Alberto Y Lost Trios Paranoias

Grupa brytyjska o dużym poczuciu humoru nawiązująca do stylu zespołów Bonzo Dog Doo-Dah Band i National Lampoon. Założona w 1973 r. w Manchesterze przez byłych członków Greasy Bear: Chrisa "C.P." Lee (śpiew, gitara) i Bruce'a Mitchella (perkusja). Skład uzupełniali: Les Prior (śpiew), Jimmy Hibbert (śpiew, bas), Bob Harding (śpiew, gitara, bas), Simon White (gitara, stalowa gitara), Tony Bowers (bas, gitara) i Ray "Mighty Mongo" Hughes (druga perkusja).

Specjalizowali się w bezlitosnych parodiach gwiazd rocka lat siedemdziesiątych, czego przykładem jest "Anadin" - przeróbka "Heroine" i "Sweet Jane" Lou Reeda. Podobnie jak większość tego typu zespołów, Alberto i Jego Paranoicy łączyli estradowy żart z autentycznymi umiejętnościami muzycznymi, jednak ich pierwszy album okazał się porażką na skutek dezaktualizacji aluzji i szyderstw w trakcie produkcji płyty.
W 1977 r. longplay Italians From Outer Space ugruntował reputację grupy, ale i tym razem większość tematów rozminęła się z czasem. Łatwe cele z wczesnych lat osiemdziesiątych ustąpiły miejsca nowej fali punk rocka. Tym razem Albertos poszli za ciosem, wystawiając na scenie londyńskiego Royal Court Theatre rockową "śpiewogrę" "Sleak" autorstwa C. P. Lee. Jej bohaterem był młody poczciwiec Norman Sleak, wmanipulowany w popełnienie samobójstwa podczas własnego koncertu. Kończąc z życiem, wypełnia najszczytniejszą powinność rockmana i tworzy nowy muzyczny nurt zwany "Snuff Rock" (Daj-sobie-w-czapę-rock). Kontrapunktem właściwej akcji były komentarze disc jockeya granego przez Lesa Priora, który w tej roli osiągnął szczyt swoich parodystycznych umiejętności. Towarzyszący premierze minialbum Snuff Rock, wydany przez wytwórnię Stiff, parodiował przeboje Sex Pistols ("Gobbing On Life"), Damned ("Kill") i Clash ("Snuffm' Like That") oraz nową generację grup reggae (w temacie "Snuffm' In A Babylon").
Płyta znalazła licznych nabywców, podobnie jak wydany w 1978 r. singel "Heads Down To Nonsense Mindless Boogie", oparty na motywach "wiecznie młodych" Status Quo. Na ostatnim albumie Skite członkom zespołu towarzyszyli Chas Jankel i Roger Ruskin Spear.
Początek lat osiemdziesiątych zapowiadał zmierzch popularności grupy. "Musical Sleak" wystawiono na Broadwayu, ale kolejna próba teatralna, "Never Mind The Bullocks", nie powtórzyła sukcesu poprzedniczki. 31.01.1980 r. Les Prior zmarł na białaczkę. Wprawdzie ostatnimi czasy występował w zespole tylko sporadycznie, ale jego vis comica okazała się nie do zastąpienia. Po rozpadnięciu się grupy Mitchell przyłączył się do Durutti Column Viniego Reilly'ego, zaś Hibbert po niefortunnym flircie z heavy metalem (płyta Heavy Duty z 1981 r.) sprawdził się jako scenarzysta i autor dubbingów do dziecięcego rysunkowego serialu "Count Duckula".
Lee występował z powodzeniem na scenie w roli diabolicznego poety-beatnika, Lorda Buckleya, a w 1981 r. nagrał pod szyldem C.P. Lee Mystery Guild kasetę "Radio Sweat" parodiującą komercyjne radiostacje. Bowers występował w Durutti Column, a później w Simply Red. Próba reanimacji zespołu pod nazwą The Mothmen zakończyła się niepowodzeniem.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dread Jaws/ De Version	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	04.1976	-	-	Transatlantic BIG 541	[written by N. Sleek][produced by Peter Jenner]
Old Trust// Neville/ Teenager In Schtuck	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	11.1977	-	-	Logo GO 106	[written by N. Sleek][produced by Peter Jenner]
Snuff Rock: Kill/ Gobbing On Life// Snuffin' Like That/ Snuffin' In A Babylon	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	09.1977	-	-	Stiff LAST 2	[piosenka z musicalu "Sleak"][produced by Mick Lowe]
Heads Down, No Nonsense, Mindless Boogie/ Thank You// Fuck You/ Dead Meat Part 2	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	09.1978	47[5]	-	Logo GOD 323	[written by N. Sleek][produced by Peter Jenner]
**** You/Dead Meat (Part II)	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	10.1978	-	-	Logo GOD 335	[written by B. Harding][produced by Chas Jankel]
Juan Lopez (The Lonely Go Atherd)// Teenage Paradise/ Dead Meat Part 3	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	11.1978	-	-	Logo GO 340	[written by N. Sleak, C. Jankel][produced by Chas Jankel]
Cruising with Sanya	ALBERTO Y LOST TRIOS PARANOIAS	12.1982	-	-	New Hormones ORG 30	[written by L. Wallit]

Lukas Graham

Lukas Graham – duńska grupa grająca muzykę będącą mieszanką soulu, popu i funku, została założona w 2010 w Kopenhadze. Ponieważ inicjatorem powstania zespołu był uczący się kiedyś klasycznego śpiewu w chórze Lukas Graham Forchhammer, grupie nadano nazwę składającą się z dwóch jego imion.
W skład zespołu wchodzi wokalista Lukas Graham Forchhammer, basista Magnus Larsson, perkusista Mark Falgren i klawiszowiec Kasper Daugaard.
Zaczęło się od tego, że w 2011 wrzucili do Youtube'a dwa videoclipy domowej roboty ze swoimi piosenkami. Te teledyski zaczęli rozpowszechniać na Facebooku ich znajomi i w ten rozniosła się fama o nowym duńskim zespole.Grupa szybko podpisała kontrakt płytowy na wydanie swojego debiutanckiego albumu. Ruszyła też w trasę koncertową, która sprzedała się znakomicie, mimo że ten debiutancki album jeszcze się wtedy nie ukazał.
26 marca 2012 roku został wydany debiutancki albumu zespołu zatytułowany "Lukas Graham". Krążek zdobył w Danii status czterokrotnej platyny, a zespół szybko stał się jedną z najbardziej popularnych grup w Danii. Sukces zaowocował podpisaniem kontraktu z wytwórnią Warner Bros. Records w 2013 roku.
16 czerwca 2015 ukazał się drugi album bandu pt. "Lukas Graham (Blue Album)". Promowały go single "Mama Said" oraz "7 Years", dzięki którym zespół stał się popularny w całej Europie.

 Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Drunk in the Morning	Lukas Graham	02.2012	127	-	Warner Bros	[written by Lukas Forchhammer,Sebastian Fogh,Stefan Forrest,Morten Ristorp,Magnus Larsson,Mark Falgren ][produced by Backbone]
7 Years	Lukas Graham	02.2016	1[5][51]	2[36]	Warner Bros USWB 11506516	[7x-platinum-US]5x-[platinum-UK][written by Lukas Forchammer, Stefan Forrest, Morten Ristorp, Morten Pilegaard ][produced by Future Animals, Pilo]
Mama Said	Lukas Graham	03.2016	48[11]	36[11]	Warner Bros DKUM 71400126	[platinum-US][gold-UK][written by Lukas Forchammer, Stefan Forrest,Alonzo Holt][produced by Stefan Forrest, Morten Ristorp, Morten Pilegaard]
You're Not There	Lukas Graham	02.2017	-	117[3]	Warner Bros	[written by Lukas Forchhammer, Morten Ristorp, Stefan Forrest, Morten Pilegaard, James Alan][produced by Future Animals, Pilo]
Love Someone	Lukas Graham	01.2019	-	70[10]	Warner Bros	[platinum-US][gold-UK][written by James Alan,Stefan Forrest,Morten Ristorp,Lukas Forchhammer,Jaramye Daniels,Morten Pilegaard,David Labrel][produced by Pilo,Rissi]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lukas Graham (Blue Album)	Lukas Graham	04.2016	2[20]	3[43]	Warner Bros 0093624921806	[platinum-US][gold-UK][produced by Future Animals, Pilo]
3 (The Purple Album)	Lukas Graham	11.2018	-	89[1]	Warner Bros 9362-49033-0	[produced by Hennedub,Rissi,Pilo,Nova Wav]

Kardinal Offishall

Kardinal Offishall, właśc.Jason Harrow (ur. 1978,Toronto,Kanada).Jeden z najpopularniejszych w świecie hiphopu Kanadyjczyków. Jason Harrow pochodzi z Scarborough, mocno zamieszkiwanej przez mniejszość jamajską części Toronto. Już jako dwunastolatek wygrywał lokalne przeglądy muzyczne, szykując sobie grunt pod przyszłą karierę.
 W roku 1993 byt inicjatorem powstania The Circle, luźnego kolektywu hiphopowych twórców z Toronto, do którego wchodzili także m.in, Choclair i  Saukrates. Jako czołowy beatmaker powstałej równolegle ekipy producenckiej S.H.A.G. (Silver House And The Girl) i utalentowany instrumentalista, w kolejnych latach odpowiadał za brzmienie większości ważnych podziemnych wydawnictw z Kanady, m.in. hymnu „The Northern Touch".
W 1997 r. wydał niezależnie solowy debiut „Eye & I", na którym przedstawił się również jako raper, często inspirujący się we flow jamajskimi brzmieniami ragga i reggae. Po wielu latach działania w podziemiu i współpracy z innymi wykonawcami, za które otrzymał szereg lokalnych nagród muzycznych, w roku 2000 podpisał kontrakt z dużą wytwórnią MCA.
Nakładem labelu w 2001 r. ukazał się pierwszy z zapowiadanej konceptualnej serii albumów o wspólnym tytule „Firestarter". Krążek „Quest For Fire: Firestarter, Vol. 1" promowany był przebojowym singlem „Bakardi Slang", na którym artysta nawiązał do swoich karaibskich korzeni i w humorystyczny sposób przedstawił bogactwo hiphopowej gwary z Toronto.
Od premiery oficjalnego debiutu nie ukazało się żadne kolejne wydawnictwo Harrowa, Artysta jest jednak cały czas aktywny na scenie. Pojawia sie gościnnie na płytach amerykańskich wykonawców, nierzadko też z nimi koncertuje.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Belly Dancer/Sick!	Kardinal Offishall featuring Pharrell Williams	05.2003	-	-	MCA 113 949 [US]	[written by J. Harrow, P. Williams, C. Hugo][produced by The Neptunes][96[1].R&B Chart]
Carnival Girl	Texas featuring Kardinal Offishall	10.2003	9[18]	-	Mercury 9812253	[written by McElhone / Spiteri,J. Harrow][produced by Johnny Mac]
Back for More	Glenn Lewis featuring Kardinal Offishall	11.2003	-	-	Red Star/Epic 76 852	[written by J. Harrow, A. Harris, V. Davis, J. Boyd, D. Rogers][produced by Dre & Vidal][76[15].R&B Chart]
Dangerous	Kardinal Offishall featuring Akon	10.2008	16[30]	5[27]	Geffen/Kon Live 1789479	[written by Jason Harrow/Aliaune Thiam/Cristian Bahamonde/D.Sales][produced by Vanguards][50[20].R&B Chart]
Beautiful	Akon featuring Colby O'Donis and Kardinal Offishall	12.2008	8[48]	19[22]	Universal 2700494	[written by Aliaune Thiam/Jaylen Wesley/Colby Colon/Jason Harrow/Giorgio Tuinfort][produced by The Neptunes][61[14].R&B Chart]
Numba 1 (Tide Is High)/Nina	Kardinal Offishall featuring Keri Hilson	01.2009	84[7]	-	Geffen 1797361	[written by Jason Harrow, Dwayne Chin-Quee ,John Holt][produced by Supa Dups]
Freak	Estelle Feat. Kardinal Offishall	05.2010	103[4]	-	Atlantic	[written by Estelle Swaray, Jason Harrow, David Guetta, Nick Van De Wall, Ruben Fernhout, Beresford Romeo][produced by David Guetta, Nick Van De Wall]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Not 4 Sale	Kardinal Offishall	09.2008	-	40[2]	Konlive B001164002	[produced by Nottz/Supa Dups/Jake One/DJ Kemo/hAZEL/Alex da Kid/Boi-1da/Shea Taylor/Hakim Abdulsamad]

Melvins

The Melvins, grupa amerykańska. Powstała w 1981r w Aberdeen w stanie Waszyngton. W 1987 przeniosła się do San Francisco w Kalifornii. Zdecydowała się na nazwę The Melvins zaintrygowana notatką w lokalnej gazecie o niejakim Melvinie przyłapanym na kradzieży choinek (niekiedy twierdziła też, iż utworzyła ją zniekształcając imię Elvisa Presleya).
Pierwszy skład: Buzz „King Buzzo" Osbourne -voc, g, Matt Lukin - b. Dale Crover - dr, voc. W 1988r Lukina, który odszedł do Mudhoney, zastąpiła Lorax (właśc. Lori Black; córka Shirley Temple) - b, a trzy lata później ją z kolei Joe Preston - b. W 1992 na miejsce Prestona wróciła Lorax, a po roku zamiast niej w składzie pojawił się Mark Deutrom -b (był producentem wczesnych nagrań formacji).

Debiutowała w klubach i barach Aberdeen (dopiero w 1989r odbyła pierwsze tournee po kraju, od tamtej pory koncertowała u boku m.in. Iggy'ego Popa i L7). Z początku pozostawała pod silnym wpływem zespołu Kiss, wykonywała nawet kilka jego utworów; w mniejszym stopniu inspirowały ją dokonania innych wykonawców, przede wszystkim formacji Black Sabbath.
Podczas pierwszych wypraw poza rodzinne miasto, głównie do Seattle, odkryła dla siebie punk rock i hardcore w wydaniu takich zespołów, jak Black Flag, Flipper, M.D.C. czy Buthole Surfers. Z połączenia jej dawnych i nowych fascynacji zrodziła się muzyka, która legła u podstaw nowego rockowego stylu - grunge'u.
 Pierwszą Jego manifestacją była składanka „Deep Six", nagrana w 1985r w Reciprocal Studio w Seattle, wyprodukowana przez Jacka Endino, sygnowana przez The Melvins razem z zespołami Skin Yard (Endino był jego członkiem), Soundgarden,Green River, Malfunkshun i The U-Men.
Największą gwiazdą grunge'u miała się stać formacja Nirvana, utworzona przez uczniów The Melvins -Kurta Cobaina i Chrisa Novoselica (Crover gościnnie występował czasem w jej składzie, wziął nawet udział w nagraniu trzech utworów z płytv „Bleach").
Właśnie powiązania z Nirvaną, stały się głównym tytułem do sławy The Melvins, trójce muzyków nie udało się bowiem stworzyć albumu, który odpowiadałby roli, jaką odegrali na scenie rockowej Seattle i okolic. Rozczarowaniem była nawet płyta Houdini, przygotowana bardzo starannie przy znaczącej pomocy Cobaina jako muzyka i współproducenta (m.in. śpiew w Going Blind oraz solo gitarowe w Sky Pup), niejako dla podtrzymania mitu The Melvins.
Zawierała repertuar potwierdzający fascynację dokonaniami Kiss (przeróbka utworu Going Blind tego zespołu, a także owoc współpracy z nim Teet) czy Black Sabbath (Hag Me, Hooch, ukazujący też The Melvins w roli mistrzów grunge'u (Set Me Straight), ale w większej dawce chaotyczny, bałaganiarski, ujawniający brak pomysłów (Spread Eagle Beagle ponad dziesięciominutowa, bezładna improwizacja na instrumentach perkusyjnych, Sky Pup - dziwna muzyka oparta na tanecznym rytmie, Honey Bucket - mało odkrywcze nawiązanie do thrashu spod znaku Metalliki).
Tytuł był hołdem dla słynnego maga - Houdiniego, a utwór Lizzy pokłonem dla aktorki Elizabeth  Montgomery, gwiazdy popularnego w latach sześćdziesiątych serialu telewizynego Bewitched. Wersja  winylowa płyty różniła się od kompaktowej i zawierała zamiast nagrania Spread Eagle Beagle jeszcze jedną
przeróbkę - Rocket Reducer No. 62 (Rama Lama Fa Fa Fa) zespołu MC5.
Minialbum Eggnog był zapisem koncertu.

W 1999 r. Melvins rozpoczynają współpracę z wytwórnią Ipecac (której właścicielem jest Mike Patton). Pierwszym dzieckiem tej współpracy jest wydanie trylogii: The Maggot (1999), The Bootlicker (1999) i The Crybaby (2000) oraz reedycje płyt wcześniejszych (m.in Gluey Porch Treatments). Miłość Melvins do eksperymentów ujawnia się na kolejnych albumach, Electroretard (2001) oraz Collossus of Destiny (2001) a również na wspólnym albumie ze znanym DJ-em – Lustmordem – Pigs of the Roman Empire (2004).
Uwieńczeniem współpracy Melvins z Jello Biafrą, wokalistą grupy Dead Kennedys, było wydanie dwóch albumów Never Breathe What You Can't See (2004) oraz Sieg Howdy! (2005) oraz szereg koncertów, w czasie których Kevin Rutmanis opuszcza zespół, a jego miejsce zajmuje Dave Scott Stone, występujący wcześniej sporadycznie jako drugi gitarzysta, w tym samym czasie zespół odbywa koncerty z Adamem Jonesem z zespołu Tool.

W 2006 Dale Crover potwierdza w wywiadzie przyjęcie do zespołu basisty i perkusisty zespołu Big Business. Od tego czasu zespół odbywa próby z dwoma perkusjami, chcąc stworzyć na scenie efekt "lustra" (Dale Crover jest prawo-, a Coady Willis leworęczny).

Akim

Akim-prawdziwe nazwisko Eric Brucker ,urodził się 02.12.1946r  w Hendaye , a zmarł w  lutym 2002 r.
Od 1965 roku , studiował w Paryżu , i spotkał Claude Carrere , który wyprodukował jego pierwszy singiel   24 Heures par jour. Akim wydał drugą płytę Devant le juke-box w duecie z Sheilą , a następnie przerywa karierę.
 Przeniósł się do Stanów Zjednoczonych do Nowego Jorku , kończąc studia w zakresie prawa międzynarodowego. Młody piosenkarz staje się międzynarodowym prawnikiem dla wytwórni płytowych, w tym Polydoru i CBS .
 Niestety później, podczas   wypadku, Eric Brucker traci nogi. Ojciec trojga dzieci, umrze w wyniku wypadku w szpitalu w Garches  w lutym 2002 r .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
24 Heures Par Jour...C'Est L'Amour	Akim	06.1965	53[22]	-	Phillips 437.052	[written by J. Wolf - Bugs Bower - Claude Carre`re - H. Ithier]
Portes Fermées...Fene^tres Ouvertes	Akim	07.1965	41[22]	-	Phillips 437.052	[written by Jean-Pierre Giard - Claude Carre`re]
Pas Sans Moi	Akim	12.1965	71[9]	-	-	-
Devant Le Juke-Box	Akim & Sheila	10.1965	1[1][18]	-	Phillips 437.121	[written by B. Russel - Ph. Medley - Claude Carre`re - Jacques Plante]

Akhenation

AKHENATON, właśc. Philippe Fragione (ur. 17.09.1968r, Marsylia, Francja).
Akhenaton (znany też jako Chill, AKH czy Sentenza), czyli Philippe Fragione, urodził się 17 września 1968 roku w Marsylii, w rodzinie imigrantów włoskich. Już od wczesnych lat był chłonny wiedzy, ze szczególnym nastawieniem na biologię, ale i historię - zwłaszcza dotyczącą dziejów starożytnego Egiptu. Jako szesnastolatek wyjechał do rodziny swojego ojca, mieszkającej w Nowym Jorku. W kolebce kultury czterech elementów poznał rap, który momentalnie go urzekł i zafascynował.
Wszelkie dotychczasowe dążenia i plany straciły na wartości, a w życiu młodego Francuza zaczęło się liczyć tylko jedno - muzyka. W 1989 roku powstała formacja - IAM, której Akhenaton zostaje nieformalnym przywódcą.
W 1993 Chill przeszedł na islam i przybrał imię Abdel Hakim, na co po części miało wpływ jego małżeństwo z Marokanką - Aiehą.
Po trzech płytach, nagranych przez cały skład IAM, Philippe stworzył pierwszy solowy album „Meteque Et Mat". Jest to bardzo osobisty projekt, nagrany częściowo w Neapolu, z którego wywodzi się część rodziny artysty. Płyta została wydana w dwóch wersjach, między którymi istniały minimalne różnice w tracklistach.
Akhenaton założył własne studio nagraniowe oraz label: La Cosca, nie zapomniał jednak o przynależności do macierzystej grupy.
Gdy w 1997 r. wyszła kolejna płyta IAM, Philippe cieszył się renomą jednego z najlepszych producentów rapowych we Francji, Coraz częściej pojawiał się gościnnie u innych wykonawców i występował na przeróżnych składankach.
Wymienić można chociażby płyty  Oxmo Puccino,Bambi Cruz czy składanki "11'30 Contre Les Lois Racistes" i Collectif Rap 3".
W 2000 r. Akhenaton realizuje wraz ze swoim kolegą Kamelem Salehem (jest on również autorem kilku teledysków grupy) pełnometrażowy film - „Comme Un Aimant", którego akcja dzieje się oczywiście na ulicach Marsylii. Warto odnotować, że ścieżka dźwiękowa do tego obrazu (wyprodukowana w całości przez Chilla) została zrealizowana, wspólnie z francuskim kompozytorem Bruno Coulaisem. Artysta, który już wcześniej byt przez IAM często samplowany, ma na swoim koncie stworzenie muzyki do wielu filmów, jak np. słynny Mikrokosmos (reż. CIaude Nuridsany, 1996). Na płycie nie znalazło się zbyt wiele stricte rapowych kawałków, ale za to pojawili się na niej tak fenomenalni artyści, jak Isaac Hades czy Marlena Shaw.
Akhenaton wziął w tym czasie także udział w projekcie „Electro Cypher", stworzonym przez marsylskich producentów w hołdzie muzyce elektro i tańcu breakdance.
Rok później Akhenaton powrócił z drugim solowym albumem „Soi Invictus", który jest niemal równie interesujący, co poprzednik. Chill znów pokazał klasę - perfekcję w łączeniu elektroniki z soczystym samplingiem. Płytę promował szereg singli, poczynając od nieobecnego na płycie „AKH". Kawałek ten ukazał się w trzech różnych wersjach - każda na osobnej płycie z innym teledyskiem.

W 2002 r. pokazała się kolejna płyta Akhenatona: „Black Album", przyjęta nieco chłodniej niż obie poprzednie. Powodem mniej entuzjastycznych reakcji jest sam charakter wydawnictwa - pojawiły się na nim głównie „odrzuty" z „Soi lnvictus", numery z singli i remiksy. Znalazły się tu wobec tego takie numery, jak wspomniany „AKH", „J'Voulais Dire" z „Comme Un Aimant" czy symfoniczna wersja „Mes Soleils Et Mes Lunes" znanego z poprzedniego albumu.
Interesującym dodatkiem jest płyta DVD, na której zebrano wszystkie teledyski twórcy. Warto wspomnieć również o sygnowanym przez Akhenatona projekcie: „Live Au Dock Des Suds", czyli zapisie video koncertu danego w marsylskich dokach z udziałem IAM,  Chiens De Paille i   Psy 4 De La Rime.
Koncert został wydany na dwóch płytach DVD - z czego jedna zawierała aktualny zbiór teledysków i różnego rodzaju bonusy.
W 2003 roku na sklepowe półki trafiła kolejna płyta IAM - „Revoir Un Printemps", która
brzmieniowo nawiązuje do tego, co Philippe robił na solowych projektach.
W 2005 roku ukazał się film Kamela Saleha: „Alias Akhenaton", który odstania kulisy kariery
Akhenatona. Warte uwagi są szczególnie fragmenty opowieści o jego pobycie w Nowym Jorku w latach 80-tych, które opowiada nie kto inny, jak legenda tamtejszej sceny - DJ Red Alert.


Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
L'americano	Akhenation	01.1996	31[5]	91[1]	Delabel 7243 8 93208 6 2	-
Bad Boys From Marseille	Akhenation avec La Fonky Family	09.1996	13[26]	-	-	-
J'ai Pas De Face	Akhenation	07.1997	31[18]	-	Virgin 7243 8 94346 2 0	-
Def Bond (Secret Défense Remix)	Kheops feat. Def Bond et Spectre a.k.a Akhenaton	08.1998	30[12]	-	-	-
16'30 contre la censure	Abou / Akhenaton / Basic / Chien De Paille / Driver / Eben & Niro / Fonky Family / Insomniak / KDD / L'Ame Du Razwar / Menelik / Mystik etc.	02.1999	22[13]	-	-	-
A K H	Akhenation	06.2001	49[10]	-	Delabel 7243 8 97432 6 5	-
Une impression	Akhenation	12.2001	90[5]	-	Virgin 7243 5 46166 2 4	-
J'ai Vraiment Pas De Face	Akhenation	02.2002	87[3]	-	Virgin	-
L'américain	Akhenaton & Faf Larage	08.2004	94[1]	91[1]	Cipango 86 1422 0	-
Foot 2 rue	Akhenation	04.2006	9[20]	-	Virgin	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Comme un aimant	Akhenaton & Bruno COULAIS	05.2000	7[28]	-	Delabel 7243 8487792 7	-
Méte`que et mat	Akhenaton	01.2001	66[7]	3[18]	Delabel 7243 8 40784 1 6	-
Sol Invictus	Akhenaton	10.2001	3[24]	25[5]	Virgin France S.A. 7243 8 50947 2 9	-
Black Album	Akhenaton	11.2002	25[6]	35[4]	Delabel 7243 8128271 7	-
Soldats de fortune	Akhenaton	03.2006	8[23]	20[8]	361 Records TS 262008	-

Sugababes

Najłatwiejszy quiz, dotyczący muzyki popowej, jaki można by kiedykolwiek zorganizować, mógłby wyglądać tak: która z dziewczęcych grup zagrała na głównej scenie w Glastonbury i występowała w Mobos, zdobyła nagrodę Brit Award, nagrodę magazynu Q oraz tytuł Smash Hits, udało jej się zająć dwa razy pierwsze miejsce na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i sprzedać 1,5 miliona egzemplarzy swoich płyt - i to wszystko w ciągu 14 miesięcy?
Nazwa zaczyna się na literę "S". Są współautorkami piosenek, które wykonują. Ich muzyka jest prawdziwa, chociaż niektóre ich paznokcie są sztuczne. Każda publiczność, od Londynu do Istambułu, powinna do tej pory zgadnąć nazwę. To jedyna grupa, nie mówiąc już o grupach dziewczęcych, która mogła odnieść tak zdumiewający i wszechstronny sukces w najnowszej historii brytyjskiej muzyki; to oczywiście Sugababes: zwyciężczynie popu, do których lubienia możecie się przyznać.
Pomimo szalonego kalendarza zajęć na lata 2002/2003 - który doprowadził pewną trójkę brytyjskich dziewcząt (Keisha Buchanan, Mutya Buena oraz Heidi Range) dosłownie do wykatapultowania ich, kiedy to, w ciągu kilku miesięcy, ich singiel 'Freak Like Me' (kwiecień 2003) dotarł do pierwszego miejsca na listach - do dziewczyn zaczęło docierać, że szeroki świat stoi przed nimi otworem. Macy Gray stoi obok sceny, patrząc i uśmiechając się. De La Soul spieszą się na lotnisko, żeby im powiedzieć, że im się to podoba. Redman, Pink, Kelly Roland, Oxide oraz Neutrino szanują je i życzą im jak najlepiej. Gromadzą się zaproszenia do uczestnictwa w ceremoniach rozdania nagród w całej Europie i do udziału w wielkich koncertach w najdalszych zakątkach świata.
Wziąwszy pod uwagę skalę sukcesu wydanego latem 2002 roku albumu 'Angels With Dirty Faces', nie byłoby niedorzecznością zrobienie przez dziewczyny dłuższej przerwy i zastanowienie się nad następnym posunięciem. Może zmiana miejsca zamieszkania na jakieś bardziej atrakcyjne. Kilka relaksujących podróży na zakupy do Los Angeles i z powrotem. Zamiast tego one wzięły sobie po prostu dwa tygodnie wolnego - Keisha, żeby sprawdzić dźwięk w Ayia Napa, Heidi spędziła je na plaży w Meksyku, a Mutya w północnym Londynie, zastanawiając się w jaki sposób straciła swój paszport.
Zrezygnowanie przez Sugababes z wakacji obróciło się jednak w ogromną korzyść dla tych niezaspokojonych w rozwoju gwiazd popu nowej ery. Ich szybki powrót do studia oznacza, że uzależniający od siebie nowy singiel - 'Hole In The Head' - zaistnieje na rynku w październiku 2003, a trzeci album jest gotowy do startu. "Każdy mówi 'och, byłyście daleko, miałyście przerwę', ale to nieprawda" mówi Heidi. "Miałyśmy jakieś dwa tygodnie wolnego od momentu, gdy zniknęłyśmy, ale od tego czasu byłyśmy każdego dnia w studio". Pierwszy singiel, 'Hole In The Head', wyprodukowany przez Brian'a Higgins'a i Jeremy'ego Wheatly'a, zawiera wszystkie najlepsze cechy, charakterystyczne dla zespołu - mieszankę słodyczy i hardości, natychmiast rozpoznawalną melodię, wyjątkowo współgrającą harmonię głosów neo-R'n'B, i kombinację gatunków, która łączy się w całość. 'Hole' to dawka future-pop-euro-house-ska-reggae'n'b przygotowana, żeby zdominować jesienne radio i rozjaśnić popową telewizję swoim videoclipem, w którym dziewczyny wyrzucają ze sceny swoich muzyków-chłopaków, oglądających się za groupie's. "’Hole In The Head’ w zasadzie mówi o chłopaku, który z tobą zerwał, a ty z początku będziesz się dąsać i martwić" wyjaśnia Keisha. "A potem, po kilku godzinach, zaczynasz mówić: 'Wiesz co.... zamierzam wyjść i zrobić sobie włosy, i przygotować się, ponieważ wolę sprzedać swój tyłek, niż znowu myśleć o tobie!"
Nie zajmować się bzdurami, to prawie motto dla Sugababes. Na samym początku, w roku 2000, kiedy pierwotne członkinie zespołu - Keisha i Mutya, szkolne koleżanki z północnego Londynu - zbyt autentyczne nastolatki z ulicy, żeby pasować do stereotypów grup dziewczęcych, postawiły bardziej na swój warsztat i wiedzę muzyczną niż na szpanowanie. Całe mnóstwo ulotnych popowych wykonawców odeszło w niebyt. Keisha, Mutya i - przybyła z Liverpool Heidi (dołączyła do grupy w 2001r.) zbierają teraz owoce swojego zaangażowania w muzykę. 'Angels With Dirty Faces' zdobył status platynowej płyty w Wielkiej Brytanii i dostarczył piosenek, które określiły tamten rok. Hipnotyzujący utwór 'Round Round', który wydany został po singlu 'Freak', również osiągnął status numeru 1. Obydwa utwory - 'Stronger' oraz 'Shape Of My Heart', cover z repertuaru Stinga - były ogromnymi hitami. Wraz z płytą 'Angels' zespół - który rozpoczął karierę, łącząc w niekonwencjonalny sposób soul z popem na wydanym w roku 2000 albumie 'One Touch' - osiągnął nową dojrzałość, zdobywając swoim brzmieniem serca młodzieży Wielkiej Brytanii i wykorzystał scenę do przekształcenia się w międzynarodowe gwiazdy. "Tak naprawdę, nie dotarło do nas, jak wielkim sukcesem był album 'Angels'" mówi Heidi. "Dopiero wtedy, kiedy miałyśmy już płytę na rynku, zdałyśmy sobie z tego sprawę. Nie konkurujemy z innymi zespołami, ale czytałam Music Week i było zadziwiające spostrzec, że właściwie sprzedałyśmy raczej sporo w porównaniu do naprawdę popularnych grup popowych." "Ostatni rok był po prostu niewiarygodny" mówi Keisha. "Dostałyśmy tak wiele nagród. Parę osób powiedziało, że 'Angels' był naszym comeback'iem i nie wiedzieli co będziemy robić po tym wszystkim, tak więc jesteśmy bardzo dumne ze swojego nowego albumu. Niedobrze nam się robiło od ciągłego wykonywania 'Angels With Dirty Faces', więc nie możemy się doczekać, żeby wrócić i zagrać nasz nowy materiał!"
Praca nad trzecim albumem rozpoczęła się w czasie, kiedy ciągle wypełniony był grafik, dotyczący promocji 'Angels'. W czerwcu 2003 dziewczyny poleciały do Los Angeles, żeby pisać razem z legendarną kompozytorką Diane Warren (jej utwory wykonywały Whitney, Tina Turner i Aretha) oraz z Lindą Perry, współpracowniczką Christin'y Aguiler'y i Pink. Zrobiwszy sobie chwilę przerwy na entuzjastyczne przyjęcie na festiwalu w Glastonbury, gdzie były jedynym zaproszonym wykonawcą o zabarwieniu popowym, Sugababes w lipcu ponownie skrzyknęły się w Milton Keynes, w studiach Linford Manor. To była twórcza wylęgarnia. Producent, Brian Higgins (Round Round), znalazł się również za stołem w swoim własnym studio, w Kent. Pozostała część zespołu w Linford Manor została poszerzona o ekipę, która pracowała nad 'Angels', między innymi: Jony Rockstar (Robbie Williams, Bjork), Guy Sigsworth (Madonna), Stuart Crichton (Kylie Minogue), Craig Dodds oraz Karen Poole.
"To był naprawdę dobry sposób na robienie tego albumu" mówi Keisha. "Pracowałam z jednym producentem nad jakąś kompozycją, a dziewczyny były w drugim studio z kimś zupełnie innym, i wszyscy zmienialiśmy pomieszczenia w ciągu dnia. Nie jest więc tak, jakby jedna osoba skomponowała jakąś piosenkę, to jest tak, że Mutya napisała jedną rzecz z producentem, a inne z nami wszystkimi. Myślę, że to jest naprawdę w porządku, ponieważ ukazuje nasze umiejętności kompozytorskie. Niech nasi fani wiedzą o nas trochę więcej. Ponieważ mimo tego, że już na 'Angels' zrobiłyśmy dużo produkcji i melodii, myślę, że nie zwracałyśmy uwagi na tę stronę sprawy. Teraz sądzę, że tylko Bóg wie, jak razem zrobiłyśmy ostatnią płytę'" kontynuuje Heidi.
Trzeci album Sugababes ukazuje jak dziewczyny rozwijają skrzydła, ale nie tracą z oczu gruntu. Pobocza pierwszej płyty, 'One Touch', ciągle tu są. Różnorodność i osiągnięcia albumu 'Angels' są też obecne. Ta nowa płyta łączy ich wszystkie najmocniejsze strony w zapierający dech efekt. Mamy tu niezalezny funk ('Whatever Makes You Happy'), niemal "pluszowe" ballady ('Conversation' oraz 'Too Lost In You'), złowrogie, wyładowane smyczkami dramaty ('Caught In A Moment') i całą serię piosenek, łączących razem takie elementy jak hip hop, pop, R'n'B, garage, ragga, funk i soul w wyjątkowe, specyficzne formy, które najlepiej określić jako Sugababe'izm ('Situations Heavy', 'Million Different Ways' oraz 'Hole In The Head'). Niezwykła jest warstwa słowna: pochodzi prosto z dziewczęcego źródła szczerości - mocna, ale wrażliwa kobiecym doświadczeniem.
"Utwór 'Situations Heavy' jest o rodzicach, którzy czasem przeszkadzają" mówi Keisha. "Po prostu myślałam o dorastaniu, ponieważ moja mama ciągle widzi we mnie małe dziecko, nawet teraz jest nadopiekuńcza. Wszystkie nasze mamy są trochę takie. 'Whatever Makes You Happy' opisuje jaka jestem, jako osoba i jak to może wpłynąć na ocenę rzeczy, które chcę robić; czy to chodzi o ludzi, którzy myślą, że jestem jedyną flirtującą w zespole, i wyciągają z tego błędne wnioski, czy o cokolwiek innego". "Kiedy piszemy piosenki, one nie zawsze są o tym, czego doświadczyłyśmy" dodaje Heidi. "Czasami przychodzisz po prostu z pomysłem." "Ale – szczerze mówiąc - miałam złamane serce, więc jeśli słowa w jakiejś piosence są dosyć ostre, to pewnie pochodzą ode mnie" mówi Keisha. "Podczas nagrywania pierwszej płyty przechodziłam zawód miłosny i miałam dużo do powiedzenia" śmieje się Heidi. "Ale teraz nie miałam złamanego serca od dwóch lat, więc byłoby mi dość trudno napisać smutne piosenki."
Trzeci album stanowi szeroki wachlarz emocjonalny, odzwierciedlający wzloty i upadki prawdziwego życia, i jest to po prostu przykład jak te trzy dziewczyny wspierają i uzupełniają się wzajemnie. Wokalna potęga ballad tkwi w umiejętnościach Heidi, gwałtownym, przykuwającym uwagę głosie Muty'i oraz wręcz akrobatycznych możliwościach Keish'y. Podczas gdy Mutya jest pochłonięta bardziej produkcją, Heidi rozmyśla jak będzie wyglądać strona koncertowa, a Keisha gorliwie śledzi światową konkurencję, aż do momentu, kiedy zna ruchy taneczne w każdym videoclipie w MTV Bass. "Myślę, że z jednego powodu grupie dobrze się wiedzie - wszystkie trzy mamy swoje zdanie na temat muzyki" mówi Heidi. "To nie jest tak, jak może w innych grupach, gdzie jest jedna osoba, która chce nadać kierunek płycie i reszta za tym podąża; my wszystkie mamy pomysły". "Myślę, że nasza muzyka jest wyróżniająca się i zaletą Sugababes jest to, że ciężko nas zaszufladkować" dodaje Keisha. "Przeniknęłyśmy na światowy rynek - tak popowy jak i niezależny - i ciągle jesteśmy szanowane. I myślę, że to dobra rzecz; sądzę, że jako artysta przełamujący bariery powinieneś być gotowy tak postępować i to miłe, że mamy szansę to robić".
Okazje do łamania barier i rozprzestrzeniania się wysokiej jakości, pulsującej muzyki są tylko zwielokrotnione w trzeciej fazie ciągle młodej kariery zespołu. Zaproszenia ciągle spływają. Jeszcze przed ukazaniem się albumu zagrają w Istambule i Portugalii, a potem wpadną do Monte Carlo, żeby być obecne na gali World Music Awards. Zapewne niebawem powstanie ich własna nagroda za wkład w rozwój brytyjskiego eksportu. Prawdziwy pop dobrze się sprzedaje. Ameryka jest w ich głowach, a te Suga-panie mają w zwyczaju osiągać to, co zamierzają. "Jeśli pojedziemy do Ameryki, myślę, że to będzie dla nas dobre, bo jesteśmy inne" mówi Mutya. "Ameryka słucha hip-hopu i R'n'B, ale my nie jesteśmy takie i nie ma sensu zmieniać naszego brzmienia. Więc - mam nadzieję, że się tam wybierzemy i zobaczymy kilku fajnych ludzi. Po prostu chcę zrobić ten album nawet lepiej, niż kiedykolwiek zrobiłyśmy. To jest nowa kampania, nowa stylizacja, wszystko nowe. Znowu jesteśmy w drodze i to jest ekscytujące". Do końca roku 2004 powstanie więcej pytań do popowego quizu, gdzie odpowiedź może być tylko jedna : SUGABABES!


Żródło:Universal Music Poland

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Overload	Sugababes	09.2000	6[12]	-	London LOX 449	[written by Jony Lipsey, Cameron McVey, Felix Howard, Paul Simm, Siobhán Donaghy, Mutya Buena, Keisha Buchanan][produced by Cameron McVey, Jony Rockstar, Paul Simm]
New Year / Little Lady Love / Sugababes On The Run	Sugababes	12.2000	12[17]	-	London	[written by Jony Lipsey, Cameron McVey, Felix Howard, Paul Simm, Siobhán Donaghy, Mutya Buena, Keisha Buchanan][produced by Cameron McVey, Jony Rockstar, Paul Simm]
Run for cover	Sugababes	04.2001	13[12]	-	London LX 459	[written by Jony Lipsey, Cameron McVey, Felix Howard, Paul Simm, Siobhán Donaghy, Mutya Buena, Keisha Buchanan][produced by Cameron McVey, Jony Rockstar, Paul Simm]
Soul sound	Sugababes	07.2001	30[6]	-	London LXX 460	[written by Charlotte Edwards, Ron Tom, Sam Harley][produced by Ron Tom]
Freak like me/Breathe Easy	Sugababes	05.2002	1[1][30]	-	Island IS 798	[silver-UK][written by Hanes/Valentine/Hill/Collins/Clinton/Gary Numan][produced by Richard X]
Round round/Groove is Going On	Sugababes	08.2002	1[1][25]	-	Island IS 804	[silver-UK][piosenka z filmu The Guru][written by Mutya Buena, Keisha Buchanan, Miranda Cooper, Niara Scarlett, Brian Higgins, Tim Powell, Nick Coler, Heidi Range, Shawn Lee, Lisa Cowling][produced by Kevin Bacon, Jonathan Quarmby]
Stronger /Angels with dirty faces	Sugababes	11.2002	7[23]	-	Island CID 813	[written by Mutya Buena, Keisha Buchanan, Marius De Vries, Felix Howard, Jony Rockstar, Heidi Range][produced by Jony Rockstar]
Shape/Killer	Sugababes	03.2003	11[15]	-	Island CID 817	[written by Craig Dodds, Dominic Miller, Gordon Sumner, Sting][produced by Craigie]
Hole in the head/Who/This Ain't a Party Thing	Sugababes	10.2003	1[1][20]	96	Island CID 836	[written by Brian Thomas Higgins/Miranda Cooper/Timothy Powell/Nik Coler/Buena/Range][produced by Brian Higgins, Xenomania, Jeremy Wheatley]
Too lost in you/Someone in My Bed/Down Down	Sugababes	12.2003	10[17]	-	Island IS 844	[written by Diane Warren][produced by Andy Bradfield, Rob Dougan]
In the middle/Disturbed/Colder In The Rain	Sugababes	04.2004	8[20]	-	Island MCSXD 40 360	[written by Miranda Cooper, Brian Higgins, Niara Scarlett, Shawn Lee, Lisa Cowling, Andre Tegler, Phil Fuldner, Michael Bellina, Keisha Buchanan, Mutya Buena, Heidi Range][produced by Brian Higgins, Xenomania, Jeremy Wheatley]
Caught in a moment	Sugababes	09.2004	8[7]	-	Universal 9867464 [US]	[written by Marius De Vries, Jony Lipsey, Karen Poole, Keisha Buchanan, Mutya Buena, Heidi Range][produced by Jony Rockstar]
Push the button/Favourite Song/Like the Weather	Sugababes	10.2005	1[1][24]	-	Universal Island Records 12 SUGA 11	[silver-UK][written by Dallas Austin, Keisha Buchanan, Mutya Buena, Heidi Range][produced by Dallas Austin]
Ugly/Come Together/Future Shokk!	Sugababes	12.2005	3[39]	-	Island CIDX 918	[written by Dallas Austin, Keisha Buchanan, Mutya Buena, Heidi Range][produced by Dallas Austin]
Red Dress/I Bet You Look Good on the Dancefloor/Obsession	Sugababes	03.2006	4[33]	-	Island CIDX 922	[produced by Xenomania]
Follow me home/Living for the Weekend	Sugababes	06.2006	32[7]	-	Island CID 936	[written by Keisha Buchanan, Mutya Buena, J. Lipsey, Karen Poole, Heidi Range, J. Shaw]
Easy/Shake It	Sugababes	11.2006	8[9]	-	Island 1712314 [UK]	[written by Keisha Buchanan, Amelle Berrabah, Heidi Range, Jason Pebworth, George Astasio][produced by Brio Taliaferro, Jason Pebworth, George Astasio]
Walk This Way	Sugababes Vs Girls Aloud	03.2007	1[1][13]	-	Island 1712314	[produced by Dallas Austin]
About You Now/Rocks/In Recline	Sugababes	09.2007	1[4][62]	-	Island 1748657	[gold-UK][written by Dr. Luke, Cathy Dennis][produced by Dr. Luke]	-
Change	Sugababes	12.2007	13[20]	-	Island 1755606	[written by Amelle Berrabah, Keisha Buchanan, Lars H. Jensen, Martin M. Larsson, Heidi Range, Niara Scarlett][produced by DEEKAY]	-
Denial/Hey There Delilah	Sugababes	03.2008	15[18]	-	Universal Island Records 1786986	[written by Keisha Buchanan, Heidi Range, Amelle Berrabah, Vanessa Brown, Elliot Malloy, Flex Turner][produced by Flex Turner, Elliot Malloy]	-
Girls/Don't Look Back	Sugababes	10.2008	3[20]	-	Universal Island Records 1765355	[silver-UK][written by Anna McDonald, Nicole Jenkinson, Allen Toussaint][produced by Si Hulbert, Melvin Kuiters]	-
No Can Do/Spiralling	Sugababes	01.2009	23[10]	-	Island 1795155	[written by Jason Pebworth, Jon Shave, George Astasio, Geeki][produced by The Invisible Men, Si Hulbert]	-
Get Sexy	Sugababes	09.2009	2[16]	-	Island 2717468	[written by Phillip Lawrence, Ari Levine, Bruno Mars, Fred Fairbrass, Richard Fairbrass, Rob Manzoli][produced by The Smeezingtons]	-
About a Girl	Sugababes	11.2009	8[23]	-	Island 2725741	[written by Makeba Riddick, RedOne][produced by RedOne]	-
Wear My Kiss	Sugababes	03.2010	7[9]	-	Island 2732016	[written by Fernando Garibay, Bruno Mars, Philip Lawrence, Carlos Battey, Steven Battey][produced by Fernando Garibay]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
One touch	Sugababes	12.2000	26[39]	-	London 2 31163	[gold-UK][produced by Don-E, Carl McIntosh, Cameron McVey, Jony Rockstar, Matt Rowe, Paul Simm, Luke Smith, Ron Tom, Paul Wilson]
Angels with dirty faces	Sugababes	09.2002	2[70]	-	Island CID 8122	[3x-platinium-UK][produced by Bloodshy & Avant, Robin Boult, Robbie Bronnimann, Craigie, Fredro, Howard Jones, Lucas, Jony Rockstar, Ron Tom, Jeremy Wheatley, Richard X, Xenomania]
Three	Sugababes	11.2003	3[48]	-	Island CID 8137	[2x-platinium-UK][produced by Andy Bradfield, Craigie, Rob Dougan, Brian Higgins, Linda Perry, Jony Rockstar, Guy Sigsworth, Jeremy Wheatley, Xenomania]
Taller in more ways	Sugababes	10.2005	1[1][54]	-	Island CID 8162	[2x-platinium-UK][produced by Dallas Austin, DEEKAY, Dr. Luke, Novel, Jony Rockstar, Flex Turner, Xenomania]
Overloaded: The Singles Collection	Sugababes	11.2006	3[94]	-	Island 1709334	[platinium-UK]
Change	Sugababes	10.2007	1[1][57]	-	Island 1747641	[platinum-UK][produced by Dallas Austin, DEEKAY, Dr. Luke, Novel, Jony Rockstar, Flex Turner, Xenomania]
Catfights and Spotlights	Sugababes	10.2008	8[22]	-	Island 1787209	[gold-UK][produced by Klas A*hlund, Steve Booker, Si Hulbert, Invisible Men, Melvin Kuiters, Max Martin, Orson]
Sweet 7	Sugababes	03.2010	14[4]	-	Island 2727295	[produced by Fernando Garibay, Jonas Jeberg, Martin K, RedOne, The Smeezingtons, Stargate, Syience]

Phantom, Rocker & Slick

Phantom, Rocker & Slick to amerykański rockowy band aktywny w połowie lat 80-tych. Członkami zespołu byli perkusista Slim Jim Phantom , basista Lee Rocker oraz gitarzysta Earl Slick . Phantom and Rocker wcześniej grali razem jako członkowie Stray Cats  . Wydali dwa albumy, Phantom, Rocker & Slick i Cover Girl , dla wytwórni EMI Records zanim się rozwiązał.

Slim Jim Phantom i Lee Rocker dorastali razem w Nowym Jorku . Zaczęli pisać piosenki, kiedy mieli 12 lat. Wraz z Brianem Setzerem utworzyli oni Stray Cats  . Kiedy zespół rozwiązał się   zaczęli szukać nowego gitarzysty i spotkali sessionmana Earla Slicka. ​​Rocker był fanem gry   Slicka na albumie Davida Bowie ,David Live.Slick grał również na innym albumie Bowiego,Station to Station i Johna Lennona ,Double Fantasy .

Ich pierwsze wydawnictwo, z 1985r   debiutancki album Phantom, Rocker & Slick został wyprodukowany przez Michaela Barbiero i Steve Thompsona i odniósł umiarkowany sukces osiągając 62 miejsce na liście Billboard 200 . Ich pierwszym singlem był "Men Without Shame" i został napisany w dziesięć minut. Wszedł na listę   Top Rock Tracks sięgając po 7 pozycję ,a videoclip był prezentowany na MTV .Singiel "My Mistake" pojawił  się na Top Rock Tracks,docierając do 33 miejsca,z udziałem Keitha Richardsa z The Rolling Stones na gitarze.Nicky Hopkins   również pojawił się gościnnie na albumie, grając na pianinie w utworze "No Regrets".

Wydanie drugiego albumu, Cover Girl , w 1986 roku było początkiem końca dla zespołu.Nie odniósł sukcesu  osiągając tylko 181 na liście Billboard 200   i wkrótce po rozpadzie zespołu Rocker dołącza do Stray Cats,a Slick powrócił  do pracy sesyjnej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Men Without Shame/Time Is On My Hands	Phantom, Rocker And Slick	11.1985	-	-	EMI America B-8292	[written by S. J. Phantom, L. Rocker, E. Slick][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero][7.Top Rock Tracks]
My Mistake/Runnin' From The Hounds	Phantom, Rocker And Slick	03.1986	-	-	EMI America B-8310	[written by S. J. Phantom, L. Rocker][produced by Steve Thompson, Michael Barbiero][33.Top Rock Tracks]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phantom, Rocker & Slick	Phantom, Rocker And Slick	10.1985	-	61[23]	EMI America 17 172	[produced by Steve Thompson And Michael Barbiero]
Cover Girl	Phantom, Rocker And Slick	10.1986	-	181[2]	EMI America 17 229	[produced by Pete Solley]

Najlepsze piosenki na listach przebojów RPA all times do 2000r

1. HOENDERMAN - KOBUS! *
   
2. JOHNNY CALLS THE CHEMIST - FALLING MIRROR *
3. LONG HOLIDAY - SUNSHINES
4. STOUTE BOUDE - ANTON GOOSEN & BEESKRAAL *
5. BEAUTIFUL LIFE - IAN HENDERSON *
6. SPRINGBOK NUDE GIRLS SAMPLER - SPRINGBOK NUDE GIRLS *
7. SESTIEN JAAR MET 'N VALS KITAAR - KOOS KOMBUIS *
8. MADIBA 1990 - BRIGHT BLUE *
9. SET OF WHEELS (KAROO ANTHEM) - KAREN ZOID *
10. SWEET STELLENGANGA - AKKEDIS *
11. BEACH GIRL - NATALIA *
12. MET MY STUKKENDE KITAAR - KOOS KOMBUIS & VALIANT SWART *
13. HURTS SO BAD - DANNY K
14. A MAN LIKE ME - JAMES STEWART *
15. AFRICA'S NOT FOR SISSIES - SYD KITCHEN *
16. GRAVITY - JAMES STEWART *
17. JOU OË - KOBUS! *
18. LOVESONG - DOLLY ROCKERS *
19. FOKOFPOLISIEKAR - FOKOFPOLISIEKAR *
20. ALL THE WORLD - ZEN ARCADE *
21. GO F*CK YOURSELF - JANIE JONES *
22. ZOID SAMPLER - KAREN ZOID *
23. PARALYSER - GHETTOMUFFIN *
24. DONKEY RATTLE - FELIX LABAND *
25. FRAGILE - VENESSA NOLAN *
26. EXTRA LARRY - SONS OF TROUT *
27. SINCE I MET YOU - NEW WORLD INSIDE *
28. SOBRIETY FRIEND - OLD MOL *
29. HUMANARIUM - BED ON BRICKS *
30. THINGS 2 CONSIDER - SKWIRMISH *

Air-V

Hervé Lardic jest muzykiem i wokalistą francuskim . Najbardziej znany jest jako były członek grupy Manau która odniosła sukces latem 1998 roku z piosenką  La tribu de Dana.
Lardic pochodzi z Bretanii. Zaczyna naukęgry na akordeonie w konserwatorium w wieku 7 lat. I założył swój pierwszy zespół w wieku 14 lat nazwany  Mean While z którym gra około 200 koncertów i sprzedaje ponad milion albumów. W 1997 roku, w wieku 24 lat, spotyka Cédrica Soubirona, w tym czasie animatora Skyrock i Martial Tricoche .Tercet wynalazł nowy gatunek muzyczny ,który nazwali celtic rap  .
Podpisują jako Manau kontrakt z wytwórnią Polydor i publikują swój pierwszy album, Panique Celtique  . W grupie, Lardic śpiewa słynny refren piosenki La tribu de Dana. Zajmował się kompozycją muzyki i śpiewu, ale przede wszystkim instrumentami(akordeon, keyboard, gitara basowa). Grupa była często nadawane w radiu francuskim i dotarł na listy przebojów  .

Po wydaniu albumu, Lardic zdecydował się opuścić zespół, aby skoncentrować się na karierze solowej. Wykonuje piosenkę Un grand voyage w 1999 roku jako Air-V, ale komentuje " Jeszcze nie został znaleziony mój styl. I był jeszcze zbyt nasiąknięty Manau " , wyjaśnił  . Koncertuje potem przez trzy lata i powraca z nowymi wpływami muzycznymi  .Trafia do Romaina Albertina, który powierzył mu rolę latarnika w musicalu zatytułowanym Armorica terre de pêcheurs w 2008 roku.

W 2016 roku powrócił jako Trezen z solową piosenką pod tytułem Ô ma belle.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Francja	Szwajcaria	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
La Nuit Ma Belle	Air-V	06.1999	96[2]	-	M10 128892	[written by Air-V]

Air

Panowie z zespołu Air są wcieleniem stereotypu francuskich artystów: wychudzeni, ekscentrycznie ubrani, z wielkimi grzywami i długimi szalikami. Przypominają Małego Księcia z akwarel Saint-Exupery'ego. Pochodzą z dobrych rodzin. Dorastali na najdroższym paryskim przedmieściu. Ale reszta bywa zaskakująca: kochają film "Aniołki Charliego", instrumenty zmieniają jak kobiety i mają słabość do seksownych nastoletnich Azjatek.
To, że w ciągu ostatnich dwóch lat Biuro Turystyki w Wersalu zanotowało wzrost liczby odwiedzających miasto turystów o prawie 10%, nie jest bynajmniej zasługą byłego właściciela największej posesji w tym mieście, Ludwika XIV. To eleganckie paryskie przedmieście stało się bowiem prawdziwą mekką fanów nowego francuskiego brzmienia, nadciągających ze wszystkich stron świata. W zamieszkanym przez bogate, konserwatywne mieszczaństwo, najnudniejszym z podparyskich miasteczek, rozpoczęła się rewolucja, która przywróciła Francji jej miejsce na muzycznej mapie Europy, utracone wraz z odejściem Serge'a Gainsbourga.
Kolebką muzycznego spisku było elitarne liceum Jules Ferry, do którego w tym samym czasie uczęszczali Etienne De Crecy (założyciel grup Motorbass, Super Discount oraz wytwórni Solid), Alexis Latrobe (Alex Gopher), Xavier Jamaux (Ollano), Arnaud Rebotini (Zend Avesta) oraz nasi bohaterowie: Nicolas Godin i Jean-Benoit "JB" Dunckel - członkowie formacji Air. Dla kadetów pochodzących z rodzin prawników, lekarzy i przedsiębiorców muzyka okazała się jedyną dostępną formą młodzieńczej rebelii.
- Każdy, kto nie chciał przypominać swoich rodziców, zajmował się twórczością artystyczną - wyjaśnia Godin. - W tym czasie w naszym liceum działało kilka kapel naraz. Naszą nazywaliśmy Orange, a ta założona przez Etienne'a de Crecy'ego nazywała się tak, jak jego pies - Louba. Od początku byliśmy dla siebie konkurencją, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Wzajemnie mobilizowaliśmy się do pracy, prześcigaliśmy się w nowych pomysłach i wygrzebywaniu starych nagrań. Pamiętam, jaki byłem dumny, kiedy jako pierwszy przyniosłem do szkoły płytę Prince'a. Dwa dni później Etienne przebił mnie albumem Davida Bowiego.
Mimo upływu lat współzawodnictwo między kolegami ze szkolnej ławki trwa nadal. Jak zapewnia Air: - Owszem, utrzymujemy nadal kontakty towarzyskie z resztą paczki z Wersalu, nie ma jednak mowy o jakiejkolwiek współpracy na płaszczyźnie zawodowej. Orange rozpadła się zaraz po maturze. Nicolas za namową swoich rodziców rozpoczął studia na wydziale architektury paryskiej Akademii Sztuk Pięknych. - To nie był najweselszy okres w moim życiu - wspomina. - Wybierając architekturę miałem wrażenie, że coś ważnego mnie omija. Do tego doszły problemy w życiu osobistym, byłem naprawdę zdeprymowany. Kiedy w końcu zapisałem się na wizyty u psychoanalityka, zamiast zwierzać się z problemów bez przerwy nawijałem o moich najnowszych muzycznych fascynacjach...
Jean-Benoit, który od dzieciństwa pobierał lekcje fortepianu w wersalskim konserwatorium muzycznym, również skorzystał ze wskazówek pragmatycznych rodziców i zaczął przygotowywać się do zawodu nauczyciela matematyki. Aby nie stracić kontaktu z instrumentem, podczas studiów dorabiał sobie jako klezmer w paryskich barach. - Praca pianisty w barze nie należała do przyjemności - opowiada teraz. - W takich miejscach i tak nikt nie słucha muzyki. A jeśli już, to chcą usłyszeć jakieś beznadziejne przeboje z radia. Z jednego z barów zostałem wylany za to, że zamęczyłem klientelę Sonatą nr 3 Fryderyka Chopina.
Podczas gdy "JB" ponosił kolejne porażki, próbując edukować muzycznie paryskie towarzystwo kawiarniane, Nicolas stanął przed życiową szansą. Od znajomego z wytwórni Source otrzymał propozycję, aby nagrać "kawałek" na legendarną dziś kompilację "Source Lab 1", prezentującą najnowsze francuskie talenty i trendy muzyczne. Inspirując się estetycznymi teoriami Le Corbusiera, które przerabiał w tym czasie na studiach, Godin skomponował na tę składankę utwór "Modulor". Błyskawicznie odkryta przez środowisko muzyczne po obu stronach kanału La Manche kompozycja wprawiła w zachwyt wyrocznię progresywnej muzyki brytyjskiej - Jamesa Lavelle z wytwórni Mo'Wax, który osobiście zachęcił młodego Francuza do dalszej pracy. Nicolas nie czuł się na siłach, aby sam nagrać cały longplay. Przypomniał sobie wtedy o koledze z Orange. - To była scena w stylu filmu "Blues Brothers" - opowiada Godin. - Bez uprzedzenia wparowałem do baru, gdzie "JB" właśnie dawał jakąś chałturę i zapytałem, czy nie chciałby zreformować starego bandu. Zgodził się bez zastanowienia.
"Pierwsi Francuzi postawili nogę na Księżycu" - takim nagłówkiem brytyjska prasa muzyczna powitała premierę debiutanckiego krążka Air, "Moon Safari" (bezpodstawnie zatytułowana "First Band On The Moon" płyta The Cardigans ukazała się rok później).
Słuchając tego wydawnictwa w 1998 roku rzeczywiście można było odnieść wrażenie, że młodzi Francuzi właśnie spadli z Księżyca. Ich lekkie melodie oraz aranżacje muzyki filmowej i piosenek pop okazały się czymś nadzwyczaj świeżym dla zmęczonej przyziemnym techno i zanieczyszczonym rockiem publiczności. Jak Phillippe Starck w projektowaniu plastycznym, tak duet Air w dziedzinie muzyki zainaugurował retrofuturyzm (nostalgiczny powrót do przyszłości - futurystycznego stylu lat 60). Odszyfrowanie inspiracji Air okazuje się jednak o wiele bardziej skomplikowane, niż mogłoby się wydawać. Muzycy zaprzeczają tak oczywistym skojarzeniom, jak Burt Bacharach czy John Barry. Na hasło "The Carpenters" odpowiadają, że owszem, wysłuchali ich albumu, ale dopiero po tym, jak przeczytali w gazetach o stylowym pokrewieństwie.
Nicolas wyjaśnia w końcu, że aby odszukać źródła ich inspiracji, należy raczej wziąć pod uwagę poszczególne nagrania, a nie style i twórców. "Le Sud" Nino Ferrer, "Everybody's Got To Learn Sometime" The Korgis czy "Video Killed The Radio Star" The Buggles. - Te piosenki stanowiły podkład muzyczny mojego dzieciństwa - mówi "JB". - To, co liczy się najbardziej, to magia melodii. Podobają mi się "kawałki" w różnych stylach, czasem nawet bardzo od siebie odległych, jeśli tylko melodia, harmonia i brzmienie są interesujące.
Na okładce swojego longplaya przy każdym utworze muzycy z dumą wyliczają wszystkie instrumenty użyte podczas nagrywania: Fender, Rhodes, Solina, Korg, Minimoog, Wurlitzer... Można by pomyśleć, że to nazwiska ich muzyków sesyjnych. - Jesteśmy bardzo przywiązani do naszych instrumentów, można to nawet pewnie klinicznie zaklasyfikować jako rodzaj fetyszyzmu - tłumaczą członkowie Air. - Uwielbiamy instrumenty, ich zapach, kształt, moment zetknięcia koniuszka palca z delikatną klawiaturą lub oporną struną. Nie wyobrażamy sobie pracy z samplerem przed ekranem komputera. To jest dobre dla DJ-ów i producentów. My jesteśmy muzykami.
Członkowie Air mówią również, że instrumenty są jak kobiety - łatwo się zakochać w nowym i znudzić dotychczasowym. Na nowym krążku, "10 000 Hz Legend" postanowili nie używać tych samych urządzeń, co na "Moon Safari", żeby brzmienie było inne.
Mimo że już swoim pierwszym dziełem zarobili na emerytury na Bora-Bora, Francuzi nie spoczęli na laurach. Kapitał pieniężny zainwestowali we własną wytwórnię Record Makers, a kapitał emocjonalny - w drugą płytę. W tym czasie nagrali także soundtrack do jednego z najciekawszych filmów ostatnich lat (z niewyjaśnionych powodów zignorowanego przez polskich dystrybutorów) - reżyserskiego debiutu Sofii Coppoli, "Virgin Suicides". Nazywany żartobliwie "Dark Side of The Moon Safari" album wytyczył nowy kierunek muzycznych poszukiwań grupy, która swoich inspiracji będzie od tej pory szukała za Atlantykiem.
Muzycy z Air, podobnie jak większość ich rodaków, mają ambiwalentny stosunek do Amerykanów. Z jednej strony demonstracyjnie wyśmiewają się z ich braku wyrafinowania i amerykańskiej "kultury hamburgera". Z drugiej, przyznają się do fascynacji prostactwem. - Najbardziej inspiruje ta najgłębsza Ameryka - z jej pięknymi mitami, purytanizmem, prawem do posiadania broni i karą śmierci - komentuje ironicznie "JB". - Ameryka fascynuje mnie od dzieciństwa. Jako chłopiec byłem fanatykiem serialu "Aniołki Charliego" - dodaje Nicolas, przypominając następnie piosenkę "Kelly Watch The Stars" z ich debiutanckiego longplaya, poświeconą jednej z bohaterek serialu.
Poszukując nowego, mniej europejskiego brzmienia dla dzieła "10 000 Hz Legend", panowie z Air na kilka tygodni przenieśli swoje studio z Paryża do Los Angeles. Dzięki temu do współpracy zaprosić mogli Becka, z którym nagrali klasycznie amerykańską balladę "Vagabond". Na krążku, przypominającym bardziej księżycowe rodeo niż safari, znaleźć można jeszcze więcej jankesko brzmiących "kawałków", choćby "Radio #1" czy "Wonder Milky Bitch", zainspirowany muzyką Lee Hazlewooda i Nancy Sinatry. Ostatnie nagranie to - jak tłumaczy Nicolas - wyzywająca piosenka o przemocy i seksie. Na to "JB" dodaje: - Nie podoba nam się to, że z "Moon Safari" zrobiono wszechobecną w barach i na pokazach mody muzykę tła. Chcieliśmy, żeby nowy materiał był bardziej wyrazisty, mroczniejszy, mocniejszy, a przede wszystkim przesączony seksem. Jednym z czterech promujących to wydawnictwo singli będzie piosenka "Don't Be Light", protestująca przeciwko temu, co tak modne: lekkiemu życiu, ubiorowi, odżywianiu. Jean-Benoit odpowiada: - Ten "numer" można interpretować jako formę protestu przeciwko lekkiej, komercyjnej, przemysłowo produkowanej muzyce lub szerzej - przeciwko współczesnej konsumenckiej kulturze, w której coraz mniej autentycznych produktów, a coraz więcej erzaców. Poza tym bardzo podobało nam się to zdanie po angielsku. Nie bądź lekki - czy to nie brzmi po prostu świetnie?
W amerykańskiej części sesji nagraniowej "10 000 Hz Legend" obok Becka udział wzięły także Japonki z eksperymentalnej grupy Buffalo Daughter. O ile młode Japonki, mimo różnic kulturowych, odnosiły się do Francuzów z wielkim szacunkiem i wyrozumiałością , Godin i Dunckel przyznają się do nieco mniej szlachetnych pobudek: - Zaprosiliśmy je, bo mamy słabość do seksownych nastoletnich Azjatek.
Takie "hardcore'owe" deklaracje ze strony muzyków Air są dużą niespodzianką, podobnie jak brzmienie nowej płyty - dalekie od tego, które przyniosło im popularność. Nie sposób jednak oprzeć się wrażeniu, że w tym wszystkim więcej jest kokieterii niż szczerości. Mimo zapewnień, Nicola i "JB" pozostają grzecznymi chłopcami z Wersalu.
Żródło:
Rafał B. Niemojewski [Machina]

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Modular	Air	08.1996	177[1]	-	Mo Wax MW 047
Sexy boy	Air	02.1998	13[11]	-	Virgin VSCDT 1672	[written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin][produced by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin]
Kelly watch the stars	Air	05.1998	18[6]	-	Virgin VS 1690	[written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin][produced by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin]
All i need	Air	11.1998	29[9]	-	Virgin VS 1702	[written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin][produced by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin]
Playground love	Air feat Gordon Tracks	11.1998	25[13]	-	Virgin VSCDT 1764	[piosenka z filmu "Virgin suicide"][written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin,Gordon Tracks][produced by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin]
Radio No 1	Air	06.2001	31[5]	-	Virgin VSCDT 1803	[written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin][produced by Air]
Cherry blossom girl	Air	02.2004	174[3]	-	Astralwerks ASW 47768-2	[written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin][produced by Air]
Alpha beta gaga	Air	08.2004	44[2]	-	Virgin VS 1880	[written by Jean-Benoît Dunckel,Nicolas Godin][produced by Air]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Moon safari	Air	01.1998	6[231]	-	Virgin CDV 2848	[platinum-UK][produced by Air]
Premiers symptomes	Air	09.1999	12[24]	-	Virgin CDV 2895	[silver-UK][produced by Air, Étienne de Crécy]
Virgin suicides OST	Air	03.2000	14[16]	161[1]	Virgin CDV 2910	[produced by Air]
10 000Hz legend	Air	06.2001	7[19]	88[3]	Virgin CDV 2945	[gold-UK][produced by Air, Tony Hoffer]
Moon safari/Premier symtomes	Air	04.2002	197[1]	-	-	-
Everybody Hertz	Air	03.2003	67[2]	-	Virgin CDV 2956	-
Talkie walkie	Air	02.2004	2[21]	61[6]	Virgin CDV 2980	[gold-UK][produced by Air, Nigel Godrich]
Pocket symphony	Air	03.2007	22[6]	40[1]	Virgin CDV 3032	[produced by Air, Nigel Godrich]
Love 2	Air	10.2009	36[2]	-	Virgin CDV 3065	[produced by Air]
Le voyage dans la lune	Air	02.2012	35[1]	-	Virgin CDV 3096	[produced by Air]

A Certain Ratio

A CERTAIN RATIO- grupa brytyjska. Powstała w 1978 w Manchesterze. Nazwę wzięta z tekstu jednego z utworów Briana Eno z płyty "Taking Tiger Mountain (By Strategy)" (Island, 1974).
Pierwszy skład: Simon Topping - voc, tp, perc, Peter Terel - generatory dźwięku, efekty, fc, Martin Moscrop - g, perc, voc, Jeremy Kerr - b, voc. W 1979 dołączył Donald Johnson - dr. W 1980 w składzie znalazła się też Martha Tilson - voc, znana z zespołów Occult Chemistry i Twilight Zonerz, ale w 1982 zrezygnowała ze współpracy z A Certain Ratio.
 Na początku 1983 Terrel wyjechał w długą podróż do Indii w poszukiwaniu sensu istnienia. A w kwietniu tego roku z formacją rozstał się też Topping, który postanowił udoskonalić swoją technikę gry na instrumentach perkusyjnych, a umiejętności te wykorzystał później w zespołach Quando Quango i T-Coy.
W grupie pojawili się w tym czasie Carol MacKenzie - voc i Andy Connell - k. W końcu lata 1984 na miejsce MacKenzie zaangażowano Tony'ego Quigleya - s z zaprzyjaźnionego z A Certain Ratio zespołu Kalima (Moscropowi i Kerrowi zdarzało się z nim grywać). A głównym wokalistą został Kerr. W 1987 odszedł Connell i wraz z Corinne Drewery -voc, która gościnnie uczestniczyła w nagraniach A Certain Ratio (współpracowała też z Working Week, a jako Teresa Del Fuego działała solo), założył zespół Swing Out Sister. W nagraniu albumu "Up In Downsville" z 1992 gościnnie wzięta udział Denise Johnson - voc, współpracowniczka Primal Scream.
Topping, Terel, Moscrop i Kerr, zafascynowani twórczością Kraftwerk, Briana Eno i Wire, punkiem oraz białym soulem, zaczęli muzykować dla własnej przyjemności - nie myśleli o karierze i nagrywaniu płyt. Menażer Joy Division, Rob Gretton, namówił ich jednak, by nawiązali współpracę z utworzoną w tym czasie małą manchesterską wytwórnią Factory, i w maju 1979 formacja zadebiutowała singlem All Night Party/The Thin Boys, zrealizowanym przy pomocy producenta Martina Hannetta. A w styczniu 1980 dorobiła się pierwszego albumu, "The Graveyard And The Ballroom", z początku wydanego tylko w postaci kasety, jedna strona zawierała nagrania dokonane w dwa dni września 1979 w maleńkim studiu Graveyard w Prestwich (znowu z Hannettem), druga dokumentowała występ w październiku tego roku w londyńskim Electric Ballroom (formacja zagrała tam u boku The Talking Heads), już wtedy zaczął się krystalizować jej styl - frapująca mieszanina punku, i jazzu, zwracająca uwagę wielką intensywnością i ostrością brzmienia.
W sierpniu 1980, z początku w Belgii (nakładem Factory Benelux), ukazał się singel, z przeróbką dyskotekowego przeboju Shack up zespołu Banbarra (na stronie B koncertowe nagranie And Then Again), i nieoczekiwanie przyniósł A Certain popularność w wielu krajach świata (został nawet notowany na liście hitów muzyki tanecznej amerykańskiego tygodnika "Billboard"). Grupa ugruntowała sukces następną małą płytką - Flight/And Then Again/Blown Away z pażdziernika 1980. A w grudniu tego roku wzięła z Throbbing Gristle i SPK udział w interesującej imprezie Psychic Youth Rally In Heaven. Tom Wilson, szef Factory próbował doprowadzić w tym czasie do współpracy A Certain Ratio z Grace Jones, ale powstało jedynie kilka wspólnych nagrań (zarejestrowano m.in. Houses In Motion z repertuaru The Talking Heads), które nie zostały wydane.
W maju 1981 ukazał się pierwszy właściwy album formacji, nagrany w Nowym Jorku "To Each...", ale był dla recenzentów rozczarowaniem, może dlatego, że zabrakło mu błogosławieństwa cenionego przez prasę muzyczną Hannetta - muzycy postanowili w tym czasie sami produkować swoje płyty. Zawierał wszakże sporo wspaniałej niekonwencjonalnej muzyki, jak łączące rock z funkiem utwory Forced Laugh i Felch czy długa, transowa, najeżona sprzężeniami kompozycja Winter Hill. W grudniu 1981 grupa wydała świetny singel Waterline/Funaezekea, a w styczniu 1982 pod nazwą zmienioną na tę jedną okazję Horatio i wyjątkowo w firmie Rock Steady instrumentalny Abracadubra/Sommadub. W tym samym czasie trafił na rynek album "Sextet". Uznany za największe osiągnięcie A Certain Ratio, odniósł też duży sukces - dotarł do pierwszego miejsca list bestsellerów wytwórni niezależnych. Formacja zdyskontowała sukces pojawiając się jako gwiazda m.in. w londyńskim Lyceum i manchesterskim Hacienda.
Świadectwem wyczerpywania się inwencji muzyków były następne płyty, single Guess Who/Guess Who? (Part 2) (wydany przez Factory Benelux) z lipca 1982 i Knife Slits Water/Tumba Rumba z września tego roku oraz "I'd Like To See You Again" z października. Po odejściu w 1983 Terrela i Toppinga kariera grupy się załamała. W następnym okresie ukazało się tylko kilka singli:we wrześniu 1983 I Need Someone Tonite/Don't You Worry 'Bout A Thing (przeróbka piosenki Steviego Wondera w grudniu 1984 Life's A Scream/There's Only This,w lutym 1985 Brazilia/Brazilia (nakładem Factory Benelux), a w czerwcu tego roku Wild Party/Sounds Like Something Dirty. Z 1985, dokładniej z grudnia, pochodzi też wydana własnym sumptem koncertowa kaseta "Live In America" z repertuarem silnie inspirowanym jazzem, zwłaszcza dokonaniami Ornette'a Colemana. Podsumowywująca dotychczasową działalność grupy składanka "The Old And The New" z marca 1986. Muzycy próbowali odbudować swoją karierę ostatnimi płytami dla Factory, m.in. singlem Mickey Way (The Candy Bar)/Inside/Si fermi ogrido z września 1986 i albumem "Force" z listopada tego roku, ale nie bardzo im się to udało i znowu zamilkli na jakiś czas.
W 1989 grupa związała się z wytwórnią A&M, ale płyty które dla niej nagrała, przepadły na rynku, mimo że w tym właśnie czasie wiele młodszych zespołów odniosło sukces muzyką wyrastającą z dawnych dokonań A Certain Ratio. Z tego okresu pochodzi kilka singli: The Big E (I Won't Stop Loving You)/Love Is The Way z czerwca, Backs To The Wall/Be What You Wanna Be z sierpnia i Your Blue Eyes/Thin Grey Libe z października 1989 oraz Good Together/Be What You Wanna Be z lutego, Won't Stop Loving You/The Big E z maja i Shack Up (Man) Shack Up (Machine) z września 1990, a także dwa albumy: "Good Together" z września 1989 i "ACR:MCR" z lipca 1990.
W 1991 grupa związała się znowu z małą firmą, Rob's Records, utworzoną przez Grettona, ale płyty, które dla niej nagrała, nie miały już świeżości i mocy jej dawnych dokonań. W tym czasie zwrócił na nią uwagę zbiór remiksów jej dawnych nagrań - "Looking For A Certain Ratio", przygotowany w sierpniu 1994 w dwóch zupełnie różnych wersjach przez wytwórnię Creation (autorami remiksów byli m.in. muzycy 808 State, Electronic, The Other Two i Sub Sub).
Dyskografię uzupełniają m.in. pojedyncze nagrania na składankach zawierających też muzykę innych artystów, np. koncertowa wersja Eelch na "From Brussels With Love" ( Le Disques Du Crepuscule, 1982) i radiowe nagranie Do The Du (Casse) na "Manchester - So Much To Answer For" Strange Fruit, 1990).
Quigley i Moscrop (jako perkusista) mieli udział w popwstaniu albumu wczesnego wcielenia grupy Kalima, występującej pod nazwą Swamp Children - "So Hot" (Factory, (l983). Connell w duecie Syncbeat z Martinem Jacksonem, obytym perkusistą Magazine, nagrał płytę "UK Electro" Street Sounds, 1984). A z zespołem Swing Out Sister, do którego także pozyskał Jacksona, zrealizował albumy "It's letter To Travel" (Mercury, 1987), "Kaleidoscope World" (Fontana, 1989), "Get In Touch Witch Yourself" (Fontana, 1992) i "The Living Return" (Mercury, 1994).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All Night Party /The Thin Boys	A Certain Ratio	01.05.1979	-	-	Factory FAC 5	[produced by Martin Zero]
Shack Up/And Then Again (Live)	A Certain Ratio	07.1980	-	-	Factory FAC 135 [1986]
Flight /Blown Away	A Certain Ratio	10.1980	-	-	Factory FAC 22
Do the Du/The Fox	A Certain Ratio	01.1981	-	-	Factory US FACUS 4
Waterline /Funaezekea	A Certain Ratio	12.1981	-	-	Factory FAC 52
Knife Slits Water /Tumba Rumba	A Certain Ratio	09.1982	-	-	Factory FAC 62	[written by A Certain Ratio][produced by A Certain Ratio]
I Need Someone Tonight/Don't You Worry 'Bout a Thing	A Certain Ratio	07.1983	-	-	Factory FAC 72	[written by A Certain Ratio]
Life's A Scream /There's Only This	A Certain Ratio	12.1984	-	-	Factory FAC 112
Wild Party /Sounds Like Something Dirty	A Certain Ratio	06.1985	-	-	Factory FAC 128
Mickey Way (The Candy Bar)/Inside/Si Firmi O Grido	A Certain Ratio	09.1986	-	-	Factory FAC 168
Greetings Four EP	A Certain Ratio	09.1987	-	-	Materiali Sonori MASO 70 004 [Ita]
The Big E (I Won't Stop Loving You)/Love Is The Way	A Certain Ratio	06.1989	96[1]	-	A&M ACR 514	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Backs To The Wall /Be What You Wanna Be	A Certain Ratio	08.1989	-	-	A&M ACR 517	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Your Blue Eyes/Thin Grey Line	A Certain Ratio	10.1989	-	-	A&M ACR 534
Good Together/Be What You Wanna Be	A Certain Ratio	02.1990	-	-	A&M ACR 550	[written by A Certain Ratio][produced by A Certain Ratio]
Four for the Floor EP	A Certain Ratio	02.1990	-	-	A&M ACRY 550
Won' t stop loving you/The Big E	A Certain Ratio	06.1990	55[3]	-	A&M ACR 540	[written by A Certain Ratio][produced by Julian Mendelsohn]
Shack Up Man /Shack Up Machine	A Certain Ratio	09.1990	-	-	A&M ACR 590
Loosen Up Your Mind/The Planet	A Certain Ratio	07.1991	-	-	Robs 7ROB 2
Forever	A Certain Ratio	11.1991	-	-	Robs 7ROB 5
Mello	A Certain Ratio	10.1992	-	-	Robs 7ROB 6
Turn Me On	A Certain Ratio	02.1993	-	-	Robs 7ROB 11
Tekno	A Certain Ratio	11.1993	-	-	Robs 7ROB 18
Shack Up	A Certain Ratio	05.1994	-	-	Creation CRE 151T

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Graveyard and the Ballroom	A Certain Ratio	01.01.1980	-	-	Factory FACT 16	[produced by Martin Hannett]
To each...	A Certain Ratio	01.05.1981	-	-	Factory FACT 35	[produced by A Certain Ratio,Martin Hannett]
Sextet	A Certain Ratio	01.1982	53[3]	-	Factory FACT 55	[produced by A Certain Ratio]
I'd Like to See You Again	A Certain Ratio	10.1982	-	-	Factory FACT 65	[produced by A Certain Ratio]
The Old & The New	A Certain Ratio	01.1986	-	-	Factory FACT 135
Force	A Certain Ratio	11.1986	-	-	Factory FACT 166	[produced by A Certain Ratio,Stuart James]
Live In America	A Certain Ratio	02.1987	-	-	Castle Communications DOJOLP 47
Good Together	A Certain Ratio	09.1989	-	-	A&M AMA 9008	[produced by A Certain Ratio, Bob Kraushaar , Julian Mendelsohn]
MCR	A Certain Ratio	07.1990	-	-	A&M 397 057-1	[produced by A Certain Ratio]
Up In Downsville	A Certain Ratio	10.1992	-	-	Robs LROB 20	[produced by A Certain Ratio]
Looking For A Certain Ratio	A Certain Ratio	08.1994	-	-	Creation CRELP 159
Sampler	A Certain Ratio	11.1994	-	-	Creation CREVO 13
Change the Station	A Certain Ratio	01.1997	-	-	Robs CDROB 50	[produced by A Certain Ratio]
Early	A Certain Ratio	03.2002	-	-	Soul Jazz SJRLP 60
B-Sides, Sessions & Rarities	A Certain Ratio	06.2002	-	-	Soul Jazz SJR 65
Live In Groningen	A Certain Ratio	05.2005	-	-	LTM LTMCD 2443