15].R&B; Chart][written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ]
Send me some lovin'/Baby,baby,baby	Sam Cooke	01.1963	-	A:13[8]side B:66[7]	RCA Victor 8129	[written by John Marascalco/Leo Price][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][side B:written by Sam Cooke][2[10].R&B; Chart]
Another saturday night/Love will find a way	Sam Cooke	04.1963	23[12]	10[11] side B:105[4]	RCA Victor 8164	[1[1][10]R&B; Chart][written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ]
Frankie and Johnny/Cool train	Sam Cooke	07.1963	30[6]	14[11]	RCA Victor 8215	[adaptacja XIX wiecznej piosenki ludowej][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][4[11].R&B; Chart]
Little red rooster/You gotta move	Sam Cooke	10.1963	-	11[10]	RCA Victor 8247	[oryginalnie nagrana przez Margie Day w 1952r][written by Willie Dixon][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][2[15].R&B; Chart]
Good news/Basin street blues	Sam Cooke	01.1964	-	11[10]	RCA Victor 8299	[written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][1[2][14].R&B; Chart]
Good times/Tennessee waltz	Sam Cooke	06.1964	-	A:11[10]B:35[8]	RCA Victor 8368	[side B #1 by Patti Page in 1951r][written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][side B:written by Pee Wee King/Redd Stewart ][1[1][14].R&B; Chart][B:6[15].R&B; Chart]
Cousin of mine/That' s where it' s at	Sam Cooke	09.1964	-	31[8]	RCA Victor 8426	[written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][side B:written by James W. Alexander/Sam Cooke ][6[11].R&B Chart]
Shake/A change is gonna come	Sam Cooke	01.1965	-	7[11] side B:31[7]	RCA Victor 8486	[written by Sam Cooke][Produced by: Al Schmitt/Sam Cooke][side B:written by Sam Cooke][2[14].R&B; Chart][side B:9[11].R&B; Chart]
It' s got the whole world/[Somebody] Ease my troublin' mind	Sam Cooke	04.1965	-	41[7] side B:115[1]	RCA 8539	[written by Sam Cooke][Produced by: Al Schmitt/Sam Cooke][15[7].R&B; Chart]
When a boy fall in love/The piper	Sam Cooke	06.1965	-	52[5]	RCA Victor 8586	[written by Sam Cooke/Clint Lavert ][Produced by: Al Schmitt]
Sugar dumpling/Bridge of tears	Sam Cooke	07.1965	-	32[9]	RCA Victor 8631	[written by Sam Cooke][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore/Sam Cooke ][18[9].R&B; Chart]
Feel it/That's all	Sam Cooke	02.1966	-	95[2]	RCA Victor 8751	-
Let' s go steady again/Trouble blues	Sam Cooke	04.1966	-	97[1]	RCA Victor 8803	[written by James W. Alexander ][Produced by: Hugo Peretti/Luigi Creatore]
Wonderful world/Chain Gang	Sam Cooke	03.1986	2[11]	-	RCA PB 49871 [UK]	[motyw muzyczny reklamy dżinsów Levi Straussa]
Another saturday night[re-issue]	Sam Cooke	05.1986	75[1]	-	RCA PB 49849 [UK]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Songs by Sam Cooke	Sam Cooke	03.1958	-	16[2]	Keen 2001	[produced by Bumps Blackwell]
Mr Soul	Sam Cooke	03.1963	-	94[9]	RCA 2673	[produced by Hugo & Luigi]
Twisting the night away	Sam Cooke	06.1962	-	74[8]	RCA Victor LSP 2555	[produced by Hugo & Luigi]
The best of Sam Cooke	Sam Cooke	10.1962	-	22[35]	RCA Victor LSP 2625	[produced by Hugo & Luigi]
Night beat	Sam Cooke	09.1963	-	62[19]	RCA Victor 2709	[produced by Hugo & Luigi]
Ain' t that good news	Sam Cooke	04.1964	-	34[34]	RCA Victor LSP 2899	[produced by Hugo & Luigi]
At the copa	Sam Cooke	10.1964	-	29[55]	RCA Victor 2970	[produced by Al Schmitt]
Shake	Sam Cooke	02.1965	-	44[23]	RCA Victor 3367	[produced by Hugo & Luigi, Al Schmitt]
Best of Sam Cooke Vol.2	Sam Cooke	07.1965	-	128[8]	RCA Victor 3373
Try a little love	Sam Cooke	10.1965	-	120[7]	RCA Victor LSP 3435	[produced by Hugo & Luigi, Al Schmitt]
Live at The Harlem Square Club,1963	Sam Cooke	06.1985	-	134[8]	RCA Victor 5181
The man and his music	Sam Cooke	04.1986	8[27]	175[8]	RCA Victor 7127
Portrait of a legend 1951-1964	Sam Cooke	10.2003	19[37]	-	ABKCO 9872418 [UK]	[produced by Sam Cooke, Hugo & Luigi, René Hall, Al Schmitt, Art Rupe, Lou Adler, Bumps Blackwell]
The Best Of Sam Cooke	Sam Cooke	08.2006	125[8]	-	RCA 82876695502 [UK]

Sanford Clark

Sanford Clark-ur. 24.10.1935r w Tulsa,Oklahoma,amerykański wokalista,gitarzysta,kompozytor znany dzięki nagraniu piosenki Lee Hazlewooda "The fool".Jego wokalny styl ewoluował między dokonaniami Johnny Casha a Ricky Nelsona.Płytka z tą piosenką została wydana w 1956r itrafiła do Top10 listy Billboard,stając się jego pierwszym i jedynym hitem.

Urodził się w Tulsa,ale przenosi się do Phoenix w Arizonie.Jako mały chłopiec uczył się gry na gitarze będąc pod wpływem wczesnego rock'n'rolla i muzyki country.Rozpoczął profesjonalną karierę na początku lat 50-tych w klubach Phoenix.Podczas swojej służby wojskowej w lotnictwie na Płd. Pacyfiku zakłada swój zespół,który wygrał konkurs młodych talentów na Hawajach.W Phoenix jego stary przyjaciel Al Casey przedstawia go Lee Hazlewoodowi,który pracuje jako DJ w lokalnych klubach,zyskując uznanie jako kompozytor.Clark nagrywa wkrótce jego kompozycję "The fool" z Casey'em na gitarze dla wytwórni MCI,ale bez powodzenia.Dopiero,gdy filadelfijski prezenter Randy Wood usłyszał ten utwór,wytwórnia Dot odkupiła licencję na emisję tego singla.Po sukcesie wspomnianego singla Clark z Casey'em odbywa turnee razem z Rayem Price i Roy'em Orbisonem.

W 1957r Clark wraca do studia nagrywając kolejną kompozycję Hazlewooda "The Cheat",która stała się niewielkim przebojem.Jego macierzysta wytwórnia pragnie uczynić go drugim Pat'em Boone,wysyłając go do Hollywood na dalsze nagrania ,które jednak nie ukazują się na rynku.W 1958r Clark podpisuje kontrakt z Jamie Records,a jego dotychczasowi partnerzy Casey i Hazlewood przechodzą do ekipy Duanne Eddy'ego.Ten ostatni towarzyszy mu w nagraniu "Still as the Night".Niestety jego nagrania nie trafiają na listy przebojów,sam Clark nagrywa w niezależnych wytwórniach.W 1964r pomaga Hazlewoodowi w nagraniu "Houston" dla Warner.Rok póżniej nagrywa w wytwórni Ramsey nową wersję "The fool" z Waylonem Jenningsem na gitarze.Gdy Hazlewood zostaje prominentnym producentem ściąga Clarka do swojej wytwórni LHI.W latach 70-tych kończy przygodę z muzyką odnosząc spore sukcesy w biznesie.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Fool / Lonesome for a Letter	Sanford Clark	07.1956	-	7[21]	Dot 15 481	[written by Naomi Ford]
A Cheat / Usta Be My Baby	Sanford Clark	12.1956	-	40[12]	Dot 15 516	[written by Naomi Ford/Lee Hazlewood]

Sarah Connor

Sarah jest w połowie Amerykanką, w połowie Niemką, wychowała się w małym miasteczku niedaleko Bremy. Na kolana rzuciła wszystkich wiosną 2001 roku debiutanckim singlem "Let's Get Back To Bed - Boy!" w którym towarzyszył jej amerykański rapper TQ. Utwór natychmiast trafił do czołówki list przebojów większości krajów europejskich i wtedy po raz pierwszy usłyszeliśmy nazwisko pierwszej niemieckiej divy muzyki soul: Sarah Connor. Niedługo potem potoczyła się lawina Złotych i Platynowych Płyt, nagroda w kategorii Najlepszy Debiut podczas Comet Awards - nagród muzycznej stacji VIVA TV.

Popularność przyniosły jej również kolejne single z płyty "Green Eyed Soul" - "French Kissing" i "From Sarah With Love". Nazwa płyty wzięła się od określenia "blue eyed soul" (niebieskooki soul), jakim dawno temu w Ameryce nazywano soul wykonywany przez białych, a że Sarah ma oczy zielone.... Album trafił na szczyty list sprzedaży w pierwszym tygodniu od swojej premiery i od razu pokrył się Złotem.

30 września 2002 roku na sklepowych półkach pojawił się drugi album Sarah Connor, zatytułowany "Unbelievable". Pierwszym singlem promującym płytę jest kompozycja "One Nite Stand (Of Wolves And Sheep)" nagrana w duecie z Wyclefem Jeanem.

Ostatnie lata były dla Sarah bardzo szczęśliwe (Złote i Platynowe Płyty, niezliczone nagrody muzyczne i tytuły w plebiscytach na najpopularniejszą wokalistkę, pierwsza wielka trasa koncertowa) ale i wyjątkowo pracowite, pełne poświęceń i osobistych wyrzeczeń. Wszystkie refleksje na ten temat znalazły ujście na najnowszym, trzecim albumie Sarah Connor - "Key to My Soul". To bez wątpienia najbardziej osobista płyta w mojej karierze! - opowiada artystka, która i tym razem bardzo aktywnie uczestniczyła zarówno w pisaniu, jak i produkcji nowych piosenek.

Na płycie "Key to My Soul" ponownie pojawia się rapper TQ. Z kolei piosenkę "I Want Some Of That" napisała dla Sarah sama Diane Warren, autorka największych przebojów między innymi Toni Braxton, Glorii Estefan, Arethy Franklin, Anastacii czy Celine Dion. Producentem ballady "I'm Gonna Find You" jest Narada Michael Walden, współtwórca sukcesów Whitney Houston, Stevie Wonder czy Gladys Knight. Autorami i producentami większości pozostałych utworów są, obok Sarah, twórcy jej dotychczasowych przebojów: Kay D. & Rob Tyger.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz	Other charts
Let' s get back to bed-boy	Sarah Connor feat TQ	10.2001	16[14]	-	Epic 6718662	[written by Rob Tyger, Kay Denar, Terrance Quates][produced by Kay Denar, Rob Tyger]
He's Unbelievable	Sarah Connor	02.2003	86[1]		Epic 6736252	[written by Rob Tyger, Kay Denar][produced by Kay Denar, Rob Tyger]
Bounce	Sarah Connor	06.2004	14[5]	54[10]	Epic 6749001

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sarah Connor	Sarah Connor	03.2004	-	106[2]	Epic 91110	[produced by George Glueck, Mekong Age, Bülent Aris ,Adam Charon, Kay Denar, Jerry Duplessis ,Dirk van Gercum, Wyclef Jean, Rufi-Oh ,Rob Tyger ]

Shaun Cassidy

Urodzony 27.09.1959 r. w Los Angeles w stanie Kalifornia, USA. Syn aktorki i piosenkarki Shirley Jones, przyrodni brat Davida Cassidy'ego. W 1975 r. podpisał kontrakt z wytwórnią Warner Brothers/Curb i wkrótce potem zaczął odnosić sukcesy w Europie.
 Jego pierwszy singel, "Morning Girl", trafił do Top 10 w Holandii, a kolejny,"That's Rock And Roll", stał się przebojem w Niemczech i w Australii. Po nagraniu debiutanckiego albumu wystąpił jako Joe Hardy (legendarny, opiewany w licznych balladach, budowniczy amerykańskich kolei) w zrealizowanym w USA telewizyjnym serialu "The Hardy Boys".
Popularna rola wypromowała wydany w Ameryce w 1977 r. longplay do pierwszej dziesiątki płyt długogrających.

Znalazły się na nim w większości nowe wersje przebojów z lat sześćdziesiątych ("Take Good Care Of My Baby" Bobby'ego Vee, "Da Doo Ron Ron" The Crystals — singlowy bestseller Shauna) oraz popularny dotychczas jedynie w Europie "That's Rock And Roll" (w październiku 1977 r. na trzecim miejscu w USA).

Z albumu Born Late pochodził przebój "Hey Deanie" i nowa wersja "Do You Believe In Magiec" grupy The Lovin' Spoonful. Ta ostatnia weszła zaledwie na 31. miejsce listy amerykańskiej, zamykając złoty okres piosenek Cassidy'ego.

Longplay Under Wraps z 1978 r. sprzedawał się jeszcze gorzej; podobny los spotkał także kolejne albumy, toteż piosenkarz na długi okres zniknął z pola widzenia. Przypomniał się w 1987 r. rolą w amerykańskim telewizyjnym serialu "General Hospital".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Da Doo Ron Ron / Holiday	Shaun Cassidy	05.1977	-	1[1][22]	Warner/Curb 8365	[gold-US][written by Phil Spector,Jeff Barry,Ellie Greenwich][produced by Michael Lloyd]
That's Rock 'n 'Roll/I Wanna Be With You	Shaun Cassidy	07.1977	-	3[24]	Warner/Curb 8423	[gold-US][written by Eric Carmen][produced by Michael Lloyd]
Hey Deanie / Strange Sensation	Shaun Cassidy	11.1977	-	7[16]	Warner/Curb 8488	[gold-US][written by Eric Carmen][produced by Michael Lloyd]
Do You Believe in Magic / Teen Dream	Shaun Cassidy	03.1978	-	31[10]	Warner/Curb 8533	[written by John B. Sebastian][produced by Michael Lloyd]
Our Night / Right Before Your Skies	Shaun Cassidy	09.1978	-	80[3]	Warner/Curb 8634	[written by Carole Bayer Sager Bruce Roberts][produced by Michael Lloyd]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shaun Cassidy	Shaun Cassidy	06.1977	-	3[57]	Warner/Curb 3067	[platinum-US][produced by Michael Lloyd]
Born Late	Shaun Cassidy	11.1977	-	6[37]	Warner/Curb 3126	[platinum-US][produced by Michael Lloyd]
Under Wraps	Shaun Cassidy	08.1978	-	33[13]	Warner/Curb 3222	[platinum-US][produced by Michael Lloyd]

Shawn Colvin

Shawn Colvin, właśc. Shanna Colvin (ur. 10.01.1958 w Vermillion, USA), wokalistka, autorka piosenek, gitarzystka, popularna przedstawicielka nowego nurtu folku amerykańskiego.

Utożsamiana na początku kariery z prostą formą muzyczną, potrafiła przezwyciężyć ograniczenia artystyczne balladowego śpiewu przy akompaniamencie gitary i osiągnęła pozycję wytrawnej interpretatorki country-rocka. Jest lubiana za melodyjne piosenki i refleksyjne teksty, śpiewane czystym sopranem, dzięki któremu jest porównywana do swojego idola Joni Mitchell.

W wieku dziesięciu lat zaczęła uczyć się gry na gitarze, brała też lekcje śpiewu. W Carbondale w stanie Illinois założyła grupę rockową Shawn Colvin Band, z którą rozstała się po tym, jak przeforsowała głos. Przeniosła się do Austin w Teksasie i rozpoczęła współpracę z zespołem western swingowym Dixie Diesels. Później występowała w klubach folkowych nowojorskiej dzielnicy Greenwich Village.

Jedna z piosenek C. - I Don't Know Why - została zauważona przez krytyków i publiczność, spodobała się również Suzanne Vega, która zaprosiła ją (w charakterze wokalistki drugiego planu) do nagrań płyty Solitude Standing, z której pochodzi wielki przebój S. Vegi Luka, oraz do odbycia trasy koncertowej.

W 1988 zyskała muzycznego partnera - kompozytora, gitarzystę i producenta muzycznego Johna Leventhala, pisała też teksty do jego melodii. Para wspólnie występowała. Taśma z nagranym koncertem Live 88 została zauważona przez łowców talentów z wydawnictwa fonograficznego Columbia Records, dzięki czemu Colvin podpisała kontrakt płytowy w tym samym czasie co Tracy Chapman i zespół Indigo Girls.
Steady On, debiut płytowy z 1989, przyniósł wielki sukces w postaci nagrody Grammy w kategorii najlepsze nagranie współczesnego folku. Następna płyta - Fat City - również została dostrzeżona przez krytyków, uzyskała podwójną nominację do Grammy, a piosenka I Don't Know Why, w nowej wersji, stała się wielkim przebojem.

Na krążku Cover Girl z 1994 C. przedstawiła swoje wersje utworów Toma Waitsa, Boba Dylana, Stinga i in. Najlepszym krążkiem jest jednak A Few Small Repairs z 1996, charakteryzujący się doskonałymi tekstami, wysublimowanymi melodiami i perfekcyjną aranżacją. Piosenka Sunny Come Home, pochodząca z tego albumu,zdobyła dwie nagrody Grammy,jedną w kategorii singiel roku,drugą jako piosenka roku.Jesienią 1998r artystka wydała płytę Holiday songs and lullabies dedykowaną córce,zawierającej kolędy,kołysanki i piosenki dla dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Don't Know Why	Shawn Colvin	11.1993	62[1]	-	Columbia 6598272	[written by S. Colvin][produced by Kenny White, David Kahne, Larry Klein]
Round of Blues	Shawn Colvin	02.1994	73[2]	-	Columbia 6588852	[written by Larry Klein , Shawn Colvin][produced by Larry Klein ]
Every Little Thing He Does is Magic	Shawn Colvin	09.1994	65[3]	-	Columbia 6607742	[written by Sting][produced by David Kahne]
One Cool Remove	Shawn Colvin with Mary Chapin Carpenter	01.1995	40[8]	-	Columbia 6611342	[written by Greg Brown][produced by David Kahne , Shawn Colvin , Steuart Smith ]
I Don't Know Why [reissue]	Shawn Colvin	08.1995	52[4]	-	Columbia 6622722	-
Get Out of This House	Shawn Colvin	03.1997	70[3]	-	Columbia 6638522	[written by John Leventhal,Shawn Colvin][produced by John Leventhal]
Sunny Came Home	Shawn Colvin	05.1998	29[12]	7[32][07.97]	Columbia 6648022	[written by John Leventhal,Shawn Colvin][produced by John Leventhal]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Steady On	Shawn Colvin	12.1989	-	111[24]	Columbia 45 209	[produced by John Leventhal, Steve Addabbo]
Fat City	Shawn Colvin	11.1992	-	142[14]	Columbia 47 122	[produced by Shawn Colvin, Larry Klein, David Kahne, John Leventhal]
Cover Girl	Shawn Colvin	09.1994	67[1]	48[11]	Columbia 57 875	[produced by Shawn Colvin, David Kahne, Steuart Smith]
A Few Small Repairs	Shawn Colvin	10.1996	100[2]	39[52]	Columbia 67 119	[platinum-US][produced by John Leventhal]
Holiday Songs and Lullabies	Shawn Colvin	12.1998	-	181[2]	Columbia 69 550	[produced by Doug Petty]
Whole New You	Shawn Colvin	04.2001	122[2]	101[7]	Columbia 69 889	[produced by John Leventhal]
These Four Walls	Shawn Colvin	09.2006	104[1]	109	Nonesuch 79937	[produced by Shawn Colvin, John Leventhal]
All Fall Down	Shawn Colvin	06.2012	-	126[1]	Nonesuch 530682	[produced by Buddy Miller]
Uncovered	Shawn Colvin	10.2015	-	175[1]	Fantasy 37926	[produced by Steuart Smith, Stewart Lerman]
Colvin & Earle	Colvin & Earle	07.2016	-	128[1]	Fantasy 38974	[produced by Buddy Miller]

Paul Gayten

Paul Leon Gayten (ur. 1 stycznia 1920 r. - zm. 26 marca 1991 r.)   był amerykańskim bandleaderem R & B , pianistą, autorem piosenek, producentem i dyrektorem wytwórni płytowych.

Gayten urodził się w Kentwood w stanie Luizjana ,jako siostrzeniec bluesowego pianisty Little Brother Montgomery'ego .   W wieku kilkunastu lat grał na fortepianie w lokalnych zespołach, a także założył własną grupę, Paul Gayten's Sizzling Six, w której wystąpił przyszły bebopowy saksofonista Teddy Edwards .

W czasie wojny prowadził zespół w bazie wojskowej w Biloxi w stanie Missisipi .  Następnie przeniósł się do Nowego Orleanu i wraz z nowym trio założył rezydencję w klubie Robin Hood. W 1947 roku trio nagrało dwa pierwsze przeboje   Nowego Orleanu z epoki R & B "True (You Do not Love Me)" i " Since I Fell for You ", w którym ostatnim występuje wokalistka Annie Laurie .Oba  znalazły się w pierwszej dziesiątce rankingu amerykańskiej listy US Billboard   R & B Chart. Gayten wsparł także wokalistkę Chubby Newsom w jej przebojowym singlu "Hip Shakin 'Mama".

W 1949 roku Gayten rozwinął swoje combo w dziewięcioczęściową orkiestrę i przeniósł się do Regal Records . Tam Gayten napisał numer 1 R & B hit " For You My Love " dla Larry'ego Darnella ,  i nagrał "I'll Never Be Free" ponownie z Annie Laurie.   Jego orkiestra koncertowała szeroko, przez jakiś czas zatrudniając saksofonistę Hanka Mobleya i wokalistę Little Jimmy'ego Scotta , i występując   z Dizzy Gillespie i Charliem Parkerem . W 1952 roku przeniósł się do Okeh Records .

W 1956 roku postanowił zakończyć działalność jako tourneader koncertowy i dołączył do Chess Records jako wyławiacz talentów, producent,   autor tekstów piosenek oraz muzyk i artysta nagrywający w niepełnym wymiarze godzin. Odkrył Clarence'a "Frogmana" Henry'ego i wyprodukował swój pierwszy przebój " Is not Got No Home " w 1956 roku, później został współautorem i wyprodukował swój największy przebój, " But I Do ", w 1961 roku. W Chess Gayten wyprodukował "Later Alligator " Bobby'ego Charlesa i grał na fortepianie w utworze Chucka Berry'ego  "Carol" .W 1956 r. miał także jedne z największych hitów własnej kariery z "The Music Goes Round And Round", a następnie "Nervous Boogie".

W 1960 roku przeniósł się do Los Angeles wraz z żoną, Odile, aby tam prowadzić operacje Chess Record. W 1968 r. Założył własną wytwórnię Pzazz, w której nagrywał m.in. Louis Jordan . Po przejściu na emeryturę w latach 70-tych mieszkał w Los Angeles z Odile i zmarł tam w wieku 71 lat w marcu 1991 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
True/Your Hands Ain't Clean	Paul Gayten Trio	10.1947	-	-	DeLuxe 1063	[written by Louis Cottrell Jr. & Don Albert][5[1].R&B Chart]
Since I Fell For You/Love That Man Of Mine	Annie Laurie with Paul Gayten And His Trio	10.1947	-	-	DeLuxe 1082	[3[8].R&B Chart]
Cuttin Out/My Rough And Ready Man	Annie Laurie With Paul Gayten Orchestra	12.1949	-	-	Regal 3235	[written by Paul Gayten][6[3].R&B Chart]
I'll Never Be Free/You Ought To Know	Paul Gayten	04.1950	-	-	Regal 3258	[4[8].R&B Chart]
Goodnight Irene/Ooh La La	Paul Gayten and His Orchestra	09.1950	-	-	Regal 3281	[written by Gussie Davis & Leadbelly][6[4].R&B Chart]
Nervous Boogie/Flatfoot Sam [Oscar Wills]	Paul Gayten	12.1957	-	68[4]	Argo 5277	[written by P. Gayten]
Windy/Tickle Toe	Paul Gayten	07.1958	-	78[2]	Argo 5300	[written by Cooper, Richburg]
The/Hot Cross Buns	Paul Gayten	10.1959	-	68[7]	Anna 1106	[written by Pyatt, Kernin][produced by Roquel Davis]

Gloria Gaynor

Gloria Gaynor urodziła się 7 września 1949 roku w Newark w amerykańskim stanie New Jersey. Była jedną z siedmiorga rodzeństwa. Jej matka była robotnicą, ojciec zaś profesjonalnie zajmował się śpiewaniem i przez większość czasu przebywał poza domem. Gloria Gaynor odkryła swój piękny głos już jako nastolatka.


Często śpiewała wtedy dla matki, która, choć kochała śpiewanie, zamilkła po operacji gardła. Muzyczną karierę Gaynor rozpoczęła dość przypadkowo. Po skończeniu szkoły średniej znalazła pracę opiekunki do dziecka. Nic nie zapowiadało, że obdarzona świetnym głosem, pochodząca z niezamożnej, czarnej rodziny dziewczyna będzie jedną z największych gwiazd epoki disco. Gaynor została zauważona, gdy pewnego wieczoru, siedząc ze swoim bratem w nocnym klubie, zaczęła śpiewać do muzyki granej przez zespół. Muzycy zaprosili ją na scenę, gdzie wystąpiła tak przekonująco, że postanowiono natychmiast dołączyć ją do składu. Z zespołem Soul Satisfiers występowała jeszcze przez rok, dając klubowe koncerty.

Samodzielną karierę rozpoczynała w ten sam sposób, podróżując po wschodnich Stanach Zjednoczonych i śpiewając w klubach. Po jednym z takich występów podszedł do niej piosenkarz i producent John Nash. Gaynor zgodziła się zaśpiewać utwór na przygotowywaną przez niego płytę. Dzięki piosence "Honeybee" zdobyła lokalną popularność, co pozwoliło jej na nawiązanie kontaktów z branżą muzyczną i dalszy rozwój kariery.

Pierwszym krokiem do zyskania miana "pierwszej damy muzyki disco" był wydany w 1975 roku singel "Never Can Say Goodbye", który wspiął się do pierwszej dziesiątki listy przebojów i stał się jednym z pierwszych rynkowych przebojów muzyki tanecznej. Pochodził on z debiutanckiego solowego albumu artystki o tym samym tytule. Na pierwszej stronie znalazły się w sumie trzy utwory, jednak były połączone w jeden, dziewiętnastominutowy kawałek. Mimo tego Gaynor zdołała podbić serca poszukujących rozrywkowej, tanecznej muzyki słuchaczy.

Po pierwszych sukcesach piosenkarka zdecydowała się zmienić nieco formułę nagrywania i zrezygnowała ze współpracy ze stałą ekipą producentów. Niestety, większa możliwość wyboru pomocników nie okazała się dobrym pomysłem, jako, że nie byli oni zdolni w pełni wykorzystać możliwości wokalnych artystki.

Jej popularność wzrosła gwałtownie po wydaniu w 1979 roku płyty "Love Tracks", zawierającej jeden z najbardziej znanych i charakterystycznych przebojów muzyki disco "I Will Survive". Do jego powstania mogło wcale nie dojść, ponieważ niedługo przed rozpoczęciem sesji nagraniowej Gaynor uległa poważnemu wypadkowi, który mógł nawet zakończyć się paraliżem. Ostatecznie jednak dotarła do studia nagrań na wózku inwalidzkim, ubrana w specjalny podtrzymujący gorset. Opowiadający z kobiecej perspektywy o rozstaniu utwór nabrał w ten sposób dodatkowego znaczenia. "I Will Survive" dotarł do 1. miejsca listy przebojów, potwierdzając tylko gwiazdorską pozycję artystki. Jako jeden z wielkich hitów ery disco w kolejnych latach nagrywany był w odmiennych aranżacjach przez wiele różnych zespołów, od rockowego R.E.M. po kojarzonego z funkiem szwedzkiego muzyka Nilsa Landgrena i jazzową piosenkarkę Dianę Krall. Piosenka została także przyjęta przez społeczność gejowską na jeden z hymnów.

Popularność z 1979 roku była punktem szczytowym w karierze Gaynor. Wraz z początkiem nowej dekady muzyka disco nie była już tak popularna, a kolejne płyty piosenkarki nie były specjalnie doceniane przez publiczność. Nadal cieszyła się jednak sympatią słuchaczy w Europie, dlatego większość pierwszej połowy lat 80-tych spędziła koncertując na kontynencie. Wydała kilka płyt we Włoszech, choć nie potrafiła powtórzyć sukcesu sprzed kilku zaledwie lat. Ostatnim większym sukcesem była wydana w 1984 roku płyta "I Am Gloria Gaynor"

Kojarzona z ruchem gejowskim wokalistka brała także w tym okresie udział w koncertach na rzecz ofiar odkrytej niedawno epidemii AIDS. Być może było to związane z nawróceniem, jakie przeszła w 1982 roku. Właśnie wtedy oświadczyła, że chce zerwać z dotychczasowym szalonym życiem i poświęcić się rozwojowi wiary. W latach 70-tych Gaynor była jedną z czołowych przedstawicielek ery disco, ze wszystkimi dobrymi i złymi jej stronami. Znana była z nadużywania alkoholu oraz kokainy.

- Narkotyki nie są problemem, ale symptomem problemu - opowiadała artystka w późniejszym wywiadzie. - Dla mnie narkotyki same w sobie nie były problemem, bo ich nienawidziłam. Brałam je tylko po to, żeby zyskać akceptację innych ludzi, którzy także ich używali. Chciałam być częścią środowiska. Nie chciałam, żeby mnie odrzucono. Miałam bardzo niską samoocenę, byłam bardzo niepewna. Nigdy nie miałam problemu narkotykowego, miałam za to problem z poczuciem bezpieczeństwa.

Jako zdeklarowana chrześcijanka artystka musiała tłumaczyć się z popierania akcji prowadzonych przez środowiska homoseksualne. Nigdy nie przyznała, że widzi sprzeczność poglądów z tym, co robi, twierdziła za to, że dzięki popularności w gejowskim środowisku może pomóc w nawróceniu jego członków i prawdziwym poznaniu Jezusa.

O wiele lepsza dla Gaynor okazała się dekada lat 90-tych, w której taneczna muzyka powoli zaczęła odzyskiwać dużą popularność. Jej początek artystka powitała reedycjami największych przebojów, ale nie zdecydowała się na nagranie nowych utworów. Zaczęła także pojawiać się w serialach telewizyjnych. Wystąpiła nawet epizodycznie w granym na Broadwayu musicalu "Smokey Joe's Cafe".

Studyjną produkcją muzyczną Gaynor powróciła dopiero w 2002 roku. Płyta "I Wish You Love" nie była wielkim sukcesem, ale została dość ciepło przyjęta przez słuchaczy. Kilku pochodzącym z niej singlom udało się nawet dostać na listy przebojów. Ośmieliło to artystkę do ożywienia kariery. Zaczęła ona występować na koncertach w Stanach Zjednoczonych i Europie. Nagrała też kilka piosenek z innymi znanymi muzykami. W uznaniu za jej dokonania wprowadzono ją do prestiżowej Dance Music Hall of Fame.

Bezdzietna artystka wraz ze swoim mężem poświęciła się także pomocy dla swoich licznych siostrzeńców, zwłaszcza trójki dzieci osieroconych w 1995 roku przez jej siostrę Irmę, która zginęła próbując przerwać uliczną bójkę. Jej śmierć miała również wpływ na pogłębienie się duchowości Gaynor.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Honeybee/Come Tonight	Gloria Gaynor	04.1974	-	103[4]	MGM 2006 419	[written by Steals, Ledbetter][produced by Paul Leka][55[7].R&B Chart]
Never Can Say Goodbye/We Just Can't Make It	Gloria Gaynor	12.1974	2[13]	9[17]	MGM 2006 463	[silver-UK][written by Clifton Davis][produced by Jay Ellis, Meco Monardo, Tony Bongiovi, Harold Wheeler][34[14].R&B Chart][1[4][11].Hot Disco/Dance;MGM 14 748 12"]
Reach Out, I'll Be There/Searchin'	Gloria Gaynor	03.1975	14[8]	60[5]	MGM 2006 499	[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Tony Bongiovi, Meco Monardo, Jay Ellis][56[7].R&B Chart]
Walk On By/Real Good People	Gloria Gaynor	06.1975	-	98[1]	MGM 14808 [US]	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Meco Monardo]
All I Need Is Your Sweet Lovin'/Real Good People	Gloria Gaynor	08.1975	44[3]	-	MGM 2006 531	[written by Bobby Flax,Larry Lambert][produced by Jay Ellis,Meco Monardo,Tony Bongiovi]
(If You Want It) Do It Yourself/I'm Still Yours	Gloria Gaynor	10.1975	-	98[2]	MGM 2006 543	[written by Bolden, Robinson][produced by Jay Ellis, Meco Monardo, Tony Bongiovi][24[12].R&B Chart]
How High The Moon/My Man's Gone	Gloria Gaynor	01.1976	33[4]	75[5]	MGM 2006 558	[written by Morgan Lewis, Nancy Hamilton][produced by Jay Ellis, Meco Monardo, Tony Bongiovi][73[5].R&B Chart]
Let's Make a Deal	Gloria Gaynor	11.1976	-	-	Polydor PD 14357 [US]	[written by Curtis Blandon][produced by Jay Ellis, Meco Monardo, Tony Bongiovi][95[2].R&B Chart]
Substitute	Gloria Gaynor	10.1978	-	107[4]	Polydor 14508 [US]	[written by W. H. Wilson][produced by Dino Fekaris][78[4].R&B Chart][#67 hit for Clout in 1978]
I Will Survive/Anybody Wanna Party?	Gloria Gaynor	02.1979	1[4][25]	1[3][27]	Polydor 2095 017	[platinum-US][gold-UK][written by Freddie Perren, Dino Fekaris][produced by Dino Fekaris][4[17].R&B Chart]
Anybody Wanna Party?/Please, Be There	Gloria Gaynor	06.1979	-	105[2]	Polydor 14 558 [US]	[written by Freddie Perren, Dino Fekaris][produced by Dino Fekaris][16[14].R&B Chart][30[11].Hot Disco/Dance;Polydor 507 12"]
Let Me Know (I Have A Right)/One Number One	Gloria Gaynor	10.1979	32[7]	42[13]	Polydor (Steppin Out Disco) STEP 5	[written by Dino Fekaris, Freddie Perren ][produced by Dino Fekaris, Freddie Perren][61[5].R&B Chart][19[13].Hot Disco/Dance;Polydor 111 12"]
Let's Mend What's Been Broken/I Love You Cause	Gloria Gaynor	07.1981	-	-	Polydor 2173 [US]	[written by Gene McFadden, John Whitehead, Jerry Cohen][produced by Gene McFadden, John Whitehead, Jerry Cohen][76[3].R&B Chart]
I Am What I Am/More Than Enough	Gloria Gaynor	12.1983	13[12]	107[2]	Chrysalis CHS 2765	[written by Jerry Herman][produced by Joel Diamond][82[11].R&B Chart][3[14].Hot Disco/Dance;Silver Blue 220 12"]
Strive/I've Been Watching You	Gloria Gaynor	03.1984	86[3]	-	Chrysalis GAY 1	[written by J.J. Davis, L. Simon][produced by Joel Diamond]
Be Soft With Me Tonight/If You'd Only Believe It	Gloria Gaynor	05.1987	80[2]	-	Fanfare FAN 11	[written by Glen Chinn Burns][produced by Andy Hill, Stock, Aitken, Waterman ]
I Will Survive [1993]	Gloria Gaynor	06.1993	5[10]	-	Polydor PZCD 270	[written by Dino Fekaris, Freddie Perren][produced by Dino Fekaris, Freddie Perren]
Mighty High	Gloria Gaynor with The Trammps	08.1997	-	-	-	[written by D. Crawford, R. Downing][produced by Don Oriolo, Jurgen Korduletsch][12[12].Hot Disco/Dance;Popular [import] 12"]
Last Night	Gloria Gaynor with the Giorgio Moroder Project	06.2000	67[1]	-	Logic 74321738082	[written by Giorgio Moroder, Shelly Peiken][produced by Giorgio Moroder]
Just Keep Thinking About You	Gloria Gaynor	01.2001	85[1]	-	Logic 74321828552	[written by Gwen Catchey, Harold Johnson][produced by Shawn Lucas][1[1][14].Hot Disco/Dance;Logic 81 359 12"]
I Never Knew	Gloria Gaynor	08.2002	-	-	-	[written by Kasia Livingston][produced by J. Persson, N. Molinder, Pelle Ankarberg][1[1][13].Hot Disco/Dance;Logic 95 608 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Can Say Goodbye	Gloria Gaynor	02.1975	32[8]	25[15]	MGM 4982	[silver-UK][produced by Paul Leka, Tony Bongiovi, Meco Monardo, Jay Ellis]
Experience Gloria Gaynor	Gloria Gaynor	10.1975	-	64[21]	MGM 4997	[produced by Meco Monardo, Tony Bongiovi, Jay Ellis]
I've Got You	Gloria Gaynor	08.1976	-	107[14]	Polydor 6063	[produced by Meco Monardo, Tony Bongiovi, Jay Ellis]
Glorious	Gloria Gaynor	03.1977	-	183[4]	Polydor 6095	[produced by Gregg Diamond, Joe Beck]
Love Tracks	Gloria Gaynor	01.1979	31[7]	4[34]	Polydor 6184	[platinum-US][produced by Dino Fekaris, Freddie Perren]
I Have a Right	Gloria Gaynor	10.1979	-	58[11]	Polydor 6231	[produced by Dino Fekaris, Freddie Perren]
Stories	Gloria Gaynor	05.1980	-	178[4]	Polydor 6274	[produced by Dino Fekaris, Freddie Perren]
The Power of Gloria Gaynor	Gloria Gaynor	08.1986	81[2]	-	Stylus SMR 618	[produced by Steve Rowland]