Z archiwum...rocka

sobota, 8 listopada 2025

Double Action Theatre

Double Action Theatre to grupa R&B z Los Angeles w Kalifornii, w skład której wchodzili Isaias Gamboa, Robert Goins, Crabill Williams i D.J. Bookquam.
W wieku 17 lat Isaias został odkryty przez producenta muzycznego Leona Sylversa III i w wieku nastoletnim podpisał kontrakt z Arista Records, a później z Polydor Records, również z zespołem.

W 1992 roku grupa wydała swój debiutancki album o tym samym tytule, który nie znalazł się na żadnej liście Billboard 200 ani na listach R&B. Jedynym singlem grupy z tego albumu był utwór „Something Special”, który osiągnął 78. miejsce na liście Hot R&B Singles magazynu Billboard, utrzymując się na niej zaledwie przez 4 tygodnie. Po tym czasie wydawało się, że grupa popadła w zapomnienie, ale Isaias Gamboa pisze i wydaje piosenki od 30 lat. Jest założycielem i prezesem fundacji We Shall Overcome Foundation oraz stowarzyszenia The Brother and Sisterhood of Minority Tradesmen. Nie wiadomo, co obecnie robią pozostali członkowie grupy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Something Special	Double Action Theatre	11.1992	-	-	Polydor 863 690	[written by I. Gamboa, R. A. Goins Sr.][produced by Isaias Gamboa, Leon F. Sylvers III][78[4].R&B; Chart]

Baby DC

Derek Coleman (ur. 7 stycznia 1986r), lepiej znany pod pseudonimem Baby DC, to były amerykański dziecięcy raper z Oakland w Kalifornii. Podpisał kontrakt z wytwórnią płytową Too Shorta, Short Records, oraz Jive Records.

Coleman, który zaczął rapować w wieku pięciu lat, po raz pierwszy oficjalnie pojawił się na albumie Too Shorta z 1995 roku, Cocktails, w utworze „Thangs Change” z innymi młodymi raperami, Illegal. W tym samym roku nagrał swój pierwszy solowy utwór „Can I Get Loose”, który ukazał się na płycie The Dangerous Crew „Don't Try This at Home”. W 1998 roku, 12-letni raper został pierwszym, który podpisał kontrakt z krótkotrwałą wytwórnią płytową Too Shorta, $hort Records. Swój debiutancki album „School Dayz” wydał 29 września 1998 roku, na którym znalazł się niewielki hit „Bounce, Rock, Skate, Roll”. Utwór osiągnął 45. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii w kwietniu 1999 r.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bounce, Rock, Skate, Roll	Baby DC Featuring Imajin	04.1999	45[2]	-	Jive 0522142	[written by G. Bufford, J. Coleman, J. Bell, V. Mason][produced by Ant Banks][91[6].R&B; Chart]

Puppies

The Puppies to rodzeństwo tworzące dziecięcy hip-hopowy duet, w którego skład wchodzili brat
Calvin „Big Boy” Mills III i siostra Tamara Dee Mills. Specjalizując się w muzyce basowej z Miami, duet wydał dwa albumy i zdobył jeden przebój w Top 40 na liście Billboard Hot 100 w USA, „Funky Y-2-C”.

Grupę założył na początku lat 90-tych producent muzyczny z Kendall, Calvin Mills II, który chciał stworzyć młody zespół rapowy z Miami. Znając presję panującą w przemyśle muzycznym, Mills początkowo wahał się, czy włączyć do zespołu swoje dzieci, Calvina III i Tamarę Dee. Mimo to, rodzeństwo stało się Puppies i wkrótce potem podpisało kontrakt płytowy z wytwórnią Joey Boy Records z Miami. Joey Boy wydała pierwszy album Puppies o tym samym tytule, wyprodukowany przez Millsa II i jego brata Carltona Millsa, w 1992 roku.

The Puppies wkrótce przyciągnęli uwagę Chaos Recordings, filii Columbia Records, i zostali wykupieni z kontraktu z Joey Boy, podpisując umowę z Chaos/Columbia na kwotę 400 000 dolarów. Na mocy tego kontraktu duet ponownie wydał nieco zmienioną wersję swojego debiutanckiego albumu wraz z dwoma singlami z tego albumu w 1994 roku. Pierwszy z singli, „Funky Y-2-C”, ukazał się wiosną i stał się największym hitem duetu, docierając do Top 40 listy Billboard Hot 100 i sprzedając się w ponad 280 000 egzemplarzy. Teledysk do utworu, w którym Puppies występują i tańczą do piosenki z dziećmi na placu zabaw, w klubie i na plaży, również okazał się popularny, szczególnie na kanale The Box, gdzie przez wiele tygodni był numerem jeden na liście przebojów.

Puppies spędzili lato w trasie koncertowej, głównie w szkołach i na sponsorowanych przez radio koncertach plenerowych, gdzie mogli dotrzeć do młodej publiczności. Promując „Funky Y-2-C”, duet często rozdawał teledyski i organizował konkursy taneczne podczas swoich koncertów. Po tym, jak drugi singiel Puppies, „Summer Delight”, nie znalazł się na listach przebojów, duet został usunięty z listy Chaos/Columbia, w wyniku czego ich producent i ojciec, Calvin Mills II, oraz poprzednia wytwórnia Joey Boy Records rozpoczęli walkę o prawa do materiału Puppies. W zamian za prawo do dalszego nagrywania pod nazwą Puppies, Mills zrzekł się dużej sumy pieniędzy wraz z prawami do wcześniejszego materiału Puppies na rzecz Joey Boy Records.

Następnie The Puppies nagrali i wydali w 1996 roku album „Recognize” pod szyldem wytwórni Pandisc Records z siedzibą w Miami, promując go singlem „Hokey Pokey”. The Puppies wystąpili na koncertach i koncertach charytatywnych w południowej Florydzie, promując płytę. Odbyli również krótką trasę koncertową po Japonii, gdzie album został wydany przez Cutting Edge Records. W ramach Convertible Records, partnerstwa utworzonego między Pandisc i Mills II w 1996 roku przed wydaniem albumu „Recognize”, Big Boy, były duet, nadal wydaje muzykę pod pseudonimem DJ Big Boy, z okazjonalnymi gościnnymi wokalami Tamary Dee.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funky Y-2-C	Puppies	07.1994	-	40[17]	Chaos/Columbia 77 461	[produced by Calvin Mills II, Carlton Mills][31[20].R&B; Chart]

piątek, 7 listopada 2025

Elsa

Elsa Lunghini (ur. 20 maja 1973r), znana pod pseudonimem artystycznym Elsa, to francuska
piosenkarka i aktorka. Pod koniec lat 80-tych była nastoletnią gwiazdą popu. W 1986 roku była najmłodszą piosenkarką, która osiągnęła pierwsze miejsce na francuskich listach przebojów dzięki singlowi „T'en va pas”, a w ciągu dekady sprzedała miliony płyt. Jej album „Elsa”, wydany w 1988 roku, osiągnął status podwójnej platynowej płyty do 1993 roku.

Córka George’a Lunghiniego (aktora, fotografa i autora tekstów) i Christiane Jobert (malarki, a także siostry aktorki Marlène Jobert i Charlesa Joberta, operatora kamery i autora zdjęć). Jest pochodzenia włoskiego ze strony ojca i sefardyjskiego pochodzenia żydowskiego ze strony matki. Jest kuzynką aktorek Evy Green i Josephine Jobert. Lunghini po raz pierwszy wystąpiła w filmie w wieku siedmiu lat, w 1981 roku, w filmie Claude'a Millera „Garde à vue” (z udziałem Romy Schneider). Była najmłodszą artystką, która znalazła się w programie głównym w Olympii, mając 17 lat, w październiku 1990 roku, a także najmłodszą, której przebój znalazł się na pierwszym miejscu listy przebojów Top 50 we Francji. W wieku 13 lat, w 1986 roku, utrzymywała się na pierwszym miejscu przez osiem tygodni dzięki utworowi „T'en va pas” (ścieżka dźwiękowa do filmu „La Femme de ma vie”). Piosenkę skomponował Włoch Romano Musumarra, który współpracował i współprodukował przeboje piosenkarki Jeanne Mas z lat 80-tych. Utwór był hitem we Francji i sprzedawał się w innych krajach Europy z nagraniem w języku angielskim.

Z pomocą ojca muzyka nagrała swój album długogrający „Elsa”. Płyta sprzedała się w ponad 600 000 egzemplarzy, a jej przeboje to takie jak „Quelque chose dans mon cœur” („Coś w moim sercu”), „Jour de neige” („Śnieżny dzień”), „Jamais nous” (z chórkami francuskiego piosenkarza Laurenta Voulzy’ego) („Nigdy nas”), „Un Roman d'amitié” (duet z Glennem Medeirosem) („Przyjacielu, dajesz mi powód”), „À la même heure dans deux ans” („W tym samym czasie za dwa lata”). Wszystkie znalazły się w pierwszej dziesiątce list przebojów. W tamtym czasie Lunghini była jedyną artystką, której cztery pierwsze single znalazły się na pierwszym lub drugim miejscu.

Stała się popularna w prasie młodzieżowej, często porównywanej do Vanessy Paradis.W 1990 roku wydała swój drugi album, „Rien que pour ça” . Piosenki zostały wyprodukowane przez jej ojca, a Elsa napisała muzykę do singla o tym samym tytule. „Rien que pour ça” znalazł się w pierwszej dwudziestce listy przebojów. Ukazały się również dwa inne fragmenty: „Pleure doucement” („Płacz cicho”) i „Qu'est-ce que ça peut lui faire” .

W 1992 roku Lunghini nagrała „Bouscule-moi” , rockowy singiel z bardziej dojrzałymi tekstami. „Bouscule-moi” stał się przebojem. Jej trzeci album nosił tytuł „Douce violence” . W 1996 roku, w wieku 23 lat, napisała i skomponowała swój czwarty album, „Chaque jour est un long chemin” . Sprzedał się w nakładzie 20 000 egzemplarzy. Od 20 do 24 września 2004 roku występowała w Paryżu w klubie Européen. W 2006 roku do sprzedaży trafiły DVD i płyta CD z koncertem. Zagrała w dwóch filmach telewizyjnych: „La mort est rousse” z 2002 roku i „Trois jours en juin” z 2004 roku. Bierze również udział w telewizyjnej kampanii reklamowej jogurtu Danone.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Eur Hot 100	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
T'en va pas	Elsa	12.1986	1[8][27]	17	Carrere 14.092	[gold-Fra][written by Catherine Cohen, Régis Wargnier,Romano Musumarra][produced by Romano Musumarra]
Quelque chose dans mon cœur	Elsa	12.1987	2[24]	7	Georges Mary / Ariola 109 497	[gold-Fra][written by Pierre Grosz, Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini ][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Un roman d'amitié (Friend You Give Me a Reason)	Glenn Medeiros / Elsa	07.1988	1[6][25]	5	Mercury 870 529-7	[gold-Fra][written by Robbie Buchanan, Diane Warren, Didier Barbelivien][produced by Robbie Buchanan]
Jour de neige	Elsa	11.1988	2[20]	9	Georges Mary / Ariola 111 831	[gold-Fra][written by Pierre Grosz ,Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
À la même heure dans deux ans	Elsa	04.1989	7[15]	29	Ariola 662 218	[written by Georges Lunghini, Pierre Grosz, Raymond Donnez][produced by Georges Mary Productions]
Jamais nous	Elsa	10.1989	10[18]	41	Ariola 112 305	[silver-Fra][written by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini,Didier Barbelivien][produced by Georges Mary Productions, Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Rien que pour ça	Elsa	10.1990	12[19]	57	Ariola 663'615	[written by Gérard Presgurvic,Elsa Lunghini][produced by Gus Dudgeon]
Pleure doucement	Elsa	03.1991	25[11]	17	Ariola 663'978	[written by Georges Lunghini,Vincent-Marie Bouvot,Thierry Séchan][produced by Gus Dudgeon]
Bouscule-moi	Elsa	10.1992	14[14]	71	Ariola 74321111542	[written by Georges Lunghini,Jacques Duvall,Raymond Donnez][produced by Georges Lunghini, Raymond Donnez]
C'est bientôt la fin	Grégoire / Jenifer / Goldman / Zazie / Alizée / Elsa / Lara / MC Solaar / Le Forestier / Les Enfoirés	03.2012	137[2]	-	UMSM	[written by Dove Attia,William Rousseau,Jean-Pierre Pilot,Vincent Baguian,Rod Janois]
Je suis de celles / Les bals populaires	Nolwenn Leroy / Elsa / Zazie / Lorie	03.2012	104[2]	-	UMSM	[written by Vline Buggy,Michel Sardou,,Jacques Revaux,Bruno Bénabar]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Fra	Eur	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Elsa	Elsa	11.1988	6	38	GM / Ariola 259 380	[2x-platinum-Fra][produced by Vincent-Marie Bouvot, Georges Lunghini]
Rien que pour ça	Elsa	09.1990	3	35	Ariola 260 979	[2x-gold-Fra][produced by Gus Dudgeon,Georges Lunghini]
Douce violence	Elsa	09.1992	5	39	Ariola 74321111552	[gold-Fra][produced by Raymond Donnez, Georges Lunghini]
Chaque jour est un long chemin	Elsa	10.1996	33[1]	-	Ariola 74321 40254 2	-
Elsa, l'essentiel 1986–1993	Elsa	03.1997	5	-	EMI 855 759 2	[gold-Fra][produced by Vincent-Marie Bouvot, Raymond Donnez, Gus Dudgeon, Georges Lunghini, Romano Musumarra]
De lave et de sève	Elsa	04.2004	25[8]	-	Mercury 981950-9	-
Connexion Live	Elsa	04.2006	54[5]	-	Universal Music France	-
Elsa Lunghini	Elsa Lunghini	09.2008	25[6]	-	Mercury 531 109-7	-

Supersister

Supersister to holenderski zespół grający rock progresywny, założony w Hadze w Holandii w
1968 roku. Klasyczny skład tworzyli Robert Jan Stips (instrumenty klawiszowe, wokal), Sacha van Geest (flet), Marco Vrolijk (perkusja) i Ron van Eck (gitara basowa).Zespół przeszedł liczne zmiany składu w ciągu swojej historii, w tym po śmierci van Geesta i van Ecka. Ich pierwszym i największym hitem był utwór „She Was Naked” z 1970 roku.

Zespół powstał pierwotnie jako szkolny zespół pod nazwą The Blubs w 1965 roku. W jego początkowym składzie znaleźli się Stips, Vrolijk, van Geest, van Eck oraz krótko Rob Douw i Daniel Denis. The Blubs kontynuowali występy w lokalnych klubach przez kolejne trzy lata, a po odejściu Douwa i Denisa w 1968 roku, kwartet pozostał w składzie i zmienił nazwę na Supersister. Singiel „She Was Naked” okazał się ich największym jak dotąd hitem, docierając do listy przebojów w Holandii i zapewniając im kontrakt płytowy z wytwórnią Polydor Records w tym samym roku. W 1970 roku Polydor Records wydało swój pierwszy album „Present from Nancy” .

W kolejnych dwóch latach ukazały się „To The Highest Bidder” oraz „Pudding and Gisteren”, po czym z zespołu odeszli van Geest i Vrolijk (zastąpieni odpowiednio przez Charly'ego Mariano i Hermana van Boeyena).W 1973 roku zespół zaczął wprowadzać do swojej muzyki więcej elementów jazzu fusion i rozpoczął nagrywanie albumu, który miał stać się ich czwartym albumem „Iskander”. Po wydaniu albumu Mariano został zastąpiony przez Eltona Deana, a Stips opuścił zespół, by grać na klawiszach w innym holenderskim zespole, Golden Earring.

Zespół zdecydował się na rozpad po wydaniu piątego albumu „Spiral Staircase” w 1974 roku, powołując się na malejące zainteresowanie jazzowo-fusionowym kierunkiem zespołu i mierne przyjęcie komercyjne. W 2000 roku odbył się reaktywacja w „klasycznym” składzie zespołu (Stips, van Geest, Vrolijk i van Eck) na Progfeście w Los Angeles. „Memories Are New”, pierwszy oficjalny album studyjny zespołu od 26 lat, został wydany dla upamiętnienia reaktywacji i zawierał nowy materiał z lat 1969–1973. Reaktywacja zakończyła się przedwcześnie, ponieważ Sacha van Geest niespodziewanie zmarł na zawał serca w 2001 roku.

W 2010 roku trzej pozostali członkowie „klasycznego” składu spotkali się ponownie, aby wystąpić na VPRO. W 2011 roku Ron van Eck zmarł na raka, a Stips i Vrolijk postanowili definitywnie rozwiązać zespół. Prawie dekadę później, w 2019 roku, Robert Jan Stips ogłosił powstanie spin-offu o nazwie Supersister Projekt 2019, z dwoma nowymi członkami; Rinusem Gerritsenem i Leonem Klaasse. Nowy zespół kontynuował trasę koncertową przez kolejne lata, a w 2024 roku zespół wydał The Elton Dean Sessions, który zawiera sesje na żywo nagrane z tamtej ery z Eltonem Deanem. W 2025 roku zespół wydał album studyjny Nancy Never Knew, pierwszy album studyjny wydany pod oficjalną nazwą zespołu od dziesięcioleci.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Hol	US	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
She Was Naked/Spiral Staircase	Supersister	06.1970	13[6]	-	Blossom 2103 002	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
Fancy Nancy/Gonna Take Easy	Supersister	08.1970	-	-	Polydor 2050 048	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
A Girl Named You/ Missing Link	Supersister	.1971	-	-	Polydor 2050 090	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
No Tree Will Grow (On Too High A Mountain)/The Groupies Of The Band	Supersister	10.1971	-	-	Polydor 2050 141	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]
Radio/Dead Dog	Supersister	05.1972	24[3]	-	Polydor 2050 182	[written by R. J. Stips, R. van Eck, S. v. Geest, M. Vrolijk][produced by Hans van Oosterhout]
Wow/Drs. D.	Supersister	03.1973	-	-	Polydor 2050 244	[written by R. J. Stips]
Bagoas/Memories Are New	Supersister	09.1973	13[6]	-	Blossom Netherlands 2103 002	[written by R. J. Stips][produced by Hans van Oosterhout]

tbody>

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Hol	US	Wytwórnia [Hol]	Komentarz
Present from Nancy	Supersister	.1970	-	-	Polydor 2441 016	[produced by Hans van Oosterhout ]
To The Highest Bidder	Supersister	.1971	10[2]	-	Polydor 2925 002	[produced by Hans van Oosterhout ]
Pudding En Gisteren	Supersister	.1972	-	-	Polydor 2925 007	[produced by Hans van Oosterhout ]
Iskander	Supersister	.1973	-	-	Polydor 2925 021	[produced by Georgio Gomelski]
Spiral Staircase	Supersister	.1974	-	-	Polydor 2441 048	[produced by Hans van Oosterhout ]
Memories Are New	Supersister	.200	-	-	Soss Music 55 23272	[produced by Wolfgang Kunert ]
The Golden Years Of Dutch Pop Music	Supersister	02.2016	71[1]	-	Universal Music 477 453-6	-
Memories Are New - Complete Studio Album Collection	Supersister	10.2018	62[1]	-	USM 673 638-4	-
Retsis Repus	Supersister Projekt 2019	03.2019	79[1]	-	Soss 8713748985776	-

Vernon Girls

Vernon Girls-dziewczęca grupa z Anglii,która powstała na początku lat 50-tych w czasie kryzysu gospodarczego po II wojnie światowej.

Pochodziły z Liverpoolu ,gdzie pracowały jako personel medyczny w klubie piłkarskim [Vernon' s Football Pools].
Ambicją klubu było stworzenie chóru dziewczęcego ,który reklamował by klub.
Z pomocą Jacka Goode' a [póżniej pracuje jako producent Shindig w USA],powstał raczej zespół wokalny niż tradycyjny chór.Grupa zdobyła kontrakt nagraniowy z Parlophone oddziałem EMI.
Zaczynały jako trio kierując swój repertuar przede wszystkim do młodych nabywców płyt.

Oryginalny skład stanowiły:Maureen Kennedy,Jean Owen i Frances Lee.Tą ostatnią zastępuje wkrótce Lyn Cornell.Niebawem dochodzi do grupy Joyce Barker [w przyszłości żona Marty Wilde].
Sukcesy na listach przebojów osiągają w latach 1962-63 ,nagrywając w tym czasie dla wytwórni Decca.Największą popularność uzyskał ich cover piosenki The Drifters "Lover please".Mając niewielki wpływ na swój repertuar koncertowy i nagraniowy zespół stawał się coraz bardziej anachroniczny w obliczu rewolucyjnych zmian na rynku muzycznym W.Brytanii.

Próbowały bardziej ekspresyjnego stylu na modłę Dusty Springfield
w utworach "Do the bird" czy "I' m let my hair down".Nie przyniosło to oczekiwanego powodzenia i grupa w 1964 roku zniknęła ze sceny muzycznej.
Jej członkinie nagrywały nadal lub pracowały przy sesjach innych artystów w różnych konfiguracjach jako The Brakways,Ladybirds,Redmons Twins i innych.

Lynn Cornell zdecydowała się na karierę solową,mając hit "Never on sunday",póżniej śpiewa w The Pearls.
Vicky Hasseman poślubia gitarzystę i piosenkarza Joe Browne' a,owocem ich małżeństwa jest córka Sam Brown ,wielka gwiazda brytyjskiej sceny muzycznej lat 80-tych.
Joyce Baker już jako żona Marty Wilde zakłada trio "Wilde Three" [z Justinem Haywarde' m znanym z Moody Blues].Jej córka Kim to znana piosenkarka w latach 80-tych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lover please/You Know What I Mean	Vernon Girls	05.1962	16[20]	-	Decca F 11 450	[written by Billy Swan][produced by Jack Good]
Loco -motion/Don't Wanna Go	Vernon Girls	09.1962	47[1]	-	Decca F 11 495	[written by Gerry Goffin, Carole King][produced by Charles Blackwell]
Funny all over/See For Yourself	Vernon Girls	01.1963	31[8]	-	Decca F 11 549	[written by Peacock][produced by Peter Attwood]
Do the bird/I'm Gonna Let My Hair Down	Vernon Girls	04.1963	44[2]	-	Decca F 11 629	[written by Kal Mann, Dave Appell][produced by Peter Attwood]

Verve

Grupa brytyjska. Powstała w 1989 w Wigan z inicjatywy studentów tamtejszego
Winstanley College. Skład: Richard Ashcroft (właśc. Richard Paul Ashcroft; 11.09.1971, Billinge, Wigan) - voc, Nick McCabe (14.07.1971, St. Helens) - g, Simon Jones (29.07.1972, Liverpool) -b, Peter Salisbury (właśc. Peter Anthony Salisbury; 24.09.1971, Bath) - dr. Ashcroft i McCabe już wcześniej występowali razem w zespole The Butterfly Effect. Jones zdobywał doświadczenia estradowe w formacjach Applecart i Laughing Gravy, a Salisbury w The Comedians.

Od dawna uznawany za jeden z najbardziej innowacyjnych i urzekających zespołów na współczesnej brytyjskiej scenie pop, Verve w końcu przebił się do masowej, międzynarodowej publiczności w 1997 roku dzięki natychmiastowemu klasykowi „Bittersweet Symphony”. Nie był to bynajmniej przykład sukcesu z dnia na dzień, lecz kulminacja długiej, żmudnej podróży, która rozpoczęła się u zarania dekady i zakończyła poważnym rozpadem, licznymi procesami sądowymi i bogatą dietą narkotykową. Dopracowując oceaniczne brzmienie, łączące eksploracyjną wizję psychodelii lat 60-tych z migoczącą atmosferą estetyki shoegaze, Verve popadł w zapomnienie, czekając, aż reszta świata muzycznego nadrobi zaległości, tworząc jeden z najbardziej złożonych i satysfakcjonujących dorobków współczesnego rock & rolla na długo, zanim większość słuchaczy dowiedziała się o istnieniu zespołu - by ponownie się rozpaść u szczytu popularności.

Pierwotnie znany po prostu jako Verve, zespół powstał w 1990 roku w małym północnoangielskim mieście Wigan. Na czele zespołu stał Richard Ashcroft - śmiała, szamańska postać w stylu klasycznej gwiazdy rocka. W pierwotnym składzie zespołu znaleźli się również gitarzysta Nick McCabe, basista Simon Jones i perkusista Peter Salisbury. Łącząc wspólną sympatię do Beatlesów, Funkadelic i Krautrocka - a także legendarny apetyt na psychodeliki - kwartet podpisał kontrakt z wytwórnią Hut w ciągu kilku miesięcy, debiutując w marcu 1992 roku singlem „All in the Mind”, pierwszym z serii indie, zdobywających szczyty list przebojów, z przyciągającą wzrok grafiką Briana Cannona. Kolejne albumy, takie jak „She's a Superstar” i „Gravity Grave”, uchwyciły oryginalną, dynamicznie rozwijającą się tożsamość muzyczną, wyróżniającą się przede wszystkim żywiołowym wokalem Ashcrofta i echem gitarowych solówek McCabe'a.

Podczas gdy długie, płynne utwory Verve znalazły uznanie na brytyjskich listach przebojów indie, popowe radio patrzyło w inną stronę. Ich majestatyczny debiutancki album z 1993 roku, „A Storm in Heaven”, okazał się hitem, ale pozytywne recenzje krytyków nie przełożyły się na wysoką sprzedaż płyt. Następnego lata Verve wystąpili na drugiej scenie Lollapaloozy, a trasa koncertowa została złagodzona przez serię katastrof - nie tylko Salisbury został aresztowany za zniszczenie pokoju hotelowego w Kansas, ale Ashcroft trafił do szpitala z powodu poważnego odwodnienia. Mniej więcej w tym samym czasie amerykańska wytwórnia jazzowa, również ochrzczona Verve, pozwała zespół, zmuszając kwartet do oficjalnej zmiany nazwy na „The Verve”.

Sesje nagraniowe do kolejnego albumu z 1995 roku, „A Northern Soul”, okazały się ostatnią kroplą - album, nagrany wprawdzie pod wpływem ogromnej dawki ecstasy, przytłaczająca intensywność spotkała się z rozczarowującą sprzedażą i niewielkim uznaniem medialnym, a zaledwie trzy miesiące po premierze Ashcroft odszedł z zespołu. Chociaż Ashcroft szybko reaktywował Verve kilka tygodni później, McCabe początkowo odmówił powrotu i został zastąpiony przez gitarzystę i klawiszowca Simona Tonga. Ostatecznie, na początku 1997 roku, McCabe powrócił do zespołu i jako kwintet nagrali „Urban Hymns”, swój przełomowy album. Zapowiedziany przebojem „Bittersweet Symphony” -singlem zbudowanym wokół zapętlonego sampla symfonicznego nagrania „The Last Time” zespołu The Rolling Stones - „Urban Hymns” wprowadził Verve do grona najpopularniejszych zespołów w Wielkiej Brytanii.

Jednak nawet w szczytowym okresie istnienia zespołu klątwa przeszłości wciąż dawała o sobie znać, ponieważ problemy prawne sprawiły, że 100% praw do utworu przypadło wytwórni ABKCO Music, która kontrolowała katalog Stonesów. Drugi singiel z albumu, przejmujący „The Drugs Don't Work”, stał się pierwszym hitem Verve, który dotarł na pierwsze miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a wkrótce potem pojawiły się przeboje „Lucky Man” i „Sonnet”. Jednak gdy McCabe wycofał się z trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych w 1998 roku, grupa poniosła kolejny cios. Po miesiącach plotek, Verve oficjalnie rozpadło się wiosną następnego roku.

Forth Ashcroft rozpoczął karierę solową na początku XXI wieku i odniósł sukces dzięki licznym singlom, w tym „Break the Night with Colour”. W międzyczasie Nick McCabe zremiksował utwór dla The Music i nawiązał współpracę z brytyjskim kompozytorem Johnem Martynem, a Tong i Jones założyli krótkotrwały zespół o nazwie The Shining. Tong dołączył później do Good, the Bad & the Queen w lipcu 2006 roku i chociaż nadal koncentrował się na projektach po rozpadzie Verve, pozostali członkowie Verve zjednoczyli się w 2007 roku, aby ruszyć w międzynarodową trasę koncertową.

Zespół rozpoczął również pracę nad kolejnym albumem studyjnym, „Forth”, który ukazał się w sierpniu 2008 roku, po udanym roku wyprzedanych koncertów i festiwali. Pomimo debiutu Forth na pierwszym miejscu, powrót Verve był krótkotrwały. Doniesienia o kolejnym rozpadzie zespołu zaczęły krążyć w sierpniu 2009 roku, a w lipcu 2010 roku Ashcroft potwierdził rozpad zespołu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
She' s a superstar/Feel	Verve	07.1992	66[1]	-	Hut HUT 16	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Barry Clempson]
Gravity Grave EP.	Verve	10.1992	78[2]	-	Hut HUT 21	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Barry Clempson]
Blue /Twilight/Where the geese go	Verve	05.1993	69[2]	-	Hut HUTT 29	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by John Leckie]
Slide Away/6 O'clock	Verve	10.1993	90[2]	-	Hut HUT 35	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by John Leckie]
This is music/Let the damage begin	Verve	05.1995	35[7]	-	Hut HUT 54	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Owen Morris, the Verve]
On your own/I see the door	Verve	06.1995	28[8]	-	Hut HUT 55	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Owen Morris, the Verve]
History /Back on my feet again	Verve	09.1995	24[11]	-	Hut HUT 59	[written by Simon Jones, Richard Ashcroft, Nick McCabe, Peter Salisbury][produced by Owen Morris, the Verve]
Bitter sweet symphony/So sister	Verve	06.1997	2[80]	12[20]	Hut HUTLH 82	[4x-platinum-UK][gold-US][written by Richard Ashcroft][produced by Martin "Youth" Glover, The Verve]
The drug' s don' t work/Three steps	Verve	09.1997	1[1][28]	-	Hut HUT 88	[2x-platinum-UK][written by Richard Ashcroft][produced by The Verve, Youth, Chris Potter]
Lucky man/Never wanna see you cry	Verve	12.1997	7[23]	-	Hut HUT 92	[2x-platinum-UK][written by Richard Ashcroft][produced by The Verve, Youth]
Sonnet /Stamped/So sister/Echo bass	Verve	05.1998	74[6]	-	Hut 8950752	[gold-UK][written by Richard Ashcroft][produced by The Verve, Youth]
Love Is Noise	Verve	08.2008	4[12]	-	Parlophone MIUCT 8666	[silver-UK][written by Richard Ashcroft, Nick McCabe, Simon Jones, Peter Salisbury][produced by Chris Potter, The Verve]
Rather Be	Verve	11.2008	56[1]	-	Parlophone CDR 6762	[written by Richard Ashcroft][produced by Chris Potter, The Verve]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A storm in heaven	Verve	07.1993	27[11]	-	Hut HUTLP 10	[gold-UK][producer:John Leckie]
A northern soul	Verve	07.1995	13[67]	-	Hut HUTLP 27	[gold-UK][producer:Owen Morris,The Verve]
Urban hymns	Verve	10.1997	1[12][292]	23[46]	Hut CDHUT 45	[11x-platinum-UK][platinum-US][producer: The Verve, Chris Potter, Youth]
This is music-The singles 92-98	Verve	11.2004	15[47]	-	Virgin CDV 2991	[platinum-UK][producer: The Verve, Owen Morris, John Leckie, Youth, Barry Clempson ,Paul Schroeder]
Forth	Verve	09.2008	1[2][18]	23[46]	Parlophone 2355842	[platinum-UK][producer: Chris Potter, Tim Bran, the Verve]

czwartek, 6 listopada 2025

Verve Pipe

Verve Pipe jest amerykańską post-grunge'wą grupą z Grand Rapids w stanie Michigan.Założona w 1991r przez Briana i Brada Vandera Arka,Briana Stouta i Donny'ego Browna.

W 1992r pracując z producentem Jonem Frazerem wydali swój pierwszy album I've Suffered a Head Injury.Rok póżniej wydają drugi longplay Pop Smear pracując znów z Frazerem,który pomaga im w kontrakcie nagraniowym z RCA w 1995r.Tam debiutują w 1996r albumem Villains z którego pochodzą dwa single; ich pierwszy niewielki przebój "Photograph" i bardzo dobrze sprzedający się "The Freshmen" ,który doczekał się miana złotej płyty.

Po wydaniu w 2001r płyty Underneath wokalista grupy Brian Vander Ark poświęca się nagraniu swoich solowych płyt Resurrection z 2003r i Angel, Put Your Face On z 2006r.Brak oficjalnych wiadomości co do statusu zespołu w obecnej chwili.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz	Inne listy przebojów
Photograph	Verve Pipe	04.1996	-	53[11]	RCA	[written by Donny Brown,Doug Corella,AJ Dunning,Brian Vander Ark][produced by Jerry Harrison]
The freshmen	Verve Pipe	02.1997	-	5[42]	RCA 64 734	[written by Donny Brown, Doug Corella, Jeffrey Joseph Douglas, Brad Vander Ark, Brian Vander Ark][produced by Jack Joseph Puig]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Villians	Verve Pipe	04.1996	-	24[48]	RCA 66 809	[platinum-US][produced by Jerry Harrison]
The Verve Pipe	Verve Pipe	08.1999	-	158[1]	RCA 67 664	[produced by Michael Beinhorn]

Vines

Pamiętacie jeszcze tę bajeczkę o dwóch nastolatkach, którzy uwięzieni przy frytkownicach
konsumpcyjnego molocha marzyli o scenie i zaszczytach? Rzecz działa się w Sydney na początku lat dziewięćdziesiątych. Craig Nicholls i Patrick Matthews serwując hamburgery w McDonald's żywo dyskutowali o pewnej płycie z niemowlakiem na okładce. Czasem mówili o muzyce Nirvany, częściej o tym, że fajnie byłoby też tak grać (swoją drogą, to marzenie potraktowali chyba zbyt dosłownie...). I z tych młodzieńczych konwersacji wzięli się The Vines.

Wtedy jeszcze bez nazwy, za to już z podziałem ról. Craig wykorzystał młodzieńczy magnetyzm serca, o jaki przyprawiał koleżanki, i został wokalistą oraz gitarzystą zespołu. Patrick chwycił się gitary basowej, a za perkusją zasiadł kumpel ze szkoły, Dave Olliffe. Zagrali kilka prób. A potem długo, długo nic. Co nie znaczy, że był to czas bezpowrotnie stracony. Na swoich osiemnastkach katowali nie tylko In Utero. Trochę się podksztalcili. Doszli Suede, Verve i... wyszperani na pólkach rodziców The Beatles. Szkoda, że jednym z postanowień urodzinowych już pełnoletnich bohaterów nie była pełna mobilizacja. Bo poza jednym (pierwszym) koncertem w październiku 1994 (jakie to typowe, grali na imprezie urodzinowej koleżanki) przez kolejne lata nie działo się nic.

I może skończyliby jako gwiazda lokalnych potańcówek (tak skończył tata Craiga i jego kapela The Vynes, zbieżność nazw nieprzypadkowa), gdyby nie genialny w swej prostocie pomysł, że po kilku latach oficjalnego nic nie robienia wypadałoby nagrać demo. Ot, tak dla higieny, bo tak to wygląda w gazetach. Najpierw koncerty dla pięciu osób (gdy supportowali lokalną gwiazdę Starky), potem przychodzi czas na nagranie trzech piosenek w obskurnym studiu. Później jest albo sława, albo wieczne zapomnienie. Im się udało. Płytka In The Jungle spodobała się lokalnym radiowcom. A także menażerom. Na kalendarzu widniała dwójka z trzema zerami, gdy kilku panów w garniturach stworzyło nieokrzesańcom cieplarniane warunki do pracy nad pierwszymi profesjonalnymi piosenkami. Udało się. Kolejne demo spodobało się na tyle, że rok 2000 skończyli z kon traktem w kieszeni. Ktoś, kto ich upolował, powinien dostać premię. Bo wykazał się genialną w swej prostocie logiką. Dlaczego australijskie nastolatki miały szukać idoli na innym kontynencie? Czemu ich chłopcy mieli wyładowywać się przy jakiś amerykańskich bzdurach? Tu na miejscu był perfekcyjny idol. Świetnie wyglądający (ta fryzura...) i jeszcze odpowiednio niegrzeczny (taki niedobry, że prawie rozwalił na scenie wypożyczoną gitarę, ale się opamiętał). I jeszcze te proste, melodyjne i odpowiednio rebelianckie piosenki. To nie mogło się nie udać.

Magazyny muzyczne nieśmiało sugerowały, że przychodzi czas na prostotę absolutną i niczym nie poskromione uderzenia w instrumenty, jakby na przekór temu, co reprezentował sobą tak popularny wtedy nurt new acoustic - piękne melodie, pewną klasę wykonawcy, no i delikatność, a nie tak prosto w twarz. Ale to miało się ku końcowi. I jak się wkrótce miało okazać, trumnę mieli nieść między innymi chłopcy z The Vines.

Zanim stali się bohaterami nowej rockowej rewolucji, przemęczyli się trochę w Los Angeles pracując nad debiutancką płytą. Jeśli wielkie dzieła rodzą się z bólu... skończyła się kasa, tempa wydarzeń nie wytrzymał Olliffe... można się załamać. Trio stało się duetem, w obcym kraju, bez grosza przy duszy, w połowie roboty. Ale ten obcy kraj okazał się krainą dolarami płynącą. Zainteresowani materiałem szefowie amerykańskich wytwórni wyłożyli pieniądze na kontynuację nagrań. W ten sposób, ze współpracownikami Becka i Elvisa Coscello za perkusją, Craig i Patrick dokończyli dzieło. Korzystając z uprzejmości wielu osób, podczas pobytu w Stanach zarejestrowali swoją wersję I' m Only Sleeping The Beatles na potrzeby filmu I Am Sam. I tu kończy się epizod amerykański. Następnym razem wrócą jako zespół z czołówki listy "Billboardu".

Teraz Wielka Brytania. W listopadzie 2001 The Vines uderzyli po raz pierwszy. Nakładem XL Recordings ukazał się singel Factory. 3 listopada otrzymał zaszczytny tytuł singla tygodnia. "New Musical Express" napisał o piosence (albo o Craigu, tam wszystko jest możliwe) di-vine. Brak zarzutów o bluźnierstwo. Najbardziej kapryśny rynek zdobyli w dwa miesiące.
W poszukiwaniu utraconego perkusisty zamieścili desperackie ogłoszenie. Dobrze grający na koncertach. Coś jak Nirvana, The Kinks, Stone Roses. I już z Hamishem Rosserem oraz z "koncertowym" gitarzystą Ryanem Griffithsem, pojechali na australijskie tournee "u progu sławy". W marcu 2002 zjawili się w Wielkiej Brytanii. Występy miały świetną prasę. James Dean Bradfield powiedział krótko: Vines są absolutnie, k...., zjawiskowi, "New Musical Express" też nie zawiódł: Jeden z najlepszych debiutów w historii rocka. Wszystkie brytyjskie koncerty wyprzedali szybciej niż w godzinę. Australijska inwazja stała się faktem. W kwietniu poprzedzali na koncertach Doves, nagrali swój występ dla Top Of The Pops, a ich singel Highly Evolved ulokował się w pierwszej trzydziestce brytyjskiej listy. Wkrótce przed wydaniem bardzo oczekiwanej płyty "New Musical Express" umieścił ich na okładce, a "Q" poświęcił pierwszy artykuł. W Stanach byli gwiazdami studenckich rozgłośni. I pomyśleć, że biznes plan zakładał tylko zainfekowanie Australii...

Debiutancka płyta The Vines, Highly Evoled, ukazała się w Wielkiej Brytanii 8 lipca 2002, reszta świata musiała czekać jeszcze tydzień. W Anglii pobili ich tylko emeryci - Red Hot Chili Peppers i Oasis. W Ameryce dotarli do 11. miejsca (ale zagrali nie fair, bo sprzedawali płytę po zaniżonej cenie). Co dziwne, w ojczyźnie mieli "tylko" miejsce 5. Za to wszędzie świetne recenzje. Wyprzedane koncerty i w Stanach, i w Australii. Występy we wszystkich możliwych programach. Kolejna okładka w "New Musical Express" i artykuł, w którym większość ciała Craiga jest poddana drobiazgowej fotograficznej analizie z jednoznaczną konkluzją: "anatomia młodego boga". Zresztą Craig Nicholls to temat na osobne opowiadanie. O perfekcyjnych kościach policzkowych (to cytat, przysięgam), o fizjonomii przypominającej młodą Liz Hurley (to też), o bezbłędnej fryzurze. Ale też o zacięciu artystycznym (Craig odpowiada za okładki płyt), upodobaniach gastronomicznych (jada wyłącznie hamburgery) i słabości do marihuany (to podstawa jego egzystencji). A także o histerycznym charakterze i zmanierowanym wysnobowanym stylu życia. Po prostu gwiazda.

Trzeba oddać sprawiedliwość, że na wszystkie te zaszczyty sobie zasłużyli. Po części wybuchową, energetyczną, młodzieńczą, bezpretensjonalną, bardzo dobrą płytą. Po części jej intensywną, osiemnastomiesięczną, koncertową promocją. Resztę zrobili specjaliści. No bo która nie będzie wzdychać do niestabilnego emocjonalnie młodziaka, który na kilka godzin przed najważniejszym telewizyjnym występem w karierze (Tonight With Jay Leno) rozwala cały sprzęt i od producentów programu słyszy: Sorry. Thank you (co usłyszał od menażerów, nie wypada cytować). Albo do chłopaka, który przez dwie strony mazgai się, że narkotyki są be, on już to wie, a wszystkie dziewczyny chcą go tylko dla sławy, a nie dlatego, że jest, jaki jest. I że wcale mu się jego życie nie podoba i że chciałby wszystko zmienić.

Dobra, Craig, popłakałeś sobie, czas wziąć się za drugą płytę. Prosto z wyczerpującego rournee pojechali do Nowego Jorku, a stamtąd już w linii prostej do Bearsville Studios w Woodstock. Tam zaczęli ogrywać piosenki na drugą płytę. Nowe piosenki? Nieee, takie, co mają trzy lata na liczniku. Tak, na drugą płytę The Vines nie powstała ani jedna nowa kompozycja. Patrick Matthews: To nie tak, ze od 2001 nie napisaliśmy żadnego nowego utworu. To tamte zasługują na wydanie. Są wciąż świeże. Tylko słabe! Ale do tego dojdziemy. Na razie jesteśmy w studiach Woodstock. Zespół spędził tam trzy miesiące. Matthews: To wszystko mogło skończyć się źle. Przyszedł taki dzień, gdy chcieliśmy się pozabijać. Pogubiliśmy się trochę. Chyba nie było tak źle, skoro nagrali szesnaście piosenek i - w przeciwieństwie do debiutu - czasem mogli coś zasugerować Craigowi, a on pokornie akceptował. Ale o nowej płycie nie chce mówić. Więc Patrick: Mocne piosenki brzmią jeszcze potężniej, a te spokojne są dużo dojrzalsze. To album bardziej psychodeliczny niż debiut. Z którego dziś są chyba nieszczególnie zadowoleni. Craig: Chętnie nagrałbym go jeszcze raz. I wydał jako drugą płytę The Vines. Nie mogę słuchac swoich wokali. Ich poziom uderza w moją ambicje.

Trochę dziwne, że w temacie napisania nowych piosenek nie uniósł się honorem. Że nie jest dla niego obciachowe, że od dwóch lat nie napisał żadnego utworu, który byłby na tyle dobry, by pokazać go na płycie. O co więc kolesiowi chodzi? Chcemy się rozwijać. Nie po to, by sprzedawać więcej płyt, ale by czerpać z tego jak najwięcej satysfakcji. To dla mnie bardzo ważne. Może mają rację dziennikarze pisząc, że to najładniejsza i najbardziej schizofreniczna jednostka współczesnego rocka?
A także jeden z największych przegranych. Bo Winning Days (czyli druga płyta The Vines, która ujrzała światło dzienne w marcu 2004) dostaje od krytyki straszne bęcki. Kilka co smakowitszycl przykładów. Nie maja zbawić rocka, w porządku, ale czy grzechem jest wymagać choćby śladowego rozwoju? Albo: Muzyka bez osobowości. Lub: Big Mac w miejscu, gdzie album powinien mieć serce.

A najlepszy i tak był "The Guardian": Syndrom najtrudniejszej trzeciej płyty dopadł ich o album wcześniej. I z recenzji jasno wynika. że się nie obronili. Że nie mają nic do przekazania (te Craig i jego teksty), że kopiują wszystkie patenty z debiutanckiej płyty (to Craig i jego kompozycje). Ze po zgonie nowej rockowej rewolucji trzeba już coś sobą reprezentować. I nawet jeśli The Vines wciąż są na okładkach, nawet jeśli wciąż dużo się o nich mówi, to dziś są to już wyłącznie opowieści o ekscesach, narkotykach, fryzurach i innych bzdurach. Bo na Winning Days najlepiej spuścić zasłonę litościwego milczenia.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Highly evolved/Sun child	Vines	04.2002	32[2]	-	Heavenly HVN 112	[written by Craig Nicholls][produced by Rob Schnapf]
Get free/Blues riff	Vines	06.2002	24[3]	-	Heavenly HVN 113	[written by Craig Nicholls][produced by Rob Schnapf]
Outtathaway /Ms. Jackson	Vines	10.2002	20[1]	-	Heavenly HVN 120	[written by Craig Nicholls][produced by Rob Schnapf]
Ride/Give up,give out,give in	Vines	03.2004	25[3]	-	Heavenly HVN 137	[written by Craig Nicholls][produced by Rob Schnapf]
Winning days/Landslide	Vines	06.2004	42[2]	-	Heavenly HVN 139	[written by Craig Nicholls][produced by Rob Schnapf]
Anysound	Vines	06.2006	63[1]	-	Heavenly HVN 160	[written by Craig Nicholls][produced by Wayne Connolly]
Dont Listen To The Radio	Vines	10.2006	66[1]	-	Heavenly HVN 162	[written by Craig Nicholls][produced by Wayne Connolly]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Highly evolved	Vines	07.2002	3[28]	11[25]	Heavenly HVNLP 36	[gold-US][gold-UK][produced by Rob Schnapf]
Winning days	Vines	04.2004	29[8]	23[6]	Heavenly HVNLP 48	[produced by Rob Schnapf]
Vision Valley	Vines	04.2006	71[1]	136[1]	Heavenly HVNLP 56	[produced by Wayne Connolly ,The Vines]

Violet Hour

VIOLET HOUR- -grupa brytyjska. Powstała w kwietniu 1988 w Leeds z inicjatywy nauczyciela
muzyki, Marcusa Waite'a - k. W składzie oprócz lidera znaleźli się: Doris Brendel - voc, fl, g, Martyn Wilson - g, Andrew "Foxy" Fox - b, Sean Holborn - dr.
Jako nazwy użyła sformułowania wziętego z Ziemi jałowej -S. Eliota. Jej ambicją było stworzyć inteligentną muzykę pop, opartą głównie na wzorach z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Jako ulubieńców wymieniała Jimiego Hendrixa, Cream, Genesis, Prince'a, ale jej wysmakowane piosenki i ballady ujawniały raczej wpływy The Beatles, Fleetwood Mac, Heart czy The Hooters.

THE VIOLET HOUR to brytyjski zespół, który dostał szansę na zdobycie sławy i fortuny, podpisując kontrakt z CBS w 1990 roku. Z perspektywy czasu Doris Brendel (wokal, flet, gitara akustyczna) może być postrzegana jako gwiazda, być może głównie ze względu na to, że była córką uznanego pianisty Alfreda Brendela. Jej mocny wokal zrobił jednak spore wrażenie i stylowo była porównywana do Janis Joplin. Mark Waite (klawisze), Martyn Wilson (gitary), Andrew Fox (gitara basowa) i Sean Holborn (perkusja) byli pozostałymi członkami zespołu.

W 1991 roku ukazał się ich debiutancki album „The Fire Sermon” oraz dwa single. Zespół intensywnie koncertował, w tym dwa duże tournée z Marillion. To było korzystne dla zdobycia uznania, ale ostatecznie okazało się również przyczyną upadku zespołu. W tym kontekście uwydatniły się różnice osobiste i zawodowe między członkami zespołu, a w grudniu 1992 roku wokalistka Doris Brendel odeszła. Początkowo planowano, że rozpocznie karierę solową, a zespół nagra nowy album z nową wokalistką, ale recesja na początku lat 90-tych spowodowała porzucenie obu projektów, a następnie zamknięcie THE VIOLET HOUR.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Could have been/Haunting you/Cross the line	Violet Hour	07.1991	-	-	Epic 657474 2	[produced by Pete Brown]
Falling /The House/In control	Violet Hour	01.1992	-	-	Epic 657287 2	[produced by Pete Brown]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The fire sermon	Violet Hour	08.1991	-	-	Epic 468420 2	[produced by Marcus Waite, Pete Brown, Phill Brown]

Ella Mai

Ella Mai Howell (ur. 3 listopada 1994) to angielska wokalistka i autorka tekstów R&B.
Jej kariera rozpoczęła się w londyńskim British and Irish Modern Music Institute w 2014 roku, gdzie brała udział w przesłuchaniach do tria w 11. sezonie programu The X Factor. W październiku 2015 roku wydała swój debiutancki, czteroutworowy solowy minialbum „Troubled”. Minialbum i jej występy w mediach społecznościowych zostały odkryte przez amerykańskiego producenta muzycznego DJ-a Mustarda, który podpisał kontrakt z Mai w swojej wytwórni 10 Summers Records, należącej do Interscope Records.

W latach 2016-2018 wydała w tej wytwórni trzy kolejne minialbumy, w tym „Time”, „Change” i „Ready”. Jej debiutancki album studyjny (2018) został poprzedzony singlami „Boo'd Up” i „Trip”, które zajęły odpowiednio 5. i 11. miejsce na liście Billboard Hot 100. Pierwsza z nich zdobyła nagrodę w kategorii Najlepsza Piosenka R&B i była nominowana do Piosenki Roku podczas 61. dorocznej gali rozdania nagród Grammy, a sama Mai została nominowana w kategorii Brytyjski Przełomowy Artysta podczas Brit Awards 2019. W tym samym roku zdobyła trzy nagrody na Billboard Music Awards 2019, w tym dla Najlepszego Artysty R&B.

Jej drugi album studyjny, Heart on My Sleeve (2022), nie znalazł się na brytyjskiej liście przebojów, ale uzyskał umiarkowane wyniki na amerykańskiej liście Billboard 200.

Ella Mai urodziła się 3 listopada 1994 roku w Londynie. Jej matka pochodziła z Jamajki, a ojciec z Anglii i Irlandii.Jej matka, miłośniczka amerykańskiego jazzu, nadała jej imię na cześć Elli Fitzgerald. Mai przeprowadziła się z Londynu do Nowego Jorku w wieku 12 lat, gdy jej matka podjęła tam pracę nauczycielki. Adaptacja Mai do życia w Nowym Jorku była trudna, ponieważ często była prześladowana z powodu swojego akcentu. Mai ukończyła Queens High School of Teaching w Glen Oaks w Queens, po czym w wieku 17 lat wróciła do Anglii.

Kariera wokalna Elli Mai rozpoczęła się w 2014 roku od nauki w British and Irish Modern Music Institute London (BIMM London). W tym czasie brała udział w 11. edycji programu The X Factor jako część tria „Arize”, ale nie przeszła przez wstępne przesłuchania do jury. Grupa wkrótce potem się rozpadła.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Boo'd Up	Ella Mai	07.2018	52[9]	5[35]	Interscope USUM 71700987	[8x-platinum-US][gold-UK][written by Joelle James, Ella Howell, Dijon McFarlane, Larrance Dopson][produced by Mustard, Dopson][4[26].R&B; Chart]
Trip	Ella Mai	09.2018	47[12]	11[27]	Interscope USUM 71810720	[6x-platinum-US][gold-UK][written by Ella Mai Howell,Varren Wade,Quintin Q Gulledge,Dijon MacFarlane][produced by DJ Mustard,Quintin Q Gulledge][6[26].R&B; Chart]
Whatchamacallit	Ella Mai Featuring Chris Brown	10.2018	84[1]	103[2]	Interscope USUM 71813372	[platinum-US][silver-UK][written by Christopher Brown,Dijon McFarlane,Sam Hook,Jordan Holt,Mai][produced by Mustard,Holt]
Gut Feeling	Ella Mai Featuring H.E.R.	10.2018	-	121[1]	Interscope	[gold-US][written by Dijon McFarlane,Trey Campbell,H.E.R.,Ella Mai,Quintin Gulledge,Carolien Ailin][produced by Mustard]
24/7	Meek Mill Featuring Ella Mai	12.2018	66[1]	54[19]	Atlantic USAT 21812563	[platinum-US][written by Williams,Nija Charles,Beyoncé Knowles-Carter,Ella Howell,Eyobed Getachew,Ozan Yildirim,Austin Schindler,Andrew Franklin,Scott Storch,Robert Waller][produced by Austin Powerz,EY,OZ,Pro Logic][25[20].R&B; Chart]
Shot Clock	Ella Mai	02.2019	-	62[16]	Interscope	[2x-platinum-US][written by Micah,Aubrey Graham,Dijon McFarlane,Ella Mai,Jahron Brathwaite,Quentin Miller,Benjamin Bush,Stephen Garrett,Timothy Mosley][produced by DJ Mustard][27[17].R&B; Chart]
Put It All On Me	Ed Sheeran Featuring Ella Mai	07.2019	-	122[1]	Interscope	[silver-UK][written by Ed Sheeran,Fred Gibson,Ella Mai Howell][produced by Fred]
What You Did	Mahalia Featuring Ella Mai	11.2019	90[3]	107[7]	Asylum GBAHS 1900863	[silver-UK][written by Andrew Wansel,Jameel Roberts,Felix Joseph,Norman Jesse Whitfield,Mahalia Burkmar,Ella Mai Howell][produced by Pop Wansel]
Don't Waste My Time	Usher Featuring Ella Mai	04.2020	-	107[6]	RCA	[gold-US][written by Usher Raymond ,Wilbard "VEDO" McCoy III, Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox, Ella Mai, Christopher Allen Jones][produced by Jermaine Dupri, Bryan-Michael Cox]
DFMU	Ella Mai	06.2022	-	85[4]	Interscope	[platinum-US][written by Ella Mai, Charles Hinshaw Jr., Daemon Landrum, Jonathan Sanders, Tyus Strickland, Donell Jones & Kyle West][22[17].R&B; Chart]
Sex Memories	Chris Brown Featuring Ella Mai	07.2022	-	125[1]	Interscope	[written by Chris Brown,Jimmy Giannos,Dominic Jordan,Omari Akinlolu,Patrizio Pigliapoco,Ella Mai,Steven Tolson][produced by The Audibles]
This Is	Ella Mai	05.2023	-	-	Interscope	[gold-US][written by Ella Mai, Dana Meyers, Grace Redway, Howard Hewett, La Damon "Fatboi" Douglas & Mustard][42[3].R&B; Chart]
Little Things	Ella Mai	03.2025	-	81[7]	Interscope	[written by Ella Howell ,Charles Hinshaw Jr., Dijon McFarlane][produced by Mustard, Gylttryp][22[21].R&B; Chart]
Tell Her	Ella Mai	09.2025	-	-	Interscope	[33[4].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ella Mai	Ella Mai	10.2018	18[12]	5[86]	Interscope 7701693	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Andrew Groziuso, Bryan-Michael Cox, Dimi Sloane Sesson II, Giscard Friedman ,Harmony Samuels, J Holt, Kosine, Lido, Miykal Snoddy, Mustard, Nana Rogues, Omer Fedi, Quinton Gulledge, Rance, Thomas Strahle ]
Heart on My Sleeve	Ella Mai	05.2022	-	15[4]	Interscope 4546688	[produced by Bass Charity, Boi-1da, Cam Griffin, Cameron Joseph, D'Mile, DannyBoyStyles, Gylttryp ,Harmony Samuels, J. Holt, J.LBS ,Jahaan Sweet ,Jorgen Odegard, Mustard, Nic Nac, Omar Edwards, P2J ,Peter Iskander, The Rascals, Sir Nolan]
Ready	Ella Mai	05.2018	-	29[24]	Interscope	[produced by DJ Mustard]