Usher

Urodził się u schyłku wspaniałej ery disco czyli w 1979 roku. Miało to miejsce w Dallas w Texasie. Wychowywał się natomiast w Chattanooga w Tennesee. Gdy mały Usher miał 12 lat, samotnie wychowująca go (i jego brata) matka kolejny raz przeprowadziła się do innego miasta, tym razem do Atlanty. To właśnie matka (Jonetta Patton) pierwsza zauważyła, że jej dziecko przejawia coś wiecej niż zwykły talent. Wysłała synka na jeden z lokalnych konkursów muzycznych. No i buuum! Zauważyli go tzw. łowcy talentów z amerykańskiej firmy płytowej LaFace. Miał zaledwie 14 lat i śpiewał w kościelnym chórze gdy szef firmy LaFace, L.A. Reid podpisał z nim kontrakt płytowy - kontrakt właściwie podpisała jego mama (menager po dziś dzień) jako, że Usher był nieletni. Usher Raymond został światu zaprezentowany po prostu jako USHER.
30 sierpnia 1994 roku na rynku ukazał się jego pierwszy album, którego współproducentem był nie kto inny jak sam, wielki Puff Daddy zwany teraz P. Diddy. Pierwszy singiel z tego albumu zatytułowany "Think of You" sprzedał się w tak dużym nakładzie, że uzyskał nagrodę złotej płyty. Cóż więcej trzeba debiutantowi. W 1995 roku Usher nagrał jingla do reklamówki Coca Coli zwiększając tym samym rozgłos wokół swej osoby. Z inną wschodzącą wówczas gwiazdą Myą nagrał nową wersję przeboju Kennyego Lattimorea "Let's Straighten It Out". Wkrótce potem skończył szkołę i 16 września 1997 roku wydał swój drugi album "My Way". Sześć(!) spośród dziewięciu piosenek z tego albumu napisał młodziuki Usher. Producentami nagrań na tą płytę byli: Puff Daddy, Babyface i Jermaine Dupri - słowem same wielkie nazwiska.
Po wydaniu pierwszego singla z tego albumu "You Make Me Wanna" okazało się że Usher wszedł na stałe w świat muzyki R&B, a nawet więcej - stał się jego sensacją. Przez 11 tygodni Usher okupował najwyższe pozycje list przebojów USA i Europy. Album "My Way" stał się - UWAGA! - podwójną płytą platynową. Następne single wydane z tego albumu: "Nice & Slow" oraz tytułowy "My Way" uzyskały również status platynowych. W 23 marca 1999 roku ukazała się płyta "Live".
W roku 2000 jego firma płytowa LaFace próbowała wydać album "All About You", ale został on jakimś sposobem wykradziony firmie i spiracony przez Napstera, w efekcie czego Arista dystrybutor nie kwapił się z rozpowszechnianiem tej płyty. Sfrustrowany Usher powrócił do studia aby nagrać trochę nowych piosenek i poprzerabiać te już nagrane. W końcu 7 sierpnia 2001 roku świat ujrzał i usłyszał nowy, absolutnie rewelacyjny album Ushera zatytułowany "8701".
Niewiarygodnym sukcesem okazał się pierwszy singiel z tego albumu, a mianowicie piosenka "U Remind Me". Innymi słowy album "8701" jest płytą rewelacyjną, przekraczającą swym zasięgiem li tylko zainteresowania wielbicieli R&B. Razem z Usherem nad płytą pracowali znakomici producenci: Jimmy Jam, Terry Lewis, Babyface, Jermaine Dupri, The Neptunes i Mike City. Na temat tego albumu nie ma się co zbytnio rozpisywać - należy go po prostu zdobyć, grać i słuchać. Z tego właśnie faktu posiadania, grania i słuchania albumu "8701" płynie największa z możliwych przyjemności jakie nawiedzają ludzi słuchających muzykę.


W lutym 2002 roku Usher zdobył nagrodę Grammy w kategorii Best Male R&B Vocal Performance za utwór "U Remind Me". Rok później wygrał tę samą statuetkę, tym razem za "U Don't Have to Call". Stał się on jednocześnie jednym z trzech artystów, obok Luthera Vandrossa i Steviego Wondera, którzy wygrywali nagrodę Grammy w tej kategorii przez dwa lata z rzędu. Usher rok 2002 zakończył gościnnymi występami w trzech serialach telewizyjnych: Strefa mroku, Siódme niebo oraz American Dreams (w którym wcielił się w rolę Marvina Gaye'a).
Czwarty album studyjny Ushera, Confessions, miał premierę 23 marca 2004 roku - w dniu, w którym mijało dokładnie sześć tygodni, od kiedy jego przewodni singel, "Yeah!", przebywał na szczycie Billboard Hot 100. W swoim pierwszym tygodniu na rynku, Confessions rozszedł się w niemalże 1,1 milionie egzemplarzy, co stanowiło najwyższą jednotygodniową sprzedaż spośród wszystkich artystów R&B wszech czasów oraz siódmą najwyższą jednotygodniową sprzedaż w historii Nielsen SoundScan. Do dziś album znalazł ponad 20 milionów nabywców na świecie, a w tym ponad 10 milionów w samych Stanach Zjednoczonych, dzięki czemu Confessions uzyskał status diamentowej płyty w tym kraju.

Kolejne single z albumu: "Burn", "Confessions Part II" oraz "My Boo" (duet z Alicią Keys), również dotarły do 1. miejsc Billboard Hot 100. Tym samym Usher stał się pierwszym artystą w historii, którego cztery utwory nawzajem zastępowały się na szczycie listy.

Confessions przyniósł Usherowi liczne nagrody, a wśród nich m.in.: cztery American Music Awards, dwie MTV Europe Music Awards, dwie MTV Video Music Awards oraz trzy World Music Awards. Ponadto, podczas 47. ceremonii wręczenia nagród Grammy w 2005 roku, wokalista zdobył trzy statuetki w kategoriach: R&B Performance by a Duo or Group With Vocals za "My Boo"; Rap/Sung Collaboration za "Yeah!"; i Contemporary R&B Album za Confessions. Z kolei w trakcie gali Billboard Music Awards w 2004 roku Usher uhonorowany został nagrodą dla artysty roku, a także dziesięcioma innymi wyróżnieniami.

Przez następne dwa lata Usher zajmował się przede wszystkim współpracą muzyczną z innymi artystami, a także przyjął dwie kolejne role aktorskie. Na początku 2005 roku nagrał z Lil Jonem utwór "Lovers & Friends", który dotarł do 3. pozycji Billboard Hot 100. W 2007 roku gościnnie pojawił się w remiksie utworu "Ice Box" Omariona. W tym samym roku nagrał również piosenkę "Same Girl" z R. Kellym, a także "Shake Down" z Mary J. Blige.

W 2005 roku Usher zagrał główną rolę w filmie In the Mix. Natomiast 22 sierpnia 2006 roku artysta przyjął rolę Billy'ego Flynna w broadwayowskim musicalu Chicago.

Here I Stand miał premierę 13 maja 2008 roku i zadebiutował na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 433 tysiącach egzemplarzy na terenie Stanów Zjednoczonych. Od tego czasu album znalazł ponad 5 milionów nabywców na całym świecie oraz ponad 1,5 miliona w samych Stanach Zjednoczonych, dzięki czemu uzyskał status platynowej płyty w tym kraju. Mimo relatywnie wysokiej sprzedaży, wielu krytyków uznało Here I Stand za komercyjne rozczarowanie w porównaniu do wyników osiągniętych przez Confessions. Z drugiej strony, album otrzymał w większości wysokie oceny recenzentów. Przewodnim singlem z Here I Stand był "Love in This Club", który uplasował się na 1. miejscu Billboard Hot 100, na którym pozostawał przez trzy kolejne tygodnie. Kolejnymi singlami promującymi album były: "Love in This Club, Pt. II", nagrany z udziałem Beyoncé Knowles i Lil Wayne'a, a także "Moving Mountains" oraz "Trading Places". W listopadzie 2008 roku Usher wyruszył w 15-przystankową trasę koncertową One Night Stand, podczas której widownię stanowiły wyłącznie kobiety.

18 stycznia 2009 roku Usher, wraz ze Steviem Wonderem i Shakirą, zaśpiewał piosenkę "Higher Ground" podczas uroczystości We Are One: The Obama Inaugural Celebration z okazji inauguracji Baracka Obamy na stanowisko Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Natomiast 7 lipca 2009 roku Usher wykonał utwór "Gone Too Soon" w ramach memoriału Michaela Jacksona.

Raymond v. Raymond miał premierę 26 marca 2010 roku i zadebiutował na szczycie Billboard 200, rozchodząc się w pierwszym tygodniu w 329 tysiącach egzemplarzy na terenie Stanów Zjednoczonych. W sumie album znalazł ponad 2 miliony nabywców na całym świecie i uzyskał platynowy status w Stanach Zjednoczonych. Pierwszym singlem promującym płytę był "Papers", który dotarł do 1. miejsca listy Hot R&B/Hip-Hop Songs oraz 31. pozycji Billboard Hot 100. Piosenka opowiada o nieudanym związku Ushera z jego byłą żoną Tameką Foster, z którą rozstał się zaledwie kilka miesięcy przed wydaniem Raymond v. Raymond. Drugim singlem z albumu na arenie międzynarodowej był "Hey Daddy (Daddy's Home)", natomiast w Stanach Zjednoczonych "Lil Freak".

Trzecim singlem promującym Raymond v. Raymond był "OMG", nagrany z udziałem will.i.am. Piosenka okazała się dużym sukcesem komercyjnym, docierając do pierwszych miejsc list przebojów w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii, Nowej Zelandii i Irlandii. "OMG" stał się dziewiątym utworem Ushera, który uplasował się na szczycie Billboard Hot 100; dzięki temu Usher stał się czwartym artystą w historii, którego piosenki zajmowały 1. miejsca tegoż zestawienia w trzech kolejnych dekadach. Ponadto Usher został trzecim artystą w historii, który posiadał co najmniej jeden singel numer jeden ze wszystkich kolejnych pięciu albumów studyjnych.

24 sierpnia 2010 roku premierę miał minialbum Versus, stanowiący kontynuację Raymond v. Raymond. Usher opisał Versus jako "ostatni rozdział Raymond v. Raymond" i przyznał, że minialbum porusza kwestie związane z jego życiem – byciem "świeżo upieczonym" singlem oraz ojcostwem. Wśród dziewięciu piosenek z Versus, siedem stanowiły nowe ścieżki, zaś pozostałe dwie, to singel "There Goes My Baby" z Raymond v. Raymond oraz remiks utworu "Somebody to Love" Justina Biebera. Versus zadebiutował na 4. miejscu Billboard 200 i promowany był przez single: "DJ Got Us Fallin' in Love" nagrany z Pitbullem, a także "Hot Tottie" nagrany z Jayem Z.

12 września 2010 roku Usher wystąpił na gali MTV Video Music Awards, a 21 listopada zaśpiewał również na gali American Music Awards.

6 lutego 2011 roku, w trakcie występu The Black Eyed Peas podczas Super Bowl XLV, gościnnie, niespodziewanie dla zgromadzonych, na scenie pojawił się Usher, by wraz z will.i.amem zaśpiewać utwór "OMG". 13 lutego 2011 roku Usher wystąpił podczas 53. ceremonii rozdania nagród Grammy, w trakcie której zdobył dwie statuetki.

W 2013 roku zastąpił Cee Lo Greena i został trenerem IV edycji programu The Voice. W V edycji, tego samego roku, Cee Lo Green powrócił na miejsce trenera. W 2014 roku nakręcona została VI edycja programu The Voice z udziałem Ushera - również w zastępstwie za Cee Lo Greena.

Obecnie Usher pracuje nad nowym albumem studyjnym, a w procesy produkcyjne zaangażowany jest jego długoletni współpracownik, Rico Love. W jednym z wywiadów artysta wytłumaczył, że próbuje on stworzyć nowy gatunek muzyczny, określany mianem "rewolucyjnego popu", w którym łączy się różne gatunki, by otrzymać innowacyjne dźwięki. Zgodnie z jego słowami, na nowej płycie znajdzie się właśnie ten typ muzyki. [2x-platinum-US][gold-UK][written by Chris Brown, Kenneth Rorery, Justin Booth Johnson,Keith Thomas, Mark Pitts, Eric Bellinger, William Roberts, Malissa Hunter, James Chambers, Maurice "Verse" Simmonds, Usher Raymond IV][produced by Count Justice ,Kenneth Rorery][6[26].R&B Chart]

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Call Me a Mack	Usher	09.1993	-	-	LaFace 24 051	[Producer - Tim Thomas, Teddy Bishop][Written by Usher Raymond, Tim Thomas, Teddy Bishop][piosenka z filmu "Poetic Justice"][56[11].R&B Chart]
Can u get wit it	Usher	09.1994	87[4]	59[16]	LaFace 24 075	[Producer - Devante Swing][Written by Donald DeGrate][13[22].R&B Chart]
Think of you	Usher	02.1995	70[3]	58[19]	LaFace 24 094	[written by Donell Jones, Faith Evans, Usher Raymond][produced by Sean "Puffy" Combs, Chucky Thompson][8[28].R&B Chart][sample z "Tidal Wave"-Ronnie Laws]
The many ways	Usher	07.1995	-	109[10]	LaFace 24 105	[written by Dave Hall, Albert Brown][produced by Dave "Jam" Hall][42[16].R&B Chart]
You make me wanna	Usher	08.1997	1[1][21][01.98]	2[47]	LaFace 24 265	[3x-platinum-US][platinum-UK][1[11][71].R&B Charts][written by Jermaine Dupri,Manuel Seal,Usher Raymond][produced by Jermaine Dupri]
Nice & slow	Usher	01.1998	24[11]	1[2][23]	LaFace 24 290	[3x-platinum-US][silver-UK][1[6][33].R&B Charts][written by Jermaine Dupri,Manuel Seal,Usher Raymond,Brian Casey][produced by Jermaine Dupri]
My way	Usher	06.1998	-	2[24]	LaFace 24 323	[platinum-US][gold-UK][4[21].R&B Chart][written by Jermaine Dupri,Manuel Seal,Usher Raymond][produced by Jermaine Dupri]
One day you'll be mine	Usher	09.1998	-	-	LaFace	[written by Jermaine Dupri, Usher , Manuel Seal, The Isley Brothers & Chris Jasper][45[10].R&B Chart]
Feels Good	Cam'Ron Featuring Usher	12.1998	-	-	Untertainment 79 073	[written by Giles,Branch,Gamble,Huff][54[5].R&B Chart]
Bedtime	Usher	02.1999	-	-	LaFace	[written by Babyface][66[10].R&B Chart]
Pop ya collar	Usher	11.2000	2[20][02.2001]	60[7]	LaFace 4486	[silver-UK][ Written By - Kevin Briggs/Kandi Burruss/Usher Raymond][produced by Kevin Briggs][25[18].R&B Chart]
U remind me	Usher	06.2001	3[13]	1[4][24]	Arista 13 992	[2x-platinum-US][platinum-UK][1[4][27].R&B Chart][Grammy-R&B Male Vocal][written by Anita McLoud,Edmund Clement][produced by Edmund Clement/Jimmy Jam/Terry Lewis]
I don't know	Usher featuring P. Diddy	08.2001	-	-	LaFace 24 545	[68[11].R&B Chart]
You make me wanna [remix]	Usher	07.2001	-	63[3].Hot 100 Singles Sales	LaFace 24 269
U got it bad	Usher	09.2001	5[8]	1[6][32]	Arista 15 036	[5x-platinum-US][platinum-UK][1[7][35].R&B Chart][written by Jermaine Dupri,Bryan Michael Cox,Usher Raymond][produced by Bryan Michael Cox/Jermaine Dupri]
U don' t have to call/U got it bad	Usher	02.2002	182[1]	3[26]	Arista	[platinum-US][Grammy-R&B Male Vocal][written by Chad Hugo/Pharrell Williams][produced by Pharrell Williams,Chad Hugo][2[43].R&B Chart]
I need a girl [Part.1]	P.Diddy feat Usher & Loon	03.2002	4[19]	2[23]	Bad Boy 79 436	[written by Sean "Puffy" Combs/Chauncey Hawkins/Michael Jones/Jack Knight/Sonny Lester/Eric Matlock/J. Karen Thomas][produced by Mario Winans/Sean "Puffy" Combs/The Hitmen][2[25].R&B Chart]
U-Turn	Usher	04.2002	16[10]	-	LaFace 74321932072 [UK]	[written by Usher Raymond, Jermaine Dupri, Brian Michael Cox][produced by Jermaine Dupri][93.R&B Chart]
Can u help me	Usher	09.2002	-	30[1].Hot 100 Singles Sales	Arista 15 184	[written by Usher, Jimmy Jam & Terry Lewis][57[20].R&B Chart]
Yeah!	Usher feat Lil Jon & Ludacris	01.2004	1[2][77]	1[12][45]	Arista 59 149	[13x-platinum-US][3x-platinum-UK][Grammy-Rap-Sung Collaboration][written by Chris Bridges,Sean Garrett,Patrick Smith,Jonathan Smith][produced by Jonathan "Lil Jon" Smith/Stephen Garrett][1[8][37].R&B Chart]
Burn	Usher	07.2004	1[2][30]	1[8][30]	Arista 61 107	[ 4x-platinum-US][platinum-UK][written by Jermaine Dupri,Bryan Michael Cox,Usher Raymond][produced by Jermaine Dupri/Bryan Michael Cox][1[4][30].R&B Chart]
Confessions Part I	Usher	06.2004	-	122[3]	La Face	[written by Usher, Jermaine Dupri & Bryan-Michael Cox][47[20].R&B Chart]
Confessions Part II	Usher	05.2004	85[3]	1[2][25]	La Face 64 779	[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Jermaine Dupri,Bryan Michael Cox,Usher Raymond][produced by Jermaine Dupri ,Bryan Michael Cox][1[2][31].R&B Chart]
My Boo	Usher Feat. Alicia Keys	09.2004	120[2]	1[6][26]	La Face 65 246	[5x- platinum-US][platinum-UK][Grammy-R&B Vocal Duo][written by Jermaine Dupri,Alicia Keys,Manuel Seal,Adonis Shropshire][produced by Jermaine Dupri,Manuel Seal][1[3][29].R&B Chart]
Lovers And Friends	Lil' Jon & The East Side Boyz Feat. Usher & Ludacris	11.2004	-	3[22]	BME/TVT 2699	[written by Chris Bridges,Usher Raymond,M. Sterling,Jonathan Smith][produced by Jonathan "Lil Jon" Smith]
Caught up	Usher	12.2004	9[39]	8[27]	La Face 66 434	[ platinum-US][silver-UK][written by Ryan Toby,Andre Harris,Vidal Davis,Jason Boyd][produced by Andre Harris,Vidal Davis][13[36].R&B Chart]
That's what it's made for	Usher	12.2004	-	-	LaFace	[ gold-US][written by Jimmy Jam, Terry Lewis, Usher, Bobby Ross Avila, Izzy Avila & Jimmy Wright][59[20].R&B Chart]
Throwback	Usher	02.2005	-	114[5]	LaFace	[written by Rico Love, Lamont Dozier, Brian Holland, Eddie Holland Jr., Just Blaze, J. Que & Popcorn Wylie][36[20].R&B Chart]
Seduction	Usher	02.2005	-	-	LaFace	[written by Bobby Ross Avila, Izzy Avila , Jimmy Wright, Jimmy Jam, Terry Lewis & Usher][68[14].R&B Chart]
Dot com	Usher	05.2005	-	-	LaFace	[written by Robin Thicke, Usher , Guy Sebastian, Robert Daniels & Pro-Jay][53[20].R&B Chart]
Same Girl	R. Kelly Duet With Usher	05.2007	26[12]	20[20]	Jive 88697126432 [UK]	[written by R Kelly/Ronnie Jackson/James Rayshawn Smith][produced by Lil Ronnie/R Kelly][4[21].R&B Chart]]
Dat Girl Right There	Usher Featuring Ludacris	01.2008	-	-	LaFace	[74[1].R&B Chart]]
Love In This Club	Usher feat. Young Jeezy	04.2008	4[39]	1[3][25]	LaFace 30 018	[5x-platinum-US][platinum-UK][written by Usher Raymond,Jamal Jones,Jay Jenkins,Lamar Taylor][produced by Polow Da Don][1[4][26].R&B Chart]
Love in This Club, Part II	Usher featuring Beyoncé & Lil Wayne	04.2008	-	18[14]	LaFace	[platinum-US][written by Usher Raymond/Jamal Jones/Lamar Taylor/Jay Jenkins/Dwayne Carter/Ryon Lovett/Keith Thomas/Darnell Dalton/Thom Bell/Linda Creed/Keri Hilson][produced by Soundz][7[20].R&B Chart]
Yeah!	Usher feat. Lil' Jon & Ludacris	04.2008	140[8]	-	LaFace	-
Best thing	Usher feat. Jay-Z	06.2008	-	-	LaFace	[written by Usher , Jermaine Dupri, Johnta Austin, Manuel Seal & Jay-Z][92[1].R&B Chart]
What's A Man To Do	Usher	06.2008	129[2]	-	LaFace	[written by Usher , Johnta Austin, Mikkel Storleer Eriksen & Tor Erik Hermansen]
Moving Mountains	Usher	07.2008	25[17]	67[9]	LaFace CATCO 139591414 [UK]	[platinum-US][written by Usher Raymond/Christopher Stewart/Terius Nash/Thaddis Harrell][produced by Christopher Stewart/Terius Nash][18[17].R&B Chart]
Here I Stand	Usher	09.2008	-	112[7]	LaFace	[written by Usher, Polow da Don ,Adam Blackstone, Gerrell Gaddis, Dre & Vidal][produced by Dre & Vidal][18[43].R&B Chart]
Trading Places	Usher	11.2008	-	45[17]	LaFace	[platinum-US][written by Usher Raymond, Carlos McKinney, Terius Nash][produced by Los Da Mystro][4[33].R&B Chart]
Hush	Usher	11.2008	-	120[1]	LaFace	[written by Poo Bear, Ryan Toby, Dre & Vidal]
Papers	Usher	10.2009	-	31[16]	LaFace	[gold-US][written by Usher Raymond/Sean Garrett/Xavier Dotson/Alonzo Mathis][produced by Los Da Mystro][1[2][24].R&B Chart]
Spotlight	Gucci Mane feat. Usher	11.2009	46[4]	42[16]	Warner Bros CATCO 154791611	[gold-US][written by Radric Davis/Usher Raymond/Jamal Jones][produced by Polow Da Don][15[19].R&B Chart]
Fed Up	DJ Khaled featuring Usher, Drake, Young Jeezy and Rick Ross	11.2009	-	108[2]	We The Best	[written by Khaled Khaled, Usher Raymond ,Jay Jenkins, William Roberts, Aubrey Graham ][produced by The Runners][45[16].R&B Chart]
First Dance	Justin Bieber Feat. Usher	12.2009	156[1]	99[1]	Island	[written by Justin Bieber, Usher Raymond IV, Jesse Wilson, Ryan Lovette, Dwight Reynolds, Alexander "Prettyboifresh" Parhm, Jr.][produced by Prettyboifresh]
Hey Daddy (Daddy's Home)	Usher featuring Plies	01.2010	-	24[21]	LaFace	[2x-platinum-US][written by Rico Love/Andrew Harr/Jermaine MZ Jackson/Usher Raymond][produced by The Runners, Rico Love][2[26].R&B Chart]
There Goes My Baby	Usher	03.2010	138[1]	25[25]	LaFace	[2x-platinum-US][written by Rico Love, James Scheffer, Frank Romano, Danny Morris][produced by Jim Jonsin, Rico Love][1[4][39].R&B Chart]
Lil Freak	Usher featuring Nicki Minaj	03.2010	109[5]	40[16]	LaFace	[platinum-US][written by Jamal Jones/Elvis Williams/Ester Dean/Usher Raymond/Onika Maraj/Stevie Wonder][produced by Blac Elvis, Polow da Don][8[30].R&B Chart]
More	Usher	04.2010	23[30]	15[22]	LaFace CATCO 170614790 [UK]	[silver-UK][written by Usher Raymond][produced by RedOne][8[30].R&B Chart]
Monstar	Usher	04.2010	-	107[1]	LaFace	[written by James Harris III,Terry Lewis,Usher Raymond,Bobby Ross Avila,Issiah J. Avila,Miguel Pimentel,Juan Najera][produced by Terry Lewis,Jimmy Jam]
OMG	Usher featuring will.i.am	04.2010	1[1][64]	1[4][30]	LaFace CATCO 159525250 [UK]	[8x-platinum-US][platinum-UK][written by William Adams][produced by will.i.am][3[24].R&B Chart]
Somebody To Love	Justin Bieber Featuring Usher	05.2010	-	15[18]	Island	[platinum-US][written by Justin Bieber, Heather Bright, Jonathan Yip, Ray Romulus, Jeremy Reeves][produced by The Stereotypes][3[24].R&B Chart]
DJ Got Us Fallin' In Love	Usher featuring Pitbull	07.2010	7[42]	4[34]	LaFace CATCO 162868080 [UK]	[8x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Usher Raymond IV, Armando Pérez, Max Martin, Savan Kotecha, Shellback][produced by Max Martin, Shellback][51[9].R&B Chart]
Hot Tottie	Usher featuring Jay-Z	08.2010	104[2]	21[16]	LaFace	[gold-US][written by Usher Raymond IV, Ester Dean, Shawn Corey Carter, Jamal Jones][produced by Polow da Don][11[10].R&B Chart]
Dirty Dancer	Enrique Iglesias With Usher Feat. Lil Wayne	05.2011	21[8]	18[12]	LaFace GBUM 71103450 [UK]	[gold-US][written by Enrique Iglesias/Nadir Khayat/Evan Bogart/Erika Nuri/David Quinones][produced by RedOne]
Looking For Love	Diddy - Dirty Money Featuring Usher	06.2011	-	-	Interscope	[91[3].R&B Chart]
Without You	David Guetta featuring Usher	09.2011	6[50]	4[30]	Positiva/Virgin GB 28K1100030 [UK]	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Usher Raymond/Taio Cruz/Rico Love/David Guetta/Giorgio Tuinfort/Frederic Riesterer][produced by David Guetta/Giorgio Tuinfort/Frederic Riesterer]
Promise	Romeo Santos Feat. Usher	11.2011	-	83[9]	Sony Latin	[written by Rico Love/Aggro Santos/Pierre Medor][produced by Rico Love/Agrro Santos]
The Christmas Song (Chestnuts Roasting on an Open Fire)	Justin Bieber featuring Usher	11.2011	91[1]	58[1]	Def Jam USUM 71116397	[gold-US][written by Mel Torme/Robert Wells][produced by Kuk Harrell/Sean Hall]
Climax	Usher	03.2012	4[12]	17[20]	RCA USRC 11200142	[3x-platinum-US][silver-UK][written by Ariel Rechtshaid/Redd Stylez/Usher Raymond/Thomas Wesley Pentz/Juan Najera/Sean Fenton][produced by Ariel Rechtshaid/Redd Stylez/Diplo][1[33].R&B Chart]
Scream	Usher featuring Jay-Z	05.2012	5[32]	9[21]	RCA USRC 11200367 [UK]	[3x-platinum-US][gold-UK][written by Max Martin/Shellback/Savan Kotecha/Usher Raymond][produced by Max Martin/Shellback][118.R&B Chart]
Lemme See	Usher Feat. Rick Ross	05.2012	90[2]	46[20]	RCA USRC 11200416 [UK]	[platinum-US][written by James Scheffer/Danny Morris/Nikolas Marzouca/Usher Raymond/Eric Bellinger/Lundon Knighten/William Roberts][produced by Jim Jonsin/Mr Morris][2[26].R&B Chart]
Touch'N You	Rick Ross featuring Usher	06.2012	-	102[15]	Def Jam	[written by Richard Butler, Jr., Pierre Medor, Roberts II, Usher Raymond IV][produced by Rico Love, Pierre Medor][15[20].R&B Chart]
What Happened To U	Usher	09.2012	-	-	-	[70[3].R&B Chart]
Numb	Usher	10.2012	-	69[7]	RCA	[written by Usher Raymond/Klas Ahlund/Steve Angello/Sebastian Ingrosso/Axel Hedfors/Alessandro Lindblad/Ryon Lovett/Terry Lewis][produced by Axwell/Steve Angello/Sebastian Ingrosso/Alessandro Lindblad/Klas Ahlund]
Rest of My Life	Ludacris Feat. Usher & David Guetta	11.2012	41[10]	72[10]	Def Jam USUM 71213745 [UK]	[written by David Guetta/Marvin Scandrick/Christopher Bridges/Giorgio Tuinfort/Oscar Salinas/Usher Raymond/Juan Salinas][produced by David Guetta/Giorgio Tuinfort]
Dive	Usher	09.2012	-	-	RCA	[written by Rico Love, James Scheffer, Danny Morris, Frank Romano][produced by Jim Jonsin ,Love, Romano, Morris][34[12].R&B Chart]
One	Usher & Michelle Chamuel	07.2013	-	98[1]	Island	[written by Bono/U2][produced by Bill Appleberry]
Every Breath You Take	Josh Kaufmann & Usher	06.2014	-	106[1]	-	[written by Sting]
Good Kisser	Usher	07.2014	10[6]	65[19]	RCA USRC 11400650 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Usher Raymond IV, Andrew Wansel, Ronald "Flippa" Colson, Jameel Roberts, Terry Sneed, Warren Felder, Bobby Bloom ,Jeff Barry ][produced by Pop, Flippa, JProof ,Tru ,Natural, Oak ][17[20].R&B Chart]
New Flame	Chris Brown featuring Usher and Rick Ross	09.2014	10[7]	27[22]	RCA USRC 11401422 [UK]
She Came to Give It to You	Usher featuring Nicki Minaj	10.2014	16[3]	89[2]	RCA USRV 81400338 [UK]	[written by Usher Raymond, Pharrell Williams ,Onika Maraj][produced by Pharrell Williams][27[11].R&B Chart]
Body Language	Kid Ink featuring Usher and Tinashe	09.2014	46[15]	72[18]	RCA USRC 11402051 [UK]	[platinum-US][silver-UK][written by Brian Collins, Ryon Lovett, Tinashe Kachingwe, Magnus Høiberg ,Mikkel S. Eriksen, Tor Erik Hermansen][produced by Cashmere Cat, Stargate][21[20].R&B Chart]
I Don't Mind	Usher featuring Juicy J	03.2015	8[16]	11[23]	RCA USRV 81400665 [UK]	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Usher Raymond IV, Jordan Houston, Lukasz Gottwald ,Jacob Kasher, Theron Thomas, Timothy Thomas, Henry Walter][produced by Dr. Luke, Cirkut ,Rock City][1[26].R&B Chart]
Don't Look Down	Martin Garrix featuring Usher	06.2015	9[14]	110[3]	RCA/Spinnin NL 11L1500032	[gold-UK][written by James John Abrahart Jr. ,Michael Busbee, Martijn Garritsen, Usher Raymond IV][produced by Martin Garrix]
Crash	Usher	06.2016	63[10]	-	RCA USRC 11600983 [UK]	[silver-UK][written by Usher Raymond IV, Lee Stashenko, Carlos St. John, Corey "Latif" Williams][produced by f a l l e n, Carlos St. John][103.R&B Chart]
No Limit	Usher featuring Young Thug	10.2016	-	32[20]	RCA	[2x-platinum-US][written by Usher Raymond IV, Brandon Hodge,Christopher "Talent" Perry, Theron Thomas, Timothy Thomas, Keith Thomas, Jeffrey Lamar Williams, Kgaugelo Nalane][produced by B.A.M., Christopher "Talent" Perry][9[20].R&B Chart]
Party	Chris Brown featuring Usher and Gucci Mane	12.2016	68[5]	40[20]	RCA USRV 81600834 [UK]	[2x-platinum-US][silver-UK][written by Christopher Brown, Usher Raymond IV, Radric Davis, Floyd Bentley, Christopher Dotson, Melvin Moore, Lyrica Anderson, Bobby Joseph Turner Jr., Barry Bradford, Ishmael Montague][produced by ISM Beats, A1 Bentley][14[20].R&B Chart]
Come Thru	Summer Walker and Usher	10.2019	42[7]	42[19]	Interscope USUM 71919105 [UK]	[platinum-US][gold-UK][written by Summer Walker ,Nija Charles, Aubrey Robinson ,Kendall Roark Bailey, London Holmes, Usher Raymond IV ,Jermaine Dupri, Manuel Seal Jr.][produced by London on da Track, Jermaine Dupri][23[20].R&B Chart]
Don't Waste My Time	Usher Featuring Ella Mai	04.2020	-	107[6]	RCA	[gold-US][written by Usher Raymond, Wilbard "VEDO" McCoy III, Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Ella Mai, Christopher Allen Jones][produced by Jermaine Dupri ,Bryan-Michael Cox][23[20].R&B Chart]
Bad Habits	Usher	12.2020	-	117[2]	RCA	[gold-US][written by Usher, Theron Thomas, Pierre Medor, Keith Thomas][produced by Pierre Medor, Lxrd Rossi][49[1].R&B Chart]
Good Love	City Girls & Usher	07.2022	-	70[5]	RCA	[gold-US][written by Caresha Brownlee,Jatavia Johnson,Usher Raymond IV,Corey Dennard,Jonathan Smith,Kinta Cox,Lathun Grady,Luther Campbell,Nija Charles,Paul Lewis,Rick Finch,Tony Butler][produced by Mr. Hanky][16[16].R&B Chart]
Glu	Usher	04.2023	-	-	RCA	[written by Bobby Ross Avila, Issiah J. Avila, Lil Jon ,Sean Garrett ,Usher][produced by Lil Jon, The Avila Brothers, Sean Garrett][47[1].R&B Chart]
Good Good	Usher, Summer Walker & 21 Savage	08.2023	-	25[28]	RCA	[written by Usher Raymond IV,Summer Walker,Shéyaa Abraham-Joseph,Caleb Ishman,Jaylyn Denaie Macdonld,Keith Thomas,Rafael Ishman,Melvin Hough II,Paul Dawson,Rivelino Wouter,Tauren Stovall][produced by Mel & Mus][7[30].R&B Chart]
Dientes	J Balvin, Usher & DJ Khaled	09.2023	-	124[1]	RCA	-
Transparency	2 Chainz, Lil Wayne & Usher	12.2023	-	103[1]	Def Jam	[written by Carter,Epps,Christian Ward,Dean,Lerron Carson,Francis LeBlanc,Altariq Crapps,Melvin Moore][produced by Fridayy,Hitmaka,Dean,Paul Cabbin,Tarik Beats][35[1].R&B Chart]
Ruin	Usher & Pheelz	02.2024	-	106[2]	Gamma	[47[1].R&B Chart]
Kissing Strangers	Usher	02.2024	-	125[1]	Gamma	[written by Usher , James Abrahart Jr., Jonny Price, Busbee & Ryan Daly]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Usher	Usher	08.1994	-	167[12]	LaFace 26 008	[produced by Sean "Puffy" Combs, Chucky Thompson, Eddie F, DeVante Swing, Dave Hall]
My way	Usher	09.1997	16[36]	4[79]	LaFace 26 043	[7x-platinium-US][gold-UK][produced by Babyface/Jermaine Dupri/Manuel Seal/Sprague Williams/Teddy Riley]
Live	Usher	04.1999	-	73[9]	LaFace 26 059	[gold-US][produced by Usher Raymond, Jermaine Dupri, Babyface]
8701	Usher	07.2001	1[1][102]	4[62]	Arista 14715	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Jermaine Dupri/Bryan Michael Cox/Jimmy Jam/Terry Lewis/Chad Hugo/Pharrell Williams/Edmund Clement/Kevin Briggs/Babyface/James Wright/Mike City/Cedric Moore/Daron Jones]
Confessions	Usher	04.2004	1[1][113]	1[9][97]	Arista 52141	[14x-platinum-US][5x-platinum-UK][produced by Andre Harris/Bryan Michael Cox/Iz/James Wright/Jermaine Dupri/Jimmy Jam/Jonathan Smith/Just Blaze/L-Roc/Rich Harrison/Terry Lewis/Robin Thicke/Usher Raymond/Valdez Brantley/Vidal Davis]
Here I Stand	Usher	05.2008	1[1][29]	1[1][38]	LaFace 88697313692 [UK]	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Usher Raymond , Mark Pitts , Polow da Don, Tricky Stewart, will.i.am, Jermaine Dupri, Dre & Vidal, Bryan-Michael Cox, Stargate, Danja, James "JLack" Lackey, The-Dream, Jazze Pha, L.O.S., Manuel Seal, Soundz, J. R. Rotem, LRoc, WyldCard, Craig Love, Ne-Yo]
Raymond v. Raymond	Usher	03.2010	2[49]	1[1][23]	LaFace 88697779292 [UK]	[3x-platinum-US][platinum-UK][produced by Usher , Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Will.I.Am, Zaytoven, Polow da Don, RedOne, Danja, The Runners, Jim Jonsin, Jimmy Jam and Terry Lewis, Bangladesh, Sean Garrett]
Versus	Usher	09.2010	-	4[24]	LaFace 88697770312	[produced by Jimmy Jam/Terry Lewis/Max Martin/Jim Jonsin/Dwayne Nesmith/Rico Love/Christopher Gholson/Shellback/The Avila Brothers/Polow da Don/Alexander Parhm]
Looking 4 Myself	Usher	06.2012	3[21]	1[1][24]	RCA 88691971772 [UK]	[platinum-US][gold-UK][produced by Rico Love/Diplo/Jim Jonsin/Pharrell Williams/Danja/Salaam Remi/Swedish House Mafia/Labrinth/Kevin Cossom/will.i.am/Max Martin/Steve Angello/Shellback/Klas Ahlund/Frank Romano/Axwell/Keith Harris]
Hard II Love	Usher	09.2016	7[2]	5[14]	RCA 88843069392[UK]	[gold-US][produced by Usher Raymond IV , Mark Pitts, Jaha Johnson, Coup D'etat , B. A. M., Rock City, Pop & Oak, Raphael Saadiq, Tricky Stewart, The-Dream, Metro Boomin ,PartyNextDoor, D'Mile, Frank Dukes, Paul Epworth, R!O ,Kamo, f a l l e n, Carlos St. John, Fisticuffs, J. Hill, Tane Runo, Geniuz League, K-Major, xSDTRK]
"A"	Usher x Zaytoven	10.2018	-	31[2]	Brand Usher / RCA 886447376102	[produced by Zaytoven]
Coming Home	Usher	02.2024	24[3]	2[4]	Mega Gamma MEGAGAMMA 1	[produced by Andrew Watt ,B.A.M., Bryan-Michael Cox ,Busbee, Cirkut, D'Mile, Damon Thomas, Ghost-Kid, H.E.R ., Hit-Boy, Jerk Pop, Jermaine Dupri, JLack, Keith Thomas, Mel & Mus ,Pharrell Williams, Pheelz, Rico Love, Ryan Daly, Tricky Stewart ,Vaughn Oliver]

Anorexia Nervosa

Anorexia Nervosa, to francuska grupa muzyczna wykonująca symfoniczny black metal. Powstała 1995 roku (muzyków pochodzących z Nantes, Limoges) z inicjatywy muzyków znanych z występów w deathmetalowej grupie Necromancia.
Początkowy skład grupy tworzyli gitarzyści Stefan Bayle i Marc Zabé, basista Pier Couquet, perkusista Nilcas Vant oraz wokalista Stéphane Gerbaud. Niedługo po powstaniu grupy muzycy zrealizowali demo pt. Nihil Negativum wydane we wrześniu 1995 roku.
W dwa lata później wydany został pierwszy studyjny album pt. Exile. W 1998 roku grupę opuścił Stéphane Gerbaud, którego zastąpił RMS Hreidmarr, ponadto do grupy dołączył instrumentalista Neb Xort (instrumenty klawiszowe).
W nowym składzie 1999 roku grupa zrealizowała EP pt. Sodomizing the Archedangel oraz niedługo potem album pt. Drudenhaus (wydany w 2000 roku), dzięki promocji podczas koncertów wraz z grupą Cradle of Filth zespół zyskał liczne grono fanów.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Redemption Process	Anorexia Nervosa	10.2004	130[2]	-	Listenable P82410	-

Keny Arkana

Keny Arkana - to 26 letnia raperka, która ma swoje pewne miejsce we francuskim rapie. Urodziła się w grudniu 1982 roku w Marsylii, natomiast jej korzenie sięgają Argentyny.
Swoją historię z rapowaniem rozpoczęła w 1996 roku. Dzięki niej powstały dwa kolektywy Mars Patrie i Etat Major. Przez kilka la zdobywała doświadczenie na marsylskiej scenie podziemnej, co pozwoliło jej na doszlifowanie swoich umiejętności wokalnych i obycie ze sceną.
W roku 2003 wydała pierwszy mixtape - volume 1 (Etat Major). Po paru pojawieniach się na różnych projektach, Keny wydała swoją pierwszą EP'kę "Le missile est lancé" (Rakieta została odpalona) w 2004 roku i swój pierwszy album "Entre ciment et belle étoile" (Pomiędzy konkretami a gwiazdami) oraz singiel "La Rage" w 2006 roku.

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Entre ciment et belle étoile	Keny Arkana	10.2006	18[75]	95[1]	Because 2564 64220 2	-
L'esquisse	Keny Arkana	10.2007	102[14]	95[1]	Because	-
Désobéissance	Keny Arkana	04.2008	14[23]	50[2]	Because 05144278292	-
L'esquisse vol. 2	Keny Arkana	05.2011	11[20]	69[1]	Because 82564671761	-
Tout tourne autour du soleil	Keny Arkana	12.2012	20[17]	61[1]	Because 2564652219	-
État d'urgence	Keny Arkana	06.2016	133[1]	-	-	-

Anthony B

Anthony B. to właściwie Keith Blair, urodzony w połowie lat 70-tych w Clarks Town na Jamajce. Debiutował w kościelnym i szkolnym chórach, gdzie śpiewał już jako dziecko a później nastolatek. Pierwszy raz własnych sił na scenie spróbował w roku 1988, występując z sound systemem Shaggy Hi-Power. W tym samym roku przeniósł się do Portmore, gdzie poznał wielu sławnych już wówczas dj’ów- Determine’a, Mega Bantona i Richiego generala, który zaprosił go nawet na nagranie swojego debiutanckiego albumu.
W początku lat 90-tych Anthony poznał producenta Richarda "Bello" Bella, który postanowił zainwestować w młodego wokalistę. Współpraca ta zaowocowała kilkoma świetnymi singlami, m.in: "Repentance time", "Fire pon rome", "Rumour" oraz rewelacyjnym "Raid the barn". Szybko zdobyta popularność przełożyła się w niedługim czasie na wydanie w roku 1996 albumu "Real Revolutionary". Album ten bardzo szybko zyskał posłuch wśród zwolenników dancehall i conscious reggae. Natychmiastowa popularność spowodowała wydanie w tym samym roku jeszcze dwóch albumów: "So many things" oraz "Predator and Prey".
Rok później Anthony trochę ochłonął, ale wydał kolejny krążek "Universal Struggle", który ukazywał nieco lżejszą twarz muzyki dancehall a przy okazji znacznie więcej profetycznych zapędów artysty i ujawnienia jego drogi w kierunku conscious. Dowodem tego są społeczne teksty piosenek. Kolejną odsłoną jest płyta "Seven Seals" z roku 1999.
W międzyczasie odbył wiele tournee po całym niemal świecie i stał się bardzo znanym artystą. Do historii przejdą wspaniałe duety z artystami, których Anthony chętnie zapraszał i zaprasza na swoje płyty.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Wake Up! Reveillez-vous!	Assassin	07.1998	82[3]	-	Delabel 7243 8 951996 9	-
Note mon nom sur ta liste!	Assassin	10.1999	76[3]	-	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Le Futur Que Nous... ?	Assassin	04.1993	42[1]	-	Delabel DE 71117	-
Homicide Volontaire	Assassin	05.1995	26[3]	-	Delabel 7243 8 40393 1 8	-
Ecrire Contre L'oubli	Assassin	10.1996	32[2]	-	Delabel 7243 8 93873 60	-
Touche D'espoir	Assassin	03.2000	11[8]	-	Delabel 7243 8 48881 2 1	-
Live	Assassin	05.2002	12[14]	-	Delabel 7243 8 10670 2 4	-
Academie Mythique (best Of)	Assassin	09.2006	15[4]	-	Delabel 0946 3746012 2	-

Adelphi Records

Wytwórnia płytowa założona w Silver Spring w stanie Maryland (USA) przez miłośników wiejskiego bluesa, małżeństwo Gene'a (ur. 16.01.1943 w Kansas City w stanie Missouri) i Carol Rosenthal. Na jej pierwszych albumach, wydawanych od początku lat 70-tych antologiach Really Chicago's Blues, Things Have Changed Really, The Memphis Blues Again znalazły się nagrania dokonane w 1969r w różnych regionach USA, w Chicago, Memphis, Delcie Missisipi i St. Louis.
Ukazały się też płyty "Little Brother" Montgomery'ego, Furry'ego Lewisa, Gusa Cannona i Bukki White'a oraz białych gitarzystów Roya Book Bindera, Paula Geremii i Chrisa Smithera.
Adelphi wydała również nagrania zespołów Catfish Hodge'a, Roya Buchanana (jako Butch And The Snakestreetchers), The Nighthawks, oraz kompaktowe reedycje "Mississippi Johna" Hurta, Furry'ego Lewisa, "Skipa" Jamesa, Rev. Roberta Wiikinsa i Hacksaw Harneya.


Katalog wytwórni:

1968  Backwards Sam Firk   The True Blues and Gospel   AD 1001        
1969  Harry 'Suni' McGrath  Cornflower Suite  AD 1002 
1969  Little Brother Montgomery  No Special Rider  AD 1003  
1969  George & Ethel McCoy  Early in the Morning  AD 1004 S  
1969  Backwards Sam Firk & Delta X  Deadly Duo  AD 1006     
1969  Furry Lewis  On the Road Again  AD 1007     
1971  Various Artists  The Memphis Blues Again Vol. 2  AD 1010     
1971  Harry 'Suni' McGrath  The Call of the Mourning Dove  AD 1014 
1971  Roy Book Binder  Candy Man / Delia  AD-451     
1972  Neil Harpe  Neil Harpe  AD 1013     
1972  Roy Book Binder  Travelin' Man  AD 1017  
1972  Harry 'Suni' McGrath  Childgrove  AD 1022  
1972  Patrick Sky  Songs That Made America Famous  AD4101 
1973  Rev. Gary Davis  O, Glory  AD 1008   
1973  Henry Townsend  Henry T. Music Man  AD 1016     
1973  Paul Geremia  Hard Life Rockin' Chair  AD 1020     
1974  Hickory Wind  At the Wednesday Night Waltz  AD 2002
1974  Master Musicians of Jajouka  Master Musicians of Jajouka  AD 3000  
1974  Stephen Spano  Eye to Eye  AD 4103   
1976  'Harmonica' Frank Floyd  Harmonica Frank Floyd  AD 1023  
1976  The Nighthawks  Open All Nite  AD 4105  
1976  Suzie Monick  Melting Pots  AD4107   
1976  The Nighthawks  Nighthawks Live (original cover)  AD 4110  
1976  Reuben Brown  Starburst  AD 5001     
1976  Jessica Williams  The Portal of Antrim  AD 5003     
1977  Saul Broudy  Travels with Broudy  2011     
1977  Jaime Brockett  North Mountain Velvet  AD 1028  
1977  The Delaware Water Gap  String Band Music  AD 2004     
1977  Carroll County Ramblers  Do Nothing...But Instrumentals  AD 2006     
1977  The Nighthawks  Side Pocket Shot  AD-4115  
1977  Steve Lacy  Raps  AD 5004   
1978  The Flying Cloud    AD 1029     
1978  The Holy Modal Rounders  Last Round  AD 1030  
1978  The Allstars (from Charlottesville)  Tip Your Waitress  AD4112   
1978  The Nighthawks  Jacks & Kings  AD-4120     
1978  Arthur Blythe  Bush Baby  AD5008   
1979  Bill Blue Band  Sing Like Thunder  AD 4109  
1979  Catfish Hodge  Eyewitness Blues  AD4113   
1979  Downchild Blues Band  So Far: A Collection of Our Best  AD 4114     
1979  The North Star Band  Tonight      
1980  Pearls Before Swine  The Best Of   AD 4111 
1980  The Nighthawks  Jacks & Kings "Full House"  AD-4125  
1980  Charles Tyler  Sixty Minute Man  AD 5011   
1981  Catfish Hodge  Bout with the Blues  AD 4126  
1982  The Nighthawks  Times Four  AD 4130/35  
1984  Chris Smither  It Ain't Easy  AD 1031  
1988  The Nighthawks  Best of the Blues  AD-4140     
1988  The Nighthawks  Best of the Rock  AD-4145     
1999  Little Brother Montgomery  No Special Rider  GCD 9913  
1999  Furry Lewis  On The Road Again  GCD 9918
2000  Paul Geremia   Hard Life Rockin' Chair   GCD 1020        
2000  The Holy Modal Rounders  Last Round  GCD 1030

AIR-Edel

AIR-Edel była - w rzeczywistości wciąż jest - firmą muzyczną z wieloma interesami: publikacja,aranżowanie, komponowanie i nagrywanie, aby wymienić tylko cztery.

  Została ona utworzona przez George'a Martina i Hermana Edela pod koniec lat 70-tych i była początkowo handlowym   skrzydłem AIR. Przynajmniej jedna płyta winylowa pojawiła się na z etykieta AIR-Edel: to była promocyjna EP-ka   Halifax Building Society, z utworem "Where Are We Going".

Airebeat Records

Airebeat Records powstała jako lokalna wytwórnia w Leeds w północnej Anglii na początku 1978 roku.Nazwa jest pochodzi od rzeki przebiegającej przez centrum miasta. Początkowym celem było nagrać i wydać single nowo utworzonego zespołu "The Squares" w celu promowania zespołu dla niezależnych list bestsellerów, takich jakie istniały wtedy, a ostatecznym celem było zagwarantowanie zespołowi ogólnokrajowego znaczenia i możliwości nagrań.
"No Fear", został wydany na miejscu i poza nią jako siedmiocalowy singiel na winylu. Został oddany do miejscowych sklepów ,ale sprzedawał sie ciężko. Zespół zagrał serię koncertów   promujacych go. Dystrybucję krajową uzyskano przez  Lightning and Rough Trade,a singiel był grany w Radio One Johna Peela. To wystarczyło, aby zapewnić zespołowi kontrakt z amerykańską wytwórnią Sire Records;siedzibą zespołów takich jak "The Ramones" i "Talking Heads".
Ze względu na sukces tego projektu inni lokalni artyści zgłosili zainteresowanie ewentualnymi nagraniami. Były one zawsze ograniczone, ponieważ był zawsze problem z ich finansowaniem . Niektóre planowane nagrania nigdy nie ujrzały światła dziennego. Jednym z przykładów było nagranie dziewczęcej grupy "The Straits", która była w trasie z "The Tom Robinson Band" w tym czasie)
Były też późniejsze nagrania  "The Squares", (z których niektóre zostały wydane), pod nazwą "The Bright Carvers" i inne, które nigdy nie zostały wydane .

                                    Katalog wytwórni:
     abt 1     The Squares      No Fear ‎(7")     1978   
    ABT3     Overlord      Lucy ‎(7", Single)     1978   
    ABT 4     The Squares      Buddy Holly ‎(7")     1980   
    ABT 6     The Bright Carvers     24 Hours ‎(7", Single)     1986   
    ABT 7     The Bright Carvers     Going Deaf ‎(7", Single)     1987   
    none     Zed Warren Music To Watch Girls By ‎(7")     1984
 

Alive Records

Alive Records ,której początek sięga 1993r,to wytwórnia mocno związana z pionierską na rynku niezależnym Bomp Records.Jej katalog zawiera fuzję punka i noise music,zespoły z kręgu Detroit,a także prostu rock' n' roll. Otwiera drzwi dla psychopatycznych twórców wszelkiej maści,łączac razem wykonawców pory obecnej jak :Thee Michelle Gun Elephant, The Black Keys i Big Midnight z reedycją pionierów tych gatunków-MC5 czy Swell Maps.Wytwórnia była czynnikiem odrodzenia się wysoce energetycznego Detroit sound i pomogła ożywić duch pionierskiego punka ,co było zalążkiem powstania Disaster Rec i Total Records we współpracy z ex-menadżerem MC5,Johnem Sinclairem. Ten ostatni na początku 1994r wraz z Patrickiem Boisselem wydali serię retrospektywnych płyt MC5.
W 1998 roku wytwórnia zaczyna wydawać materiał bieżący,a więc nagrania znakomitego gitarzysty Davie Allana,legendę brytyjskiego undergroundu-Micka Farrena z zespołem Deviants,czy wykonawcę surfa-The Silencers.
W tym samym roku filia Alive-Total Energy wydaje kompilację Motor City Burnin',grup prezentujących klasyczne brzmienie lat 60-tych,punka i garażowego brzmienia a la Michigan;MC5, RATIONALS, SONIC'S RENDEZ-VOUS BAND, STOOGES, GORIES, DIRTYS, RAMRODS, DESTROY ALL MONSTERS, QUESTION MARK & The MYSTERIANS, BIG CHIEF, JOHN SINCLAIR & WAYNE KRAMER, UP, ROCKETS, MITCH RYDER .
W tym samym roku Duane Peters ,lider U.S.Bombs i The Hunns decyduje się założyć nową wytwórnię płytową-Disaster,która stała się z czasem filią Alive,po nawiązaniu współpracy z Patrickiem Boisselem w 2000r.Disaster wydaje trash,punk,glam i rock' n' roll.

The Law

The Law jest indie rockowym zespołem z Dundee w Szkocji . Ich debiutancki album " A Measure Of Wealth " ukazał się we wrześniu 2009 roku za pośrednictwem własnej wytwórni Local Boy Records (dystrybuowanej przez Universal, via Absolute). Pierwszy singiel poprzedzajacy  album "Do not Stop, Believe", został wydany w dniu 20 lipca 2009r. Drugi singiel z albumu "The Chase" został wydany w dniu 14 września 2009 r.Grupę tworzą Stuart Purvey (wokal), Stevie Anderson (gitara), i bracia Martin Donald (perkusja) i Simon Donald (bas).

Wczesne sesje nagraniowe dały obiecujące wyniki i kilka niezależnych pojedynczych wydawnictw w 2007 roku - "Milk & Honey" i "Still Got Friday To Go" - które weszły na listę UK Indie Chart . To umożliwiło im zaistnienie w mediach, i w krajowej prasie muzycznej, takiej jak NME , oraz   na antenie m.in. BBC Radio 1 i sieci XFM . Rok zakończyli na wysokim poziomie, otrzymującTartan Clef Music Award dla  "przełomowego zespołu XFM ".

Zespół spędził większość 2008 roku na pisaniu, nagrywaniu, miksowaniu i masteringu piosenek na debiutancki album. Podstawą procesu były sesje w Sawmills Studios w Kornwalii z producentem Stanem Kybertem.

Ich debiutancki album " A Measure Of Wealth " został wydany w dniu 28 września 2009 z własnym nadrukiem zespołu   Local Boy Records (spółka zależna od Universal).

Pierwszy singiel, pochodzący z albumu - "Don’t Stop, Believe" - został wydany w dniu 20 lipca 2009 roku, otrzymując miejsce na antenie   takich stacji jak  BBC Radio 1 , BBC 6 Music , XFM , Clyde, Tay itp.

Drugi singiel, "The Chase" ze wspomnianego albumu został wydany w dniu 14 września,.

Piosenka zespołu "Do not Stop, Believe" została wykorzystana w trailerze do filmu   Człowiek, który gapił się na kozy z udziałem George'a Clooneya i  Ewana  McGregora   w 2010 rok.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Still Got Friday To Go	The Law	09.2007	144[1]	-	Relentless REL-42	[written by Stevie Anderson, Stuart Purvey][produced by Robyn Wynn Evans]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Measure Of Wealth	The Law	09.2009	-	-	Local Boy LOCAL3	[produced by Jan "Stan" Kybert]

Fitz and The Tantrums

Fitz And The Tantrums to  amerykański zespół indie pop i neo soul  z Los Angeles , który powstał w roku 2008. Jego skład stanowią:Michael "Fitz" Fitzpatrick (śpiew), Noelle Scaggs (śpiew/tamburyn; współpracowała między innymi z Black Eyed Peas), James King (saksofon), Jeremy Ruzumna (klawisze), John Wicks (perkusja) i Joseph Karnes (gitara basowa).

Dzięki temu, że ich piosenki odkrył Adam Levine z Marron 5, FATT mieli okazję otwierać koncerty tej formacji.

Debiutancką płytą grupy z Los Angeles była niezależnie wydana "Pickin' Up The Pieces" z 2010 roku. Pochodzi z niej przebojowy kawałek "MoneyGrabber". Fitz And The Tantrums mają już na koncie występy na wielu ważnych festiwalach, jak Pukklepop, Coachella, Lollapalooza, a także Austin City Limits.
Zespół nagrał swoją debiutancką EP-kę  Songs for a Breakup, Vol. 1 , w pierwszej połowie 2009 roku w domu Fitzpatricka w Los Angeles. Płytka została po raz pierwszy wydana w dniu 11 sierpnia 2009 roku przez Canyon Productions. We wrześniu 2009 roku koncertowali z Hepcat i Flogging Molly . W listopadzie 2009 roku zespół otworzył osiem koncertów   Maroon 5, Back to School Tour.W grudniu 2009 roku zespół nakręcił oficjalny teledysk do pierwszego singla, "Breakin 'the Chains of Love", który został wyreżyserowany przez Joshuę Leonarda .

W marcu 2010 roku Fitz and The Tantrums grał na  festiwalu SXSW w Austin w Teksasie . W dniu 15 kwietnia 2010 roku, otwierają koncert legendy ska  The Specials na ich trasie koncertowej w Ameryce Północnej w Club Nokia w Los Angeles. W dniu 26 kwietnia 2010 roku, Dangerbird Records ogłosiła, że podpisała kontrakt nagraniowy z zespołem. Ich pierwszy  album Pickin Up the Pieces , został wydany w dniu 24 sierpnia 2010. Producent Chris Seefried był także współautorem piosenek na płycie.
Zespół wykonał utwory " MoneyGrabber " i "Don't Gotta Work It Out" na  Jimmy Kimmel Live! telewizji ABC w Los Angeles w dniu 12 stycznia 2011. W dniu 28 lutego zagrali "MoneyGrabber" w audycji  " Conan" stacji TBS i 5 kwietnia w NBC w The Tonight Show z Jay Leno , ponownie wykonali tę piosenkę. W 2011 roku zespół ogłosił  amerykańskie  i międzynarodowe turnee April Smith and the Great Picture Show . Na jesieni 2011 roku,mieli swój pierwszy występ na Austin City Limits Music Festival .
Drugi album zespołu , More Than Just a Dream , został wydany 7 maja 2013, w Elektra Records . Został wyprodukowany przez Tony Hoffera . Album zawiera singiel " Out of My League ", który osiągnął numer jeden na Billboard 's Alternative Songs Chart w dniu 30 września 2013 roku .Francuska wersja "Out of My League" została wydany i grana na kanadyjskim radio. Ta wersja posiada większość wersetów śpiewanych w języku francuskim, a refren pozostał w języku angielskim. Drugi singiel z albumu, "The Walker", osiągnął również numer jeden na liście Billboard Alternative .
W marcu 2016 roku zespół wydał singel, "HandClap", z kolejnej płyty ,Fitz and the Tantrums. Album został wydany w dniu 10 czerwca 2016 roku i był promowany na 2016 Get Right Back Summer Tour. W lipcu 2016 występowali na Slossfest w Birmingham, Alabama .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
MoneyGrabber	Fitz and The Tantrums	08.2011	-	2.Adult Alternative Songs	Dangerbird	[gold-US][written by Chris Seefried, Michael Fitzpatrick][produced by Chris Seefried, Michael Fitzpatrick]
Out of My League	Fitz and The Tantrums	02.2013	-	101	Dangerbird 0-535036	[gold-US][written by Noelle Scaggs, Michael Fitzpatrick][produced by Tony Hoffer]
The Walker	Fitz and The Tantrums	04.2014	-	67[12]	Elektra	[gold-US][written by Noelle Scaggs, Michael Fitzpatrick,James King][produced by Tony Hoffer]
HandClap	Fitz and The Tantrums	11.2017	-	53[20]	Elektra 075678662171	[gold-US][written by Sam Hollander][produced by Ricky Reed]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pickin' Up the Pieces	Fitz and The Tantrums	08.2010	-	140[3]	Dangerbird DGB051V	[produced by Chris Seefried, Michael Fitzpatrick]
More Than Just a Dream	Fitz and The Tantrums	05.2013	-	26[8]	Dangerbird 534918	[produced by Tony Hoffer]
Fitz and the Tantrums	Fitz and The Tantrums	06.2016	-	17[20]	Dangerbird 554394	produced by Jesse Shatkin ,Ricky Reed, Michael Fitzpatrick ]

Porn Kings

Porn Kings był zespołem club-dance z Liverpoolu. Założony przez Davy T, Paula Rowlanda i Dana Evansa. Pierwszy singiel grupy ukazał się jako white label o nazwie "Pumping the Junk", zawierający oryginalne sample z utworu Josha Winka "Higher State of Consciousness". Nagranie zostało bardzo szybko przejęte przez wytwórnię AATW z siedzibą w Blackburn, gdzie był przerobiony i przemianowany na "Do No Good" w 1996 roku. Debiutanckie nagranie stało się hitem w Niemczech, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Wydali album, Up to No Good, w 1999 roku. Dodatkowo, zrobili remiksy dla DJ Quicksilvera, Younga MC, Josha Winka, i Pameli Fernandez. Ich utwór "We're Watching You" znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu z 2001 roku w, The Hole z udziałem Thory Birch i Keira Knightley'a.
Kenny Hayes dołączył do grupy, aby napisać drugi singiel. Inne hity w Wielkiej Brytanii to "Amour (c'mon)", "Do Wildstyle", "Sledger " i " Shake Ya Shimmy " .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Up to No Good	Porn Kings	09.1996	28[6]	-	All Around The World 12 GLOBE 145	[written by Evans,Rowland,David O'Connor][produced by The Porn Kings][22[10].Hot Disco/Dance;Submarine 37 018 12"]
Amour (C'mon)	Porn Kings	06.1997	17[7]	-	All Around The World 12 GLOBE 152	[written by Evans,Rowland,David O'Connor][produced by The Porn Kings]
Up To Tha Wildstyle	Porn Kings vs. DJ Supreme	01.1999	10[9]	-	All Around The World 12 GLOBE 170	[written by Evans, Nwohia, Rowland,O'Connor, Josh Wink, McLean][produced by DJ Supreme, Porn Kings]
Sledger	Porn Kings	02.2001	71[2]	-	All Around The World 12 GLOBE 229	[written by David O'Connor][produced by Deejay Davy T]
Shake Ya Shimmy	Porn Kings vs. Flip & Fill feat. 740 Boyz	03.2003	28[11]	-	All Around The World 12 GLOBE 213	[written by Vargas, Rosa][produced by Flip & Fill]

Porcupine Tree

Porcupine Tree narodził się w 1987 jako ujście dla poszukiwań muzycznych Stevena Wilsona (urodzony w Londynie, 3 listopada 1967) dokonywanych w jego domowym studio, na obszarze psychodelii oraz muzyki eksperymentalnej i progresywnej. Faktycznie Wilson tworzył już poprzednio przez kilka lat muzykę ważniejszą od tej; był on dojrzałym muzycznie nastolatkiem, który nauczył się grać na gitarze i instrumentach klawiszowych. Projekt pod nazwą Porcupine Tree rozpoczął swój żywot jako żart dwóch przyjaciół. Steven Wilson i jego przyjaciel Malcom Stocks podchwycili niemal całkowicie fikcyjną historię legendarnej grupy z lat 70-tych. Uzupełnili członkami nie istniejącego zespołu oraz absurdalną dyskografią i nazwali - The Porcupine Tree. Dla poparcia tej historii Steven nagrał kilka godzin muzyki nagranej przypuszczalnie przez wymyślony zespół.
Na początku 1989 r. Steven ocenił część z tego materiału, przygotowanego dla własnej przyjemności, wystarczająco dobrze, by zestawić kasetę pt. "Tarquin's Seaweed Farm" i wysłać jej kopie do osób, które mogłyby się nimi zainteresować. Jeden z egzemplarzy kasety powędrował do angielskiego pisma podziemia muzycznego, zatytułowanego Freakbeat, kierowanego przez Richarda Allena i Ivora Truemana. Nieznani w tym czasie Stevenowi, zajęci byli właśnie tworzeniem własnej wytwórni płytowej i pomimo, iż dali taśmie raczej przeciętną recenzję w magazynie, zaprosili Porcupine Tree do współpracy i umieszczenia własnego utworu na ich pierwszym wydawnictwie - kompilacyjnym albumie z muzyką najlepszych zespołów psychodelicznego podziemia.
Tymczasem Steven rozpoczął dystrybucję muzyki Porcupine Tree w formie "Tarquin's Seaweed Farm", a zaraz potem - "The Nostalgia Factory". Obie kasety uzupełnione zostały książeczkami z wymyśloną historią i innymi mylącymi informacjami. Wydawnictwa te wzmocniły zainteresowanie podziemia muzycznego zespołem, który pojawił się na wydawnictwie nowopowstałej wytwórni, nazwanej Delerium. Miała to być pierwsza kompilacja pt. "A Psychedelic Psauna", zawierająca utwór Porcupine Tree "Linton Samuel Dawson". Delerium wznowiło także pierwsze 2 kasety Porcupine Tree.
Krótko potem Steven został zaproszony, jako jeden z pierwszych artystów, do wydania własnego materiału pod nazwą nowej wytwórni - Delerium. Zaproszenie wytwórni obejmowało wznowienie 2 kaset jako podwójnej płyty długogrającej, ale Steven zdecydował się wybrać najlepszy materiał i umieścić go na podwójnym albumie, który nazwał "On the Sunday of Life...". Większość z pozostałej muzyki z oryginalnych taśm ukazała się później na albumie "Yellow Hedgerow Dreamscape").
Płyta "On the Sunday of Life..." ukazała się na początku 1992 r. w niewielkim nakładzie 1000 egzemplarzy, w eleganckim opakowaniu. Forma wydania była interesująca dla prasy i publiczności, dlatego też niski nakład szybko wyczerpał się i album został wydany w wersji CD. Wśród innych utworów, jakie płyta zawierała znalazł się także przyszły klasyk zespołu, często wykonywany na koncertach na bis - "Radioactive Toy". Po 2000 egzemplarzy "On the Sunday of Life..." sprzedaż osiągnęła 20,000 płyt.
W czasie, gdy ukazywały się pierwsze wydawnictwa sygnowane nazwą Porcupine Tree inna grupa Stevena - NO MAN podpisała umowę z One Little Indian (wytwórnią Bjork, The Shamen i innych) i rozpoczęła wydawanie płyt, które zostały przyjęte entuzjastycznie przez prasę. Powodzenie NO MAN pozwoliło Stevenowi porzucić pracę muzyczną na komputerze i stać się profesjonalnym muzykiem. Mógł też poświęcić więcej czasu swojemu "pobocznemu projektowi". Jako, że pierwszy album Porcupine Tree w niektórych przypadkach stanowił nostalgiczny powrót Stevena do jego ulubionej muzyki lat 60-tych i 70-tych, zdecydował się on na kontynuowanie działalności Porcupine Tree i rozwój jego brzmienia w kierunku nowych i bardziej współczesnych obszarów. Pierwszym owocem nowych sesji był 30-minutowy singiel, który łączył w sobie brzmienie The Orb (wtedy ważny zespół dla jego muzyki) i płynne rockowe solówki gitarowe, a wszystko to połączone razem z narracją wziętą z propagandowych płyt LSD z lat 60-tych. Singiel ten okazał się najważniejszym sukcesem w podziemiu, osiągając niezależną angielską 20 i stanowiąc doskonały dowód na rozpad granic pomiędzy najbardziej charakterystycznymi gatunkami muzycznymi lat 90-tych.
Faktycznie "Voyage 34" był przewidywany na podwójny album Porcupine Tree "Up the Downstair". Jednakże, kiedy ustalono datę wydania płyty na środek 1993 r. zapadła decyzja, by nie włączać tego utworu na nowy album, dlatego też ukazał się on w formie pojedynczej płyty. "Up the Downstair" został przyjęty z zachwytem, a Melody Maker określił go jako "psychodeliczne arcydzieło.... jeden z albumów roku". Muzyka na płycie była kontynuacją połączenia muzyki dance i rocka, a w jej nagraniu gościnnie brało udział dwóch przyszłych, pełnoprawnych członków Porcupine Tree: Richard Barbieri (przedtem w Japan) i Colin Edwin.
W listopadzie 1993 r. "Voyage 34" został wznowiony na 12-calowym singlu, ale w wersji zremiksowanej przez Astralasia. Nawet bez pojawiania się na antenie radiowej singiel zdołał wejść na listę NME i znajdował się tam przez 6 tygodni, po czym stał się klasykiem podziemia muzycznego.
Popularność Porcupine Tree wzrosła do tego stopnia, że niemożliwe stało się dłuższe ignorowanie próśb o występy zespołu na żywo. W ten sposób w grudniu 1993 r. Porcupine Tree stał się zespołem z prawdziwego zdarzenia; poza Stevenem w składzie znaleźli się: Colin Edwin (bas), Chris Maitland (perkusja) i Richard Barbieri (instrumenty klawiszowe). Wszyscy trzej nowi członkowie grupy pracowali ze Stevenem w poprzednich latach przy okazji innych projektów. Ci wspaniali muzycy określili brzmienie i kierunek rozwoju Porcupine Tree. Nowy wizerunek grupy został natychmiast zilustrowany przez album "Spiral Circus" (wydany na płycie winylowej w 1996 r.), a zawierał nagrania z pierwszych 3 występów zespołu oraz sesję nagraniową dla Marka Radcliffe'a z BBC Radio One, który był wczesnym orędownikiem Porcupine Tree.
Nowa muzyka była już gotowa. Następny album nie mógł ukazać się aż do początku 1995 r., ale został poprzedzony klasycznym singlem "Stars Die/Moonloop". Były to ostanie 2 utwory zarejestrowane podczas sesji nagraniowej do nowego albumu, a zarazem pierwsze charakteryzujące nowy skład. Następny album "The Sky Moves Sideways" stanowił rozległą przestrzeń melodii oraz eksperymentów z rockiem i muzyką ambient, ale jednocześnie był przejściowym wynikiem pracy zespołu - znalazł się na nim materiał zarejestrowany przed uzupełnieniem składu zespołu, jak i po dołączeniu nowych muzyków. Większość czasu na albumie zajmuje 35-minutowy utwór tytułowy, który, w zamierzeniach Stevena, miał zajmować cały album! "The Sky Moves Sideways" również wszedł na listy: NME, Melody Maker i Music Week. Razem z "Moonloop" EP album ten był pierwszym, który został wydany także w Ameryce, jesienią 1995 r. Przyciągnął uwagę prasy, która odniosła się do niego bardzo życzliwie - po obu stronach Atalntyku. Zespół promował płytę przez rok licznymi koncertami w Wielkiej Brytanii, Holandii, Włoszech i Grecji.
Nie do końca zadowoleni z pół-zespołowej i pół-solowej natury "The Sky Moves Sideways" Porcupine Tree szybko zabrali się do wykonania zadania zarejestrowania pierwszego odpowiedniego, jak na pełny zespół przystało, albumu i pracowali sporadycznie przez następny rok nad odkrywaniem bardziej spójnego i ambitniejszego brzmienia rockowego.
Maj 1996 r. przyniósł pierwsze owoce tej sesji - singiel "Waiting", który wszedł na wszystkie angielskie listy przebojów oraz na angielska listę kierowaną do całej Europy. Singiel ten poprzedzał "Signify" - pierwszy album w pełni odzwierciedlający moc brzmienia zespołu na żywo, łączący liczne rockowe i awangardowe style, a jednocześnie ulegający wielu wpływom i nie polegający na jednym stylu. Większość europejskich pism opisywała nowy album, włącznie z angielskim magazynem Q, określając "Signify", jako "album pełen mocy". Zespół wyjechał na, zakończoną pełnym sukcesem, trasę koncertową.
Porcupine Tree zwiększali swą popularność za granicą przez cały 1997 r. i w marcu zagrali dla ponad 5 tys. publiczności w Rzymie, przez trzy noce - wszystkie z tych koncertów zostały zarejestrowane tworząc koncertowy album "Coma Divine", mający się ukazać w 1997 r.
Płyta ta była pożegnalnym wydawnictwem zespołu dla Delerium Records, która nie była w stanie sprostać wymaganiom i rosnącej popularności zespołu na świecie (jednakże Richard Allen z Delerium wciąż pomaga grupie wraz ze swą kompanią Big Brother Management). Późnym rokiem 1997 pierwsze trzy płyty zespołu zostały zremasterowane i wznowione. "Signify" została wydana w USA w wytwórni Milesa Copelanda ARK 21.
Steven, Richard, Colin i Chris spędzili cały 1998 r. na nagrywaniu swojego piątego albumu studyjnego, wydawnictwa, które odzwierciedla ruch zespołu w kierunku bardziej "piosenkowego" brzmienia. W czasie nagrywania zespół nie był przydzielony do żadnej wytwórni płytowej, ale później muzycy podpisali umowę z międzynarodową wytwórnią Snapper/K-Scope i w marcu 1999 r. został wydany album "Stupid Dream", promowany przez długą trase koncertową w Wielkiej Brytanii, Włoszech, Grecji, Holandii, Belgii, Szwajcarii, Niemczech, Francji, Polsce i Stanach Zjednoczonych. Trzy single pochodzące z tego albumu - "Piano Lessons", "Stranger By the Minute" i "Pure Narcotic" - zostały dobrze wypromowane w USA i w Europie i zajmowały dobre miejsca na angielskich niezależnych listach i playlistach stacji radiowych.
Chociaż początkowo album spowodował niepewność niektórych starych fanów, to jednak zjednał zespołowi nowych wielbicieli i spowodował, że płyty zespołu sprzedawały się lepiej i były przyjmowane z większym uznaniem niż dotychczas. Zespół zakończył rok 1999 koncertem w Scali w Londynie.
Czas spędzony na poszukiwanie wytwórni płytowej nie był czasem zmarnowanym, bo już w kilka miesięcy po wydaniu "Stupid Dream" grupa była gotowa do rozpoczęcia pracy na nowym albumem. Zarejestrowany podczas okresu przejściowego materiał na nowy, milenijny album, ukończono w lutym 2000 r. Z aranżacją instrumentów smyczkowych, o którą zadbał Dave Gregory z XTC "Lightbulb Sun" zbudowany na mieszance liryczności, soundscapu i rockowej dynamiki "Stupid Dream", ukazywał, w sposób jeszcze bardziej intensywny, że zepół w pełni kontroluje swoje brzmienie. Album został wydany 22 maja 2000 r., a poprzedził go singiel "Four Chords That Made a Million". Koncert w Scali w Londynie rozpoczął krótką trasę koncertową po Wielkiej Brytanii, a po niej - występy na kilku festiwalach w Europie, a co ważniejsze - występy jako support przed koncertami Dream Theater.
Przełom roku 2000/2001 stał pod znakiem koncertów. Pierwsze występy w Izrealu i pierwsza poważna trasa po Niemczech. W tych krajach wydany został album "Lighbulb Sun" w rozszerzonej dwupłytowej wersji, a w maju kolejny album "Recordings", będący limitowanym zbiorem utworów, które ukazały się na EPkach wydanych przy okazji dwóch ostatnich albumów. Był to także ostatni album wydany w ramach konraktu z wytwórnią Snapper/KScope. Po krótkiej, czerwcowej trasie w Stanach Zjednoczonych, zespół podpisał nowy kontrakt płytowy z wytwórnią Lava/Atlantic Records.
W lutym 2002 roku, po 8 latach współpracy, pierwszy skład zespołu upuścił Chris Maitland. Do zespołu dołaczył nowy perkusista Gavin Harrison. W marcu ukazał się album "Stars Die - the Delerium Years 1991-97", retrospecyjny zestaw utworów z wczesnych dokonań zespołu. W tym samym czasie rozpoczeły się nagrania do kolejnego albumu, pierwszego w nowym składzie, z materiałem stworzonym przez Stevena przez 2 ostatnie lata. Sesje nagraniowe odbywały sie w Londynie i Nowym Jorku, pod okiem Paula Northfielda (Rush, Ozzy Osbourne, Hole) oraz Dave'a Gregory, którzy mieli duży wpływ na tworzenie materiału. Mixowanie albumu obyło sie w maju w Los Angeles pod okiem Tima Palmera. Podczas krótkiem, przedpremierowej trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii, w lipcu 2002, zespołowi towarzyszył gitarzysta i wokalista John Wesley. Podczas występów zespół był żywiołowy przyjmowany zarówno przez starych, jak i nowych fanów.
Długo oczekiwany album "In Absentia" ukazał się, pod znakiem wytwórni Lava Records, w październiku 2002 roku (europejskie wydanie w styczniu 2003). Jest to najbardziej kompletny i spójny zestaw utworów do tej pory, prezentujący mocniejsze brzmienie zespołu w niektórych utworach, ale także kompozycje delikatne i piękne. Album zebrał dobre recenzje na całym świecie i pomimo znikomej obecności w eterze stał się najlepiej sprzedanym albumem w historii zespołu, osiągając pułap 100 tys. egzemplarzy w pierwszym roku po wydaniu. Promocja płyty objęła 4 trasy koncertowe w Europie i Ameryce Północnej, w tym jedna wspólna z szwedzką grupą Opeth. Podczasy tych tras zespół dopracował elementy wizerunku scenicznego pod okiem filmowca i fotografa Lasse Hoile, który stworzył mroczny i surrealistyczną otoczkę dla muzyki Porcupine Tree. Występy promocyjne zakończono 30 listopada w wypełnionej po brzegi hali London Astoria.
W roku 2003 uruchomiono także sklep online. Pierwszym wydawnictwem, które sie pojawiło pod tym znakiem był album z sesji w waszyngtońskim radiu XM Radio. Zespół planuje publikować w ten sposób całą serię świetnie nagranych i wydanych występów na żywo.Wydano także reedycje wcześniejszych albumów: "Stupid Dream" oraz "Lightbulb Sun".
Na początku roku 2004 zespół rozpoczął prace nad nowym albumem "Deadwing", drugim dla wytwórni Lava/Atlantic. Inspiracją albumu jest scenariusz, który być może doczeka się kiedys realizacji, napisany prze Stevena i Mike Benniona. Z zakończoną w listopadzie 2004 sesją nagraniową, nakładem albumów dochodzącym do pół miliona płyt na całym świecie, niespotykną do tej pory skalą oczekiwać wobec nowych utworów i zwiększającym się zainteresowaniem mediów zespołem, Porcupine Tree jest już gwiazdą na skalę globalną.
"Deadwing" został wydany wiosna 2005 w Europie i USA w dwóch wersjach: stereo i 5.1 Surround. Album poprzedziły dwa single: "Shallow" w USA i "Lazarus" w Europie. Rozpoczęta trasa promocyjna obejmie Wielką Brytanię, Europę i Stany Zjednoczone i będzie kontynuowana przez cały rok. Na potrzeby nowago albumu stworzono dedykowany mikrosite www.deadwing.com.
Dodatkowo "Deadwing" został wybrany albumem roku przez czytelników pisma "Classic Rock". Popularność zespołu stopniowo wzrastała. Nieco cięższa niż dotychczas muzyka obecna na "Deadwing" i "In Absentia" spodobała się nie tylko starym fanom, ale i pozyskała zespołowi rzeszę całkiem nowych. Co więcej, ich wydania w formacie 5.1 DVD-Audio, sprawiły, że produkcja płyt PT stała się synonimem najwyższej jakości. Obydwa albumy zdobyły bowiem nagrody Surround Music Award za najlepiej zmiksowaną w tym formacie płytę.
Pod koniec 2005 r. przedstawicielem zespołu w Europie została firma Roadrunner.
W październiku 2006 roku ukazało się pierwsze DVD jeżozwierzy, zatytułowane "Arriving Somewhe..." zawierające zapis koncertu (a właściwie dwóch) z Chicago z trasy promującej "Deadwing". Płyta zebrała dobre recenzję zarówno za znakomitą oprawę wizualną jak i dźwiękową. Magazyn "Sound and Vision" napisał: "Jeśli chodzi o miksowanie dźwięku w formacie surround, Porcupine Tree to już klasa sama w sobie".
Pod koniec 2006 roku zespół odbył krótkie tournee po Europie i USA, w czasie którego zaprezentował po raz pierwszy szerszej publiczności, w celu "przetestowania" materiał, który znaleźć się miał na albumie planowanym na 2007 rok. Dobre przyjęcie nowej muzyki oraz bootlegi krążące w Internecie spowodowały zaostrzenie apetytu fanów.
"Fear of a Blank Planet" ukazała się ostatecznie w kwietniu. Na albumie gościnnie wystąpili Alex Lifeson z Rush oraz Robert Fripp. Jemu równiez towarzyszy strona promocyjna www.fearofablankplanet.com. Motywem przewodnim tekstów jest tytułowe "puste" pokolenie dzisiejszych nastolatków, skupione głównie na seksie, alkoholu, narkotykach, karmione przemocą, pornografią i lekami psychotropowymi, pozbawione ciekawości świata i większych ambicji. Płyta odniosła największy sukces komercyjny w historii zespołu, osiągając choćby w Finlandii 16 pozycję na liście sprzedaży, w Holandii 13, w Niemczech 21,a w Polsce aż 11. Album zbierał również najlepsze recenzje w historii jeżozwierzowych wydawnictw. Popularność zespołu wzrosła naprawdę znacząco.
Płytę promowało wielomiesięczne tournee, podczas którego PT zawitało na trzy koncerty do Polski. W lipcu zagrali w Warszawie i Krakowie a podczas drugiej jego części, w Poznaniu. Po raz pierwszy w swojej historii zespół zagrał też koncert w Meksyku.
I tym razem nie obyło się bez nagród. FOABP znów została wybrana albumem roku przez czytelników "Classic Rock". Dodatkowo dostała nominację do nagrody Grammy w kategorii "Best Surround Sound Album".
W tak zwanym międzyczasie ukazała się epka "Nil Recurring", zawierająca odrzuty z sesji (najpierw dostępna wyłącznie w przykoncertowym sklepiku, od lutego 2008 w sprzedaży detalicznej). Dodatkowo zespół uraczył nas również albumem "We Lost the Skyline", będącym zapisem akustycznego koncertu, który Steven Wilson i John Wesley zagrali w październiku 2007 w sklepie płytowym w Orlando (USA). W kwietniu grupa zagra też po raz pierwszy aż w dalekiej Australii.
Kolejna studyjna płyta, The Incident, została wydana 14 września 2009 roku i szybko uzyskała status najlepiej sprzedającego się wydawnictwa w historii grupy. Ten dwupłytowy album zainspirowany został wypadkiem drogowym, obok którego przejeżdżał kiedyś Steven Wilson. Pierwszy krążek wypełnia tytułowy cykl utworów, opisywany jako "nieco surrealistyczny utwór o początkach i końcach, oraz o przeczuciu, że "po tym nic już nie będzie takie samo."" Podczas pierwszej części tournee zespół zawitał oczywiście do Polski, tym razem do Wrocławia. Po raz pierwszy w swojej historii zagrał również w Indiach.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Piano Lessons/Oceans Have No Memory	Porcupine Tree	04.1999	164[1]	-	Snapper Music SMAS7 103	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
Stranger by the Minute/Hallogallo	Porcupine Tree	10.1999	138[1]	-	Snapper Music SMAS7 107	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
Pure Narcotic/Nine Cats	Porcupine Tree	12.1999	175[1]	-	Snapper Music SMAS7 110	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
4 Chords That Made A Million/Orchidia	Porcupine Tree	05.2000	84[1]	-	K Scope SMAS7 111	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]
Shesmovedon/Novak	Porcupine Tree	07.2000	85[1]	-	K Scope SMAS7 120	[written by Steven Wilson][produced by Steven Wilson]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lightbulb Sun	Porcupine Tree	05.2000	161[1]	-	Snapper Music SMACD 827	[produced by Steven Wilson]
Deadwing	Porcupine Tree	03.2005	113[1]	132[1]	Gates Of Dawn GOD 009	[produced by Steven Wilson, Gavin Harrison, Richard Barbieri]
Fear of a Blank Planet	Porcupine Tree	04.2007	31[3]	59[2]	Roadrunner Records RR 8011-2	[produced by Porcupine Tree]
Nile recurring	Porcupine Tree	03.2008	137[1]	-	Peaceville	-
The Incident	Porcupine Tree	09.2009	23[3]	25[3]	Roadrunner Records RR 7857-2	[produced by Porcupine Tree]

Los Pop Tops

Los Pop Tops to grupa wokalno/instrumentalna założona w 1967 roku w Madrycie. W skład zespołu wchodzili José Lipiani, Alberto Vega, Ignacio Pérez, Julián Luis Angulo, Enrique Gómez, Ray Gómez oraz wokalista Phil Trim(ur. 5 stycznia 1940r. w Trynidadzie i Tobago).
W składzie zespołu znalazło się sześciu muzyków hiszpańskich plus... czarnoskóry wokalista pochodzący z Trynidad i Tobago. Phil Trim (tak nazywał się wokalista) zatrudniony został ponoć, by nadać wokalnej warstwie więcej "angielskości". W praktyce okazało się, że Trim był motorem grupy i jedynym twórcą ich przebojów. Dużo się jednak nie napracował i natworzył. Grupa rozwiązała się w 1973 roku. Muzyka Los Pop Tops charakteryzowała się klasycznym, popowym brzmieniem z wokalistą śpiewającym w stylu soul. Zespół słynął również z popowych aranżacji, utworów muzyki klasycznej.
Świat po raz pierwszy usłyszał o nich w 1968r. za sprawą piosenki "Oh Lord, Why Lord". Był to pierwszy popowy utwór wykorzystujący melodię z utworu muzyki klasycznej, a dokładniej z utworu Johanna Pachelbela "Kanon D-dur".
Najbardziej znany utwór zespołu Los Pop Tops to "Mamy Blue".

Single

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Oh Lord, Why Lord?/The Voice Of The Dying Man	Los Pop Tops	09.1968	-	78[4]	Calla 154	[written by Phil Trim][produced by Alain Milhaud]
Mammy Blue/Road To Freedom	Los Pop Tops	10.1971	35[6]	57[10]	ABC 11311	[written by H. Girard, P. Trim][produced by Alain Milhaud]

Partland Brothers

The Partland Brothers,kanadyjski duet rockowy, składał się z braci GP i Chrisa   założony w 1983 roku w Toronto, Ontario , najlepiej znany ze swojego hitu z 1987 roku, "Soul City."
The Partlands pochodzą z małej społeczności Colgan, na północ od Toronto. Grali w wielu miejscowych zespołach  przed przeniesieniem się do Toronto w 1979 roku i formując Oliver Heavyside (rzekomo nazwany na cześć brytyjskiego inżyniera, " Olivera Heaviside ").
.
 W 1982 roku, wzieli udział i wygrali konkurs " Q107 Homegrown", który przyciągnął uwagę Capitol Records. Ich pierwszy album jako Partland Brothers, Electric Honey, został wydany w 1986 roku, a pierwszy singiel "Soul City" przynoszący charakterystyczne wokalne harmonie braci znalazł się w Top 10 w Kanadzie i Top 30 w Stanach Zjednoczonych . Ten sukces przyniósł  im turnee z The Moody Blues i Beach Boys w Stanach Zjednoczonych, a także koncerty w roli głównej w domu w Kanadzie. Pojawili się również na American Bandstand i The Late Show with Arsenio Hall,co pomogło w ich popularności.

Ich grupa do występów na żywo miała doświadczonych wykonawców na żywo, w tym Toma Lewisa (bas), Johna Bride (gitara), Richarda Evansa (instrumenty klawiszowe), Grega Critchley'a (perkusja) i Mike Skinnera (sax). Był  on    nominowany do 1987 Juno Awards jako najbardziej obiecująca grupa  . Wyprodukowany przez Vini Poncia z obecnością wielu utalentowanych muzyków studyjnych, album został ponownie wydany w 1987 roku,z piosenką wyprodukowaną przez Jima Vallance    "One Chance", która była grana w wielu stacjach radiowych . W tym samym roku, ich piosenka "Outside the City" została użyta w horrorze Hello Mary Lou: Prom Night II .

Dopiero w 1990r wydali swój drugi album "Between Worlds", wyprodukowany przez Jona Goldsmitha (Bruce Cockburn). Zniknęło brzmienie Electric Honey, zastąpione  bardziej akustyczne rock'n'rollowe brzmienie. Przy udziale weteranów studyjnych, takich jak Rob Piltch, basista Steve Webster (Alannah Myles), perkusista John Anderson, gitarzysta Bill Dillon (Robbie Robinson, Daniel Lanois), Anton Fig (studyjny zespół  Davida Lettermana), Shawn Jackson, Ken Greer, Hugh Marsh Jorn Anderson i Lisa Dalbello, "Between Worlds" przeniósł Partlands bliżej swoich korzeni.

Bracia grali sporadycznie, promując inne talenty   m.in.   gitarzystę Refugee, Roba Kennedy'ego. Tak było to kolejne trzy lata,zmieniając wytwórnię  przed wydaniem ich ostatniego albumu studyjnego, Part Land, Part Water,  wydanego przez  Kinetic Records. Album został nagrany w Metalworks Studios w Mississauga, Ontario . Produkcja została oddana Kenowi Greerowi (gitarzyście Red Rider, producent Tragically Hip), który również grał na gitarze prowadzącej, pedal  steel, mandolinie, basie, i wszystkich klawiszach na płycie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Aus	Wytwórnia [US]	Komentarz
Soul City/Outside The City	Partland Brothers	05.1987	-	27[13]	Manhattan 50 065	[written by Chris Partland, G. P. Partland][produced by Vini Poncia]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Electric Honey	Partland Brothers	06.1987	-	146[5]	Manhattan 53 050	[produced by Vini Poncia]

Airborne Records

Rzadko wspominana niezależna wytwórnia, należąca do Noela Browna. Zawsze uważał, że Airborne pojawiła się i odeszła w latach 60-tych: z pewnością większość ich płyt pochodzi z tej dekady. Jednak ukazał się singiel  Airborne w 1974 roku, Newcastle United Cup Squad,"Black and White Army"/ "On The Way To Wembley" (NBP, 1200). Przypuszczalnie po to Noel Brown ożywił swoją wytwórnię, uśpioną przez wiele lat. Airborne wydała co najmniej dwadzieścia jeden płyt podczas okresu  1964- 68 przy użyciu tego samego katalogu NBP-0000,serię albumów, EP-ek i singli . Wydaje się, że koncentrowała się na jazzu i muzyce karaibskiej. Firma miała siedzibę na New Bond Street, London W1.

Katalog wytwórni:

1964     Michael Garrick     A Case of Jazz     NBP 0002               
1964     Michael Garrick     Moonscape     NBP0004
1964     Shake Keane     Calle Washington / Bossanova Trieste     NBP 0005       
1966     Gordon's Eight     The Nitwit     NBP 0007               
1966     Joyce Bond     It's All Right / Mrs. Soul     NBP 0011               
1968     Michael Garrick     Jazz Praises at St. Pauls     NBP 0021
1976     Newcastle United Cup Squad     Black And White Army     NBP 1200

Aladdin Records

W 1945 r. Leo i Edward Mesnerowie założyli przy Santa Monica Boulevard w Hollywood w Kalifornii wytwórnię Philo Records, a rok później zmienili jej nazwę na Aladdin. Firma we wczesnym stadium działalności wydawała muzykę Helen Humes, Wynoniego Harrisa i Lestera Younga, ale największe powodzenie osiągnęła po zatrudnieniu Teksańczyków - Charlesa Browna i Johnny'ego Moore'a ("Driftin' Blues"), Amosa Milburna ("Chicken Shack Boogie") oraz Lightnin' Hopkinsa w latach 1945 i 1946. W latach 40. i na początku lat 50. Aladdin był wciąż jednym z potentatów wśród niezależnych wytwórni z Zachodniego Wybrzeża; dla firmy tej nagrywali Floyd Dixon, Gatemouth Brown, Pee Wee Crayton, Lloyd Glenn i Peppermint Harris (następnych pięciu Teksańczyków), Louis Jordan, Lowell Fulson, Big Jay McNeely, Lynn Hope oraz grupa The Five Keys.
Artyści ci z pewnością dużo korzystali na profesjonalizmie Maxwella Davisa, tak w dziedzinie aranżacji, jak i gry na różnych instrumentach. W połowie lat 50. największe sukcesy wytwórnia Aladdin osiągnęła dzięki damsko-męskim duetom Shirley And Lee ("Let The Good Times Roll") oraz Gene And Eunice ("Ko Ko Mo"). Jednak sprzedaż płyt zaczęła stopniowo spadać pod koniec lat 50. i pomimo krótkiej poprawy dzięki płycie Thurstona Harrisa w 1957 r., bracia Mesner zdecydowali się sprzedać firmę Lew Chuddowi z wytwórni Imperial Records.

Wytwórnia płytowa założona w 1945 w Bevery Hills w stanie Kalifornia (USA) przez braci Leo i Eddiego Mesnerów. Początkowo istniała pod nazwą Philo Records, a rok później działała już jako Aladdin Records.
Swoją działalność zaczęła od wydawania nagrań Helen Humes, Wynoniego Harrisa i saksofonisty jazzowego Lestera Younga. Sukcesy komercyjne przyniosły jej płyty Charlesa Browna, Amosa Milbuma i Lightnin' Hopkinsa. W latach 40-tych była jedną z najlepiej prosperujących niezależnych firm płytowych na Wschodnim Wybrzeżu. Przeniosła swoją siedzibę do Los Angeles.
Producentami przygotowującymi materiał dla Aladdin byli Dave Bartholomew i Maxwell Davis, który aranżował wiele nagrań i pełnił rolę muzyka sesyjnego. Aladdin wydawała płyty takich wykonawców, jak "Big Jay" McNeely, Peppermint Harris, Lynn Hope, Lloyd Glenn, Floyd Dixon, Louis Jordan, Lowell Fulson i The Five Keys.
W połowie lat 50-tych odnosiła sukcesy dzięki nagraniom wykonawców rock and rolla, takim jak duety Shirley & Lee i Gene & Eunice oraz Thurston Harris oraz otworzyła filie Score, In Tro, 7-11, Ultra, Jazz West i Lamp.
Kiedy pod koniec lat 50-tych dochody firmy znacznie spadły, w 1961 została sprzedana Lwu Chuddowi, właścicielowi wytwórni Imperial.
 

Hity na singlowej liście przebojów Billboard Hot 100

Thurston Harris -Do What You Did ALADDIN-3399 01.1958r 57[8]
Thurston Harris - Little Bitty Pretty One ALADDIN-3398 10.1957r 6[17]
Thurston Harris - Over and over ALADDIN-3430 08.1958r 96[1]
Shirley And Lee - Let The Good Times Roll ALADDIN-3325 08.1956r 20[19]
Shirley And Lee - I feel good ALADDIN-3338 12.1956r 38[8]
Amos Milburn - Chicken Shack Boogie ALADDIN-3014 11.1948r 1.US R&B Chart
Amos Milburn - It Took A Long, Long Time ALADDIN-3014 11.1948r 6.US R&B Chart
Amos Milburn - Bewildered ALADDIN-3018 12.1948r 1.US R&B Chart
Charles Brown - Get Yourself Another Fool ALADDIN-3020 02.1949r 4.US R&B Chart
Charles Brown - Long Time ALADDIN-3021 03.1949r 9.US R&B Chart
Amos Milburn - Hold Me Baby ALADDIN-3023 04.1948r 2.US R&B Chart
Charles Brown - Trouble Blues ALADDIN-3024 04.1949r 1.US R&B Chart
Amos Milburn -In The Middle Of The Night ALADDIN-3026 06.1949r 3.US R&B Chart

Poppy Family

Na czele tego prezentującego muzykę folk kanadyjskiego kwartetu stali Terry Jacks (ur. w Winnipeg) i Susan Jacks (właśc. Susan Peklevits, ur. w Vancouver). Terry związany był wcześniej z działającą w Vancouver grupą The Chessmen, którą opuścił, by nawiązać współpracę z wokalistką Susan Peklevits (z którą się później ożenił). Skład formacji Poppy Family poszerzyli później Craig MacCaw — grający na gitarze i organach — i Satwan Singh (instr. perkusyjne; wcześniej grał na tabli z Ravi Shankarem). W 1970 r. zespół zanotował na swoim koncie międzynarodowy przebój „Which Way You Goin' Billy", który nagrał i po raz pierwszy wydał rok wcześniej w Wielkiej Brytanii. W ciągu następnych trzech lat na amerykańskiej liście przebojów udało im się umieścić jeszcze cztery utwory, po czym w 1973 r. Terry i Susan rozwiedli się. Rozeszły się także ich drogi zawodowe. Mimo że Susan była główną wokalistką Poppy Family, jej późniejsze solowe nagrania dla wytwórni Mercury i Epic nie odnios­ły spodziewanych sukcesów. Stały się one za to udziałem Terry'ego, który nagrał własne wersje kompozycji Jacquesa Brela i Roda McKuena „If You Go Away" i „Seasons In The Sun".

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

UK

US

Wytwórnia [US]

Komentarz

Which Way You Goin' Billy? / Endless Sleep

Poppy Family feat Susan Jacks

03.1970

7[14]

2[17]

London 129

[gold][written by Terry Jacks,Susan Jacks][produced by Terry Jacks]

That's Where I Went Wrong / Shadows on My Wall

Poppy Family feat Susan Jacks

08.1970

-

29[13]

London 139

[written by Terry Jacks,Susan Jacks][produced by Terry Jacks]

Where Evil Grows / I Was Wondering

Poppy Family

07.1971

-

45[12];B:100[2]

London 148

[written by Terry Jacks,Susan Jacks][produced by Terry Jacks]

No Good to Cry / I'll See You There

Poppy Family

12.1971

-

84[4]

London 164

[written by Terry Jacks,Susan Jacks,Al Anderson][produced by Terry Jacks]

Good Friends / Tryin'

Poppy Family

02.1972

-

105[4]

London 172

[written by Terry Jacks][produced by Terry Jacks]

You Don't Know What Love Is/Another Year, Another Day

Susan Jacks and Poppy Family

05.1973

-

116[2]

London 182

-

Susan Jacks

You're a Part of Me / I'd Rather Know You

Susan Jacks

03.1975

-

90[5]

Mercury 73 649

[written by K. Carnes][produced by Harry Hinde]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Which Way You Goin' Billy?	Poppy Family	06.1970	-	76[11]	London 574	-

Popinjays

Zespół założony w 1988r w Londynie w składzie: Wendy Robinson (ur. 6.04.1964 w Huddersfield w hr. Yorkshire, Anglia; śpiew, kompozycje) i Polly Hancock (ur. 16.07.1964 w Berkeshire, Anglia; gitara, śpiew), wspomagane przez perkusję programowaną. Duet debiutował w Timebox Club, by przejść do bardziej renomowanego pubu Bull & Gate, a wreszcie założyć swój własny Pop Club. W 1989 do zespołu dołączyła basistka Dana Baldinger (ur. 26.12.1963 w Kalifornii, USA).
Typowo popowa, nieco infantylna muzyka zespołu spodobała się wytwórni One Little Indian . Po nagraniu pierwszego singla Dane zastąpiła Anne Rogers (ur. 17.10.1962 w Nowy Jorku, USA).
Album Bang Up To Date With The Popinjays byt zabawny, a wideoklip "Vote Elvis" nagrany z udziałem Cathal Coughlan z Fatima Mansions przypominał swawole Monkees z lat 60-tych. Z końcem 1990r programowaną perkusję zastąpił rzeczywisty Seamus Feeney (ur. 19.11.1964 w Middlesex, Anglia), co łączyło się z zainteresowaniem Popinjays w Ameryce.
Album Flying Down To Mono Valley nie wniósł wiele nowego i dopiero kolejny, Tales From The Urban Praire, potwierdził zmianę stylu. Country rock oraz melancholijne kompozycje i teksty zaskoczyły pozytywnie recenzentów i negatywnie znaczną część fanów, zwolenników tradycyjnych utworów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Please Let Me Go	Popinjays	.1990	-	-	One Little Indian 040TP 12	[produced by Brian Pugsley , Popinjays]
Vote Elvis	Popinjays	.1990	-	17.Modern Rock	One Little Indian 045TP 12	[written by Hancock , Robinson][produced by Jessica Corchoran]
I'm A Believer/59th Street Bridge Song	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian 081TP 12	[written by Neil Diamond][produced by Pascal Gabriel ]
Monster Mouth/Something About You	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian 061TP 12	[written by Polly E. Hancock , Wendy Robinson][produced by Ian Broudie]
Too Jung E.P.	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian 071TP 12	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bang Up To Date With The Popinjays	Popinjays	.1990	-	-	One Little Indian TPLP 28	[produced by Brian Pugsley , Popinjays]
Flying Down To Mono Valley	Popinjays	.1992	-	-	One Little Indian TPLP 38	[produced by Ian Broudie ]
Tales From The Urban Prarie	Popinjays	.1994	-	-	One Little Indian TPLP 48	[produced by Brian Pugsley , Polly E. Hancock ]