Rick Astley

Rick Astley to brytyjski kompozytor i wokalista pop, którego nagrania rozeszły się do dzisiaj w nakładzie przekraczającym 40 milionów egzemplarzy. Pod koniec lat 80-tych ubiegłego wieku należał on do najbardziej popularnych wykonawców na świecie. Rick Astley przyszedł na świat 6 lutego 1966 roku w miejscowości Newton-le-Willows i jest jednym z czworga rodzeństwa.


Miłość do muzyki odziedziczył najprawdopodobniej po matce, która śpiewała kiedyś w kościelnym chórze - mały Rick także poszedł w jej ślady. Jednak w miarę dorastania, dużo bardziej interesowała go gra na perkusji. Już jako nastolatek występował w lokalnych zespołach, między innymi Give Away. Po jego opuszczeniu zasilił szeregi kapeli nazwanej FBI, którą współtworzył wraz z paroma szkolnymi kumplami. Jej działalność ograniczała się oczywiście głównie do występów w lokalnych pubach, niemniej jedną rzeczą wyróżniała się ona z pośród wielu innych - była jedyną, która prezentowała wyłącznie autorski materiał. W okolicy odniosła nawet całkiem spory sukces i dorobiła się grupki fanów, którzy zawsze pojawiali się na jej koncertach.

Po pewnym czasie szeregi FBI opuścił wokalista a Rick zaoferował się, że przejmie jego rolę. Pewnego dnia na jednym z występów pojawił się producent/kompozytor Pete Waterman, który zwrócił uwagę przede wszystkim na Astleya. Zaoferował podpisanie z nim kontraktu, pod warunkiem, że rozpocznie karierę solową. Chłopak był jednak na tyle lojalny wobec kolegów z zespołu, że propozycję odrzucił. Reszta członków doskonale wiedziała, kto jest najzdolniejszy, dlatego po niespełna roku sami skontaktowali ponownie wokalistę z Watermanem. I tak udało się skusić artystę, który wraz z Pete'em udał się w najbliższej przyszłości do londyńskiego PWL Studios (trzeba podkreślić, ze miał on w następnych latach ogromny wpływ na muzyka, przede wszystkim na jego repertuar).

Na początku stycznia 1987 roku Rick zarejestrował piosenkę "Never Gonna Give You Up", która w sierpniu trafiła na jego pierwszy singel. Kompozycja ta w niedalekiej przyszłości stała się numerem jeden w Wielkiej Brytanii i pozostała na najwyższej pozycji przez kilka następnych tygodni - mała płytka okazała się najlepiej rozchodzącym nagraniem roku. Równym powodzeniem cieszyła się kolejna - "Whenever You Need Somebody", stając się hitem w kilkunastu krajach. Nic, więc dziwnego, że kiedy na rynek trafił w grudniu tak samo zatytułowany debiutancki album, z miejsca został bestsellerem - wystarczy powiedzieć, że rozszedł się on na całym świecie w ponad 15 milionach egzemplarzy, co jest niesamowitym osiągnięciem jak na artystę, którego jeszcze nie tak dawno nikt nie znał.

Rick okazał się kurą znoszącą złote jajka - dlatego już w 1988 roku Waterman z powrotem udał się z nim do studia, aby zarejestrować materiał na drugi album. Prace poszły bardzo sprawnie i w niedługim czasie dzieło było niemalże gotowe. Niestety, z powodu pożaru nagranie zostało zniszczone, dlatego wszystko trzeba było zaczynać na nowo - data wydania płyty musiała zostać zatem przełożona. I tak album zatytułowany "Hold Me in Your Arms" premierę miał w efekcie "dopiero" w styczniu 1989 roku. Wydawnictwo to może nie było tak oszałamiającym przebojem, jak debiut, jednak nadal sprzedawało się bardzo dobrze. Po jego pojawieniu się na sklepowych półkach piosenkarz ruszył w całkiem obszerną trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, USA, Australii i Kanadzie, która objęła ponad 70 występów.

Pod skrzydłami Watermana i jego producentów, Astley dorobił się 7 brytyjskich i 4 amerykańskich hitów, które dostały się do Top 10. Jednak po pewnym czasie, współpraca ta zaczęła go uwierać. Piosenkarz czuł, że narzucony mu z góry kierunek, nie do końca mu odpowiadał. Na dodatek prasa zaczęła go postrzegać bardziej jako zgrabny produkt, niż artystę z krwi i kości. Dlatego też, w następnych miesiącach doszło do rozstania z Pete'em i jego ekipą.

W 1991 roku ukazał się longplay "Free", pierwszy, o którego kształcie w lwiej części decydował Rick (w jego powstaniu brał udział też Elton John). Przyniósł mu on kolejny całkiem spory hit w postaci nagrania "Cry for Help", jednak następne single nie cieszyły się już zbytnim powodzeniem. Był to zarazem koniec wielkich sukcesów wokalisty. Sytuacji nie poprawił także wydany dwa lata później album pod tytułem "Body & Soul", który w ogóle nie dostał się do zestawień najlepiej sprzedających się płyt (na amerykańskiej liście Bilboardu najwyższą pozycję, jaką piastował to daleka 182 lokata). Brak zainteresowania jego twórczością prawdopodobnie spowodował, że artysta zniknął na wiele lat.

Za śpiewanie wziął się dopiero w kolejnej dekadzie. Jego piąte wydawnictwo, "Keep It Turned On", premierę miało w styczniu 2002 roku. Stylistycznie było one wypadkową muzyki tanecznej i popowych ballad. Niestety, powrót do popularności z przełomu dekad lat 80. i 90. po raz kolejny okazał się niemożliwy. Pilotujący całość singel "Sleeping" nie podbił list przebojów, jednak cieszył się całkiem sporą popularnością na deskach klubowych, głównie za sprawą jego remiksów (ich autorem był Todd Terry). Mniej więcej w tym samym okresie ukazała się także kompilacja "The Greatest Hits", która po kilku tygodniach sprzedaży pokryła się w Wielkiej Brytanii złotem (za sprzedaż 100 000 egzemplarzy) - całkiem niezły wynik, jak na zapomnianego wykonawcę. Trzy lata później pojawił się ostatni na chwilę obecną studyjny album Ricka, zatytułowany "Portrait" (jego wydawcą został koncern Sony/BMG). Nie był to jednak premierowy materiał a jedynie składanka przeróbek piosenek pochodzących z repertuaru takich wykonawców, jak Frank Sinatra, Dean Martin czy Elvis Presley. Już w 2006 roku muzyk zaczął nagrywać nowe kompozycje, jednak do dzisiaj nie ujrzały one światła dziennego. Od tamtej pory Astley jedynie sporadycznie występuje.

-

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never gonna give you up	Rick Astley	08.1987	1[5][23]	1[2][24]	RCA CATCO 2496678	[gold-US][gold-UK][written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][1[1][12].Hot Disco/Dance;RCA 6784 12"]
Whenever you need somebody	Rick Astley	10.1987	3[12]		RCA PB 41 567	[Utwór Chi Brown z 1986r][silver-UK][written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
When i fall in love/My arms keep missing you	Rick Astley	12.1987	2[10]	-	RCA PB 41 683	[silver-UK][written by Edward Heyman/Victor Young][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][oryginalnie Jeri Southern-1952r]
Together forever/I'll never set you free	Rick Astley	02.1988	2[9]	1[1][18]	RCA PB 41817	[written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][1[1][10].Hot Disco/Dance;RCA 8320 12"]
It would take a strong strong man/You move me	Rick Astley	07.1988	-	10[16]	RCA 8663 [US]	[written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman][8[8].Hot Disco/Dance;RCA 8696 12"]
She wants to dance with me	Rick Astley	09.1988	6[11]	6[18]	RCA PB 42189	[written by Rick Astley][produced by Ian Curnow/Phil Harding/Rick Astley][13[9].Hot Disco/Dance;RCA 8839 12"]
Take me to your heart	Rick Astley	11.1988	8[11]	-	RCA PB 42 573	[written by Pete Waterman/Matt Stock/Mike Aitken][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
Hold me in your arms	Rick Astley	02.1989	10[8]	-	RCA PB 42 615	[written by Rick Astley][produced by Ian Curnow/Phil Harding]
Giving up on love/I'll be fine	Rick Astley	04.1989	-	38[10]	RCA 8872 [US]	[written by Rick Astley][produced by Rick Astley/D.Washbourne]
Ain' t too proud to beg/I don't want to be your lover	Rick Astley	08.1989	-	89[3]	RCA 9030 [US]	[written by Eddie Holland/Norman Whitfield][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
Cry for help/Behind the smile	Rick Astley	01.1991	7[7]	7[20]	RCA PB 44247	[written by Rick Astley/Rob Fisher][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Move right out/The bottom line	Rick Astley	06.1991	58[2]	81[5]	RCA PB 44407	[written by Rick Astley/Rob Fisher][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Never knew love/So Glad	Rick Astley	06.1991	70[1]	-	RCA PT 44738	[written by John Paul/Derek Bordeaux][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
The ones you love	Rick Astley	09.1993	48[2]	-	RCA 74321160142	[written by Rick Astley/Dave West][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Hopelessly/Stop breaking your heart	Rick Astley	11.1993	33[2]	28[20]	RCA 74321175642	[written by Rick Astley/Rob Fisher][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Lights Out	Rick Astley	06.2010	97[6]	-	Cruz MIUCT 7557	[written by Rick Astley/Andrew Frampton][produced by Rick Astley]
Keep Singing	Rick Astley	04.2016	127	-	BMG	[written by Rick Astley][produced by Rick Astley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Whenever you need somebody	Rick Astley	11.1987	1[1][34]	10[60]	RCA PL 71 529	[4x-platinium-UK][2x-platinum-US][produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman]
Hold me in your arms	Rick Astley	12.1988	8[19]	19[23][02.89]	RCA PL 71 932	[gold-US][platinum-UK][produced by Douze Washbourn/Ian Curnow/Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman/Phil Harding]
Free	Rick Astley	03.1991	9[9]	31[18]	RCA PL 74 896	[gold-UK][produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Body and soul	Rick Astley	10.1993	-	185[1]	RCA 66 295 [US]	[produced by Gary Stevenson/Rick Astley]
Greatest Hits	Rick Astley	09.2002	16[23]	-	BMG 74321955122	[produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman/Gary Stevenson/Rick Astley/Various]
Portrait	Rick Astley	10.2005	26[4]	-	RCA 82876734312	[produced by Peter Collins]
The Ultimate Collection	Rick Astley	05.2008	17[4]	-	Sony BMG 88697303802	[produced by Mike Stock/Matt Aitken/Pete Waterman/Cliff Norell/Craig Porteils/Dave West/Gary Stevenson/Henrik Nilson/Ian Curnow/Karen Hewitt/Mark McGuire/Mike Duffy/Peter Collins/Phil Harding/Rick Astley]

50Rick Astley06.20161[1][42]-BMG 538203812[platinum-UK][produced by Rick Astley]

Assembly

The Assembly to brytyjski synthpop powstały w 1983 roku w Basildon , w Anglii, założony przez Vince'a Clarke'a (ur. 3.07.1961 w Basildon, Anglia) ( teksty piosenek , instrumenty klawiszowe, chórki) i Erica Radcliffe (autor piosenek, produkcja).

Feargal Sharkey został zatrudniony jako gościnny wokalista grupy  jedynego singla grupy "Never Never". Clarke i Radcliffe planowali użyć innego wokalisty na każdym utworze nagranym przez grupę,  ale grupa rozpadła się po wydaniu " Never Never " i żaden inny wokalista nie był zatrudniony przez duet.

Clarke założył The Assembly wkrótce po rozwiązaniu Yazoo (z wokalistką Alison Moyet ) po ukończeniu i dystrybucji albumu Yazoo z 1983 roku You and Me Both .

The Assembly było najbardziej zaangażowaną fazą długoterminowych relacji zawodowych Clarke'a z inżynierem dźwięku, Radcliffem, który przyczynił się znacząco do nagrań poprzednich zespołów Clarke'a, Depeche Mode i Yazoo. Jednak projekt Assembly nigdy nie stał się pełnoprawnym zespołem i zaowocował tylko jednym singlem, brytyjskim hitem " Never Never ". Zawierał sample nagrane na gitarze, która została przetransponowana na Fairlight CMI . Brzmienie został wzmocniony przez muzyka sesyjnego Clema Clempsona na gitarze elektrycznej.

Pomimo komercyjnego sukcesu singla, The Assembly nie był już funkcjonującym podmiotem do końca 1984 roku. Clarke kontynuował tworzenie Erasure z wokalistą i współautorem Andy Bellem w 1985 roku. Chociaż Erasure współpracował z Radcliffe przy niektórych wczesnych pracach , w końcu zaczęli pracować z innymi producentami i inżynierami, w tym z Flood . Sharkey ze swojej strony rozpoczął karierę solową w 1984 roku i miał  singiel #1 w Wielkiej Brytanii w 1985 roku z " A Good Heart ".

"Never Never" zostało ponownie wydane na singlu CD w 1996 roku z czterema utworami, zawierającymi zarówno normalne, jak i rozszerzone wersje zarówno tytułowej piosenki, jak i "Stop / Start".  Teledysk do utworu "Never Never", nakręcony w Upminster Windmill w London   Borver of Havering , pojawił się na pierwszej płycie Now That's What I Call Music! wideo w 1983 r., chociaż nie pojawił się na odpowiednim albumie kompilacji .

Singel "Never Never" w listopadzie 1983 dotarł do czwartego miejsca brytyjskich list przebojów. Duet nie nagrał albumu. Clarke brał potem udział w wielu podobnych projektach, m.in. z Neilem Arthurem z Blancmange, Mattem Johnsonem z The The i Paulem Gumnem z Orange Juice, by w końcu stworzyć z Andym Bellem duet Erasure.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never Never / Stop-Start	Assembly	11.1983	4[10]	-	Mute TINY 1	[written by Vince Clarke][produced by Vince Clarke,Eric Radcliffe]

Asia

Z rockowych supergrup, Asia ma chyba najbogatszą i najciekawszą prehistorię. Zespół powstał na gruzach kilku innych wielkich projektów, gigantów rocka lat 70., jak Yes, Emerson, Lake & Palmer czy King Crimson. Z nich to wyłoniło się grono wybitnie uzdolnionych muzyków, którzy powołali do życia zespół Asia - ale po kolei.

W 1974 roku drogi muzyków z King Crimson rozeszły się. Bill Bruford (perkusista) i John Wetton (basista) postanowili kontynuować współpracę razem z Allanem Holdsworthem i Eddiem Jobsonem jako UK. Ta formacja również nie przetrwała długo - po wydaniu zaledwie dwóch albumów i zmianie składu (po debiucie w 1979 roku Holdsworth i Bruford odeszli, ostatniego zastąpił Terry Bozzio), zespół skończył działalność w 1980 roku.

Prawie w tym samym czasie, a konkretnie w 1979 roku, inny wielki kolektyw - Emerson, Lake & Palmer - również postanowił zejść ze sceny. Perkusista - Carl Palmer - na krótko założył własny zespół PM, jednak rozczarowany brakiem sukcesu niedługo potem go rozwiązuje. Do supergrupy brakowało jeszcze gitarzysty i klawiszowca, pomoc nadeszła ze strony zespołu Yes, który również zakończył pełną sukcesów karierę w 1981. Jeden z jej ostatnich członków, Geoff Downes wcześniej (w 1979 roku) "popełnił" wielki przebój w zespole The Buggles - "Video Killed the Radio Star". Dzięki temu dostał posadę klawiszowca w Yes, z którymi zdążył zagrać tylko jeden album - "Drama". Kiedy Yes oficjalnie zakończyło działalność, zarówno Geoff jak i Steve Howe jako gitarzysta postanowili dołączyć do Palmera i Wettona z zamiarem utworzenia supergrupy. Tak w 1981 roku świat usłyszał o czteroosobowym grupie Asia.

- Zespół powstał można powiedzieć naturalnie - mówi Palmer na oficjalnej stronie zespołu. - To nie był sztucznie powołany do życia twór. Wszyscy chcieliśmy po prostu grać razem, dobrze się bawiliśmy, to robiąc.

Materiał powstawał w paru londyńskich studiach w 1981 roku i ukazał się pod prostym tytułem "Asia" w 1982 roku. Zespół od razu zdobył olbrzymi rozgłos, głównie za sprawą powstałej w tym czasie stacji telewizyjnej MTV, w której to ramówce klipy supergrupy często gościły. Komercyjny sukces jednak przerósł najśmielsze oczekiwania wszystkich - album rozszedł się na całym świecie w 10 milionach egzemplarzy (co jak na początek lat 80. było wynikiem wręcz oszałamiającym), a pochodzące z niego single - "Only Time Will Tell" czy szczególnie "Heat of the Moment" - długo okupowały szczyty list przebojów.

- Myślę, że każdy z nas po nagraniu paru piosenek pomyślał, że tworzymy coś wyjątkowego - wspomina również na oficjalnej stronie Wetton - Jednak chyba aż do nagrania "Heat of the Moment" nie myśleliśmy, że mamy takiego "potwora". Dopiero gdy już powstał ten utwór pomyśleliśmy, ze osiągnie spory sukces.

Wielkie światowe tournée pokazało, że pomysł na grupę był strzałem w dziesiątkę. Wytwórnia zachęcona sukcesem ponaglała zespół do nagrania następnego albumu, co nie wpłynęło dodatnio na jego jakość. Całość ukazała się w 1983 roku (zaledwie rok po debiucie) pod tytułem "Alpha" - jak się później okazało, na długo był to ostatni album nagrany w oryginalnym składzie. W porównaniu do debiutu całość sprzedawała się źle, podobnie małe zainteresowanie koncertami spowodowało odwołanie sporej części trasy. - Największym błędem w karierze tego zespołu było nagranie drugiego albumu zbyt wcześnie. Zostaliśmy zmuszeni przez przemysł, choć nie byliśmy na to gotowi - wspomina po latach Wetton w wywiadzie dla Vintage Rock. - To nie był zły longplay - myślę z perspektywy czasu, że był wręcz bardzo dobry. Ale mógł być lepszy. Po prostu wyszedł zbyt szybko po pierwszym. W samym zespole coraz gorsza atmosfera doprowadziła w końcu do odejścia Wettona i to na krótko przed spektakularnym, transmitowanym przez MTV wielkim koncercie w Tokyo w grudniu 1983 roku. Zastąpił go kolega Palmera z byłego zespołu - Greg Lake. Jednak i ten niedługo potem odszedł, a na jego miejsce powrócił w 1984 roku Wetton.

Następny album zatytułowany "Astra" ukazał się w 1985 roku już bez udziału Howe'a, którego zastąpił znany z kapeli Krokus, Mandy Meyer. Z braku jakichkolwiek sukcesów (zespół w ogóle nie wyruszył w trasę promującą album) grupa rozpadła się w 1986 roku. Muzycy zajęli się wówczas innymi projektami - Wetton udzielał się w zespole Phenomena, Palmer formował nową grupę z Keithem Emersonem pod nazwą 3, Downes natomiast produkował wiele innych grup i wydał solowy album pod kryptonimem The New Dance Orchestra. Reaktywacja zespołu z nowymi członkami (z pierwotnego składu ostali się tylko Wetton i Downes) w 1987 roku nie powiodła się z braku zainteresowania jakiejkolwiek wytwórni.

W 1989 roku kolejna próba reaktywacji powiodła się i zaowocowała serią koncertów w Europie. W tym czasie oprócz oryginalnych członków - Palmera i Wettona - w zespole grał John Young na klawiszach, Alan Darby (wkrótce zmieniony przez Holgera Larisha) na gitarze oraz para wokalistek do chórków. Zespół powrócił do studia w 1990 roku i wydał składankę "Then & Now" z 4 nowymi utworami. W trasie promującej reaktywowaną supergrupę, gitarę obsługiwał Pat Thrall. - Byliśmy idealnie kompatybilni muzycznie - wspominał Wetton w tamtym czasie. - Próbowaliśmy innych rzeczy i byliśmy niezadowoleni z nich. 1990 rok zdawał się być ponownie dobrym czasem dla Asia.

Brak sukcesu reaktywowanej grupy, ujawniony podczas tras koncertowych spowodował odejście sfrustrowanego Wettona, który postanowił skupić się na solowej karierze. Palmer natomiast odszedł do nowo wznowionego tria Emerson, Lake & Palmer. Tak oto w 1992 roku z oryginalnego składu został tylko Downes , do którego wkrótce dołączył John Payne jako wokalista i basista, który przez długie lata stanowił razem z Downesem filar grupy. W 1992 roku ukazała się nowa płyta, "Aqua", zawierająca jeszcze partie nagrane przez Howe'a oraz Palmera. Od tego czasu Downes i Payne nagrywają wspólnie z ciągle zmieniającym się panteonem reszty muzyków.

Dopiero pod koniec 1998 roku oryginalna trójka założycieli (poza Howem, który był zajęty reaktywowanym wcześniej Yes) oświadczyła, że może znowu wystąpić pod szyldem Asia. Wielkie tournée zostało wyznaczono na połowę 1999 roku, w planach było też nagranie nowego albumu. Niestety, z wielkich zapowiedzi nic nie wyszło z nie do końca sprecyzowanych powodów. Za to Wetton z Palmerem stworzyli nowy projekt pod nazwą Quango, z którym z powodzeniem występowali, grając też oryginalne utwory zespołu Asia.

Ostatnia dekada zaowocowała wydaniem kolejnych dwóch albumów składu Downes-Payne: "Aura" z 2001 roku i "Silent Nation" z 2004 (druga z nich była pierwszym studyjnym dziełem formacji, który złamał tradycję nazewnictwa: nazwa nie zaczynała ani nie kończyła się na literę "a"). Wszystko zmieniło się na początku 2006 roku - wtedy to oryginalna czwórka założycieli grupy spotkała się i ogłosiła decyzję o reaktywacji oryginalnego składu na 25-lecie powstania bandu.

- Spotkaliśmy się we czwórkę w styczniu 2006 roku - relacjonował Wetton w wywiadzie dla Vintage Rock. - To był pierwszy raz, kiedy byliśmy razem od jakichś 23 lat. Rozmawialiśmy o tym, czy możemy pociągnąć tę rzecz - czy potrafimy wytrzymać ze sobą. To wszystko, co było potrzebne. Reszta to logistyka.

Rocznicowa trasa rozpoczęła się w sierpniu 2006 roku i trwała do 2007 roku, obejmując prawie cały świat. Decyzja o reaktywacji w oryginalnym składzie spowodowała rozejście się Downesa z Payne'em i doprowadziła do bezprecedensowego powstania w 2007 dwóch zespołów: Asia z czterema oryginalnymi członkami oraz zespołu pod nazwą Asia Featuring John Payne z muzykami skupionymi wokół Payne'a artysty.

Wielki sukces rocznicowej trasy zachęcił zespół do wejścia do studia i w 2008 roku ukazał się pierwszy od 1983 roku album Asii nagrany w oryginalnym składzie pod tytułem "Phoenix". Longplay został ciepło przyjęty, podobnie promująca go w tym samym roku trasa. 2009 rok zespół rozpoczął w marcu serią kolejnych występów, tym razem po Europie (4 kwietnia zespół odwiedził też Warszawę).

- To jest prawdziwa Asia - mówi Steve Howe na oficjalnej stronie - Były inne wersje tego zespołu, ale oryginalny skład jest jedynym, który publiczność naprawdę uznaje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Heat of the moment/Ride easy	Asia	04.1982	46[6]	4[18]	Geffen %0 040	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
Only time kill tell/Time again	Asia	07.1982	54[5]	17[14]	Geffen 29 970	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
Sole Survivor/Here Comes The Feeling	Asia	11.1982	91[3]	-	Geffen 29 871	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
Don' t cry	Asia	07.1983	33[5]	10[13]	Geffen 29 571	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone]
The smile has left your eyes/Lying to yourself	Asia	10.1983	81[2]	34[13]	Geffen 29 475	[written by John Wetton][produced by Mike Stone]
Go/After the war	Asia	12.1985	-	46[11]	Geffen 28 872	[written by Geoff Downes/John Wetton][produced by Mike Stone/Geoff Downes]
Boy In Moon	Asia	03.1993	87[2]	-	Geffen	-
Days like these/Voice of America	Asia	09.1990	-	64[7]	Geffen 19 677	[written by Steve Jones][produced by Frank Wolf]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Asia	Asia	04.1982	11[38]	1[9][64]	Geffen GEF 85 577	[4x-platinum-US][gold-UK][produced by Mike Stone]
Alpha	Asia	08.1983	5[11]	6[25]	Geffen GEF 25 508	[platinum-US][silver-UK][produced by Mike Stone]
Astra	Asia	12.1985	68[1]	67[17]	Geffen GEF 26 413	[produced by Mike Stone/Geoff Downes]
Then and now	Asia	09.1990	-	114[10]	Geffen 24 298	[gold-US]
Aura	Asia	02.2001	160[1]	-	Recognition CDREC 501	[produced by Simon Hanhart and Asia]
Phoenix	Asia	04.2008	166[1]	77[1]	EMI 50999 212869 26	[produced by Asia, Steve Rispin]
Omega	Asia	05.2010	135[1]	-	Frontiers WOW0 49	[produced by Mike Paxman]
XXX	Asia	07.2012	69[1]	134[1]	Frontiers FRCD 560 [UK]	[produced by Mike Paxman]
Gravitas	Asia	03.2014	92	159	Frontiers FRCD 643 [UK]	[produced by John Wetton, Geoff Downes]

Ashton, Gardner and Dyke

Ashton, Gardner & Dyke - wywodzący się z grupy The Remo Four brytyjski zespół bluesrockowy działający w latach 1969-72. Grupa zasłynęła żywiołową grą na pianinie i niekonwencjonalnego śpiewu lidera zespołu oraz głównego kompozytora, Tony'ego Ashtona. Największym przebojem grupy był utwór "Ressurection Shuffle". Managerem zespołu był Tony Edwards, w l. 1968-76 także opiekun grupy Deep Purple, stąd Ashton, Gardner & Dyke często otwierali koncerty grupy Ritchie'ego Blackmore'a. Trzon grupy stanowili od samego początku Tony Ashton (śpiew, instr. klawiszowe), Kim Gardner (git. basowa), Roy Dyke (perkusja) i Mick Liber (git.). W studiu wspomagali ich jednak zwykle inni instrumentaliści, m.in.: Jim Price (trąbka), Stan Webb (git.), Sir Cedric Clayton (git.), Paul Pink (git.), Chris Barber (trąbka), John Mumford (trąbka), Romulus Woodworth (git.), Brian Cole (git.), Jon Lord (instr. klawiszowe, aranże), Phil & His Boogie Brass (sekcja dęta). Na płytach grupy występował także gościnnie George O'Hara Smith, czyli ukrywający się pod pseudonimem George Harrison, bliski przyjaciel Tony'ego Ashtona.
Koncertowy skład Ashton, Gardner & Dyke z 1971 r.: Tony Ashton (śpiew, instr. klawiszowe), Kim Gardner (git. basowa), Roy Dyke (perkusja), Mick Liber (git.), Dave Caswell (trąbka) i Lyle Jenkins (saksofon, flet).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection Shuffle /I'm your spiritual Breadman	Ashton, Gardner and Dyke	01.1971	3[14]	40[10]	Capitol 3060	[written by Tony Ashton][produced by Tony Ashton]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Resurrection Shuffle	Ashton, Gardner and Dyke	08.1971	-	178[6]	Capitol 563	-

Ferrante & Teicher

Ferrante and Teicher, amerykański duet fortepianowy popularny w latach 50. i 60-tych. Art Ferrante (ur. 7.09.1921r w Nowym Jorku, USA) i Louis Teicher (ur. 24.08.1924r w Wilkes-Barre w stanie Pensylwania, USA) poznali się pod koniec lat 40-tych na studiach w Juilliard School of Music.
Początkowo występowali jako soliści, potem w duecie z dużymi orkiestrami symfonicznymi. Popularność zyskali, dzięki nagraniom płytowym i bardzo pomysłowo zaaranżowanej, przyjemnej muzyce. Na listy bestsellerów trafiły dwa nagrania Theme from the Apartment (44 miejsce w USA, w sierpniu 1960r) oraz Exodus (6 miejsce w USA, w marcu 1961).
Kompozycje instrumentalne duetu dotarły wkrótce do Europy i znalazły się na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Repertuar nagrań obejmował znane tematy z filmów, fragmenty z musicali wystawianych na Broadwayu, utwory latynoskie, kolędy oraz przeróbki popularnych przebojów.
Duet bardzo dobrze wpisał się w formułę muzyki "easy listening", nadając swoim interpretacjom lekkości i błyskotliwości przy zachowaniu kunsztu instrumentalnego. Inne znane nagrania zespołu to Tonight, Lisa, Midnight Cowboy. Sukces duetu zachęcił wielu pianistów do kariery w podobnej formule. Z jego dokonań skorzystał m.in. polski duet Wacław Kisielewski i Marek Tomaszewski.
Swoista moda na duety fortepianowe minęła w połowie lat 70-tych, lecz Ferrante & Teicher pozostał aktywny, nagrywając nowe płyty. Pod koniec lat 80-tych A. Ferrante nagrał kilka albumów solowych, natomiast L. Teicher częściej zajmował się sztuką orkiestracji i był producentem nagrań. Nagrania duetu są często wznawiane, znajdując odbiorcę spragnionego muzyki "lekkiej, łatwej i przyjemnej".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Theme From The Apartment/Lonely Room	Ferrante & Teicher	07.1960	44[1]	10[20]	United Artists 231	[written by Charles Williams][produced by Don Costa][utwór z filmu "The Apartment"-Billy Wildera][24[1].R&B Chart]
Exodus/Twilight	Ferrante & Teicher	11.1960	6[17]	2[21]	United Artists 274	[written by Ernest Gold][produced by Don Costa][utwór z filmu Otto Premingera][6[11].R&B Chart]
Love Theme From One Eyed Jacks/Tara's Theme From Gone With The Wind	Ferrante & Teicher	03.1961	-	37[7]	United Artists 300	[written by Hugo Friedhofer][produced by Don Costa][utwór z filmu "One Eyed Jacks"]
Goodbye Again/Possessed	Ferrante & Teicher	06.1961	-	85[4]	United Artists 319	[written by Georges Auric/Dory Langdon][produced by Don Costa][utwór z filmu "Goodbye Again"]
Tonight/Dream Of Love	Ferrante & Teicher	10.1961	-	8[13]	United Artists 373	[written by Leonard Bernstein/Stephen Sondheim][produced by Nick Perito][utwór z filmu "West Side Story"]
Smile/Street Of Palms (Via Margaiene)	Ferrante & Teicher	03.1962	-	94[3]	United Artists 431	[written by Charlie Chaplin/Geoffrey Parsons/John Turner][produced by Nick Perito][utwór z filmu "Modern Times";#10 hit for Nat "King" Cole in 1954]
Lisa/Negligee	Ferrante & Teicher	06.1962	-	98[2]	United Artists 470	[written by Malcolm Arnold][produced by Don Costa][tytułowa piosenka z filmu ]
Theme From Taras Bulba (Wishing Star)/Theme From The Eleventh Hour	Ferrante & Teicher	12.1962	-	116[2]	United Artists 537	[written by Franz Waxman][produced by Don Costa][tytułowy utwór utwór z filmu ]
Theme From Lawrence Of Arabia/Paris Joy Ride	Ferrante & Teicher	02.1963	-	84[12]	United Artists 563	[written by Maurice Jarre][produced by Jerry Leiber/Mike Stoller][utwór z filmu "Lawrence Of Arabia"]
Anthony And Cleopatra Theme/Caesar And Cleopatra Theme	Ferrante & Teicher	06.1963	-	83[5]	United Artists 607	[written by Alex North][produced by Leroy Holmes][utwór z filmu "Cleopatra"]
Crystal Fingers/Greensleeves	Ferrante & Teicher	12.1963	-	127[2]	United Artists 660	-
The Seventh Dawn/You're Too Much	Ferrante & Teicher	07.1964	-	124[4]	United Artists 735	[written by P.F Webster, R. Ortolani][produced by Jack Gold][tytułowa piosenka z filmu ]
The Greatest Story Ever Told/To Spring	Ferrante & Teicher	02.1965	-	101[8]	United Artists 816	[written by A. Newman][tytułowy utwór z filmu ]
Midnight Cowboy/Rock-A-Bye Baby	Ferrante & Teicher	11.1969	-	10[15]	United Artists 50 554	[written by John Barry][produced by Nick Perito][tytułowa piosenka z filmu ]
Lay Lady Lay/Theme From "Z" (To Yelasto Pedi)	Ferrante & Teicher	04.1970	-	99[1]	United Artists 50 646	[written by Bob Dylan][produced by George Butler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
West Side Story	Ferrante & Teicher	11.1961	-	10[47]	United Artists 6166
Love Themes	Ferrante & Teicher	12.1961	-	23[16]	United Artists 8514
Golden Piano Hits	Ferrante & Teicher	02.1962	-	30[27]	United Artists 8505
Tonight!	Ferrante & Teicher	03.1962	-	11[38]	United Artists 6171
Golden Themes From Motion Pictures	Ferrante & Teicher	06.1962	-	10[47]	United Artists 6166
Pianos In Paradise	Ferrante & Teicher	09.1962	-	43[7]	United Artists 6230
Snowbound	Ferrante & Teicher	12.1962	-	60[11]	United Artists 6233
Love Themes From Cleopatra	Ferrante & Teicher	06.1963	-	23[13]	United Artists 6290
Concert For Lovers	Ferrante & Teicher	12.1963	-	63[17]	United Artists 6315
Fifty Fabulous Favorites	Ferrante & Teicher	03.1964	-	128[7]	United Artists 6343
The Enchanted World of Ferrante & Teicher	Ferrante & Teicher	07.1964	-	128[5]	United Artists 6375
My Fair Lady	Ferrante & Teicher	11.1964	-	145[9]	United Artists 6361
The People's Choice	Ferrante & Teicher	11.1964	-	35[20]	United Artists 6385
Springtime	Ferrante & Teicher	04.1965	-	130[6]	United Artists 6406
By Popular Demand	Ferrante & Teicher	06.1965	-	120[4]	United Artists 6416
Only The Best	Ferrante & Teicher	09.1965	-	49[13]	United Artists 6434
The Ferrante & Teicher Concert-Part 1	Ferrante & Teicher	01.1966	-	134[5]	United Artists 6444
For Lovers Of All Ages	Ferrante & Teicher	06.1966	-	119[5]	United Artists 6483
You Asked For It!	Ferrante & Teicher	09.1966	-	57[21]	United Artists 6526
We Wish You A Merry Christmas	Ferrante & Teicher	12.1966	-	52[4].Christmas Chart	United Artists 6536
A Man & A Woman	Ferrante & Teicher	02.1967	-	133[5]	United Artists 6572
Our Golden Favorites	Ferrante & Teicher	12.1967	-	177[2]	United Artists 6556
A Bouquet Of Hits	Ferrante & Teicher	12.1968	-	198[4]	United Artists 6659
10-th Anniversary-Golden Piano Hits	Ferrante & Teicher	10.1969	-	93[27]	United Artists 70	[gold-UK]
Midnight Cowboy	Ferrante & Teicher	11.1969	-	61[26]	United Artists 6725
Getting Together	Ferrante & Teicher	05.1970	-	97[10]	United Artists 5501
Love Is A Soft Touch	Ferrante & Teicher	12.1970	-	188[2]	United Artists 6771
The Best Of Ferrante & Teicher	Ferrante & Teicher	03.1971	-	134[9]	United Artists 73
The Music Lovers	Ferrante & Teicher	05.1971	-	172[4]	United Artists 6792
It's Too Late	Ferrante & Teicher	10.1971	-	172[5]	United Artists 5531
Fiddler On The Roof	Ferrante & Teicher	01.1972	-	186[3]	United Artists 5552

Father MC

Father MC (urodzony jako Timothy Brown), ur. w 1970 r. w Brooklynie w Nowym Jorku.
 Timothy Brown osiągnął sukces na początku lat dziewięćdziesiątych w wytwórni Uptown Records . Odkryty  przez ówczesnego wykonawcę Uptown  ,Seana "Puffy" Combsa , jest on najbardziej znany z    występu z Jodeci w utworze " Treat Them Like You Want Be Be " i Mary J. Blige .

Na jego debiutanckim albumie znalazł się utwór „Fil Do 4 U”, który dotarł do pierwszej dwudziestki amerykańskich list przebojów. Przy okazji wydania trzeciej płyty Sex Is Law Father usunął ze swojego pseudonimu cząstkę „MC”. Nastąpiła również zmiana wizerunku wykonawcy i przejście od słodkiego hip hopu do niewybrednej konwencji gangsta.

Pomysłowe utwory w stylu „69” nadawały ton, podczas gdy Father torował sobie drogę kolejnymi pieprznymi rymami. Nagrania wyprodukowane przez Teddy’ego Rileya i Pete’a Rocka, którzy do „R&B Swinger” dodali sample z En Vogue, stanowiły ukłon w stronę stylu New Jack Swing. Na albumie wykorzystano też fragment nagrania „I Want You Back” Jackson Five.

Chwilowym odejściem od erotycznych rymów był utwór „For The Brothers Who Ain’t Here” (z Little Shawn) - wzruszający hołd złożony ofiarom życia w gettach. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Treat Them Like They Want To Be Treated	Father MC	07.1990	-	-	Uptown/MCA 79 016	[written by Mark Rooney, Mark Morales][produced by Father M.C., Mark Rooney][14[17].R&B Chart]
I'll Do 4 U	Father MC	11.1990	-	20[17]	Uptown/MCA 53 914	[gold-US][written by Timothy Brown, David Foster, Cheryl Lynn, David Paich][produced by Mark Morales, Mark C. Rooney][14[22].R&B Chart][sample z "Got To Be Real"-Cheryl Lynn]
Lisa Baby	Father MC	03.1991	-	-	Uptown/MCA 54 008	[written by Father MC, Mark Morales, Mark C. Rooney][produced by Mark Morales, Mark C. Rooney][87[5].R&B Chart]
I've Been Watching You	Father MC & Lady Kazan	08.1991	-	-	Uptown/MCA 54 140	[written by Fresh Gordon][produced by Fresh Gordon][92[2].R&B Chart]
One Nite Stand	Father MC	08.1992	-	111[4]	Uptown/MCA 54 445	[written by Alan Gorrie, Edward "DJ Eddie F." Ferrell, Father M.C., Hamish Stuart, Malcolm ][produced by Edward "DJ Eddie F." Ferrell][22[14].R&B Chart][sample z "SchoolBoy Crush"-Average White Band and "Funky Sensation"-Gwen McCrae]
Everything's Gonna Be Alright	Father MC	11.1992	-	37[20]	Uptown/MCA 54 523	[written by Damon Johnson , Father M.C., Mark C. Rooney, Mark Morales][produced by Mark C. Rooney, Mark Morales][24[19].R&B Chart][sample z "Good Times"-Chic]
69	Father	11.1993	-	102[10]	Uptown/MCA 54 741	[written by "Buttnaked" Tim Dawg, Father, Teddy Riley][produced by Teddy Riley][51[16].R&B Chart][sample z "Jungle Boogie"-Kool & The Gang]
I Beeped You	Father	01.1994	-	-	Uptown/MCA 54 790	[written by Alan Gorrie, Edward "DJ Eddie F." Ferrell, Father M.C., Hamish Stuart, Malcolm ][produced by Edward "DJ Eddie F." Ferrell][91[2].R&B Chart][sample z "I Want You Back"-Jackson Five and "The Payback"-James Brown]
Hey, How Ya Doin'	Father	12.1995	97[1]	-	Mission CDSMIS 7	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Father's Day	Father MC	12.1990	-	62[30]	Uptown 10 061	[produced by Sean "Puffy" Combs, Andre Harrell , Fresh Gordon, Mark Morales, Mark C. Rooney, Howie Tee]
Close to You	Father MC	09.1992	-	185[3]	Uptown 10 542	[produced by Father MC , Andre Harrell , Steve Lucas , Sean "Puffy" Combs, Edward "DJ Eddie F" Ferrell, Dave Hall, Nevelle Hodge, Howie Tee, Mark Morales]

Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band

Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band grali mieszankę garażowych i folkowych piosenek, które napisał MacKay. Był ciekawym, nietypowym autorem piosenek, który podążał za własnym sercem, występując głównie w szkołach i kawiarniach. Jego grupa progressive okazała się bardziej obiecująca niż większość innych zespołów. Gdy członkowie zmienili się, nazwa zespołu zmieniła się z Somis Rhythm Boyze na Somis Rhythm Boyz.
  Wydali dwa albumy z miękkim  folkiem z psychodelicznym odcieniem. Osiągają raczej prymitywne amatorskie brzmienie w duchu palenia narkotyków i gloryfikacji stylu południowo-kalifornijskiego hipisa. Efektem końcowym jest mieszanka dość skutecznych wyluzowanych melodii na przemian z beztroskimi akustycznymi śpiewami. Najlepszy  przypomina drugi album Westa.
Brytyjski DJ John Peel, który grał brytyjską wersję Hard Time Woman w swoim programie, Top Gear, napisał z aprobatą o ich albumie "Bug Cloth" w swojej rubryce w International Times z 23 sierpnia 1968 roku: "W tych dniach bardzo klinicznych nagrań dobrze jest usłyszeć coś, co promieniuje szczęściem w ten sposób. "
Rabbit nadal występował w 2005 roku, umieszczając utwór  La Conchita ... Remember na kompilacji CD , aby zebrać pieniądze dla ofiar lawiny błotnej.
Rabbit McKay zmarł 10 sierpnia 2017 r.  

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Candy/Big Sur Country	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	07.1968	-	-	Uni 55 074	[written by R. MacKay][produced by Dick Torst, Dick Parker]
Hard Time Woman/ Candy	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	09.1968	-	-	MCA MU 1041 [UK]	[written by R. MacKay][produced by Dick Torst, Dick Parker]
Tendency To Be Free/Somebody Beat Me	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	02.1969	-	-	Uni 55 112	[written by R. MacKay][produced by Dick Torst, Dick Parker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bug Cloth	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	.1968	-	-	Uni 73 026
Passing Through	Rabbit MacKay & the Somis Rhythm Band	.1969	-	-	Uni 73 064

Felix

Felix (ur. Francis Wright ) to brytyjski producent i DJ . Jest znany ze swojego hitowego utworu " Do not You Want Me " i swojego podziemnego projektu house "The Party Crashers".Felix urodził się w Chelmsford, Essex . Jego pasja do muzyki rozpoczęła się wcześnie dzięki miłości do soul & funk z kompilacji "Street Sounds" i House Sound of Chicago. W wieku 15 lat, po odkryciu krótkiego zainteresowania hip-hopem, postanowił stworzyć własną muzykę i zaczął angażować się w DJ'ing.


Po kilku nagraniach, utwór Felixa " Do not You Want Me " z 1992 roku stał się prawdziwym katalizatorem jego kariery i stał się jednym z najważniejszych utworów w historii muzyki dance.
Utwór " Do not You Want Me ", który samplował "Don't You Want My Love" Jomandy (zremiksowany przez Rollo i Red Jerry'ego ), zdobył numer jeden na liście Billboard European Hot 100 Single i Hot Dance Music / Club Play . Osiągnął również numer 6 na singlowej liście Singles Chart w 1992 roku. Remiks utworu - "Do not You Want Me: Pugilist Mix" - uformował ścieżkę dźwiękową do nagrodzonej wieloma nagrodami reklam telewizyjnych z 1997 roku dla czarnej porzeczki Tango . "Do not You Want Me" zostało również pobrane przez Davida Guettę i Snoopa Dogga w ich współpracy " Wet "  w 2011 roku.

"Do not You Want Me" został samplowany przez Meck w 2007 roku, do muzyki do singla "Feels Like Home". W 2008 roku Madonna wykorzystała elementy wersji Meck podczas " Like a Prayer " na Sticky & Sweet Tour .

Inne brytyjskie single dla Felixa zawierały " It Will Make Me Crazy " i "Stars".

W 2015 roku Felix wprowadził na rynek swoją nową wytwórnię "DANCE FX", a cała sprzedaż od wydania "Reaching for the top" została przekazana Fundacji Davida Lyncha .
Felix pracuje obecnie nad nowymi wydawnictwami, ale cieszy się również swoją rodziną.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't you want me	Felix	08.1992	6[20]	110[8]	Deconstruction 74321110507	[written by Derek A. Jenkins,Dwayne Richardson,Paul Scott,Joanne Thomas,Felix,Cheri Williams][produced by Felix][1[1][14].Hot Disco/Dance;Pyrotech 10 081]
It will make me crazy	Felix	10.1992	11[8]	-	Deconstruction 74321118137	[written by Felix][produced by Felix]
Stars	Felix	05.1993	29[3]	-	Deconstruction 74321147102	[written by Felix][produced by Felix, Mark Bell]
In the dark we live [Thee lite]	Aphrohead	07.1994	-	-	Emotive 754	[10[11].Hot Disco/Dance;Emotive 754 12"]
Don' t you want me [remix]	Felix	08.1995	17[18]	-	Deconstruction 74321 29397 2

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Felix # 1	Felix	04.1993	26[4]	-	Deconstruction 74321137002

Aaron Neville

Ur. 24.01.1941 w Nowym Orleanie w stanie Luizjana (USA). Debiutował w grupie Hawkettes, w której występował też jego starszy brat Art. Temat „Over You” (1960) cieszył się umiarkowaną popularnością, ale wielkim przebojem było „Tell It Like It Is” z 1966r. Prosta, ale urzekająca ballada łączyła wokalne predospozycje wykonawcy z wyrażanym nie nachalnie przesłaniem ruchu Black Power.

Niestety, założona przez Neville’a własna wytwórnia Par-Lo zbankrutowała i wokalista nie byl w stanie powtórzyć sukcesu. W 1978r po rozpadnięciu się Meters do Aarona dołączyli bracia Art, Cyril i Charles, tworząc Neville Family Band (nazwę skrócono wkrótce do Neville Brothers). Aaron kontynuował równolegle solową karierę, a w 1989 wypromował w duecie z Lindą Ronstadt przebój „Don’t Know Much”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Over You/Every Day	Aaron Neville	08.1960	-	111[2]	Minit 612	[written by Toussaint, Orange][21[2].R&B Chart]
Tell It Like It Is/Why Worry	Aaron Neville	12.1966	-	2[14]	Par Lo 101	[written by George Davis, Lee Diamond][produced by Par-Lo Productions]
She Took You For A Ride/Space Man	Aaron Neville	03.1967	-	92[4]	Par Lo 103	[written by George Davis, Lee Diamond][produced by Par-Lo Productions]
Don't Know Much/Cry Like A Rainstorm [Linda Ronstadt]	Linda Ronstadt (Featuring Aaron Neville)	09.1989	-	2[26]	Elektra 69261	[gold-UK][written by Barry Mann, Cynthia Weil, Tom Snow][produced by Peter Asher, Steve Tyrell ]
All My Life/Shattered [Linda Ronstadt]	Linda Ronstadt (Featuring Aaron Neville)	02.1990	-	11[15]	Elektra 64987	[written by Karla Bonoff][produced by Peter Asher]
When Something Is Wrong With My Baby	Linda Ronstadt (Featuring Aaron Neville)	05.1990	-	78[6]	Elektra 64 968	[written by Isaac Hayes, David Porter][produced by Peter Asher]
Everybody Plays The Fool/House On A Hill	Aaron Neville	07.1991	-	8[20]	A&M 1563	[written by R. Clark, J. R. Bailey, K. Williams ][produced by Linda Ronstadt, George Massenburg, Russell Kunkel]
Don't Take Away My Heaven	Aaron Neville	05.1993	-	56[20]	A&M 0240	[written by Diane Warren][produced by Steve Lindsey]
The Grand Tour	Aaron Neville	10.1993	-	90[5]	A&M 0312	[written by George Richey, Carmol Taylor, Norris Wilson][produced by Steve Lindsey][#1 hit for George Jones in 1974]
Even If My Heart Would Break/Sentimental	Aaron Neville	06.1994	-	122[3]	Arista 12 674	[written by P. Golde, A. Gurvitz][produced by David Foster, Walter Afanasieff]
Can't Stop My Heart from Loving You (The Rain Song)	Aaron Neville	07.1995	-	99[1]	A&M 1038	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry Like A Rainstorm-Howl Like The Wind	Linda Ronstadt feat. Aaron Neville	10.1989	-	7[58]	Elektra 60 872	[3x-platinum-US][produced by Peter Asher]
Warm Your Heart	Aaron Neville	06.1991	-	44[41]	A&M 5364	[platinum-US][produced by Linda Ronstadt]
The Grand Tour	Aaron Neville	05.1993	-	37[58]	A&M 540 086	[platinum-US][produced by Steve Lindsey]
Aaron Neville's Soulful Christmas	Aaron Neville	11.1993	-	7[58]	Elektra 540 127	[platinum-US][produced by Steve Lindsey]
The Tattooed Heart	Aaron Neville	05.1995	-	64[20]	A&M 540 349	[gold-US][produced by Keith Stegall, Steve Lindsey]
...To Make Me Who I Am	Aaron Neville	11.1997	-	188[1]	A&M 540 784	-
Believe	Aaron Neville	02.2003	-	191[1]	Tell It 20 381	[produced by Barry Beckett]
Bring It On Home... The Soul Classics	Aaron Neville	10.2006	-	37[8]	Burgundy 82876 85489 2	[produced by Stewart Levine]
My True Story	Aaron Neville	02.2013	-	45[5]	Blue Note 50996 23489 2 8	[produced by Don Was, Keith Richards]

You've Lost That Lovin' Feelin'

"You've Lost That Lovin' Feelin'"

---

written by:Phil Spector, Barry Mann, Cynthia Weil

oryginalne wykonanie:The Righteous Brothers

---

Historia

---

Według wydawnictwa muzycznego BMI, "You've Lost That Lovin 'Feelin" było grane w amerykańskim radiu i telewizji więcej razy niż jakakolwiek inna piosenka w XX wieku. Obejmuje ponad 8 milionów sztuk od czasu wydania do 2000 roku. Zauważ, że obejmuje to wszystkie wersje piosenki, a nie tylko The Righteous Brothers. Team małżeński Barry'ego Manna i Cynthii Weil napisał tę piosenkę na prośbę Phila Spectora, przeboju dla zespołu, który właśnie podpisał kontrakt w jego wytwórni Philles: The Righteous Brothers.

Przed podpisaniem kontraktu z Spector, duet miał kilka drobnych trafień w wytwórni Moonglow, w tym "Little Latin Lupe Lu" (nr 49) i "My Babe" (# 75). Mann i Weil słuchali tych piosenek, aby poczuć ich brzmienie, i postanowili napisać im balladę. Zainspirowany "Baby I Need Your Loving" The Four Tops, wymyślili piosenkę o rozpaczliwej próbie rozpalenia utraconej miłości.

Tytuł "You've Lost That Lovin 'Feelin" był tylko symbolem zastępczym, dopóki nie mogli wymyślić czegoś lepszego, ale Spector pomyślał, że   wspaniale, by popracowali nad tym. Po napisaniu większości utworu, Mann i Weil ukończyli piosenkę w domu Spectora, gdzie Phil pracował z nimi nad skomponowaniem słynnego mostu ("Baaaby ... potrzebuję twojej miłości ...").

Piosenka była pierwszym wydawnictwem Righteous Brothers w firmie Philles i została nagrodzona numerem 1, co dało zespołowi i duetowi Mann i Weil ich pierwszy numer jeden. Był trzecim numerem 1 Spectora jako producenta: wcześniej trafił na pierwsze miejsce z "To Know Him Is To Love Him" The The Teddy Bears i "He's A Rebel" The Crystals.

Phil Spector wyprodukował tę piosenkę za pomocą słynnej techniki nagrywania "Wall of Sound". Spector został współautorem piosenki, ponieważ zazwyczaj wymagał tego w tym czasie i miał siłę oddziaływania. Cynthia Weil powiedziała, że ​​Spector nigdy tak naprawdę nic nie napisał, a raczej "inspirował" piosenki.
 Bill Medley wspomina spędzanie około ośmiu godzin na pracy z Spectorem na wokalu do tej piosenki.Ponadto Spector był bardzo konkretny w kwestii występów. Medley wyprodukował część albumów The Righteous Brothers i zazwyczaj spędzał około 30 minut na pracy nad wokalem.

Phil Spector postanowił uczynić z niego jak dotąd najwspanialszą produkcję i chciał, żeby była lepsza niż wszystko, co wydali obecni czołowi producenci tacy jak Berry Gordy, George Martin, Andrew Loog Oldham i Brian Wilson. Wybrał Righteous Brothers za ich ogromne talenty wokalne i przyciągnął swojego starego idola gitarowego Barneya Kessela, by zagrał w tej piosence. Inni muzycy, którzy zagrają w tym utworze, to m.in. zawodowi muzycy sesyjni z Los Angeles Carol Kaye (gitara akustyczna), Earl Palmer (perkusja) i Ray Pohlman (bas). Cher, która dużo wcześniej pracowała ze Spectorem, można usłyszeć także w tle wokalu pod koniec utworu.
 Spector był pierwszym dużym producentem z Zachodniego Wybrzeża, który zmusił muzyków do noszenia słuchawek, więc kiedy usłyszeli tę piosenkę, usłyszeli ją z całą obróbką, którą dodał, co w tym przypadku oznaczało dużo echa. To spowodowało, że muzycy wyszli ze strefy komfortu i sprawili, że pracowali razem, by uzyskać brzmienie. Nagrywanie trwało dłużej, ale Spector nie miał nic przeciwko temu, podczas gdy typowa 3-godzinna sesja wytworzyłaby około czterech piosenek, Spector spędziłby całą sesję pracując nad jednym utworem, pozostawiając kilka minut na końcu, aby nagrać płytę.

Spector ustawił czas na singlu na 3:05, aby grały go  stacje radiowe. Rzeczywista długość to 3:50, ale stacje w tym czasie rzadko odtwarzały piosenki znacznie dłużej niż 3 minuty. Trochę zajęło reżyserom programów radiowych, aby dowiedzieć się, dlaczego ich listy odtwarzania trwają długo, ale wtedy piosenka stała się hitem. Billy Joel, który wprowadził The Righteous Brothers do Rock and Roll Hall of Fame, nawiązuje do tego w swojej piosence "The Entertainer", gdy śpiewa: "Jeśli masz trafić, musisz go dopasować, więc obniżyli ją do 3:05. 

Ta piosenka zyskała na sile, gdy The Righteous Brothers wykonali ją na podczas show Shindig !, który powstał w 1964 roku na kilka miesięcy przed wydaniem tej piosenki. Medley i Hatfield byli stałymi bywalcami serialu, zawsze wywołując krzyki wielu młodych dziewcząt na widowni. Występy na pokazie dały im ogólnonarodową ekspozycję, która w połączeniu z wydaniem tej piosenki sprawiła, że  ​​stali się nagłymi gwiazdami. "To było  jak bycie w American Idol co tydzień" - powiedział Medley. "Nagrywanie" Lovin 'Feelin' " uczyniło dramatyczną zmianę w naszym życiu i było bardzo szybkie."

Utwór został   wykorzystany w filmie Top Gun z 1986 roku w scenie, w której Tom Cruise śpiewa ją, by zdobyć Kelly McGillis. Kiedy Cruise podróżował do Azji, często proszony był o śpiewanie go przez fanów.

Phil Spector wykupił pozostałe dwa i pół roku umowy Righteous Brothers z Moonglow Records (z którą mieli regionalne hity "Little Latin Lupe Lu" - później nagraną przez Mitcha Rydera i Detroit Wheels - "Koko Joe " i "My Babe "), aby mógł   podpisać z nimi kontrakt. Kiedy ta piosenka stała się hitem, Moonglow wypuścił wiele    ich starych materiałów , aby wykorzystać ich popyt.
Niektórzy z artystów, którzy nagrali ten utwór to m.in. Elvis, Dionne Warwick, Hall and Oates i Neil Diamond. Wersja Warwick została numerem 16 w 1969 roku, Halla and Oatesa   remake został # 12 w 1980 roku (poszli w ślady # 1 "Kiss on My List" i # 5 "You Make My Dreams.Hall And Oates ostatecznie zastąpił The Righteous Brothers jako pierwszy najlepiej sprzedający się duet wszechczasów.

Jest to jedyna piosenka, która wchodzi do UK Top 10 w trzech różnych okresach. Zrobił to w 1965 roku i ponownie, kiedy został ponownie wydany w 1969 i 1990 roku. Ponowne wydanie w 1990 roku zostało zainspirowane odnowionym sukcesem "Unchained Melody", który sam w sobie był numerem jeden po użyciu w filmie Ghost. Ponowne wydanie "You've Lost That Lovin 'Feelin'" osiągnęło  3 miejsce.
W Wielkiej Brytanii wersja Cilla Black została wydana tuż przed wersją The Righteous Brothers. Oba utwory pojawiły się w tym samym tygodniu, wersja Black jako nr 2 i The Righteous Brothers jako # 3. W następnym tygodniu wersja The Righteous Brothers weszła na pierwsze miejsce, dając Philowi ​​Spectorowi swój pierwszy hit w Wielkiej Brytanii.

Covery piosenki na listach przebojów:

Righteous Brothers 11.1964r Philles 124 (US) 1[2][16].US/1[2][17].UK producent:Phil Spector;nagrywany 10. 1965r , Gold Star Studios, Hollywood. Cilla Black 01.1965 Parlophone R 5225 2[9].UK Dionne Warwick 09.1969r Scepter 12 12 262 16[10].UK Roberta Flack and Donny Hathaway 25.09.1971 Atlantic 2837 71[6].US Long John Baldry 08.1979 EMI America 8018 89[3].US Hall & Oates 09.1980 RCA 12 103 12[20].US Telly Savalas 05.1975 MCA 189 47[3].UK

Tekst piosenki:

You never close your eyes anymore when I kiss your lips. And there's no tenderness like before in your fingertips. You're trying hard not to show it, (baby). But baby, baby I know it... You've lost that lovin' feelin', Whoa, that lovin' feelin', You've lost that lovin' feelin', Now it's gone...gone...gone...wooooooh. Now there's no welcome look in your eyes when I reach for you. And now you're starting to criticize little things I do. It makes me just feel like crying, (baby). 'Cause baby, something beautiful's dyin'. You've lost that lovin' feelin', Whoa, that lovin' feelin', You've lost that lovin' feelin', Now it's gone...gone...gone...woooooah Baby, baby, I'd get down on my knees for you. If you would only love me like you used to do, yeah. We had a love...a love...a love you don't find everyday. So don't...don't...don't...don't let it slip away. Baby (baby), baby (baby), I beg of you please (please), please (please) I need your love (I need your love), I need your love (I need your love), So bring it on back (So bring it on back), Bring it on back (so bring it on back). Bring back that lovin' feelin', Whoa, that lovin' feelin' Bring back that lovin' feelin', 'Cause it's gone...gone...gone, and I can't go on, woh-oh-oh-oh

Richard Ashcroft

Richard Ashcroft to brytyjski wokalista z nurtu rocka alternatywnego. Urodził się 11 września 1971 roku w brytyjskim Billinge. Richard Ashcroft to także lider grupy The Verve, której był współzałożycielem w 1989. Po rozwiązaniu zespołu w 1999, artysta rozpoczął karierę solową


- Ilekroć sikam, to o nim myślę - podzielił się szczerą refleksją kolega dziennikarz. Proszę nie sądzić, że było w tym coś zdrożnego czy perwersyjnego. Sporo osób, które w 2000 roku oglądało muzyczne telewizje, miało takie skojarzenia. Wszystko za sprawą teledysku do piosenki "A Song For The Lovers", która stała się pierwszym i największym przebojem w solowej karierze Richarda Ashcrofta.

Wspomniany klip w reżyserii Jonathana Glazera ukazywał wokalistę w hotelowym pokoju (co nawiązywało do tekstu utworu), oddającego się codziennym czynnościom. Było więc spożywania posiłku, mycie się, słuchanie muzyki i właśnie sikanie. Scena oddawania moczu była o tyle zapamiętywalna, że na kulminacyjną chwilę wyłączona została muzyka, a jak wiadomo porcelanowe muszle mają całkiem niezłą akustykę. Teledysk był urzekający w swej prostocie, a piosenka po prostu śliczna. Nie dziwne więc, że singel dotarł do trzeciego miejsca UK charts. Tym samym Ashcroft z miejsca odniósł sukces. Oczywiście jako solista, bowiem Anglik bynajmniej do debiutantów nie należał.

Richard Paul Ashcroft urodził się 11 września 1971 roku, a świat poznał go za sprawą zespołu The Verve, któremu przewodził. Formacja działała w latach 1990-1999 (później, w 2007 roku, wznowiła działalność), wydając takie hity, jak "She's A Superstar", "Slide Away", "Lucky Man", "The Drugs Don't Work" i osławione (także za sprawą oskarżeń o plagiat przez The Rolling Stones) "Bitter Sweet Symphony".

Jako dzieciak Richard przede wszystkim interesował się piłką nożną i zaciekle kibicował Manchesterowi United. Muzykę znał głównie z radia. - Nagrywałem mnóstwo kawałków - wspomina. - Nagrywałem całe Top 40, żeby sprawdzić, która z piosenek mi się spodoba. W dalszym eksplorowaniu świata dźwięków pomagał mu przyszły kolega z The Verve, gitarzysta Nick McCabe, współlokator imieniem Wayne oraz… nielegalne substancje. Na początku było New Order i Joy Division, dalej The Simths. - A jak już znasz The Smiths, to prosta droga do The Byrds - wyjaśniał. - Mieliśmy po 17 lat, łykaliśmy kwas i słuchaliśmy The Byrds albo "On The Corner" Milesa Davisa. Zaczęły się pierwsze próby tworzenia własnej muzyki aż w 1990 roku grupa Verve (wtedy jeszcze bez The) dała pierwszy koncert. Kariera kwartetu rozwijała się dość gładko, coraz lepiej z każdym kolejnym krążkiem, osiągając apogeum wraz z wydaniem trzeciej płyty, "Urban Hymns" w 1997 roku. Chociaż album okazał się jednym z bestsellerów brytyjskiej fonografii, dla The Verve oznaczał koniec kariery (przynajmniej na 10 lat). Po ogłoszeniu rozpadu zespołu Ashcroft od razu postanowił spróbować sił sam. - Wiedziałem, że gdybym przestał tworzyć muzykę, utonąłbym - wyjaśniał kilka lat później. - Niczym rekin, który przestaje się ruszać.

Na pierwszy ogień poszedł wspomniany singel "A Song For The Lovers", który utorował drogę dla długogrającego debiutu wokalisty, "Alone With Everybody". Longplay, którego tytuł zaczerpnięty został z prozy Charlesa Bukowskiego, ukazał się w czerwcu 2000 roku. Zestaw zawędrował na szczyt notowania w Zjednoczonym Królestwie i pokrył się platyną. Krytyków urzekły piękne melodie i osobiste teksty Richarda (dzieło stanowiło swoisty list miłosny do żony artysty, Kate Radley).

Już w 2002 roku Anglik zajął się przygotowywaniem drugiej płyty. Efekty, w postaci krążka "Human Conditions", poznaliśmy w październiku 2002 roku. W jednym z utworów, "Nature Is The Law", Ashcrofta wspomógł jeden z jego idoli, założyciel Beach Boys, Brian Wilson. - Szczerze podziwiam odpowiedzialność, jaką wziął na siebie, nagrywając te wszystkie płyty, którymi my będziemy cieszyć się do końca świata - tłumaczył. - Poświęcił życie, duszę i energię, by stworzyć to niesamowite brzmienie. Wydawnitctwo promowały single "Check The Meaning", "Science Of Silence" i "Buy It In Bottles". Niestety materiał nie powtórzył sukcesu "Alone With Everybody".

Wokalista nie przejął się zbytnio i latem 2005 roku wyjawił plany wydania trzeciej płyty.- Będzie sporo dobrego, surowego rock and rolla, ale także ładne, bogate melodie - anonsował Anglik. - Na pewno pojawią się również ostre, ciężkie utwory. Longplay, poprzedzony singlem "Break The Night With Colour", ukazał się w styczniu 2005 roku. Nosił tytuł "Keys To The World". Jako inspirację artysta podawał twórczość Boba Dylana oraz zespołów The Beatles i The Rolling Stones. Ashcroft postanowił dać wyraz swym poglądom społeczno-politycznym, stąd w utworach obecna jest krytyka pod adresem George'a W. Busha oraz kwestie religijne. - Myślę, że w obowiązku muzyków jest pokazanie drugiej strony medalu i ja właśnie to czynię - opowiadał o utworze "Why Not Nothing". - Niekoniecznie chodzi o ateizm, ale ukazanie, że nie każdy wierzy we wszystko. Podczas sesji artystę wspomogła London Metropolitan Orchestra. Ponownie nie mógł jednak liczyć na poklask recenzentów (Pitchfork i "Q" przyznały dziełu po dwie gwiazdki), za to fani - głównie w UK - dali wyraz swego uwielbienia dla artysty, sprawiając iż longplay dotarł do drugiego miejsca listy sprzedaży

Kiedy w 2007 roku zespół The Verve ogłosił reaktywację, samodzielna kariera Ashcrofta poszła w odstawkę, aczkolwiek muzyk zapewniał, że jako solista nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Równie ważne i znaczące, jak dokonania z The Verve i solo, są gościnne występy Richarda. Wokalista użyczył głosu w utworach "The Test" The Chemical Brothers oraz "Lonely Soul" UNKLE.

W historii zapisał się też występ Anglika w ramach Live 8, gdzie w wykonywaniu "Bitter Sweet Symphony" wspomógł go Chris Martin. Lider Coldplay zapowiedział kolegę po fachu jako "najlepszego wokalistę na świecie". Panowie prywatnie przyjaźnią się, a wśród innych sławnych kolegów Ashcrofta są bracia Liam i Noel Gallagherowie.

W 1995 roku Richard poślubił Kate Radley (pełniącą swego czasu obowiązki klawiszowca w zespole Spiritualized). Owocem tego związku są dwaj synowie Sonny (ur. w 2000 roku) i młodszy o cztery lata Cassius.
- Uwielbiam niektóre z jego piosenek - wyjawił lider The Flaming Lips, Wayne Coyne. - To właśnie siła muzyki. Te genialne numery stworzone zostały przez takiego beznadziejnego dupka. Sam zainteresowany ma o sobie zgoła inne mniemanie. - Kocham Jezusa i czuję się jak on - wyjaśnia. - Tylko ja i Liam Gallagher znamy to uczucie. Tylko my dwaj wiemy, jak wielu ludzi poruszyliśmy naszą muzyką. Chwilami mam wrażenie, że ciąży na mnie obowiązek spełnienia misji wyniesienia tych wszystkich ludzi na wyższy poziom.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A song for the lovers	Richard Ashcroft	04.2000	3[13]	-	Hut HUTCD 128	[silver-UK][written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter , Richard Ashcroft]
Money to burn	Richard Ashcroft	06.2000	17[7]	-	Hut HUTCD 136	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter , Richard Ashcroft]
C' mon people [We' re making it now]	Richard Ashcroft	09.2000	21[5]	-	Hut HUTCD 138	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter , Richard Ashcroft]
Check the meaning	Richard Ashcroft	10.2002	11[9]	-	Hut HUTCD 161	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter ]
Science of silence	Richard Ashcroft	01.2003	14[5]	-	Hut HUTCD 163	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter ]
Buy it in bottles	Richard Ashcroft	04.2003	26[2]	-	Hut HUTCD 167	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter ]
Break the night with colour	Richard Ashcroft	01.2006	3[13]	-	Parlophone CDR 6680	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter ]
Music Is Power	Richard Ashcroft	04.2006	20[6]	-	Parlophone CDR 6688	[written by Richard Ashcroft,Curtis Mayfield][ Producer - Chris Potter ]
Words Just Get in the Way	Richard Ashcroft	07.2006	40[2]	-	Parlophone CDR 6700	[written by Richard Ashcroft][ Producer - Chris Potter ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Alone with everybody	Richard Ashcroft	07.2000	1[1][46]	127[1]	Hut CDHUT 63	[platinum-UK][ Producer - Chris Potter , Richard Ashcroft]
Human conditions	Richard Ashcroft	11.2002	3[19]	-	Hut CDHUT 77	[gold-UK][ Producer - Chris Potter , Richard Ashcroft]
Keys to the world	Richard Ashcroft	02.2006	2[19]	-	Parlophone 3545202	[platinum-UK][ Producer - Chris Potter , Richard Ashcroft]
United Nations of Sound	Richard Ashcroft	07.2010	20[2]	-	Parlophone 6278482	[ Producer -No I.D.]
These People	Richard Ashcroft	06.2016	3[10]	-	Righteous Phonographic RPACD 001	[silver-UK][ Producer -Chris Potter, Richard Ashcroft]