Donald Fagen

Donald FAGEN (właśc. Donald Jay Fagen; 10.01.1948, Passaic, New Jersey, Stany Zjednoczone) - voc, k; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Przyszedł na świat w średnio zamożnej rodzinie żydowskiej księgowego Josepha Fagena. Talent muzyczny odziedziczył po matce, Elinor Fagen, w młodych latach wokalistce zespołu występującego w hotelach Parksville w stanie Nowy Jork. Dzięki niej już jako chłopak znał na wyrywki klasykę amerykańskiego musicalu oraz muzykę popularną lat pięćdziesiątych, w szczególności dorobek Tommy'ego Dorseya, Helen 0'Connell czy Sylvii Sims. Pierwszą płytą, którą sam kupił, był klasyczny singel rock'n'rollowy - Reelin' And Rockin' Chucka Berry'ego. 

Interesował się też jazzem, m.in. słuchał audycji radiowych popularnego nowojorskiego prezentera Symphony Sida. W wieku dwunastu lat opanował podstawy gry na fortepianie. Jako piętnastolatek ukończył kurs teorii muzyki w Princeton New School of Musie. Od 1965 do 1969 studiował literaturę w elitarnym Bard College w Nowym Jorku (ostatnią pracę zaliczeniową poświęcił twórczości Hermanna Hessego), ale w tym czasie, w 1966, ugruntował też wiedzę muzyczną na letnich kursach organizowanych przez Berklee College of Music w Bostonie.
W okresie nauki, od 1965 lub 1966, kierował własnym zespołem, znanym pod różnymi nazwami, m.in. The Leather Canary i autoironiczną The Bad Rock Group. W 1967 poznał Waltera Beckera - b, g, voc, jak on studenta Bard College, jak on zafascynowanego jazzem i literaturą bitników, i zaczęli tworzyć razem wyrafinowane piosenki z przewrotnymi, nieco surrealistycznymi tekstami. W 1969 nawiązali współpracę - najpierw jako twórcy, później też muzycy -z zespołem Jay And The Americans, a w 1970 również - jako twórcy i muzycy - z Demian. Dokonane przez nich w tym czasie nagrania demo dziesięciu utworów skomponowanych wspólnymi siłami ukazały się po latach, w 1983, na płycie "Becker And Fagen - The Early Years". W 1970r stworzyli też i nagrali muzykę do filmu You Gotta Walk It Like You Talk It Or You'll Lose That Beat Petera Locke'a z Richardem Pryorem w roli głównej, wydaną rok później na płycie przez firmę Spark (m.in. instrumentalny jam Flotsam And Jetsam z elementami stylu The Band i folkowa ballada If It Rains). W 1971 podpisali kontrakt z firmą ABC Dunhill i rok później założyli własną grupę Steely Dan. Z nią odnieśli światowy sukces. Niestety, w 1981 poróżnili się i ich drogi się rozeszły.
W 1982r Fagen przystąpił m.in. w studiu Village Recorder w Los Angeles z Garym Katzem jako producentem do pracy nad pierwszym albumem solowym, zatytułowanym roboczo "Talk Radio", a ostatecznie "The Nightfly". Próbował na nim przywołać atmosferę czasów, gdy jako nastolatek słuchał z zapartym tchem nocnych audycji jazzowych, a na świecie trwała zimna wojna. Otoczył się muzykami, z którymi współpracował od dawna, jak Larry Carlton -g, Greg Philinganes - k, Michael Omartian - k, Will Lee - b, Chuck Rainey - b i Jeff Porcaro - dr. A oprócz przeróbki Ruby Bay, starego przeboju The Drifters, przedstawił siedem własnych premierowych kompozycji. Była to muzyka nie odbiegająca od tego, co robił ze Steely Dan: starannie skonstruowane, perfekcyjnie opracowane piosenki, ożywione elementami jazzu, np. The Nightfly, I.G.Y. (What A Wonderful World) i New Frontier, niekiedy zaś przesycone duchem bossa novy, np. The Goodbye Look. Wydanemu w październiku 1982 dziełu towarzyszyło kilka singli: I.G.Y. (What A Wonderful World)/Walk Between The Raindrops z listopada 1982, New Frontier/Maxine ze stycznia 1983 i Ruby Baby/Walk Between Raindrops z kwietnia tego roku, ale tylko pierwszy odniósł większy sukces na listach przebojów.
W następnych latach Fagen zamilkł; mówiło się, że przeżywa kryzys twórczy. W 1983 przypomniał się co prawda balladą jazzową The Finer Things, stworzoną do filmu King Of Comedy (Król komedii; 1983, reż. Martin Scorsese), nagraną przy pomocy m.in. saksofonisty Davida Sanborna, ale wtajemniczeni wiedzieli, iż tak naprawdę powstała wcześniej, w okresie "The Nightfly". Sporadycznie komponował dla innych, np. Love Will Make It Out dla Diany Ross i Lazy Nina dla Grega Phillinganesa. W 1985 przystąpił do pracy nad drugą płytą solową, ale niebawem ją przerwał. W następnym okresie robił niewiele, m.in. stworzył i nagrał muzykę instrumentalną do trzech krótkich filmów animowanych Jane Aaron: Travelling Light (1985), Ser In Motion (1986) i This Time Around (1989), a wraz z Robem Mounseyem zilustrował film fabularny Bright Light Big City (Jasne światła, wielkie miasto; 1988, reż. James Bridges) - ukazał się towarzyszący mu singel Century's End/Shanghai Confidential. Był też publicystą miesięcznika "Premiere", m.in. zrobił dla niego wywiad z Enniem Morricone. W tym czasie odnowił współpracę z Beckerem i już przy jego pomocy zaczął tworzyć zupełnie nowy repertuar na drugą płytę solową, ale nadal wstrzymywał się przed jej nagraniem.
W 1989r stworzył zespół New York Rock And Soul Revue i przedstawił z nim publiczności, głównie nowojorskiej, własne wersje standardów rhythm'n'bluesowych, soulowych i rockowych. W pierwszym składzie znaleźli się Dr. John -voc, k, Mindy Jostyn - voc, wiol, hca, Phoebe Snow - voc, Jeff Young - voc, Jeveeta Steele - voc, Paul Griffin - voc, George Naha - g, Jerry Jermott - b, Joe Ascione - dr oraz sekcja instrumentów dętych: David "Fathead" Newman, Alan Rubin i Lou Marini. W późniejszym okresie przez grupę przewinęli sią m.in. Michael McDonald - voc, k, dawny kolega ze Steely Dan, znany też z The Doobie Brothers, Patti Austin - voc, Boz Scaggs - voc, g oraz Eddie Brigati - voc, g z The Rascals. Występy formacji 1 i 2 marca w Beacon Theater zostały w listopadzie tego roku udokumentowane płytą "Live At The Beacon Theater". Fagen w duecie z McDonaldem zaśpiewał na niej Pretzel Logic Steely Dan, Snow z McDonaldem - Knock On Wood Eddiego Floyda, sam McDonald - Lonely Teardrops Jackiego Wilsona, Scaggs - Drowning In A Sea Of Love Joe Simona, a Eddie i David Brigati - Groowin' The Rascals. Nagranie Pretzel Logic ukazało się też na singlu.
Już wcześniej, w maju 1990r, Fagen wznowił w Hit Factory w Nowym Jorku pracę nad oczekiwaną od dawna drugą właściwą płytą, "Kamakiriad".Obowiązki producenta, a także gitarzysty i gitarzysty basowego, powierzył Beckerowi, dlatego obaj przenosili się co jakiś czas do jego domowego studia w Maui na Hawajach. W sesji, która ciągnęła się miesiącami, wzięli też udział m.in. Georg Wadenius - g, Chris Parker - dr, Leroy Clouden - dr i Denny McDermott - dr. Dzieło ukazało się dopiero w maju 1993, promowane singlami Tomorrow's Girl/Shanghai Confidential z czerwca, Trans-lsland Skyway/Big Noise New York z września i Snowbound/Trans-lsland Skyway z listopada tego roku. Podobnie jak "The Nightfly" był to rodzaj concept albumu. Wszystkie piosenki, jak Trans-Island Skyway, Countermoon, Springtime, Tomorrow's Girl, On The Dunes oraz stworzona razem z Beckerem Snowbound i napisana razem z poślubioną w tym czasie Libby Titus Florida Room, układały się w opowieść o podróży bohatera wyimaginowanym samochodem marki Kamakiri przez świat bliskiej przyszłości. Była to zarazem wyprawa w głąb siebie, rodzaj wiwisekcji, dokonywanej przez artystę przeżywającego załamanie twórcze i próbującego otrząsnąć się po bolesnych doświadczeniach przeszłości, jak rtezpad wieloletniego związku z Marcelle Clements, przyjaciółką z czasów studenckich, oraz śmierć na raka piersi kolejnej sympatii, Dorothy "Dotty" White - jej płytę dedykowano. Niestety, Fagen, o czym sam mówił w wywiadach, stracił w tym czasie zainteresowanie dla melodii i zwrócił się raczej w stronę rytmu. Wynikiem była muzyka pozbawiona chwytliwości dawnych dokonań, zdecydowanie mniej też interesująca pod względem formalnym, wychłodzona brzmieniowo. Z tego okresu pochodzi jeszcze jedna kompozycja Fagena, Blue Lou, napisana do filmu Glengarry Glen Rose (Glengarry Glen Rose; 1992, reż. James Foley) i nagrana przez Joe Roccisano Orchestra.
W 1993 Fagen i Becker zdecydowali się reaktywować Steely Dan i w późniejszych latach skoncentrowali się głównie na działalności zespołu.
Dyskografię Fagena uzupełniają m.in. instrumentalna kompozycja True Companion na soundtracku "Heavy Metal" (Elektra, 1981) oraz nagrana razem z gitarzystą Steve'em Khanem kompozycja Monk's Reflections na płycie "That's The Way I Feel Now - Thelonious Monk Tribute" (A&M;, 1984).
Gościnnie wspomagał w studiu m.in. Beckera, Barbrę Streisand, Rickie Lee Jones, Rosie Vela, Terence'a Boylana, Thomasa Jeffersona Kaye'a, Marca Jordana, Poco i Eye To Eye. Fagen i Becker pod wspólnym pseudonimem Emil Kayser III napisali powieść Kitsch And Famous, w wersji niemieckojęzycznej znaną pt. Die Rauckinhaus (1986). Zebrała ona wiele prestiżowych nagród.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I.G.Y. (What a Beautiful World) / Walk Between Raindrops	Donald Fagen	10.1982	-	26[14]	Warner 29 900	[written by Donald Fagen][produced by Gary Katz][54[9].R&B Chart]
New Frontier / Maxine	Donald Fagen	01.1983	-	70[6]	Warner 29 792	[written by Donald Fagen][produced by Gary Katz]
Century's End/Shanghai Confidential	Donald Fagen	04.1988	-	83[5]	Warner 27 792	[written by Donald Fagen,T. Meher][produced by Gary Katz]
Tomorrow's Girls /Confide in me	Donald Fagen	08.1993	46[2]	121[1]	Reprise 18 502	[written by Donald Fagen][produced by Walter Becker]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Nightfly	Donald Fagen	10.1982	44[16]	11[27]	Warner 23 696	[platinum][platinum-UK][produced by Gary Katz]
Kamakiriad	Donald Fagen	05.1993	3[9]	10[19]	Reprise 45 230	[gold][gold-UK][produced by Walter Becker]
Morph the Cat	Donald Fagen	03.2006	35[4]	26[3]	Reprise 49975-1	[produced by Donald Fagen]

Faces

W składzie tego założonego na zgliszczach brytyjskiego zespołu The Small Faces kwintetu znaleźli się: Ronnie Lane (ur. 1.04.1946 r. w londyńskim Plaistow; bas), Kenney Jones (ur. 16.09.1948 r. w londyńskim Stepney; perkusja), Ian McLagan (ur. 12.05.1945 r. w Hounslow w hrabstwie Middlesex; organy), Rod Stewart (właśc. Roderick Stewart, ur. 10.01.1945 r. w londyńskim Highgate; śpiew) i Ron Wood (ur. 1.06.1947 r. w Hillingdon w hrabstwie Middlesex; gitara). Dwaj ostatni byli wcześniej członkami grupy towarzyszącej Jeffowi Beckowi.


Początkowo nazywali się Quiet Melon. Debiutancki album The Faces, First Step z 1970 r., odzwierciedlał ich zamiłowanie do dynamicznej muzyki, opartej na mocnych riffach i głębokim wokalu. Podejście to podkreślił jeszcze bardziej drugi, doskonały longplay formacji, Long Player, prezentując zbiór ostrych rockowych utworów. W tym okresie Rod Stewart równolegle rozwijał karierę solową, która nabrała rozpędu latem 1971 r. wraz z nagraniem przez wokalistę międzynarodowego przeboju "Maggie May". Wtedy też The Faces stali się praktycznie zespołem towarzyszącym Stewartowi.
Mimo że grupa odniosła wielki sukces komercyjny po ukazaniu się na rynku albumu A Nod's As Good As A Wink... To A Blind Horse i serii udanych singli, m.in. "Stay With Me" i "Cindy Incidentally", nie było żadnych wątpliwości, że uwaga kierowana na wokalistę zakłóciła równowagę panującą w zaspole.
W 1973 r. kolegów opuścił Lane, zastąpiony przez Tetsu Yamauchiego (ur. 21.10.1947 r. w Fukuoce, Japonia; eks-Free). Pomimo nagrania dalszych przebojów, "Pool Hall Richard" i "You Can Make Me Dance Sing Or" oraz albumu koncertowego upamiętniającego sukces odniesiony w Stateside, zespołowi wyraźnie brakowało jedności. W 1975 r. Stewart z powodów podatkowych postanowił opuścić rodzinny kraj, a pod koniec roku obwieścił swoje rozstanie z The Faces. Wood dołączył do Rolling Stonesów, a pozostali członkowie na krótko związali się ze Stevem Mariottem w nieudanej próbie reaktywowania The Small Faces. Kenney Jones trafił później do The Who. Grupa The Faces zapisała się ciepło w historii muzyki, a niechlujny image jej członków krył muzyków o godnych pozazdroszczenia umiejętnościach.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
[I know] I'm losing you/Mandolin wind [Rod Stewart]	Rod Stewart with Faces	11.1971	-	24[9]	Mercury 73 244 [US]	[written by C. Grant, E. Holland, N. Whitfield][produced by Rod Stewart]
Stay With Me / Debris	Faces	12.1971	6[14]	17[10]	Warner Bros. K 16136	[written by Rod Stewart and Ronnie Wood][produced by Glyn Johns]
Cindy Incidentally / Skewiff (Mend the Fuse)	Faces	02.1973	2[9]	48[9]	Warner Bros. K 16247	[written by Rod Stewart/Ron Wood][produced by Glyn Johns]
Pool Hall Richard / I Wish It Would Rain	Faces	12.1973	8[11]	-	Warner Bros. K 16341	[written by Barrett Strong/Norman Whitfield/Roger Penzabene/Rod Steward/Ron Wood][produced by Mike Bobak/Ron Nevison]
You Can Make Me Dance, Sing Or Anything (Even Take The Dog Out For A Walk, Mend A Fuse, Fold Away The Ironing Board, Or Any Other Domestic Short Comings)/As Long As You Tell Him	Faces	12.1974	12[9]	-	Warner Bros. K 16494	[written by Kevin Jones, Ian McLagan, Rod Stewart, Ron Wood, Tetsu Yamauchi][produced by Rod Stewart/Faces]
The Faces EP.	Faces	06.1977	41[3]	-	Riva RIVA 8	[written by Chuck Berry/Faces (Rod Stewart/Ron Wood/Kenney Jones/Tetsu Yamauchi/Ian McLagan)/Rod Stewart/Ian McLagan][produced by Glyn Johns/the Faces]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
First Step	Faces	04.1970	45[1]	119[12]	Warner 1851	[produced by Faces,The/Martin Birch]
Long Player	Faces	05.1971	31[7]	29[19]	Warner 1892	[produced by Rod Stewart/Faces]
A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse	Faces	12.1971	2[22]	6[24]	Warner 2574	[gold][produced by Faces and Glyn Johns]
Ooh La La	Faces	04.1973	1[1][13]	21[16]	Warner 2665	[produced by Glyn Johns]
Rod Stewart / Faces Live: Coast to Coast - Overture and Beginners	Faces	01.1974	3[7]	63[11]	Mercury 697	[produced by Faces/Rod Stewart]
Best of Faces	Faces	05.1977	24[6]	-	Riva RVLP 3	[produced by Glyn Johns/Ron Nevison/Lou Reizner/Rod Stewart/Faces]
The best of Rod Stewart and The Faces 1971-1975	Rod Stewart & The Faces	11.1992	58[3]	-	Mercury	[produced by Rod Stewart/Various]
Good Boys... When They're Asleep	Rod Stewart & The Faces	09.1999	32[7]	-	Rhino 8122758302 [UK]	[produced by Faces,The/Glyn Johns/Bill Inglot]
Changing faces-The very best of Rod Stewart & The Faces	Rod Stewart & The Faces	11.2003	13[16]	-	UMTV 9812604	[produced by Rod Stewart/Reizner/Various]
Five Guys Walk into a Bar...	Rod Stewart & The Faces	07.2004	190[1]	-	Warner Bros	-

Fabulous Thunderbirds

Zespół powstał w 1977 r. w składzie: Jimmie Vaughan (ur. 20.03.1951 r. w Dallas w stanie Teksas, USA; gitara), Kim Wilson (ur. 6.01.1951 r. w Detroit w stanie Michigan, USA; śpiew i harmonijka), Keith Ferguson (ur. 23.07.1946 r. w Houston w stanie Teksas, USA; bas) i Mike Buck (ur. 17.06.1952 r.; perkusja). Powstałą po muzyce punkowej próżnię wypełnili solidną, bezpretensjonalną odmianą rhythm'n'bluesa. Na debiutanckim albumie The Fabulous Thunderbirds, znanym też pod tytułem Girls Go Wild, grupa przedstawiła zestaw dynamicznych kompozycji własnych oraz przeróbki, wśród nich porywającą wersję tematu Slima Harpo "Baby Scratch My Back". Zespół trzymał się tej mieszanki przez cały okres działalności, zmienił jednak wytwórnię -z Chrysalis na Epic - w celu zapewnienia sobie sukcesu, na jaki zasługiwała ich ekscytująca muzyka.
Skład zespołu ulegał pewnym zmianom: w 1980 r. były perkusista The Roomful Of Blues, Fran Christina (ur. 1.02.1951 r. w Westerly w stanie Rhode Island, USA), zastąpił Mike'a Bucka, a Preston Hubbard (ur. 15.03.1953 r. w Providence w stanie Rhode Island, USA) dołączył do zespołu w 1982 r. po odejściu Fergusona. Mimo zmian Wilson i Vaughan (brat słynnego gitarzysty bluesowego Steviego Raya Vaughana) pozostawali przy sterze.
Buck założył w 1980 r. własny zespół pod nazwą LeRoi Brothers, natomiast Ferguson rozpoczął nową karierę z The Tail Gators. Mimo iż obie grupy serwują podobne muzyczne menu, Thunderbirds pozostają bez wątpienia mistrzami. Z udziałem muzyków zespołu Kim Wilson nagrał dwa bardzo udane albumy solowe.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tuff Enuff / Look at That, Look at That	Fabulous Thunderbirds	04.1986	-	10[19]	CBS Associated 05838	[written by Kim Wilson][produced by Dave Edmunds]
Wrap It Up / True Love	Fabulous Thunderbirds	08.1986	-	50[10]	CBS Associated 06270	[written by I. Hayes - D. Porter][produced by Dave Edmunds]
Stand Back / It Takes a Big Man to Cry	Fabulous Thunderbirds	07.1987	-	76[5]	CBS Associated 07230	[written by Kim Wilson][produced by Dave Edmunds]
Powerful Stuff / Tutti Frutti (Little Richard)	Fabulous Thunderbirds	08.1988	-	65[7]	Elektra 69 384	[written by Robert Field/Mike Henderson/Kim Wilson][utwór z filmu "Coctail"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Butt Rockin'	Fabulous Thunderbirds	03.1981	-	176[7]	Chrysalis 1319	[produced by Denny Bruce]
Tuff Enuff	Fabulous Thunderbirds	03.1986	-	13[53]	CBS Associated 40 304	[platinum][produced by Dave Edmunds]
Hot Number	Fabulous Thunderbirds	07.1987	-	49[15]	CBS Associated 40 818	[produced by Dave Edmunds]
Powerful Stuff	Fabulous Thunderbirds	05.1989	-	118[7]	CBS Associated 45 094	[produced by Terry Manning]

Florence & The Machine

Pod nazwą Florence & The Machine kryje się brytyjska artystka Florence Welch wraz z towarzyszącymi jej muzykami.Wzniosły, epicki wokal, nieco dziwaczna muzyka i muzyczna niezależność przyniosły jej Nagrodę Krytyków podczas Brit Awards 2009.
 6 lipca 2009 roku Florence And The Machine wydał w wytwórni Island Records swój pierwszy album Lungs.
- Chciałabym, żeby moja muzyka brzmiała jak upadek z drzewa lub wysokiego budynku albo wessanie w głąb oceanu, gdzie nie można złapać tchu - wyjaśnia Florence Welch, kryjąca się za projektem Florence and the Machine. - Aby przytłaczała, ogarniała i przepełniała, a słuchacz eksplodował albo po prostu zniknął. Po debiutanckim albumie "Lungs" wielu dziennikarzy przyznało, że osiągnęła zamierzony cel.

Florence Welch urodziła się 28 sierpnia 1986 roku w Londynie. Jej mama, Evelyn, jest wykształconą na Harvardzie profesorką University of London (i dawną bywalczynią słynnego Studio 54), a ojciec Nick pracuje w reklamie. To właśnie za sprawą taty, niespełnionego muzyka, jako nastolatka "słuchała raczej The Ramones niż Green Day". Mama natomiast zaszczepiła w niej miłość do sztuki. - Uwielbienie dla wszystkich form artystycznego wyrażania się przeniosła na mnie - tłumaczyła.

Dorastała w Camberwell we wschodnim Londynie, jako najstarsza spośród trojga rodzeństwa. Kiedy nie mogła spać, rodzice kołysali ją do snu piosenkami The Smiths. - Jako pięciolatka znałam wszystkie teksty Morrisseya na pamięć - wspominała. - Oczywiście nic z tego nie rozumiałam, ale nie miało to większego znaczenia: brałam do ręki dezodorant i wyłam "How Soon Is Now?".

Kolejne wspomnienie to The Rolling Stones, kiedy tańczyła z tatą przy ich płytach. Kolejne były Nina Simone i Dusty Springfield, przy których piosenkach odbywała pierwsze próby wokalne, acz styl zawdzięcza komu innemu. - Moja babcia kochała się w Tomie Jonesie - wyjaśniała. - To on chyba najbardziej wpłynął na to, jak śpiewam.

Mając 11 lat trafiła na lekcje śpiewu. W końcu przyszedł czas na młodzieńczą fascynację skatepunkiem, a następnie muzykę klubową. - Wszystko co ma w sobie jakieś uczucie zawsze mnie ekscytowało - wyjaśniała już jako gwiazda tak różne upodobania. - "Change Is Going To Come" Sama Cooke'a, "Wade In The Water" Evy Cassidy, nawet "Umbrella" Rihanny - jestem szalona na punkcie muzyki. Gram kawałki Beyoncé, Lil Wayne'a, Dylana i Springsteena.

Edukację zaczynała w Thomas's London Day School. Następnie uczęszczała do Alleyn's School. Kiedy kończyła szkołę pisała już piosenki w stylu "Kiss With A Fist" i wiedziała, że chce się zajmować muzyką, nie do końca jednak miała pomysł na siebie.

Po roku pracy w barze zdała do szkoły artystycznej. Dostała się do Camberwell Art College dzięki kompozycji kwiatowej układającej się w napis "Jesteś cipą". Zdarzało jej się spać na zajęciach pod własnoręcznie zrobionym nakryciem, tłumacząc wykładowcom, że jest to instalacja artystyczna. Po roku zrezygnowała jednak z artystycznej placówki, która jej zdaniem zabijała jej kreatywność, by poświęcić się muzyce.

Udzielała się w wielu grupach, m.in. Toxic Cockroaches i Ashok, które przeszły bez większego echa. Nie do końca zadowolona z projektów, dziewczyna uznała, że musi stworzyć coś własnego.

- Uczyłam się w szkole plastycznej, ale pisałam też piosenki - opowiadała o początkach swej kariery w wywiadzie dla magazynu "Machina". - A poza tym bawiłam się, żyłam. Wieczór jak każdy inny, jeden z londyńskich klubów, toaleta. Byłam wtedy pijana, trwała impreza, na której set didżejski grały Queens Of Noize. W którymś momencie do toalety weszła Mairead (Nash), jedna z nich. Musiała wysłuchać, jak śpiewam "Something's Got a Hold on Me" Etty James, w toaletach są najlepsze warunki akustyczne. Niedawno się dowiedziałam, że Etta James zaśpiewała ją po raz pierwszy swojemu przyszłemu menedżerowi, też w toalecie. Meiread była przekonana, że śpiewam tylko covery i zaprosiła mnie na świąteczne przyjęcie. A ja wykonałam tam moje piosenki. Wtedy ona zdecydowała, że będzie moją menedżerką, choć nigdy wcześniej tego nie robiła. Obie jesteśmy debiutantkami, dobrze się nam pracuje.

Projekt The Machine początkowo powstał w wyniku współpracy z Isabellą "Machine" Summers.
 - Tworzyłam muzykę z przyjaciółką, Isabellą Machine, dla której ja byłam Florence Robot - opowiadała o genezie nazwy projektu, pod którym miał ją poznać cały świat. - Byłam w połowie drogi na pierwszy koncert i nadal nie miałam nazwy. Pomyślałam więc, że może być Florence Robot/Isa Machine.

Pod tym szyldem panie występowały w Londynie w 2006 roku, wzbudzając coraz większe zainteresowanie. W końcu nazwę skrócono do Florence and The Machine. Welch stanęła na czele grupy składającej się głównie z muzyków sesyjnych. Summers na pewien czas odeszła z zespołu, ale wróciła jako klawiszowiec.

Za oficjalny początek grupy uznaje się rok 2007 roku. Na pierwsze sukcesy nie trzeba było długo czekać. Już rok później Florence and The Machine wystąpiła na bocznych scenach festiwali w Glastonbury czy Reading, a na początku 2009 roku zdobyła 3. miejsce w plebiscycie Sound of 2009 organizowanym przez BBC. Lepsi od niej okazali się tylko White Lies (2. pozycja) oraz Little Boots (numer 1). Głosowanie na najbardziej obiecujących wykonawców, których kariera powinna nabrać rozpędu przez kolejnych 12 miesięcy odbywa się od 2003 roku. Wyboru dokonują dziennikarze oraz osoby związane z przemysłem fonograficznym.

Oczywiście w międzyczasie Florence pracowała nad materiałem na debiutancką płytę. Początkowo miał ją wspierać Jonny Borell z Razorlight, ale ostatecznie zrezygnował.

Welch przyznała, że najlepsze piosenki pisze, kiedy jest na rauszu lub ma kaca. - Wtedy mam najprzytomniejszy umysł - wyjaśniała w promocyjnym wywiadzie. - Ale tak naprawdę jestem nieobecna. Jestem pochłonięta myślami. Lubię te wszystkie dziwne zależności we wszechświecie. Myślę, że życie jest jak jazda po kwasie, kiedy rzeczy ciągle wracają.

Pierwszy singel wokalistki, "Kiss With A Fist" z czerwca 2008 roku, zadebiutował na 51. miejscu UK charts. Florence And The Machine wydała później jeszcze dwa single - "Dog Days Are Over" (grudzień 2008) i "Rabbit Heart (Raise It Up)" (czerwiec 2009), nim do rąk fanów trafiło długogrające wydawnictwo.

Longplay zatytułowany "Lungs" pojawił się w sprzedaży 6 lipca 2009 roku nakładem wytwórni Island. - Na albumie znaleźć można rozmaite dźwięki: harfy, chóry, bębny, szyby windowe, kawałki metalu, miłość, kwartety smyczkowe, stepowanie, westchnięcia, dziwne elektroniczne zawodzenie, owce, lwy, tłuczenie szkła, krew, księżyc, gwiazdy, drinki, trumny, zęby, wodę, suknie ślubne... i ciszę pomiędzy nimi - można było przeczytać w notce wydawcy.

Za produkcję materiału dopowiadał członek Simian Mobile Disco, James Ford, znany ze współpracy z Klaxons oraz Paul Epworth, który ma na koncie dzieła przygotowane dla Bloc Party czy The Futureheads.

Artystka wyjaśniła, że tytuł "Lungs" (płuca) nawiązuje do zawodu wokalisty. - Kiedy śpiewasz musisz umieć kontrolować płuca - tłumaczyła Welch. - Musisz kontrolować powietrze, płuca stają się najważniejsze. W pewnym momencie zaczynasz mieć na ich punkcie obsesję. Z drugiej strony to dziwny kawał mięcha.

Płyta osiągnęła sukces, dochodząc do drugiego miejsca na brytyjskiej liście przebojów, ustępując tylko składance przebojów niedawno zmarłego Michaela Jacksona.

Za krążek Florence otrzymała też nominację do Mercury Prize i chociaż była faworytką, przegrała ze Speech Debelle i jej wydawnictwem "Speech Therapy". Zdobyła natomiast nagrodę Critics Choice podczas BRIT Awards 2010.

W Wielkiej Brytanii dzieło czterokrotnie pokryło się platyną. Wokalistka nie mogła narzekać też na prasę, oceny dziennikarzy oscylowały bowiem wokół dobrych i rewelacyjnych. W recenzjach pojawiły się przede wszystkim porównania do Kate Bush, ale także Tori Amos czy Reginy Spektor. Jedynie Liam Gallagher pozostał niewzruszony talentem Angielki. - Według mnie, ludzie o rudych włosach nie powinni robić muzyki - oświadczył artysta. - To na pewno bardzo miła dziewczyna, ale śpiewa tak, jak gdyby ktoś bardzo ciężki stał jej na stopie.

- Znalazłam sposób wyrażania siebie i poczułam się szczęśliwa - opowiadała o debiutanckim materiale sama Welch. - Stopniowo uczyłam się jak to robić. Cała ta płyta jest o mojej wierze we własne siły.

Dzieło doczekało się kilu reedycji, na których znalazły się dodatkowe utwory. Jedno ze wznowień zyskało status osobnego wydawnictwa i otrzymało tytuł "Between Two Lungs". Zestaw poszerzony o dodatkowy krążek ukazał się w listopadzie 2010 roku. Na bonusową płytę trafił między innymi numer "Heavy in Your Arms" pochodzący z soundtracku do filmu "Saga Zmierzch: Zaćmienie" oraz premierowe nagranie "Strangeness & Charm". Angielka zdradziła, że kompozycja traktuje o dwóch cząstkach elementarnych - kwarkach o nazwach dziwny (strangeness) i powabny (charm).

Po wydaniu albumu Lungs następnymi singlami zostały utwory „Drumming Song” oraz cover The Source i Candi Staton utworu „You Got the Love” z 1986 roku. Ten ostatni doczekał się także drugiej wersji zatytułowanej „You Got the Dirtee Love” z angielskim raperem Dizzee Rascalem, z którym Welch wykonała go podczas gali Brit Awards 2010. Dzień później utwór wydany został jako singel i dotarł do drugiego miejsca na liście UK Singles Chart.

5 stycznia 2010 roku utwór „Hurricane Drunk” był pierwotnie zapowiadany jako kolejny singiel z albumu. Jednakże w dniu 3 marca na oficjalnej stronie zespołu pojawiła się informacja, że grupa ponownie wydaje singel „Dog Days Are Over”. Utwór cyfrowo wydany został w dniu 11 kwietnia 2010 roku, a następnego dnia pojawiła się nowa wersja teledysku. „Cosmic Love” był szóstym i zarazem ostatnim singlem z debiutanckiej płyty grupy. Wykorzystany został w amerykańskich serialach takich jak Chirurdzy, Pamiętniki wampirów, V i Nikita. Florence and the Machine wystąpili także gościnnie w odcinku zatytułowanym "Panic Roommate" serialu Plotkara, gdzie wykonali akustyczną wersję singla „Cosmic Love”. 12 maja 2010 roku poinformowano, że Florence And The Machine stworzy utwór o nazwie „Heavy in Your Arms” specjalnie na potrzeby ścieżki dźwiękowej do filmu Saga „Zmierzch”: Zaćmienie, gdzie w filmie wykorzystany został podczas napisów końcowych.

Początkowo Welch rozważała oferty z wytwórni zespołu, która proponowała jej nagranie drugiego albumu w Stanach Zjednoczonych, pracując z amerykańskimi tekściarzami i producentami, ale ostatecznie zdecydowała się nagrać materiał na album w Wielkiej Brytanii. Pierwsza sesja demo nagraniowa miała miejsce w styczniu 2010 roku w małym studiu w Londynie, gdzie Florence Welch pracowała z Paulem Epworthem. Producent zapytany o nowy album grupy stwierdził: "To dziwna płyta. Z jednej strony jest bardzo energetyczna i bezpośrednia, z drugiej strony przypomina maszynę. W porównaniu do debiutu usłyszymy więcej wpływów soulu niż indie rocka". Sporadycznie pracowano także nad płytą kiedy zespół koncertował po Stanach Zjednoczonych, gdzie promował swój album Lungs. Większość tekstów na album została stworzona między styczniem a kwietniem 2011 roku, natomiast sesja nagraniowa odbyła się w kwietniu w Abbey Road Studios. Nad niektórymi utworami producent Epworth pracował w swoim londyńskim studiu, natomiast Welch nagrywała ścieżki wokalne w dni wolne od koncertowania w różnych studiach w Stanach Zjednoczonych. Ostatnia sesja nagraniowa odbyła się w lipcu w studiu Epwortha, który napisał teksty do siedmiu utworów, które znalazły się na albumie Ceremonials. Oprócz niego kilka brytyjskich artystów stworzyło teksty piosenek, w tym gronie byli Summers, Kid Harpoon, James Ford oraz Eg White.

12 czerwca 2011 Florence and the Machine podczas swojej pierwszej trasy koncertowej w Berkeley premierowo zaprezentowali utwór „What the Water Gave Me”, który pojawił się potem na liście utworów wykonywanych na trasie koncertowej Lungs Tour. 23 sierpnia utwór wydany został przez wytwórnię Island Records jako pierwszy singel z drugiego albumu. 14 września w brytyjskim radiu XFM swoją premierę radiową miał następny singel, zatytułowany „Shake It Out”. Okładka singla została sfotografowana przez Karla Lagerfelda. Utwór w szóstym tygodniu od jego wydania dotarł do drugiego miejsca na liście Irish Singles Chart.

Drugi album studyjny grupy, zatytułowany Ceremonials został wydany 31 października 2011 roku w Wielkiej Brytanii. Zadebiutował na szczycie notowania UK Albums Chart, sprzedając się w ilości 90 tysęcy egzemplarzy w pierwszym tygodniu. Natomiast w Stanach Zjednoczonych w pierwszym tygodniu sprzedano 105 tysięcy egzemplarzy albumu, co spowodowało, że uplasował się on na szóstej pozycji na liście Billboard 200. 12 stycznia 2012, Florence and the Machine zdobył dwie nominacje do nagród Brit Awards, ceremonii rozdania nagród odbywającej się 16 lutego w O2 Arena w Londynie.

Trzecim singlem z drugiego albumu był „No Light, No Light”, który był pierwszym utworem stworzonym na album Ceremonials. Następnym singlem została fortepianowa ballada „Never Let Me Go”, która dotarła do trzeciego miejsca w Australii, a tym samym była najwyżej notowanym utworem grupy w tym kraju. 26 kwietnia 2012 roku Florence and the Machine wydali utwór „Breath of Life”, który promował film pt. Królewna Śnieżka i Łowca w reżyserii Ruperta Sandersa. 5 lipca został wydany utwór „Spectrum (Say My Name)”, zremiksowany przez brytyjskiego DJa Calvina Harrisa. Był on pierwszym utworem w karierze grupy jaki dotarł do pierwszego miejsca na liście UK Singles Chart i Irish Singles Chart.


10 lutego 2015 roku została wypuszczona zapowiedź trzeciego albumu studyjnego pod tytułem How Big, How Blue, How Beautiful. Dwa dni później - 12 lutego - został wydany pierwszy singiel „What Kind of Man”, a 23 marca drugi - „St Jude”. Teledysk pojawił się tego samego dnia i jest zarazem kontynuacją teledysku do pierwszego singla. Trzeci singiel „Ship to Wreck”  został wydany 8 kwietnia. Teledysk nakręcony w domu Florence Welch został wydany 13 kwietnia. Teledyski do wszystkich trzech singli zostały nakręcone przez Vincenta Haycock'a, a choreografię ułożył Ryan Heffington. Czwarty singiel "Delilah" został wydany 19 maja na YouTube.

Premiera albumu została zapowiedziana na 29 maja w Niemczech, 1 czerwca w Wielkiej Brytanii, a 2 czerwca w USA. Tego samego dnia album został wydany w Polsce.

Seria teledysków nakręconych przez Vincenta Haycocka do piosenek z albumu składa się na 48-minutowy film pt. The Odyssey, który miał swoją premierę 24 kwietnia 2016 roku. Ukazana w nim historia jest inspirowana przeżyciami emocjonalnymi wokalistki, których doświadczyła po zakończeniu trasy koncertowej promującej drugi album. Fabuła nawiązuje także pośrednio do Boskiej komedii Dantego, mitu o Dalili oraz Odysei Homera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Kiss With a Fist / Hospital Beds	Florence & The Machine	08.2008	51[2]	-	Moshi Moshi MOMO 15	[gold-US][silver-UK][written by Florence Welch, Isabella Summers, Matt Alchin][produced by Stephen Mackey]
Dog Days Are Over/You've Got The Love	Florence & The Machine	12.2008	21[75]	21[20]	Moshi Moshi CATCO 144277143	[6x-platinum-US][5x-platinum-UK][written by Florence Welch, Isabella Summers][produced by James Ford, Isabella Summers]
You've Got The Love	Florence & The Machine	01.2009	5[67]	-	Island 2726059	[platinum-US][5x-platinum-UK][written by Anthony Stephens/Anthony Harris/John Bellamy/Maxwell][produced by Paul Epworth]
Rabbit Heart (Raise It Up)/Are You Hurting The One You Love?	Florence & The Machine	07.2009	12[21]	-	Island 2710011	[gold-UK][written by Florence Welch/Paul Epworth] [produced by Paul Epworth]
Drumming Song	Florence & The Machine	08.2009	54[5]	-	Island 2718884	[written by James Ford , Crispin Hunt , Florence Welch ][produced by James Ford]
You Got the Dirtee Love	Florence & The Machine featuring Dizzee Rascal	02.2010	2[24]	-	Dirtee Stank Island MIUCT 4778	[platinum-UK][written by Mick Walsh,John Truelove,Dylan Mills,Nicholas Detnon,John Bellamy,Anthony Stevens,Steve Vincent ][produced by Charlie Hugall/Nik Detnon]
Cosmic Love	Florence & The Machine	07.2010	51[3]	-	Island 2744152	[platinum-US][silver-UK][written by Florence Welch, Isabella Summers][produced by Paul Epworth/Steve Mackey]
Heavy in Your Arms	Florence & The Machine	11.2010	53[2]	-	Island CATCO 169670197	[written by Florence Welch, Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
What the Water Gave Me	Florence & The Machine	08.2011	24[5]	91[1]	Island GBUM 71107126	[gold-US][written by Florence Welch,Francis White][produced by Paul Epworth]
Shake It Out	Florence & The Machine	09.2011	12[36]	72[20]	Island GBUM 71107355	[3x-platinum-US][3x-platinum-UK][written by Florence Welch/Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
No Light, No Light	Florence & The Machine	01.2012	50[8]	-	Island GBUM 71107581	[gold-US][silver-UK][written by Florence Welch/Isabella Summers][produced by Paul Epworth]
Never Let Me Go	Florence & The Machine	04.2012	82[3]	-	Island GBUM 71107580	[gold-US][gold-UK][written by Florence Welch/Paul Epworth/Sierra Hull][produced by Paul Epworth]
Breath of Life	Florence & The Machine	05.2012	87[1]	111[2]	Island GBUM 71202828	[written by Florence Welch/Isabella Summers][produced by Isabella Summers]
Spectrum (Say My Name)	Florence & The Machine	07.2012	1[3][41]	-	Island GBUM 71107576	[2x-platinum-UK][written by Florence Welch/Paul Epworth][produced by Paul Epworth]
Sweet Nothing	Calvin Harris feat. Florence Welch	10.2012	1[1][22]	10[27]	Columbia GB 1101200891	[platinum-UK][2x-platinum-US][written by Calvin Harris,Florence Welch,Thomas Hull][produced by Calvin Harris]
What Kind of Man	Florence & The Machine	02.2015	37[12]	88[2]	Island GBUM 71500289	[gold-US][silver-UK][written by Florence Welch/ Tom Hull/ John Hill][produced by Markus Dravs, John Hill]
St. Jude	Florence & The Machine	.2015	156	-	Island GBUM 71500284	[written by James Ford,Florence Welch][produced by Markus Dravs]
Ship to Wreck	Florence & The Machine	04.2015	27[14]	114[1]	Island GBUM 71500288	[gold-US][gold-UK][written by Florence Welch/Tom Hull][produced by Markus Dravs, Kid Harpoon]
Queen of Peace	Florence & The Machine	08.2015	133	-	Island GBUM 71500286	[written by Florence Welch/Markus Dravs][produced by Markus Dravs]
Delilah	Florence & The Machine	11.2015	102	-	Island GBUM 71500285	[silver-UK][written by Florence Welch/Isabella Summers][produced by Markus Dravs]
Wish That You Were Here	Florence & The Machine	08.2016	128	-	Island 1144682649	[written by Florence Welch/ Andrew Wyatt, Emilie Haynie][produced by Emilie Haynie]
Too Much Is Never Enough	Florence & The Machine	08.2016	135	-	Island GBUM 71604434	-
Sky Full of Song	Florence & The Machine	04.2018	81[1]	-	EMI GBUM 71706494	[written by Florence Welch/ Thomas Bartlett, Emilie Haynie][produced by Florence Welch/ Thomas Bartlett, Emilie Haynie]
Hunger	Florence & The Machine	05.2018	41[12]	117[1]	EMI GBUM 71800802	[gold-US][gold-UK][written by Florence Welch, Emile Haynie ,Thomas Bartlett, Tobias Jesso Jr.][produced by Emilie Haynie,Florence Welch]
Patricia	Florence & The Machine	07.2018	98[1]	-	EMI GBUM 71800809	[written by Emile Haynie,Florence Welch,Thomas Bartlett][produced by Emilie Haynie,Florence Welch]
Big God	Florence & The Machine	07.2018	97[1]	-	EMI GBUM 71800804	[written by Peter Cox,Florence Welch,Jamie Smith,Simon Benson][produced by Emile Haynie, Florence Welch,Brett Shaw]
Jenny of Oldstones	Florence & The Machine	05.2019	71[2]	-	EMI QMEU 31905853	[written by Ramin Djawadi, Daniel Weiss, David Benioff, George R. R. Martin][produced by Doveman, Florence Welch]
King	Florence & The Machine	03.2022	54[2]	-	Polydor GBUV 72200157	[written by Florence Welch,Jack Antonoff][produced by Florence Welch,Jack Antonoff]
My Love	Florence & The Machine	03.2022	51[9]	-	Polydor GBUM 72108024	[silver-UK][written by Florence Welch,Dave Bayley][produced by Florence Welch,Dave Bayley]
Mermaids	Florence & The Machine	05.2023	95[1]	-	Republic GBUM 72301695	[written by Florence Welch,Dave Bayley][produced by Florence Welch,Dave Bayley]
Florida!!!	Taylor Swift featuring Florence and the Machine	05.2024	-	8[7]	Republic	[silver-UK][written by Taylor Swift,Florence Welch][produced by Taylor Swift,Jack Antonoff]
Say My Name (Remix)	Morgan Seatree featuring Florence and the Machine	02.2025	25[32]	-	Positiva GBUM 72406894	[silver-UK][written by Florence Welch,Paul Epworth][produced by Paul Epworth,Calvin Harris]
Reflections Laughing	The Weeknd, Travis Scott & Florence + The Machine	02.2025	53[1]	-	Polydor	[written by Abel Tesfaye ,Jacques Webster II, Michael Dean][produced by The Weeknd ,Travis Scott ,Mike Dean]
Everybody Scream	Florence & The Machine	09.2025	57[3]	-	Polydor/Republic USUV 72503508	[written by Mark Bowen, Mitski Miyawaki, Florence Welch][produced by Mark Bowen, Aaron Dessner, James Ford, Florence Welch]
Sympathy Magic	Florence & The Machine	11.2025	62[1]	-	Polydor USUV 72504464	[written by Florence Welch & Danny L Harle]
Buckle	Florence & The Machine	11.2025	75[1]	-	Polydor USUM 72507831	[written by Mark Bowen, Mitski Miyawaki]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lungs	Florence & The Machine	07.2009	2[196]	14[131]	Island 1797940	[6x-platinum-UK][2x-platinum-US][produced by Paul Epworth, James Ford, Stephen Mackey, Charlie Hugall, Eg White]
Ceremonials	Florence & The Machine	11.2011	1[1][75]	6[77]	Island 2782808	[3x-platinum-UK][platinum-US][produced by Paul Epworth]
MTV Unplugged	Florence & The Machine	04.2012	27[4]	51[3]	Island 2798326	[produced by Willo Perron]
Lungs – The B-Sides	Florence & The Machine	02.2011	-	113[1]	Island 06025 2711239	[produced by Paul Epworth ,James Ford, Charlie Hugall, Stephen Mackey ,Isabella Summers, Eg White]
How Big, How Blue, How Beautiful	Florence & The Machine	06.2015	1[2][43]	1[1][23]	Island 4723606	[platinum-UK][gold-US][produced by Markus Dravs, Paul Epworth, James Ford, John Hill, Charlie Hugall, Kid Harpoon, Brett Shaw, Isabella Summers, Dan Wilson]
High as Hope	Florence & The Machine	07.2018	2[20]	2[5]	EMI CDV 3204	[gold-UK][produced by Emile Haynie, Florence Welch, Brett Shaw, Thomas Bartlett ,Tobias Jesso Jr.]
Dance Fever	Florence & The Machine	05.2021	1[1][8]	7[3]	Polydor 4545414	[gold-UK][produced by Dave Bayley ,Florence Welch ,Jack Antonoff, Kid Harpoon, Doveman]
Symphony of Lungs (BBC Proms at the Royal Albert Hall)	Florence & The Machine	03.2025	38[1]	-	Universal Music 7516567	-
Everybody Scream	Florence & The Machine	11.2025	1[1][4]	4[2]	Polydor 7884016	[produced by Dave Bayley, Mark Bowen, Aaron Dessner, James Ford ,Danny L Harle, Florence Welch]

Fuel

Fuel - amerykańska hardrockowa grupa muzyczna, założona przez gitarzystę i autora utworów -Carla Bella, basistę - Jeffa Abercrombie'go i perkusistę - Kevina Millera w roku 1989. Cztery lata później zespół znany pod nazwą Small the Joy przechrzcił się na Fuel i przeniósł z Tennessee do Pensylwanii. W latach 2009-10 można było spotkać grupę jako Re-Fueled.
Do najpopularniejszych singli grupy zalicza się utwory „Hemorrhage (In My Hands)”, „Shimmer” czy pochodzący z płyty z 2014 roku „Soul to Preach To”.


Taka bajkowa historia możliwa jest tylko w Ameryce. Zespół z Harrisburga w stanie Pensylwania, wydaje własnym sumptem minialbum Porcelain, sprzedaje go na koncertach w liczbie 10 tysięcy egzemplarzy i rozsyła do rozgłośni radiowych. Te dostają fioła na punkcie numeru Shimmer. Chwilę potem przybiega duża wytwórnia, natychmiast podpisuje kontrakt, a po chwili są gwiazdą ciężkiego rocka.
Na punkcie Fuel naprawdę można oszaleć. Mają chłopaki talent do wymyślania sprytnych melodyjek podpartych gitarową jazdą spod znaku Soundgarden. Tak, Soundgarden – choć Amerykanie widzą w nich coś pomiędzy Live, a Quicksand – zdecydowanie więcej tu grunge’u. Powiedzmy, że postgrunge’u: mocny głos wokalisty, nieskomplikowana riffownia, zdecydowany brak psychodelii. Specjaliści od lansowania przebojów cierpią zapewne na nadmiar dobra, mnie z tego bogactwa najbardziej ujmują New Thing i Mary Pretends. Ta druga kojarzy się, nie wiedzieć czemu, z Nirvaną. Najmniej ciekawe są utwory spokojniejsze, w rodzaju kończącego Hideaway, na szczęście trafiło ich tu bardzo mało.
Fajnie, że pojawił się zespół potrafiący powiedzieć coś nowego w takim rodzaju łojenia. Jeszcze fajniej, że odnieśli spory sukces. Nie wszystko Korn.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Shimmer	Fuel	09.1998	-	42[12]	550 Music 79 019	[written by Carl Bell][produced by C.Haigler]
Hemorrhage (In My Hands)	Fuel	10.2000	-	30[22]	550 Music BSK 15155	[written by Carl Bell][Producer - Carl Bell/Ben Grosse]
Innocent	Fuel	03.2001	-	113[8]	album cut	[written by Carl Bell]
Bad Day	Fuel	07.2001	-	64[20]	album cut	[written by Carl Bell][produced by Carl Bell/Ben Grosse]
Do 4 Love	Fuel	07.2003	95[2]	-	Hed Kandi HEDK 12002A	-
Falls on Me	Fuel	02.2004	-	52[14]	550 Music 79 019	[written by Carl Bell][produced by Carl Bell/Michael Beinhorn]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sunburn	Fuel	04.1998	-	77[35]	550 Music 68 554	[platinum-US][Produced By: Steve Haigler]
Something Like Human	Fuel	09.2000	-	17[52]	550 Music 69 436	[2x-platinum-US][Produced By:Ben Grosse]
Natural Selection	Fuel	09.2003	-	15[14]	Epic 86 392	[Produced By: Michael Beinhorn, Carl Bell]
Angels & Devils	Fuel	08.2007	-	42[3]	Epic 88697	[Produced By: Scott Humphrey, Carl Bell]
Puppet Strings	Fuel	03.2014	-	77[1]	Megaforce MRI 2153	[Produced By: Eddie Wohl]

Fergie

Stacy Ann Ferguson (urodzona 27 marca 1975), bardziej znana pod pseudonimem Fergie jest amerykańską piosenkarką R&B; i pop oraz twórczynią tekstów muzycznych. W swoim rodzimym kraju zaistniała jako aktorka w takich programach telewizyjnych jak "Kids Incorporated" czy "Great Pretenders", wokalistka w żeńskiej grupie muzycznej "Wild Orchid" i przede wszystkim wokalistka formacji hip-hop/pop Black Eyed Peas. 

W roku 2006 rozpoczęła solową karierę wydając swój debiutancki album "The Dutchess". Stacy Ferguson urodziła się w Whitter, w Kalifornii jako córka państwa: Teri Gore i Patrick Ferguson. Ma jedną siostrę, Danę, która jest aktorką. Jej rodzice są katolikami, a pracowali jako nauczyciele. Stacy wychowana została w typowo katolickiej rodzinie. Podczas swojego dorastania, skonfliktowała się z członkami meksykańskiego gangu. Ferguson uczęszczła do liceum "Glena A. Wilson'a".
Fergie była członkinią girlbandu "Wild Orchid", który założyła razem z koleżankami: Stefani Ridel i gwiazdą programu "Kids Incorporated" - Renee Sandstorm. Grupa muzyczna wydała dwa studyjne albumy, ale po nagraniu trzeciego krążka ich wytwórnia muzyczna nie przyjęła materiału, a krótko po tym Stacy opuściła grupę. Po odłączeniu się od zespołu Fergie przeżyła załamanie i uzależniła się od amfetaminy. Jednak dość szybko "wyszła" z nałogu.
W roku 2003 Ferguson dołączyła do grupy Black Eyed Peas. Zastąpiła wtedy wokalistkę Kim Hill, która opuściła zespół w roku 2000. Fergie po nagraniu z grupą pięciu piosenek, oficjalnie dołaczyła do zespołu. Tym samym stała sie znana i popularna.
Po dwóch hitach nagranych z Black Eyed Peas, Fergie zaczęła pracować nad swoim własnym, solowym krążkiem. Jej debiutancki album został wydany 19 września 2006 i nazywa się "The Dutchess" (pol. księżna). Insipracją dla wokalistki do nazewnictwa płyty była księżniczka Yorku Sarah Ferguson, która posiada takie same nazwisko jak gwiazda i podobny pseudonim. Do tej pory z krążka wydane zostały cztery single. Dwa z nich: "London Bridge" i "Glamorous" znalazły się na miejscu #1 amerykańskiej listy przebojów Billboard Hot 100. Drugi singel "Fergalicious" znalazł się na miejscu #2, a czwarty "Big Girls Don't Cry" - na miejscu #3.
Już od dzieciństwa Fergie występuje jako aktorka. Razem ze swoją przyjaciółką, Renee Standstrom, występowała w popularnym amerykańskim sitcomie z lat 80. "Kids Incorporated". Ferguson podkładała również swój głos do animowanych postaci m. in. w filmach: "It's Flashbeagle, Charlie Brown" (1984), "Snoopy's Getting Married, Charlie Brown" (1985), "The Charlie Brown" czy "Snoopy Show".
W lipcu 2006 Fergie podłożyła głos w bajce "Rocket Power" w Polsce do niedawna nadawanej przez stację TV 4. W roku 2006 Fergie powróciła do aktorstwa, przyjmując rolę w filmie "Posejdon", Wolfganga Petersena. Natomiast w 2007 zagrała w filmie "Grindhouse: Planet Terror", Roberta Rodrigueza.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz	Inne listy przebojów
London Bridge	Fergie	08.2006	3[17]	1[3][21]	A&M 1707129	[2x-platinum-US][ Producer - Polow Da Don][written by Stacy Ferguson, Sean Garrett, Jamal Jones, Mike Hartnett][56[10].R&B; Chart]
Fergalicious	Fergie Feat. will.i.am	10.2006	105[8]	2[29]	A&M; 0602517176201 [UK]	[4x-platinum-US][written by Dania Maria Birks, Michelle Juana, Juanita A. Lee, Kim Nazel, Rahmi, Fatima Shahled, Fergie, will.i.am][produced by will.i.am][71[7].R&B; Chart]
Glamorous	Fergie Feat. Ludacris	01.2007	6[41]	1[2][29]	A&M CATCO 838538	[3x-platinum][silver-UK][written by Bridges, Christopher/Stacy Ferguson/Jamal Jones/Elvis Williams][produced by Polow Da Don][41[20].R&B; Chart]
Big Girls Don't Cry (Personal)	Fergie	05.2007	2[48]	1[1][31]	Interscope 1741332	[4x-platinum-US][gold-UK][written by Stacy Ferguson, Toby Gad][produced by will.i.am]	-
Impacto	Daddy Yankee feat. Fergie	05.2007	-	56[7]	Interscope INTR 121111	[written by Raymond Ayala][produced by Scott Storch]
Here I Come	Fergie	08.2007	-	122[1]	A&M	[written by Will Adams, Stacy Ferguson ,William Robinson Jr.][produced by will.i.am]
Clumsy	Fergie	10.2007	62[15]	5[25]	Polydor MIUCT 4706	[2x-platinum-US][produced by Will.I.Am][written by Bobby Troup , Stacy Ferguson , Will.I.Am][89[4].R&B; Chart][sample z "The girl can't help it"-Little Richard]
Beat It 2008	Michael Jackson feat. Fergie	02.2008	177[1]	-	Epic	[written by Michael Jackson][produced by Michael Jackson and will.i.am]
Party People	Nelly feat. Fergie	04.2008	14[151]	40[10]	Universal CATCO 137208326	[written by Cornell Haynes Jr., Stacy Ferguson, Sean Garrett & Jamal Jones][produced by Polow da Don][62[10].R&B; Chart]
Finally	Fergie featuring John Legend	03.2008	-	101[6]	A&M;	[written by John Legend, Stacy Ferguson, Stefanie Ridel][produced by John Legend]
Labels Of Love	Fergie	06.2008	56[3]	-	A&M MIUCT 4709	[written by Salaam Remi][produced by will.i.am]
Gettin' Over You	David Guetta & Chris Willis feat. Fergie & LFMAO	06.2010	1[1][17]	31[20]	Universal USUM 70809366	[written by Chris Willis, will.i.am, Fergie, Red Foo, Sky Blu, David Guetta, Jean-Claude Sindres, Frédéric Riesterer, Sandy Vee][produced by David Guetta, Jean-Claude Sindres, Sandy Vee, Frédéric Riesterer]
Beautiful Dangerous	Slash featuring Fergie	10.2010	-	108	EMI	[written by Saul Hudson, Stacy Fergusion][produced by Eric Valentine,Big Chris Flores]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Dutchess	Fergie	09.2006	18[69]	2[101]	A&M 1707562	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by George Pajon Jr./John Legend/Keith Harris/Polow Da Don/Printz Board/Rob Boldt/Ron Fair/Stefanie Ridel/will.i.am]