poniedziałek, 19 marca 2018

Gary O'

Gary O'Connor , lepiej znany jako Gary O ' , to kanadyjski wokalista rockowy i autor tekstów. Najbardziej znany jest z singli "Pay You Back with Interest" i "All the Young Heroes", popularnych na początku lat 80-tych   oraz z nominacji do nagrody Juno dla najbardziej obiecującego wokalisty w Juno Awards of 1982 .Syn muzyka jazzowego Billy'ego O'Connora   był członkiem zespołów The Synics i The Spasstiks w latach sześćdziesiątych, zanim ten ostatni zmienił nazwę na Cat w 1968 roku. Cat miał popularny kanadyjski hit w 1970 roku zatytułowany " We're in This Together ", ale rozpadli się w 1972 roku z powodu różnic twórczych. O'Connor wystąpił wtedy z zespołem tribute The Beatles o nazwie Liverpool. Zespół wkrótce wydał dwa single z oryginalnego materiału, w tym odtwarzany w radio utwór    "Dolly". Po zmianie nazwy na Aerial , wydali album In the Middle of the Night w 1978 roku. Ale nie odniósł  sukcesu.

Wkrótce po Manoeuvres z 1980 roku, O'Connor założył zespół Kid Rainbow i został członkiem zarządu Toronto Musicians Association.  Po złożeniu zespołu, O'Connor przyjął pseudonim sceniczny Gary O ' i kontynuował karierę jako solowy artysta. Jego debiutancki album zatytułowany Gary O ' został wydany w 1981 roku przez Capitol Records. Remake piosenki The Hollies "Pay You Back With Interest" dotarł  do listy Billboard Hot 100 , gdzie osiągnął   70 miejsce. Również single "I Believe In You" i "All the Young Heroes" były często emitowane w radio po obu stronach granicy.
W 1984 roku wydał kolejny album Strange Behavior . Pierwszy singiel "Shades of 45", piosenka o bombardowaniu Japończyków przez Enola Gay , stała się popularnym hitem w Kanadzie, a kontynuacja "Get it While You Can" również stała się skromnym hitem.


O'Connor odniósł również sukces w pisaniu piosenek dla innych artystów, w tym Terri Crawford , 38 Special ("Back Where You Belong", "One Time For Old Times"), Molly Hatchet ("What's It Will Take"), Eddie Money ("Maybe Tomorrow"), Kim Stockwood , Billy Newton-Davis i Beverley Mahood .

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Pay You Back With Interest/Just A Little LoveGary O'07.1981-70[5]Capitol 5018[written by Clarke, Hicks, Nash][produced by Richard Landis]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Gary And The Hornets

Gary and the Hornets to zespół rocka garażowego z Franklin w stanie Ohio, w skład którego weszli trzej bracia: Gary Calvert (wokal, gitara), Greg Calvert (bas) i Steve Calvert (perkusja). Gary miał jedenaście lat, Greg miał czternaście lat, a Steve miał siedem lat, kiedy nagrywali swój najbardziej znany materiał w 1966 roku.

Pierwszym singlem zespołu była ich wersja "There's a kind of Hush" ("Kind of Hush"), która była hitem lokalnym i regionalnym w 1966 roku. Bracia nagrali jeszcze trzy single w latach 1966-1968.Wystąpili w The Tonight Show Starring Johnny Carson w 1967 roku śpiewając cover "Devil With a Blue Dress On".

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Hi Hi Hazel/Patty Girl/td>Gary And The Hornets11.1966-96[2]Smash 2061[written by M. Coulter][produced by Lou Reizner]
Kind Of Hush/That's All For Now Sugar BabyGary And The Hornets02.1967-127[3]Smash 2078[written by G. Stephens, L. Reed][produced by Lou Reizner]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

niedziela, 18 marca 2018

Tony Christie

Właśc. Anthony Fitzgerald, ur. 25.04.1944 r. w Conisborough w hrabstwie Yorkshire, Anglia. Gitarzysta-samouk, jako profesjonalny piosenkarz zadebiutował w 1964 r.

W trzy lata później wypłynął na szersze wody w radiu BBC, dzięki piosenkom utrzymanym w wokalnej manierze Toma Jonesa. W 1970 r. temat "Las Vegas", autorstwa spółki Mitch Murray i Peter Callender, utorował Christiemu drogę do brytyjskiej Top 20. Tytułowy utwór z longplaya I Did What I Did For Maria (z tekstem będącym niemal kopią słynnej "Delilah" Toma Jonesa) trafił na drugie miejsce listy. Trzeci singel, "Is This The Way To Amarillo", autorstwa Howarda Greenfielda i Neila Sedaki, stał się przebojem w licznych krajach Europy, chociaż w Wielkiej Brytanii cieszył się dość miernym powodzeniem.
W latach 1972-73 Christie koncentrował się głównie na występach w Australii i w Afryce Południowej. Do łask brytyjskich słuchaczy powrócił na krótko piosenką "Avenues And Alleyways" i albumem With Loving Feeling. W 1975 r. przypomniał się tematem "Drive Safely Darlin", trasą koncertową i nagranym na żywo longplayem. Fiasko przedsięwzięć oznaczało koniec solowej kariery Christiego.
W 1978 r. pojawił się na longplayu ze studyjną wersją musicalu "Evita". Odmowa występów w londyńskiej inscenizacji doprowadziła do rozstania się z menedżerem Harveyem Lisbergiem; w konsekwencji piosenkarz podjął działalność zarobkową w kabaretach i nocnych klubach.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Las Vegas / So Deep is the NightTony Christie01.197121[9]-MCA MK 5058[written by Mitch Murray/Peter Callander][produced by City Hall Production]
I Did What I Did for Maria / Give Me Your Love AgainTony Christie05.19712[17]-MCA MK 5064 [written by Mitch Murray/Peter Callander][produced by Mitch Murray, Peter Callander]
(Is This the Way To) Amarillo / Love Is a Friend of MineTony Christie11.197118[13]-MCA MKS 5073[written by Howard Greenfield/Neil Sedaka][produced by Mitch Murray, Peter Callander][oryginalnie nagrana przez Neila Sedaka]
Avenues and Alleyways / I Never Was a ChildTony Christie02.197337[4]-MCA MKS 5101[written by Mitch Murray/Peter Callander][produced by Mitch Murray, Peter Callander]
Drive safely darlin'Tony Christie01.197635[4]-MCA MCA 219[written by Mason/Stephens][produced by Geoff Stephens][piosenka z serialu TV The Protectors]
Walk like a pantherAll Seeing I feat Tony Christie01.199910[7]-Ffrr FC 351 [written by Buckle/Horner/Barrett/Jarvis Cocker]
[Is this the way to] AmarilloTony Christie feat Peter Kay03.20051[4][4]-Universal TV 9828606 [written by Neil Sedaka/Howard Greenfield]Producer: Mitch Murray/Peter Callander
Avenues and Alleyways Tony Christie08.200526[3]-UMTV 9831670-
Merry Xmas Everybody Tony Christie12.200549[3]-Amarillo AMARILLOCD 1[written by Noddy Holder, Jim Lea]
(Is This The Way To) The World CupTony Christie06.20068[6]-Tug CDSNOG 16 -

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I did what i did for MariaTony Christie07.197137[1]-MCA MKPS 2016
With loving feelingTony Christie02.197319[2]-MCA MUPS 468
Tony Christie-LiveTony Christie05.197533[3]-MCA MCF 2703
Best of Tony ChristieTony Christie11.197628[4]-MCA MCF 2769
Definitive collectionTony Christie03.20051[2][28]-UMTV 9827867
Made in SheffieldTony Christie11.200891[1]-Decca AUT 001[produced by Richard Hawley, Colin Elliott]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Tyler Collins

Tyler Collins,wokalistka rhythm'n'bluesowa pochodząca z Detroit,urodzona w Harlemie,Nowy Jork,1 września 1966r.Zaczynała od tańca i warsztatów teatralnych wystepując w dziecięcej grupie teatralnej,Willow Opera Workshop z Los Angeles.

Swoją muzyczną karierę rozpoczęła jako wokalistka grupy The Boys Next Door ,która podpisała kontrakt nagraniowy z wytwórnią Jermaine Jacksona,Work Records.Nieszczęśliwie wytwórnia upadła zanim grupa wydała swoją płytę.Tyler podpisuje kontrakt z RCA w 1989r i wydaje swój debiutancki album "Girls Nite Out" ,który trafia do pierwszej setki zestawienia Billboardu.Pierwszy singiel "Whatcha Gonna Do" zostaje przebojem na listach hitów rhythm'n'bluesowych.

Pod koniec 1990r nagrywa swój największy szlagier,"Girls' Nite Out",który zawędrował na 6 pozycję Hot 100 Singles.Inny singiel,"Second Chance" osiąga 53 miejsce we wspomnianym zestawieniu.W 1992r wydaje swój drugi album "Tyler",który nie powtórzył sukcesu debiutanckiej płyty.Nagrywa piosenkę "Freedom (Theme from Panther)" razem z młodymi gwiazdami r&b; TLC, Aaliyah, i En Vogue.W 1994r jej piosenka "Thanks to You" trafia na ścieżkę dżwiękową filmu "Andre" .Jej współpraca z Prince'm prowadzi ją do kontraktu z Warner Bros,ale niestety wytwórnia nie wydaje jej żadnego albumu.Rok póżniej po raz ostatni zaznacza swoją obecność na liście Billboardu singlem "Never Alone (Eeyore's Lullaby)".

Równolegle z karierą muzyczną występuje w filmach,zaczynając w 1991r od filmu "A Rage in Harlem" ,grając też gościnnie w "The Fresh Prince of Bel-Air".

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Whatcha Gonna Do/Give And TakeTyler Collins10.1989--RCA 9094[written by P. Gordy, T. Collins][produced by Phillip Gordy][8[16].R&B Chart]
Girls Nite Out Tyler Collins04.1990-6[21]RCA 2630[written by D. Ross, S. Byers][produced by Darryl Ross, Larry Robinson][8[16].R&B Chart][33[5].Hot Disco/Dance;RCA 2546 12"]
Second ChanceTyler Collins09.1990-53[9]RCA 2639[written by Melissa Ritter, Wardell Potts][produced by Wardell Potts][30[11].R&B Chart]
Just Make Me The OneTyler Collins06.1992--RCA 62 204[written by Andres Levin, Camus Celli, Marga Roman][produced by Andres Levin, Camus Celli][52[8].R&B Chart]
It Doesn't Matter/Yesterday's SongTyler Collins09.1992-88[3]RCA 62 325[written by Andres Levin , Camus Celli , Siedah Garrett][produced by Andres Levin , Camus Celli ] [93[2].R&B Chart]
Never alone [Eeyore's Lullaby]/The Kanga-Roo Hop [Kathie Lee Gifford]Tyler Collins12.1995-48[2]Walt Disney 60 345-

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Girls Nite OutTyler Collins05.1990-85[22]RCA 9642-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Valerie Carr

Valerie Carr (ur. 1936r, Nowy Jork ) jest amerykańską piosenkarką .
Utalentowana wokalistka Carr nagrywała dla King Records w połowie lat pięćdziesiątych, zanim   podpisała w 1958 roku kontrakt z Roulette Records , gdzie pozostała do 1962 roku.  W Roulette, jeden z jej singli, "When The Boys Talk About The Girls, " osiągnął   w rankingu Billboardu   19 pozycję w 1958r, a także osiągnął Top40 najlepszych singli w Wielkiej Brytanii   .   Brak dalszych sukcesów na listach w Wielkiej Brytanii  spowodował,że została wykonawcą jednego przeboju .
Jednak strona b płyty była jej wersją "Padre", która została wydana krótko przed Toni Arden i stała się jej milionowym hitem . "Padre" to   piękna ballada o utraconej miłości, która zademonstrowała czystość głosu Carr . W tamtym czasie wielu uważało wersję Carr  za lepszą, a podobno słuchacze radiowi błędnie kupili wersję Arden .

W 1959 roku Carr wydała dwa skromnie udane albumy , Extraordinaire Song Stylist i Ev'ry Hour Ev'ry Day of My Life , z których ostatnia uważana była przez niektórych za najlepszą. W 1960 roku nagrała "Oh Gee" / "You Belong in Someone Else's Arms", strona b napisana przez Burta Bacharacha i Billa Hilliarda . Jej singiel z 1961 roku "I Left There Crying" znalazł się w top 50 w USA .

Carr była podobno jednym z ulubionych wykonawców   , Buddy'ego Holly'ego .


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
When The Boys Talk About The Girls/PadreValerie Carr06.1958-19[2]Roulette 4066[written by Bob Merrill]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Vanessa Carlton

Vanessa Carlton (ur. 16 sierpnia 1980 w Milford) - amerykańska piosenkarka i pianistka.
Jako dziecko interesowała się głównie baletem. Uczyła się tańca u Gelsey Kirkland i Nenette Charisse. Gdy miała 14 lat, przeniosła się do Nowego Jorku, aby tam podjąć studia w School of American Ballet. Jednak po 3 latach, kiedy miała zacząć profesjonalną karierę, zrezygnowała z tego i powróciła do pisania własnych tekstów i komponowania muzyki. W następnym roku podpisała kontrakt z wytwórnią A&M; Records. W marcu 2002 roku ukazał się jej debiutancki album Be Not Nobody . Singel promujący tę płytę to "A Thousand Miles". Producentem został szef A&M; Records - Ron Fair.
Harmonium - drugi album wokalistki ukazał się w listopadzie 2004 roku. Wystąpili w nim gościnnie między innymi Lindsey Buckingham i Pharrell Williams. Płyta powstała przy pomocy producenta Stephana Jenkinsa. W październiku 2007 roku ukazała się jej trzecia płyta Heroes and Thieves.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
A Thousand Miles/TwilightVanessa Carlton03.20026[19]5[41]A&M; 497 676[1[7].Adult Contemporary Chart][written by Vanessa Carlton][produced by Ron Fair]
Ordinary Day/ParadeVanessa Carlton08.200253[4]30[18]A&M; 497 761[27.Adult Contemporary Chart][written by Vanessa Carlton][produced by Ron Fair]
Pretty Baby/Swindler Vanessa Carlton01.200394[2]101[9]A&M; 497 844-2 [UK][produced by Ron Fair]
Big Yellow TaxiCounting Crows featuring Vanessa Carlton03.200316[9]42[20]Geffen 497 830-2[digital gold][5.Adult Contemporary Chart][written by Joni Mitchell][piosenka z filmu "Two weeks notice"]
White HousesVanessa Carlton10.2004-86[6]A&M; 003555[1[7].Adult Contemporary Chart][written by Vanessa Carlton, Stephan Jenkins][produced by Stephan Jenkins]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Be Not NobodyVanessa Carlton05.20027[30]5[51]A&M; 493 307[platinum][gold-UK][produced by Ron Fair]
HarmoniumVanessa Carlton11.2004-33[7]A&M; 003480[produced by Stephan Jenkins]
Heroes & ThievesVanessa Carlton10.2007-44The Inc B0009991-02[produced by Irv Gotti, Linda Perry, Stephan Jenkins]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Pigalle

Francuska grupa założona w 1982r przez multi-instrumentalistę François Hadji-Lazaroi i basistę Daniela Henniona.Pigalle oferuje repertuar, od rocka, poprzez folk aż do piosenek pop. Jedną z najbardziej znanych piosenek z ich repertuaru jest Dans la salle du bar tabac de la rue des Martyrs, którą można usłyszeć często na ulicach Paryża.
Do czasu, gdy Pigalle nagrał swój debiutancki album w 1986 roku,członkowie grupy grali razem od kilku lat.

 W rzeczywistości Pigalle istniała już od początku lat 80-tych, gdy dwaj paryscy muzycy, Daniel Hennion i François Hadji-Lazaro, odkryli wzajemną pasję do folk rocka.Hadji-Lazaro, charyzmatyczny frontman Pigalle, który był w grupie od samego początku, urodził się w 14. dzielnicy Paryża w 1956 roku. Pasjonat muzyki od najmłodszych lat, Hadji-Lazaro szybko odkrył, rock i francuską piosenkę tradycyjną ( późną Piaf) i mając 13 lat już komponował muzykę i pisał własne piosenki. Mimo posiadanego talentu, Hadji-Lazaro nie przewiduje, by zostać zawodowym muzykiem. Zamiast tego pracuje jako nauczyciel w szkole podstawowej. Jednak Hadji-Lazaro mocno chwycił bakcyla muzyki,by w końcu opuścić szkołę,i w latach 70-tych założyć własny zespół folklorystyczny. (Ta grupa będzie przeobrażać się w Pigalle w 1982).
Biorąc pod uwagę eksplozję sceny rocka alternatywnego we Francji w latach 80-tych, Hadji-Lazaro zacznie zmierzać w innym kierunku muzycznym . Pozostawia folk,i zabiera się do eksperymentowania z bardziej agresywnym rockowym brzmieniem, tworząc grupę Les Garçons Bouchers (The Butcher Boys) w 1975 roku.Grupa okazała się odkryciem na alternatywnej scenie muzycznej, ale wkrótce Hadji-Lazaro skierował swoją uwagę z powrotem do swojego pierwotnego projektu, Pigalle. Jego oryginalny partner, Daniel Hennion, opuścił duet do pracy nad własnymi projektami, więc Hadji-Lazaro pozyskał nowego partnera, Henri Escudié,i ta para weszła do studia w 1986 roku, aby nagrać debiutancki album zatytułowany "Pigalle". Pierwszy album sprzedał się jednak w stosunkowo niewielkiej ilości egzemplarzy, a to w połączeniu z faktem, że Hadji-Lazaro i Escudié rzadko koncertowali, oznacza, że grupa pozostała częścią "podziemia" przez wiele lat.
W późnych latach 80-tych Hadji-Lazaro zdecydował się wprowadzić kilka nowych twarzy do składu Pigalle. Tak więc zanim grupa powróciła do studia, aby nagrać swój drugi album w 1990 roku, Hadji-Lazaro i Escudié zostali zasileni przez zróżnicowane grono muzyków (niektórych z alternatywnej sceny rockowej, innych specjalizujących się w tradycyjnym folku). Drugi album Pigalle, "Pigalle 2" nosił intrygujący podtytuł "A Troubled Insight Into The Sad Existence of Benjamin Tremblay, A Dull But Eminently Touching Figure" . Okazał się wielkim hitem wśród francuskich krytyków muzycznych, którzy zaczęli porównywać grupę z "Chanteurs réalistes" z 1920 roku. Muzyka Pigalle również została dobrze przyjęta przez francuskich fanów muzyki, którzy polubili fuzję gitary, perkusji i basu bass z tradycyjnymi instrumentami ludowymi, takich jak dudy, lira korbowa i cymbały . Zespół wiele koncertuje i wydaje hit "Dans la Salle du bar-tabac de la rue des Martyrs".
W dniu 2 lutego 1991r Pigalle grają w Pałacu Elizejskim-Montmartre w Paryżu. Po tym triumfie grupy rozpoczęli krótkie turnee, występując w szkołach na przedmieściach Paryża. W następnym roku otrzymali jedno z największych wyróżnień , gdy zostali zaproszeni do występu w prestiżowej sali Olympii (20 stycznia 1992 r.).
Na początku lat 90-tych Pigalle usadowili się w czołówce francuskiej sceny muzycznej. W międzyczasie François Hadji-Lazaro założył własną wytwórnię płytową, Boucherie Productions. Na fali sukcesu, Pigalle powrócił do studia w 1993 roku, aby nagrać nowy album zatytułowany "Rire et pleurer" . "Rire et pleurer", genialny zestaw ballad rockowych i innowacyjnych utworów muzyki folk, rezygnując z eksperymentów brzmieniowych i wracając do grania czysto akustycznego. (Tradycyjne instrumenty ludowe będą odgrywać coraz ważniejszą rolę na przyszłych albumach grupy). Po sukcesie singli "Patate" i "Vendredi 13 ", Pigalle wrócił do Olimpii w lutym 94r, triumfalną serią koncertów.
Oprócz prowadzenia własnej wytwórni płytowej i działalności producenckiej i pisania dla innych artystów, Hadji-Lazaro zdecydował się na rozpoczęcie kariery aktorskiej w 1995 roku (w rolach głównych w filmie "La Cité des enfants perdus". Kiedy nie był zajęty graniem z Pigalle, Hadji-Lazaro znalazł także czas, aby występować ze swoim starym zespołem Les Garçons Bouchers. Nagrał również solowy album, na podstawie twórczości słynnego francuskiego pisarza i ilustratora Rolanda Topora. Album "François détexte Topor" został wydany w 1996 roku.
François Lazaro-Hadji powrócił do kariery aktorskiej ponownie w 2000 roku, pojawiając się w wielu francuskich filmach telewizyjnych takich jak "Les Misérables". W 2001 roku zagrał również w filmie fabularnym "Le Pacte des Loups". W 2002 Hadji-Lazaro powrócił do świata muzyki, nagrywająć raczej pesymistyczny solowy album "Et que si". W tym samym roku opublikował "Mots de gorge", zbiór tekstów do 78 piosenek, które nagrał z grupą Pigalle.François Hadji-Lazaro wydał drugą płytę pod własnym nazwiskiem w 2004 roku. Nazwał ją "Contre Courant" , aby podkreślić swoją niechęć do do panujacych schematów myślowych. Jego label, Boucherie Productions, zbankrutował po wydaniu 140 albumów (w tym Paris Combo i Mano Negra).François Hadji-Lazaro wydał trzeci album "Aigre-doux" we wrześniu 2006 roku.Jego styl był bardziej poetycki i przynosił bardziej nowoczesne techniki produkcji (wszystkie utwory pozostają w standardzie trzech i pół minutowego "formatu radiowego").



Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Le Bar-Tabac De La Rue Des Martyrs Pigalle06.199187[2]-------Boucherie Productions 862 262-7[written by François Hadji-Lazaro]
Marie La RouquinePigalle12.199168[1]------- Boucherie Productions ‎ 1480 [written by François Hadji-Lazaro]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia
Neuf Et OccasionPigalle03.2008127[4]-------Booster Prod BPIG 1136
Des espoirsPigalle02.201092[7]-------Saucissong SR 1515
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Jerome Pigeon

Jerome Pijon jest francuskim piosenkarzem.
Urodzony jako Jerome Pigeon, syn dziennikarza Gillesa Schneidera, studiował muzykę w konserwatorium w Mireille. Był znany jako członek grupy Taxi Girl, skomponował i napisał przebój Cache Cache Party, wydany w 1987 roku.
 
W 1987 roku Jerome bierze również udział w nagraniu czwartego albumu Etienne Daho w Londynie. Na początku lat 90., skomponował kilka piosenek dla swojej dziewczyny w tym czasie, Niny Morato. Jerome kontynuował karierę w muzyce i w 2005 r. ukazał się singiel Miniman, pochodzący z albumu,Au Pays Des Orties. Obecnie jest DJ w Favela pod pseudonimem Gringo da Parada.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Cache-cache party/Tribal mix Pijon04.198749[22]-------Phonogram 888 116-7[written by Jérôme Pigeon]
MinimanJerome Pigeon01.199556[2]-------Polydor 853 700 2-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Pigloo

Pigloo jest śpiewającym pingwinem i głównym bohaterem muzycznego projektu bubblegum dance. Został on stworzony przez Philippe'a Kassenbecka w 2005 roku, w związku z narodzinami jego pierwszej córki. Jest produkowany w swojej wytwórni Vox Gramophone, zanim podpisał w 2006 roku  licencję w M6 i Scorpio. Znany jest we Francji ze swoich utworów:Le Papa pingouin czy Le Ragga des pingouins. Wydano cztery albumy: La Banquise i Le Noël de Pigloo we Francji, Heisszeit i Beijos de Esquimò za granicą.

W dniu 4 marca 2006 roku ukazał się pierwszy singiel z Pigloo, zwany Le papa pingouin, we Francji, a w pierwszym tygodniu jego eksploatacji osiągnął trzecią pozycję w rankingu Top 50. Trzy tygodnie później singiel jest pierwszy   przez 3 tygodnie. Singiel przebywał przez 27 tygodni w Top 100 najlepiej sprzedających się singli we Francji, a utwór był #1 we francuskojęzycznej Belgii i 24 w Szwajcarii. Singiel ma certyfikat platyny, z nieco ponad 300 000 sprzedanymi egzemplarzami.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Le Papa Pingouin Pigloo02.20061[6][25]-------Scorpio Music 82876803102[produced by C. Berthier, P. Kassenbeck]
Le ragga des pingouinsPigloo06.20064[24]71[3]------Scorpio 82876857312[produced by C. Berthier, P. Kassenbeck]
Ça plane pour moi (le twist)Pigloo09.200618[24]-------Scorpio 701 461-2
Moi, j'aime skier!Pigloo12.200610[19]-------Scorpio 703 158-2
Bizoo d'eskimoPigloo07.200714[19]---------
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia
La banquisePigloo07.200614[20]------- Remstar Interaction REMCD-9008-
Le Noël de PiglooPigloo12.2007148[4]---------

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Pills

Pills (  znany wcześniej jako "Ice Bath") to francuski zespół muzyki elektronicznej, działający głównie w latach 90-tych i na początku 2000. Został założony przez Anthony Sandora i Ludovica Bordasa w 1991 roku.

Pomimo   sukcesu komercyjnego albumu Electrocaine z 1998r, zespół paradoksalnie pozostaje jednym z pionierów francuskiej sceny elektronicznej (z francuskiej wytwórni Rave Age Records). W 1992 roku    uczestniczą w pierwszym publicznym organizowanym przez francuski rave Transmusicales Rennes, z Williamem Orbitem,   808 State i Underground Resistance . W 1998 r. Ludovic Bordas opuścił grupę, dzięki różnicy poglądów co do kierunku artystycznego albumu Electrocaine.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Rock MePills03.199812[13]-------Mercury 574 974-2[written by Antony Sandor][produced by Pills]
Fun K TronicPills06.199879[4]-------Mercury 568 935-1-
Chapeau melon et bottes de cuirPills09.199849[6]-------Atlantic 7567-84183-9[written by Laurie Johnson][produced by Marius de Vries]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia
ElectrocainePills02.199833[11]-------Mercury 536 650-2[produced by Pills]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Pin-Occhio

Pin-Occhio to włoski zespół electronic music składający się z Nicolasa Savino i Marco Biondiego. Miał on swój szczyt popularności w 1993 roku z dwoma przebojowymi singlami w Europie.
W 1993 roku zespół wydał swój pierwszy singiel "Pinokio", który wykorzystał muzykę tworzoną przez włoskiego kompozytora Fiorenzo Carpi i który był głównym tematem muzycznym filmu Luigi Comencini, Le di Pinocchio avventure. Piosenka była hitem w pierwszej dziesiątce w Belgii (Walonia) i Francji. Kilka miesięcy później duet wydał "Tutatutatutata",w którym używano sampli z "Living on Video" kanadyjskiej grupy Trans-X (później wykorzystane w 2006 r. przez Pakito).
Trzeci singiel, "Vai!" został wydany w 1993 roku i zadebiutował na 34 miejscu we Francji. Wydano też album o tej samej nazwie . Czwarty singel "Enjoy the Music", dotarł do 48 miejsca we Francji w kwietniu 1994 roku. Nathalie Vincent osobowość z telewizji francuskiej występowała czasem jako wokalistka i tancerka zespołu w kilku piosenkach.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Fra Szwa Ger Dan Hol Aut Sve Ita Wytwórnia Komentarz
Pin-OcchioPin-Occhio03.19937[27]---10[12]--4Dino / Aquarius DNCS 2111[written by Fiorenzo Capri,Teresesmini][produced by M. Castelli,Marco Biondi,Nicola Savino]
Tu Tatuta Tuta TaPin-Occhio07.199314[20]20[9]--16[17]---Blow Up 825.622[written by Marco Biondi,Nicola Savino][produced by M. Castelli,Marco Biondi,Nicola Savino]
Pinocchio Vai Pin-Occhio11.199325[11]-------Flarenasch 183 777[written by Marco Biondi,Nicola Savino][produced by M. Castelli,Marco Biondi,Nicola Savino]
Enjoy The MusicPin-Occhio03.199450[10]-------Flarenasch 184 516[written by Marco Biondi,Nicola Savino][produced by M. Castelli,Marco Biondi,Nicola Savino]
The Return Pin-Occhio10.199499[1]-------Flarenasch 185 546[written by C. Barbato, G. Pegoraro, M. Biondi, N. Savino][produced by C. Barbato, G. Pegoraro, M. Biondi, N. Savino]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Steve "Silk" Hurley

Zaczynał jako DJ w chicagowskiej rozgłośni radiowej WBMX. Jego pierwsze nagrania powstawały z myślą o wykorzystaniu we własnych programach - w ten sposób postępowało wielu DJ-ów. Jeden z takich utworów - „Music Is The Key”, spotkał się z wyjątkowo ciepłym przyjęciem, Hurley pożyczył więc od ojca pieniądze i wydał go nakładem wytwórni DJ International Rocky’ego Jonesa.

Singel dotarł do 9. miejsca amerykańskich list przebojów, choć Hurley nie doczekał się żadnych tantiem. Podobnym rozczarowaniem zakończyło się wydanie utworu „I Can’t Tum Around” - „pożyczył” go sobie Farley Jackmaster Funk i opracował jako „Love Can’t Tum Around” z nowymi wokalami Daryl Pandy. Piosenka ta stała się dużym przebojem w 1985 r., ale na okładce singla nie było nazwiska Hurleya.

 Jednak obrót spraw miał się wkrótce zmienić. Najpierw Hurley wydał wspólnie z Jamie’em Principle’em wyśmienity „Baby Wants To Ride”, a 24.01.1987 r. jego „Jack Your Body” jako pierwszy utwór bouse’owy w historii wspiął się na szczyt list przebojów.

 Następnym przedsięwzięciem było nagranie wspólnie z Keithem Nunnallym pod kryptonimem J.M. Silk singla „Let The Music Take You” i albumu (Nunnally zaśpiewał na „Music Is The Key”, ale później poświęcił się karierze solowej). Hurley wykreował później „Too Blind To See” Kym Sims, zaproszono go do zremiksowania „Uh Uh Ooh Ooh Look Out” Roberty Flack - uważał to za duże osiągnięcie.

 Często realizował remiksy - wśród jego klientów znajdują się Paula Abdul (EP-ka Vibeology), Yasmin („Sacrifice”), Simply Red („Something Got Me Started”), Ce Ce Peniston („We Got A Love Thang”) i Rodeo Jones („Get Wise”). Hurley współpracował nawet z legendarnym Steviem Wonderem, założył także własną firmę producencką ID, która w Europie współpracuje z Sony (remiksy dla ID produkują m.in. chicagowski DJ Ralphi Rosario i Juan Atkins).

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Music Is the KeyJ.M. Silk09.1985---[written by Steve Hurley][produced by J.M. Silk ,Rocky Jones][9[13].Hot Disco/Dance;DJ International 888 12"]
Shadows Of Your LoveJ.M. Silk05.1986---[written by Danny Wilson,Keith Nunnally,Peter Black][produced by Steve "Silk" Hurley ,Rocky Jones][3[11].Hot Disco/Dance;DJ International 777 12"]
I Can't Turn AroundJ.M. Silk10.198662[3]-RCA PB 49793[written by Isaac Hayes][produced by Steve "Silk" Hurley , Larry Sturm][1[1][11].Hot Disco/Dance;RCA 5702 12"]
Jack Your BodyJ.M. Silk01.19871[2][10]-DJ International LON 117[written by Steve "Silk" Hurley][produced by Steve "Silk" Hurley ][25[11].Hot Disco/Dance;Underground 101 12"]
Let the Music Take ControlJ.M. Silk03.198747[3]-RCA PB 49 767[written by Keith Nunnally,Steve Hurley][produced by Steve "Silk" Hurley ,Phil Balsano][2[10].Hot Disco/Dance;RCA 5958 12"]
She's So Far AwayJ.M. Silk06.198780[2]-RCA PB 49 713[written by Keith Nunnally][produced by Steve "Silk" Hurley , Larry Sturm,Phil Balsano]
Cry of the LonelyJ.M. Silk07.1987---[written by Keith Nunnally,Steve Hurley][produced by Steve "Silk" Hurley , Larry Sturm,Phil Balsano][50[1].Hot Disco/Dance;RCA 6398 12"]
Work It OutSteve "Silk" Hurley featuring M-Doc08.1989---[written by Steve Hurley][produced by Steve "Silk" Hurley ,Frank Rodrigo][3[10].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 325 12"]
Cold WorldSteve "Silk" Hurley featuring Jamie Principle12.1989---[written by Jamie Principle][produced by Steve "Silk" Hurley ,Frank Rodrigo, Jamie Principle][22[8].Hot Disco/Dance;Atlantic 86 267 12"]

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 17 marca 2018

House


House


Rozmiar: 1059 bajtówOkreślenia

HOUSE
Ciepła, przepełniona optymizmem muzyka, która wykształciła się w Chicago, choć jej kołyską był nowojorski klub Loft. House powstał w wyniku wprowadzenia innowacji do muzyki disco, choć mniej w nim "błysku", zminimalizowana jest też rola tekstu.
"House nie powstał z disco. House to jest disco" - stwierdza Nile Rogers z grupy Chic. W latach 1983-1984 disco było jedynym w zasadzie nurtem muzyki tanecznej, choć istniały również jego formy hybrydowe jak electro, go-go czy rare groove.
Termin "house" kojarzono początkowo z imprezami w starych magazynach, gdzie można było usłyszeć muzykę w nowym stylu. W Chicago pojawił się on po przyjeździe DJ-a Frankiego Knucklesa, który założył legendarny klub Warehouse. Początkowo wpływy nowego trendu ograniczały się do scen gejowskich; zmieniło się to kiedy Farley Jackmaster Funk house zaczął prezentować na antenie radiowej.
Dokumentacją rozwoju tego nurtu mogą być np. płyty podobne do "Music Is The Answer" Colonela Abrama (pierwszy wydał ten singel Jesse Sauuders). Strumień nagrań w nowym stylu przerodził się wkrótce w rwącą rzekę -na chicagowskim rynku pojawiły się np. "Music Is The Key" J.M. Silka (miała to być odpowiedź na wyżej wymieniony singel Coloneła Abrama)., "Aw Shucks" Jacka Mastera Funka czy "Waiting On My Angel" Jamiego Principled.
Wiele z tych nagrań wychodziło nakładem wytwórni Trax i DJ International, które przyczyniły się do rozwoju gatunku. W chicagowskim radiu poza Farleyem zaczęły działać kolejne ważne postacie: Julian Peruse, Frankie Rodriguez, Mike "Hitman" Wilson, Bad Boy Bill, Tim Shomer i Brian Middleton. Na l. miejsce brytyjskich list przebojów house trafił dzięki utworowi "Jack Your Body" Steve'a "Silk" Hurleya; był to pierwszy sukces komercyjny nowego stylu. W Chicago zrodziła się potem za sprawą DJ-a Pierre'a mutacja house'u. znana jako acid house; natomiast w Detroit wykorzystano elementy elektroniczne, na których oparło się tamtejsze techno.
Frankie Rodriguez mówi: „Kiedy wyjeżdżam zagranicę, pierwsze pytanie, które mi zadają brzmi: „Co to jest house?" Kogo to obchodzi? Puść płytę i baw się".
[Encyklopedia muzyki popularnej-Rap,dance & techno ATENA]


House music-była długo królową wszystkich gatunków muzyki tanecznej,odkąd pojawiła się na początku lat 80-tych,jako kontynuacja disco i jej przyszłość dla tysięcy klubowiczów.To jej zasługa w postaci hitów na listach przebojów,pierwszych nagrań i popularności elektronicznej muzyki tanecznej na muzycznej scenie,której house jest jedną z odmian,najbliższa w duchu i sposobie artykulacji,wykorzystująca te same pochody pianina,tempo na cztery,podobne w charakterze co muzyka disco gwiazdy [divy],przykład Loleatty Holloway i Glorii Gaynor.Największa i jedyna naprawdę różnica między tymi gatunkami to technologia.Podczas ,gdy większość artystów disco nagrywa w dużych wytwórniach płytowych,w profesjonalnych studiach zatrudniających muzyków sesyjnych a często całe orkiestry-to artyści house rzadko mogli sobie pozwolić na takie fanaberie,zmuszeni poniekąd do używania syntetyzerów i sequencerów mający tańszym kosztem zapewnić im zadawalające efekty brzmieniowe.Na przełomie lat 80-tych i 90-tych zdefragmentowana scena house skupiała się głównie wokół jego soulowego wariantu [N.York],twardszego chicagowskiego acid house,bazującego głównie w Europie house popu
,aż do ambient house,którego typowym przedstawicielem był Brian Eno. W końcu lat 90-tych rozwijająca się scena electronic dance wchłonęła rozliczne style house,techno,breakbeat.
House music wylęgła się na początku lat 80-tych,kilka lat po boomie muzyki dyskotekowej.Dużą rolę odegrali DJ-e organizujący imprezy w klubach amerykańskich,posiłkujący się w początkach importowanymi płytami disco z Włoch i singlami z niezależnych wytwórni amerykańskich jak Prelude czy West End,nie zabrakło też klasycznych utworów soulowych i disco lat 70-tych.W klubach Chicago [Music Box,Warehouse] ,mecce house,rządzili niepodzielnie dwaj DJ-e Ron Hardy i Frankie Knuckles.Mimo ,że DJ-e byli niekwestionowanymi królami podziemia dance music,wzrosło znaczenie producentów tego gatunku muzyki.Od tanich drum machines i szablonów disco,dzięki rozwijającej się technologii [syntezatory,samplery] przeszli do skomplikowanej techniki miksowania.
Faktyczny debiut house miał miejsce w 1983 roku w Chicago za sprawą nagrań Z Factor' s -"Fantasy" i "On & on"-Jesse Saundersa,obydwa nagrania zresztą wyprodukowane przez tego ostatniego.Prym wodziły lokalne wytwórnie Trax i DJ International,których szczytowe osiągnięcia przypadają na rok 1986 i takie nagrania jak:"Can You Feel It"-producent Larry Heard , Marshall Jefferson ("Move Your Body - The House Music Anthem"), "Love Can't Turn Around"-producent Farley Jackmaster Funk,i "Jack Your Body"-producent Steve "Silk" Hurley) . Ich styl określano terminem deep house,preferujący dominację wokalu i instrumentarium klasycznego disco.
Drugim ośrodkiem house stał się klub "Paradise Garage" Larry Levana w Nowym Jorku,przyciągający od 1977 roku liczne rzesze miłośników disco,house i soulu,który nie stronił także od new wave,punka czy hard rocka.Wczesne nowojorskie house to bliżniacze produkcje Chicago house,produkowane jednak w wielkich wytwórniach o profesjonalnym brzmieniu.Raz była to modernizacja klasycznego soulu lat 70-tych [ Peech Boys, Strafe, "D" Train i Blaze],innym nawiązanie do hip hopu i tzw. freestyle [Todd Terry , Masters at Work, Little Louie Vega i Kenny "Dope" Gonzalez]. Nowa generacja producentów koncentrowała się w połowie lat 80-tych na używaniu sampli niż powtarzaniu kanonu disco.Mimo ,że nowojorski house nie doczekał się w odróżnieniu od swojego odpowiednika z Chicago hitów na listach brytyjskich to jednak ten pierwszy z końcem lat 80-tych przejmował palmę pierwszeństwa,wraz z przejęciem części chicagowskich producentów jak Frankie Knuckles czy DJ Pierre.
W końcu dekady co stało się pewnym fenomenem muzyki undergroundowej,kojarzonej z murzyńską a wręcz gejowską prowieniencją,stała się ona powszechnie dostępna w supermarketach,a tak znane ikony popkultury jak Madonna nagrywały utwory w tym stylu.W latach 80-tych house trafił przez Atlantyk na żyzny grunt brytyjski Przy Ameryce zawsze odporną na nowe trendy,Europa zaatakowała rynek house-popowymi hitami M/A/R/R/S, S'Express, Bomb the Bass, Coldcut, Technotronic, czy KLF.To młodzi brytyjscy producenci sprawili ,że house nie stał się jedynie kaprysem szeroko pojętej muzyki pop lecz wszedł na trwałe podobnie jak punk do kanonu fenomenów muzycznej kontkultury.To co było lokalnym zjawiskiem w połowie lat 80-tych,mowa o house,eksplodowało w 1988 roku w W.Brytanii tzw."Summer of Love".W końcu lat 90-tych wielkie masowe party na otwartym powietrzu gromadziło tysiące młodych fanów tej muzyki.Tu też uzyskał pełną tożsamość jako gatunek elektronicznego dance w połowie lat 90-tych,stając się wszechobecny w największych klubach,audycjach radiowych i najlepiej sprzedających się albumach składankach,gdy w Stanach Zjednoczonych ,jego kolebce uznawany jedynie za rodzaj brzmienia muzyki techno.Co prawda skupiała większość najlepszych producentów i DJ-i [Armand Van Helden, Masters at Work, Danny Tenaglia, Deep Dish],lecz ich produkty w postaci remiksów najlepiej sprzedawały się w europejskich supermarketach.
[AMG Music]

Rozmiar: 1016 bajtówReprezantywni artyści 
  Adonis   Armando   Kevin Aviance 
  Basement Jaxx   Ashley Beedle   Black Box 
  Blaze   Frankie Bones   Terry Lee Brown, Jr. 
  BT   C+C Music Factory   Cajmere 
  Cappella   Derrick Carter   Kerri Chandler 
  Joe Claussell   Club 69   Coldcut 
  Carl Cox   Daft Punk   Chez Damier 
  Roy Davis, Jr.   Deee-Lite   Deep Dish 
  Tony de Vit   Dimitri from Paris   DJ Pierre 
  DJ Sneak   Boris Dlugosch   The Drum Club 
  Todd Edwards   808 State   Faithless 
  Farley & Heller   Farley Jackmaster Funk   Felix Da Housecat 
  Cevin Fisher   Fluke   Funky Green Dogs 
  Laurent Garnier   Gemini   Walter Gibbons 
  Global Communication   Chris Gray   Green Velvet 
  Jephté Guillaume   A Guy Called Gerald   Ron Hardy 
  Larry Heard   House of 909   Tony Humphries 
  Steve "Silk" Hurley   Inner City   Marshall Jefferson 
  Jellybean   François K   François Kevorkian 
  Kid Batchelor   The KLF   Frankie Knuckles 
  Leftfield   Larry Levan   LFO 
  Lil' Louis   M People   A Man Called Adam 
  Masters at Work   Mateo & Matos   Moby 
  Mood II Swing   David Morales   George Morel 
  Murk   Paul Oakenfold   Paperclip People 
  Terrence Parker   Pet Shop Boys   Phuture 
  Jamie Principle   Danny Rampling   The Real McCoy 
  Reel 2 Real   Romanthony   Ralphi Rosario 
  RuPaul   Roger Sanchez   Sasha + John Digweed 
  Jesse Saunders   Kevin Saunderson   Slam 
  Soul II Soul   Spooky   Stereo MC's 
  Byron Stingily   Technotronic   Ten City 
  Danny Tenaglia   Todd Terry   Pete Tong 
  Ron Trent   2 Unlimited   Ultra Naté 
  Glenn Underground   Underworld   Armand Van Helden 
  Junior Vasquez   Kristine W.   Wamdue Kids 
  Wink   Kevin Yost


Rozmiar: 1223 bajtówReprezentatywne płyty
 1. Various Artists - The House That Trax Built, Vols. 1-2 (Trax)
2. Various Artists - Best of House Music, Vols. 1-4 (Profile)
3. Various Artists - History of House Music, Vol. 1: Chicago Classics (Cold Front)
4. Various Artists - ^History of House Music, Vol. 2: New York Garage tyle (Cold Front)
5. Various Artists - This Is Strictly Rhythm, Vols. 1-6 (Strictly Rhythm)
6. Tony Humphries - Take Home the Club (Bassline)
7. Todd Terry - Todd Terry's Greatest Hits (Warlock)
8. Masters at Work - MAW Records: Compilation, Vol. 1 (Strictly Rhythm)
9. Roger Sanchez - House Music Movement (DMT)
10. Armand Van Helden - Greatest Hits (Strictly Rhythm)
11. Leftfield - Leftism (Hard Hands/Columbia)
12. Daft Punk - Homework (Virgin)
13. Basement Jaxx - Remedy (Astralwerks)

Rozmiar: 1169 bajtówCharakterystyka
House
Style żródłowe: Electro,Funk, Disco, R&B;
Żródła kulturowe: 1980s, Chicago, New York
Typowe instrumenty : Synthesizer - Drum machine - Sequencer - Keyboard - Sampler
Okres popularności: Głównie koniec lat 80-tych i początek 90-tych w W.Brytanii
Pochodne formy: Rave - Nu jazz - Madchester
Subgenres
Acid - Ambient house - Chicago - Deep house - Garage - Ghetto house - Hip house - Progressive - Tech house
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Hithouse

Studio nagraniowe i wytwórnia płytowa, filia ARS, założone przez holenderskiego DJ-a i producenta Petera Slagbuisa. Hithouse to tłumaczenie jego nazwiska na angielski (oznacza „dom uderzeniowy”); pod takim pseudonimem Slaghuis odniósł w 1988 r. sukces utworem „Jack To The Sound Of The Underground”.

 Było to jedno z wielu nagrań, zawierających w tytule słowo ,jack”; moda na nie zaczęła się od sukcesu Steve’a „Silk” Hurleya. Wytwórnia Hithouse wydawała nagrania kilku holenderskich i belgijskich grup z nurtu techno, np. Global Insert Project, Problem House, Holy Noise czy Meng Syndicate (,Artificial Fantasy”). Niestety, Slaghuis zginął w wypadku samochodowym 5.09,1991 r.


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Higher Intelligence Agency

W skład duetu wchodzą Dave Wheels i Bobby Bird, równocześnie prowadzący klub Oscillate Collective w rodzinnym mieście Birmingham. Powstał on w 1992 r. na tyłach jednego z miejscowych pubów i prezentował zespoły o orientacji ambient i dub. Wkrótce stał się jednym z najważniejszych tego typu klubów (innym jest londyński Megadog).

Renomę zyskał dzięki powstającym „bez udziału DJ-a” programom Higher Intelligence Agency oraz występom zespołów Autechre, Biosphere, Orbital, Banco De Gaia czy Drum Club oraz DJ-ów Mixmastera Morrisa i Alexa Pattersona z grupy The Orb.

 Higher Intelligence Agency wydala debiutancki album w 1993 r., nakładem miejscowej wytwórni Beyond; w roku następnym ukazała się EP-ka z remiksami - Re-Form. Do jej powstania przyczyniły się zespoły Autechre, The Irresistable Force, Pentatonik oraz A Positive Life. Jednak najsilniejszą stroną Higher Intelligence Agency pozostają występy na żywo, podczas których Wheels i Bird przy pomocy najnowocześniejszego sprzętu improwizują utwory łączące dub i muzykę klubową.

 W 1994 r. zespół nie odmówił zagrania w Berlinie na festiwalu ulicznym Love Parade. Poznał tam niemieckich muzyków z grupy Deep Space Network, z którymi zaprzyjaźnili się i zaplanowali w przyszłości wspólne granie. Tymczasem po wydaniu drugiego albumu Higher Intelligency Agency Free Floater, Bobby Bird z Geirem Jenssenem (Biosphere) nagrali wspólny koncertowy album Polar Sequences, będący rejestracją ich występu w Tromso (Norwegia).


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Hi-Bias

Kanadyjska wytwórnia płytowa z Toronto. Jest szeroko znana jako „wytwórnia DJ-ów”. Firma powstała po upadku Big Shot Records (Index, Dionne, Amy Jackson, Dream Warriors itd.) w 1990 r. Założyciel Hi-Bias, producent Nick Anthony Fiorucci, określił tę wytwórnię jako „następny krok w rozwoju Big Shot”. Po zamknięciu tej ostatniej Ron Allen założył Strobe, a producent i współzałożyciel Big Shot Andrew Komis miał powołać do życia First Choice.

Nazwa Hi-Bias była początkowo pseudonimem jednego z muzyków nagrywających dla Big Shot (pod takim szyldem ukazał się singel „Wanna Take You Home”). Jedną z wysokonakładowych płyt nowej wytwórni była EP-ka Brutal z 1991 r„ firmowana przez Z Formation; powstała ona, jak to zwykle bywa w Hi-Bias, we współpracy z innymi muzykami. Znalazły się na niej remiksy autorstwa takich wykonawców, jak Michael Ova, Fiorucci, Jason „Deko” Steele czy Nicky Holder.

Produkcją w Hi-Bias zajmuje się grupa „Rhythm Formula Team”; jednym z jej dzieł jest EP-ka Rhythm Formula, firmowana przez Red Light. Sporą populamość osiągnął też singel „Do It” zespołu Oval Emotion z 1991 r. (z wokalem Cissy Goodbridge, autorstwa jej brata, producenta Kenny’ego Morana i Fiorucciego). Wyrazem uznania dla osiągnięć Fiorucciego w latach 90-tych było zaproszenie do poprowadzenia własnego programu w słynnym londyńskim klubie Ministry Of Sound. Rok 1992 przyniósł m.in. single „I Promise” zespołu Syndicate 305 oraz „The Love I Lost” grupy Groove Sector.
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Herbaliser

Duet,  w skład którego wchodzą Jake Wherry i Ollie Trattles. Pracują wspólnie we własnym studiu Train Trax w Twickenham. Wherry dorastał w południowym Londynie. Grał na gitarze i basie w wielu zespołach jazzowych, funkowych i rockowych. Aktualnie gra w jazz-funkowym sekstecie The Propheteers.

Trattles rozpoczął karierę DJ-a w wieku 14 lat. Dwa lata później grywał już hip hop i electro w tak popularnych miejscach jak Ben & Andy’s Boilerhouse w Kingston, Jazz Cafe, Toto, Milk Bar i Africa Centre. Na początku 1995 r. skompilował album Classic Hip hop Mastercuts dla wytwórni Beechwood.

W 1992 r. Jake zdecydował się zbudować swoje własne studio. Z Trattlesem poznali się po tym, jak ten ostatni wspólprodukował płytę zespołu Propheteers, wspólnie zdecydowali się nagrywać i tak narodził się The Herbaliser. Po poznaniu z DJ Food w klubie kilka miesięcy później, wytwórnia Ninja Tune stała się ich domem. Z pomocą DJ-a Kayobi, perkusisty Patricka Dawesa, Ralpha Lamba na trąbce i Kaidiego Tathama na instrumentach klawiszowych, The llerbaliser wyprodukował swego pierwszego singla „The Real Killer”/„Blowin’ It”.

 Krótko po tym ukazał się drugi - „Repetitive Loop”/„Scratchy Noise”, po którym we wrześniu 1995 r. ukazał się debiutancki album Remedies.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
New + ImprovedHerbaliser03.1997198[1]-Ninja Tune ZEN 1251[written by The Herbaliser][produced by The Herbaliser]
The BlendThe Herbaliser feat. What What06.1997133[1]-Ninja Tune ZEN 1254[written by The Herbaliser][produced by The Herbaliser]
The Missing SuitcaseThe Herbaliser06.199986[1]-Ninja Tune ZENCDS 81[written by Reed, Wherry, Teeba, Lamb][produced by Jake Wherry, Ollie Teeba]
Something Wicked (This Way Comes)The Herbaliser feat. Seaming To06.200293[2]-Ninja Tune ZENCDS 111[produced by Jake Wherry, Ollie Trattles]
GeneralsThe Herbaliser05.2005161[1]-Ninja Tune ZEN12 166[produced by Jake Wheery, Ollie Teeba]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Blow Your Headphones Herbaliser04.1997171[1]-Ninja Tune ZEN 28[produced by The Herbaliser, Jonny Cuba, Kaidi Tatham, Malachi]
Very MercenaryHerbaliser05.1999104[2]-Ninja Tune ZEN 41-
Something Wicked this Way ComesHerbaliser03.2002 71[4]-Ninja Tune ZEN 64[produced by Jake Wherry, Ollie Teeba]
Take LondonHerbaliser06.2005131[1]-Ninja Tune ZEN 98[produced by Jake Wherry, Ollie Teeba]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Heidi Of Switzerland

 Szwajcarska wytwórnia fonograficzna, która w styczniu 1993 r, przeniosła swą siedzibę do Londynu. Znana także pod nazwą 1IOS. Szefem firmy i jej właścicielem jest producent Hilary. Wytwórnia szybko zdobyła popularność płytami z undergroundową muzyką taneczną z nurtu techno i trance.

Inne style muzyczne stanowią domenę siostrzanych wytwórni HOS: Budgie wydaje euro techno, Flash Your Tits - progresywny house, a De’Crust - ambient i dub. Najlepiej znanym współpracownikiem wytwórni jest Niemiec Kinky Roland, który swą muzykę wydaje pod kilkoma pseudonimami. Dobrym przykładem jego działalności może być firmowany przez Dinge Queen In The Mist utwór „Let Me Be Your Tupperwear”, wydany przez filię HOS - FYT.

Inni znani wykonawcy to grupa Trance fiber Alles, wykonująca „teutońskie” techno (np. „Ich Shake”), zespół Innersystem (mainstreamowa muzyka taneczna) oraz renomowana grupa Tranceparents. HOS zawiaduje też dystrybucją swych płyt, a eksportuje je pod szyldem Wasp.
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)