Rocky Sharpe and the Replays

Rocky Sharpe and the Replays to angielska grupa doo-wop / rock and roll , która po raz pierwszy zyskała sławę pod koniec lat siedemdziesiątych. Zwykły skład grupy to Rocky Sharpe (ur, jako Robert Podsiadly, ur. 26 listopada 1952r -zm.  5 grudnia 2019r), Helen Highwater (prawdziwe nazwisko: Helen Blizard), Johnny Stud (brat Sharpe'a Jan Podsiadly) i Eric Rondo ( Mike Vernon ) . We wcześniejszym wcieleniu grupy, Rocky Sharpe and the Razors, znaleźli się Den Hegarty , Rita Ray , Griff Fender i Nigel Trubridge, którzy później utworzyli Darts .

W 1978 roku grupa miała swój pierwszy sukces komercyjny z „ Rama Lama Ding Dong ”  ,  coverem   Edsels oryginalnego ' przeboju , który osiągnął  17 pozycję na UK Singles Chart . Więcej sukcesów na listach przebojów   nastąpiło po kolejnym singlu, „Imagination”, który osiągnął 39 miejsce w 1979 roku.  Po tym sukces był trudniejszy do znalezienia, a Sharpe odnalazł większy sukces w trasach koncertowych niż na listach przebojów.

W 1982 roku Sharpe miał kolejny wielki hit. „ Shout! Shout! (Knock Yourself Out) ”, cover przeboju Ernie Maresca z 1962 roku, znalazł się w pierwszej dwudziestce brytyjskiej listy singli.Chociaż nigdy nie miał drugiego tak dużego przeboju, Sharpe zyskał wielu fanów, zwłaszcza w Europie Zachodniej, a jego muzyka pozostała szeroko dostępna. Ostatnim singlem grupy był „ If You Wanna Be Happy ”, który osiągnął pozycję 46 w Wielkiej Brytanii w 1983 roku. 

Po kilku zmianach w składzie w latach 1982-1984, zespół ostatecznie rozpadł się na początku 1985 roku. Sharpe rozpoczął nową karierę jako aktor - ale został zmuszony do przejścia na emeryturę na początku lat 90-tych po zdiagnozowaniu stwardnienia rozsianego . Mieszkał z żoną Pauliną w domu rodzinnym w Brighton do końca 2013 roku, kiedy to został pełnoetatowym rezydentem w Queen Alexandra Hospital Home (QAHH) w Worthing .

Rocky Sharpe and the Replays zawsze były szczególnie popularne w Hiszpanii, a w 2013 roku hiszpańska grupa wokalna Velvet Candles, której muzyka od dawna była inspirowana przez grupę, wystawiła dla niego koncert charytatywny w Barcelonie po usłyszeniu o stanie Sharpe'a.  Dodatkową atrakcją był brat Sharpe'a Jan Podsiadly, który poleciał do Hiszpanii i ponownie przyjął swoją dawną osobowość Replays jako Johnny Stud i dołączył do nich jako gość specjalny na scenie. Zespół wykonał szereg piosenek nagranych przez Sharpe and the Replays na przełomie lat 70. i 80-tych XX wieku. Koncert zebrał prawie 2000 funtów, które Sharpe przekazał szpitalowi .

Sharpe zmarł w grudniu 2019 roku w wieku 67 lat z powodu stwardnienia rozsianego .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rama Lama Ding Dong/When The Chips Are Down	Rocky Sharpe and the Replays	12.1978	17[10]	-	Chiswick CHIS 104	[written by G. Jones Jr.][produced by Mike Vernon]
Imagination/Got It Made	Rocky Sharpe and the Replays	03.1979	39[6]	-	Chiswick CHIS 110	[written by Johnny Burke, Jimmy Van Heusen][produced by Mike Vernon]
Love Will Make You Fail In School/A Girl Like You	Rocky Sharpe and the Replays	08.1979	60[4]	-	Chiswick CHIS 114	[written by Cornel Mildru][produced by Mike Vernon]
Martian Hop/A Fool In Love With You	Rocky Sharpe and the Replays featuring The Top-Liners	02.1980	55[4]	-	Chiswick CHIS 121	[written by Spirit, R. Rappaport, S. Rappaport ][produced by Mike Vernon]
Shout! Shout! (Knock Yourself Out)/Hey! Hey! Good Lookin'	Rocky Sharpe and the Replays	04.1982	19[9]	-	Chiswick DICE 3	[written by E. Maresca, T. Bogdany][produced by Mike Vernon]
Clap Your Hands/Twenty-Four Hours	Rocky Sharpe and the Replays	08.1982	54[3]	-	RAK RAK 345	[written by Frechette, Huchusa, Robitaille, Tailleur][produced by Mike Vernon]
If You Wanna Be Happy/If You Know How To Rock And Roll (You'll Never Be Alone)	Rocky Sharpe and the Replays	02.1983	46[7]	-	Polydor POSP 560	[written by Guida, Royster][produced by Mike Vernon]

Wayne Shanklin

Wayne Shanklin był amerykańskim piosenkarzem, autorem tekstów i producentem. Jego najbardziej znanymi kompozycjami były „ Jezebel ”, „ Chanson D'Amour (Song of Love) ” i „ The Big Hurt ”.


Shanklin urodził się 6 czerwca 1916 r. w Joplin w stanie Missouri w rodzinie Virry (Storrs) i Nathaniela Shanklina Jr. Miał jednego brata, Nathaniela Noela i jedną siostrę Dorothy.

Ożenił się z Grace Bastin w 1934 roku. Mieli pięcioro dzieci: Carolyn, Barbarę Faye, Darlene May, Pamelę Judith i Wayne Shanklin Jr. Wayne i Grace rozwiedli się w 1942 roku. Później tego samego roku poślubił Glorię Hansen. Mieli czworo dzieci: Helen, Martha, Timothy Michael i Thorne Scott Shanklin. Wayne i Gloria rozwiedli się 31 sierpnia 1960 roku. W 1960 roku jest zapis o ślubie Wayne'a z Trudy Hancock. 

25 stycznia 1965 roku poślubił swoją wieloletnią sekretarkę Victorię Helen Hamway. 31 sierpnia 1965 roku urodziło się jego najmłodsze z wielu dzieci Edward Windsor Shanklin.

Niektóre źródła podają, że Shanklin i panna Toni Fisher byli w pewnym momencie małżeństwem, ale nie jest znany żaden zapis małżeństwa. Córka Fishera, Chris Miller, poślubiła później syna Shanklina, Timothy'ego Michaela Shanklina. Mieli jedno znane dziecko.

Wayne Shanklin zmarł 16 czerwca 1970 roku na atak serca w Orange County w Kalifornii .

We wczesnych latach pięćdziesiątych Shanklin pisał z Alem Shermanem oraz synami Shermana, Robertem i Richardem , którzy pracowali wówczas pod pseudonimami . Shanklin był także autorem muzyki do wielu filmów: „Kiss Me Quick” pojawił się w westernowej strzelaninie Randolpha Scotta w 1957 roku w Medicine Bend, a „I Leaned On A Man” zaśpiewała Virginia Mayo w The Big Land .

Shanklin założył niezależną wytwórnię Signet Records w Los Angeles w 1959 roku. Jednym z wczesnych sukcesów wytwórni była piosenka napisana przez Shanklina „ The Big Hurt ”, która na początku 1960 roku stała się hitem nr 3 dla Miss Toni Fisher , a także twierdzono, że jest to pierwsze komercyjne zastosowanie techniki stopniowania produkcji znanej jako „ wywijanie ”.

Shanklin napisał kilka przebojów, w tym „ Primrose Lane ” (1959), nagrany przez Jerry'ego Wallace'a i „ Jezebel ”, nagrany przez Frankiego Laine'a w 1951 roku. Najbardziej znaną kompozycją Shanklina jest piosenka „ Chanson D'Amour (Song of Love) ”. Została po raz pierwszy nagrana w 1958 roku w dwóch konkurencyjnych wersjach autorstwa Art and Dotty Todd i The Fontane Sisters , z których obie odniosły sukces.

Shanklin skomponował oryginalną muzykę do filmu Angel Baby z 1961 roku , z udziałem George'a Hamiltona i Mercedes McCambridge . Shanklin napisał także singiel Miss Toni Fisher z 1962 roku „ West of the Wall ”, który dotyczył podziału Niemiec Wschodnich i Zachodnich oraz wzniesienia Muru Berlińskiego (chociaż ta sama melodia i aranżacja zostały użyte wcześniej w mało znanym singlu Fishera   o nazwie „Toot Toot Amore”).

Filmografia

Dziecko anioła

                                               Piosenki na listach przebojów

Kompozycje Wayne'a Shanklina na listach przebojów [solo] 05/1951 Jezebel Frankie Laine 2.US 02/1956 Little Child Cab Calloway 62.US 02/1956 Little Child Eddie Albert & Sondra Lee 56.US 04/1958 Chanson d'amour (Song of Love) Art and Dotty Todd 6.US 04/1958 Chanson d'amour The Fontane Sisters 12.US 11/1959 The Big Hurt Miss Toni Fisher 3.US/30.UK 01/1960 Little Coco Palm Jerry Wallace 36.US 01/1960 The Big Hurt Maureen Evans 26.UK 05/1962 Jezebel Marty Wilde 19.UK 05/1962 West of the Wall Miss Toni Fisher 37.US 04/1966 The Big Hurt Del Shannon 94.US/52.UK 11/1966 Chanson d'amour The Lettermen 112.US 07/1972 The Big Hurt Vikki Carr 108.US 02/1977 Chanson d'amour The Manhattan Transfer 1.UK 02/1989 Jezebel Shakin' Stevens 58.UK [with Terry Gilkyson, Stan Jones, Fred Glickman, Hy Heath, Johnny Lange] 11/1952 Cowpuncher's Cantata Max Bygraves 6.UK [with Al Sherman] 11/1955 Johnnie's Comin' Home Johnnie Ray 100.US [with George Callender ] 08/1959 Primrose Lane Jerry Wallace 8.US 10/1959 Primrose Lane Dickie Pride 28.UK 05/1970 Primrose Lane O.C. Smith 86.US [with Terry Gilkyson, Stan Jones, Fred Glickman,Johnny Lange,Wayne Shanklin] 11/1952 Cowpuncher's Cantata Max Bygraves 6.UK [with Martha Mincy, Wayne Mincy,Wayne Shanklin & Tommy Coe] 08/1971 Think His Name Johnny Rivers 65.US

Kreator

KREATOR, grupa niemiecka. Powstała w 1982 w Essen. Wyłoniła się ze szkolnego zespołu Tyrant. Z początku przyjęła nazwę Tormentor, ale w 1984 zmieniła ją na Kreator (wziętą z niemieckiej mitologii). Na jej czele stanął Mille Petrozza (właśc. Miland Petrozza) -g,a w pierwszym składzie znalazło się jeszcze czterech muzyków, jednakże niebawem ostało się dwóch: Rob Fioretti (właśc. Roberto Fioretti) - b i Jurgen "Ventor" Reil (29.06.1966) - voc, dr. Po jakimś czasie Petrozza przejął obowiązki wokalisty od Reila. W 1986 dołączył Michael "Destructor" Wulf-g z Sodom, ale zaraz potem jego miejsce zajął Jorg Tritze (właśc. Jórg Trzebiatowski) - g. W 1989 Tritzego zastąpił Frank Blackfire (właśc. Frank Gosdzik; 24.02.1966, Essen) - g, kolejny były muzyk Sodom. W 1992 zamiast Fiorettiego przyjęto Andreasa Herza - b. W 1994 Herza i Reila zmienili Christian "Speesy" Giesler (4.07.1970) - b i Joe Cangelosi-dr z Whiplash. W 1995 na miejsce Cangelosiego wrócił Reil. Jesienią 1996 Blackfire'a zastąpił Tommy T. Baron (właśc. Thomas Vetterli) - g z szwajcarskiego zespołu Coroner. W 2001 zamiast Barona przyjęto Sarniego Yli—Sirnio (10.04.1972, Helsinki, Finlandia) - g, znanego z Waltari, od jakiegoś czasu wspomagającego już Kreatora na koncertach.

Jako Tormentor grupa nagrała dwie taśmy demo: "Blitzkrieg" (1983) i "End Of The World" (1984) z muzyką inspirowaną dokonaniami zespołu Slayer, m.in. Armies Of Hell i Cry War z pierwszej oraz Tormentor i Bone Breaker z drugiej. Zwróciła na siebie uwagę wytwórni Noise i dla niej, już pod szyldem Kreator, zrealizowała pierwsze płyty. Zadebiutowała albumem "Endless Pain", nagranym wiosną 1985, w dziesięć dni, w CAT Studio w Berlinie przy pomocy Horsta Mullera jako producenta, wydany wkrótce potem. Było to najbardziej gwałtowne i brutalne dzieło w dziejach niemieckiego metalu do tamtej pory, wtórne, prostackie i niedopracowane, ale zarazem porywające, zapewniające Kreatorowi tytuł najbardziej obiecującego zespołu wznoszącej się fali thrashu (np. Endless Pain, Total Death, Storm Of The Beast, Tormentor, Flag Of Hate). Towarzyszył mu singel Flag Of Hate/Take Their Lives/Awakening Of The Gods. Świadectwem szybkiego rozwoju formacji okazała się płyta "Pleasure To Kill", nagrana w Musiclab w Berlinie, wyprodukowaną przez Harrisa Johnsa, wydana w kwietniu 1986. Wypełniły ją kompozycje bardziej urozmaicone niż poprzednio, ujawniające różne wpływy, od Slayera przez Venom po Celtic Frost (np. Ripping Corpse, Death Is Your Saviour, Pleasure To Kill, Riot Of Violence). Promując dzieło, grupa grała nie tylko w Niemczech (u boku Rage i Destruction), ale też w innych krajach Europy oraz dotarła - po raz pierwszy - do Stanów Zjednoczonych, gdzie koncertowała u boku Voivod.
Kolejny album, "Terrible Certainty", powstał w Horus Studios w Hanowerze pod kierunkiem doświadczonego producenta Roya Rowlanda, którego lekceważący stosunek do Kreatora odbił się, niestety, na jakości nagrań. Wydane w listopadzie 1987 dzieło, zawierające takie utwory, jak Storming With Menace, Terrible Certainty, As The World Burns i Toxic Trace, promowane singlem Behind The Mirror/Gangland, przyjęte zostało mimo wszystko z entuzjazmem, a pojawienie się w metalowych programach MTV teledysku ilustrującego kompozycję Toxic Trace zapewniło niemieckim muzykom nowych fanów. W kwietniu 1988 wytwórnia Noise wydała jeszcze jedną płytę Kreatora, minialbum "Out OfThe Dark... Into The Light", przygotowany pospiesznie, aby sfinansować planowaną na lato tego roku kolejną trasę po Stanach (u boku D.R.I. i Holy Terror). Znalazły się tam nowe nagrania studyjne, m.in. przeróbka Lambs To The Slaughter Raven, i głównie koncertowe, dokonane kilka tygodni wcześniej w klubie Dynamo w Eindhoven w Holandii, m.in. Terrible Certainty, Riot Of Violence i Awakening Of The Gods.

Grupa wzniosła się na światowe wyżyny thrashu albumem "Extreme Aggression" z marca 1989 (np. Extreme Aggression, No Reason To Exist, Stream Of Consciousness, Some Pain Will Last, Betrayal).
Zaczęła pracę nad nim już w końcu 1988 w Skytrack Studios w Berlinie, ale jakość nagrań nie spełniła jej oczekiwań i musiała na początku następnego roku zacząć raz jeszcze w Music Grinder Studios w Hollywood w Kalifornii. Nową jakość pomógł Kreatorowi uzyskać wybitny producent Randy Burns, współpracownik zespołów Megadeth i Death. Dziełu towarzyszyły m.in. kolejne tournee amerykańskie (z Suicidal Tendencies) i europejskie (z Raven). A z tego okresu pochodzi też interesujący singel z premierowymi nagraniami Behind The Minor i przeróbką Gangland Tygers Of Pan Tang. Firma Noise chciała szybko zdyskontować światowy sukces "Extreme Aggression" następną płytą, a wynikiem była nagrana w lipcu i sierpniu 1990 w Eldorado i Image Studios w Los Angeles, wyprodukowana znowu przez Burnsa "Coma Of Souls" z października tego roku. Podobna do poprzedniej (np. People Of The Lie, Coma Of Souls, Terror Zone, Agents Of Brutality, Twisted Urges, Mental Slavery), nie zawiodła oczekiwań fanów, o czym świadczyło chociażby doskonałe przyjęcie pochodzącej z niej muzyki na pierwszej trasie po Stanach jako głównego wykonawcy, ale sami muzycy mówili w późniejszych wywiadach o zastoju, a nawet o kryzysie twórczym.

Z niesmaku zrodził się album "Renewal", wydany w październiku 1992r. Powstał w sierpniu i wrześniu tego roku w legendarnych Morrisound Studios w Tampie na Florydzie, wyprodukowany przez Toma Morrisa wraz z samymi muzykami i był pierwszą, nieśmiałą jeszcze, ale zarazem udaną próbą odświeżenia własnej odmiany thrashu m.in. elementami stylu zespołu Voivod, z którym Kreator zetknął się wcześniej, koncertując na kontynencie amerykańskim, np. Renewal, Reflection, Brainseed, Karmie Wheel, Europe After The Rain. Sami muzycy podkreślali w późniejszych wypowiedziach prasowych nowatorstwo repertuaru "Renewal", ale zarazem krytykowali duszne brzmienie płyty.W tym czasie Kreator po raz pierwszy dotarł z koncertami do Ameryki Południowej - do Chile, Brazylii i Argentyny. W końcu 1994 grupa, zniechęcona dotychczasową współpracą z Noise, związała się z inną wytwórnią -G.U.N.. I już dla niej nagrała w Ocean Studios w Burbank w Kalifornii przy pomocy Vincenta Wojno, współpracownika Machine Head, jako współproducenta album "Cause For Conflict", wydany w sierpniu 1995.

Był to powrót thrashu (np. Lost, Progressive Proletarians, Crisis Of Disorder, Dogmatic Authority), ale zarazem świadectwo fascynacji metalem gotyckim (np. Isolation), która jeszcze bardziej uwidoczniła się na następnej płycie. Dzieło to, zatytułowane "Outcast" i wydane w czerwcu 1997, powstało w Principal Studios w Munster, znowu przy współudziale Vojno. Nie brakowało na nim agresywnego grania w dawnym stylu (np. Hale Inside Your Head), ale pojawiły się też kompozycje bardziej nastrojowe, mroczne, gotyckie (np. Leave This World Behind, Whatever It May Take, Phobia, Outcast). Unowocześniono też brzmienie, m.in. z pomocą dyskretnych sampli i loopów. Zdecydowanym krokiem w tym kierunku okazał się jedyny album Kreatora dla francuskiej firmy Drakkar - "Endorama" z kwietnia 1999. Nagrany między październikiem 1998r a styczniem następnego roku w Powerplay i Hithead Studios w Szwajcarii oraz Principal Studios w Niemczech, wyprodukowany przez Petrozzę i Vetterliego, był już dokonaniem jednoznacznie gotyckim, ujawniającym wpływy Sisters Of Mercy (grupa sięgnęła nawet po jeden z ich utworów, Lucretia (My Reflection), ale umieściła dopiero na swojej składance "Voices Of Transgression - A 90s Retrospective" z kwietnia 2000r) czy Lacrimosy (do nagrania piosenki tytułowej, Endorama, muzycy zaprosili Tilo Wolffa - voc, lidera tego zespołu), wzbogaconym brzmieniami instrumentów klawiszowych i orkiestry, np. Chosem Few, Everlasting Flame, Willing Spirit, Tyranny. Z tego okresu pochodzi singel Chosen Few/Endorama/Children Of A Lesser God.

Nowe oblicze grupy nie przekonało dotychczasowych fanów i na następnych płytach, nagranych dla wytwórni Steamhammer, wróciła do dawnego grania. Kapitalnym, brutalnym dziełem thrashowym okazała się już "Violent Revolution" z września 2001r, zrealizowana między lutym a kwietniem tego roku w Area 51 w Galie w Niemczech i Backstage Studios w Nottingham w Wielkiej Brytanii, wyprodukowana przez Andy'ego Sneapa, byłego gitarzystę zespołu Sabbat. Jej jądrem były takie utwory, jak All Of The Same Blood (Unity) i Replicas Of Life, które mogłyby się znaleźć na "Pleasure To Kill", czy Reconquering The Throne i Second Awakening, które pasowałyby na "Extreme Aggression". Z drugiej jednak strony formacja nie odcięła się do końca od swoich późniejszych poszukiwań, np. w Slave Machinery przywołała klimat "Outcast", a Replicas Of Life poprzedziła krótkim wstępem utrzymanym w gotyckim nastroju "Endoramy". Potwierdzeniem powrotu na thrashowe pozycje był świetny dwupłytowy album koncertowy "Live Kreation" z czerwca 2003, zawierający najostrzejsze utwory z całej historii Kreatora. Dziełem w dawnym stylu okazała się też kolejna płyta studyjna, "Enemy Of God" ze stycznia 2005r, przygotowana już wiosną 2004r, znowu w angielskich Backstage Studios i znowu przy pomocy Sneapa, zawierająca takie kompozycje, jak Enemy Of God, Suicide Terrorist, World Anarchy, One Evil Comes - A Mi Won Follow, Dying Race Apocalypse (z akustycznym wstępem), Murder Fantasies (z gościnnym udziałem Michaela Amotta, gitarzysty Arch Enemy) czy wyborna, najbardziej urozmaicona, pełna epickiego rozmachu The Ancient Plague, wieńcząca całość.

W lutym 2005r formacja wyruszyła w trasę europejską (m.in. z Dark Tranquility) - najlepiej przyjętą ze wszystkich, jakie odbyła w całej karierze. Od kwietnia grała w Stanach (m.in. z polskim Vaderem). A w czerwcu pojawiła się w Maroku i był to pierwszy koncert metalowy w tym kraju.
Petrozza gościnnie uczestniczył w nagraniach m.in. Edguy, Nail Within oraz Voodoo Cult, studyjnej supergrupy z udziałem m.in. Chucka Schuldinera z Death i Dave'a Lombardo ze Slayera. Wulf zginął w 1993r w wypadku motocyklowym. Blackfire po rozstaniu z Kreatorem wyjechał najpiew do Stanów, gdzie grał m.in. w Aku-Vipes i Bahianos, a potem do Brazylii, gdzie po krótkim okresie współpracy z Ganazambi założył własny zespół Mystic.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flag of Hate	Kreator	01.1986	-	-	Noise 47	[written by Fioretti, Petrozza, Reil][produced by Ralf Hubert]
Behind the Mirror / Gangland	Kreator	.19876	-	-	Noise 84	-
Out of the Dark... Into the Light	Kreator	.1988	-	-	Noise 118	[produced by Harris Johns, Kreator]
Chosen Few/Endorama	Kreator	.1999	-	-	Drakkar 67554	[written by Fioretti, Petrozza, Reil][produced by Ralf Hubert]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Endless Pain	Kreator	10.1985	-	-	Noise N 0025	[produced by Horst Müller]
Pleasure to Kill	Kreator	04.1986	-	-	Noise N 0037	[produced by Harris Johns, Ralf Hubert]
Terrible Certainty	Kreator	10.1987	-	-	Noise N 0086	[produced by Roy Rowland]
Extreme Aggression	Kreator	06.1989	-	-	Noise N 0129	[produced by Randy Burns]
Coma of Souls	Kreator	11.1990	-	-	Noise N 0158	[produced by Randy Burns]
Renewal	Kreator	10.1992	-	-	Noise N 0193	[produced by Kreator and Tom Morris]
Cause for Conflict	Kreator	10.1995	-	-	Gun GUN 071	[produced by Kreator and Vincent Wojno][48.Ger]
Outcast	Kreator	07.1997	-	-	Gun GUN 140	[produced by Kreator and Vincent Wojno][91.Ger]
Endorama	Kreator	04.1999	-	-	Drakkar DRAKKAR 001	[produced by Mille Petrozza, Thomas Vetterli][68.Ger]
Violent Revolution	Kreator	09.2001	-	-	Steamhammer 72542	[produced by Andy Sneap][38.Ger]
Live Kreation	Kreator	07.2003	-	-	Steamhammer 7454	[produced by Mille Petrozza][59.Ger]
Enemy of God	Kreator	01.2005	-	-	Steamhammer 69842	[produced by Andy Sneap][19.Ger]
Hordes of Chaos	Kreator	01.2009	-	165	Steamhammer	[produced by Moses Schneider][16.Ger]

Kraan

KRAAN, grupa niemiecka. Powstała w końcu 1970 w Ulm. Z początku przyjęła nazwę Inzest. W 1971 przeniosła się do Berlina i przeobraziła w Kraan. W tym samym roku wróciła do Ulm. A w 1972 osiadła na wsi w Wintrup w Westfalii. Założyli ją trzej muzycy freejazzowi: bracia Peter Wolbrandt (28.10.1949) - g, perc, voc i Jan Fride (właśc. Jan Fride Wolbrandt; 8.03.1952) - dr, perc oraz Hellmut Hattler (12.04.1952) - b, perc, voc. Składu dopełnił zafascynowany soulem Johannes "Alto" Pappert (26.06.1949) - as, perc.

W maju 1975 dołączył Ingo Bischof (2.01.1951) - k z Karthago (w 1976 na krótko odszedł). W sierpniu 1976 z Kraan rozstał się Pappert. W 1977 formacja zawiesiła działalność, ale już w 1978 wznowiła ją bez Fride'a, z Udo Dahmenem - dr, znanym m.in. z zespołu Charliego Mariano, na jego miejsce. W 1981 zamiast Dahmena, który kontynuował karierę w Nervous Germans, pojawił się najpierw Fride, a później Amerykanin Gerry Brown - dr. Na początku 1983 zrezygnowali Wolbrandt i Brown, a wrócił Fride oraz dołączyli Holender Eef Albers - g, znany chociażby z Focus, i Amerykanin Mark McMillen (26.10.1953) - k, voc. W 1984 grupa znowu się rozsypała (Hattler i Fride utworzyli wówczas Heartware).I dopiero wiosną 1987 się reaktywowała. Wraz z Wolbrandtem, Hattlerem i Fride'em współtworzył ją wówczas Joo Kraus (22.11.1966) - tp, k, perc. Ten skład przetrwał do 1992. Dopiero w 2000 formacja odrodziła się po raz kolejny, a stanowili ją: Wolbrandt, Hattler, Fride i Bischof.

W pierwszym okresie działalności grupa, jako Inzest, skłaniała się ku konwencjonalnemu hard rockowi, ale po zmianie nazwy na Kraan zwróciła się ku oryginalnej mieszaninie rocka, jazzu nowoczesnego i muzyki arabskiej. Uznanie daleko poza granicami Niemiec zapewniły jej pierwsze cztery albumy: "Kraan" z 1972, "Wintrup" z 1973, "Andy Nogger" z 1974 i zwłaszcza koncertowy "Live" z 1975, pełne muzyki swobodnej, rozimprowizowanej, hipnotycznej, zazwyczaj bliskiej jazzu, ale nie pozbawionej rockowej mocy i niekiedy przesyconej orientalną aurą, np. Sarah 's ritt durch den Schwarzwald, Kraan Arabia, Head, Mind Quake, Wintrup, Andy Nogger, Nam Nam i Holiday am Matterhorn.

Formacja z mniejszym lub większym powodzeniem kontynuowała działalność w okresie późniejszym. Ale choć jej kolejne płyty, jak "Let It Out" z 1975, "Wiederhóren" z 1977, "Flyday" z 1978 i "Nachtfahrt" z 1982, zawierały coraz bardziej wysublimowany repertuar jazzrockowy (np. Let It Out, Rund um die Uhr, Wiederhóren, Far West, Young King's Song, Nachtfahrt), urozmaicony chociażby porcją hendrixowskiego rocka (np. My Brother Sald), nie ekscytowały już tak jak te z pierwszych lat działalności; zdecydowanie brakowało im dawnego szaleństwa, werwy i świeżości.

W latach 1987-1992, po kilkuletniej przerwie w działalności, grupa nagrała oprócz koncertowej płyty "Live "88" także dwie studyjne: "Dancing In The Shade" z 1990 i "Soul Of Stone" z 1991. Pod wpływem Wolbranda i Krausa zwróciła się wówczas ku muzyce bardziej komercyjnej niż w przeszłości, np. Rockets, Good Enough, Is This The Way, Weeyaya i Walking On Time, chociaż Hattler dbał, by w jej repertuarze nie zabrakło wysmakowanych kompozycji jazz-rockowych, np. Polarity, nierzadko o orientalnym kolorycie,np. Banana Moon, Middle East Beat. Reaktywowana w 2000 po raz drugi formacja nagrała kolejny album koncertowy, "Live 2001", zawierający głównie pełne zaskakującej werwy wykonania jej klasycznych utworów sprzed lat, jak Let's Take A Ride, Vollgas Ahoy, Yaqui Yagua, Jerk Of Life, Nam Nam i Andy Nogger. Udanym powrotem do muzyki z połowy lat siedemdziesiątych była też płyta studyjna "Through" z 2003, zawierająca takie kompozycje, jak Solemn Sundown, Soul Keeper, Moxx i Through.

Dyskografię uzupełniają m.in. jedyny singel w dorobku, Wintruper Echo/Faust 2000 (Boots, 1982), oraz pojedyncze nagrania na składankach, np. premierowa koncertowa wersja Holiday am Marterhorn na "Deutscher Rundfunk-Museum - Von Kopf zum Hórer" (Teldec, 1975). Ponadto Hattler stworzył, a grupa nagrała muzykę do filmu Warum die UFOs unseren Salat klauen (1980, reż. Hansffcirgen Pohland).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Wintruper Echo	Kraan	.1982	-	-	Gee Bee Dee GBD 0029	[produced by Kraan]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
Kraan	Kraan	.1972	-	-	Spiegelei 28 778-9 U	[produced by Kraan]
Wintrup	Kraan	.1972	-	-	Spiegelei 28 523-9 U	[produced by Kraan]
Andy Nogger	Kraan	.1974	-	-	Spiegelei 26 439-0U	[produced by Kraan]
Live	Kraan	.1975	-	-	Spiegelei 26 440-8 Z/1-2	[produced by Kraan]
Let It Out	Kraan	.1975	-	-	Spiegelei 26 542-1 U	[produced by Kraan]
Wiederhören	Kraan	.1977	-	-	Harvest 1C 064-32 110	[produced by Kraan]
Flyday	Kraan	.1978	-	-	Harvest 1C 064-45 210	[produced by Kraan,Conny Planck]
Tournee	Kraan	.1980	-	-	Harvest 1C 064-45 931	[produced by Kraan]
Nachtfahrt	Kraan	.1982	-	-	GeeBeeDee GBD 0028	-
Live 88	Kraan	.1988	-	-	Kraan KRAAN 8801	[produced by Kraan]
Dancing in the Shade	Kraan	.1990	-	-	Intercord Record Service IRS 951.921	[produced by Kraan]
Soul of Stone	Kraan	.1991	-	-	Intercord Record Service IRS-951.948	-
Berliner Ring	Kraan	.2001	-	-	Bassball 20015	-

Kooks

The Kooks - angielski indie rockowy zespół pochodzący z Brighton. Ich muzyka łączy w sobie elementy rocka, punku, ska, reggae, funku i bluesa. Zespół zaistniał na rynku muzycznym w roku 2006, wydając pierwszy album Inside In/Inside Out, który rozszedł się na świecie w ponad 1,5 milionach kopii. Dwa lata później zespół wydał Konk, następnie Junk of the Heart, a w 2014 roku swoją premierę miał album Listen (The Kooks album) .

Nazwa grupy została zainspirowana tytułem piosenki Davida Bowiego pt. Kooks (piosenka pochodzi z albumu Hunky Dory z roku 1971). Bowie napisał ją dla swego nowo narodzonego syna - Duncana Jonesa. Z kolei tytuł pierwszego krążka (Inside In/Inside Out) jest hołdem dla przedstawicieli amerykańskiego proto punka lat sześćdziesiątych - Velvet Underground (nawiązuje do albumu White Light/White Heat).

Przed ukazaniem się płyty, The Kooks wydali przedpremierowo trzy single ze swego albumu - Eddie's Gun (czerwiec 2005), Sofa Song ([październik 2005) i You Don't Love Me (styczeń 2006), co nie było wcześniej w planie. Muzycy chcieli doszlifować swój repertuar, więc zmienili za pozwoleniem wytwórni Virgin Records datę wydania Inside In / Inside Out. Wytwórnia jednak nie chciała ryzykować, bojąc się stracić na inwestycji w nowy zespół, więc zdecydowała się na wydanie kilku piosenek w formie nieoficjalnych singli, co stworzyło okazje na zaobserwowanie reakcji ze strony opinii publicznej. Pierwotnie płyta miała ukazać się w sklepach muzycznych latem 2005 roku, lecz ostatecznie pojawiła się na półkach 23 stycznia 2006 roku.

Dotychczas  The Kooks wydało trzy oficjalne single. Pierwszy - Naive, ukazał się w marcu. Był to utwór o nieskomplikowanym tekście i chwytliwej, skocznej, a zarazem melancholijnej melodii. Dla muzyków było to zaskoczeniem, ponieważ nie planowano wydania tego singla. Sami uważali, że to jedyna piosenka, która nie nadaje się na singel. Wydanie jej nie doszłoby do skutku, gdyby nie interwencja Paula Garred'a. Namówił on Luke'a by popracował nad utworem. W efekcie, Naive różni się od pierwotnej wersji (było wolniejsze, pozbawione wyrazu). Piosenka wzbudziła kontrowersje krytyków, którzy zaatakowali twórczość Pritcharda, określając ją jako niedojrzałą w odniesieniu do faktu, iż sam Luke jest synem popularnego, szanowanego, nieżyjącego już brytyjskiego bluesmana- Boba Pritcharda.

Drugi singel She Moves in Her Own Way zdobył przychylność krytyków, którzy ocenili wybór kolejnego singla jako ocalenie reputacji. Piosenka ta stała się na tyle popularna, iż The Kooks dostali wiele propozycji wykonania jej na żywo podczas kilku występów okolicznościowych w telewizji kablowej. Dzięki She Moves in Her Own Way The Kooks wzbudzili również zainteresowanie londyńskiej gwiazdy sceny bluesowej- pianisty Joolsa Hollanda, który zaprosił zespół na coroczne Hootenanny, czyli występy zespołów wyselekcjonowanych przez Hollanda. W październiku 2006r został wydany trzeci singel- Ooh La, którego treść nawiązuje do związku Luke'a Pritcharda z piosenkarką soulową Katie Meluą, z którą wokalista The Kooks rozstał się tuż przed wydaniem pierwszego albumu zespołu.

The Kooks jest obecnie uważany za jeden najlepiej zapowiadających się zespołów rockowych współczesnej sceny muzycznej w Wielkiej Brytanii. Inside In/Inside Out spędziło ponad pół roku na brytyjskiej liście 20 najpopularniejszych albumów i sprzedało się w ponad milionowym nakładzie egzemplarzy, zapewniając zespołowi platynową płytę. The Kooks stylem gry nawiązują do twórczości takich zespołów, jak The Police, The Strokes, The Everly Brothers, Funkadelic, The Undertones, The Smiths, The Beatles, The Cure. We wrześniu 2011 roku ukazał się trzeci album The Kooks Junk of the Heart.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Eddie' s gun/Bus Song	Kooks	07.2005	35[8]	-	Virgin VS 2000	[written by Luke Pritchard, Hugh Harris, Max Rafferty,Paul Garred][produced by Tony Hoffer]
Sofa song/Something to Say	Kooks	10.2005	28[12]	-	Virgin VS 1904	[written by Luke Pritchard, Hugh Harris, Max Rafferty,Paul Garred][produced by Tony Hoffer]
You don' t love me/Lonely Cat	Kooks	01.2006	12[32]	-	Virgin VSCDX 1910	[written by Luke Pritchard, Hugh Harris, Max Rafferty,Paul Garred][produced by Tony Hoffer]
Naive/I Love that Girl	Kooks	04.2006	5[60]	-	Virgin VS 1911	[4x-platinum-UK][written by Luke Pritchard, Hugh Harris, Max Rafferty,Paul Garred][produced by Tony Hoffer]
She Moves In Her Own Way/I Already Miss You	Kooks	06.2006	7[54]	-	Virgin VS 1913	[3x-platinum-UK][written by Luke Pritchard, Hugh Harris, Max Rafferty,Paul Garred][produced by Tony Hoffer]
Ooh La	Kooks	10.2006	20[16]	-	Virgin VSCDX 1918	[gold-UK][written by Luke Pritchard, Hugh Harris, Max Rafferty,Paul Garred][produced by Tony Hoffer]
Always Where I Need To Be	Kooks	04.2008	3[8]	-	Virgin VSCDX 1967	[silver-UK][written by Luke Pritchard][produced by Tony Hoffer]
Sway	Kooks	04.2008	41[4]	-	Virgin MIUCT 6056	[written by Luke Pritchard][produced by Tony Hoffer]
Shine On	Kooks	07.2008	25[9]	-	Virgin VSCDT 1972	[written by Luke Pritchard][produced by Tony Hoffer]
Is It Me	Kooks	09.2011	160[1]	-	Virgin	[written by Luke Pritchard][produced by Tony Hoffer]
Down	Kooks	05.2014	40[2]	-	Virgin GBUM 71400976	[written by Luke Pritchard, Inflo][produced by Inflo]
Around Town	Kooks	06.2014	35[1]	-	Virgin GBUM 71401785	[written by Luke Pritchard, Inflo][produced by Inflo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Inside in/Inside out	Kooks	01.2006	2[114]	165	Virgin VX 3016	[5x-platinum-UK][produced by Tony Hoffer]
Konk	Kooks	04.2008	1[1][26]	41	Virgin CDV 3043	[platinum-UK][produced by Tony Hoffer]
Junk of the Heart	Kooks	09.2011	10[4]	68	Virgin CDV 3090	[produced by Tony Hoffer]
Listen	Kooks	09.2014	16[2]	85	Virgin CDV 3129	[produced by Inflo]
The Best of... So Far	Kooks	06.2017	18[2]	41	Virgin CDV 3181	[silver-UK]
Let’s Go Sunshine	Kooks	09.2018	9[2]	-	Lonely Cat KOOKS 001CD	[produced by Brandon Friesen, Chris Seefried & Luke Pritchard]
10 Tracks to Echo in the Dark	Kooks	08.2022	32[1]	-	Lonely Cat KOOKS 012CD	[produced by Tobias Kuhn and Luke Pritchard]

Starland Vocal Band

Amerykański kwartet wokalny założony w 1974 r. w Waszyngtonie, USA. Znany głównie z przebojowego dyskotekowego singla „Afternoon Delight”, wylansowanego w 1976 r. W skład grupy wchodziło małżeestwo Bill Danoff (ur. 7.05.1946 r. w Springfield w stanie Massachussetts) i Taffy Danoff (wlaśc. Kathleen Nivert, ur. 24.10.1944 r. w Waszyngtonie) oraz Jon Carroll (ur. 1.03.1957 r. w Waszyngtonie) i Margot Chapman (ur. 7.09.1957 r. w Honolulu na Hawajach).

 Bill i Taffy debiutowali w zespole Fat City, zaś w kwartecie pod nazwą Starland Vocal Band, wypłynęli na szersze wody w 1975 r„ towarzysząc w trasie koncertowej Johnowi Denverowi (Bill był współautorem jego folkowego przeboju „Take Me Home, Country Roads” z 1971 r.), który zarekomendował ich wytwórni Windsong. Nagrany w maju 1976 r. singel „Afternoon Delight”, opiewający uroki seksu w godzinach popołudniowych, gościł na amerykańskiej liście przebojów przez czternaście tygodni, w tym przez kilka na jej szczycie.

Album zatytułowany nazwą zespołu dotarł jedynie do dwudziestego miejsca, zaś trzem kolejnym singlom powiodło się jeszcze gorzej. Nagrody Grammy w kategoriach debiutu i najlepszej aranżacji wokalnej oraz sześciotygodniowy cykliczny program telewizyjny nie zapobiegły rozwiązaniu grupy w 1980 r. Carroll, który z czasem poślubił Margot Chapman, Był współautorem przeboju Lindy Ronstadt „Get Closer". Danoffowie rozwiedli się, ale występowali nadal razem pod starym szyldem Fat City.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Afternoon Delight/Starland	Starland Vocal Band	05.1976	-	1[2][20]	Windsong 10588	[written by Bill Danoff][produced by Milt Okun]
California Day/War Surplus Baby	Starland Vocal Band	10.1976	-	66[3]	Windsong 10785	[written by Bill Danoff][produced by Milt Okun]
Hail! Hail! Rock And Roll!/Ain't It The Fall	Starland Vocal Band	01.1977	-	71[6]	Windsong 10855	[written by B. Danoff, T. Danoff][produced by Milt Okun]
Loving You With My Eyes/Apartment For Rent	Starland Vocal Band	02.1980	-	71[6]	Windsong 11899	[written by Margot Kunkel, Taffy Danoff][produced by Barry Beckett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Starland Vocal Band	Starland Vocal Band	05.1976	-	20[25]	Windsong 1351	[produced by Milt Okun]
Rear View Mirror	Starland Vocal Band	06.1977	-	104[13]	Windsong 2239	[produced by Milt Okun]

Jim Stafford

Ur. 16.01.1946 r. na Florydzie, USA. Amerykański wokalista znany z kilku niekonwencjonalnych przebojów wylansowanych w połowie lat 70-tych. Debiutował w zespole The Legends, w którego skład wchodzili również Gram Parsons oraz Kent "Lobo" Lavoie.

Po nawiązaniu współpracy z reżyserem nagraniowym z Miami, Philem Gernhardem, Stafford wystartował w roli solisty singlem "Swamp Witch", nagranym w 1973 r. dla wytwórni MGM. Nagranie cieszyło się umiarkowanym powodzeniem, za to kolejne, "Spiders And Snakes", rozeszło się w milionowym nakładzie. Autorem utrzymanego w manierze "bagiennego rocka" przeboju był David Bellamy z grupy Bellamy Brothers, zaś wokalizie nasuwającej skojarzenia z Tonym Joe White'em towarzyszyła humorystyczna, ludowa narracja.

W 1974 r. Stafford spróbował z powodzeniem szczęścia w repertuarze błazeńsko-balladowym. Singel "My Girl Bill" odniósł spory sukces w Wielkiej Brytanii, zaś "Wildwood Weed" dotarł na 10. miejsce list amerykańskich. Współrealizatorem obu nagrań był Lobo. Zbliżone poczucie humoru dominowało też w tematach z 1975 r.: "Your Bulldog Drinks Champagne" i "I Got Drunk And Missed It".
Przebojowy okres nie trwał długo i Stafford zmuszony był ograniczyć się do roli gospodarza wakacyjnych, emitowanych z Los Angeles rozrywkowych programów telewizyjnych, dzięki którym poznał swoją przyszłą małżonkę, popularną piosenkarkę folkową Bobbie Gentry.

Nagrane w latach 1976 i 1977 dla wytwórni Polydor i Warner Brothers single "Jasper" (współautorstwa Dave'a Logginsa) i "Turns Loose Of My Leg" nie odniosły większych sukcesów, jednak wykonawca nagrywał jeszcze w latach 80-tych dla Elektry, Town House i CBS.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Swamp Witch/Nifty Fifties Blues	Jim Stafford	05.1973	-	39[12]	MGM 14 496	[written by Jim Stafford ][produced by Phil Gernhard/Lobo]
Spiders and Snakes / Undecided	Jim Stafford	11.1973	14[8]	3[23]	MGM 14 648	[gold-US][written by David Bellamy/Jim Stafford][produced by Phil Gernhard/Lobo][oryginalnie nagrana przez Bellamy Brothers]
My Girl Bill/L.A. Momma	Jim Stafford	04.1974	20[8]	12[15]	MGM 14 718	[written by Jim Stafford ][produced by Phil Gernhard/Lobo]
Wildwood Weed/The last chant	Jim Stafford	07.1974	-	7[14]	MGM 14 737	[written by Don Bowman][produced by Phil Gernhard/Lobo]
Your Bulldog Drinks Champagne/A real good time	Jim Stafford	12.1974	-	24[10]	MGM 14 775	[written by David Bellamy/Jim Stafford ][produced by Phil Gernhard/Lobo]
I Got Stoned and I Missed It/I ain't working	Jim Stafford	08.1975	-	37[9]	MGM 14 819	[written by Shel Silverstein][produced by Lobo/Phil Gernhard/Toni Scotti ]
Jasper/I Can't Find Nobody Home	Jim Stafford	04.1976	-	69[6]	Polydor 14 309	[written by Dave Loggins/Jim Stafford ][produced by Phil Gernhard]
Turn Loose of My Leg/The Fight	Jim Stafford	01.1977	-	98[2]	Warner/Curb 8299	[written by Willie Hammond/Jim Stafford ][produced by Phil Gernhard/Toni Scotti ]
Cow Patti / Texas Guitar Swing	Jim Stafford	02.1981	-	102[2]	Viva/Warner 49 611	[written by Jim Stafford][produced by Snuff Garrett][65.Country Chart][piosenka z filmu "Any which way you can"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jim Stafford	Jim Stafford	03.1974	-	55[33]	MGM 4947	[produced by Phil Gernhard and Lobo]

Knickerbockers

The Knickerbockers, grupa amerykańska. Powstała jesienią 1962r w Bergenfield w New Jersey, ale w 1965 przeniosła się do Los Angeles w Kalifornii. Narodziła się, gdy Bobby „Buddy" Randell (właśc. William Crandall; 9.11.1941r, Dumont, New Jersey) - voc, ts, znany z zespołów The Royal Teens i The Vikings, dołączył do formacji The Supremes (nie mylić z dziewczęcą grupą wokalną o tej nazwie) w składzie: Beau Charles (21.10.1944r, Bergenfield, New Jersey) - voc, g, Red Brown - k, John Charles (3.07.1943r, Bergenfield, New Jersey) - voc, b, Skip Cherubino- dr. W 1963r Brown i Cherubino odeszli, a dołączył Jimmy Walker (1940r, Brooklyn, Nowy Jork) - voc, dr, wywodzący się z The Castle Kings i The Rockin' Saints. Nazwę The Knickerbockers wzięła od Knickerbocker Avenue w Dumont w New Jersey, gdzie w dzieciństwie mieszkał Randell. W 1967r najpierw odszedł Randell, a później także Walker. Z innymi muzykami zamiast nich kontynuowała działalność do początku lat siedemdziesiątych. W1990 na krótko się reaktywowała w najsłynniejszym składzie.

Z początku wykonywała wyłącznie cudze piosenki, głównie przeboje doby rock'n'rolla, ale stopniowo wzbogacała repertuar utworami zespołów brytyjskich, m.in. The Beatles, The Kinks i The Zombies, oraz wzorowanymi na nich własnymi piosenkami. W 1965r związała się z firmą Challenge i dla niej nagrała w Sunset Sound Studios w Los Angeles przy pomocy Leona Russella jako producenta pierwsze single: All I Need Is You/Bite Bite Barracuda, Jerktown/ Room For One More oraz Lies (Are Breaking My Heart)/The Coming Generation. Piosenka Lies (Are Breaking My Heart) Randella i Charlesa, pomysłowo nawiązująca do stylu The Beatles, przyniosła jej ogromną popularność. Ale następne małe płyty - One Track Mind/7 Must Be Doing Something Right, High On Love/Stick With Me, Chapel In The Fields/Just One Girl, Love Is A Bird/Rumours Gossip Words Untrue i Please Don't Love Him/Can You Help Me, wszystkie z 1966r - były już mniejszymi przebojami. A spośród albumów tylko trzeci, „Lies - The Fabulous Knickerbockers", również z 1966r, zawierający oprócz Lies (Are Breaking My Heart) oraz jeszcze jednej własnej piosenki, Please Don't Love Him Randella, utwory m.in. Glena Campbella (Can't You See I'm Toyin'), Jima Sealsa (Love Is A Bird), Sealsa i Dasha Croftsa (I Can Do It Better), pojawił się w dolnych rejonach list bestsellerów. Późniejsze płyty, nagrywane nadal dla Challenge, a od 1970r dla MoWest, nie miały już żadnego powodzenia, co przesądziło o losie kwartetu.

Randell po nieudanej próbie kariery solowej ograniczył śpiewanie do uroczystości religijnych. Beau Charles został wokalistą użyczającym głosu w reklamach radiowych oraz w nagraniach filmowych, m.in. w serialu Kojak oraz w musicalu Grease (Grease; 1978, reż. Randal Kleiser). John Charles założył firmą cateringową. Walker krótko zastępował Billa Medleya w The Righteous Brothers, a w późniejszym okresie został wokalistą bluesowym występującym w klubach Napa Valley w Kalifornii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lies/ The Coming Generation	Knickerbockers	12.1965	-	20[13]	Challenge 59 321	[written by Beau Charles, Buddy Randell][produced by Jerry Fuller]
One track mind/ I Must Be Doing Something Right	Knickerbockers	03.1966	-	46[7]	Challenge 59 326	[written by Keith Colley, Linda Colley][produced by Jerry Fuller]
High on love/ Stick With Me	Knickerbockers	07.1966	-	94[3]	Challenge 59 332	[written by Keith Colley, Linda Colley,Annette Tucker][produced by Jerry Fuller]
Chapel in the fields/ Just One Girl	Knickerbockers	08.1966	-	106[2]	Challenge 59 335	[written by Jerry Fournier][produced by Jerry Fuller]
Love is a bird/ Rumors, Gossip, Words Untrue	Knickerbockers	10.1966	-	133[1]	Challenge 59 341	[written by James Seals][produced by Jerry Fuller]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Lies	Knickerbockers	02.1966	-	134[5]	Challenge 622	[produced by Jerry Fuller]