Dio

DIO, grupa amerykańsko-brytyjska. Powstała jesienią 1982 w Londynie z inicjatywy Ronniego Jamesa Dio (właśc. Ronald James Padavona; 10.07.1948, Portsmouth, New Hampshire) - voc, świetnego amerykańskiego wokalisty znanego z zespołów Elf, Rainbow i Black Sabbath. W pierwszym składzie znaleźli się też Vivian Campbell (25.08.1962, Belfast, Irlandia Północna) - g ze Sweet Savage, Jimmy Bain - b z Rainbow i Vinnie Appice (właśc. Vincent Appice; 1958, Staten Island, Nowy Jork) - dr z Black Sabbath.
W 1983 dołączył Claude Schnell - k. W 1986 Campbella, który kontynuował karierę w Whitesnake i Def Leppard, zastąpił Craig Goldie - g z zespołu Guiffra. W końcu lat osiemdziesiątych ustalił się skład, w którym oprócz lidera znaleźli się młodziutki debiutant Rowan Robertson (1971, Cambridge) - g, Jens Johansson - k z formacji Yngwiego Malmsteena, Teddy Cook - b z Powerhouse i Simon Wright (19.06.1963, Manchester) - dr z AC/DC. W 1991 grupa zawiesiła działalność, lider odnowił bowiem współpracę z Black Sabbath (Wright związał się wówczas z zespołem Rhinobucket, wykonującym utwory z repertuaru AC/DC).
Odrodziła się dwa lata później jako kwartet: Dio, Appice, Tracy G - g z World War III i Jeff Pilson - b z Dokken. A niebawem współpracę z nią nawiązał Scott Warren -k.W 1999r ukształtował się skład, w którym oprócz Dio, Goldiego, Warrena i Wrighta znaleźli się David "Rock" Feinstein - g, kuzyn i dawny partner lidera z Elf, oraz Larry Dennison - b. W tym samym roku na miejsce Dennisona wrócił Bain.
Po ukazaniu się w czerwcu 1983 pierwszego albumu, "Holy Diver", grupie zarzucono przywiązanie do hard-rockowych stereotypów, w szczególności zaś do stylów Rainbow i Deep Purple (Holy Diver, Don't Talk To Strangers, Invisible). Ronnie James nie krył jednak, że ma zamiar czerpać z pomysłów, które przyniosły sławę wymienionym zespołom, potrafił się zresztą zdobyć na żart - wplótł nazwę Rainbow w tytuł i tekst jednego z przedstawionych utworów (Rainbow In Tbe Dark). Tak czy inaczej, nawet recenzenci nastawieni krytycznie do Dio chwalili grupę za wyborną inwencję melodyczną oraz świetne rzemiosło, zwłaszcza za umiejętności lidera. A nie brakowało głosów zaliczających "Holy Diver" do hardrockowych arcydzieł. Płyta zyskała zresztą znaczną popularność - rozeszła się w liczbie ponad pół miliona egzemplarzy. A i towarzyszące jej single były niewielkimi przebojami: Holy Diver/Evil Eyes z sierpnia 1983 i Rainbow In The Dark/Stand Up And Shout (wersja koncertowa) z października tego roku.
Sukces grupy ugruntował album "The Last In Line" z lipca 1984, promowany singlami We Rock/Holy Diver (wersja koncertowa) z tego samego miesiąca i Mystery/Eat Your Heart Out (wersja koncertowa) z września. Większość kompozycji potwierdzała ambicję kontynuowania poszukiwań stylistycznych Rainbow (The Last In Line, One Night In The City). Zwracały uwagę utwory nieco ostrzejsze, bardziej dynamiczne i szybsze niż poprzednio (We Rock, Evil Eyes, I Speed At Night). Mogła się też podobać urozmaicona formalnie, wzbogacona np. orientalnym wstępem ballada hardrockowa Egypt - The Chains Are On, z tekstem na temat morderczej pracy niewolników w starożytnym Egipcie (to ona zainspirowała ilustrację okładkową oraz wystrój sceny podczas koncertów w tym czasie, z dziesięciometrowymi piramidami jako głównym elementem scenografii). Wyrazem uznania dla grupy było zaproszenie jej latem 1984 do udziału w kilku renomowanych europejskich festiwalach, np. w objazdowym Monsters Of Rock, w którym uczestniczyli też tacy wykonawcy, jak Ozzy Osboume, Gary Moore, AC/DC i Van Halen.
Nie zmienił wizerunku grupy album "Sacred Heart" z sierpnia 1985, mimo,że w wielu nagraniach uzyskała potężniejsze brzmienie niż dawniej, śmielej tez posłużyła się instrumentami klawiszowymi (np. Sacred Heart z baśniowym tekstem na temat przemijania, marzeń, tajemnic przeszłości - jego dotyczyła ilustracja na kopercie oraz zabudowa sceny w tym czasie, zdominowana przez niezwykłą, jakby średniowieczną budowlę, także Fallen Angels, Another Lie, Like The Beat Of A Heart). Miał nie mniejsze powodzenia niż poprzednie, czego nie można powiedzieć o towarzyszących mu singlach: Rock'n'Roll Children/Sacred Heart z sierpnia 1985 i Hungry For Heaven/King Of Rock And Roll z października tego roku, oraz czwórce: "The Dio EP" z maja 1986. Podczas jednego z koncertów tournee zorganizowanego w związku z promocją "Sacred Heart", w San Diego Sports Arena w Stanach Zjednoczonych, nagrano minialbum "Intermission", wydany w czerwcu 1986r. Zawierał on m.in. kompozycję Rock'n'Roll Children, wzbogaconą wiązanką dwóch utworów z repertuaru Rainbow - Long Live Rock i Man On The Silver Mountain. Ciekawostką było w jego programie jedno premierowe nagranie studyjne - niezbyt udane Time To Burn.
Następnym krokiem w karierze Dio była płyta "Dream Evil" z sierpnia 1987, mimo zmiany gitarzysty zbliżona stylistycznie do poprzednich (np. Night People, Overlove, Dream Evil, Sunset Superman), przez wielu fanów stawiana na równi z "Holy Diver" i "The Last In Line". Zdecydowanie wyróżniała się na niej rozbudowana formalnie kompozycja All The Fools Sailed Away, wzbogacona m.in. partią chóru chłopięcego i krótkim solem syntezatora, podobały się też utwory Overlove, When A Woman Cries oraz wybrane na singel I Could Have Been A Dreamer i Night People. Latem 1987 grupa była jedną z gwiazd festiwalu Monsters Of Rock w Castle Donington w Wielkiej Brytanii obok m.in. Metalliki, Anthrax i Bon Jovi.
Nagrany w odmłodzonym składzie, wydany w maju 1990 album "Lock Up The Wolves" był nie w pełni przekonującą próbą odświeżenia własnej konwencji stylistycznej. Ważnym źródłem inspiracji stał się dla Dio w tym czasie dorobek Black Sabbath - w repertuarze grupy dominowały utwory o cięższym brzmieniu, wolniejszych tempach i bardziej demonicznej atmosferze (np. Lock Up The Wolves, Evil On Queen Street). Także w tekstach pojawił się nowy motyw - spojrzenia za siebie, autorefleksji, samooceny (My Eyes, Night Music, Twisted), chociaż większość podejmowała wątki znane z poprzednich płyt (np. wypowiedź przeciwko siewcom zła i podżegaczom wojennym w Lock Up The Wolves, próba otrzeźwienia młodych ludzi skłaniających się ku myślom o samobójstwie w Hey Angel, studium szaleństwa w Why Are They Watching Me?, opowieść o domu nawiedzanym przez ducha w Evil On Queen Street). Całość robiła w każdym razie wrażenie dość wymęczonej i spotkała się z niezbyt przychylnym przyjęciem ze strony fanów. Albumowi towarzyszył singel Hey Angel/Walk On Water z czerwca 1990.
Jeszcze większym rozczarowaniem była nagrana po drugiej już przerwie w działalności płyta "Strange Highways" z października 1993, wyprodukowana przez Marka Fraziera, a nie jak zwykle przez samego Dio, i niestety rażąca dość archaicznym brzmieniem (np. Firehead, Hollywood Black, Bring Down The Rain). Przepadła na rynku; nikt nie docenił, że formacja bardziej niż kiedykolwiek urozmaiciła repertuar, znalazło się w nim miejsce nawet na utwór taki jak Jesus Mary And The Holy Ghost - heavymetalową groteskę stworzoną pod wrażeniem słynnej kompozycji 21st Century Schizoid Man zespołu King Crimson.
Świadectwem odzyskania przez grupę dawnej formy był natomiast wyprodukowany znowu przez lidera album "Angry Machines" z października 1986, pełen muzyki ostrzejszej, bardziej agresywnej i gniewnej, a także nowocześniej brzmiącej niż kiedykolwiek w przeszłości (np. Institutional Man, Black, Hunter Of The Heart, Big Sister, Double Monday, Golden Rules). Intrygowały też teksty, mocno osadzone w teraźniejszości, odarte z charakterystycznej dla dawnej twórczości Dio fantastycznej aury (np. Dying In America, Institutional Man, Don't Tell The Kids, Big Sister). Trasę, podczas której formacja promowała "Angry Machines", udokumentowano w marcu 1998 świetnym albumem "Dio's Inferno - The Last In Live", zawierającym utwory z wszystkich etapów kariery Ronniego Jamesa Dio, także wybrane z dorobku Rainbow (Man On The Silver Mountain) i Black Sabbath (Heaven And Heli, Mob Rules). Ponieważ jednak wielu fanów nie zaakceptowało nowoczesnej odmiany metalu z "Angry Machines", formacja zdecydowała się wrócić na płycie "Magica", zrealizowanej w końcu 1999 i wydanej w pierwszych tygodniach następnego roku, do muzyki, jaką grała w początkach kariery (np. Lord Of The Last Day, Fever Dreams, Losing My Insanity, Magica Vox).
Muzycy grupy Dio byli twórcami piosenki Stars, nagranej przy pomocy wielu gwiazd metalu, m.in. członków Iron Maiden, Judas Priest, Mótley Crue, Blue Óyster Cult, W.A.S.P., Dokken, Quiet Riot, Journey, Night Ranger i Queensryche, sygnowanej Hear'n'Aid, wydanej na płytach w ramach zapoczątkowanej przez Boba Geldofa akcji pomocy ofiarom głodu w Afryce (na singlu i na albumie "Hear'n'Aid", Mercury, 1986).
Craig Goldie zadebiutował jako solista albumem "Hidden In Plight Sight" (Grand Slamm, 1991).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Holy Diver/Evil Eyes	Dio	08.1983	72[2]	-	Vertigo DIO 112	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]
Rainbow in the Dark/Stand Up and Shout (live)	Dio	10.1983	46[3]	-	Vertigo DIO 212	[written by Ronnie James Dio, Vinny Appice, Jimmy Bain, Vivian Campbell][produced by Ronnie James Dio][14.Mainstream Rock Tracks]
We Rock/Holy Diver (live)	Dio	08.1984	42[3]	-	Vertigo DIO 312	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio]
Mystery/Eat Your Heart Out (Live)	Dio	09.1984	34[4]	-	Vertigo DIO 4	[produced by Ronnie James Dio][20.Mainstream Rock Tracks]
Rock 'N' Roll Children/We Rock (live)	Dio	07.1985	26[6]	-	Vertigo DIO 5	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio][26.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	10.1985	72[1]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain][30.Mainstream Rock Tracks]
Hungry for Heaven/King of Rock and Roll	Dio	05.1986	56[2]	-	Vertigo DIO 6	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Jimmy Bain]
I Could Have Been a Dreamer/Night People	Dio	10.1987	69[1]	-	Vertigo	[written by Ronnie James Dio][produced by Ronnie James Dio,Craig Goldy][33.Mainstream Rock Tracks]
Hey Angel/Why Are They Watching Me	Dio	09.1990	94	-	Vertigo DIO 912	[written by Ronnie James Dio,Rowan Robertson][produced by Ronnie James Dio][72.Mainstream Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holy Diver	Dio	05.1983	13[15]	56[38]	Warner 23 836	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
The Last in Line	Dio	07.1984	4[14]	23[35]	Warner 25 100	[platinum][silver-UK][produced by Ronnie James Dio]
Sacred Heart	Dio	08.1985	4[6]	29[29]	Warner 25 292	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Intermission	Dio	06.1986	22[5]	70[16]	Warner 25 443	[produced by Ronnie James Dio]
Dream Evil	Dio	07.1987	8[5]	43[11]	Warner 25 612	[produced by Ronnie James Dio]
Lock up the Wolves	Dio	05.1990	28[3]	61[13]	Reprise 26 212	[produced by Ronnie James Dio,Tony Platt]
Strange Highways	Dio	02.1994	-	142[2]	Reprise 45 527	[produced by Ronnie James Dio]
The Very Beast of Dio	Dio	10.2000	-	-	Warner Bros./Rhino 79983	[gold][produced by Ronnie James Dio]
Killing the Dragon	Dio	05.2002	194[1]	199[1]	Spitfire 15 199	[produced by Ronnie James Dio]
Master of the Moon	Dio	09.2004	159[1]	-	Sanctuary (085-69912	[produced by Ronnie James Dio]
Holy Diver - Live	Dio	04.2006	174[1]	-	Eagle ER 20088-2	[produced by Ronnie James Dio]

O.V. Wright

 Overton Vertis Wright (ur. 9 października 1939r- zm. 16 listopada 1980r) był amerykańskim piosenkarzem, który jest powszechnie uważany za artystę bluesowego przez fanów Afroamerykanów z Głębokiego Południa; jest również uważany za jednego z najbardziej autorytatywnych i indywidualnych artystów soulu południowego. Jego najbardziej znane piosenki to „That's How Strong My Love Is” (1964), „You're Gonna Make Me Cry” (1965), „Nucleus of Soul” (1968), „A Nickel and a Nail” (1971), „I Can't Take It” (1971) i „Ace of Spades” (1971). 

Urodzony w Lenow w stanie Tennessee, Wright zaczął śpiewać w kościele jako nastolatek. W 1956 roku, będąc jeszcze w szkole średniej, dołączył do The Sunset Travelers jako jeden z głównych wokalistów grupy gospel. Później był liderem zespołu gospel, Harmony Echoes. W tym czasie został odkryty (wraz z Jamesem Carrem) przez Roosevelta Jamisona, autora tekstów i menedżera. Ich pierwszym popowym nagraniem w 1964 roku była „That's How Strong My Love Is”, ballada, którą później coverowali Otis Redding i Rolling Stones. Została wydana przez Goldwax, wytwórnię, z którą Wright podpisał kontrakt po zakończeniu kariery gospel. Później ustalono, że Don Robey nadal miał z nim kontrakt płytowy, ponieważ jego zespół gospel nagrywał dla Peacock.  

Po przeniesieniu jego kontraktu do wytwórni Back Beat Dona Robeya, pojawiły się kolejne hity R&B. Współpracując z producentem muzycznym Willie Mitchellem, sukcesy trwały przy takich utworach jak „Ace of Spades” i „A Nickel and a Nail”. Hity Wrighta były znacznie bardziej popularne na głębokim Południu. Jego największe hity to „You're Gonna Make Me Cry” (R&B #6, 1965), „Eight Men, Four Women” (R&B #4, 1967), „Ace of Spades” (R&B #11, 1970), „A Nickel and a Nail” (R&B #19, 1971).Pozostałe 17 jego hitów nie osiągnęły wyższej pozycji niż #20 na liście R&B. 

 W połowie lat 70-tych Wright został uwięziony za przestępstwa narkotykowe i pomimo nowego kontraktu płytowego z Hi Records, który doprowadził do serii wydań nowych albumów, sukces komercyjny nie nastąpił po jego wyjściu z więzienia. Wright nadal walczył z uzależnieniem od narkotyków w ostatnich latach swojego życia, a w 1980 roku zmarł na atak serca w Mobile w Alabamie w wieku 41 lat. W 2008 roku „OV Wright Memorial Fund” zakupił i zainstalował nagrobek na jego wcześniej nieoznakowanym grobie. 

 Wright jest jednym z najbardziej zapamiętanych głosów muzyki soul, być może głównie dlatego, że często samplowano go w muzyce hip-hopowej. W 1996 roku jego piosenka „Motherless Child” została samplowana na albumie Ghostface Killah Ironman i na ścieżce dźwiękowej filmu Sunset Park w utworze również zatytułowanym „Motherless Child”. To i inne nagranie Wrighta, „Let's Straighten It Out”, zostały opublikowane w Shaolin Soul, kompilacji utworów samplowanych przez Wu-Tang Clan i jego członków. „Let's Straighten It Out” zostało samplowane w piosence Wu-Tang Clan zatytułowanej „America” z charytatywnej kompilacji America Is Dying Slowly. „Ace of Spades” zostało samplowane przez Slim Thuga i Boss Hogg Outlawz w utworze zatytułowanym „Recognize A Playa”. Wright wywarł duży wpływ na wielu wokalistów soulowych i bluesowych, w tym Roberta Craya, Otisa Claya, Taj Mahala, a także młodego wokalistę soulowego Reggie Searsa i wielu innych. 

 Johnny Rawls dołączył do zespołu wspierającego Wrighta w połowie lat 70-tych i grał z nim aż do jego śmierci w 1980 roku. Następnie zespół kontynuował działalność jako O.V. Wright Band przez kolejne 13 lat i w tym czasie koncertował i występował z innymi muzykami. Należeli do nich B.B. King, Little Milton, Bobby Bland, Little Johnny Taylor i Blues Boy Willie. Jest członkiem Blues Hall of Fame Blues Foundation z 2024 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
That's How Strong My Love Is / There Goes My Used To Be	O.V. Wright With The Keys	08.1964	-	109[8]	Goldwax 106	[#74 hit for Otis Redding in 1965][written by Roosevelt Jamison][produced by Claunch, Russell]
Can't Find True Love / Don't Want To Sit Down	O.V. Wright	03.1965	-	-	Backbeat 544	[written by L. Blair]
You're Gonna Make Me Cry / Monkey Dog	O.V. Wright	08.1965	-	86[5]	Backbeat 548	[written by Deadric Malone][6[14].R&B Chart]
I'm In Your Corner / Poor Boy	O.V. Wright	10.1965	-	-	Backbeat 551	[written by Malone, Jamison]
Gone For Good / How Long Baby	O.V. Wright	02.1966	-	-	Backbeat 558	[written by Deadric Malone]
Eight Me, Four Women / Fed Up With The Blues	O.V. Wright	05.1967	-	80[3]	Backbeat 580	[written by Deadric Malone][4[12].R&B Chart]
Heartaches, Heartaches / Treasured Moments	O.V. Wright	08.1967	-	-	Backbeat 583	[written by D. Bryant][produced by Willie Mitchell][25[5].R&B Chart]
What About You / What Did You Tell This Girl Of Mine	O.V. Wright	11.1967	-	-	Backbeat 586	[written by D. Bryant][46[4].R&B Chart]
Oh Baby Mine / Working Your Game	O.V. Wright	04.1968	-	-	Backbeat 591	[written by O. V. Wright][produced by Willie Mitchell][36[8].R&B Chart]
I Want Everyone To Know / I'm Gonna Forget About You	O.V. Wright	07.1968	-	-	Backbeat 597	[written by Deadric Malone][produced by Willie Mitchell]
Missing You / This Hurt Is Real	O.V. Wright	03.1969	-	-	Backbeat 604	[written by Luther Ingram, John McFarland][produced by Willie Mitchell]
I'll Take Care Of You / Why Not Give Me A Chance	O.V. Wright	10.1969	-	-	Backbeat 607	[written by Brook Benton][produced by Willie Mitchell][43[3].R&B Chart]
Love The Way You Love / Blowin' In The Wind	O.V. Wright	04.1970	-	-	Backbeat 611	[written by Don Bryant][produced by Willie Mitchell][48[2].R&B Chart]
Ace Of Spades / Afflicted	O.V. Wright	11.1970	-	54[8]	Backbeat 615	[written by Deadric Malone][produced by Willie Mitchell][11[13].R&B Chart]
When You Took Your Love From Me/ I Was Born All Over	O.V. Wright	03.1971	-	118[4]	Backbeat 620	[written by Deadric Malone][produced by Willie Mitchell][21[9].R&B Chart]
A Nickel And A Nail / Pledging My Love	O.V. Wright	09.1971	-	103[3]	Backbeat 622	[written by V. Morrison, D. Malone][produced by Willie Mitchell][19[11].R&B Chart]
Drowning On Dry Land / I'm Gonna Forget About You	O.V. Wright	.1972	-	-	Backbeat 626	[written by Mickey Gregory/Alan Jones][produced by Willie Mitchell]
Don't Let My Baby Ride / He Made Women For Man	O.V. Wright	04.1972	-	-	Backbeat 625	[written by D. Malone, O. V. Wright][produced by Willie Mitchell]
I'd Rather Be (Blind, Crippled & Crazy)/Please Forgive Me	O.V. Wright	12.1973	-	-	Backbeat 628	[written by C. Hodges, D. Malone, D. Carter][produced by Willie Mitchell][33[16].R&B Chart]
I've Been Searching/I'm Going Home	O.V. Wright	06.1974	-	-	Backbeat 631	[written by Earl Randle][produced by Willie Mitchell][62[7].R&B Chart]
What More Can I Do / Hen Pecked Man	O.V. Wright	08.1975	-	-	ABC 12119	[written by Willie Mitchell/Yvonne Mitchell/Edward Randle/Lawrence Seymour][produced by Willie Mitchell][82[7].R&B Chart]
Rhymes / Without You	O.V. Wright	.1976	-	-	Hi 2315	[written by Al Green/Mabon "Teenie" Hodges][produced by Willie Mitchell][87[6].R&B Chart]
Into Something (Can't Shake Loose) / Time We Have	O.V. Wright	07.1977	-	-	Hi 77501	[written by Earl Randle/James Shaw][produced by Willie Mitchell][43[12].R&B Chart]
Precious, Precious / You Gotta Have Love	O.V. Wright	01.1978	-	-	Hi 77506	[written by Dave Crawford/Jackie Moore][produced by Willie Mitchell][50[10].R&B Chart]
I Don't Do Windows / I Feel Love Growin'	O.V. Wright	07.1978	-	-	Hi 78514	[written by George Jackson/Raymond Moore][produced by Willie Mitchell][91[2].R&B Chart]

Ron Goodwin

Ron Goodwin [ur.17.02.1925r Plymouth/W.Brytania-zm.8.01.2003r]. Utalentowany dyrygent,twórca muzyki filmowej i telewizyjnej w latach 50 i 60-tych.
Podobno nauczył się gry na fortepianie mając pięć lat.Zaczynał profesjonalną karierę jako trębacz,będąc także poszukiwanym aranżerem i kompozytorem.Nauczył się rzemiosła grając w brytyjskich big bandach na początku lat 50-tych w szczególności u Stanley'a Blacka,Teda Heatha i Geraldo przed sformowaniem swojego własnego ansamblu.
Jego orkiestra często występowała w radio BBC i telewizji.Jego singlowe nagrania nawiązują do rodzinnych prac,mimo ,że nie były zbyt popularnym materiałem na przeboje,to odniosły sukces w latach 50-tych.
W 1953r jego nagranie "Lilelight" pochodzące z filmu Charlie Chaplina trafiło na trzecią pozycję listy przebojów.Większośc z długiej listy singli nagranych przez orkiestrę Goodwina to jego własne kompozycje.Był jednym z najpłodniejszych kompozytorów piszących muzykę dla widowisk i seriali telewizyjnych.
Jego orkiestra towarzyszyła też wielu wykonawcom minn.Peterowi Sellersowi i Petuli Clark,dla której napisał jeden z jej hitów "My Friend The Sea". Współpracował z George Martinem w Parlophone jako aranżer dla tej wytwórni.Głównym jednak polem jego działalności było tworzenie i nagrywanie muzyki filmowej .
W 1961r ,w dwa lata po sukcesie filmu z jego muzyką -"Whirlpool",podpisał lukratywny kontrakt z brytyjskim MGM,gdzie wkrótce napisał minn. ścieżkę muzyczną do filmu Alfreda Hitchocka "Frenzy".Cierpał przez wiele lat na astmę i zmarł ostatecznie w styczniu 2003r mając 77 lat.

Filmografia

1992 Valhalla / 1987 The Little Mermaid [anim] / 1986 Valhalla [anim] / 1979 The Unidentified Flying Oddball/ 1978 Force 10 from Navarone / 1977 Candleshoe / 1976 Beauty and the Beast [TV] / 1976 Escape From the Dark / 1975 One of Our Dinosaurs Is Missing / 1975 Born to Run [TV] / 1975 La Mosca Hispanica/ 1974 Happy Prince [anim] / 1974 Deadly Strangers / 1973 Gawain and the Green Knight / 1973 Diamonds on Wheels / 1972 Frenzy Composer / 1972 The Selfish Giant [anim] / 1970 The Executioner / 1969 Those Daring Young Men in Their Jaunty Jalopies / 1969 Battle of Britain / 1969 Submarine X-1 / 1968 Where Eagles Dare / 1968 Decline and Fall... of a Bird Watcher/ 1968 Mrs. Brown, You've Got a Lovely Daughter / 1968 That Riviera Touch / 1967 Mister Ten Percent / 1967 Those Fantastic Flying Fools/ 1967 The Magnificent Two / 1966 The Trap/ 1965 Home of Your Own / 1965 The Alphabet Murders/ 1965 Operation Crossbow/ 1965 Those Magnificent Men in Their Flying Machines / 1965 The Early Bird / 1964 Ladies Who Do / 1964 Go Kart Go / 1964 Murder Most Foul / 1964 Murder Ahoy / 1964 Of Human Bondage / 1964 Squadron 633/ 1963 Murder at the Gallop / 1963 Children of the Damned / 1963 The Day of the Triffids / 1963 The Cracksman / 1963 Follow the Boys / 1963 Sword of Lancelot/ 1962 Postman's Knock / 1962 Village of Daughters / 1962 I Thank a Fool / 1962 Kill Or Cure / 1962 Murder She Said/ 1961 Johnny Nobody / 1961 The Clue of the New Pin / 1961 Invasion Quartet / 1961 Partners in Crime / 1961 Man at the Carlton Tower / 1960 The Trials of Oscar Wilde/ 1960 Village of the Damned / 1960 In the Nick / 1959 Whirlpool / 1959 The Witness / 1959 I'm All Right Jack/ 1955 The Night My Number Came Up /

Piosenki na listach przebojów

Ron Goodwin na liście przebojów UK Top 40 Singles Parlophone MSP6035 1953 Limelight/ Moulin Rouge #3 Kompozycje Rona Goodwina na UK Top 40 with Jack Fishman My Friend The Sea Petula Clark 18 Nov 1961 #7

 Awards

Nominacje do Golden Globe [Muzyka filmowa] Frenzy 1972

Ivyrise

Ivyrise jest brytyjskim zespołem rockowym z Portsmouth w Anglii, składający się z wokalisty, autora tekstów i pianisty Bena Falińskiego, gitarzysty Dana Tannera, perkusisty Josha Thaxtona-Key'a i basisty Marka Nagle.
 Ivyrise został założony w 2007 roku przez Bena Falińskiego i rozpoczął tournee po Anglii z Kula Shaker przed współpracą z producentem Paulem Simmem, aby nagrać "Tips" oraz pierwszą wersję studyjną "Disguise". Od tego czasu, Ivyrise pracował z producentem rocka alternatywnego Alanem Moulderem, znanym ze swojej pracy z The Killers, Nine Inch Nails i Billy Corganem z The Smashing Pumpkins, jak i francuskimi producentami Yvesem Jagetem i Mickaelem Laguierri.
 W dniu 28 kwietnia 2008 roku, ukazał się pierwszy singiel Ivyrise, "Tips", który wszedł na listę Independent Chart , BBC Radio 1 jako # 5 w Wielkiej Brytanii. W maju 2008 roku, Ivyrise koncertował w Wielkiej Brytanii promując pierwszy singiel i wygrał konkurs prowadzony przez thelondonpaper na support Bon Jovi w Lost Highway Tour, otwierając koncert Bon Jovi w dniu 28 czerwca 2008 roku w Twickenham Stadium.
 Drugie nagranie Ivyrise ,"Disguise", weszło na niezależną listę BBC Radio 1 w Wielkiej Brytanii jako # 2 w dniu 6 października 2008 roku. Singiel został zremiksowany przez Jasona Nevinsa. Ivyrise podpisał kontrakt we Francji z My Major Company/Warner w 2010 roku i wszedł do studia Sonic Ranch w Teksasie z Jasonem Perry w lutym 2011 roku, aby nagrać swoją pierwszą płytę długogrającą.
 Ivyrise koncertował jako główne wsparcie dla brytyjskiego zespołu McFly w marcu / kwietniu 2012 roku.Turnee o nazwie The Keep Calm And Play Louder Tour odbyło się w 30 miejscach w całej Wielkiej Brytanii i było dla zespołu największą trasą koncertową do tej pory.
 W październiku 2012 roku, Ivyrise nagrał hit Jeana-Jacquesa Goldmana "Je te donne" z Benem Falińskim występującym w duecie z Leslie Bourgoin. Dwujęzyczna piosenka francusko / angielska znalazła się na albumie Génération Goldman, który ukazał się we Francji w dniu 19 listopada 2012 roku i natychmiast stał się # 1 zdobywając certyfikat diamentowej płyty o sprzedaży przekraczającej 500.000 w ciągu pierwszego miesiąca od wydania. Album sprzedał się w ilości 900.000 egzemplarzy na całym świecie w sierpniu 2013 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Tips/Worldwide	Ivyrise	.2008	5.Independent Chart	-	Stage STAGE 0001	[written by Ben Falinski, Liam Malson, Oliver Patterson, Paul Cronin][produced by Paul Simm]
Disguise	Ivyrise	.2008	2.Independent Chart	-	Stage STAGE 0005	[written by Ben Falinski, Liam Malson, Paul Cronin][produced by Paul Simm]

Avco Embassy Records

Avco Embassy Records założył producent filmowy Joseph E. Levine ,który był szefem Avco Embassy Pictures.Znaczącą częścią wytwórni na jej początku byli wybitni producenci Hugo Peretti i Luigi Creatore. Była związana z założoną w połowie lat 60-tych wytwórnią filmową Avco Embassy Pictures używając zresztą tego samego logo.Zmiana nazwy wytwórni na Avco Embassy nastąpiła w okresie 1969-1970,ale w pażdzierniku 1971r znikł człon Embassy z labela tłoczonych płyt.W 1975r Peretti i Creatore wykupili udziały od Levine i stworzyli nową wytwórnię H&L Records,jednakże design został taki sam.W każdym bądż razie Avco Embassy, Avco, i H&L stanowiły pewną całość i kontynując działalność wykorzystywały tych samych artystów,prowadząc jednak oddzielną administrację.
Avco była bardzo eklektyczną wytwórnią wydając 22 albumy,trzy soundtracki i jeden album "specjalny".Ich przekrój sięgał róznych gatunków jak soul/funk music, psychedelic, light folksy pop, instrumentals, heavy rock.Oprócz dochodowych singli trafiajacych na listy przebojów jak,"Hold Me" grupy Baskerville Hounds [#88] czy "I (Who Have Nothing)" Liquid Smoke,wydawano wiele niekomercyjnych singli takich artystów jak np. Saxophone Circus, the Ox Bow Incident, Mitchell St. Nicholas, Jimmy Angel, People Tree, the Train, Dave McCoy, Electric Duck, the Eefrom Zeefrom Mixture, Plum Run, Geoffrey Stevens, Hot Ice, the Yak, Della Reese, Eric Mercury, Marty Gold, Royce Jones, Heavy Jelly, Allan Nichols, the Easy Riders, Still Hill, Henri Mancini, Toy Factory, Disciple, Windsor Tunnel, the Changing Scene, Bead Game.
Wytwórnia próbowała także działać na polu country ,ale bez powodzenia.Latem Avco osiągnęła jeden ze swych najwększych sukcesów singlem Glass Bottle "Ain't Got Time Anymore".W 1970r wytwórnia odkryła grupę Stylistics,która stała się przez następne 8 lat podporą firmy.
Po zmianie w pażdzierniku 1971r nazwy z Avco/Embassy na Avco skierowano głównie swoją uwagę na płyty soulowe.W 1974r po serii sukcesów singlowych wytwórni podpisano kontrakty z dwojgiem nowych wykonawców- Chambers Brothers i Little Anthony & The Imperials.W tym samym roku Avco ponownie próbuje swych sił na rynku country wydając serię szesnastu singli i jeden album z umiarkowanym powodzeniem.Pięć z nich trafiło na listę country.W połowie 1974r do wytwórni trafia jej gwiazda #2-Van McCoy-producent,wokalista i kompozytor,jedna z czołowych postaci ery disco.

Wybrani artyści

* Della Reese * Liquid Smoke * The Glass Bottle * Hugo and Luigi * The Stylistics * Maxine Brown * Donnie Elbert * Jive Five * Limmie and Family Cookin' * Softones * Little Anthony and The Imperials * Chambers Brothers * Van Mc Coy

Hity na liście przebojów Billboard

AVCO Embassy 4572 The Stylistics Stop Look Listen 39[16] 1971 AVCO Embassy 4581 The Stylistics Country Living You Are Everything 9[16][gold] 1971 AVCO Embassy 4591 The Stylistics Betcha By Golly Wow 3[16][gold] 1972 AVCO Embassy 4595 The Stylistics People Make The World Go Round 25[11] 1972 AVCO Embassy 4603 The Stylistics I'm Stone In Love With You 10[13][gold] 1972 AVCO Embassy 4611 The Stylistics Break Up To Make Up 5[14][gold] 1973 AVCO Embassy 4618 The Stylistics You'll Never Get To Heaven (If You Break My Heart) 23[10] 1973 AVCO Embassy 4625 The Stylistics Rockin' Roll Baby 14[18] 1973 AVCO Embassy 4634 The Stylistics You Make Me Feel Brand New 2[25][gold] 19 AVCO Embassy 4635 Little Anthony and The Imperials I'm Falling In Love With You 86[4] 1974 AVCO Embassy 4632 The Chambers Brothers Let's Go, Let's Go, Let's Go 106[7] 1974 AVCO Embassy 4602 Limmie and Family Cookin' You Can Do Magic 84[10] 1972 AVCO Embassy 4504 The Baskerville Hounds Hold Me 88[2] 1969 AVCO Embassy 4522 Liquid Smoke I Who Have Nothing 82[3] 1970 AVCO Embassy 4587 Donnie Elbert I Can't Help Myself 22[9] 1972

Albumy na liście przebojów Billboard

AV-33023 - The Stylistics - Stylistics [1971] #23 AV-11006-598 - Round 2: The Stylistics - Stylistics [1972] #32 AV-11010-598 - Rockin' Roll Baby - Stylistics [1973] #66 AV-69001-698 - Let's Put It All Together - Stylistics [1974] #14 AV-69004-698 - Heavy - Stylistics [1974] #43 AV-69005-698 - The Best of the Sylistics - Stylistics [1975] #41 AV-69006-698 - Disco Baby - Van McCoy & the Soul City Symphony [1975] #12 AV-69008-698 - Thank You Baby - Stylistics [1975] #72 AV-69009-698 - The Disco Kid - Van McCoy [1975] #80 AV-69010-698 - You Are Beautiful - Stylistics [1975] #99

Shriekback

Shriekback to angielski zespół rockowy założony w 1981 roku w Kentish Town przez Barry'ego Andrewsa, dawniej z XTC i League of Gentlemen (instrumenty klawiszowe/syntezatory/wokal) oraz Dave'a Allena, dawniej z Gang of Four (gitara basowa), z Carlem Marshem, dawniej Out on Blue Six (gitary / wokal) wkrótce dołączył do składu. 

 

Shriekback został założony w 1981 roku przez Barry'ego Andrewsa i Dave'a Allena, rozszerzając się do trio z dodatkiem Carla Marsha. Dołączył do nich Martyn Barker na perkusji w 1983 roku. Wczesna muzyka zespołu była inspirowaną funkiem wersją nowej fali i post-punka, później zmierzającą w kierunku art rocka i zawsze zawierającą „podstępnie dziwne wokale”.  

 

 Zespół odniósł pewien sukces na tanecznych listach przebojów w swojej oryginalnej wytwórni Y Records i miał szereg hitów na brytyjskiej liście indie, podczas gdy jego pierwszy album, Care (1983), został odebrany przez Warner w Stanach Zjednoczonych. Zespół opuścił Y dla Arista Records dla Jam Science (1984), rekrutując również perkusistę Martyna Barkera. Album osiągnął 85 miejsce na brytyjskiej liście albumów, a „Hand on my Heart” był singlem numer 52 w Wielkiej Brytanii.  

 

Album Oil and Gold z 1985 roku został nagrany przez Arista (wydany przez Island Records w USA). Marsh opuścił Shriekback podczas nagrywania Oil and Gold i został zastąpiony na gitarze przez Mike'a Cozziego, a Andrews przejął główny wokal. Shriekback również opuścił Arista i podpisał kontrakt z Island Records, dla którego nagrali Big Night Music (1986), po czym Allen odszedł, aby ponownie dołączyć do Gang of Four. Allen grał także w King Swamp i The Elastic Purejoy. Marsh był także w zespole Happyhead.  

 

Po kolejnym albumie z 1988 roku, Go Bang!, zespół się rozpadł. Andrews kontynuował pracę nad innymi projektami przed ponownym utworzeniem Shriekback w 1992 roku, chociaż po singlu „The Bastard Sons of Enoch” i albumie Sacred City nie było dalszych wydawnictw aż do Naked Apes i Pond Life (2000). Zarówno Allen, jak i Marsh wrócili do studia, aby przyczynić się do nagrania wydania z 2003 roku Have a Moment . Po Have a Moment Andrews nagrał trzy albumy dla Malicious Damage (oryginalna wytwórnia Killing Joke) pod nazwą Shriekback. Shriekback nadal aktywnie produkuje muzykę i wydał album studyjny Why Anything? Why This? , w maju 2018 r. W tym samym składzie Andrews, Barker i Marsh samodzielnie wydali 15. album studyjny Some Kinds of Light 6 grudnia 2019 r. 1000 Books i Bowlahoola pojawiły się w 2021 i 2022 r. 

 

 Członkowie Poza wymienionymi powyżej członkami lub współpracownikami Shriekback byli Luc van Acker, Linda Nevill, Emma Burnham, Brian Nevill, Pedro Ortiz, Clare Hirst, Lu Edmonds, Wendy i Sarah Partridge (z Electric Guitars), Steve Halliwell, Eve Moon, Ivan Julian, Mike Cozzi i Jessica Palin/Jose Fina Cupido.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sexthinkone/Here Comes My Hand:Clap	Shriekback	06.1982	-	-	Y Y 22	[written by Allen, Andrews, Marsh][produced by Allen, Andrews, Marsh]
My Spine is the bass line/Tiny Birds	Shriekback	09.1982	-	-	Y Records Y 27	[written by Allen, Andrews, Marsh][produced by David Allen, Barry Andrews, Carl Marsh ]
Lined Up/Hapax Legomena	Shriekback	02.1983	89[2]	-	Y Records Y 102	[written by Shriekback][produced by Shriekback]
Lined Up [remix]/Hapax Legomena	Shriekback	08.1983	78[5]	-	Y Records Y 102	[written by Shriekback][produced by Shriekback]
Working On The Ground/Closework	Shriekback	06.1983	-	-	Y Records Y 104	[written by Allen, Andrews, Marsh]
Hand On My Heart/Nerve	Shriekback	07.1984	52[6]	-	Arista SHRK 1	[written by Allen, Andrews, Marsh][produced by Shriekback, Paul "Groucho" Smykle]
Mercy Dash (Ready For This)/Gated Joy	Shriekback	11.1984	-	-	Arista SHRK 2	[written by Allen, Andrews, Barker, Marsh][produced by Shriekback]
Nemesis	Shriekback	05.1985	94[1]	-	Arista SHRK 3
Fish Below The Ice/Coelocanth	Shriekback	09.1985	-	88[2]	Arista SHRK 4	[written by Allen, Andrews, Barker, Marsh][produced by Barry Andrews]
Gunning For The Buddha/Bludgeoned	Shriekback	12.1986	-	-	Island IS 314	[written by D. Allen, B. Andrews, M. Barker][produced by Gavin Mackillop, Barry Andrews]
Get Down Tonight/Big Fun	Shriekback	07.1988	-	-	Island IS 343	[written by H Wayne Casey, R Finch][produced by Richard James Burgess]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Care	Shriekback	06.1983	-	188[3]	Warner 23 874	[produced by Shriekback]
Jam science	Shriekback	08.1984	85[1]	-	Arista 206 416 [UK]	[produced by Barry Andrews]
Big night music	Shriekback	02.1987	-	145[6]	Island 90 552	[produced by Gavin MacKillop]
Go bang!	Shriekback	07.1988	-	169[12]	Island 90 949	[produced by Richard James Burgess]

Roll Deep

Roll Deep to grupa raperów, założona w 2002 roku przez producenta muzycznego Wileya. Skupia wokół siebie kilkunastu hiphopowców, mających na celu głównie walkę z rasizmem.
Roll Deep byli wybitną, pionierską ekipą grime, zanim gatunek ten został nawet nazwany grime. Mieszanka hip-hopu i technicznej muzyki elektronicznej ze wschodniego Londynu – w której rytm podskakuje, jakby miał czkawkę, a rymowanki ślizgają się chaotycznie po wierzchu – wyewoluowała z brytyjskiej sceny garażowego rapu, inspirując krytyka Simona Reynoldsa do dubowania to gabba-gangsta-garaż. Nieformalny MC i producent grupy, Wiley, wolał nazywać swoje brzmienie „eski”, ale był skazany na miano „ojca chrzestnego grime”, czy mu się to podobało, czy nie. Rozszerzona ekipa wahała się aż do 20 członków, choć średnio około 14, z których tylko połowa reprezentuje grupę podstawową na danym albumie. Obok Wileya są Flow Dan (od którego nazwa ekipy pochodzi), Skepta, Scratchy, Manga, Riko, J2K, Breeze, Brazen, Killa P, Little Dee i DJ Karnage, a także producent Target. Dizzee Rascal był wczesnym członkiem i protegowany Wileya - jego pierwszy solowy album, Boy in da Corner, zawiera kilka okrzyków dla grupy - ale podczas gdy Rascal wybuchł i zdobył uznanie krytyków oraz nagrodę Mercury Prize, Roll Deep pozostał w podziemiu. Wiele z ich nagrań zostało wydanych tylko przez white label, a najlepszym sposobem na usłyszenie ich w Londynie był ich regularny slot w pirackiej stacji radiowej Rinse FM. Chociaż pierwotnie spotkali się pod koniec lat 90-tych, kilku członków załogi było byłymi członkami Pay As U Go Cartel i równoczesnymi członkami Boy Better Know, oficjalnie zostali założeni w 2002 roku. Po stracie Dizzee Rascala podpisali kontrakt z Relentless Records i wydali swój debiutancki album, In at the Deep End, w 2005 roku. Z Roll Deep wciąż najeżonym przez wytwórnię grime, album zawierał kilka piosenek o mniej hardcore'owym, bardziej komercyjnym brzmieniu. Mimo to album nie sprzedał wystarczającej liczby kopii dla Relentless i zostali usunięci z wytwórni, tworząc własne Roll Deep Recordings na przyszły materiał. Ich kontynuacja z 2007 roku, Rules and Regulations, była bardziej zbliżona do szablonu grime'u, ale rok później, po sukcesie solowego singla Wileya „Wearing My Rolex”, The Return of the Big Money Sound zasygnalizował powrót ich mieszanki grime i pop. Ostatni singiel formacji, "Good Times", w 2010 roku znajdował się przez wiele tygodni na pierwszych miejscach brytyjskich list przebojów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Avenue/Thinking Of You	Roll Deep	07.2005	11[22]	-	Relentless RELT 19	[written by Mark Tibenham & Lol Mason ][produced by Wiley ]
Shake a Leg	Roll Deep	10.2005	24[15]	-	Relentless RELT 22	[written by Wiley, D Baker, M Ail, R Williams, Pit Baumgarter Pat Appleton, Enrique Madriguera, Eddie Woods][produced by Danny Weed]
Good Times	Roll Deep featuring Jodie Connor	04.2010	1[3][26]	-	Relentless RELCD 66	[written by Wiley, I Atherly, A Ail, R Williams, B Preston, David Dawood, Jodie Connor, Charlotte Kelly][produced by David Dawood]
Green Light	Roll Deep	08.2010	1[1][17]	-	Relentless RELCD 68	[written by I Atherly, A Ail, D Baker, J Black, Wiley, R Williams, J Dunne, J Hirst, V Akintola, K Alexander, S Charles][produced by Daniel J. Baker, J.Hirst, J. Dunne]
Take Control	Roll Deep with Alesha Dixon	11.2010	29[3]	-	Relentless CATCO 168716061	[written by I Atherly, A Ail, D Baker, J Black, R. Cowie, J Dunne, J Hirst, M Reid ,R William ,V Akintola, K Alexander, S Charles ][produced by Daniel]
Picture Perfect	Roll Deep	02.2012	169[1]	-	Cooking Vinyl	[written by Agent X, D, A, Eames C Lyndsay, M Jordine, J Black, T Foster, R Williams, A Ali, I Atherly][produced by Agent X David Anthony]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In at the Deep End	Roll Deep	06.2005	50[20]	-	Relentless CDREL07	[silver][produced by DJ Target, Danny Weed, Wiley Kat]
Rules and Regulations	Roll Deep	03.2007	193[1]	-	Roll Deep RD001	-
Return of the Big Money Sound	Roll Deep	10.2008	138[1]	-	Roll Deep Recordings RD004
Winner Stays On	Roll Deep	11.2010	55[3]	-	Relentless CDREL23

George Clinton

Ur. 22.07.1941, w Kannapolis w stanie Karolina Północna (USA). Geniusz stojący za sukcesem grup Parliament(s) oraz Funkadelic. Pozornie niezniszczalne imperium George'a "Dr Funkensteina" Clintona rozpadło się w proch na początku lat 80-tych. Nie mogąc kontynuować nagrywania ze względu na proces sądowy o złamanie kontraktu oraz nie będąc w stanie pokryć bieżących wydatków swojej sporej organizacji, Clinton znalazł się w poważnych tarapatach osobistych i finansowych.
Udałoo mu się jednak rozwiązać problemy. Uregulował większość swoich zaległych długów, wyzbył się uzależnienia od palenia mieszanki kokainowej i ponownie wszedł do studia.
 Utworzona ad hoc grupa, P. Funk All Stars, umieściła na listach dwa przeboje: "Hydrolic Pump" i "One Of Those Summers" (oba z 1982r), po czym artysta rozpoczął karierę solową fantastyczną "Loopzillą", rytmiczną burzą, pełną nawiązań do historii "czarnej" muzyki (The Supremes i The Four Tops) oraz jej stanu współczesnego (nagranie zespołu Afrika Baambaataa, "Planet Rock").

 Na następnej płycie, Computer Games, pojawiło się kilku starych znajomych Clintona z Funkadelic i Parliament, jak choćby Bernie Worrell i Bootsy Collins. Kolejne nagranie, "Atomic Dog", trafiło w 1983 na 1. miejsce amerykańskiej listy rhythm'n'bluesa.
Clinton kontynuował zarówno karierę solową, jak i współpracę z P. Funk All Stars, realizując swoją ekscentryczną i eklektyczną wizję na płytach tak nowatorskich jak Some Of My Best Jokes Are Friends i Cinderella Theory. Pierwsza z nich zapoczątkowała serię nagrań wydanych przez wytwórnię Prince'a, Paisley Park.
Na następnej płycie, Hey Man... Smell My Finger, pojawił się na chwilę były członek NWA, Dr. Dre, który zrewanżował się Clintonowi zaproszeniem do zarapowania w nagraniu "You Don't Wanna See Me", pochodzącym z krążka nagranego przez Dr Dre we współpracy z Ice Cube. Jak przyznaje sam Dre i wielu innych młodych amerykańskich raperów, wszyscy oni wiele zawdzięczają Clintonowi: choćby liberalne korzystanie z jego muzyki.
 Clinton nie zamierzał się jednak na to uskarżać, ponieważ namiętne korzystanie przez młodzież z sampli Parliament i Funkadelic pomogło mu spłacić rosnące zaległości podatkowe na początku lat 80-tych. Jak na ironię, sam Clinton w swoich nowszych nagraniach również korzysta z sampli, powracając do swoich dawnych utworów po rytmy, breaki i riffy, podobnie jak robiły to przed nim całe legiony jego wielbicieli.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Loopzilla/Pot Sharing Tots	George Clinton	12.1982	57[5]	-	Capitol 5160	[written by George Clinton][produced by George Clinton][19[13].R&B Chart][48[6].Hot Disco/Dance;Capitol 8528 12"]
Atomic Dog	George Clinton	02.1983	94[2]	101[9]	Capitol 5201	[written by Spradley , Shider , Clinton][produced by George Clinton , T. Currier][1[4][26].R&B Chart][38[13].Hot Disco/Dance;Capitol 8556 12"]
Get Dressed/ Free Alterations	George Clinton	05.1983	-	-	Capitol 5222	[written by G. Clinton, W. Collins][produced by George Clinton, W. Collins][73[5].R&B Chart]
Nubian Nut/Free Alterations	George Clinton	11.1983	-	-	Capitol 5296	[written by Spradley, Kuti , Clinton, Strickland][produced by George Clinton][15[14].R&B Chart]
Last Dance/Get Dressed	George Clinton	03.1984	-	-	Capitol 5332	[written by Collins, Johnson, Linn][produced by George Clinton, Gary Shider][26[11].R&B Chart]
Quickie/Last Dance	George Clinton	06.1984	-	-	Capitol 5324	[written by Williams, Evans, Ford][produced by Junie Morrison][72[4].R&B Chart]
Double Oh-Oh/Bangladesh	George Clinton	05.1985	-	101[5]	Capitol 5473	[written by Shider , Clinton , St. Song][produced by George Clinton, Garry Shider][32[12].R&B Chart][18[8].Hot Disco/Dance;Capitol 8642 12"]
Bullet Proof/Silly Millameter	George Clinton	09.1985	-	-	Capitol 5504	[written by G. Clinton, St. Song][produced by George Clinton, Garry Shider][69[8].R&B Chart]
Do Fries Go with That Shake?/Pleasures of Exhaustion	George Clinton	03.1986	57[2]	-	Capitol 5558	[written by George Clinton, Steve Washington, Sheila Washington][produced by George Clinton, Steve Washington][13[15].R&B Chart]
Hey Good Lookin'	George Clinton	07.1986	-	-	Capitol 5602	[written by S. Washington, G. Clinton, G. Shider][produced by George Clinton, Steve Washington][41[11].R&B Chart]
Paint The White House Black	George Clinton	09.1993	-	106[6]	Paisley Park 18 362	[written by Barrett Strong, Norman Whitfield,Kerry Gordy, William Bryant III][produced by Kerry Gordy, William Bryant III][62[7].R&B Chart][sample z "Smiling Faces Sometimes"-The Undisputed Truth]
Martial Law (Hey Man...Smell My Finger)	George Clinton	12.1993	-	-	Paisley Park 18 327	[written by George Clinton, Kerry Gordy, William Bryant III][produced by George Clinton, Kerry Gordy, William Bryant III][70[7].R&B Chart]
Bop Gun (One Nation)/Down For Whatever	Ice Cube ‎ feat. George Clinton	07.1994	22[3]	23[20]	Priority 53 155	[gold-US][written by G. Shider, G. Clinton, W. Morrison][produced by Madness 4 Real, QD III][37[18].R&B Chart]
If Anybody's Gonna Get Funked Up (It's Gonna ...)	George Clinton & The P-Funk Allstars	06.1996	110[2]	-	550 Music/Epic 78 282	[written by B. Woods , G. Cooper , G. Clinton Jr.][produced by Erick Sermon , George Clinton ][51[10].R&B Chart]
Ain't Nuthin' But A Jam Y'all	George Clinton with The Dazz Band	10.1997	-	-	Intersound 9286	[58[18].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Computer Games	George Clinton	12.1982	-	40[33]	Capitol 12 246	[produced by George Clinton][3.R&B Chart]
You Shouldn't-Nuf Bit Fish	George Clinton	01.1984	-	102[18]	Capitol 12 308	[produced by George Clinton][18.R&B Chart]
Some of My Best Jokes Are Friends	George Clinton	08.1985	-	163[6]	Capitol 12 417	[produced by George Clinton, Garry Shider, Steve Washington, Bootsy Collins, Tracey Lewis, Doug Wimbish, Thomas Dolby][17.R&B Chart]
R&B Skeletons in the Closet	George Clinton	05.1986	-	81[12]	Capitol 12 481	[produced by George Clinton, Steve Washington, Garry Shider, Andre Jackson][17.R&B Chart]
The Cinderella Theory	George Clinton	09.1989	-	192[4]	Paisley Park 25 994	[produced by George Clinton][75.R&B Chart]
Hey Man, Smell My Finger	George Clinton	10.1993	-	145[3]	Paisley Park 25 518	[produced by George Clinton][31.R&B Chart]
T.A.P.O.A.F.O.M.	George Clinton & the P-Funk All-Stars	06.1996	-	121[4]	550 Music 67 144	[produced by George Clinton]
Greatest Funkin' Hits	George Clinton	11.1996	-	138[4]	Capitol 33 911	-

T2

Zespół brytyjski założony na początku 1970 r. przez twórcę piosenek Petera Duntona (eks-Gun, śpiew, perkusja), Keitha Crossa (gitara, instr. klawiszowe) i Bernarda Jinksa (bas) - obaj eks-Bulldog Breed.
Po niecałym tygodniu wspólnych prób muzycy zdołali "wkręcić się" do jednego z klubów londyńskiego West Endu. Już po dwóch koncertach T 2 sala była pełna po brzegi, a wśród publiczności zasiadło sporo przedstawicieli wytwórni płytowych. W rezultacie muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Decca, której nakładem ukazał się ich debiutancki album It'll All Work Out In Boomland. T 2 kontynuowali swą dobrą passę występami na festiwalach, m.in. na Isle Of Wight i w Plumpton, kilkakrotnie zagrali też w londyńskim klubie Marquee, by wyruszyć potem w trasę po brytyjskich salach uniwersyteckich.
Bardzo interesowała się nimi prasa muzycz­na, która w osobie 17-letniego Keitha widziała nowego Erika Claptona. Napięcie związane z tak szybkim rozwojem kariery dało wkrótce o sobie znać i najpierw Cross, a potem Jinks odeszli z zespołu. Dunton zaangażował nowych muzyków i kontynuował działalność konertową w Wielkiej Brytanii. W miarę stabilny skład pojawił się po dołączeniu dawnego przyjaciela zespołu Mike'a Fostera (bas, gitara, śpiew).
Jednak zmieniające się mody muzyczne skłoniły członków T 2 do zakończenia działalności. Spotkali się ponownie w... 1992 r., by nagrać album Second Bite. W 1993 r. przed przystąpieniem do pracy nad longplayem Waiting For The Band dokooptowali do składu młodego gitarzystę Raya Lee. Raz jeszcze udowodnili, że są w doskonałej formie i nie odcinając się od przeszłości z nadzieją patrzą w przyszłość.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It'll All Work Out In Boomland	T2	08.1970	-	-	Decca SKL 5050	[produced by Mike Dunne]

Travis

Grupa Travis powstała w Glasgow około 1990 roku, jako swoisty żart jej członków, wówczas studentów Glasgow School Of Art: wokalisty i autora piosenek Francisa Healya, gitarzysty Andy'ego Dunlopa, perkusisty Neila Primose'a oraz basisty Dougie Payne'a. Po kilku latach wspólnej muzycznej zabawy postanowili na poważniej zająć się projektem Travis.
 W 1996 roku chłopcy przenieśli się do Londynu, gdzie jesienią wydali debiutancką EP-kę "All I Wanna Do Is Rock", utrzymaną w klimacie klasycznego Brit-popu. W 1997 roku, dzięki wytwórni by Independiente Records, ukazał się kolejny singiel Travis, zatytułowany "U16 Girls", a już kilka miesięcy później w sklepach pojawił się debiutancki longplay "Good Feeling". Produkcją płyty zajął się Steve Lillywhite. Na krążku znalazły się dwa przeboje "Happy" i "Tied to the '90s", które wprowadziły Travis do UK Top Ten.
 Niebawem czwórka z Glasgow dostała nagrodę tygodnika New Musical Express i została okrzyknięta nadzieją post-Britpopu. Byli też ulubionym, nowym zespołem Noela Gallaghera. Już rok później zespół rozpoczął prace na kolejnym albumem, tym razem z producentem Nigelem Godrichem. Materiał był nagrywany przez pół roku w 6 studiach. Nowa płyta "The Man Who", cięższa i mroczniejsza, przyćmiła sukces debiutu.
 W 1999 roku "The Man Who" stała się sześciokrotnie platynową, a do dziś sprzedano ponad 2,5 miliona egzemplarzy tego krążka. Płyta zawierała między innymi takie utwory jak "Why Does It Always Rain on Me?", "Driftwood", "Turn" czy "Writing to Reach You", które od razu uznano za standardy współczesnej muzyki pop. "Why Does It Always Rain On Me?" stał się hymnem wszystkich angielskich festiwali w roku 1999.
 W lutym 2000, Travis zdobyli dwie nagrody Brit Awards, za najlepszy album i jako najlepszy brytyjski zespół. W tym samym roku album "The Man Who" miał premierę w USA, a zespół w tym samym czasie koncertował za oceanem wraz z Oasis. Po wielkim sukcesie w rodzimym kraju, Travis przez blisko 1,5 roku nagrywał w Los Angeles i Londynie kolejną płytę. Ponownie pracowali z producentem Nigelem Godrichem. W czerwcu 2001 roku, na pierwszym miejscu brytyjskiego zestawienia najlepiej sprzedających się płyt, debiutował trzeci album Travis - "The Invisible Band".
Muzycy zdecydowali się na wiele eksperymentów, a poszczególne nagrania powstawały dopiero w studiu. Niemniej efekt końcowy był równie surowy i melancholijny, jak na "The Man Who". We wrześniu 2003 roku, ukazał się singiel "Re-Offender", promujący nowy album Travis, zatytułowany "12 Memories". Płyta ukazała sie w październiku 2003. 

Healy napisał „The Beautiful Occupation” wkrótce po atakach terrorystycznych z 11 września 2001 roku. Wcześniej zawsze określał siebie jako „apolitycznego”. Jednak wydarzenia polityczne 2001 roku zmieniły jego świadomość. Healy wspiera teraz ruch Make Poverty History. Travis wystąpił także na koncercie Live 8. Na Boże Narodzenie 2004 Travis był częścią Band Aid 20 wraz z Radiohead, U2, Sugababes, The Darkness i innymi artystami. Zaśpiewali nową wersję Do They Know It's Christmas? Dochód został przekazany dzieciom z trzeciego świata. 4 maja 2007 roku Travis po trzyletniej nieobecności wydał  swój piąty album studyjny The Boy with No Name. Album został poprzedzony singlem Closer, do którego teledysku występuje fan Travisa, Ben Stiller. Następnie ukazały się single Selfish Jean i My Eyes.  

Po początkowych występach jedynie w mniejszych salach na początku roku, zespół rozpoczął nagrywanie nowego albumu na początku 2008 roku. Ode to J. Smith została nazwana na cześć jego piosenki J. Smith; Ponadto wiele piosenek na albumie opowiada o bezimiennych postaciach (Fran Healy: „Album nazywa się Ode to J. Smith, częściowo nawiązując do kluczowej piosenki, a częściowo dlatego, że wszystkie piosenki są napisane o bezimiennych postaciach.”) . Pierwszy singiel Something Everything został wydany 15 września.  Dwa tygodnie później, 29 września 2008 roku, ukazała się płyta Ode to J. Smith.  Dwaj członkowie zespołu Fran Healy i Andrew Dunlop odbyli trasę koncertową po Ameryce Północnej i Kanadzie w październiku 2009 roku pod tytułem An Evening With Fran Healy and Andy Dunlop - A Chronological Acoustical Journey Through the Travis Back Catalog.  

Zaowocowało to wydaniem w styczniu 2010 roku kompilacji o tym samym tytule. Obecnie można go kupić wyłącznie na amerykańskiej stronie internetowej firmy wysyłkowej Amazon, w formie płyty CD lub do pobrania, a także bezpośrednio na stronie głównej zespołu. Jako zwiastun nowego singla, piosenka Another Guy została udostępniona do bezpłatnego pobrania na oficjalnej stronie zespołu 20 marca 2013 roku. Travis prawdopodobnie celowo wyprodukował słabo technicznie wykonany film  w stylu amatorskim (np. słabe kluczowanie ujęć przed zielonym ekranem, rozmyte zbliżenia kamerą, zauważalne cięcia skokowe, skoki osi). Zespół kontynuuje serię dziwacznych teledysków, które wywołują uśmiech na twarzy wielu fanów.  

W kwietniu 2013 roku zespół ogłosił wydanie siódmego albumu studyjnego Where You Stand na sierpień 2013. Pierwszy singiel został wydany 30 kwietnia 2013 roku z piosenką o tym samym tytule Where You Stand wraz z nowym teledyskiem. W teledysku gra niemiecka aktorka Marleen Lohse. W grudniu 2015 roku ukazał się nowy singiel Everything at Once, a album o tym samym tytule zapowiedziano na 29 kwietnia 2016 roku. W teledysku do piosenki gra niemiecki aktor Daniel Brühl. Drugi singiel 3 Miles High został wydany w styczniu 2016 roku, następnie Radio Song w kwietniu i Magnificent Time w maju. 9 października 2020 roku Travis wyda swój dziewiąty album „10 Songs”. Muzycy gościnni to: Susanna Hoffs, piosenkarka The Bangles i Jason Lytle z Grandaddy. Premiera ich ósmego albumu L.A. Times zaplanowana jest na 12 lipca 2024 roku. Oprócz normalnej edycji zawierającej dziesięć piosenek zostanie wydana edycja deluxe, która będzie zawierała pozbawione wersji wersje piosenek. 

 Stylistycznie Travisa można przypisać do britpopu lub post-britpopu, choć ewoluowali oni od charakterystycznego brzmienia britpopu od czasu albumu The Boy with No Name. Sporadycznie pojawiają się także elementy rocka alternatywnego, jak choćby na płycie „Ode to J. Smith”. Zespół wywarł także ogromny wpływ na późniejsze zespoły, takie jak Coldplay i Keane, którym drogę do sukcesu wytyczył Travis.  Chris  Martin , wokalista i gitarzysta brytyjskiego zespołu Coldplay, powiedział w wywiadzie, że bez Travisa jego zespół prawdopodobnie nigdy by nie istniał.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
U 16 girls	Travis	04.1997	40[4]	-	Independiente ISOM 1MS	[written by Francis Healy][produced by Steve Lilywhite]
All i want to do is rock	Travis	06.1997	39[6]	-	Independiente ISOM 3MS	[written by Francis Healy][produced by Steve Lilywhite]
Tied to the 90's	Travis	08.1997	30[7]	-	Independiente ISOM5MS	[written by Francis Healy][produced by Steve Lilywhite]
Happy	Travis	10.1997	38[4]	-	Independiente ISOM6MS	[written by Francis Healy][produced by Steve Lilywhite]
More than us EP.	Travis	04.1998	16[10]	-	Independiente ISOM 11MS	[produced by Steve Lilywhite]
Writing to reach you	Travis	03.1999	14[13]	-	Independiente ISOM 22MS	[written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
Driftwood	Travis	05.1999	13[14]	-	Independiente ISOM 27MS	[silver-UK][written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
Why does it always rain om me?	Travis	08.1999	10[19]	-	Independiente ISOM 33MS	[gold-UK][written by Francis Healy][produced by Mike Hedges]
Turn	Travis	11.1999	8[24]	-	Independiente ISOM 39MS	[silver-UK][written by Francis Healy][produced by Mike Hedges]
Coming around	Travis	06.2000	5[16]	-	Independiente ISOM 45MS	[written by Francis Healy][produced by Mark Wallis, Travis]
Sing	Travis	06.2001	3[27]	37.Modern Rock Tracks	Independiente ISOM 49MS	[gold-UK][written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
Side	Travis	09.2001	14[17]	-	Independiente ISOM 54MS	[written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
Flowers in the window	Travis	04.2002	18[16]	-	Independiente ISOM 56MS	[silver-UK][written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
Re-Offender	Travis	10.2003	7[10]	-	Independiente ISOM 78MS	[written by Francis Healy][produced by Travis, Tchad Blake, Steve Orchard]
The beautiful occupation	Travis	12.2003	48[3]	-	Independiente ISOM 81MS	[written by Francis Healy][produced by Travis, Tchad Blake, Steve Orchard]
Love Will Come Through	Travis	04.2004	28[3]	-	Independiente ISOM 84MS	[written by Francis Healy][produced by Steve Orchard]
Walking In The Sun	Travis	10.2004	20[6]	-	Independiente ISOM 88MS	[written by Francis Healy][produced by Mike Hedges]
Closer	Travis	04.2007	10[9]	-	Independiente ISOM 118MS	[written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
Selfish Jean	Travis	07.2007	30[5]	-	Independiente ISOM 123MS	[written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
My Eyes	Travis	09.2007	60[2]	-	Independiente ISOM 124MS	[written by Francis Healy][produced by Nigel Godrich]
J. Smith	Travis	07.2008	115[1]	-	Red Telephone Box PHONE 002	[written by Healy, Travis][produced by Emery Dobyns]
Something Anything	Travis	09.2008	113[1]	-	Red Telephone Box PHONE 003	[written by Dougie Payne/Fran Healy][produced by Emery Dobyns]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Good feeling	Travis	09.1997	9[73]	-	Independiente ISOM1CD	[platinum-UK][produced by Steve Lillywhite]
The man who	Travis	06.1999	1[9][129]	135[10]	Independiente ISOM9CD	[9x-platinium-UK][produced by Nigel Godrich, Ian Grimble, Mike Hedges]
The invisible band	Travis	06.2001	1[4][69]	39[7]	Independiente ISOM25CD	[4x-platinium-UK][produced by Nigel Godrich]
12 Memories	Travis	10.2003	3[29]	41[3]	Independiente ISOM40CD	[platinium-UK][produced by Travis, Tchad Blake, Steve Orchard]
Singles	Travis	11.2004	4[47]	-	Independiente ISOM 46CD	[2x-platinium-UK][produced by Fran Healy]
The Boy With No Name	Travis	05.2007	4[15]	58[2]	Independiente ISOM 67CD	[gold-UK][produced by Travis, Steve Orchard, Nigel Godrich, Mike Hedges]
Ode To J. Smith	Travis	09.2008	20[4]	122[1]	Red Telephone Box PHONE 004	[produced by Emery Dobyns]
Where You Stand	Travis	08.2013	3[4]	100[1]	Red Telephone Box PHONE 010DEL	[produced by Michael Ilbert]
Everything at Once	Travis	05.2016	5[7]	-	Caroline/Red Telephone Box PHONE 014CD	[produced by Michael Ilbert]
10 Songs	Travis	10.2020	5[2]	-	BMG 4050538615043	[produced by Robin Baynton, Fran Healy]
L.A. Times	Travis	07.2024	4[1]	-	BMG 4099964008579	[produced by Tony Hoffer]