Z archiwum...rocka

sobota, 12 października 2024

Ting Tings

Dyskografia The Ting Tings - brytyjskiego indiepopowego zespołu składa się z trzech albumów studyjnych, trzech minialbumów oraz jedenastu singli.

Zespół został założony w 2004 roku w Salford przez Katie White (wokal, gitara basowa, bęben wielki, cowbell) i Julesa De Martino (perkusja, gitara prowadząca, gitara basowa, wokal, fortepian). W 2006 roku muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Switchflicker Records i rok później wydany został ich debiutancki singel „Fruit Machine” w edycji limitowanej. Po występie na Glastonbury Festival w 2007 roku zespół podpisał kontrakt z wytwórnią muzyczną Columbia Records.

16 maja 2008 roku został wydany debiutancki album studyjny The Ting Tings, zatytułowany We Started Nothing, na którym znalazł się singel „Fruit Machine”. Wydawnictwo uzyskało status podwójnej platynowej płyty w Wielkiej Brytanii, platynowej płyty w Irlandii] oraz złotej płyty w Australii oraz we Francji. Do marca 2012 roku zostało sprzedanych ponad 2 000 000 kopii tego albumu na całym świecie. Drugim singlem z płyty został utwór „Great DJ”, który zadebiutował na 33. pozycji w notowaniu UK Singles Chart. Na trzeci singel wybrano „That's Not My Name”, który uplasował się na szczycie listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Uzyskał on status platynowej płyty w Australii i w Stanach Zjednoczonych oraz złotej płyty w Danii i w Wielkiej Brytanii. Stał on się także najlepiej sprzedającym singlem w całej karierze The Ting Tings w ich rodzimym kraju. 21 czerwca 2008 roku jako czwarty singel wydany został utwór „Shut Up and Let Me Go”, który dotarł do pierwszej dziesiątki listy przebojów w Irlandii i Wielkiej Brytanii. Następnymi singlami z płyty były „Be the One” i „We Walk”.

11 października 2010 roku ukazał się singel „Hands”, który promował drugi album studyjny zespołu, Sounds from Nowheresville. Album zajął dwunaste miejsce na liście przebojów w Szwajcarii oraz dwudzieste trzecie w Wielkiej Brytanii. Kolejnym singlem został utwór „Hang It Up”, który zadebiutował na 125. miejscu w notowaniu UK Singles Chart ze sprzedażą 2 098 kopii. Na trzeci singel z płyty wybrano „Hit Me Down Sonny”.

W 2014 roku wydany został trzeci album studyjny, zatytułowany Super Critical, który nie odniósł już tak dużego sukcesu komercyjnego jak poprzednie albumy zespołu. Pierwszy singel „Wrong Club” uplasował się na drugiej pozycji w notowaniu Hot Dance Club Songs, publikowanym przez tygodnik Billboard. Następnym singlem z płyty był utwór „Do It Again”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Great DJ	Ting Tings	05.2008	33[18]	-	BMG MIUCT 8437	[written by Jules De Martino,Katie White][produced by Jules De Martino]
That's Not My Name	Ting Tings	05.2008	1[1][64]	39	Columbia 88697293792	[platinum-UK][platinum-US][written by Jules De Martino,Katie White][produced by Jules De Martino]
Shut Up and Let Me Go	Ting Tings	05.2008	6[45]	55	Columbia CATCO 137205632	[silver-UK][platinum-US][written by Jules De Martino,Katie White][produced by Jules De Martino]
Be the One	Ting Tings	10.2008	28[7]	-	Columbia CATCO 141526128	[written by Jules De Martino,Katie White][produced by Jules De Martino]
We Walk	Ting Tings	02.2009	58[4]	-	Columbia 88697455201	[written by Jules De Martino,Katie White][produced by Jules De Martino]
Hands	Ting Tings	10.2010	29[4]	-	Columbia 88697779921	[written by Jules De Martino,Katie White][produced by Calvin Harris]
Hang It Up	Ting Tings	03.2012	125[1]	-	Columbia	[written by Jules De Martino,Katie White]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
We Started Nothing	Ting Tings	05.2008	1[1][66]	78	Columbia 88697313342	[2x-platinum-UK][produced by Jules De Martino]
Sounds from Nowheresville	Ting Tings	03.2012	23[2]	87	Columbia 88697763002	[produced by Jules De Martino]
Super Critical	Ting Tings	10.2014	111	-	Finca FINCA 007	[produced by Andy Taylor]

Tiny Dancers

Tiny Dancers to angielski zespół założony w Sheffield przez wokalistę (i gitarzystę akustycznego) Davida Kaya, gitarzystę Chrisa „Ev” Etheringtona, basistę Deza Watheya, perkusistę Duncana „Zeda” Morrisona i klawiszowca (również perkusistę i gitarzystę) Davida Glovera. Zespół powstał w 2005 roku, a później podpisał kontrakt z Parlophone. W 2006 roku supportowali różnych artystów, takich jak Bob Dylan i Babyshambles, i wydali EP-kę zatytułowaną „Lions and Tigers and Lions”.

W marcu 2007 roku wydali swój pierwszy singiel „I Will Wait For You”. Później tego samego roku wydali swój jedyny album Free School Milk i zagrali na kilku festiwalach, w tym Glastonbury.

W lutym 2005 roku zespół rozpoczął wspólne próby. Jego członkowie grali wcześniej w innych zespołach w South Elmsall, South Kirkby i Brierley. W 2006 roku grupa koncertowała z Richardem Ashcroftem i supportowała Boba Dylana. W maju tego roku zagrali na festiwalu The Great Escape w Brighton. 10 stycznia supportowali Babyshambles w The Plug w Sheffield.

20 listopada wydali EP-kę zatytułowaną „Lions and Tigers and Lions”. 12 lutego 2007 supportowali Larrikin Love na Shockwaves NME Awards Show w Londynie, wykonując wspólnie ostatnią piosenkę.19 marca wydali swój pierwszy singiel „I Will Wait For You”. Dotarł on do 36. miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 20 kwietnia zagrali na festiwalu Camden Crawl. W czerwcu koncertowali z Slow Club.

11 czerwca wydali swój jedyny album Free School Milk. Album został wyprodukowany przez Johna Leckiego i osiągnął 64. miejsce na liście przebojów w Wielkiej Brytanii. 24 czerwca zagrali na scenie Johna Peela na festiwalu w Glastonbury. 12 sierpnia zagrali na scenie Indoor na festiwalu Summer Sundae w Leicester. We wrześniu wystąpili na festiwalu Loopallu w Ullapool w Szkocji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
I Will Wait For You	Tiny Dancers	03.2007	36[2]	-	Parlophone CDR 6733	[written by David Kay, Tiny Dancers][produced by John Leckie]
Hannah, We Know	Tiny Dancers	06.2007	33[2]	-	Parlophone CDR 6740	[written by David Kay, Tiny Dancers][produced by John Leckie]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Free School Milk	Tiny Dancers	06.2007	64[1]	-	Parlophone 3941602	[produced by John Leckie, Tiny Dancers]

piątek, 11 października 2024

Tokyo Police Club

Tokyo Police Club to indie rockowy zespół z Newmarket, Ontario, Kanada. Założony w 2005 roku, w jego skład wchodzą wokalista i basista Dave Monks, klawiszowiec Graham Wright, gitarzysta Josh Hook i perkusista Greg Alsop. Zespół odniósł wczesny sukces dzięki debiutanckiemu EP z 2006 roku A Lesson in Crime, po którym ukazało się kilka popularnych wydawnictw, w tym albumy Elephant Shell i Champ odpowiednio w 2008 i 2010 roku. W latach 2010. wydali trzy inne albumy studyjne. Oprócz innych nominacji, zespół był dwukrotnie nominowany do nagrody Juno Award za alternatywny album roku, w 2011 roku za Champ i w 2019 roku za TPC. Ogłosili rozpad w 2024 roku.

David Monks (ur. 21 stycznia 1987r), Graham Wright (ur. 16 lutego 1987r), Josh Hook (ur. 11 maja 1987r) i Greg Alsop (ur. 20 marca 1985r) dorastali i razem chodzili do szkoły w Newmarket w Ontario. W szkole średniej czwórka grała w zespole o nazwie Suburbia, który ostatecznie się rozpadł. W 2004 roku grupa nieformalnie zjednoczyła się ponownie, tworząc Tokyo Police Club; nazwa zespołu pochodzi z internetowego generatora nazw zespołów z lat 2000.

Na początku zespół zagrał kilka małych koncertów w okolicach Toronto. Tokyo Police Club został zaproszony do występu na festiwalu Pop Montreal, a wkrótce potem podpisał kontrakt z wytwórnią Paper Bag Records z Toronto; Monks i Alsop porzucili studia, aby zostać profesjonalnymi muzykami. Zespół wydał swoją debiutancką EP-kę, A Lesson in Crime, w 2006 roku w Paper Bag Records. Nagranie trwało mniej niż siedemnaście minut, a niektóre utwory były dość krótkie. W tym samym roku wystąpili na Edgefest i inauguracyjnym Osheaga Festival. EP Smitha zostało wydane w 2007 roku. Podczas lipcowego koncertu w Omaha w Nebrasce zespół podpisał umowę z Saddle Creek Records, która miała wydać ich debiutancką płytę.

Singiel „Your English Is Good” został wydany w lipcu i później znalazł się na ich albumie Elephant Shell. W tym samym roku zespół wystąpił na Coachella, Lollapalooza, Bumbershoot, festiwalu Glastonbury oraz festiwalu Reading i Leeds.

20 lipca 2007 Tokyo Police Club ogłosił, że podpisał nowy kontrakt z amerykańską wytwórnią płytową Saddle Creek. We wrześniu 2007 roku zespół rozpoczął nagrywanie swojej pierwszej płyty Elephant Shell. Materiał został nagrany i częściowo wyprodukowany przez Petera Katisa (w tym Interpol, The National) w jego Tarquin Studios w Bridgeport w stanie Connecticut. Jednakże w celu dalszych nagrań w listopadzie 2007 roku w Toronto zespół ponownie zaangażował producenta swojej EP-ki, Jona Drew. Album został wydany w Niemczech 16 maja 2008 roku. Drugi album „Champ” ukazał się w lipcu 2010 roku. Przed wydaniem piosenka „Breakneck Speed” została bezpłatnie opublikowana w Internecie. Podczas trasy koncertowej 8 grudnia 2011 Tokyo Police Club zagrali nieznaną wcześniej piosenkę „Beaches”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Nature of the Experiment	Tokyo Police Club	12.2006	-	-	Memphis Industries MI 083S	[written by Tokyo Police Club][19[2].Indie Chart]
Cheer It On	Tokyo Police Club	02.2007	-	-	Memphis Industries MI 084S	[written by Tokyo Police Club][4[2].Indie Chart]
Your English Is Good	Tokyo Police Club	07.2007	-	-	Memphis Industries MI 093S	[written by Tokyo Police Club][10[3].Indie Chart]
Tessellate	Tokyo Police Club	05.2008	-	-	Memphis Industries MI 117S	[written by Monks, Wright, Alsop, Hook][produced by Jan Drew, Tokyo Police Club][17[2].Indie Chart]
In a Cave	Tokyo Police Club	07.2008	-	-	Memphis Industries MI 127S	[written by Monks, Wright, Alsop, Hook][produced by Jan Drew, Tokyo Police Club][25[1].Indie Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Lesson in Crime / Smith EP	Tokyo Police Club	02.2007	139[1]	-	Memphis Industries MI 085	[produced by Jon Drew]
Elephant Shell	Tokyo Police Club	05.2008	128[1]	106	Memphis Industries MI 115	[produced by Jon Drew ,Peter Katis ,Chris Zane ,Tokyo Police Club]
Champ	Tokyo Police Club	07.2010	186[1]	59	Memphis Industries MI 157	[produced by Rob Schnapf]
Forcefield	Tokyo Police Club	04.2014	-	120	Memphis Industries MI 311	[produced by Doug Boehm and David Monks]

Carpark Records

Carpark Records to niezależna wytwórnia płytowa z siedzibą w Waszyngtonie.

Carpark Records została założona przez Todda Hymana w 1999 roku w Nowym Jorku. W 2005 roku wytwórnia przeniosła się do WaszyngtonuCarpark ma filie. Acute Records, założona w 2002 roku, pod przewodnictwem Dana Selzera wznawia mało znane płyty post-punkowe. Paw Tracks, założona w 2003 roku, wydaje muzykę Animal Collective i powiązanych solowych artystów Avey Tare i Panda Bear.Wax Nine to kolejna partnerska wytwórnia. Company Records, imprint Carpark, został założony we współpracy z Chazem Bearem z Toro Y Moi. W 2015 roku Carpark zorganizował obchody 16-lecia, którym towarzyszyła kompilacja płyt obrazkowych o tematyce koszykówki.

             Albumy na listach przebojów
Underneath the Pine	Toro y Moi	03.2011	 	186.US
Anything in Return	Toro y Moi	02.2013	 60.US
What For?	Toro y Moi	04.2015	 	123.US
Boo Boo	Toro y Moi	07.2017	 	136.US
Outer Peace	Toro y Moi	02.2019 	114.US

Dead Oceans Records

Dead Oceans to amerykańska niezależna wytwórnia płytowa założona w 2007 roku z siedzibą w Bloomington w stanie Indiana.

W 2007 roku Phil Waldorf założył Dead Oceans z Chrisem Swansonem. Swanson zaproponował nazwę Dead Oceans, która pochodzi od tekstu piosenki Boba Dylana „A Hard Rain's a-Gonna Fall” (1963). Brat Chrisa, Ben Swanson, Darius Van Arman i Jonathan Cargill z Secretly Canadian i Jagjaguwar również pomogli założyć wytwórnię

Wytwórnia jest częścią Secretly Group. W 2017 roku wytwórnia wydała pierwszy od 22 lat album zespołu shoegaze Slowdive. W 2018 roku Dead Oceans znalazła się na 7. miejscu na liście 10 najlepszych wytwórni płytowych 2018 roku według magazynu Paste.

Albumy na listach przebojów

Slowdive  Slowdive  05.2017  50.US/16.UK
Everything Is Alive Slowdive  09.2023  63.US/6.UK
Mahal	Toro y Moi	05.2022	 	167.US
Down in the Weeds, Where the World Once Was Bright Eyes	05.2022	 	36.US/22.UK

Toro y Moi

Chaz Bear (ur. Chazwick Bradley Bundick; 7 listopada 1986r), znany zawodowo jako Toro y Moi, jest amerykańskim piosenkarzem, autorem tekstów, producentem muzycznym i grafikiem. W latach 2010. był często uznawany za pioniera gatunku chillwave, obok współczesnych Washed Out i Neon Indian, chociaż od tego czasu jego muzyka eksplorowała różne style. Jego pseudonim sceniczny to wielojęzyczne wyrażenie składające się z hiszpańskich słów toro i y (oznaczających odpowiednio „byk” i „i”) oraz francuskiego słowa moi (oznaczającego „ja”).

Chaz Bear urodził się 7 listopada 1986 r. w Columbii w Karolinie Południowej, jako syn filipińskiej matki i czarnego ojca.Uczęszczał do Ridge View High School, gdzie wraz z trzema kolegami ze szkoły założył indie rockowy zespół Heist and the Accomplice. Bear ukończył University of South Carolina wiosną 2009 r., uzyskując tytuł licencjata w dziedzinie projektowania graficznego. Pod koniec swojej kariery szkolnej Toro y Moi nawiązał bliską współpracę muzyczną z innym artystą chillwave, Ernestem Greene, który występuje pod pseudonimem Washed Out.

W połowie 2009 roku podpisał kontrakt z wytwórnią Carpark Records, która w styczniu 2010 wydała jego oficjalny debiutancki album Causers of This. W lutym 2011 wydał swój drugi album zatytułowany Underneath the Pine. Album ten otrzymał od Pitchfork wyróżnienie „Najlepsza nowa muzyka”. We wrześniu tego samego roku wydał EP-kę zatytułowaną Freaking Out. W tym samym czasie wydał zbiór „strumieni świadomości”, czyli eksperymentalnych projektów muzycznych, pod nazwą Sides of Chaz.

W kwietniu 2012 roku ukazał się zbiór June 2009, na który składają się utwory wyprodukowane i nagrane w czerwcu 2009 roku, przed oficjalnym debiutem. W styczniu 2013 roku wydał swój trzeci album studyjny, Everything in Return, który określa się jako „rodzaj mieszanki tańca i dźwięków lat 90-tych”. Aby promować album, artysta wyrusza w trasę koncertową obejmującą Amerykę Północną i Europę. W lutym 2013 roku pod pseudonimem Les Sins wydał dwa single i wystąpił na SXSW.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Leave Everywhere	Toro y Moi	07.2010	99[1]	-	Carpark CAK 54	[written by Chaz Bundick][produced by Chaz Bundick]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Underneath the Pine	Toro y Moi	03.2011	-	186[1]	Carpark CAK 59	[produced by Chazwick Bundick]
Anything in Return	Toro y Moi	02.2013	-	60[2]	Carpark CAK 77	[produced by Chazwick Bundick]
What For?	Toro y Moi	04.2015	-	123[1]	Carpark CAK 102	[produced by Chazwick Bundick]
Boo Boo	Toro y Moi	07.2017	-	136[1]	Carpark CAK 121	[produced by Chaz Bear]
Outer Peace	Toro y Moi	02.2019	-	114[1]	Carpark CAK 131	[produced by Chaz Bear]
Mahal	Toro y Moi	05.2022	-	167[1]	Dead Oceans DOC 300	[produced by Chaz Bear]

Emilíana Torrini

Emilíana Torrini Davíðsdóttir (ur. 16 maja 1977r) jest islandzką piosenkarką i autorką tekstów piosenek. Najbardziej znana jest z singla „Jungle Drum” z 2009 r., albumu Love in the Time of Science z 1999 r. oraz wykonania „Gollum's Song” do filmu Władca Pierścieni: Dwie Wieże z 2002 r.

Emilíana urodziła się na Islandii, gdzie dorastała w Kópavogur. Jej ojciec, Salvatore Torrini, jest Włochem (z Neapolu), a jej matka, Anna Stella Snorradóttir, jest Islandką. Ze względu na obowiązujące wówczas na Islandii przepisy dotyczące imion jej ojciec musiał zmienić swoje nazwisko na „Davíð Eiríksson”, co oznaczało również, że Emilíana Torrini musiała używać nazwiska po ojcu w tradycyjny sposób: Emilíana Davíðsdóttir. Kilka lat później zmieniono przepisy dotyczące imion i ponownie pozwolono jej używać swojego oryginalnego nazwiska. W wieku siedmiu lat dołączyła do chóru jako sopranistka, aż do pójścia do szkoły operowej w wieku 15 lat.

Po tym, jak Derek Birkett, właściciel One Little Indian Records, odkrył ją śpiewającą w restauracji w Islandii, Emilíana została poproszona o przyjazd do Londynu w celu nagrania piosenki. Postanowiła zostać w Londynie.

Emilíana Torrini występująca w czerwcu 2005 r. w Hajfie Emilíana była członkinią islandzkiej grupy artystycznej GusGus i śpiewała w kilku piosenkach na ich debiutanckim albumie Polydistortion (1997), w szczególności w „Why”. Współtworzyła „Slow” i „Someday” Kylie Minogue z jej albumu Body Language w 2003 r. Wyprodukowała również „Slow” wraz z Danem Careyem; obie zostały nominowane do nagrody Grammy w kategorii Best Dance Recording w 2005 roku za swoją pracę nad tym utworem. Wcześniej Emilíana śpiewała w piosenkach z albumu Thievery Corporation z 2002 roku The Richest Man in Babylon i przypisuje się jej skomponowanie piosenek „Resolution”, „Until The Morning” i „Heaven's Gonna Burn Your Eyes” z tego albumu. Również w 2002 roku śpiewała w piosence Paula Oakenfolda „Hold Your Hand” pochodzącej z jego albumu Bunkka.

Jej wersja piosenki Jefferson Airplane z 1967 roku „White Rabbit” została wykorzystana w wielu scenach akcji i walki w filmie akcji Sucker Punch w reżyserii Zacka Snydera. 3 czerwca 2013 roku ujawniła fanom, że wyda swój nowy album 9 września 2013 roku w Wielkiej Brytanii. Album został wydany w Irlandii, Islandii, Niemczech, Austrii i Szwajcarii 6 września 2013 r. Nowa płyta nosi tytuł Tookah.

Emilíana zagrała na wielu festiwalach muzycznych przed wydaniem albumu w Rosji i Budapeszcie. 29 lipca 2013 r. Emilíana ujawniła radiową wersję nowego utworu „Speed of Dark”. Ujawniono również trzy dodatkowe utwory, które fani mogli przesyłać strumieniowo, w tym „Autumn Sun”, „Animal Games” i „Tookah”. Emilíana pojawiła się na albumie Kid Koali z 2017 r. Music to Draw To: Satellite, gdzie zaśpiewała w siedmiu utworach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Easy	Emilíana Torrini	06.2000	63[1]	-	One Little Indian 274TP7CD	[written by Eg White, Emiliana Torrini, Siggi Baldursson][produced by Alan Griffiths, Roland Orzabal]
Unemployed in Summertime	Emilíana Torrini	09.2000	63[2]	-	One Little Indian 275TP7CDL	[written by Eg White, Emiliana Torrini][produced by Alan Griffiths, Roland Orzabal]
To Be Free	Emilíana Torrini	02.2001	44[2]	-	One Little Indian 276TP7CDL	[written by Eg White, Emiliana Torrini][produced by Alan Griffiths, Roland Orzabal]
Sunnyroad	Emilíana Torrini	03.2005	82[1]	-	Rough Trade RTRADSCD 196	[written by D. Carey, Emiliana Torrini][produced by Dan Carey]
Heartstopper	Emilíana Torrini	06.2005	126[1]	-	Rough Trade RTRADS 224	[written by Emilíana Torrini, Dan Carey][produced by Dan Carey]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fisherman's Woman	Emilíana Torrini	02.2005	94[1]	-	Rough Trade RTRADCD 185	[produced by Dan Carey]
Me and Armini	Emilíana Torrini	09.2008	96[1]	-	Rough Trade RTRADCD 285	[produced by Dan Carey]
Tookah	Emilíana Torrini	09.2013	86[1]	-	Rough Trade RTRADCD 685	[produced by Dan Carey]

Trashcan Sinatras

Trashcan Sinatras to szkocki zespół indie rockowy, który powstał w Irvine w Szkocji w 1986 roku. Muzyka zespołu często wykorzystuje harmonie pop i grę słów. Członkowie zespołu poznali się na scenie muzyki klubowej/pubowej w Irvine. Pierwotni członkowie zespołu to Frank Reader (gitara basowa), Davy Hughes (gitara i wokal), George McDaid (gitara) i Paul Forde (perkusja). Pod koniec 1986r na początku 1987 roku skład zespołu zmienił się i dołączyli do niego Paul Livingston (gitara), John Douglas (gitara) i Stephen Douglas (perkusja), a Frank Reader przeszedł na wokal, a Davy Hughes na bas. Chociaż w ciągu lat do zespołu na krótko dołączali inni członkowie, to właśnie ten skład nagrał większość dotychczasowej muzyki Trashcan Sinatras.

Zespół został zauważony przez Simona Dine'a w 1987 roku i szybko podpisał kontrakt z Go! Discs. Korzystając z zaliczki za podpisanie kontraktu, zespół kupił studio nagraniowe w Kilmarnock, nadając mu nazwę Shabby Road. Rozpoczęto pracę nad debiutanckim albumem, który ostatecznie ukazał się w 1990 roku. Cake zawierał największy światowy hit zespołu, „Obscurity Knocks”, a także kilka innych alternatywnych hitów muzycznych („Only Tongue Can Tell” i „Circling the Circumference”). Zespół był często porównywany do The Smiths, a sukces Cake w Stanach Zjednoczonych, gdzie spędził trzy miesiące na liście Billboard 200, doprowadził do rozległej trasy koncertowej w Wielkiej Brytanii i Ameryce Północnej w celu promocji albumu.

W 1993 roku wydali kolejny singiel z Hayfever, a album I've Seen Everything również odniósł spory sukces. Niemniej jednak sukces zaczął słabnąć i trzy lata później ich album A Happy Pocket ukazał się jedynie w Wielkiej Brytanii i nie przyniósł im dalszych pozycji na listach przebojów. Kiedy wytwórnia zmieniła właściciela, zespół został bez kontraktu płytowego, a jego własne studio nagraniowe zbankrutowało. Przez następne lata członkowie zespołu utrzymywali kontakt i czasami nadal razem występowali.Nagrali nawet kolejny album, ale nigdy nie został on wydany.

Dopiero w 2004 roku szkocki program wsparcia kulturalnego sprowadził ją na festiwal South by Southwest w Teksasie, co ostatecznie doprowadziło do podpisania nowego kontraktu z nowojorską wytwórnią Spin Art. W tym samym roku ukazał się nowy album Weightlifting, który oznaczał ich powrót. Następnie odbyła się obszerna trasa koncertowa, która poprowadziła ich nie tylko przez Stany Zjednoczone i Wyspy Brytyjskie, ale także do Japonii i Australii. Następnie wydano album koncertowy i DVD, zanim Trashcan Sinatras rozpoczęli pracę nad nowym albumem w 2007 roku. Mieli jednak pecha i w tym samym roku ich amerykańska wytwórnia zbankrutowała.

Kolejna płyta została ostatecznie wydana w 2009 roku przez Lo-Five Records pod tytułem In the Music. W październiku 2014 roku zespół za pośrednictwem swoich kanałów społecznościowych ogłosił nagrania szóstego albumu studyjnego. Aby pomóc w finansowaniu, uruchomiono kampanię darowizn, która zaoferowała fanom możliwość zamówienia albumu w przedsprzedaży w różnych wersjach oraz, w zależności od poziomu zaangażowania finansowego, różnych ekskluzywnych bonusów, takich jak gadżety, odręczne arkusze z tekstami, lekcje gry na gitarze u Paula Livingstona lub zdobycie gitary od Franka Readera. 21 października 2015 r. w ramach aktualizacji uczestnicy kampanii udostępnili pierwszą piosenkę „Best Days On Earth”. W tej samej aktualizacji ogłoszono także nazwę nadchodzącego albumu „Wild Pendulum”. Pomimo zapowiedzi w sierpniu 2015 roku, że album ukaże się w styczniu następnego roku, datę premiery przesunięto później na kwiecień 2016 roku. Jednak wcześniej ukazał się inny utwór, „Ain’t That Something”.

22 kwietnia 2016 r. album został ostatecznie wydany uczestnikom kampanii wsparcia, a oficjalne wydanie we wszystkich formatach nastąpiło 13 maja. W tym samym czasie zespół rozpoczął obszerną trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, obejmującą około 20 koncertów. Aby uczcić 30-lecie zespołu, w sierpniu 2017 roku ogłoszono akustyczną trasę koncertową po USA. Wszystkie utwory kiedykolwiek wydane przez Trash Can Sinatra zostały na nim wykonane na żywo. W październiku, gdy trasa już trwała, ogłoszono rozpoczęcie kolejnej kampanii wsparcia. Przedsprzedaż płyt CD i DVD, a także gadżetów i ekskluzywnych materiałów miała na celu sfinansowanie nagrania trzech kolejnych setów, które odbędzie się 4 listopada 2017 r. w Swing House Studios w Los Angeles. Tego wieczoru zaprezentowano łącznie 42 utwory, z których część zostanie następnie wydana w formie filmu koncertowego lub albumu zatytułowanego „All Night in America”. W 2018 roku Trash Can Sinatras odbył trasę koncertową po Wielkiej Brytanii jako support dla Del Amitri.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Obscurity Knocks	Trashcan Sinatras	02.1990	86[4]	-	Go! Discs GODX 34	[written by Frank Reader,Paul Livingston,John Douglas,George McDaid,Stephen Douglas][produced by Roger Béchirian]
Only Tongue Can Tell	Trashcan Sinatras	05.1990	77[2]	-	Go! Discs GOD 41	[written by Frank Reader,Paul Livingston,John Douglas,George McDaid,Stephen Douglas][produced by The Trash Can Sinatras]
Hayfever	Trashcan Sinatras	04.1993	61[1]	-	Go! Discs GOD 98	[written by Frank Reader,Paul Livingston,John Douglas,George McDaid,Stephen Douglas][produced by Ray Shulman]
I've Seen Everything	Trashcan Sinatras	06.1993	83	-	Go! Discs GOD 100	[written by The Trash Can Sinatras][produced by Ray Shulman]
The Main Attraction	Trashcan Sinatras	03.1993	182[1]	-	Go! Discs GOD 141	[produced by Trashcan Sinatras]
Twisted and Bent	Trashcan Sinatras	06.1996	121[1]	-	Go! Discs GOD 147	[written by Trashcan Sinatras][produced by Trashcan Sinatras]
How Can I Apply...?	Trashcan Sinatras	08.1996	172[1]	-	Go! Discs GOD 151	[written by Trashcan Sinatras][produced by Trashcan Sinatras]
To Sir, With Love	Trashcan Sinatras	12.1996	80[2]	-	Go! Discs GOD 157	[written by Don Black, Marc London][produced by Trashcan Sinatras]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Cake	Trashcan Sinatras	07.1990	55[2]	-	Go! Discs 8282011	[produced by John Leckie, Roger Bechirian]
I've Seen Everything	Trashcan Sinatras	05.1993	50[1]	-	Go! Discs 8284082	[produced by Ray Shulman]
A Happy Pocket	Trashcan Sinatras	01.2023	77[1]	-	Last Night In Glasgow PNF G25	[produced by The Trash Can Sinatras]

Darla Records

Darla Records to niezależna wytwórnia płytowa założona przez Jamesa Agrena w październiku 1993 r., gdy przebywał w Nowym Jorku. Pierwszym wydawnictwem Darli był 7-calowy album Grifters, indie rockowego/lo-fi zespołu z Memphis. Tło Muzyka artystów z wytwórni obejmuje indie pop, indie rock, elektronikę, ambient i americanę. Darla to wytwórnia, dystrybutor i sprzedawca internetowy.

Darla Records jest domem dla ponad 200 ekskluzywnie dystrybuowanych wytwórni, w tym Ad Noiseam, Audio Dregs Recordings, Ici d'Ailleurs, Elefant, LTM, Le Grand Magistery, Matinee, Ohm Resistance, Siesta i Words On Music. Wytwórnia stworzyła serię znaną jako Bliss Out w 1996 r. Seria skupiała się na muzyce ambient, elektronicznej i instrumentalnej. Nazwa serii nawiązuje do Blissed Out: The Rapture of Rock - tomu autorstwa Simona Reynoldsa, znanego krytyka muzyki rockowej z Wielkiej Brytanii. Seria składanek Little Darla Has A Treat For You, wydawanych co pół kwartału, przedstawia artystów i wytwórnie, z którymi Darla Records ściśle współpracuje i jest bardzo popularna. Seria ta została nazwana na cześć przekąsek Little Debbie.

Nazwa wytwórni nie nawiązuje do Darli Hood, małej dziewczynki z komedii Our Gang (znanej jako The Little Rascals w telewizji), ale pochodzi z jeszcze nieuznanego kawałka Americany. James zauważył podczas kolekcjonowania płyt, że wiele regionalnych niezależnych wytwórni w latach 50-tych miało żeńskie imiona i krajowe hity: Laurie, Paula, Sue, Tamla itp. W latach 80. i 90-tych istniały popularne wytwórnie indie-popowe Sarah i Harriet. Od 1993 roku Darla jest wytwórnią i dystrybutorem. Darla zaczęła sprzedawać muzykę online w 1996 roku.

W lutym 2007 roku amerykański webzine Somewhere Cold wybrał wytwórnię płytową Darla roku w swojej Galerii Sław 2006 Somewhere Cold Awards. W 2009 roku Darla zaczęła oferować cyfrowe pliki do pobrania ze swojej strony internetowej. James Agren i Chandra Tobey prowadzą Darla Records z 1250 stóp kwadratowych (116 m2) stodoły na swojej farmie awokado i cherimoya na wzgórzach północnego hrabstwa San Diego.

W 1996 roku Darla Records poprosiło o wkład w podwójny album z muzyką spokojniejszą, „senniejszą” stroną muzyki, taką jak shoegaze i ambient. Otrzymali zgłoszenie od zespołu Flowchart z New Jersey. Wytwórni tak spodobał się przesłany przez nich utwór, że zamiast tworzyć podwójny album, poprosili zespoły współpracujące o stworzenie EP-ek/albumów z tymi utworami. Flowchart wysłał trzy kolejne utwory, a powstałą kolekcją piosenek był Tenjira, pierwszy album z serii „Bliss Out”. Seria zakończyła się w 2004 r., po 20 wydaniach, wydaniem The North Shore Manuala. Każde wydanie w tej serii ma przywoływać spokój i „błogość”.

TV Girl

TV Girl to amerykański zespół indie popowy z San Diego w Kalifornii, w którego skład wchodzą Brad Petering, Jason Wyman i Wyatt Harmon. Zespół wydał swoje pierwsze trzy EP-ki w 2010 r. i mixtape w 2012 r. Następnie wydał swój debiutancki album French Exit w 2014 r. Ich drugi album Who Really Cares został wydany w 2016 r., a kolejne albumy ukazały się w 2018 r. (Death of a Party Girl) i 2023 r. (Grapes Upon the Vine), obok albumów i EP-ek we współpracy.

Od 2022 r. zespół zyskał rzesze fanów dzięki aplikacji społecznościowej TikTok. Doprowadziło to do tego, że wiele ich piosenek, w szczególności „Lovers Rock”, trafiło na listy przebojów w wielu krajach w 2023 r., lata po ich pierwszym wydaniu.

TV Girl powstało w San Diego w 2010 roku, założone przez przyjaciół Trunga Ngo i Brada Peteringa jako forma spędzania wolnego czasu bez żadnych szczególnych ambicji poza eksperymentowaniem i spędzaniem czasuW tym samym roku zespół wydał debiutancką EP-kę o tym samym tytule, która przyciągnęła uwagę, gdy w piosence „If You Want It” z EP-ki wykorzystali solową wersję utworu „Hello It's Me” Todda Rundgrena z 1973 roku, co doprowadziło do zawiadomienia o usunięciu zespołu, wydanego przez Rhino Entertainment, które posiada pełne prawa do piosenki Rundgrena.

W 2011 roku zespół wydał drugą EP-kę z czterema utworami, Benny and the Jetts, wraz z teledyskiem do „Baby You Were There” z EP-ki. W momencie wydania do zespołu dołączył również Joel Williams. W kwietniu 2012 roku TV Girl wydało singiel „I Wonder Who She's Kissing Now” , który miał być częścią ich pierwszego mixtape'u The Wild, The Innocent, The TV Shuffle, wydanego miesiąc później. Mixtape był rozdawany za darmo z dołączoną do niego kolorowanką do pobrania. Wydanie miałoby stanowić ich debiutancki album, ale według Peteringa i Ngo dzieło to zostało bardziej odpowiednio określone jako mixtape. W 2013 roku wydali singiel „She Smokes in Bed”, który miał być częścią trzeciej EP-ki TV Girl Lonely Women.

W tym samym roku TV Girl przeszło kluczową zmianę, gdy Ngo opuścił zespół, pozostawiając Peteringa jako jedynego członka. Petering, wcześniej skupiony na beatach, płynnie przyjął rolę głównego wokalisty po odejściu Ngo. Niedługo potem Jason Wyman i Wyatt Harmon połączyli siły z Peteringiem. W 2014 roku TV Girl wydało swój debiutancki album French Exit, który magazyn Bandwagon nazwał „niezwykle solidnym”.TV Girl często sampluje w swojej muzyce piosenki i media z lat 60-tych. Przykładem tego jest piosenka „Lovers Rock”, w której podkład muzyczny został stworzony z zapętlonego sampla intro do singla The Shirelles z 1960 roku „The Dance is Over”. W poście na Reddicie Petering pisze, że „...nigdy nie znudzi mu się szukanie starej i mało znanej muzyki. Słucham mnóstwa muzyki i w ten sposób znajduję swoje pętle i dźwięki”.[

Zespół wykorzystuje gatunek, którego nie da się łatwo zdefiniować, z dużą inspiracją sampledelią, indie popem, lo-fi i muzyką elektroniczną, którą można znaleźć w większości ich prac (widoczną na albumach French Exit, Who Really Cares, Death of a Party Girl i Summer's Over), podczas gdy w innych pracach przyjmuje bardziej trip-hopowe elementy (znajdujące się szczególnie w Who Really Cares i Purple Hearts Club Band Maddie Acid), a w niektórych przypadkach bardziej popularne cechy związane z gospel, garage house, funkiem, a nawet jazzem (specyficzne dla Grapes Upon the Vine). Ogólnie rzecz biorąc, zespół ogłasza się grupą „hipnotycznego popu” ze względu na wykorzystanie sampli, instrumentów klawiszowych i efektów pogłosu. Zespół był zły, gdy ich muzykę określono mianem „przesiąkniętego słońcem kalifornijskiego popu”, wskazując, że w ich muzyce nie ma żadnych aluzji lirycznych, które uzasadniałyby ten tytuł. Większość dyskografii TV Girl pod względem tekstów kręci się wokół miłości i statków. Jednym z przykładów tej tendencji jest piosenka „Lovers Rock”, ballada miłosna nazwana na cześć podgatunku reggae, rocka kochanków. Ich tematyka jest nostalgiczna i smutna, ale jednocześnie sarkastyczna i humorystyczna.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lovers Rock	TV Girl	03.2023	84[6]	-	TV Girl USHM 21438143	[platinum-UK][platinum-US][27[56].Indie Chart]
Blue Hair	TV Girl	03.2023	-	-	TV Girl USDY 41861506	[silver-UK][35[9].Indie Chart]
Cigarettes Out the Window	TV Girl	12.2023	-	120	TV Girl USCGH 1682129	[silver-UK][46[2].Indie Chart]

Not Allowed	TV Girl	12.2023	-	104	TV Girl USCGH 1682131	[gold-UK][34[9].Indie Chart]

czwartek, 10 października 2024

Twin Shadow

Projekt wszechstronnego artysty George'a Lewisa Jr., Twin Shadow obejmuje całą gamę od chillwave do hymnicznego, inspirowanego latami 80-tymi popu, aż po słoneczne hołdy dla jego dominikańskich korzeni. Na uznanym debiucie Forget z 2010 roku, piosenkarz/autor tekstów/producent/aktor wniósł charakterystyczną głębię do chillwave'owej mgiełki, a następnie wykuł romantyczny, dramatyczny styl przedłużony u synth popu i new wave na albumach takich jak Confess z 2012 roku i Caer z 2018 roku. Do czasu Twin Shadow z 2021 roku, muzyka Lewisa czerpała tyle samo inspiracji z bachaty i soulu vintage, co z jego poprzednich wpływów, ale jego pełne pasji pisanie piosenek i potężny wokal pozostały na czele jego brzmienia.

Urodzony w Republice Dominikany i wychowany na Florydzie, Lewis zaczął śpiewać w chórze kościelnym i nauczył się grać na saksofonie. Mieszkając w Bostonie na początku lat 2000., grał w zespole punkowym Mad Man Films (w którym grali również Joesph Ciampini z Hooray for Earth i Zak Longo z Before Lazers), zanim przeprowadził się do Brooklynu i w 2006 roku założył Twin Shadow. Dema Lewisa zwróciły uwagę Chrisa Taylora z Grizzly Bear, który wyprodukował i wydał debiutancki album Twin Shadow Forget z listopada 2010 roku w swojej wytwórni Terrible.

Podczas gdy większość 2010 i 2011 roku spędzał na trasie koncertowej, Lewis znalazł również czas na nagranie drugiego albumu Twin Shadow, Confess, w Los Angeles. Zainspirowany wypadkiem motocyklowym, który przeżył w Bostonie - a także własną nieopublikowaną powieścią Night of the Silver Sun - samodzielnie wyprodukowany album szczycił się bardziej błyszczącym brzmieniem i bardziej bezpośrednim pisaniem piosenek niż jego debiut. Po wydaniu w lipcu 2012 roku Confess zadebiutował na liście Billboard 200 Albums Chart na 54. miejscu i osiągnął 18. miejsce na liście Top Rock Albums.

Lewis posunął się dalej w stronę popu w marcu 2015 roku w Eclipse, zestawie piosenek z przewagą power-ballad, który oznaczał debiut Twin Shadow w Warner Bros. W kwietniu tego roku Lewis wraz ze swoim zespołem i ekipą miał wypadek autobusu turystycznego, w wyniku którego doznał obrażeń ręki wymagających operacji rekonstrukcyjnej. Podczas leczenia przejrzał swoje archiwum niepublikowanych piosenek i zebrał najlepsze z nich w mikstejpie Night Rally, który ukazał się w lipcu 2015 roku. Twin Shadow spędził większość reszty 2015 roku na trasie koncertowej, podczas gdy Lewis komponował muzykę do pokazów mody New York Fashion Week Wiosna/Lato 2016 i 2016 dla linii odzieżowej Public School.

Na początku 2018 roku Twin Shadow powrócił z „Saturdays”, współpracą z HAIM, która zapowiadała wydanie jego czwartego albumu, Caer, w kwietniu. W październiku Lewis wydał Hollow Days EP, zestaw piosenek odzwierciedlających wpływ muzyki bachata, na swojej własnej wytwórni Cheree Cheree. Zamknął rok grudniowym Broken Horses EP, który kontynuował w tym samym duchu co Hollow Days. Twin Shadow pozostał płodny w następnym roku, wydając single „Only for the Broken-Hearted”, „Truly” i „Crushed” oraz „Walk Forever by My Side”, który znalazł się na ścieżce dźwiękowej do trzeciego sezonu serialu Netflixa 13 Reasons Why.

W 2021 roku Lewis pojawił się na albumie Xiu Xiu Oh No i dostarczył piąty album Twin Shadow o tym samym tytule w czerwcu. Płyta Twin Shadow, nagrana częściowo w dominikańskich studiach FAMA, zawierała epizodyczną rolę Kadhji Bonet oraz hołd złożony punkowi, soulowi i dominikańskim brzmieniom, których słuchał w młodości.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Confess	Twin Shadow	07.2012	-	54	4AD CAD 3219	[produced by Twin Shadow]
Eclipse	Twin Shadow	03.2015	-	175	Warner Bros. 547462	[produced by Twin Shadow]

Tool

Tool - amerykańska grupa wykonująca muzykę z pogranicza rocka i metalu progresywnego. Założona w 1990 roku w Los Angeles przez wokalistę Maynarda Jamesa Keenana, gitarzystę Adama Jonesa, basistę Paula D’Amoura i perkusistę Danny’ego Careya. Do 2007 roku zespół wydał cztery albumy studyjne które zostały pozytywnie ocenione zarówno przez fanów, jak i krytyków muzycznych. Ich piąty studyjny album, Fear Inoculum, jest ich pierwszym od trzynastu lat, został wydany 30 sierpnia 2019 r.

Zespół dał szereg koncertów na całym świecie i uczestniczył w licznych festiwalach: Lollapalooza, Coachella, Download Festival, Roskilde, Big Day Out oraz Bonnaroo. Został wielokrotnie nagrodzony i wyróżniony w plebiscytach muzyki heavymetalowej, czterokrotnie otrzymał nagrodę amerykańskiego przemysłu fonograficznego Grammy. W samych Stanach Zjednoczonych grupa sprzedała blisko 11 mln egzemplarzy płyt. Podczas koncertów Tool prezentuje charakterystyczny rodzaj ekspresji, obejmujący rozwiązania scenograficzne z użyciem wizualizacji.

Członkowie zespołu przenieśli się do Los Angeles w latach 80-tych, Podczas gdy D’Amour i Jones poszukiwali pracy w przemyśle filmowym, Danny Carey był już profesjonalnym perkusistą, grał z Carole King oraz w Pigmy Love Circus i Green Jellÿ. Keenan, D’Amour i Jones, chcąc założyć zespół, musieli znaleźć perkusistę, zasięgnęli więc opinii znajomego Jonesa z liceum - Toma Morello, który polecił im właśnie Danny’ego Careya.

Keenan i Jones poznali się dzięki wspólnemu przyjacielowi w 1989r. Keenan nagrał kasetę dla Jonesa z jego poprzedniego zespołu, Adam był bardzo zafascynowany głosem kolegi, więc zaczęły się wspólne rozmowy o założeniu nowego zespołu. Zaczęli razem improwizować, w międzyczasie szukając basisty i perkusisty. Szczęśliwie się złożyło, że Danny Carey mieszkał nad Maynardem i został przedstawiony Adamowi przez Toma Morello, starego przyjaciela ze szkoły Jonesa i kumpla z zespołu Electric Sheep. Carey zaczął grać z nimi, ponieważ „było mu trochę przykro”, kiedy inni zaproszeni muzycy nie pojawiali się. Skład zespołu Tool był już kompletny, kiedy Jones zaprosił do niego basistę, Paula D’Amoura. Adam Jones jako ideologię leżącą u podstawy założenia zespołu podał lakrymologię- filozofię podnoszącą znaczenie bólu i płaczu. Miała być ona oparta na książce Ronalda P. Vincenta „A Joyful Guide To Lachrymology”. Zarówno autor, jak i książka nie istniały, i były mistyfikacją tworzącą wizerunek grupy. Idea lakrymologii spopularyzowała się jednak wśród fanów i rozpropagowała się w sieci. Lakrymologia była też podawana jako inspiracja nazwy grupy. Później jednak Keenan wyjaśnił inaczej jej znaczenie: „Tool jest dokładnie taki jak brzmi: To wielki penis. To klucz francuski.... jesteśmy... jesteś narzędziem (Tool); używany jako katalizator we własnym procesie poszukiwań tego, co chcesz znaleźć lub tego, co próbujesz osiągnąć."

Po sformowaniu składu i zagraniu kilku koncertów, grupa rozpoczęła przygotowania do nagrania swojego pierwszego wydawnictwa w wytwórni Zoo Entertainment, Opiate (1992), którego nazwę zaczerpnęli ze znanego cytatu Karola Marksa - „Religia jest opium ludu”. EP-ka zawierała 6 ostrzejszych utworów, w tym single Opiate i Hush, które szybko zyskały sobie miłośników. Do utworu Hush powstał również teledysk, w którym zespół wystąpił nago z plakietkami na genitaliach i ustach, oznaczającymi sprzeciw wobec cenzury. Tool zaczął trasę koncertową z Rollins Band, Skitzo, Fishbone i Rage Against the Machine. Grupa zbierała dobre opinie, a Janiss Garza z RIP Magazine napisał, że to „mocny start”.

Tool już w 1993 roku nagrał swój pierwszy długogrający album - Undertow. Wkrótce po wydaniu płyty ruszył w trasę z Henrym Rollinsem i jego Rollins Band oraz Fishbone a także Rage Against The Machine, dzięki której album osiągnął szczyt popularności (14 maja 2001 Undertow osiągnął status podwójnej platynowej płyty).

Zespół wzbudził również wiele kontrowersji wraz z wydaniem singla i teledysku Prison Sex (wyreżyserowanym przez Adama Jonesa), którego temat stanowiło wykorzystywanie seksualne dzieci. Kilka stacji telewizyjnych odmówiło jego emisji (w tym MuchMusic i MTV).

Tuż po rozpoczęciu nagrań materiału na kolejny albumu, we wrześniu 1995, D’Amour opuścił zespół z powodów ambicjonalnych (chciał tworzyć bardziej eksperymentalną muzykę). W listopadzie zastąpił go Justin Chancellor, wcześniejszy basista Peach, angielskiego zespołu, z którym Tool grał trasy w Europie.

Po przyjęciu nowego basisty Tool kończy nagrywanie drugiego albumu, który oficjalnie wydany zostaje w październiku 1996 roku pod nazwą Ænima. Jest on zadedykowany zmarłemu satyrykowi Billowi Hicksowi, z którego skeczy zespół często korzystał w swoich utworach (np. refren utworu Ænema). Po raz kolejny singiel zespołu wzbudza kontrowersje w mediach. Utwór Stinkfist, którego nazwa i tekst mogą zostać łatwo skojarzone z fistingiem (choć sam Maynard zaprzeczał takiej interpretacji), w wielu stacjach radiowych zostaje skrócony i pozbawiony części tekstu, zaś MTV zmienia jego nazwę na Track #1.

W 1997 dotychczasowa wytwórnia promująca zespół, Volcano Records, zerwała kontrakt i wniosła sprawę do sądu przeciwko grupie, co stało się bezpośrednim powodem absencji zespołu na tle wydawniczym. Niemożność wydawnicza spowodowała także powstanie grupy A Perfect Circle, którą Maynard James Keenan założył z byłym technicznym Toola Billym Howerdelem.

Tool na doniesienia prasowe dotyczące domniemanego rozpadu zespołu wydaje w roku 2000 VHS/DVD/CD box set Salival, zawierający jeden nowy utwór, Merkaba, covery zespołów Led Zeppelin (No Quarter) oraz Peach (You Lied) oraz nową wersję bardzo popularnego wśród fanów utworu Pushit. Box zawierał również szereg teledysków i materiałów video.

W lutym 2001 r. zespół wydaje kolejny album, Lateralus, na którym średnia długość utworu oscylowała w okolicach sześciu i pół minuty, a teledysk do utworu Parabola (na albumie stanowi on dwa utwory Parabol oraz Parabola) trwał ponad dziesięć i pół minuty, co było powodem niechęci mediów do jego puszczania. Mimo to album osiągnął ogromny światowy sukces, dochodząc do pierwszego miejsca na liście Billboard Top 200 już w pierwszym tygodniu po debiucie, a utwór Schism nagrodzony został nagrodą Grammy za najlepsze wykonanie metalowe 2001 r.

Płyta 10,000 Days została wydana w maju 2006 i sprzedawała się bardzo dobrze. Tytuł nawiązywał do 27 lat (w przybliżeniu 10000 dni), które minęło od początku choroby aż do śmierci matki Maynarda Jamesa Keenana. Pierwszy singel promujący album pt. Vicarious ukazał się w 2006 roku. W lipcu ukazał się drugi singel pt. The Pot.

Trzeci singel promujący pt. Jambi ukazał się w 2007 roku. W marcu 2009 roku na oficjalnej stronie zespołu pojawiła się informacja o planowanej na przełomie lipca i sierpnia minitrasie zespołu po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Trasa liczyła 16 koncertów. Rozpoczęła się 18 lipca w Denver a zakończyła 22 sierpnia w Pomonie.

W czasie trasy koncertowej wiosną 2019 roku, zespół umieścił na twitterze klip sugerujący, że nowy album zespołu ukaże się 30 sierpnia 2019 roku. W czasie koncertów wśród materiału z poprzednich albumów pojawiły się nowe utwory: "Invincible" oraz "Descending". 7 sierpnia 2019 zadebiutował pierwszy singiel z nowej płyty "Fear Inoculum" potwierdzając, że nowy album ukaże się 30 sierpnia 2019 i będzie nosił taki sam tytuł. Zespół zapowiedział limitowaną wersję deluxe poszerzoną o nigdzie nie publikowany film, który jednak nie będzie zapisany na nośniku zewnętrznym, ale będzie wyświetlany na 4-calowym ekranie HD zintegrowanym z pudełkiem płyty, wspartym przez 2-wattowy głośnik.

Poprzednie albumy zespołu przez długi czas nie były dostępne w dystrybucji cyfrowej. Zadebiutowały w niej dopiero 2 sierpnia 2019.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Prison Sex	Tool	03.1994	81[1]	-	RCA 74321194322	[written by Danny Carey, Paul D'Amour, Adam Jones, Maynard James Keenan][produced by Tool, Sylvia Massy]
Schism	Tool	06.2001	-	67[20]	Volcano 82876775209	[written by Adam Jones, Maynard James Keenan, Justin Chancellor, Danny Carey][produced by David Bottrill]
Fear Inoculum	Tool	08.2019	-	93[1]	RCA 74321194322	[written by Danny Carey, Justin Chancellor, Adam Jones, Maynard James Keenan][produced by Joe Barresi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Undertow	Tool	07.1993	-	19[64]	Zoo 11 052	[3x-platinum-US][silver-UK][produced by Sylvia Massy, Tool]
Ænima	Tool	10.1996	108[1]	2[104]	Volcano 31 087	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by David Bottrill]
Salival	Tool	12.2000	-	38[11]	Zoo 31 159	[produced by David Bottrill]
Lateralus	Tool	06.2001	16[5]	1[1][45]	Volcano 31 160	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by David Bottrill ,Tool]
10,000 Days	Tool	05.2006	4[5]	1[1][64]	Tool Dissectional 82876819912 [UK]	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Tool]
Opiate (EP)	Tool	08.2019	-	59[1]	Volcano 31 027	[platinum-US][produced by Sylvia Massy, Tool,Steve Hansgen]
Fear Inoculum	Tool	09.2019	4[2]	1[1][18]	Music For Nations 19075950552 [UK]	[gold-UK][produced by Tool]