Z archiwum...rocka

piątek, 24 marca 2017

Craig Armstrong

Urodzony w Glasgow, w 1959 r., Craig Armstrong nie jest typowym kompozytorem filmowym, mającym za sobą klasyczną przeszłość i wykształcenie. Co prawda, studiował na Królewskiej Akdedmii Muzycznej w Londynie ale tak naprawdę, podobnie jak min. James Newton Howard, jego droga ku uznaniu w przemyśle filmowym, kroczyła przez ścieżkę udeptaną mocną współpracą z muzykami i zespołami tworzącymi na obrzeżach kultury masowej i muzyki popularnej. Armstrong odpowiedzialny był za aranżacje oraz smyczkowe orkiestracje dla wielu znanych zespołów i muzyków takich jak Massive Attack, Madonna czy U2.
Początek jego filmowej kariery datuje się na 1996 roku kiedy to współskomponował muzyczną ilustrację do światowego hitu, kontrowersyjnej adaptacji Romeo i Julii australijskiego reżysera Baza Luhrmanna. To z nim zbierał jak dotąd największe laury swojej filmowej kariery, zdobywając Złoty Glob, World Soundtrack Award, nagrodę BAFTA i AFI za ilustracje do musicalu Moulin Rouge! , będąc równocześnie odpowiedzialnym za rewelacyjne aranżacje znanych przebojów na potrzeby barwnego widowiska.

Armstrong nie napisał jak dotąd muzyki do wielu filmów, lecz jego kompozycje w lwiej części zostają zauważalne oglądając na filmy na dużym ekranie. Znany jest przede wszystkim z muzyki do takich filmów jak Plunkett i Macleane, Kolekcjoner kości z Denzelem Washigtonem, z którego reżyserem Philipem Noycem współpracował ponownie przy Spokojnym Amerykaninie; To właśnie miłość oraz ostatni sukces - Ray Taylora Hackforda, za który otrzymał nagrodę Grammy. Nobilitacją z pewnością była współpraca z samym Oliverem Stonem przy World Trade Center. Dużym powodzeniem i znakomitymi opiniami cieszą się również jego tzw. concept-albumy jak The Space Between Us, As If To Nothing, gdzie współpracuje z znanymi muzykami i wokalistami czy prace kompilacyjne Film Works i Piano Works. O mało co nie napisał muzyki do drugiej części Tomb Raider (zastąpiony przez Alana Silvestri).

Craig Armstrong pozostaje jednym z najbardziej utalentowanych twórców tzw. "średniego pokolenia", poruszając się w specyficznym języku muzycznym, który stanową mocno emocjonalne smyczki, solowy fortepian, odrealnione chóry oraz ambientowa elektronika. Składniki, które można znaleźć w większości jego filmowych i poza-filmowych prac.

Filmografia

1996: Romeo + Juliet – BAFTA and Ivor Novello awards.
    1997: Orphans
    1998: The Negotiator – Opening credit track ("Rise")
    1999: Plunkett & Macleane
    1999: Best Laid Plans
    1999: The Bone Collector
    2000: Romeo Must Die
    2001: Moulin Rouge! – Golden Globe Award for Best Original Score
    2001: Kiss of the Dragon
    2002: The Magdalene Sisters
    2002: The Quiet American
    2003: Love Actually
    2003: Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life – Track ("Lab Scene"[9][10])
    2004: The Clearing
    2004: Ray – Grammy Award for Best Original Score
    2004: Layer Cake – Track ("Ruthless Gravity")
    2005: Fever Pitch
    2005: Must Love Dogs
    2006: World Trade Center
    2007: Elizabeth: The Golden Age (with A. R. Rahman)
    2008: The Incredible Hulk
    2010: Wall Street: Money Never Sleeps
    2010: Neds
    2011: In Time
    2013: The Great Gatsby
    2015: Far from the Madding Crowd
    2015: Victor Frankenstein
    2016: Me Before You
    2016: Snowden
    2016: Bridget Jones's Baby

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Love / Rise	Craig Armstrong feat. Elizabeth Fraser	08.1998	84[1]	-	Melankolic SADD3	[produced by Craig Armstrong, Marius de Vries]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Plunkett & Macleane OST	Craig Armstrong	04.1999	93[4]	-	Melankolic CDSAD7	[produced by Craig Armstrong, Stephen Hilton]
As If to Nothing	Craig Armstrong	04.2002	61[1]	-	Melankolic CDSAD13	[produced by Craig Armstrong]
Piano Works	Craig Armstrong	06.2004	172[1]	-	Sanctuary CACDX3	[produced by AGF, Craig Armstrong, David Donaldson, Geoff Foster]

Left Eye

Jedna z najpopularniejszych i najbardziej charyzmatycznych wokalistek-raperek lat 90-tych. Wraz z Aaliyah ze względu na bardzo wczesną śmierć uważana za tragiczną postać świata r&b początku XXI w.
Ogromną sławę i popularność Left Eye zawdzięczała występom w ramach jednego z najlepszych żeńskich zespołów w historii czarnej muzyki - tria TLC, W ramach tej formacji artystka, która podkreślała swą osobowość specyficznym malunkiem pod lewym okiem, nagrała trzy bestsellerowe albumy. Lopes miała też niewielki wkład w czwarty krążek w dyskografii TLC, który ukazał się jednak już po jej śmierci.
Obdarzona charakterystycznym, zapadającym błyskawicznie w pamięć głosem artystka z powodzeniem łączyła rapowanie ze śpiewem. Jej teksty pełne były afroamerykańskiej dumy, pogardy dla szablonowego, przewidywalnego życia i manifestowały poglądy silnej, niezależnej kobiety zdolnej w walce o własne dobro zniszczyć wszystko, co napotka na swej drodze. Pomimo niezwykłych sukcesów jako członkini TLC, Lopes nie czuła się w pełni dowartościowaną i samodzielną artystką, stąd też od połowy lat 90-tych zaczęła mocno działać jako solowa twórczyni.

Objawiało się to częstymi występami gościnnymi u innych muzyków, m.in.: Keitha Sweata, Method Mana, Donella Jonesa, Blaque i Toni Braxton. Przez wiele lat Left Eye pracowała nad solowym albumem, który ukazał się ostatecznie w 2001 r. nakładem arista records. Niestety materiał zatytułowany Supernova przeszedł bez większego echa przede wszystkim dlatego, że wytwórnia nigdy nie wprowadziła go do seryjnej sprzedaży w Stanach Zjednoczonych. Sukcesy artystyczne Left Eye nigdy nie szły w parze ze szczęściem prywatnym. Niezwykle wrażliwa introwertyczka podatna była na uzależnienia, stąd też już jako dwudziestodwulatka Lopes wpadła w alkoholizm. Z problemem tym nigdy w pełni się nie uporała, co gorsza - nadmierne spożywanie alkoholu powodowało u artystki wybuchy furii i agresji. Najgłośniejszym incydentem, jaki Left Eye zapisała na swym koncie było spalenie domu narzeczonego, futbolisty Andre Risona, co miało miejsce w 1994 r. Lopes zginęła 25 kwietnia 2002 r. w wypadku samochodowym w Hondurasie. Na jej pogrzeb przybyło ponad 30 tysięcy fanów z całego świata.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
How Do You Like It	Keith Sweat featuring Lisa Lopes	05.1994	71[2]	48	Elektra EKR 185CD	[9[20].R&B Chart]
Not Tonight	Lil' Kim featuring Da Brat, Lisa Lopes, Missy Elliott, and Angie Martinez	08.1997	11[5]	6	Atlantic AT 0007CD	[platinum-US][written by Kimberly Jones, Lisa Lopes, Shawntae Harris, Angela Martinez, Melissa Elliott][produced by Armando Colon, Rashad "Ringo" Smith][3[30].R&B Chart]
U Know What's Up	Donell Jones featuring Lisa Lopes	01.2000	2[15]	7	LaFace 74321722752	[gold-US][produced by Edward "Eddie F" Ferrell & Darren Lighty][1[8][49].R&B Chart]
I Do	Blaque featuring Lisa Lopes	04.2000	-	-	Track Masters	[written by Natina Reed][produced by Michael Anthony ,Elgin Manson,Trackmasters ][73[8].R&B Chart]
The Block Party	Lisa Left Eye Lopes	10.2001	16[5]	-	Arista 74321895911	[gold-US][written by S. Remi, L. Lopes, M. White, T. Horton][produced by L. Lopes, A. Reid, M. Pitts][121.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eye Legacy	Left Eye	01.2009	-	-	Mass Appeal	[produced by The Heavyweights, Reigndrop Lopes, Wanda Lopes, Marcus DL, Panauh Kalayeh, Danny Keyz, Surefire Music Group][44.R&B Chart]

Project Pat

Three 6 Mafia zainteresowała wszystkich fanów hip-hopu sceną muzyczną z Memphis. Teraz - związany z nimi Project Pat z Hypnotize Camp Posse, ukaże kolejne oblicze brzmienia Memphis, które zawładnęło zwolennikami rapu. Tłem dla wszystkich utworów na Mista Don’t Play (Hypnotize Minds Entertainment/Loud Records) - drugiej płycie Project Pat, jest właśnie jego rodzinne, znane z ciekawego slangu, północne Memphis. Album wyprodukowali Juicy "J" i DJ Paul z Three 6 Mafia.

Na Mista Don't Play, Project Pat prezentuje całą swoją osobowość. Sam tytuł to nie jest tylko kilka słów, którymi artysta, ot tak, zatytułował zbiór piosenek. Doskonale oddaje ducha płyty. Pat wyjaśnia: "Ten krążek to po prostu cały ja. Wymyśliłem ten tytuł, bo jeśli myślisz tylko o pieniądzach, nie liczysz się." Dodaje jeszcze: " Don't Play, to powiedzenie z Memphis. Ciągle go używamy." Nieważne czy mówi o związkach z kobietami, życiu na ulicach, pieniądzach, narkotykach czy punkach, ważne jest, jak Pat wyjaśnia o co w tym wszystkim naprawdę chodzi i to właśnie czyni Mista Don’t Play tak mocną płytą. Trzymając się zapoczątkowanej przez Three 6 Mafia, długiej tradycji rymowania w damsko-męskich duetach, na pierwszym singlu z krążka - Chickenhead - Pat współpracuje z La Chat oraz członkami Three 6 Mafia. Wiele zespołów mówi o związkach tylko z punktu widzenia mężczyzn, Pat uważa, że obecność kobiety w kawałku wprowadza, bardzo potrzebą hip-hopowi, równowagę. "Udział La Chat w piosence wnosi do niej kobiecą perspektywę - mówi Pat. Zaproponowałem jej współpracę, bo jej styl i brzmienie podoba się wielu ludziom. Dodaje trochę pieprzyku, jest jak dodatkowy ser w twoim cheeseburgerze. Chcemy, by wszystkie oczy skierowane były na nas". Sam pomysł na Chickenhead pochodzi od kobiety - młodszej siostry dziewczyny Pata. "Ona ciągle powtarza: ‘baldhead scallywag’ i tak właśnie zaczynam swój tekst". O udziale La Chat Pat dodaje jeszcze: "Wiem, że taki pomysł był już wykorzystany, ale starałem się, by w moim przypadku zabrzmiał oryginalnie i świeżo."
W "We Can Get Gangsta" Pat opowiada historię pewnej nieciekawej transakcji, kiedy miał przeczucie, że ktoś chce go wystawić do wiatru. Właśnie tego typu przeżycia dodają powagi Mista Don’t Play i ukazują ciemniejszą stronę osobowości Pata. Nie trzeba dodawać, że on nie lubi być oszukiwany. Z kolei w "Break The Law" - nowej wersji numeru DJ Paula - Pat i Three 6 Mafia, prezentują nam swoje awanturnicze oblicze. Nowa wersja inspirowana jest przez... fanów, bardzo zainteresowanych pracą Pata. "Młody koleś w Memphis powiedział mi: ‘Musicie to nagrać na nowo, ale z całym twoim rapem’ - wspomina Pat - Powiedziałem wówczas: ‘Myślisz, że wtedy będzie ok? no to w porządku’. To był tylko fan spotkany gdzieś na ulicy, ale wiele moich pomysłów pochodzi właśnie od ludzi, których spotykam. Oni chcą tego starego, dobrego brzmienia. Chcą oryginalnego Memphis."
Twórczość Pata jest mocno związana z miejskim folklorem Memphis. Na przykład "If You Ain't From My Hood"."Pomysł wyszedł od Crunchy'ego, ale słyszeliśmy, że był koleś, który tak właśnie mówił w swojej okolicy - wyjaśnia Pat - pomyślałem, że jest to całkiem chwytliwe. Staram się trzymać ducha Memphis jak potrafię najlepiej, od powiedzonek, poprzez teksty, do historii z życia ulicy." Memphis znane jest jako miasto, gdzie można znaleźć sporo stręczycieli. Mimo specyficznego, powierzchownego "uroku", kojarzonego z tą profesją, Pat wie jak ważne jest, by przedstawić obydwie strony medalu. I tak właśnie jest na "Gorilla Pimp". "Trzeba mówić o rzeczywistości - twierdzi artysta - jeśli chcesz mówić o ulicznym życiu, musisz opowiedzieć o każdym jego aspekcie."
Większość rymów Pata to poruszające i przyciągające uwagę życiowe historie. Ten typ narracyjnej prezentacji, raper z Memphis przejął od jednego ze swoich muzycznych idoli. "Kiedy po raz pierwszy pojawił się Scarface, na swojej płycie opowiadał tylko i wyłącznie różne historie - przypomina sobie Pat - to było niesamowite i na tym się wychowałem. Tworzę dla tych fanów. Ponieważ na tym dorastałem, staram się przywrócić ten styl." Pat wychowywał się na ulicy. Jako ośmiolatek był świadkiem zabójstwa i dostał wtedy pierwszą ważną lekcje, której nie zapomniał do dziś. "Już kiedy miałem 8 lat wiedziałem, że nie można na nikogo donosić - zdradza Pat - Po prostu nie mówisz. Cokolwiek robisz, musi pozostać to tylko twoją sprawą." Kolejnych lekcji dostarczyli sąsiedzi, mieszkający nad Patem i jego rodziną. Sprzedawali narkotyki, a od czasu do czasu kupowali Patowi i jego bratu Juicy "J" napoje czy chipsy. Znajomość skończyła się, kiedy to dealerzy zostali zamordowani po tym jak donieśli na "kolegów z branży". Lokalne wiadomości pokazały, że zabójcy obciążyli im nogi i wrzucili do Mississippi.
Project Pat wystąpił już, wraz z UGK, w kawałku "Sippin’ On Some Syrup" z platynowego albumu Three 6 Mafia "When The Smoke Clears: Sixty 6, Sixty 1" wydanego w czerwcu 2000 roku. Przed wydaniem pierwszego albumu - Ghetty Green -pojawił się także na innych produkcjach, choćby na Tear Da Club Up Thugs. Płyta, wydana w roku 1999 przez wytwórnie Relativity/Loud, sprzedała się w przeszło 216 tysiącach egzemplarzy, z czego większość kupili mieszkańcy Południa USA. Dobrze przyjęty krążek był najbardziej soulowym ze wszystkich powstałych pod egidą Three 6 Mafia. W przypadku Mista Don’t Play Pat chciał, by płyta była bardziej intensywna i lepiej reagowała na aktualne trendy. "Jest bardziej gangsterska, niż poprzednia - mówi Pat - Powiedziałem sobie, że tym razem pokaże moje inne oblicze. Nie byłem taki twardy jak chciałem na Ghetty Green. Czułem, że niby wszystko jest ok, ale wiedziałem, że mogłem niektóre rzeczy powiedzieć dobitniej i dotknąć naprawdę sedna spraw. Nie lubię mówić o rzeczach jakie zrobiłem, ponieważ dojrzałem i czegoś się z nich nauczyłem. Na nowej płycie nie mówiłem już sobie: stop." Pat nie tylko nagrał nowy album; wspólnie z DJ Paul i Juicy "J" napisał scenariusz do filmu Choices, który już niedługo ujrzy światło dzienne.
Ciekawa muzyka z płyty Pata zafascynuje jego fanów, a z Three 6 Mafia uczyni jedną z najsilniejszych hip-hopowych rodzin. "Chcemy umacniać naszą firmę - wyjaśnia Pat - staramy się pisać kolejne hity." Mista Don’t Play to naprawdę ostra, hip-hopowa jazda.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ballers	Project Pat featuring Gangsta Boo	10.1999	-	-	Hypnotize Minds	[75[11].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Chickenhead	Project Pat featuring La Chat and Three 6 Mafia	01.2001	-	87[12]	Loud 1973	[24[20].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Don' t save her	Project Pat	05.2001	-	-	Hypnotize Minds	[73[9].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Good Googly Moogly	Project Pat featuring Juicy J and DJ Paul	07.2006	-	-	Hypnotize Minds	[78[2].R&B Chart]
Side 2 Side	Three 6 Mafia feat. Project Pat	08.2006	-	115	Hypnotize Minds	[63[17].R&B Chart][produced by DJ Paul + Juicy J ]
Lolli Lolli (Pop That Body)	Three 6 Mafia featuring Project Pat, Young D and Superpower	06.2008	-	18	Hypnotize Minds	[48[13].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ghetty green	Project Pat	10.1999	-	52[7]	Hypnotise Minds 1743	[produced by DJ Paul, Juicy J of Three 6 Mafia]
Murderers & Robbers Underground	Project Pat	08.2000	-	176[1]	Project 9996	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Mista Don't Play: Everythangs Workin'	Project Pat	03.2001	-	4[26]	Loud RPROLP 4482	[platinum-US][produced by DJ Paul, Juicy J ]
Layin' da Smack Down	Project Pat	08.2002	-	12[11]	Loud 86632	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Walkin' Bank Roll	Project Pat	10.2007	-	47[2]	Hypnotize Minds 5023	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Crook By Da Book: The Fed Story	Project Pat	12.2006	-	64[8]	Sony BMG Music Entertainment 88697 90910 2	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Walkin' Bank Roll	Project Pat	10.2007	-	47[2]	Hypnotize Minds 5023	[produced by DJ Paul, Juicy J ]
Real Recognize Real	Project Pat	02.2009	-	70[3]	Hypnotize Minds 2-517396	[produced by DJ Paul, Juicy J ]

Prodigy

Zespół należący do awangardy "ostrej" brytyjskiej muzyki tanecznej. Jest jedną z nielicznych grup, które nie grają anonimowo. W skład zespołu, który swą bazę ma w angielskim hrabstwie Essex, wchodzą MC Maxim Reality, tancerze Keith Flint i Leeroy Thomhill oraz lider, Liam Hewlett (ur. w 1971 r.). Hewlett karierę rozpoczynał Jako tancerz break dance'u. był też DJ-em w klubie rapowym Cut To Kill. Komponuje on utwory The Prodigy i czuwa nad całokształtem stylistyki. Zespół zadebiutował EP-ką "Evil Lurks", na której słychać już było charakterystyczne, przyspieszone rytmy hiphopowe (wszyscy członkowie zespołu są fanami rapu).
Wielki moment w historii grupy nadszedł wraz z wydaniem singla "Charly", który doszedł do 3. miejsca na brytyjskich listach przebojów. Na sampel z filmu wychowawczego dla dzieci nałożono w nim pulsujący rytm. Utwór ten zapoczątkował modę na wykorzystywanie w nagraniach rave'owych sampli z popularnych programów dziecięcych. Co ważniejsze, był też pierwszym singlem rave'owym, który wszedł na listy przebojów. Następną propozycją The Prodigy był równie wyśmienity maksisingel Everybody in the place . Początkowo był to tytuł jednego z utworów na EP-ce What Evil Lurks; trafił on na 2. miejsce list przebojów. Wielu odbiorców znalazł też singel "Fire", zaczynający się od sampla z początku słynnego nagrania Crazy World Of Arthur Brown: "I am the god of hell fire" (Jestem bogiem piekielnego ognia"). W 1992 r. dziennikarz pewnego czasopisma doszedł do wniosku. że The Prodigy jest jedyną formacją techno, którą stać na wydanie całego albumu, choć stwierdzenie to było nieco niesprawiedliwe względem innych muzyków tego nurtu.
W 1993 r. Hewlett dorobił się własnego studia w rodzinnym Braintree w hrabstwie Essex (Anglia). Dokonywał remiksów m.in. dla zespołów Front 242, Art Of Noise i Jesus Jones. Potwierdzeniem jego doskonałej reputacji stał się singel "One Love", wydany anonimowo. Dzięki takiemu wybiegowi grywali go "podziemni" DJ-e, którzy obłożyli The Prodigy klątwą, kiedy zespół dostał się na listy przebojów.
Rok 1994 przyniósł dopieszczony album, którym grupa udowodniła, że może działać i poza klubami, na własny rachunek; na płycie znalazła się odpowiedź na słowa krytyki - otwiera ją dwuwiersz
"So I 've decided to take my work back underground/To stop it falling into the wrong hands" ("Więc postanowiłem zejść z powrotem do podziemia, by moje dzieła nie wpadły w niepowołane ręce")
. Utwór "Their Law" (nagrany wspólnie z grupą Pop Will Eat Itself) był nawiązaniem do rave'oweJ historii zespołu -jest to protest przeciw ustawie Criminal Justice Bill, na mocy której policja otrzymuje prawo do likwidowania angielskich raves.
"The Prodigy Experience" dotarł do 11. miejsca listy przebojów, szybko zdobył platynową płytę i pozostawał w pierwszej czterdziestce przez 25 tygodni. Kiedy ukazała się druga płyta Music For The Jilted Generation, sukces komercyjny był jeszcze większy, krytyka i tani byli zachwyceni. Wpływowy tygodnik "New Musical Express" nazwał Howletta "Robocopem i współczesnym Beethovenem w jednej osobie". Nie ma też wątpliwości co do tego, jak przyjęła płytę publiczność. Album zdobył złotą płytę w ciągu dwóch tygodni od ukazania się. Nowe, doskonałe single "No Good (Start The Dance)" i "Poison" osiągnęły szczyty list przebojów. Zespół zdobył nagrody MTV w kategoriach najlepszej grupy dance i najlepszej płyty roku z tą muzyką. Zapowiedzią kolejnego albumu był singel "Breathe", wydany w październiku 1996 r.

Największy sukces komercyjny odniósł trzeci album The Fat of the Land (1997), z hitami "Firestarter", "Breathe" i kontrowersyjnym "Smack My Bitch Up". Później na kilka lat zespół wycofał się ze sceny muzycznej. W 1999 Liam Howlett wydał didżejski album The Dirtchamber Sessions Volume One, solowych występów próbowali też inni członkowie zespołu, jednak bez większych sukcesów. W 2000 zespół opuścił Leeroy Thornhill.

W 2002 The Prodigy wydali singiel "Baby's Got a Temper", za którym jednak nie poszło wydanie nowego albumu. Dopiero w 2004 roku ukazał się album Always Outnumbered, Never Outgunned, który jednak nie zyskał większej popularności. Rok później zespół wydał swoje największe przeboje na płycie Their Law: The Singles 1990-2005.

23 lutego 2009 grupa wydała nowy album zatytułowany Invaders Must Die. W kwietniu 2010 w Budapeszcie Lasertheater w Budapesti Planetárium założył spektakl laserowy do muzyki The Prodigy. Był on wyświetlany do grudnia 2010. Szósty studyjny albumu grupy, zatytułowany The Day Is My Enemy, ukazał się 30 marca 2015.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Charly	Prodigy	08.1991	3[36]	-	XL XLS 21	[silver-UK][written by Liam Howlett][produced by Chaz Stevens/Liam Howlett]
Everybody in the place EP.	Prodigy	01.1992	2[29]	-	XL XLS 26	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett/Stevens]
Fire/Jericho	Prodigy	09.1992	11[12]	-	XL XLS 30	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett]
Out of space/Ruff in the jungle bizness	Prodigy	11.1992	5[12]	-	XL XLS 35	[silver-UK][written by Liam Howlett][produced by Chaz Stevens/Liam Howlett]
Wind it up [Rewound]	Prodigy	04.1993	11[20]	-	XL XLS 39	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett]
One love	Prodigy	10.1993	8[19]	-	XL XLS 47	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett,Neil McLellan]
No good [Start the dance]	Prodigy	05.1994	4[46]	-	XL XLS 51	[silver-UK][sample z "No good for me"-Kelly Charles][written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett/Neil McLellan]
Voodoo people	Prodigy	09.1994	13[35]	-	XL XLS 54	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett/Neil McLellan]
Poison	Prodigy	03.1995	15[45]	-	XL XLS 58	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett]
Firestarter	Prodigy	03.1996	1[3][95]	30[20][01.97]	XL XLS 70	[gold-US][platinum-UK][written by Anne Dudley/Gary Langan/J.J. Jeczalik/Keith Flint/Liam Howlett/Paul Morley/Trevor Horn][produced by Liam Howlett]
Out of space/Ruff in the jungle bizness [reissue]	Prodigy	04.1996	52[32]	-	XL XLS 35	[written by Max Romeo/Lee Perry/Cedric Miller/Keith Thornton/Maurice Smith/Trevor Randolph/Liam Howlett][produced by Liam Howlett]
Breathe	Prodigy	11.1996	1[2][56]	-	XL XLS 80	[platinum-UK][written by Keef Skint/Liam Howlett/Maxim][produced by Liam Howlett]
Fire/Jerico	Prodigy	01.1997	123[14]	-	XL XLS 30	[written by Liam Howlett/Smith/Miller/Thornton/Randolph]
Smack my bitch up/No man army/Mindfields	Prodigy	11.1997	8[23]	89[7]	XL XLS 90	[silver-UK][written by The Prodigy][produced by Liam Howlett]
Baby' s got a temper	Prodigy	07.2002	5[13]	21[11].Hot 100 Singles Sales	XL XLS 141	[written by The Prodigy][produced by Liam Howlett]
Girls	Prodigy	09.2004	19[4]	-	XL XLS 195	[written by Liam Howlett/Martinez/Cooke/Barclay/Hubert Eaves/Williams][produced by Liam Howlett]
Spitfire	Prodigy	04.2005	107[8]	-	XL XLT 213	[written by Liam Howlett][produced by Liam Howlett]
Voodoo people/Out of space	Prodigy	10.2005	20[43]	-	XL XLT 219	[silver-UK][written by Liam Howlett/Franks/Dinsdale/Perry/Maurice Smith/Romeo][produced by Liam Howlett/Pendulum/Audio Bullys]
Omen	Prodigy	02.2009	4[38]	-	Takemetothehospital HOSPCDS 02	[silver-UK][written by Liam Howlett/Tim Hutton/Keith Palmer][produced by Liam Howlett]
Invaders Must Die	Prodigy	03.2009	49[34]	-	Takemetothehospital MIUCT 7423	[written by Liam Howlett/Hawkes][produced by Liam Howlett]
Warrior's Dance	Prodigy	03.2009	9[35]	-	Takemetothehospital HOSPCDS 04	[silver-UK][written by Liam Howlett/Bridget Grace/Jeffery Mills/Anthony Srock][produced by Liam Howlett]
Take Me to the Hospital	Prodigy	08.2009	38[7]	-	Takemetothehospital HOSPCDS 05	[written by Liam Howlett/Flint/Jari Salo/Paul Malmstrom/Needham/Nelson][produced by Liam Howlett]
Nasty	Prodigy	01.2015	98[1]	-	Takemetothehospital GBCEJ 1400352	[written by Liam Howlett, Keith Flint, Tim Hutton, Nick Halkes][produced by Liam Howlett]
Voodoo people/Out of space	Prodigy	10.2005	20[43]	-	XL XLT 219	[silver-UK][written by Liam Howlett/Franks/Dinsdale/Perry/Maurice Smith/Romeo][produced by Liam Howlett/Pendulum/Audio Bullys]
Voodoo people/Out of space	Prodigy	10.2005	20[43]	-	XL XLT 219	[silver-UK][written by Liam Howlett/Franks/Dinsdale/Perry/Maurice Smith/Romeo][produced by Liam Howlett/Pendulum/Audio Bullys]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Expierence	Prodigy	10.1992	12[140]	-	XL XL 110	[platinium-UK][Producers: Liam Howlett ]
Music for the jilted generation	Prodigy	07.1994	1[1][228]	198[2]	XL XL 114	[2x-platinium-UK][Producers: Liam Howlett ]
The fat of the land	Prodigy	07.1997	1[6][141]	1[1][57]	XL XL 121	[4x-platinium-US][2x-platinium-UK][Producers: The Prodigy]
Always Outnumbered Never Outgunned	Prodigy	09.2004	1[1][20]	62[2]	XL Recordings XLCD 183	[gold-UK][Producers: Liam Howlett/Neil McLellan]
Their law-The singles 1990-2005	Prodigy	10.2005	1[2][104]	-	XL Recordings UK 190	[2x-platinum-UK][Producers: Liam Howlett]
Return Of The Mac	Prodigy	03.2007	-	32[1]	The Infamous 5534	-
More Music for the jilted generation	Prodigy	08.2008	190[1]	-	XL	-
The Expierence-Expanded:Remixes and B-Sides	Prodigy	08.2008	194[1]	-	XL	-
Invaders Must Die	Prodigy	03.2009	1[1][98]	59[3]	Takemetothehospital HOSPCD 001	[2x-platinium-UK][Producers: Liam Howlett ]
World's on Fire	Prodigy	06.2011	5[6]	-	Takemetothehospital HOSPCD 004	[platinium-UK][Producers: Liam Howlett,Paul Dugdale ]
The Day Is My Enemy	Prodigy	04.2015	1[1][19]	127	Takemetothehospital HOSPCD 005	[gold-UK][Producers: Liam Howlett ]

Holy Barbarians

Holy Barbarians, grupa brytyjsko-amerykańska. Powstała w 1995 w Los Angeles w Kalifornii, ale na miejsce działalności wybrała Liverpool. Założył ją Ian Astbury (ur. 14.05.1962r, Heswall, Cheshire, Wielka Brytania) - voc, g, perc, znany z The Cult, który bez powodzenia próbował pozyskać do współpracy Bernarda Butlera, byłego gitarzystę Suede, lub Adriana Oxaala, byłego gitarzystę Sharkboy, i ostatecznie zwerbował Patricka Sugga - g, voc, dotychczas członka kalifornijskiego punkowego zespołu Lucifer Wong, a także braci Matta Garretta - b i Scotta Garretta (ur. 14.03.1966r, Waszyngton, Stany Zjednoczone) - dr, perc, jeszcze jednego muzyka wywodzącego się z The Cult (Patrick i Scott pracowali już .za sobą w Neverland).
Matt Garrett dołączył ostatni; podczas sesji, której owocem był album „Cream", Astbury musiał skorzystać z usług muzyka sesyjnego, Orlando Simmsa - b. Cała czwórka pracowała ze sobą do 1998r.
Grupa zadebiutowała w lutym 1996 w Los Angeles. wcześniej nagrała w North Vine Studio w Hollywood i Parr Street Studio w Liverpool przy pomocy Matta Hyde'a jako współproducenta płytę „Cream" (tytuł pochodził od liverpoolskiego klubu, w którym Astbury chętnie bywał). Dzieło ukazało się w kwietniu tego roku nakładem firmy Beggar Banquet, z którą związany był zespół The Cult, promowane singlem Space Junkie/Dolly Bird. Było dla Astbury'ego próbą odświeżenia własnej muzyki. On sam zapytany w tym czasie o inspiracje wymieniał rzeczy tak różne, jak twórczość Plastic Ono Band Johna Lennona, glam rock, ballady Leonarda Cohena, techno i trip hop. Całość nie odbiegała jednak aż tak bardzo od dokonań The Cult (np. Blind, Bother Flights, Space Junkie, Bodhisattva), mimo skłonności do muzyki łagodniejszej, o jaśniejszej kolorystyce (np. przywołująca coś z klimatu beatlesowskiej psychodelii piosenka Cream, bliska doorsowskiej psychodelii ballada Opium i chwilami nowocześniejszym rytmie (np. rzeczywiście trącący trip hopem utwór Dolly Bird).
Niestety, album przepadł na rynku, co przesądziło o losie Holy Barbarians.: Astbury wrócił w 1999r do reaktywowanego The Cult, a w późniejszym okresie działał też jako solista oraz w składzie; nowego wcielenia The Doors, nazwanego The Doors Of The 21 st Century (w lipcu 2004r wystąpił z nim w Warszawie), a później Riders On The Storm. Sugg utworzył z Ahmetem Zappą, synem Franka Zappy, zespół Sleeps 9.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Space Junkie	Holy Barbarians	05.1996	-	-	Beggars Banquet BBQ 65	[written by Astbury, Sugg][produced by Ian Astbury, Matt Hyde]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cream	Holy Barbarians	05.1996	-	-	Beggars Banquet bbqlp 182	[produced by Ian Astbury, Matt Hyde]

Paddy,Klaus and Gibson

Założona w 1965 r. liverpoolska „supergrupa” w składzie: Paddy Chambers (gitara prowadząca; poprzednio w zespołach Big Three i Escorts), Klaus Voorman (bas) i Gibson Kemp (perkusja; poprzednio w Kingsize Taylor And The Dominoes).
Nagrali jedynie trzy single, w tym wersję „No Good Without You Baby” Marvina Gaye’a i tytułową piosenkę z telewizyjnego serialu „Quick Before They Catch Us”, ale mimo opieki menedżera Beatlesów, Briana Epsteina, nie zdołali odnieść komercyjnego sukcesu.
Nie powiodły się też snute przez Pete’a Townshenda plany przyłączenia tria do The Who, z których zrezygnowano po ustabilizowaniu się składu sławnego zespołu. W 1966 r. Paddy, Klaus i Gibson rozstali się. Największe sukcesy miały przypaść w udziale Voormanowi,znanemu dzięki projektowi okładki albumu ,,Revolver” Beatlesów, oraz występom w zespołach Manfred-Mann i Plastic Ono Band.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Wanna Know/I Tried	Paddy,Klaus and Gibson	07.1965	-	-	Pye 7N 15906	-
No Good Without You Baby/Rejected	Paddy,Klaus and Gibson	02.1966	-	-	Pye 7N 17 060	[written by Stevenson]
Teresa/Quick Before They Catch Us	Paddy,Klaus and Gibson	05.1966	-	-	Pye 7N 17 112	[written by Carmody, Marks]

czwartek, 23 marca 2017

Anna Records

Wytwórnia założona przez siostrę Berry Gordy' ego [szef Motown Records],Gwen Gordy i autora piosenek Billy Davisa,który pisał minn. dla Jackie Wilsona występującego jeszcze pod pseudonimem Tyran Carlo.
Spełniła doniosłą rolę w historii rhythm' n' bluesa w Detroit,gdzie była jej siedziba.Nagrywali dla niej w jej wczesnym okresie artyści ,którzy po latach stali się gwiazdami:Joe Tex,The Falcons [z Eddie Floydem i Wilsonem Pickettem],David Ruffin [póżniej The Temptations].Dystrybucją płyt wydawanych przez Anna Records zajmowała się Chess.
Wytwórnia prowadzi działalność w latach 1959-1961 .Jej szef artystyczny Harvey Fuqua po jej zamknięciu otworzył własną firmę Harvey a póżniej TRI-PHI.

Katalog wytwórni:

102    Voice Masters    Needed ‎(7", Single)    1959
1106    Paul Gayten    The Hunch / Hot Cross Buns (Single) 1959
1108    Johnny & Jackey Lonely & Blue / Let's Go To A Movie Baby (Single) 1959
1110    The Falcons    This Heart Of Mine ‎(7")    Unknown
1111    Barrett Strong    Money (That's What I Want) (Single) 1960
1112    Paul Gayten    Beatnik Beat / Scratch Back ‎(7", Single, Promo)    1960
1113    Letha Jones With T. J. Fowler's Band     I Need You / I Got That Feeling ‎(7", Single)    1960
1114    Ty Hunter, Voice Masters    Orphan Boy ‎(7")    1960
1115    Herman Griffin And The Mello-Dees    Hurry Up And Marry Me / Do You Want To See     My Baby ‎(7", Single)    1960
1116    Barrett Strong    You Knows What To Do / Yes, No, Maybe So ‎(7") 1960
1117    Ruben Fort    So Good / I Feel It (Single) 1960
1118    Allen (Bo) Story     Don't / Blue Moon ‎(7", Single)    1960
1119    Joe Tex    All I Could Do Was Cry 1960
1120    Johnny And Jackie     No One Else But You ‎(7", Single)    1960
1122    The Cap-Tans    Tight Skirts & Crazy Sweaters ‎(7", Single)    1960
1123    Ty Hunter & The Voice Masters     Free (Single) 1960
1124    Joe Tex And The Vibrators     I'll Never Break Your Heart ‎(7")    1960    1125
1125    Lamont Anthony    Benny The Skinny Man / Let's Talk It Over ‎(7")    Unknown
1126    Wreg Tracey    All I Want For Christmas (Is Your Love) / Take Me Back (I Was Wrong) ‎(7", Single)    1960
1127    David Ruffin    I'm In Love / One Of These Days ‎(7")    1960
1128    Joe Tex    Ain't I A Mess / Baby You're Right ‎(7")    1961
A-101    Voice Masters    Oops I'm Sorry / Hope And Pray ‎(7", Single)    1959
A-1103    The Hill Sisters    Hit And Run Away Love / Advertising For Love ‎(7")    1959
B-1104    Bob Kayli    You Know What To Do / Never More ‎(7", Promo)

Nomeansno

NOMEANSNO, grupa kanadyjska. Powstała na początku lat osiemdziesiątych w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej. Założyli ją bracia Rob Wright - b i John Wright- dr, k. Nieco później, już po nagraniu płyty Mama, dołączył Andrew Kerr- g, który w 1992r odszedł. Jako nazwy użyła napisu zdobiącego mur w rodzinnym mieście, oznaczającego prawo człowieka do odmowy każdemu i w każdej sytuacji.
W pierwszym okresie działalności ograniczyła się do nagrań w małym domowym studiu wyposażonym w magnetofony cztero- śladowe. Płytę Mama przygotowała i wydała własnym kosztem. Dopiero później zadebiutowała przed publicznością klubową Victorii i Vancouver.
Jej kariera nabrała rozmachu w 1986r- odbyła wówczas pierwsze większe tournee, obejmujące Kanadę i Stany Zjednoczone, oraz podpisała kontrakt z firmą Alternative Tentacles Jello Biafry. Z początku pozostawała pod wpływem zespołu Public Image Ltd. Z czasem wypracowała własny styl, będący pochodną hardcore'u, ale zaskakująco bogaty, urozmaicony elementami muzyki awangardowej (np. Brother Rat),jazzu (np. And That's Sad), funku (np. Beauty And The Beast, Junk, The End Of All Things; Big Dick, Life In Hell), klasycznego rocka (np. Whant Slayde Says, Victory, The Tower, The Fall, When Putting It All In Order Ain't Enough, a także Real Love - jakby parafraza Wild Thing w wersji Jimiego Hendrixa) i nawet folku (np. All Lies).
Inteligentne teksty, pisane zazwyczaj przez Roba, były sarkastyczną i wypowiedzią na temat relacji między jednostką a społeczeństwem; Nazwa Nomeansno stała się symbolem niezależności w rocku. Podczas podróży koncertowych po Europie grupa nie ominęła Polski, m.in. w lipcu 1990r wystąpiła w Warszawie, a we wrześniu 1991 w Poznaniu.
Dyskografię uzupełniają m.in. nagrania na filmowej płycie „Terminal City Ricochet" (Alternative Tentacles, 1990), wspólny album z Jelllo Biafrą- „The Sky Is Falling And I Want My Mommy" (Alternative Tentacles, 1991), a także przeróbka Forward To Death na składance „Virus 100"; (Alternative Tentacles, 1992) z utworami The Dead Kennedys w różnych wykonaniach. John jako producent współpracował m.in. z zespołem Victims Family.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mama	Nomeansno	.1982	-	-	Wrong	[produced by Nomeansno]
Sex Mad	Nomeansno	.1982	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 56	[produced by Nomeansno]
Small Parts Isolated And Destroyed	Nomeansno	.1988	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 63	[produced by Cecil English, Nomeansno]
Wrong	Nomeansno	.1989	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 77	[produced by Cecil English, Craig Bougie, Nomeansno]
0 + 2 = 1	Nomeansno	11.1991	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 98	[produced by Cecil English, Nomeansno]
Why Do They Call Me Mr. Happy?	Nomeansno	05.1993	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 123	[produced by Nomeansno]
The Worldhood of the World (As Such)	Nomeansno	10.1995	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 171	[produced by Nomeansno]
Dance of the Headless Bourgeoisie	Nomeansno	06.1998	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 215	[produced by Nomeansno]
One	Nomeansno	09.2000	-	-	Alternative Tentacles VIRUS 248	[produced by Nomeansno]
All Roads Lead to Ausfahrt	Nomeansno	08.2006	-	-	Wrong Wrong 33	[produced by Nomeansno]

Ledisi

Bardzo ceniona i szanowana wokalistka łącząca w swojej muzyce soul i jazz. Długo i cierpliwie prze
bijała się z podziemia do mainstreamowej sceny ale w końcu po ponad dekadzie została doceniona i wyróżniona nominacjami do Grammy . Artystka, której pierwsze i drugie imię oznacza „wydana na świat”, „ukazana światu” bądź „przybyła tu”, pochodzi z umuzykalnionej rodziny. Jej matka
była wokalistką r&b, bardzo znaną w lokalnym środowisku muzycznym. Ledisi od najmłodszych lat pragnęła iść w jej ślady i już jako ośmiolatka występowała u boku New Orleans Symphony Orchestra.
Niedługo później Young wraz z rodziną przeniosła się do Oakland, gdzie dalej rozwijała swą karierę. Jako nastolatka znalazła miejsce w kabaretowym musicalu „Beach Blanket Babylon”. Występując tam, zwróciła na siebie uwagę szerszej publiki, czego dowodem była w 1990 r. nominacja do nagrody SHELLIE za występ w musicalu „The Wiz”. Podczas pięcioletnich studiów na University Of
California Berkeley uczyła się śpiewu operowego i gry na pianinie, uzyskując stypendium przysługujące najbardziej utalentowanym studentom. Założyła też w tym czasie swoją pierwszą grupę Anibade, w skład której wchodziło obok niej pięciu utalentowanych młodych jazzmanów.

Formacja grywała w lokalnych klubach, zyskując duży rozgłos, ale Ledisi nie udało się doprowadzić do podpisania kontraktu z żadną dużą wytwórnią płytową, dlatego też swą pierwszą płytę Soulsinger wydała w niezależnym obiegu, nakładem prowadzonego przez siebie labelu Lesun Records. Premiera miała miejsce 1 stycznia 2000 r. Wydany w niewielkim nakładzie album zupełnie niespodziewanie stał się sporym wydarzeniem nie tylko w Kalifornii. Bardzo dyskretna, stonowana promocja materiału okazała się strzałem w dziesiątkę - Soulsinger przebiło się na rynku nie z racji agresywnej kampanii, a żywego zainteresowania oddanych fanów, którzy za album płacili często na aukcjach internetowych i podczas koncertów artystki kwoty znacznie przekraczające standardowe ceny za płytę kompaktową. Doszło nawet do sytuacji, że krążek w wakacje 2001 r. stał się jednym z najbardziej poszukiwanych w oddziale firmy a m a z o n w Los Angeles.
Muzyka na Soulsinger była piękną, żywą mieszanką oldschoolowego hip-hopu, jazzu i soulu. Ledisi zwróciła na siebie uwagę nie tylko fenomenalnym głosem (za sprawą jego skali i charakterystycznego stylu śpiewania artystkę porównywano często do samej Elli Fitzgerald), ale przede wszystkim doskonałymi tekstami. Do historii współczesnego soulu przeszło nagranie „Papa Loved to Love Me”, dotykające problemu przemocy seksualnej w rodzinach, które z pozoru i na dystans wyglądają zupełnie zwyczajnie, ale w ich środku dzieją się prawdziwe dramaty, wśród których molestowanie dzieci Ledisi postawiła jako największy problem.
Mniejszy rozgłos przyniósł artystce krążek Feeling Orange but Sometimes Blue z 2002 r. i wydany w Noir Records album nagrany u boku jazzowego basisty Marcusa Shelby, któremu Ledisi towarzyszyła w wielu nagraniach.
W okresie 2002-2007 artystka skupiła się na budowaniu swojej pozycji, poprzez liczne gościnne udziały na płytach wielu bardzo różnych twórców (m.in. Miguel Migs, Omar Sosa, Frank McComb, Maysa, Raphael Saadiq, Boney James) oraz podkładając głos do licznych dżingli i reklam. W końcu w 2007 r. artystka dopięła swego wielkiego celu i podpisała umowę wydawniczą z labelem Verve - jazzowym gigantem pod skrzydłami labelu Concord. Tam właśnie w sierpniu 2007 r. Ledisi wydała swój trzeci w dyskografii, ale pierwszy wydany w ogólnoświatowym obiegu album Lost & Found. Dzięki promocji należnej artystce o takiej skali talentu, płyta zyskała nie tylko doskonałe recenzje, ale również szeroki rozgłos komercyjny. Promujące wydawnictwo nagranie „Alright” zaznaczyło swą obecność na liście Billboardu . Lost & Found nominowano do GRAMMY w kategorii Najlepsza płyta r&b, a artystkę w kategorii Najlepszy debiutant. Wydarzenia te nie przeszły bez echa, dzięki czemu po ponad dekadzie działalności na muzycznej scenie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Alright	Ledisi	12.2007	-	-	Verve Forecast	[written by Ledisi Young, Rex Rideout][produced by Rex Rideout][45[22].R&B Chart]
In The Morning	Ledisi	05.2008	-	-	Verve Forecast	[49[20].R&B Chart]
Think of You	Ledisi	07.2008	-	-	Verve Forecast	[74[1].R&B Chart]
Goin' Thru Changes	Ledisi	11.2009	-	-	Verve Forecast	[43[20].R&B Chart]
Higher Than This	Ledisi	02.2010	-	-	Verve Forecast	[63[15].R&B Chart]
Pieces Of Me	Ledisi	07.2011	-	-	Verve Forecast	[written by Charles Harmon,Claude Kelly,Ledisi Young][produced by Charles Harmon,Claude Kelly][19[31].R&B Chart]
Stay Together	Ledisi featuring Jaheim	12.2011	-	-	Verve Forecast	[written by Ledisi Young, Rex Rideout][produced by Ledisi Young, Rex Rideout][23[40].R&B Chart]
Bravo	Ledisi	06.2012	-	-	Verve Forecast	[written by Claude Kelly,John Webb Jr.][produced by Claude Kelly,Jon Jon Traxx][55[20].R&B Chart]
I Blame You	Ledisi	04.2014	-	-	Verve Forecast	[written by Claude Kelly,Ledisi Young,Charles T. Harmon][produced by Chuck Harmony][50[1].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lost & Found	Ledisi	09.2007	-	78[22]	Verve Forecast B0008909	[produced by Ledisi, Sundra Manning, Rex Rideout, Jamey Jaz, Luther "Mano" Hanes, Lorenzo Johnson]
Turn Me Loose	Ledisi	09.2009	-	14[10]	Verve Forecast B0012677	[produced by Ledisi, Raphael Saadiq, Chief Xcel, Carvin & Ivan, Chucky Thompson, Rex Rideout, Jimmy Jam & Terry Lewis, Fyre Dept.]
Pieces Of Me	Ledisi	07.2011	-	8[22]	Verve Forecast B0015557	[produced by Ledisi, Chuck Harmony, Rex Rideout, Jon Jon Traxx, Kay Gee, Mike City, Salaam Remi, Phatboiz, Carvin & Ivan]
The Truth	Ledisi	03.2014	-	14[12]	Verve Forecast B001927	[produced by Rex Rideout, Ivan Barias, Carvin Haggins, DJ Camper, Jerry Wonda, Stacy Barthe]

Canned Rock

Kolejna, zapomniana formacja z drugiej połowy lat 70-tych o której trudno napisać cokolwiek oryginalnego. Niestety w przeciwieństwie do takich zespołów jak Agnes Strange czy hardrockowy England - muzycy tego tria naprawdę mieli niewiele do zaproponowania.
Debiutancki LP Canned Rock ukazał się w 1976 roku nakładem malutkiej wytwórni Taverri i zawierał osiem kompozycji - z czego aż pięć stanowiły wierne a raczej wyuczone z mozołem na pamięć (dość kwadratowe) przeróbki Dreamer (Supertramp), Bohemian Rhapsody (Queen), Hocus Pocus (Focus), Sabre Dance (Love Sculputre) i Bridge Over Troubled Water (Simon & Garfunkel).
Resztę, czyli całe trzy kawałki to całkiem niezły, przypominający do złudzenia dokonania Be-Bop Deluxe i Bowiego - The Boy From Anywhere; popowy i nijaki Thank Heaven i wreszcie utrzymany w klimacie nagrań The Eagles - Mr. Clean..

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Canned Rock	Canned Rock	.1976	-	-	Tavern STA 1014	-
Kinetic Energy	Canned Rock	.1978	-	-	CAN 002	-
Machines	Canned Rock	.1982	-	-	CAN 004	-

wtorek, 21 marca 2017

Shock

W 1981 roku, po wydaniu swojego breakoutowego singla "Let's Get Crackin" magazyn Rolling Stone wybrał Shock jako jeden z dziesięciu nowych artystów dekady. W porównaniu z P Funk, Earth Wind and Fire i Cameo, oczekiwania były wysokie. I choć zespół podążył za kolejnymi hitami "Electrophonic Funk" (1982) i "Waiting on Your Love" (1983), konstelacja różnych czynników ostatecznie doprowadziła do zamknięcia tego pierwszego rozdziału Shock.
Wkrótce potem liderzy zespołu;klawiszowiec Roger Sause ,producent i gitarzysta Marlon Mclain i basista Joe Plass zaczęli pisać, nagrywać i koncertować razem z gwiazdą smooth jazzu Kenny'm G. W 1989 roku Roger Sause,i Marlon Mclain,wrócili do produkcji albumów bardziej zorientowanymi na pop.
Mimo, że singiel "Talk About Love" był grany w wielu stacjach radiowych (zwłaszcza w Europie i Australii, gdzie znalazł się na pierwszym miejscu na wielu listach dance), projekt wydawał się pozbawiony magii oryginalnych elektrofonicznych funkistów,i po raz kolejny Shock zawiesił działalność.
Czy to miał być koniec? Na początku lat 90-tych Sause i Mclain przenieśli się do Los Angeles, gdzie Roger zaczął grać na klawiszach i koncertować z chrześcijańskiej muzyki Michaelem W. Smithem, podczas gdy Marlon stał się pełnoprawnym członkiem zespołu Dazz,zdobywcami nagrody Grammy. Roger założył firmę produkującą muzykę na żywo o nazwie Perfect World Entertainment, a Marlon kontynuował współpracę z Dazz Band, Ohio Players, Charlie Wilsonem i niezliczoną liczbą innych elitarnych artystów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let's Get Crackin'/Shock Talk	Shock	08.1981	-	-	Fantasy 916	[written by M. McClain, R. Sause][produced by M. McClain, R. Sause][52[10].R&B Chart]
Let Your Body Do The Talkin'/I Think I Love You	Shock	01.1982	-	-	Fantasy 922	[written by R. Sause][85[7].R&B Chart]
Electrophonic Phunk/The Crack Is Back	Shock	07.1982	-	-	Fantasy 929	[written by R. Sause, Plass, Snyder, Noble][produced by M. McClain, R. Sause][58[11].R&B Chart]
Let's Get Crackin'/Shock Talk	Shock	08.1981	-	-	Fantasy 916	[written by M. McClain, R. Sause][produced by M. McClain, R. Sause][52[10].R&B Chart]
Waitin' On Your Love/Nite Life	Shock	04.1983	-	-	Fantasy 936	[written by R. Sause][produced by M. McClain, R. Sause][81[5].R&B Chart]
San Juan	Shock	07.1983	-	-	Fantasy 938	[written by Pless, S. Sause, R. Sause][produced by M. McClain, R. Sause][80[4].R&B Chart]

Cheers

Cheers rock'n'rollowa grupa wokalna z Los Angeles,którą stanowili:Bert Convy,Gil Garfield i Sue Allen.Zanotowali duży sukces singlem "(Bazoom') I Need Your Lovin'" w 1954r,który trafił na 15 pozycję Billboard Singles Chart.Był to jeden z pierwszych hitów autorstwa słynnej spółki Jerry Leiber i Mike Stoller i jeden z pierwszych rock'n'rollowych hitów białej grupy [potem The Crew Cuts i Bill Haley and the Comets].
W następnym roku zespół lansuje kolejny szlagier-"Black Denim Trousers and Motorcycle Boots" piosenkę o dzikim życiu ubranych w skóry motocyklistów.Convy po rozpadzie grupy kontynuował karierę solową rejestrując "The Monster's Hop" dla wytwórni Contender w 1959r.Póżniej stał się znaną osobistością telewizyjną i aktorem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Need Your Lovin' (Bazoom) / Arrivederci	Cheers	10.1954	-	15[11]	Capitol F 2921	[with Buddy Bregman Orchestra][written by Jerry Leiber/Mike Stoller]
Black Denim Trousers and Motorcyle Boots / Some Night in Alaska	Cheers	09.1955	-	6[11]	Capitol F 3219	[with Les Baxter Orchestra][written by Jerry Leiber/Mike Stoller]

Cherokees

Zespół założony w Leeds,która jak większość ówczesnych grup znajdowała się pod wpływem producenta Mickie Mosta.Swój pierwszy krążek Seven Daffodils sprzedali w większej ilości egzemplarzy niż niż bardziej znani Mojos ze swoją wersją tej piosenki.Nagrali w okresie 1964-1966r pięć singli.
Kwintet stanowili John Kirby jako wokalista, Terry Stokes grający na gitarze, gitarzysta rytmiczny Dave Bower, Mike Sweeney na basie i perkusista Jim Green.Podobnie do wielu grup brytyjskich we wczesnych latach 60-tych kilkukrotnie występowała w Hamburgu grając w tamtejszych klubach jak Star Club.
Po wydaniu debiutanckiego singla dla wytwórni Decca przeszli do Columbia Records.Dla niej nagrali swój jedyny hit "Seven Daffodils" w końcu 1964r,który trafił do Top40 UK Singles Chart.Mimo współpracy ze wspomnianym Mickie Mostem kolejne single przepadły na listach przebojów.Nawet występ w filmowej komedii "You Must Be Joking!" nie przyniósł im wzrostu popularności.
Pod koniec dekady zmienili nazwę na New York Public Library i odnieśli niewielki sukces z coverem grupy Rascals "I Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You've Done It Again Little Girl/Girl, Girl, Girl	Cherokees	06.1964	-	-	Decca F 11915	[written by Gordon][produced by Mickie Most]
Seven Daffodils/Are You Back In My World Now	Cherokees	10.1964	33[5]	-	Columbia DB 7341	[written by Mosley, Hayes][produced by Mickie Most]
Wondrous Place/Send Me All Your Love	Cherokees	02.1965	-	-	Columbia DB 7473	[written by Bill Giant][produced by Mickie Most]
I Will Never Turn My Back On You/Dig A Little Deeper	Cherokees	10.1965	-	-	Columbia DB 7704	[written by Simpson, Ashford, Armstead][produced by Mickie Most]
Land Of 1000 Dances/Everybody's Needs	Cherokees	01.1966	-	-	Columbia DB 7704	[written by Kenner, Domino][produced by Mickie Most]

Good Vibrations

Written by :Donnie Wahlberg Mark Wahlberg Amir Quadeer Shakir Dan Hartman

Historia

" Good Vibrations " to utwór amerykańskiej grupy Marky Mark and Funky Bunch . Został wydany w lipcu 1991 roku jako pierwszy singiel z ich debiutanckiej płyty Music for the People . Piosenka stała się hitem numer jeden w Stanach Zjednoczonych, Szwecji i Szwajcarii. Singiel spędził dwadzieścia tygodni na Billboard Hot 100.
"Good Vibrations" napisał Amir Quadeer Shakir, czyli MC Spice, dobry przyjaciel Donnie'ego Wahlberga, Marka Wahlberga i Dana Hartmana . Quadeer napisał i wyprodukował Wildside na debiutanckim albumie Marka Wahlberga oraz trzy inne piosenki. Piosenka zawierała sample Loleatty Holloway śpiewającej " Love Sensation ", którą napisał Dan Hartman . Holloway pojawiła się w chórku na teledysku.
Czarno-biały film wideo przedstawiał 20-letniego Marky Marka trenujacego boks i z dziewczyną na łóżku. Mark Wahlberg po raz pierwszy spotkał Micky Warda, gdy miał 18 lat, a później grał go na dużym ekranie w filmie The Fighter z 2010 roku. Video zostało wyprodukowane przez Davida Horgana i reżyserowane przez Scotta Kalverta.

Mark Wahlberg od wielu lat nie zajmuje się już śpiewaniem i nie występuje jako Marky Mark. Gra w filmach i to z dużym powodzeniem. Filmy z jego udziałem są kasowymi hitami a on sam był już nawet nominowany do Oscara za jedną ze swoich ról. Ale karierę w show biznesie zaczynał od muzyki, już jako czternastolatek dzięki swojemu starszemu bratu został przyjęty do zespołu New Kids On The Block, ale szybko się wypisał z tej grupy, zanim jeszcze zdobyła ona popularność.

Mark założył kilka lat potem swój własny zespół, Marky Mark & The Funk Bunch i już pierwszy singiel tej grupy ,,Good Vibrations" stał się wielkim hitem. To był sensacyjny przebój numer 1 w USA na liście Hot 100 magazynu Billboard w roku 1991.

Kobiecy wokal w tym utworze należał do nieżyjącej już dziś amerykańskiej wokalistki Loleatty Holloway. Wokal ten samplowany jest z jej starego hitu ,,Love Sensation" z roku 1980. Wielu zresztą pożyczało sobie ten wokal. Można go znaleźć między innymi w przeboju grupy Black Box ,,Ride On Time", a także w piosenkach Samanthy Fox (I Wanna Have Some Fun), Pet Shop Boys (We All Feel Better in the Dark), Moby'ego (Move) czy też Cappelli (Take Me Away).

Tekst piosenki:

Yeah
Can you feel it baby
I can too

Come on swing it (x4)
one, two, three
now we come to the pay off

Chorus:
It's such a good vibration
It's such a sweet sensation
It's such a good vibration
It's such a sweet sensation

Yo it's about that time
To bring forth the rhythm and the rhyme
I'm a get mine so get yours
I wanna see sweat comin' out your pores
On the house tip is how I'm swinging this
Strictly hip hop boy I ain't singing this
Bringing this to the entire nation
Black, white, red, brown
Feel the vibration

Come on come on
Feel it feel it
Feel the vibration

(Chorus)

Vibrations good like Sunkist
Many wanna know who done this
Marky Mark and I'm here to move you
Rhymes will groove you
And I'm here to prove to you
That we can party on the positive side
And pump positive vibes
So come along for the ride
Making you feel the rhythm is my occupation
So feel the vibration
Come on come on
Feel it feel it
Feel the vibration

(Chorus)

Donnie D break it down

Donnie D's on the back up
Drug free so put the crack up
No need for speed
I'm anti d-r-u-g-g-i-e my
body is healthy
And rhymes makes me wealthy
And the funky bunch helps me
to bring you a show with no intoxication
Come on feel the vibration

Yeah
Can you feel it baby
I can too

(Chorus)

Now the time has come for you to get up
The rest had you fed up but yo I won't let up
on the rhythm and rhyme thats designed to
make your behind move to what I'm inclined to
Pure hip hop no sell out
If you ain't in it to win it
then get the hell out
I command you to dance
I wanna see motivation
Come on now feel the vibration

It's such a good vibration
Come on come on come on
Its such a sweet sensation
Feel it feel it

Piosenka na listach przebojów:

Marky Mark and the Funky Bunch 16.07.1991r   Interscope  A 8764
  1.US/14.UK [gold-US]

Get Lucky

written by :Thomas Bangalter Guy-Manuel de Homem-Christo Nile Rodgers Pharrell Williams

Historia

„Get Lucky” - singel francuskiego zespołu Daft Punk we współpracy z amerykańskim artystą Pharrellem Williamsem i gitarzystą grupy Chic - Nilem Rodgersem. Piosenkę napisali: Thomas Bangalter, Guy-Manuel de Homem-Christo, Pharrell Williams oraz Nile Rodgers. Pomimo, że utwór nie ma oficjalnego teledysku, singel ustanowił rekord odtworzeń w serwisie Spotify w ciągu jednego dnia w Wielkiej Brytanii i USA oraz dotarł do 1 miejsca na iTunes w ponad 40 krajach. Pierwsza przeróbka piosenki „Get Lucky” została wykonana przez zespół Daughter dla radia BBC. Wersja albumowa utworu trwa 6:07, wersja radiowa 4:08, zaś remiks Daft Punk 10:32.

Pharrell Williams znał się już z Francuzami z duetu Daft Punk już od ponad 10 lat. Nagrywali już zresztą kiedyś razem. Zrobili wspólnie piosenkę ,,Hypnotize U" na album zespołu N.E.R.D. (2010). A jak to się stało, że Pharrell zaśpiewał na nowym albumie Daft Punk? Spotkali się na przyjęciu u Madonny. Pharrell zapytał wtedy Francuzów, czemu nie robią nowej płyty Madonny. Oni odpowiedzieli, że nie mogą, bo nad czymś już pracują. Pharrell powiedział im wtedy, że chętnie do nich dołączy, zrobi dla nich cokolwiek, zagra u nich nawet na tamburynie. Odpowiedzieli, że będą w kontakcie ... Kiedy Pharrell pojechał do Paryża, wpadł do nich i wtedy właśnie zaśpiewał w tej piosence. Sam napisał zresztą do niej słowa.

Pharrell początkowo nie wiedział, że w tym utworze na gitarze zagrał jego idol Nile Rodgers, gitarzysta funkowy słynnej grupy Chic. Kiedy rozmawiał z Francuzami, mówił o swojej wielkiej fascynacji tym gitarzystą. Oni tajemniczo się uśmiechali. On skonsternowany nieco, zapytał wreszcie - ale o co chodzi? Wtedy powiedzieli mu - ty tu śpiewasz, a on tu gra na gitarze, bo nagraliśmy go już parę miesięcy wcześniej. Pharrell był w szoku!

A jak Nile Rodgers poznał Daft Punk? Jeszcze dawniej niż Pharrell. Było to 17 lat temu, kiedy Daft Punk wydali swoją pierwszą płytę i pojechali do Nowego Jorku, by ją promować. Tam poznali się na jednym z przyjęć. Od początku planowali współpracę, ale przez wiele lat nic z tego nie wychodziło, aż wreszcie Francuzi pojechali do Nile'a Rodgersa do jego domu w Nowym Jorku, wyciągnęli do studia nagraniowego i tam zarejestrowali partie gitarowe w jego wykonaniu. W sumie więc ta piosenka powstawała na przestrzeni 18 miesięcy! Poszczególne partie wokalne i instrumentalne nagrywane były z różnymi muzykami i w różnych studiach, w różnych krajach, a potem złożone zostały w doskonałą całość!

Tekst piosenki:

Like the legend of the phoenix

All ends with beginnings

What keeps the planet spinning (uh)

The force of love beginning



(Look)



We've come too far to give up who we are

So let's raise the bar and our cups to the stars



She's up all night 'til the sun

I'm up all night to get some

She's up all night for good fun

I'm up all night to get lucky



We're up all night 'til the sun

We're up all night to get some

We're up all night for good fun

We're up all night to get lucky



We're up all night to get lucky

We're up all night to get lucky

We're up all night to get lucky

We're up all night to get lucky



The present has no ribbon

Your gift keeps on giving,

What is this I'm feeling?

If you wanna leave I'm with it (ah)



We've come too far to give up who we are

So let's raise the bar and our cups to the stars



She's up all night 'til the sun

I'm up all night to get some

She's up all night for good fun

I'm up all night to get lucky



We're up all night 'til the sun

We're up all night to get some

We're up all night for good fun

We're up all night to get lucky

Yippee-yi-ya, yippee-yi-yo,
Ghost riders in the sky.

Piosenka na listach przebojów:

Daft Punk 04.2013r   Daft Life  2.US/1.UK [4x-platinum-US][2x-platinum-UK]