Arsenium

Arsenium (właściwie Arsenie Todiraş) urodził się 22 lipca, 1983 roku w Mołdawii, w Kiszyniowie. Nie był rozpuszczonym dzieckiem, dorastał w bardzo harmonijnym otoczeniu. Jego matka pracowała jako lekarka, a jego ojciec jako inżynier. Ma młodszą siostrę, która jest, jak deklaruje, "najlepsza na świecie".
Najwięcej słuchał muzyki rosyjskiej. "Dorastałem z rosyjską muzyką. Z czasem miałem tylko jedną fankę, moją małą siostrę".
Zaczął pisać swoje własne piosenki, kiedy skończył 15 lat. W wieku 16 lat Arsenium był zaangażowany w folkowej mołdawskiej grupie nazywającej się "Stejareii", grał na kontrabasie. Kiedy miał 17 lat zaczął uczyć się śpiewać. Jego nauczycielką była Larisa Shulga, która stała się bardzo ważną osobą w jego życiu. Ona nauczyła go najwięcej ważnej wiedzy artystycznej. W nauczaniu dostrzegła jego talent, przedstawiła go Danowi Balanowi, który go zaprosił, by stał się członkiem grupy O-Zone.
Po kilku tygodniach grupę uzupełnił Radu Sarbu. O-Zone najpierw stali się popularni w Mołdawii, a potem podbili rumuński rynek i następnie europejski. W 2005 roku zespół zakończył działalność i Arsenium rozpoczął solową karierę.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Love Me Love Me	Arsenium	06.2005	67[4]	-	-	[written by Bogdan Popoiag,Arsenie Todiras][produced by Arsenium]

Arsenik

ARSENIK, założony w 1993 w Villier le Bel (Francja) w składzie: Calbo, Lino, Tony Truand. Jedna z części zbiorowego projektu: Secteur A.Styl rymowania tria jest niepodobny do żadnego innego. Tym samym, jeśli ktoś usłyszał formację choć raz, na zawsze ędzie ją rozpoznawał.
W 1993r powstała grupa Art. Sonic, w skład której weszli: Lino, Calbo (urodzeni w Kongo) i Tony Truand. Po pewnym czasie ekipa została przemianowana na Arsenik. Po raz pierwszy oficjalnie pojawili się na mikrofonach w 1996 roku na kompilacji "L'Art D'Utiliser Son Savoir", którą niemal w catości wyprodukował DJ Desh.
W tym samym roku nagrali wspólny numer ze Stomy Bugsy - "J'Avance Pour Ma Familia", który trafił na solową płytę tego rapera. Arsenik udzielili się też na słynnej składance -"L.432", oraz na pierwszej kompilacji wypuszczonej przez label Hostile. W międzyczasie, grupę opuścił Tony Trunad, który dopiero kilka lat później wrócił do muzyki z solowym projektem.
Pierwszy album zespołu: "Quelques Gout-tes Suffisent...", wyszedł w 1998 roku. Materiał wyprodukował, niemalże w całości, Djimi Finger. Na featuringach pojawili się znajomi z Secteur A: Neg'Marrons, Passi i Doc Gyneco oraz kilka innych gwiazd francuskiego rapu. Wszystkie numery zawarte na materiale pochodziły z okresu 1995-1997 i zostały wybrane z przeszło czterdziestu kompozycji. Płyta stała się bardzo popularna we Francji, na co wpływ miały bujający klimat i dobre teksty oraz wpadające w ucho single.
Lino i Calbo zaczęli się następnie coraz częściej pojawiać się na płytach różnych francuskich wykonawców, jak i na kompilacjach. Fanom bardzo podobał się charakterystyczny styl dwójki. W ten sposób, przed wydaniem kolejnego albumu, artystów można było usłyszeć m.in. na kompilacjach "Premiere Classe Vol. 1", "Collectif Rap 2", "Djamatik Connections", "Planetę Rap Millenium", "Sad Hill Impact", "Secteur A All Stars".
W 2002 roku pojawiła się druga płyta Arsenik - "Quelque Chose A Survecu". Znalazł się na niej numer "Shaolin/6eme Chaudron", w którym dwójce partnerował RZA z amerykańskiego kolektywu Wu-Tang Clan. Kawałek można było usłyszeć wcześniej na kompilacji "Le Flow 2". Kolejny album duetu planowany jest na koniec 2005 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Affaires De Famille	Arsenik	12.1998	93[1]	-	Delabel 7243 8 95560 6 3
P.O.I.S.O.N.	Arsenik	06.2002	89[4]	-	Secteur ä Miziks 7243 5 46507 0 3	[written by Sulee B. Wax,Lino-Calbo][produced by Sulee B. Wax]
Regarde le monde	Arsenik	10.2002	89[2]	-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Quelques Gouttes Suffisent	Arsenik	05.1998	10[27]	-	Delabel 7243 8 45965 1 4
Quelque Chose A Survécu	Arsenik	03.2002	6[21]	-	Hostile 7243 8100612 2

Johnny Paycheck

Johnny Paycheck, był to pseudonim artystyczny Donalda Eugene'a Lytle'a, muzyka country i członka Grand Ole Opry, najbardziej znanego za nagranie piosenki Davida Allana Coe pt. "Take This Job and Shove It".


Artysta osiągnął swój najwiękzzy sukces w latach 70-tych jako główna siła wyłamującego się z nurtu klasycznego country ruchu "Outlaw" (wyjętych spod prawa), który został spopularyzowany przez gwiazdy takie jak: David Allan Coe, Waylon Jennings, Willie Nelson, Billy Joe Shaver i Merle Haggard.
 Paycheck urodził się 31 maja 1938 r. w Greenfield w stanie Ohio. Odkąd skończył 9 lat grywał w rozmaitych konkursach talentów. Podjął pracę u legendy country George'a Jonesa, dla którego grał na basie i elektrycznej gitarze hawajskiej. Później współpracował przy tworzeniu wielkiego przeboju Jonesa "Once You've Had the Best." Pod koniec lat 50-tych i na początku 60-tych Paycheck śpiewał w chórkach jako tenor u wielu wiodących artystów country, m.in. Raya Price'a. Lytle, razem z Willie'm Nelsonem pracował w zespole Price'a "Cherokee Cowboys". Właśnie za zasługę Paychecka uznaje się opracowanie przez Geoge'a Jonesa unikalnego sposobu operowania głosem podczas śpiewania, który zrodził się właśnie gdy Paycheck śpiewał u Jonesa jako tenor .
 W 1960 r. jako Donny Young, dostał się do pierwszej 35 magazynu "Cashbox" publikującego notowania piosenek country dzięki utworowi "Miracle Of Love" (Cud miłości). W pierwszej połowie lat 60-tych osiągał też pewne sukcesy pisząc kawałki dla innych - w tym okresie jego największym hitem jako autora był "Apartment No. 9" - pierwszy utwór, jaki zapewnił Tammy Wynette miejsce na listach przebojów w grudniu 1966.
 W 1964 r. oficjalnie zmienił imię na Johnny Paycheck, biorąc ten przydomek od Johnnego Paychecka, popularnego boksera z Chicago, który raz walczył z Joe'm Louisem o tytuł mistrza wagi ciężkiej (przydomek Paycheck, dosł. "wpłata za pomocą czeku" uważa się też za grę słowną z nazwiskiem Johnnego Casha - "cash" znaczy "gotówka"). Pod nowym nazwiskiem debiutował na listach przebojów z piosenką "A-11" w 1965 r. Jego najlepiej sprzedającym się singlem z tego okresu był "She's All I Got", który zajął drugie miejsce w amerykańskich notowaniach country w 1971 i udało mu się dostać do 100 najbardziej popularnych kawałków Billboardu. Jego "Mr. Lovemaker" również zajął 2. miejsce w amerykańskim rankingu singli country w 1973 r.

Jednak w połowie lat 70-tych, gdy Willie Nelson i Waylon Jennings zyskiwali na popularności, Paycheck zmienił swój image wkraczając na ścieżkę outlaw, gdzie dane mu było osiągnąć swój największy sukces finansowy. To właśnie jego producent Bill Sherrill pomógł mu odnowić karierę poprzez stanowczą zmianę brzmienia i wizerunku. Nagrania Paychecka wyraźnie opierały się na osobistym spojrzeniu Sherrilla na zespoły towarzyszące Jenningsowi i Nelsonowi na ich płytach. "Colorado Kool-Aid", "Me and the IRS", "Friend, Lover, Wife", "Slide Off of Your Satin Sheets", i "I'm the Only Hell (Mama Ever Raised)" to największe hity Paychecka z tego okresu.
 W 1977 r. otrzymał podczas Akademii Muzyki Country otzymał nagrodę za wybitne osiągnięcia w karierze. W grudniu 1985 r. Paycheck został zatrzymany i skazany na 7 lat więzienia za postrzelnie człowieka w North High Lounge w Hillsboro, w stanie Ohio po tym jak wypalił z pistoletu kalibru .22, z którego pocisk otarł się o głowę mężczyzny. Paycheck twierdził, że działał w samoobronie. Po kilku latach zmagania się z wyrokiem, w 1989 r. rozpoczął odsiadkę i po 22 miesiącach w więzieniu został ułaskawiony przez gubernatora Ohio, Richarda Celeste. Najbardziej udanym z jego późniejszych singli, wydawanych w trakcie jego serii odwołań był "Old Violin", który trafił na 21. miejsce listy przebojów country w 1986 r. Jego ostatnim albumem, który został zauważony w notowaniach był "Modern Times" z 1987 r. Paycheck jednak konsekwentnie wydawał albumy aż do swojego ostatniego "Remembering", który pojawił się w 2002 r.

W 1990 r. ogłosił niewypłacalność po wcześniejszych problemach podatkowych z IRS (odpowiednik polskiego Urzędu Skarbowego). Mimo że Paycheck zmagał się nałogiem alkoholowym i narkotykowym podczas całej artystycznej kariery, mówiono, że po pobycie w więzieniu udało mu się uporządkować życie. Dalej śpiewał i organizował trasy koncertowe aż do późnych lat 90-tych. Po 2000 roku jego pogarszające zdrowie pozwalało mu tylko na krótkie występy. Cierpiący na rozedmę płuc i głęboką astmę Paycheck zmarł po długiej chorobie 19 lutego 2003 roku w Centrum Medycznym Vanderbilt w Nashville. Jego pogrzeb został sfinansowany przez dobrego przyjaciela i muzyczną legendę George'a Jonesa. Został pochowany na cmentarzu Woodlawn Memorial Park w Nashville. Pozstawił żonę Sharon i syna Jonathana.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A-11/Where (In The World)	Johnny Paycheck	11.1965	-	-	Hilltop 3007	[written by Hank Cochran][26[9].Country Chart]
Heartbreak Tennessee/Help Me Hank I'm Fallin'	Johnny Paycheck	03.1966	-	-	Hilltop 3009	[written by Jack Clement][40[1].Country Chart]
The Lovin' Machine/Pride Covered Ears	Johnny Paycheck	06.1966	-	-	Little Darlin' 008	[written by L. Kingston][produced by Aubrey Mayhew][8[17].Country Chart]
Motel Time Again/If You Should Come Back Today	Johnny Paycheck	12.1966	-	-	Little Darlin' 0016	[written by Bobby Bare][produced by Aubrey Mayhew][13[9].Country Chart]
Jukebox Charlie/Something In Your World	Johnny Paycheck	05.1967	-	-	Little Darlin' 0020	[written by Paycheck, Mayhew][produced by Aubrey Mayhew][15[10].Country Chart]
The Cave/Then Love Dies	Johnny Paycheck	09.1967	-	-	Little Darlin' 0032	[written by Larry Kingston][produced by Aubrey Mayhew][32[6].Country Chart]
Wherever You Are/I Can't Promise You Won't Get Lonely	Johnny Paycheck	08.1969	-	-	Little Darlin' 0060	[written by J. Paycheck, A. Mayhew][produced by Aubrey Mayhew][31[7].Country Chart]
She's All I Got/You Touched My Life	Johnny Paycheck	10.1971	-	91[2]	Epic 10 783	[written by J. Williams Jr., G. Bonds][produced by Billy Sherrill][2[16].Country Chart]
Someone To Give My Love To/Love Sure Is Beautiful	Johnny Paycheck	03.1972	-	-	Epic 10 836	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][4[12].Country Chart]
Let's All Go Down To The River/In The Garden	Jody Miller And Johnny Paycheck	06.1972	-	-	Epic 10 863	[written by E. Montgomery, S. Richards][produced by Billy Sherrill][13[8].Country Chart]
Love Is A Good Thing/High On The Thought Of You	Johnny Paycheck	07.1972	-	-	Epic 10 876	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][12[9].Country Chart]
Somebody Loves Me/Without You (There's No Such Thing As Love)	Johnny Paycheck	11.1972	-	-	Epic 10 912	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][21[8].Country Chart]
Something About You I Love/Your Love Is The Key To It All	Johnny Paycheck	03.1973	-	-	Epic 10 947	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][10[9].Country Chart]
Mr. Lovemaker/Once You've Had The Best	Johnny Paycheck	06.1973	-	-	Epic 10 999	[written by J. Paycheck][produced by Billy Sherrill][2[13].Country Chart]
Song And Dance Man/Love Is A Strange And Wonderful Thing	Johnny Paycheck	11.1973	-	-	Epic 11 046	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][8[11].Country Chart]
My Part Of Forever/If Love Gets Any Better	Johnny Paycheck	04.1974	-	-	Epic 11 090	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][19[6].Country Chart]
Keep On Lovin' Me/Ballad Of Thunder Road [The Lovemakers ]	Johnny Paycheck	08.1974	-	-	Epic 11 142	[written by T. Seals, W. Jennings][produced by Billy Sherrill][23[5].Country Chart]
For A Minute There/She's All I Live For	Johnny Paycheck	11.1974	-	-	Epic 50 040	[written by J. Foster, B. Rice][produced by Billy Sherrill][12[9].Country Chart]
Loving You Beats All I've Ever Seen/The Touch Of The Master's Hand	Johnny Paycheck	04.1975	-	-	Epic 50 073	[written by J. Paycheck][produced by Billy Sherrill][26[5].Country Chart]
I Don't Love Her Anymore/Loving You Is All I Thought It Would Be	Johnny Paycheck	07.1975	-	-	Epic 50 111	[written by R. Lane, D. Morrison][produced by Billy Sherrill][38[3].Country Chart]
All-American Man/The Fool Strikes Again	Johnny Paycheck	10.1975	-	-	Epic 50 146	[written by J. Paycheck, G. Adams][produced by Billy Sherrill][23[6].Country Chart]
11 Months And 29 Days/Live With Me ('Til I Can Learn To Live Again)	Johnny Paycheck	08.1976	-	-	Epic 50 249	[written by J. Paycheck, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][34[4].Country Chart]
Slide Off Of Your Satin Sheets/That's What The Outlaws In Texas Want To Hear	Johnny Paycheck	02.1977	-	-	Epic 50 344	[written by D. Tankersley, W. Carson][produced by Billy Sherrill][7[12].Country Chart]
I'm The Only Hell (Mama Ever Raised)/(To Be So Bad) She's Still Lookin' Good	Johnny Paycheck	06.1977	-	-	Epic 50 391	[written by M. Vickery, W. Kemp, B. Bordners][produced by Billy Sherrill][8[10].Country Chart]
Take This Job And Shove It/Colorado Kool-Aid	Johnny Paycheck	11.1977	-	-	Epic 50 469	[written by D.A. Coe][produced by Billy Sherrill][1[2][13].Country Chart]
Georgia In A Jug/Me And The I.R.S.	Johnny Paycheck	04.1978	-	-	Epic 50 539	[A:written by B. Braddock][B:written by P.Thomas, R. Scaife, G. Scaife, D. Scaife[produced by Billy Sherrill][A:17[6].Country Chart][B:33[6].Country Chart]
Friend, Lover, Wife/Leave It To Me	Johnny Paycheck	10.1978	-	-	Epic 50 621	[written by B. Sherrill, J. Paycheck][produced by Billy Sherrill][7[10].Country Chart]
Mabellene/ I Don't Want No Stranger Sleepin' In My Bed	George Jones And Johnny Paycheck	12.1978	-	-	Epic 50 647	[written by C. Berry, R. Fratto, A. Freed][produced by Billy Sherrill][7[8].Country Chart]
The Outlaw's Prayer/Armed And Crazy	Johnny Paycheck	02.1979	-	-	Epic 50 655	[written by B. Sherrill, G. Sutton][produced by Billy Sherrill][27[5].Country Chart]
You Can Have Her/Along Came Jones	George Jones And Johnny Paycheck	06.1979	-	-	Epic 50 708	[written by B. Cook][produced by Billy Sherrill][14[6].Country Chart]
Drinkin' And Drivin'/Just Makin' Love Don't Make It Love	Johnny Paycheck	01.1980	-	-	Epic 50 818	[written by G. Gentry][produced by Billy Sherrill][17[7].Country Chart]
Fifteen Beers/Who Was That Man That Beat Me So	Johnny Paycheck	05.1980	-	-	Epic 50 863	[written by S. Davis, B. Davis][produced by Billy Sherrill][40[2].Country Chart]
When You're Ugly Like Us (You Just Naturally Got To Be Cool)/Kansas City	George Jones And Johnny Paycheck	07.1980	-	-	Epic 50 891	[written by D. Goodman, R. Schulman][produced by Billy Sherrill][31[4].Country Chart]
In Memory Of A Memory/New York Town	Johnny Paycheck	09.1980	-	-	Epic 50 923	[written by J. Paycheck, R. Pate][produced by Billy Sherrill][22[6].Country Chart]
You Better Move On/Smack Dab In The Middle	George Jones And Johnny Paycheck	01.1981	-	-	Epic 50 949	[written by A. Alexander][produced by Billy Sherrill][18[5].Country Chart]
I Never Got Over You/ Ole Pay Ain't Checked Out Yet	Johnny Paycheck	01.1985	-	-	A.M.I. 1322	[written by Tommy Jennings][produced by Tommy Jennings, Miles Sillis][30[6].Country Chart]
Old Violin/Comin' Home To Baby	Johnny Paycheck	06.1986	-	-	Mercury 884 720	[written by J. Paycheck][produced by Stan Cornelius, Johnny Paycheck][21[9].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Take This Job and Shove It	Johnny Paycheck	02.1978	-	72[14]	Epic 35 045	[platinum-US][produced by Billy Sherrill]

Peaches and Herb

Duet wokalny występujący w składzie: Herb Fame (właśc. Herbert Feemster, ur. w 1942 r.) i Francine Barker (właśc. Francine Hurd, ur. w 1947 r.). Zadebiutowali w Waszyngtonie, nagrywając początkowo indywidualnie dla tej samej wytwórni Date.
Na pomysł stworzenia śpiewającej pary wpadł producent nagrań Dave Kapralik. Zestawienie brzmiących nieoczekiwanie spontanicznie głosów zaowocowało sukcesem singla "Close Your Eyes", który w 1967 r. trafił do pierwszej dziesiątki amerykańskich przebojów. Powodzeniem cieszyły się też nagrania "United" i "When He Touches Me (Nothing Else Matters)" odpowiednio z 1968 i 1969 r.
Francine sygnowała je własnym nazwiskiem jedynie na płytach, podczas zaś koncertów Herbowi towarzyszyła Marlene Mack (ur. w 1945 r. w stanie Wirginia, USA). Para "soulowych kochanków" rozstała się dość ostentacyjnie w 1970 r., gdy zdegustowany karierą gwiazdy Fame postanowił zostać policjantem. Autentycznych wykonawców przebojów zastąpiła szybko para dublerów. W 1976 r. Herb powrócił do studia z nową "Peaches" - tym razem Lindą Greene (ur. w Waszyngtonie, USA). Po krótkiej współpracy z MCA, duet podpisał kontrakt z wytwórnią Polydor, dla której w 1978 r. nagrał przebój "Shake Your Groove Thing".
W rok później singel "Reunited" trafił na szczyt amerykańskiej i na czwarte miejsce brytyjskiej listy bestsellerów. Herb i Linda kontynuowali działalność do lat osiemdziesiątych, jednak późniejszym nagraniom brakowało uroku ich wcześniejszych dokonań.

 Herb wraz z Lindą nagrali wspólnie sześć płyt. Pierwsza, zatytułowana „Peaches & Herb” nagrana dla wytwórni MCA Records nie odniosła sukcesu, więc duet postanowił przenieść się pod szyld Polydoru, dla którego nagrali cztery albumy. Ze złotej płyty „2 Hot” pochodzi ich najbardziej znane nagranie „Shake Your Groove Thing”. Kolejny singiel „Reunited” dotarł do pierwszego miejsca listy R&B Billboardu i był nominowany do nagrody Grammy w 1980 roku. Ostatnią płytą jaką nagrali wspólnie był „Remember” nagrany dla Columbia Records, wydany w 1983 roku.

Herb postanowił powrócić na muzyczną scenę w 1990 roku, a pomóc mu w tym miała czwarta już „Peaches” – tym razem była nią Patrice Hawthorne (obecnie ma już swój własny zespół).
W 2001 roku Greek wraz z Fame wynajęli prawników, przy pomocy których wywalczyli od MVP Records należne pieniądze za zyski z nagrań. Dzięki temu Herb mógł na zawsze porzucić pracę w policji i skoncentrować się na karierze muzycznej.
13 sierpnia 2005 roku zmarła pierwsza „Peaches” - Francine Hurd Barker.
W 2009 roku ma się ukazać nowy album duetu zatytułowany „Colours of Love”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let' s fall in love/We're is this thing together	Peaches & Herb	12.1966	-	21[12]	Date 1523	[written by T. Koehler, H. Arlen][produced by Kapralik, McCoy][11[18].R&B Chart][#1 hit for Eddy Duchin in 1934]
Close your eyes/I will watch over you	Peaches & Herb	03.1967	-	8[12]	Date 1549	[written by Chuck Willis][produced by David Kapralik, Ken Williams][4[13].R&B Chart][#5 r&b hit for The Five Keys in 1955]
For your love/I need your love so desperately	Peaches & Herb	06.1967	-	20[8]	Date 1563	[written by Ed Townsend][produced by David Kapralik, Ken Williams][10[9].R&B Chart]
Love is strange/It's true i love you	Peaches & Herb	09.1967	-	13[9]	Date 1574	[written by Mickey Baker/Ethel Smith][produced by David Kapralik, Ken Williams][16[8].R&B Chart]
Two little kids/We've got to love one another	Peaches & Herb	12.1967	-	31[8]	Date 1586	[written by Barbara Acklin/Carl Davis/Eugene Record][produced by David Kapralik, Ken Williams][25[7].R&B Chart]
The ten commandements of love/What a lovely way [To say goodnight]	Peaches & Herb	02.1968	-	55[5]	Date 1592	[written by Marshall Paul][produced by David Kapralik, Ken Williams][25[6].R&B Chart]
United/Thank you	Peaches & Herb	05.1968	-	46[8]	Date 1603	[Written by: Kenny Gamble/Leon Huff][produced by David Kapralik, Ken Williams][11[9].R&B Chart]
Let' s make a promise/Me and you	Peaches & Herb	11.1968	-	75[4]	Date 1623	[Written by: Thom Bell/Mikki Farrow/Kenny Gamble][produced by Gamble, Huff][34[3].R&B Chart]
So true/We've got to love one another	The Sweethearts Of Soul Peaches & Herb	01.1969	-	126[1]	Date 1633	[written by D. Allen, Robert Allen][produced by David Kapralik, Ken Williams]
When he touches me [Nothing else matters]/Thank you	Peaches & Herb	03.1969	-	49[7]	Date 1637	[written by Carolyn Varga][produced by Billy Sherrill, David Kapralik][10[9].R&B Chart]
Let me the be one/I need your love so desperately	Peaches & Herb	08.1969	-	74[4]	Date 1649	[written by L. Kolber, B. Mann][produced by Billy Sherrill, David Kapralik][40[3].R&B Chart]
It's just a game,love/Satisfy my hunger	Peaches & Herb	05.1970	-	110[2]	Date 1669	[written by E. Shelby, Q. Jones][produced by Brad Baker][50[2].R&B Chart][piosenka z filmu "The Split"]
The sound of silence/The two of us	Peaches & Herb	06.1971	-	100[2]	Columbia 45386	[written by Paul Simon][produced by Billy Jackson]
We're still together/Love is here beside us	Peaches & Herb	04.1977	-	107[2]	MCA 40 701	[written by Van McCoy][produced by Van McCoy, Charles Kipps][98[2].R&B Chart]
Shake your groove thing/All your love [Give it here]	Peaches & Herb	12.1978	26[10]	5[22]	Polydor/MVP 14 514	[gold-US][written by Dino Fekaris, Freddie Perren][produced by Freddie Perren][4[23].R&B Chart]
Reunited/Easy as pie	Peaches & Herb	03.1979	4[13]	1[4][23]	Polydor/MVP 14 547	[platinum-US][written by Dino Fekaris/Freddie Perren][produced by Freddie Perren][1[4][17].R&B Chart]
We' ve got love/Four's a traffic jam	Peaches & Herb	06.1979	-	44[8]	Polydor/MVP 14 577	[written by Dino Fekaris, Freddie Perren][produced by Freddie Perren][25[12].R&B Chart]
Roller-skatin' mate [Part I]/[Part II]	Peaches & Herb	11.1979	-	66[4]	Polydor/MVP 2031	[written by Dino Fekaris/Freddie Perren][produced by Freddie Perren][30[10].R&B Chart]
I pledge my love/[I want us]Back together	Peaches & Herb	01.1980	-	19[19]	Polydor/MVP 2053	[written by Dino Fekaris/Freddie Perren][produced by Freddie Perren][37[11].R&B Chart]
Funtime (Part I)/Funtime (Part II)	Peaches & Herb	08.1980	-	-	Polydor 2115	[written by Keni St. Lewis, Freddie Perren][produced by Freddie Perren][37[10].R&B Chart]
One Child Of Love/Hearsay	Peaches & Herb	11.1980	-	-	Polydor 2140	[written by Dino Fekaris/Freddie Perren][produced by Freddie Perren][51[10].R&B Chart]
Surrender/The Love Stealers	Peaches & Herb	03.1981	-	-	Polydor 2157	[written by Keni St. Lewis][produced by Freddie Perren][77[4].R&B Chart]
Freeway/Picking Up The Pieces	Peaches & Herb	08.1981	-	-	Polydor 2178	[written by Keni St. Lewsi, Melvin Ragin][produced by Freddie Perren][37[10].R&B Chart]
Bluer Than Blue/Go With The Flow	Peaches & Herb	11.1981	-	-	Polydor 2187	[written by Keni St. Lewis, Freddie Perren][produced by Freddie Perren][45[8].R&B Chart]
Remember/Come To Me	Peaches & Herb	05.1983	-	-	Columbia 03872	[written by Keni St. Lewis, Freddie Perren][produced by Freddie Perren][35[10].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Let' s fall in love	Peaches and Herb	03.1967	-	30[25]	Date 4004
For your love	Peaches and Herb	09.1967	-	135[12]	Date 4005
Peaches & Herb' s Greatest Hits	Peaches and Herb	09.1968	-	187[3]	Date 4012
2 Hot!	Peaches and Herb	11.1978	-	2[46]	Polydor 6172	[platinium-US]
Twice the fire	Peaches and Herb	11.1979	-	31[30]	Polydor 6239	[gold-US]
Worth the wait	Peaches and Herb	10.1980	-	120[6]	Polydor 6298
Sayin' something!	Peaches and Herb	09.1981	-	168[3]	Polydor 9332

Fatal Flowers

Fatal Flowers był amsterdamskim blues rockowym bandem, aktywny w latach 1984 -1990. Był on  postrzegany jako jeden z najlepszych holenderskich zespołów lat 80-tych. Stosowanie bluesowych i rockowych riffów odróżnia go od zespołów punkowych i nowofalowych tamtych czasów.

Fatal Flowers został  założony przez Richarda Janssena w 1984r. Podpisał kontrakt z wytwórnią WEA . Pod kierunkiem   producenta Craiga Leona powstała tytułowa EP-ka. Pierwszy pełny album,Younger Days , został wyprodukowany przez Vica Maile . W 1987 roku   otrzymali nagrodę Edison Award. W tym samym roku otwierali koncerty Pinkpop .
Drugi pełny album zespołu, Johnny D. Is Back! , został wyprodukowany przez Micka Ronsona . Dzięki tej płycie zespół zrobił duży krok do przodu, a album został uznany przez czytelników magazynu Oor  za najlepszy holenderski album 1988 roku . Gitarzysta Dirk Heuff opuścił zespół i został zastąpiony przez 17-letniego Robina Berlijna, który stworzył duże wrażenie. Robin również grał z innymi artystami, m.in. Shannonem Lyonem i Samem Lapidesem .

W 1990 roku Fatal Flowers opuszcza WEA i podpisał kontrakt z wytwórnią Mercury . Nagrali nowy album, Pleasure Ground , który został ponownie wyprodukowany przez Micka Ronsona. Album nie zawierał  przeboju, ale był bardzo udany. Janssen opuścił zespół w lecie 1990 roku, posądzając swoją nową wytwórnię o  nieprawidłowej współpracy z zespołem dotyczącej występów zagranicznych. Jeden z najbardziej obiecujących holenderskich zespołów tej ery rozpadł  się.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Hol	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
Younger Days	Fatal Flowers	01.1987	-	35[8]	WEA 248 506-7	[written by Fatal Flowers][produced by Vic Maile]
Rock And Roll Star	Fatal Flowers	06.1988	-	86[3]	WEA 247 875-7	[produced by Mick Ronson]
Second Chance	Fatal Flowers	12.1988	-	84[2]	WEA 247 269-7	[produced by Mick Ronson]
Both Ends Burning	Fatal Flowers	06.1990	-	74[5]	WEA 248 506-7	[written by Bryan Ferry][produced by Mick Ronson]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	Hol	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
Younger Days	Fatal Flowers	01.1989	-	47[6]	Syndicate Of Melodies 2420451	[produced by Vic Maile]
Johnny D. Is Back!	Fatal Flowers	05.1988	-	36[4]	Syndicate Of Melodies 242333-2	-
Pleasure Ground	Fatal Flowers	03.1990	-	29[11]	Mercury 842581-2	-

Panjabi MC

Panjabi MC, właściwie Abhishek Kumar (ur. 1971 w Coventry) - brytyjski raper. Jest promotorem połączeń azjatycko-hiphopowych, choć tworzy także UK Garrage i Reggae. Czołowa postać włączająca w hiphopową konwencję azjatyckie rytmy muzyki bhangra. Pochodzący z Anglii artysta zadebiutował w 1993 r. albumem "The CD", wydanym w niewielkiej wytwórni Nachural. Dopiero po dziesięciu latach i pięciu płytach eksperymentów z rapem i wschodnimi brzmieniami twórca zdobył międzynarodowy rozgłos.
Przełomowym nagraniem był singiel "Mundian To Bach Ke", wykorzystujący słynną linię basową z serialu "Knignt Rider", użytą wcześniej w kilku htphopowych hitach. Nagranie podbiło kluby na całym Starym Kontynencie, wprowadzając modę na nawiązania do bhangry.
Dzięki remiksowi nagrania z gościnnym udziałem Jay-Z utwór (jako "Beware Of The Boys") zrobił sporą karierę także w USA. Duży sukces odniósł też kolejny singiel "Jogi", w którego remiksie wystąpiła gwiazda dancehall Beenie Man.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mundian To Bach Ke	Panjabi MC	01.2003	59[3]	-	Instant Karma Karma 28t	[written by Glen Larson , Labh Janjua , Panjabi MC , Stu Phillips][produced by Panjabi MC ]
Mundian To Bach Ke	Panjabi MC	01.2003	5[17]	33[12]	Instant Karma Karma 28t	[written by Glen Larson , Labh Janjua , Panjabi MC , Stu Phillips][produced by Panjabi MC ][sample z telewizyjnego programu "Knight Rider"]
Jogi / Beware Of The Boys (Mundian To Bach Ke)	Panjabi MC feat Jay-Z	07.2003	25[4]	-	Dharma Records DHARMA 01T	[written by Panjabi MC][produced by Panjabi MC ,Sleepwalker ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Album	Panjabi MC	05.2003	104[2]	-	Dharma DHARMA CD1	-

Mica Paris

Mica Paris-właściwie Michelle Wallen; ur. 27.01.1969r w Londynie (Wielka Brytania). Uznana na brytyjskim i amerykańskim rynku muzycznym wokalistka, łącząca w swojej muzyce elementy gospel, r&b, soulu i popu.
 Poza charakterystycznym wokalem wyróżnia się oryginalnym, wyzywającym image'em i odważnymi tekstami, w których bez żadnego skrępowania porusza również bardzo intymne tematy. Zanim artystka rozpoczęła karierę solową, występowała w formacji gospel Spirit of Watts. Kilka nagranych w jej ramach singli i koncertowych popisów wystarczyło, aby do Miki Paris zgłosili się przedstawiciele wytwórni płytowych.
Jako 17-latka podpisała umowę wydawniczą z oficyną 4TH & Broadway, podległą Island RECORDS. Tam też wydała trzy doskonale przyjęte i sprzedające się albumy w latach 1988-1993. To był najbardziej udany okres w karierze artystki.
Po pięcioletniej przerwie Mica powróciła w 1998 r. albumem Black Angel, który miał być wielkim comebackiem artystki, a okazał się sporym zawodem. Paris nigdy już nie wróciła na szczyty popularności. Jej miejsce na scenie brytyjskich czarnych brzmień przejęły takie artystki, jak Jamelia, Beverley Knight, a później Estelle, Amy Winehouse i Joss Stone.
Paris jest matką dwójki dziewczynek - urodzonej w 1991 r. Monet i urodzonej w 2006 r. Russii. Artystka napisała i wydała też częściowo opartą na własnej biografii książkę "Beautiful Within: Finding Happiness and Confidence in Your Own Skin", która ukazała się w 2007 r.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
My One Temptation/Wicked	Mica Paris	06.1988	7[13]	97[4][06.89]	4th & Broadway 12 BRW 85	[written by Peter Vale,Mick Leeson,Stephen Waters][produced by l'Equipe][15[16].R&B Chart][36[4].Hot Disco/Dance;Island 96 584 12"]
Like Dreamers Do	Mica Paris featuring Courtney Pine	07.1988	26[5]	-	4th & Broadway 12 BRW 108	[written by Peter Vale,Sue Schifrin,Stephen Waters][produced by l'Equipe]
Like Dreamers Do	Mica Paris featuring Courtney Pine	07.1988	26[5]	-	4th & Broadway 12 BRW 108	[written by Peter Vale,Sue Schifrin,Stephen Waters][produced by l'Equipe]
Breathe Life Into Me/In The City	Mica Paris	10.1988	26[11]	-	4th & Broadway 12 BRW 115	[written by Peter Vale,Mick Leeson][produced by l'Equipe][24[11].R&B Chart]
Don't give me up	Mica Paris	12.1989	-	-	Island 99 137 [US]	[87[3].R&B Chart]
Where Is the Love/Same Feeling	Mica Paris with Will Downing	01.1989	19[8]	-	4th & Broadway BRW 112	[written by Ralph MacDonald/William Salter][produced by Will Downing]
Contribution/Showers Of Love	Mica Paris	10.1990	33[4]	-	4th & Broadway BRW 188	[written by Camus Mare Celli,M. Vice,Andrés Levin,M. Roman,W. Griffin][produced by Andres Levin,Camus Celli][39[10].R&B Chart][20[9].Hot Disco/Dance;Island 878923 12"]
South Of The River	Mica Paris	12.1990	50[7]	-	4th & Broadway 12 BRW 199	[written by Peter Vale,Mick Leeson][produced by Andres Levin/Camus Marcelli/Mica Paris][59[8].R&B Chart]
If I Love U 2 Nite/I Wish I'd Never Met You	Mica Paris	02.1991	43[3]	-	4th & Broadway 12 BRW 85	[written by Prince][produced by Camus Celli/Andres Levin/Mica Paris]
Young Soul Rebels	Mica Paris	08.1991	61[3]	-	Big Life BLR 57	[written by Juni Morrison/Mandy Newton][produced by Juni Morrison]
I Never Felt Like This Before/I Should've Known Better	Mica Paris	04.1993	15[5]	-	4th & Broadway 12 BRW 263	[written by Narada Michael Walden,Sally Jo Dakota][produced by Narada Michael Walden]
I Wanna Hold On To You/Say You Will	Mica Paris	06.1993	27[3]	-	4th & Broadway 12 BRW 275	[written by Narada Michael Walden][produced by Narada Michael Walden][46[14].R&B Chart]
Two In A Million/Love Bizarre	Mica Paris	08.1993	51[2]	-	4th & Broadway 12 BRW 285	[written by Rod Temperton][produced by Rod Temperton]
Whisper A Prayer/You	Mica Paris	12.1993	65[2]	-	4th & Broadway 12 BRW 287	[written by Jon Lind/Wendy Waldman/Phil Galdston][produced by Jon Lind]
One	Mica Paris	04.1995	29[9]	-	Cooltempo 12COOL 304	[written by U2,Paul Hewson][produced by Mike Peden]
Stay	Mica Paris	05.1998	40[4]	-	Cooltempo 12COOL 334	[written by Sly Stone][produced by Julian Jackson ]
Black Angel	Mica Paris	11.1998	72[2]	-	Cooltempo 12COOL 341	[written by John Themis/George O'Dowd][produced by Boy George/Richie Stevens]
Body swerve	M Gee And Mica Paris	05.2003	112[2]	-	-	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
So Good	Mica Paris	08.1988	6[32]	86[23]	4th & Broadway BRLP 525	[produced by L'Equipe ][29.R&B Chart]
Contribution	Mica Paris	10.1990	26[3]	-	4th & Broadway BRLP 558	[produced by Camus Celli/Andres Levin/Mantronix][58.R&B Chart]
Whisper A Prayer	Mica Paris	06.1993	20[4]	-	4th & Broadway BRLP 591	[produced by Narada Michael Walden/Rod Temperton/Jon Lind/Mica Paris/Paul Johnson][99.R&B Chart]
Black Angel	Mica Paris	08.1998	59[3]	-	Cooltempo 4958132	[produced by Julian Jackson/Ronin/Stephen Simmonds/Boy George/Richie Stevens/Mica Paris/Guy Farley/Omar/Gerry Brown]

Nitzer Ebb

Nitzer Ebb, zespół brytyjski. Powstał na początku lat osiemdziesiątych w Cheimsford w hrabstwie Essex. Założyli go Douglas McCarthy (1.09.1966r, Chelmsford) - voc i Bon Harris (12.08.1965r, Chelmsford) -
programowanie komputerów muzycznych, k, perc, voc. Niebawem dołączył David Gooday, - k, sampling, którego później, po nagraniu płyty , zastąpił Julian Beeston.

Zadebiutował w 1983r singlem Isn't It Funny How Your Body Works dla małej firmy Power Of Voice Communications. W krótkim czasie dorobił się kilku dalszych, np. Warsaw Ghetto i Let Your Body Learn. W 1986 związał się z bardziej skutecznie działającą wytwórnią Mute. Nagrał dla niej m.in. single i maksisingle Morderous, Let Your Body Learn (nowa wersja), Join In The Chant, Control I'm Here, Hearts And Minds, Shame, Lightning Man i Fun To Be Had, zestaw dwóch czwórek „Godhead" (np. nagrania z koncertów w londyńskim klubie Subterania i na festiwalu w Reading w 1991r oraz wszystkie albumy.

W studiu pomagał mu słynny producent Mark „Flood" Ellis (na Ebbhead współdziałający wraz z Alanem  Wilderem z Depeche Mode). Promował swoje płyty m.in. na europejskiej trasie z Depeche Mode w 1988r   i na wielkim światowym tournee w 1989r. Jego muzyka zrodziła się z fascynacji dokonaniami zespołów D.A.F.,Bauhaus i The Birthday Party, stopniowo zaś nabierała także cech stylów Depeche Mode i Soft Cell. Tworzona z pomocą syntezatorów, komputerów muzycznych, automatów perkusyjnych, zachowała  zdecydowanie rockowy charakter.
Najpopularniejszym dziełem Nitzer Ebb był album , przygotowany między styczniem a lipcem 1991r w londyńskich studiach Sync City i Konk. Zawierał utwory oparte na jednostajnym, automatycznym pulsie oraz chłodnych, elektronicznych i komputerowych brzmieniach, intrygujące dysonansową fakturą, a jednak dość chwytliwe, wręcz przebojowe, np. Sugar Sweet, DJ VD, Time, Godhead.
Ambitne teksty dotyczyły obumierania uczuć (Ascend), pragnienia ucieczki przed własnym życiem (Time), postawy straceńczej, wyrażającej się w igraniu ze śmiercią (Lakeside Drive). W kwietniu 1992r zespół
wziął udział w festiwalu młodzieży w miasteczku uniwersyteckim Gorodok na Syberii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Control Im Here/K.I.A.	Nitzer Ebb	10.1988	100[1]	-	Mute MUTE 71	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
Lightning Man/Who We Are	Nitzer Ebb	02.1990	97[2]	-	Mute MUTE 106	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
Fun To Be Had/Getting Closer	Nitzer Ebb	09.1990	99[1]	-	Mute MUTE 115	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood,Nitzerebbprodukt]
Godhead	Nitzer Ebb	01.1992	56[1]	-	Mute 1MUTE 135T	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood, Alan Wilder]
Ascend	Nitzer Ebb	04.1992	52[1]	-	Mute CDMUTE 145	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood,Alan Wilder]
Kick It	Nitzer Ebb	03.1995	75[2]	-	Mute XLCDMUTE 155	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
I Thought	Nitzer Ebb	05.1995	137[1]	-	Mute	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Flood]
Murderous / Control I'm Here	Nitzer Ebb	02.2004	112[1]	-	Mute	[written by V. Harris, D. McCarthy][produced by Phil Harding]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ebbhead	Nitzer Ebb	09.1991	-	146[2]	Geffen 24 456	[produced by Alan Wilder,Flood]
Big Hit	Nitzer Ebb	03.1995	126[1]	-	Geffen 24 718	-

Adam Lambert

Adam Lambert to amerykański wokalista, który zasłynął dzięki udziałowi w ósmej edycji programu "American Idol". Kilka miesięcy po zakończeniu show, na rynku pojawił się jego debiutancki longplay, "For Your Entertainment", który w Stanach Zjednoczonych uzyskał złoty status.


Adam Mitchel Lambert, bo tak brzmi pełne imię i nazwisko artysty przyszedł na świat w styczniu 1982 roku w Indianapolis w stanie Indiana, niemniej tuż po jego narodzinach rodzice podjęli decyzję o przeprowadzce do położonego w Kalifornii San Diego. Przyszły gwiazdor ma mieszane korzenie - ojciec pochodzi z Norwegii, matka jest z kolei Żydówką (wychowywany był później właśnie w tej tradycji). Już jako dziecko zaczął interesować się muzyką.
Młody Adam chodził na lekcję śpiewu, na początku podstawówki zaczął występować w musicalach, m.in. w "Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat", "Grease" czy "Chess". W czasach licealnych poza teatrem udzielał się w chórze, a także w kilku lokalnych jazzowych bandach. Szkoła nie za bardzo go interesowała - w 2000 roku po skończeniu liceum starał się co prawda rozpocząć naukę w college'u w Orange County. Wytrzymał w nim jednak zaledwie kilka tygodni. - Zdałem sobie wtedy sprawę z tego, że to co naprawdę chcę w życiu robić to występować na estradzie i w świecie rozrywki - powiedział podczas wywiadu dla Utsandiego.com. - W życiu, aby dostać to, czego się chcę, trzeba podejmować ryzyko. I ja to ryzyko podjąłem.

Przez następne lata Lambert chwytał się różnych zajęć - występował przez kilka miesięcy na statku wycieczkowym, grał w operze. W wieku 21 lat załapał się na sześciomiesięczne tournée po Europie scenicznej wersji musicalu "Hair". Jak sam przyznał w jednym z późniejszych wywiadów - trasa ta była punktem zwrotnym w jego karierze. - To właśnie wtedy zacząłem czuć się w pełni komfortowo w swojej skórze - powiedział. - Dużo się wtedy nauczyłem o samym sobie. Sporo było w tym sex, drugs & rock'n'roll. Następnie ponownie wylądował w Kalifornii - w 2004 roku udało mu się wywalczyć rolę w "The Ten Commandments: The Musical", w którym występował u boku Vala Kilmera, dostał się także do objazdowego broadwayowskiego show "Wicked".
 Były to spore osiągnięcie jak na nieznanego szerzej artystę, niemniej droga na szczyt była jeszcze dla Lamberta długa. W międzyczasie Adam próbował sił także w rockowej formacji The Citizen Vein. Jej kariera skończyła się jednak na paru koncertach i kilku amatorskich nagraniach. - To po prostu nie zaskoczyło - powiedział. Lambert dorabiał też jako muzyk sesyjny - nagrywał wokale do utworów napisanych przez innych artystów. Nie było to oczywiście szczytem jego marzeń, jednak dzięki temu po raz pierwszy w życiu miał okazję pracować w profesjonalnym studiu.

Na przełomie 2008 i 2009 roku kiedy jego kariera nadal nie nabrała odpowiedniego rozpędu postanowił spróbować sił w ósmej edycji programu " Amercian Idol". - Pamiętam, że będąc na jakimś festiwalu na pustyni w Nevadzie doszedłem do pewnej konkluzji "Skoro chcę, aby moje marzenia się spełniły, muszę po nie sięgnąć" - opowiadał dziennikarzowi "The Guardian". - Wróciłem do domu, zająłem się wieloma projektami i po paru miesiącach usłyszałem, że rozpoczęły się przesłuchania do kolejnej edycji "Idola". Lambert, choć oglądał program od początku pierwszej edycji, nigdy wcześniej nie widział siebie jako uczestnika. Dopiero kiedy w telewizji zapowiedziano ósmą odsłonę show poczuł się odpowiednio pewnie. W namówieniu go do wzięcia udziału mieli także koledzy z "Wicked". - Jednym z głównych powodów dlaczego tak długo wstrzymywałem się z decyzją wzięcia udziału w "Idolu" było to, że czułem się zbyt skrępowany - opowiadał. - A wtedy miałem już sporo doświadczenia, przywykłem do występowania przed publicznością, dorosłem jako artysta. Kiedy dochodzi się do pewnego etapu życia, można więcej wytrzymać. Na przesłuchania udał się do San Francisco. Wykonał wtedy "Rock With You" Michaela Jacksona i "Bohemian Rhapsody" Queen. Wypadł wystarczająco dobrze, aby przejść do kolejnego etapu. Ostatecznie, Lambert musiał się zadowolić drugim miejscem w finale programu (pierwszą lokatę zajął Kris Allen), wystarczyło to jednak, aby o Adamie zaczęło być głośno w całych Stanach Zjednoczonych.

 Lambert, niemalże od samego początku występów w "American Idol" stał się sensacją nie tylko z powodów jego możliwości wokalnych. Równie często ludzie spekulowali na temat jego orientacji seksualnej, którą po części zdradzało jego zamiłowanie do najdziwniejszych strojów czy makijażu. Lambert zapewnia jednak, że nigdy nie robił tabu ze swojego homoseksualizmu. Dla rodziców gwiazdy także od dawna nie była to żadna tajemnica - kiedy Adam był nastolatkiem podczas pewnej przejażdżki samochodem matka zapytała po prostu, czy woli mieć dziewczynę czy chłopaka. - Zrobiła to bardzo subtelnie - wspominał w wywiadzie dla ABC. - To było w tym najfajniejsze, mogłem być sobą bez żadnych większych dyskusji na ten temat. Zawsze czułem od rodziców wielkie wsparcie.

Oczywiście występ w "American Idol" był istną trampoliną do sukcesu. Jeszcze w 2009 roku artysta zrealizował debiutancki longplay "For Your Entertainment", który dotarł w Stanach Zjednoczonych do 3. pozycji zestawienia i ostatecznie pokrył się tam złotem. Do stworzenia materiału (który sytuował się gdzieś na pograniczu popu i muzyki tanecznej) zaangażowano cały sztab twórców i producentów, wśród których znaleźli się m.in. Justin Hawkins (frontman The Darkness), Linda Perry czy Lady GaGa. Piosenkarz przekonuje, iż nie jest jedynie marionetką w rękach speców z wytwórni płytowych. - Nie zrozumcie mnie źle, ale pomimo że w płycie maczało palce wiele osób, to jednak ja byłem tym, który podejmował decyzję - tłumaczył. - Mówiłem, która piosenka mi się podoba, a która nie. Nie mówiono mi, co mam robić na każdym kroku. Ale tak naprawdę, nie byłem też kontrolowany w "Idolu". Poza płytą sporym powodzeniem cieszył się także singlowy numer "Whataya Want from Me" (jedna z siedmiu pilotujących zestaw małych płytek), któremu udało się przebić do Top 10. Artysta promował płytę licznymi występami - zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i zagranicą. Bo płyta okazała się także sukcesem m.in. w Nowej Zelandii, Finlandii, Australii czy Kanadzie. Obok tradycyjnych koncertów (z którymi Lambert dotarł nawet do Rosji, gdzie wystąpił przed 50-tysięczną publicznością) Lambert pojawiał się rónież w wielu popularnych programach telewizyjnych (wymieniając tylko "The Tonight Show with Conan O'Brien", "The Jay Leno Show" czy "The Oprah Winfrey Show"), jak i radiowych. Ogólnie trasa pod hasłem "Glam Nation" objęła ponad 100 koncertów, na czterech kontynentach i potrwała do końca 2010 roku.

W następnym roku Adam zabrał się za prace nad albumem numer dwa - tym razem w znacznie większym stopniu przyłączył się do procesu tworzenia materiału, objął także funkcję producenta wykonawczego. Krążek otrzymał tytuł "Trespassing" i powędrował na sklepowe półki w maju 2012 roku. Po raz kolejny udało mu się odnieść sukces - krążek zadebiutował na 1. miejscu tygodnika "Billboard". Było to tym większe wydarzenie, że przed nim nie dokonała tego żadna osoba otwarcie przyznająca się do homoseksualizmu. - To było dla mnie naprawdę sporę osiągnięcie - nie zdawałem sobie sprawy, że przede mną jeszcze nikomu się to nie udało - skomentował. - Jestem zaszczycony, że mogę być tą osobą. Seksualność to bardzo ważna sprawa dla mnie.

Zanim jednak doszło do premiery "Trespassing" o Lambercie zaczęło być głośno ze względu na jego współpracę z Rogerem Taylorem i Brianem Mayem z zespołu Queen. Przygoda z brytyjską legendą zaczęła się już w czasach "Idola". W finałowym odcinku Adam wraz z nimi wykonał przebój "We Are The Champions". Od tamtej pory członkowie Queen wielokrotnie wypowiadali się publicznie, że są pod wielkim wrażeniem możliwości wokalnych Adama. - Zrobił się z niego naprawdę wielki performer, ze zdumiewającym głosem i ogromną skalą - powiedział Taylor dziennikarzowi "Billboardu". - Nie widzę przeszkód, abyśmy zrobili coś razem. Kolejny raz nadarzyła się okazja w listopadzie 2011 roku, na rozdaniu MTV Europe Music Awards. Queen otrzymał wtedy Global Icon Award i pod koniec ceremonii członkowie grupy wraz z Lambertem wykonali ponownie "We Are the Champions", a także "The Show Must Go On" i "We Will Rock You". Oczywiście, z miejsca zrodziło do plotki, jakoby Adam miał zostać nowym frontmanem grupy. Początkowo wszelkie doniesienia były dementowane - w marcu jednak w sieci pojawiła się informacja, że artyści będą jedną z gwiazd brytyjskiej edycji festiwalu Sonisphere. Lambert wielokrotnie zapewniał, że w żaden sposób nie myśli o sobie jako następcy Mercury'ego. - To niemożliwe, nikt nie może zastąpić Freddiego - wyznał. - Patrzę na to w ten sposób, że spotkał mnie wielki zaszczyt i z pewnością nie zamierzam się z tego wykręcać. Otrzymanie propozycji śpiewania z Queen to najlepsza rzecz jaka mogła mi się przydarzyć. Ostatecznie, do występu na Sonisphere nie doszło, bo festiwal został odwołany z powodów problemów organizacyjnych, zespół który na potrzeby współpracy przyjął szyld Queen + Adam Lambert zapowiedział jednak krótką trasę. Po raz pierwszy, wystąpił w Kijowie 30 czerwca 2012 roku w ramach imprezy towarzyszącej odbywającym się w Polsce i na Ukrainie Mistrzostw Europy w piłce nożnej. Następnie, artyści zabukowali koncerty w Moskwie, Londynie - a także po raz pierwszy w historii - także w Polsce (7 lipca we Wrocławiu). Adam podkreślał jednak, że współpracę z Queen traktuje głównie jako wielką przygodę. Priorytetem nadal pozostaje dla niego kariera pod własnym nazwiskiem.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No Boundaries	Adam Lambert	06.2009	111[1]	72[2]	Sony Music	[written by Kara DioGuardi ,Cathy Dennis, Mitch Allan][produced by Emanuel Kiriakou]
Mad World	Adam Lambert	06.2009	-	19[3]	album cut	[written by Roland Orzabal][produced by Brad Gilderman/Ricky Minor]
A Change Is Gonna Come	Adam Lambert	06.2009	-	56[1]	-	[written by Sam Cooke][produced by Brad Gilderman/Ricky Minor]
One	Adam Lambert	06.2009	-	82[1]	-	[written by Adam Clayton/Dave Evans/Paul Hewson/Larry Mullen][produced by Brad Gilderman/Ricky Minor]
Cryin	Adam Lambert	06.2009	-	102[1]	album cut	[written by Steven Tyler, Joe Perry & Taylor Rhodes]
The Tracks Of My Tears	Adam Lambert	06.2009	-	117[1]	album cut	[written by Smokey Robinson, Pete Moore & Marv Tarplino]
Feeling good	Adam Lambert	06.2009	-	121[1]	album cut	[written by Leslie Bricusse & Anthony Newley]
Slow ride	Adam Lambert & Allison Iraheta	06.2009	-	105[1]	album cut	-
Time for Miracles	Adam Lambert	11.2009	-	50[1]	RCA	[written by Alain Johannes/Natasha Shneider][produced by Rob Cavallo]
Whataya Want from Me	Adam Lambert	01.2010	53[8]	10[27]	19 Recordings 88697752712	[written by Pink/Max Martin/Shellback][produced by Max Martin/Shellback]
For Your Entertainment	Adam Lambert	04.2010	37[10]	61[2]	RCA CATCO 157088316	[written by Claude Kelly/Lukasz Gottwald][produced by Dr Luke]
If I Had You	Adam Lambert	07.2010	-	30[20]	19 Recordings 88697792272	[written by Max Martin/Shellback/Savan Kotecha][produced by Max Martin/Shellback/Kristian Lundin]
Better Than I Know Myself	Adam Lambert	01.2012	-	76[1]	19 Recordings 88691964182	[written by Claude Kelly/Henry Walter/Joshua Coleman/Lukasz Gottwald][produced by Dr Luke/Cirkut/Ammo]
Never Close Our Eyes	Adam Lambert	07.2012	17[2]	110	RCA GBCTA 1200088	[written by Bruno Mars, Philip Lawrence, Ari Levine, Lukasz Gottwald, Henry Walter][produced by Dr Luke/Cirkut/The Smeezingtons]
Ghost Town	Adam Lambert	06.2015	71[2]	64	Parlophone USWB 11504265	[gold-US][written by Sterling Fox, Max Martin, Ali Payami, Tobias Erik Karlsson, Adam Lambert][produced by Max Martin,Peter Carlsson, Ali Payami]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Season 8 Favorite Performances	Adam Lambert	06.2009	-	33[2]	RCA	[produced by Brad Gilderman/Ricky Minor]
Take One	Adam Lambert	12.2009	-	72[1]	Rufftown	[produced by J. Scott G]
For Your Entertainment	Adam Lambert	12.2009	36[5]	3[50]	19 Recordings 88697548012	[gold-US][produced by Rob Cavallo/Dr Luke/Max Martin/Shellback/Greg Wells/Linda Perry/Jeff Bhasker/Ryan Tedder/Howard Benson]
Acoustic Live!	Adam Lambert	12.2010	-	126[2]	RCA 88697-83809-2 [US]	[produced by Adam Lambert]
Glam Nation Live	Adam Lambert	03.2011	185[1]	-	RCA 88697834262	-
Trespassing	Adam Lambert	05.2012	16[2]	1[10]	RCA 88725402542	[produced by Josh Abraham, Ammo Jason, Bonilla, busbee, Cirkut ,Josh Crosby, Adam Lambert, Robert Marvin, Lester Mendez ,Dr. Luke ,Oligee, The Smeezingtons, U-Tern, Rune Westberg, Fred Williams ,Pharrell Williams]
The Original High	Adam Lambert	06.2015	8[4]	3[15]	Parlophone 0093624927259	[produced by Max Martin, Shellback, Axident, Peter Carlsson, Oscar Holter, Ilya, Jarly, Tobias Karlsson, Lulou, Mattman & Robin, OzGo, Ali Payami ,Fredrik Samsson, Style of Eye, Svidden]

Nirvana

Korzenie nieistniejącej od prawie 15 lat kultowej amerykańskiej formacji Nirvana sięgają roku 1983. Wtedy w położonym w północno-zachodnich Stanach Zjednoczonych miasteczku Aberdeen, z pomocą basisty grupy The Melvins Buzza Osbourne'a poznali się dwaj przyszli założyciele zespołu Nirvana.


16-letni wówczas Kurt Cobain i o dwa lata starszy Krist Novoselic. Dzielone przez nich zauroczenie amerykańskim punk rockiem zaowocował powstaniem w 1985 roku duetu Sellout, który przetrwał zaledwie kilka miesięcy. Kolejne projekty z najróżniejszymi perkusistami w składzie funkcjonowały do początku roku 1988, kiedy z Chadem Channingiem jako bębniarzem uformowała się Nirvana.

Pierwszym wydawnictwem zespołu był siedmiocalowy singiel zawierający utwory "Love Buzz" i "Big Cheese", który ukazał się nakładem wytwórni Sub Pop w roku 1988 roku. Ten sam label w czerwcu następnego roku wydał długogrający debiut Amerykanów "Bleach". Płyta, którą wyprodukował odpowiedzialny za pierwsze dema grup Jack Endino brzmiała jak próba połączenia tradycji rocka z surowym garażowym punk rockiem reprezentowanym wtedy przez takie grupy jak Mudhoney czy Pixies. I to właśnie ci drudzy dla Nirvany wydają się być największą inspiracją.

- Pamiętam jak Nirvana cały czas wypatrywała tej nazwy - powiedział w rozmowie z VH1 Thurston Moore, lider grupy Sonic Youth, z którą Nirvana odbyła w 1990 roku wspólną trasę. - Mówiłem wtedy do nich "żartujecie sobie?". Ale oni tak na poważnie, bo kupowali bootlegi Pixies w trakcie trasy.

W trakcie nagrywania "Bleach" do zespołu dołączył drugi gitarzysta - Jason Everman, który był szkolnym znajomym Channinga. I choć nie zagrał on w żadnym utworze, który trafił na "Bleach", jednak został jako jeden z muzyków grających na albumie wymieniony. Channing tłumaczył później, że tym gestem grupa chciała, by Jason szybko się zaaklimatyzował. Wiadomo także, że Everman pożyczył kapeli pewną sumę pieniędzy niezbędną do dokończenia sesji nagraniowej debiutu. W zespole nie zagrzał jednak zbyt długo miejsca gdyż został z niego usunięty jeszcze w tym samym roku.

Rok 1990 przyniósł zmianę wydawcy. Nirvana rozwiązała umowę z Sub Pop i za radą Kim Gordon z Sonic Youth podpisała kontrakt z dużym wydawnictwem DGC Records. Grupa rozpoczęła też nagrywanie nowego albumu z czym związane były liczne zmiany na stanowisku perkusisty. Z kapeli odszedł Channing, którego na krótko zastąpił Dale Crover z The Melvins, następnie Nirvana zatrudniła bębniarza Mudhoney Dana Petersa, z którym nagrała piosenkę "Silver". Kilka tygodniu później za sprawą tej samej osoby dzięki której Kurt poznał Krisa do Nirvany trafił były członek hardcore'owej formacji Scream - Dave Grohl. W takim składzie Nirvana pozostał już do samego końca.

"Nevermind" - najsłynniejszy, wydany w 1991 roku album Nirvany - został nagrany w Viga Madison, studiu należącym do producenta. Płytę wyprodukował Butch Vig, ale ostatecznym miksem zajął się Andy Wallace, współpracownik thrashmetalowej formacji Slayer. Członkowie zespołu wielokrotnie narzekali, że brzmienie, jakie płycie nadał Wallace, było zbyt wygładzone, mało szorstkie i jazgotliwe.

Wydawca płyty liczył, że album sprzeda się w podobnym nakładzie, co wypuszczona na rynek również przez DGC płyta Sonic Youth "Goo", czyli około 250 tysięcy kopii. Jednak już po dwóch miesiącach od premiery sprzedało się 400 tysięcy egzemplarzy "Nevermind". 11 stycznia 1992 roku, deklasując "Dangerous" Michaela Jacksona, płyta trafiła na pierwsze miejsce listy Billboardu. Do dzisiaj na całym świecie sprzedało się około 10 milionów egzemplarzy albumu.

Wielki sukces "Nevermind" utorował drogę dla innych alternatywnych gitarowych formacji. Soundgarden, Mudhoney, L7, Pearl Jam, wszyscy oni zostali zamknięci wraz z Nirvaną w stylistyce określanej jak grunge.

Nirvana okrążając glob dała liczne koncerty występując m.in. w Anglii, Nowej Zelandii, Japonii i na Hawajach, gdzie Cobain poślubił skandalizującą wokalistkę Courtney Love. 18 sierpnia 1992 roku na świat przyszło ich jedyne dziecko - córka, Frances Bean. Dużym echem odbił się występ, jaki trio dało w trackie rozdania nagród MTV w roku 1992, w trakcie którego Cobain zniszczył instrumenty i wszedł w otwarty konflikt z Axlem Rosem, liderem Guns N' Roses.

Kolejnym wydawnictwem zespołu była kompilacja "Intesticide", zawierająca niepublikowane wcześniej utwory Nirvany z lat 1989-1991, oraz singiel nagrany wspólnie z chicagowskim zespołem The Jesus Lizard. Na opakowaniu płyty znalazła się też napisana przez Cobaina linijka: "Jeśli jesteś rasistą, seksistą lub homofobem, nie chcemy, żebyś kupował nasze nagrania".

Na kolejny regularny album formacji trzeba było czekać do roku 1993. Producentem "In Utero" został współpracownik Pixies, Steve Albini. W powstawanie płyty od początku wtrącała się wytwórnia, która najpierw wywarła na zespole nacisk by zmienił planowany tytuł krążka "I Hate Myself And I Want To Die" na mniej drapieżny. Dużo mówiło się też o konflikcie na linii Albini - wydawca. W ostateczności Nirvana produkcję dzieła dokończyła ze Scott Littem. Oficjalnie poinformowano, że z poprzednim producentem współpracę zakończono gdyż zespół nie był zachwycony brzmieniem, jakie krążkowi nadał Albini.

Longplay "In Utero" z miejsca trafił na pierwsze miejsce listy Bilboardu i pokazał bardziej drapieżne i żywiołowe oblicze formacji. Dwa miesiące później zespół nagrał w Nowym Jorku akustyczną sesję dla MTV. Wydana w grudniu 1993 roku "MTV Unplugged in New York” zawierała w większości mniej popularne kompozycje z pierwszej i trzeciej płyty zespołu oraz kilka coverów.

Od dłuższego czasu Kurt Cobain przejawiał niechęć do popularności jaką cieszyła się Nirvana, mówiło się o jego chorobie psychicznej i problemach z narkotykami. W trakcie odbywania europejskiej trasy promującej "In Utero" w Rzymie wokalista trafił do szpitala w stanie śpiączki spowodowanej pomieszaniem alkoholu i środków usypiających. Po odzyskaniu przytomności, wrócił do USA. 5 kwietnia 1994 roku odebrał sobie życie strzałem z pistoletu.

Śmierć Cobaina oznaczała koniec Nirvany. Grohl założył grupę Foo Fighters, a Novoselic powołał do życia zespoły Sweet 75, oraz Eyes Adrift, obecnie jest członkiem grupy Flipper. Po 1994 roku wydano kilka nagrań live zespołu, płyt DVD i boksów zawierających niepublikowane nagrania i wersje demo. W trakcie swojej krótkiej działalności Nirvana zdobyła pięć nagród MTV, a teledysk "Smells Like Teen Spirit" z albumu "Nevermind" został wpisany do księgi rekordów Guinnessa jako najczęściej emitowany w MTV Europa.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Silver/ Dive	Nirvana	02.1991	90[1]	-	No-Label MIUCT 2082	[written by Kurt Cobain][produced by Jack Endino]
Smells like teen spirit/Even in his youth	Nirvana	11.1991	7[130]	6[20]	Geffen USGF 19942501	[platinium-US][platinum-UK][written by Kurt Cobain/Nirvana][produced by Butch Vig/Nirvana]
Come as you are/Drain you [live]	Nirvana	03.1992	9[12]	32[18]	DGC DGCS 7	[silver-UK][written by Nirvana][produced by Butch Vig/Nirvana]
Lithium/Been a son [live]	Nirvana	07.1992	11[7]	64[9]	DGC DGCS 9	[written by Kurt Cobain/Dave Grohl/Chris Novoselic][produced by Butch Vig/Nirvana]
Silver (EP)	Nirvana	12.1992	77[2]	-	No-Label MIUCT 2082	[written by Kurt Cobain][produced by Jack Endino]
In bloom	Nirvana	12.1992	28[7]	-	Geffen GFS 34	[written by Kurt Cobain/Nirvana][produced by Butch Vig/Nirvana]
Puss /Oh the guilt	Jesus Lizard/Nirvana	03.1993	12[2]	-	Touch & Go TG 83	[written by Steve Albini/Jesus Lizard/Kurt Cobain/Nirvana][produced by Steve Albini/Nirvana/Barrett Jones]
Heart shapped box	Nirvana	09.1993	5[16]	-	Geffen GFS 54	[written by Kurt Cobain][produced by Steve Albini]
All apologies / Rape Me	Nirvana	12.1993	32[15]	45[22].Hot 100 Airplay Chart	Geffen GFS 66	[written by Kurt Cobain][produced by Steve Albini]
About a girl/Something in the Way	Nirvana	10.1994	185[1]	22[16].Hot 100 Airplay Chart	album cut	[written by Kurt Cobain][produced by Nirvana and Scott Litt][1[1].Mainstream Rock Tracks]
The man who sold the world	Nirvana	02.1995	-	39[12].Hot 100 Airplay Chart	album cut	[written by David Bowie][produced by Alex Coletti, Scott Litt, Nirvana]
Aneurysm	Nirvana	09.1996	-	63[8].Hot 100 Airplay Chart	album cut	[written by Kurt Cobain, Dave Grohl, Krist Novoselic][produced by Westwood One, Andy Wallace]
You know you're right	Nirvana	10.2002	-	45[20]	album cut	[written by Kurt Cobain][produced by Adam Kasper][1[4].Mainstream Rock Tracks]
Smells like freeland	Nirvana	03.2004	165[1]	-	White	-
Lithium-Dirty funker	Nirvana	03.2004	118[3]	-	White	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nevermind	Nirvana	10.1991	5[725]	1[2][270]	DGC 24425	[diamond-US][5x-platinum-UK][produced by Butch Vig/Nirvana]
Bleach	Nirvana	03.1992	33[63]	78[22]	Tupelo TUPCD 6	[platinum-US][platinum-UK][produced by Jack Endino]
Inesticide	Nirvana	12.1992	14[61]	39[25]	Geffen GED 24504	[platinum-US][platinum-UK][produced by Jack Endino/Dale Griffin/Miti Adhikari/Butch Vig/Steve Fisk]
In utero	Nirvana	09.1993	1[1][185]	1[1][94]	Geffen GED 24536	[5x-platinum-US][platinum-UK][produced by Steve Albini]
MTV unplugged in New York	Nirvana	11.1994	1[1][120]	1[1][81]	Geffen GED 24727	[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Nirvana/Scott Litt]
Singles [Box]	Nirvana	11.1995	101[2]	-	Geffen GED 24901	-
From the Muddy Banks of the Wishkah	Nirvana	10.1996	4[20]	1[1][21]	Geffen GED 25105	[platinum-US][gold-UK][produced by Shauna O' Brien/Diane Stata]
Nirvana	Nirvana	11.2002	3[110]	3[32]	Geffen 4935232	[2x-platinum-US][3x-platinum-UK][produced by Butch Vig/Scott Litt/Steve Albini]
With the lights out	Nirvana	12.2004	56[5]	19[9]	Geffen 9864838	[platinum-US][silver-UK][produced by Jack Endino/Butch Vig/Barrett Jones/Craig Montgomery/Ian Beveridge/Steve Albini]
Silver Side-The best of the box	Nirvana	11.2005	56[3]	21[12]	Geffen 9886718	[produced by Jack Endino/Butch Vig/Barrett Jones/Craig Montgomery/Ian Beveridge]
Live at Reading	Nirvana	11.2009	32[8]	40[2]	Geffen 2720367	[silver-UK][produced by Nirvana]