Toni Childs

 Toni Childs (ur. 29 października 1957r) to urodzona w Ameryce australijska piosenkarka i autorka tekstów.  Childs urodziła się w Orange w Kalifornii, a w dzieciństwie mieszkała w Arkansas, Kansas, Oklahomie i Nevadzie. Wychowana w domu, w którym dominują wartości religijne jej rodziców, Childs stwierdziła w artykule z 1988 roku dla magazynu Time, że ona i jej trzej bracia „nie mogli słuchać muzyki pop ani rocka, ani nawet chodzić do kina. W wieku 15 lat Childs uciekła z domu i został muzykiem bluesowym. W 1972 roku zobaczyła koncert Pink Floyd i zdecydowała się kontynuować karierę jako piosenkarka i autorka tekstów.

Mająca dość mroczne dzieciństwo Toni Childs, urodzona w Orange w Kalifornii, stanęła przed jedną z dwóch opcji: popadnięciem w przemoc lub podróżą w kierunku samopoznania. Na szczęście zdecydowała się na to drugie i narodził się niezwykły talent. Podczas podróży Childs mieszkała w Londynie i przez jakiś czas pisała teksty dla nigeryjskiego zespołu. Po powrocie do Los Angeles wystąpiła w Berlinie, a następnie wspierała David + David przy ich arcydziele z 1986 roku, Boomtown.  

Razem z producentem Davidem Ticklem rozpoczęła pracę nad swoim debiutanckim albumem „Union”, którego produkcja zabrała ją z kolei do Paryża i Suazi. Wydane i przyjęte przez krytyków w 1988 roku dziewięć utworów Union to po prostu wyartykułowany kunszt, łączący programy perkusyjne, warstwy syntezatorów, etniczną perkusję, akcenty gitary, a nawet wiolonczele. Jakimś sposobem ogólne brzmienie był wystarczająco realistyczny, aby nadawał się do radia, a „Don't Walk Away” stał się niewielkim hitem w Ameryce i Wielkiej Brytanii.

 Jednak to Australia natychmiast sięgnęła po wystawną muzykę światową, a także głównego nurtu; afrykańskie rytmy dobrze przekładają się na oceaniczną publiczność. W przypadku swojego kolejnego albumu Childs zachowała prawie identyczne składniki. Mimo to House of Hope nie spełnił oczekiwań Union. Najlepsze utwory to pierwsze trzy: „I've Got to Go Now”, „Next to You” oraz piosenka tytułowa, która znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Thelma & Louise.  

Jako artystka specjalizująca się głównie w albumach, Childs swoim wielkim i udręczonym głosem przyciągnęła wielu szanowanych muzyków. W 1994 roku Peter Gabriel zaprosił ją do swojej społeczności Real World w Anglii, gdzie nagrano większą część The Woman's Boat. Praca ta obejmowała także występy Roberta Frippa i Karla Wallingera. The Woman's Boat to album koncepcyjny oparty na cyklu życia; zaczynając od „łona” i kończąc na „ŚMIERCI”. Czwarty album miał ukazać się w 1996 roku, ale nigdy nie powstał. Po 14 latach oczekiwania w 2008 roku ukazał się jej kolejny album, trafnie zatytułowany Keep the Faith.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't Walk Away (Remix)/Hush	Toni Childs	03.1989	53[5]	72[7]	A&M AM 462	[written by Toni Childs, Phil Ramacon][produced by David Tickle ]
Stop Your Fussin'/Dreamer	Toni Childs	05.1989	95[1]	-	A&M AM 508	[written by Toni Childs, David Ricketts][produced by David Tickle ,David Ricketts ,Toni Childs]
Lay Down Your Pain	Toni Childs	09.1994	92[1]	-	Geffen GFST D77	[written by Toni Childs,David Rhodes][produced by David Bottrill,Toni Childs][13[13].Hot Disco/Dance;DGC 22 004 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Union	Toni Childs	06.1988	73[1]	63[45]	A&M 5175	[gold-US][produced by David Ricketts, David Tickle, Toni Childs]
House of Hope	Toni Childs	07.1991	-	115[13]	A&M 5358	[produced by David Ricketts, Toni Childs, Gavin MacKillop]

Jane Child

Jane Richmond Hyslop (ur. 15 lutego 1967r), zawodowo znana jako Jane Child , to kanadyjska piosenkarka, autorka tekstów i producentka muzyczna, najbardziej znana ze swojego przebojowego singla „Don't Wanna Fall in Love”. Znana jest również ze swojego niezwykłego stylu ubioru, który obejmował fryzurę wykonaną z kolców i warkoczyków sięgających do kostek oraz kolczyk w nosie.
 

 

Child urodziła się w Toronto i jest córką znanego kanadyjskiego muzyka klasycznego Ricky'ego Hyslopa, a jej matka była piosenkarką i pianistką Ma dwóch braciW młodości   kształciła się klasycznie na pianistkę. Już w przedszkolu rodzice uczyli ją grać i śpiewać. Pierwszą płytą, jaką kiedykolwiek posiadała, była Beatles Rubber Soul, zakupiona przez jej ojca, aby mogła nauczyć się aranżacji Michelle. Jej kontakt z muzyką funk zaowocował Świętami Bożego Narodzenia w Fort Lauderdale na Florydzie i słuchaniem lokalnej muzyki na plażach. W wieku 12 lat dołączyła do chóru dziecięcego Canadian Opera Company, a wkrótce potem przez krótki czas uczyła się gry na fortepianie w Królewskim Konserwatorium Muzycznym pod kierunkiem Samuela Dolina. 

 

 W wieku 15 lat porzuciła szkołę pomimo dobrych ocen. Szukając pracy na wakacje, zobaczyła w gazecie ogłoszenie o zespole poszukującym klawiszowca, do którego złożyła podanie i dołączyła. Był to koncertujący rock and rollowy zespół Deadheads, znany jako Summerhill, który grał w odległych miastach północnej Kanady i płacił jej 25 dolarów tygodniowo. Grała na syntezatorze, pianinie i organach oraz śpiewała w ich występach przez ponad 45 tygodni w pierwszym roku ich wspólnego życia. Wykonywała także różne inne prace muzyczne, takie jak organistka w kościele anglikańskim w jej sąsiedztwie oraz na pokazach koni, grając na pianinie podczas zajęć baletowych i w barach przy fortepianach oraz nagrywając jingle do reklam

 

  Ostatecznie Child nagrała taśmę demo w Hamilton w Ontario z inżynierem, który był właścicielem studia, w którym nagrywała jingle. Mając niski budżet, jeździła autobusem do studia i sama grała na wszystkich instrumentach. Child dostała kontrakt przez nowojorską firmę produkcyjną po tym, jak wspólnik firmy, który był klientem prawnika Child'a ds. rozrywki, usłyszał taśmę. Następnie przeniosła się do Nowego Jorku, a następnie do Los Angeles. Nieugięta w kwestii tworzenia własnej muzyki, Child opuściła wytwórnię. Po wojnie licytacyjnej z 13 innymi wytwórniami zdecydowała się na współpracę z Warner Bros. Records, która zgodziła się podpisać z nią kontrakt na jej własnych warunkach. W tym czasie miała trudności z opłaceniem rachunków pomimo ekstrawaganckich wieczorów spędzonych na spotkaniach z wytwórniami.

 

  Jedna z jej pierwszych potencjalnych przerw miała miejsce, gdy wydawnictwo wysłało napisaną przez nią piosenkę Maurice’owi White’owi, ale ostatecznie zdecydował się on nie nagrywać tej piosenki, mimo że jej się podobała. Jej debiutancki album, Jane Child, wydany w 1989 roku, został w całości napisany i wyprodukowany przez Child , która wykonywała także wszystkie wokale i grała na wszystkich instrumentach (z wyjątkiem partii gitarowych), co jest rzadkością w przypadku debiutującej artystki podpisanej z wytwórnią major. Ze względu na jej styl muzyczny i nacisk na kontrolę nad muzyką, prasa określiła ją wówczas jako „kobietę księcia”.

 

  Najbardziej znana jest z przebojowego singla „Don't Wanna Fall in Love”, który w 1990 roku zajął 2. miejsce na liście Billboard Hot 100. Piosenka stała się także wielkim hitem na listach przebojów R&B - co jest rzadkością w przypadku białego artysty - osiągając 6. miejsce. Jej poprzedni singiel „Welcome to the Real World” był skromnym hitem, osiągając 49. miejsce na liście Billboard Hot 100.  W 1993 roku wydała swój drugi album Here Not There. Na płycie rozszerzyła swoje brzmienie R&B, łącząc je ze śladami rocka, grunge i muzyki wschodniej. Album i jego single okazały się komercyjną porażką, więc została usunięta z wytwórni i przez resztę dekady utrzymywała się w tajemnicy, chociaż nawiązała kilka współpracy z japońskimi artystami w tym kraju.  

 

W 2001 roku ponownie nagrała piosenkę „World Lullabye” ze swojego debiutanckiego albumu i sprzedała ten singiel za pośrednictwem swojej strony internetowej. Cały dochód został przekazany na rzecz fundacji Twin Towers. Jej trzeci album, Surge, został wydany na początku 2002 roku we własnej wytwórni Sugarwave. Nagrała cover utworu „We Don't Need Another Hero” Tiny Turner na hołdowy album „What's Love?”   hołdzie Tinie Turner, wydany w 2004 roku. W serii gier wideo Just Dance brała udział w wokalach w coverach Just Dance 2016 i Just Dance 2017. 

 

Wygląd dziecka inspirowany był kulturą Afryki i Indii Wschodnich, a także ruchem punkowym, który wywodził się z życia wśród diaspor w Toronto. Jej godna uwagi fryzura, którą zaczęła w wieku 17 lat, była przerabiana raz w miesiącu przez 3 kobiety, co zajmowało jej 14 godzin.  Jej muzyczne inspiracje obejmowały Stevie Wondera, Sex Pistols, Led Zeppelin, Jimi Hendrixa, Janis Joplin, Public Enemy, Mozarta, muzykę indyjską, Alicię de Larrocha i Glenna Goulda. Dziecko samodzielnie katalogowało programy, włączając próbki i sekwencje, często przez 14 godzin. Pisze lewą ręką i śpiewała, pisząc, a także lewą ręką grając linię basu.

 

W studiu używała między innymi Fairlight, Sequential Circuits Prophet-5 i T-8, LinnDrum, E-mu SP12, Synclavier, Roland MSQ-700 i Roland SBX-80. Na turnee jej sprzęt obejmował Minimooga, Solinę (ARP String Ensemble), Mini-Korga, Hammonda B3 z Leslie 145 i elektryczny fortepian Yamaha CP-70.  

 

  Od 2004 roku Child jest żoną Cata Gray'a, główną muzykiem w Let's Make a Deal. W 1990 roku kupiła dom w Los Angeles z 1917 roku należący do Vidah Bickford, lokalnego gitarzysty i mandolinisty. Lubi kolekcjonować Citroeny i antyki.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Wanna Fall in Love/World Lullabye	Jane Child	02.1990	22[8]	2[21]	Warner 19 933	[gold-US][written by Jane Child][produced by Jane Child][16[15].R&B Chart][11[10].Hot Disco/Dance;Warner 21526 12"]
Welcome to the Real World	Jane Child	06.1990	-	49[9]	Warner 19 834	[written by Jane Child][produced by Jane Child]
All I Do	Jane Child	04.1994	-	-	-	[written by Jane Child][produced by Jane Child][25[7].Hot Disco/Dance;Warner 41 372 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Jane Child	Jane Child	03.1990	-	49[22]	Warner 25 858	[produced by Jane Child<]

Eric Clapton

 Właśc. Eric Patrick Clapp, ur. 30.03.1945 r. w Ripley w hrabstwie Surrey, Anglia. Ten jeden z największych rockowych gitarzystów świata zapewne na zawsze pozostanie wdzięczny swojej babci i dziadkowi za to, że kupili mu pierwszą gitarę. Młody Eric mieszkał u babci Rose i dziadka Jacka Clappa jego 16-letnia matka nie mogła dać sobie rady z wychowaniem nieślubnego dziecka. Na swe 14 urodziny dostał gitarę akustyczną za 14 funtów i od razu, nuta po nucie, zabrał się do kopiowania wielkich gitarzystów bluesowych.

 Jego pierwszą grupą była The Roosters, lokalna formacja rhythm'n'bluesowa, w której występował Tom McGuinness, póżniejszy członek grupy Manfreda Manna, a jeszcze póżniej The Blues Band. Clapton był w jej składzie przez osiem miesięcy, po czym razem z McGuinnessem przeszedł do formacji Casey Jones And The Engineers. Krótki w niej pobyt zakończył w 1963 r., gdy odkryli go The Yardbirds, ambitna grupa rhythm'n'bluesowa, szukająca zastępstwa za gitarzystę Tony'ego Tophama.
 

Dalsza renoma The Yardbirds opierała się w dużym stopniu na Ericu, który już wtedy uzyskał swój przydomek "Slow-hand" (ang. powolna ręka), nadany mu przez entuzjastycznych fanów z klubu Richmond's Crawdaddy. Clapton byt w zespole przez 18 miesięcy, aż do pojawienia się różnicy zdań na temat kierunku muzycznego rozwoju formacji. The Yardbirds kierowali się w stronę muzyki pop, a Eric po prostu chciał grać bluesa. Idealnym lekarstwem na jego frustracje była grupa Bluesbreakers Johna Mayalla, jedna z czołowych brytyjskich formacji bluesowych.
 

Clapton nagrał z Mayallem tylko jeden album, za to uważany za prawdziwą klasykę gatunku. Na sławnej okładce longplaya Bluesbreakers, bo o nim mowa, Clapton widnieje z egzemplarzem komiksu "Beano". Do roli supergwiazdy Eric awansował wraz z powstaniem grupy Cream w 1966 r. Razem z eks-członkami Graham Bond Organisation - Jackiem Bruce'em i Gingerem Bakerem - stworzył jedną z najważniejszych grup rockowych naszych czasów. Jako L'Angelo Mysterioso zagrał też przepiękne solo gitarowe w utworze "While My Guitar Gently Weeps" George'a Harrisona z płyty The White Album Beatlesów. Zespół Cream istniał niewiele ponad dwa lata.
 

Wkrótce po jego rozwiązaniu Eric znów nawiązał współpracę z Gingerem Bakerem, tym razem w grupie Blind Faith. Skład dopełniali Steve Winwood i Rick Grech. Ta "supergrupa" zdołała wypuścić tylko jeden album Blind Faith, ale dzięki finansowo lukratywnemu tournee po USA, muzykom łatwiej było znieść jej nieuchronny rozpad.
 

W czasie tej trasy Clapton zaprzyjażnił się z członkami grupy Delaney And Bonnie And Friends i postanowił zostać jej gitarzystą. Dołączył do nich, zanim jeszcze zdążył odetchnąć po ostatnim koncercie Blind Faith w styczniu 1970 r. Zagrał na jednym albumie - Delaney And Bonnie And Friends On Tour, ale trzy miesiące póżniej umknął, by z pomocą m.in. Leona Russella, Stephena Stillsa i Delaneya Bramletta nagrać rozczarowujący longplay Eric Clapton.
 

Póżniej stworzył zespół Derek And The Dominos. Ta niezapomniana formacja nagrała wespół z Duane'em Allmanem jednąz najsławniejszych kompozycji rockowych, urzekającą "Laylę". Clapton skierował tę miłosną piosenkę do żony George'a Harrisona, Patti, którą był zauroczony. Niczego nieświadom George zaprosił Erica do występu w swym historycznym koncercie dla Bangladeszu l sierpnia 1971 r. Od czasu nagrania albumu Layla And Other Assorted Love Songs, gdy po raz pierwszy zetknął się z narkotykami, Clapton zmagał się z wymykającym się spod kontroli nałogiem heroinowym. W najgorszym okresie uzależnienia oddawał w zastaw swe najcenniejsze gitary, wydając do 1500 funtów tygodniowo na narkotyki. Gdy Pete Townshend z zespołu The Who z przerażeniem zauważył, że Clapton pozbywa się swych instrumentów;, postanowił ratować Erica i jego dziewczynę Alice Ormsby-Gore od pewnej śmierci. Razem ze Steve'em Winwoodem, Rickiem Grechem, Ronem Woodem i Jimem Capaldim zorganizował sławny koncert "Eric Clapton At The Rainbow", będący części±ą krucjaty na rzecz jego uzdrowienia.
 

Swym występem Eric zakończył dwa lata milczenia. Ubrany w ten sam garnitur, co w czasie koncertu dla Bangladeszu, zaprezentował wspaniałą emocjonalną grę. Choć ciągle był uzależniony, miał to być punkt zwrotny w jego życiu. Po usilnych prośbach ojca jego dziewczyny, Lorda Harlecha, poddał się wstępnemu leczeniu w sławnej klinice przy Harley Street, pod okiem dr Meg Patterson. Odrodzony Clapton znów zaczął nagrywać i w sierpniu 1974 r. wydał udany album 461 Ocean Boulevard. Zapowiadał nim swój przyszły styl: zniknęły długie solówki gitarowe, a pojawiły się zrelaksowane wokale w krótszych, zwartych piosenkach. Płyta odniosła niebywały sukces - osiągnęła 1. pozycję w USA i 3. w Wielkiej Brytanii. Zaczerpnięte z niej single także stały się hitami, jak choćby amerykański numer l - "I Shot The Sheriff" (kompozycja Boba Marleya).
 

1974 rok Clapton zakończył na wysokiej fali; nie tylko powrócił z grobu, ale zdobył w końcu serce Patti Harrison (pobrali się w marcu 1979 r., a w czerwcu 1988 r. Patti wystąpiła o rozwód). Rok 1975 przetrwał bez narkotyków, choć uzależnił się od alkoholu. Mimo to nagrał kolejne hity, które umieścił na albumach There Is One In Every Crowd i żywiołowym E.C. Was Here. Oba longplaye podtrzymały jego reputację i od tej chwili pozycja gitarzysty stale się umacniała.
 

25 listopada 1976 r. Clapton znalazł nawet czas, by zagrać na historycznym koncercie "Last Waltz" grupy The Band. W latach 1977 i 1978 wydał dwa rozchwytywane albumy Slowhand i Backless, a kolejnych sukcesów singlowych dostarczyły melodyjne nagrania "Lay Down Sally" i "Promises", a także inne: "Wonderful Tonight", "Cocaine" J.J. Cale'a i "May You Never" Johna Martyna. Clapton uwolnił się zupełnie od image'u herosa gitary, stając się wytrawnym wokalistą i kompozytorem, który przypadkiem grał też na tym instrumencie. Całkiem nowa widownia, która nigdy nie słyszała o The Yardbirds czy Cream, widziała w nim schludnego artystę bez wad i ciemnych kart przeszłości.
 

Lata 80-te były dla muzyka jeszcze bardziej pomyślne. Każdy jego album sprzedawał się znakomicie i zdobywał przychylność krytyków. Szczególnym sukcesem na początku lat 80-tych cieszyły się płyty Another Ticket i Money And Cigcircttcs, na których wystąpił Ry Cooder. Longplay Behind The Sun z 1985 r. został wyprodukowany wprawną ręką bliskiego przyjaciela Claptona - Phila Collinsa. Collins zagrał też na perkusji na następnej płycie August, która nie nosiła żadnych oznak zmęczenia lub braku pomysłów. Ten solidny album zawierał znakomity przebój "Behind The Mask" oraz ekscytujący duet z Tiną Turner w utworze "Tearing us Apart". Na całej płycie głos Claptona był w wyjątkowo dobrej formie.
Longplay Journeyman z 1989 r. okazał się jeszcze lepszy. Chlubił się nie tylko lepszymi piosenkami, ale także tym, że "Slowhand" odkrył na nowo gitarę. Zagrał jedne z najpiękniejszych fragmentów w całej swojej karierze. W ciągu wielu lat swojej działalności współpracował i użyczał swoich umiejętności niezliczonym artystom, takim jak John Martyn, Phil Collins, Duane Allman, Marc Benno, Gary Brooker, Joe Cocker, Roger Daltrey, Jesse Davis, Dr John (Mac Rebennack), Bob Dylan, Aretha Franklin, Rick Danko, Champion Jack Dupree, Howlin' Wolf, Sonny Boy Williamson, Freddie King, Alexis Korner, Ronnie Laine, Jackie Lomax, Christine McVie, The Mothers Of Invention, The Plastic Ono Band, Otis Spann, Vivian Stanshall, Stephen Stills, Ringo Starr, Leon Russell, Doris Troy, Roger Waters i wielu, wielu innych. Zagrał też rolę Kaznodziei w zekranizowanej przez Kena Russella rock-operze "Tommy" Pete'a Townshenda.
 

W ostatnich latach Clapton uzyskał wysoki prestiż dzięki swym trasom koncertowym, występowi na koncercie "Live Aid", telewizyjnym filmom dokumentalnym, dwóm biografiom i corocznym koncertom w londyńskiej Royal Albert Hall. Swymi 24 występami w tej sali w 1991 r. pobił absolutny rekord. Jego popularność jest tak wielka, że prawdopodobnie zapełniłby Albert Hall każdego wieczoru przez cały rok. Specjalną premią dla licznych fanów artysty jest to, że przygotowuje trzy różne rodzaje koncertów, dzieląc sezon na serie wieczorów bluesowych, orkiestrowych i rockowych.
 

W latach 90-tych kariera Claptona przebiegała od sukcesu do sukcesu. Tylko tragiczna śmierć jego syna Conora w 1991 r. zastopowała ją na kilka miesięcy. W grudniu 1991 r. odbył wspólną trasę w Japonii z George'em Harrisonem, użyczając mu moralnego wsparcia, z jakiego sam skorzystał ponad dekadę wcześniej. W 1992 r. nagrał mega-bestsellerowy album Unplugged (zarejestrowany podczas występu w studiu MTV), któremu towarzyszył wzruszający singel "Tears In Heaven". W pażdzierniku tego samego roku wystąpił na koncercie "Bob Dylan 30th Anniversary". 

28 lutego 1994 r. zagrał po raz setny w karierze w sali Royal Albert Hall. W tym samym roku ukazała się jego kolejna płyta, From The Cradle, na której - zgodnie z tytułem ("Od kołyski") - powrócił do żródeł i zagrał własne interpretacje kompozycji swoich mistrzów. 50-letni dziś Clapton zasłużył sobie na tytuł największego białego gitarzysty bluesowego naszych czasów i sięga właśnie po tytuł jednego z największych współczesnych artystów rockowych. Zachęcająca perspektywa dla człowieka, którego życie niemal skończyło się się w 1973 r.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Comin' home/Groupie [Superstar]	Delaney And Bonnie And Friends Featuring Eric Clapton	02.1970	16[9]	84[3]	Atco 6725	[written by B. Bramlett, E. Clapton][produced by Delaney Bramlett]
Teasin'/Soulin'	King Curtis with Delaney Bramlett,Eric Clapton & Friends	04.1970	-	128[1]	Atco 6738	-
After midnight/Easy now	Eric Clapton	10.1970	-	18[12]	Atco 6784	[written by J.J. Cale][produced by Peter McHugh,Jim Harris,Delaney Bramlett]
Bell bottom blues/Keep on grooving	Derek and The Dominos	02.1971	-	91[2]	Atco 6803	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
Layla/I am yours	Derek & The Dominoes	03.1971	7[11][08.72]	51[10]	Atco 6809	[silver-UK][written by Eric Clapton, Jim Gordon][produced by Tom Dowd, Eric Clapton, Jim Gordon, Bobby Whitlock, Carl Radle, Duane Allman]
Layla/I am yours	Derek & The Dominoes	05.1972	-	10[15]	Atco 6809	[written by Eric Clapton, Jim Gordon][produced by Tom Dowd, Eric Clapton, Jim Gordon, Bobby Whitlock, Carl Radle, Duane Allman]
Let it rain/Easy now	Eric Clapton	09.1972	-	48[13]	Polydor 15 049	[written by Eric Clapton, Bonnie Bramlett, Delaney Bramlett][produced by Delaney Bramlett]
Bell bottom blues/Little wing	Derek and The Dominos	02.1973	-	78[5]	Polydor 15 056	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
Why does love got to be so sad/Presence of the lord	Derek and The Dominos	03.1973	-	120[1]	RSO 400	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
I shot the sheriff/Give me strenght	Eric Clapton	07.1974	9[9]	1[1][14]	RSO 409	[gold-US][oryginalne nagranie Bob Marley & Wailers][written by Bob Marley][produced by Tom Dowd]
Willie and the hand jive/Mainline Florida	Eric Clapton	11.1974	-	26[9]	RSO 503	[written by Johnny Otis][produced by Tom Dowd]
Swing low Sweet Chariot/Pretty blue eyes	Eric Clapton	05.1975	19[9]	-	RSO 2090 158 [UK]	[written Trad.][produced by Tom Dowd]
Knockin' on heavens door/Someone like you	Eric Clapton	08.1975	38[4]	-	RSO 2090 166 [UK]	[written Bob Dylan][produced by Tom Dowd,Albhy Galuten]
Hello old friend/All out past times	Eric Clapton	10.1976	-	24[14]	RSO 861	[written by Eric Clapton][produced by Rob Fraboni]
Lay down Sally/Next time you see her	Eric Clapton	01.1978	39[6]	3[24]	RSO 886	[gold-US][silver-UK][written by Eric Clapton, Marcy Levy, G. Terry][produced by Glyn Johns]
Wonderful tonight/Peaches and Diesel	Eric Clapton	05.1978	-	16[17]	RSO 895	[gold-US][platinum-UK][written by Eric Clapton][produced by Glyn Johns]
Promises/Watch out for Lucy	Eric Clapton	10.1978	37[7]	9[18] side B:40[7]	RSO RSO 910	[written by Richard Feldman, Roger Linn][produced by Glyn Johns]
Tulsa time[live]/Cocaine	Eric Clapton	06.1980	-	30[14]	RSO 1039	[written by D. Flowers][produced by Jon Astley]
Blues power [live]/Early in the morning [live]	Eric Clapton	11.1980	-	76[5]	RSO 1051	[written by Eric Clapton, Leon Russell][produced by Delaney Bramlett]
I can' t stand it/Black rose	Eric Clapton	02.1981	-	10[17]	RSO 1060	[written by Eric Clapton][produced by Glyn Johns]
Another ticket/Rita Mae	Eric Clapton	06.1981	-	78[5]	RSO 1064	[written by Eric Clapton][produced by Glyn Johns]
Layla/Wonderful tonight	Derek & The Dominoes	01.1982	4[10]	-	RSO X 87 [UK]	-
I shot the sherif /Cocaine [re-issue]	Eric Clapton	03.1982	64[2]	-	RSO 88 [UK]	-
I' ve got a rock' n' roll heart/Man in love	Eric Clapton	01.1983	-	18[16]	Duck /Warner 29 9780	[written by Steve Diamond, Troy Seals, Eddie Setser][produced by Tom Dowd]
The shape you're in/Crosscut saw	Eric Clapton	04.1983	75[1]	-	Duck-Warners W 9701	[written by Eric Clapton][produced by Tom Dowd]
Forever man/Too bad	Eric Clapton	03.1985	51[4]	26[12]	Duck/Warner 29 081	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Lenny Waronker & Ted Templeman]
See what love can do/She's waiting	Eric Clapton	06.1985	-	89[2]	Duck/Warner 28 986	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Lenny Waronker & Ted Templeman]
Edge of darkness/Shoot out	Eric Clapton & Michael Kamen	12.1985	65[3]	-	BBC RESL 178 [UK]	[written by Eric Clapton, Michael Kamen][temat z serialu BBC TV "Edge of darkness"]
Behind the mask/Grand illusion	Eric Clapton	01.1987	15[11]	-	Duck W 8461 [UK]	[written by Chris Mosdell, Ryuichi Sakamoto][produced by Phil Collins]oryginalnie nagrana przez Yellow Magic Orchestra
It's in the Way That You Use It/Grand Illusion	Eric Clapton	04.1987	77[4]	-	Duck W 8397 [UK]	[written by Eric Clapton ,Robbie Robertson][produced by Eric Clapton, Tom Dowd]
Tearing us apart/Hold on	Eric Clapton & Tina Turner	06.1987	56[3]	-	Warner W 8299 [UK]	[written by Greg Phillinganes, Eric Clapton][produced by Phil Collins]
Holy Mother/Tangled in Love	Eric Clapton	12.1987	95[2]	-	Duck W 8141 [UK]	[written by Eric Clapton,Stephen Bishop][produced by Phil Collins]
Pretending/Before you accuse me	Eric Clapton	11.1989	-	55[11]	Duck/Reprise 22 732	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Russ Titelman]
Bad love/Hard times	Eric Clapton	03.1990	25[7]	88[5]	Duck/Reprise 19 980	[written by Mick Jones, Eric Clapton][produced by Russ Titelman]
No alibis/Running on faith	Eric Clapton	04.1990	53[3]	-	Duck	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Russ Titelman]
Wonderful tonight [live]/Edge of darkness [live]	Eric Clapton	11.1991	30[7]	-	Alex 2239 [US]	-
Tears in heaven/Track and lines	Eric Clapton	03.1992	5[13]	2[26]	Duck/Reprise 19 038	[platinum-US][gold-UK][Grammy-Record Of The Year][written by Will Jennings, Eric Clapton][produced by Russ Titelman]
Runaway train	Elton John & Eric Clapton	08.1992	31[4]	-	Rocket EJS 29 [UK]	[written by Elton John, Bernie Taupin, Olle Romo][produced by Chris Thomas]
It' s probably me	Sting with Eric Clapton	08.1992	30[4]	-	A&M; AM 883 [UK]	[piosenka z filmu "Lethal weapon 3"][written by Eric Clapton , Michael Kamen , Sting][produced by Michael Kamen , Stephen McLaughlin ]
Layla [live acoustic]/Signe	Eric Clapton	10.1992	45[3]	12[20]	Duck/Reprise 18 787	[written by Eric Clapton , Jim Gordon][produced by Russ Titelman]
Motherless child/Driftin'	Eric Clapton	10.1994	63[4]	114[6]	Duck/Reprise 18 044	[written by Trad.,Robert Hicks][produced by Eric Clapton,Russ Titelman]
Love Can Build a Bridge	Eric Clapton	03.1995	1[1][15]	-	London COCD1	[silver-UK][written by Cher, Chrissie Hynde and Neneh Cherry with Eric Clapton][produced by Peter Asher]
Change the world/Danny boy	Eric Clapton	07.1996	18[17]	5[43]	Reprise 17 621	[gold-US][piosenka z filmu "Phenomenon"][written by Tommy Sims, Gordon Kennedy, Wayne Kirkpatrick][produced by Babyface]
My father' s eyes/Theme from a movie that never happened	Eric Clapton	03.1998	33[9]	-	Duck-Warners W 0443 [UK]	[written by Eric Clapton][produced by Simon Climie, Eric Clapton]
Circus/Tears in heaven	Eric Clapton	06.1998	39[5]	-	Duck-Warners W 0447 [UK]	[written by Eric Clapton][produced by Simon Climie, Eric Clapton]
Pilgrim	Eric Clapton	11.1998	170[1]	-	Duck-Warners [UK]	[written by Eric Clapton,Simon Climie][produced by Simon Climie, Eric Clapton]
Blue eyes blue	Eric Clapton	08.1999	94[1]	112[9]	Duck W 508CD	[piosenka z filmu "Runaway bride"][written by Diane Warren][produced by Rob Cavallo]
Forever man [How many times?]	Beatchuggers feat Eric Clapton	11.2000	26[2]	-	FFRR FX 386 [UK]	[written by Jerry Lynn Williams][produced by Lenny Waronker & Ted Templeman]

[gold-US][gold-UK][produced by Eric Clapton, Simon Climie]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Eric Clapton	Eric Clapton	09.1970	17[8]	13[30]	Atco 329	[produced by Delaney Bramlett]
Layla	Derek & The Dominoes	11.1970	-	16[65]	Atco 704 [US]	[gold][produced by Tom Dowd]
History of Eric Clapton	Eric Clapton	08.1972	20[6]	6[42]	Atco 803	[gold-US]
Eric Clapton at his best	Eric Clapton	10.1972	-	87[17]	Polydor 3503	[produced by Jimmy Miller]
Derek & The Dominoes in concert	Derek & The Dominoes	01.1973	-	20[21]	RSO 8800	[gold]
Clapton	Eric Clapton	02.1973	-	67[11]	Polydor 5526
Eric Clapton Rainbow Concert	Eric Clapton	09.1973	19[4]	18[14]	RSO 877	[silver-US][produced by Bob Pridden]
461 Ocean Boulevard	Eric Clapton	08.1974	3[19]	1[4][25]	RSO 4801	[gold-US][gold-UK][produced by Tom Dowd]
Layla [reissue]	Derek & The Dominoes	08.1974	-	107[10]	Polydor 3501	-
There' s one in every crowd	Eric Clapton	04.1975	15[8]	21[14]	RSO 4806	[silver-UK][produced by Tom Dowd]
E.C. Was here	Eric Clapton	09.1975	14[6]	20[13]	RSO 4809	[silver-UK][produced by Tom Dowd]
No reason to cry	Eric Clapton	09.1976	8[7]	15[21]	RSO 3004	[silver-UK][produced by Rob Fraboni]
Slowhand	Eric Clapton	11.1977	23[13]	2[74]	RSO 3030	[3x-platinium-US][gold-UK][produced by Glyn Johns]
Backless	Eric Clapton	12.1978	18[12]	8[37]	RSO RSD 5001	[platinum-US][silver-UK][produced by Glyn Johns]
Just one night	Eric Clapton	05.1980	3[12]	2[31]	RSO 4202	[gold-US][silver-UK][produced by Eric Clapton & Jon Astley]
Another ticket	Eric Clapton	03.1981	18[8]	7[21]	RSO 3095	[gold-US][produced by Tom Dowd]
Time pieces-The best of Eric Clapton	Eric Clapton	04.1982	20[37]	101[14]	RSO 3099	[7x-platinum-US][gold-UK][produced by Tom Dowd]
Money and cigarettes	Eric Clapton	02.1983	13[17]	16[19]	Duck 2 3773	[produced by Tom Dowd & Eric Clapton]
Backtrackin'	Eric Clapton	06.1984	29[16]	-	Starblend ERIC 1 [UK]	[silver-UK]
Behind the sun	Eric Clapton	03.1985	8[14]	34[28]	Duck 25 166	[platinum-US][produced by Eric Clapton, Phil Collins, Ted Templeman, Lenny Waronker]
August	Eric Clapton	12.1986	3[49]	37[34]	Duck 25 476	[gold-US][platinum-UK][produced by Eric Clapton, Phil Collins,Tom Dowd]
Crossroads	Eric Clapton	05.1988	-	34[26]	Polydor 83 5261	[3x-platinium-US][produced by Bill Levenson]
Journeyman	Eric Clapton	11.1989	2[34]	16[51]	Duck 26 074	[2x-platinium-US][platinum-UK][produced by Jill Dell'Abate & Russ Titelman]
The Layla sessions-20th Universary Edition	Eric Clapton	10.1990	-	157[5]	Polydor 847083
24 nights	Eric Clapton	10.1991	17[7]	38[19]	Duck 26 420	[gold-US][gold-UK][produced by Russ Titelman]
Rush	Eric Clapton	02.1992	-	24[31]	Reprise 26 794	[gold]
Unplugged	Eric Clapton	09.1992	2[160]	1[3][137]	Reprise 45 024	[10x-platinum-US][4x-platinum-UK][produced by Russ Titelman]
The cream of Eric Clapton [re-entry]	Eric Clapton	07.1993	25[71]	80[30][03.95]	-	[3x-platinum-UK]
From the cradle	Eric Clapton	09.1994	1[1][25]	1[1][41]	Reprise 45 735 [US]	[3x-platinium-S][gold-UK][produced by Eric Clapton, Russ Titelman]
August [re-entry]	Eric Clapton	03.1995	38[4]	-	-	-
Crossroads 2 [Live in the seventies]	Eric Clapton	04.1996	115[1]	137[1]	Chronicles 529305
Pilgrim	Eric Clapton	03.1998	6[27]	4[29]	Duck 46 577	[platinum-US][gold-UK][produced by Eric Clapton,Simon Climie]
Blues	Eric Clapton	07.1999	52[5]	52[9]	Polydor 547178	[gold-US]
Clapton chronicles-The best of Eric Clapton	Eric Clapton	10.1999	6[97]	20[28]	Duck 47 553	[platinium][2x-platinum-UK][produced by Babyface,Eric Clapton,Simon Climie,Phil Collins,Tom Dowd,Ted Templeman,Russ Titelman,Lenny Waronker]
Riding with The King	Eric Clapton & B.B.King	06.2000	15[35]	3[43]	Reprise 47 612	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Reptile	Eric Clapton	03.2001	7[11]	5[16]	Duck 47 966	[gold-US][gold-UK][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
One more car,One more rider-Live on tour 2001	Eric Clapton	11.2002	69[3]	43[9]	Duck 48 374	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Me And Mr Johnson	Eric Clapton	04.2004	10[10]	6[18]	Duck 48 423
Sessions For Robert J	Eric Clapton	02.2005	105[1]	172[2]	Duck 48 926	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
The Best Of Eric Clapton: 20th Century Masters The Millennium Collection	Eric Clapton	07.2005	-	143[5]	Chronicles 002759
Back home	Eric Clapton	09.2005	19[4]	13[14]	Duck 49395	[gold-US][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
The road to Escondido	J. J. Cale & Eric Clapton	11.2006	50[7]	13[14]	Reprise 9362444182	[gold-US][produced by J.J. Cale, Eric Clapton]
Complete Clapton	Eric Clapton	10.2007	2[25]	14[21]	Polydor 1746193	[2x-platinum-UK][gold-US][produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Live from Madison Square Garden	Eric Clapton	05.2009	40[2]	14[11]	Duck/Reprise 9362497988	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Clapton	Eric Clapton	10.2010	7[6]	-	Reprise 9362496359	[produced by Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Justin Stanley]
Play the Blues: Live from Jazz at Lincoln Center	Eric Clapton With Wynton Marsalis	09.2011	40[1]	31[7]	Rhino 8122797591	-
The Breeze: An Appreciation of JJ Cale	Eric Clapton	08.2014	3[7]	2[13]	Polydor 3786308	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Icon	Eric Clapton	08.2014	-	114[13]	Polydor 15401
Old Sock	Eric Clapton	04.2013	13[6]	-	Polydor 3733098	[produced by Eric Clapton, Doyle Bramhall II, Justin Stanley, Simon Climie]
Forever Man: The Best Of Eric Clapton	Eric Clapton	05.2015	8[7]	48[2]	Rhino 0093624927914	-
I Still Do	Eric Clapton	06.2016	6[5]	6[6]	Polydor 4786177	[produced by Glyn Johns]
Live in San Diego	Eric Clapton	10.2016	60[1]	-	Rhino 0093624918554	[produced by Simon Climie,Eric Clapton]
Happy Xmas	Eric Clapton	10.2018	97[1]	84[7]	Polydor 6792528	[produced by Eric Clapton, Simon Climie]
Nothing but the Blues	Eric Clapton	07.2022	44[1]	-	WEA 0093624906452	-

Edwyn Collins

Edwyn Collins  (ur. 23.08.1959r, Edynburg, Szkocja) - voc, g, b, k, dr; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań; aktor. Jego rodzice studiowali w akademii sztuk pięknych, ale tylko ojciec uzyskał dyplom (został wykładowcą w Duncan of Jordanstone College of Art, w późniejszych latach porzucił rodzinę). Jako chłopiec uczył się grać na skrzypcach. Rockiem zainteresował się w wieku czternastu lat pod wpływem płyty "Aladdin Sane" Davida Bowiego.

 

Debiutował w 1975r w zespole Machetes. Wkrótce potem stanął na czele innego - Orange Juice. Grając z nim, zyskał wprawdzie duże uznanie, ale nie popularność. I gdy w 1985r wytwórnia Polydor zerwała kontrakt, zmuszony był go rozwiązać. Zaszył się w wiejskiej chacie dziadka w Helmsdale w Szkocji, z dala od cywilizacji, by zastanowić się nad przyszłością (utrzymywał się wówczas z zasiłku dla bezrobotnych). Dopiero latem 1986r przypomniał się światu wyprzedanymi do ostatniego miejsca koncertami w londyńskim Bloomsbury Theatre. I na fali tego sukcesu podpisał niebawem kontrakt z firmą Elevation, utworzoną przez Alana McGee, szefa wytwórni Creation, we współpracy z Warner Brothers. 

Nagrał dla niej wszakże tylko dwa single - Don't Shilly Shally/If Ever You're Ready, wydany w maju 1987r (produkcja: Robin Guthrie z Cocteau Twins), i My Beloved Girl/Clouds (Fogging Up My Mind), wydany w listopadzie tego roku (wcześniej, latem 1984r, w czasach Orange Juice, zrealizował już jedną płytkę poza zespołem, zawierającą na stronie A przeróbkę ballady Pale Blue Eyes The Velvet Underground, a na stronie B utwór Bum; przygotował ją w duecie z Paulem Quinnem, byłym wokalistą Bourgie Bourgie, dla małej firmy Swamplands).
 

Zanim jego kariera nabrała tempa, firma Elevation ogłosiła upadłość, co oznaczało kolejny okres bezczynności. Dopiero w końcu 1978r udało mu się podpisać umowę z inną wytwórnią - Demon. 

Zrealizował; dla niej dwie następne małe płyty, Coffee Table Song/Judas In Blue Jeans (sarkastyczny portret dawnego idola - Davida Bowiego)/Out There z lipca 1989r i 50 Shades Of Blue/If Ever You're Ready, z października tego roku, oraz dwa albumy, "Hope And Despair" z maja 1989 i "Hellbent On Compromise" z października 1990r. Zaproponował urozmaicony, nieco staroświecki, zgrabny repertuar poprockowy z domieszką m.in. country i soulu, np. Coffee Table Song, 50 Shades Of Blue, You're Better Than You Know, The Beginning Of The End, It Might As Well Be You, Now That It's Love. Ale sukces odniósł dopiero po podpisaniu kontraktu z firmą Setanta.
 

Jego los odmieniły świetny album "Georgeous George" z sierpnia 1994r oraz jeden z towarzyszących mu singli, A Girl Like You/You're On Your Own z czerwca 1995r, nagrane z towarzyszeniem m.in. Claire Kenny - h oraz Paula Cooka - dr, znanego z The Sex Pistols. W nowych piosenkach doszukać się można było tych samych wpływów co dawniej - rocka spod znaku The Velvet Underground (The Campaign For Real Rock, Out Of This World), folku (Low Expectations, Subsidence), soulu [If You Could Love Me), country (North Of Heaven) czy zwykłego popu (It's Right In Front Of You). Ale utwory te, nieco przewrotne, jadowite, sarkastyczne (np. The Campaign For Real Rock, wyrażający rozczarowanie i zniechęcenie przemysłem muzycznym), miały w sobie o wiele więcej uroku niż wszystkie starsze kompozycje.
 

Nie powtórzyła tego sukcesu nowocześniejsza, ale bardziej rutynowa i kanciasta płyta "I'm Not Following You" z września 1997r (np. It's A Steal, The Magic Piper, No One Waved Goodbye, a także Seventies Night - wspólne nagranie z Markiem E. Smithem - voc z The Fall). Oprócz własnych piosenek umieścił na swoich singlach i albumach takie utwory, jak My Girl Has Gone Smokeya Robinsona, Time Of The Preacher Williego Nelsona i Won't Turn Back Vica Goddarda.
 

Dyskografię uzupełniają m.in. czwórka "Expressly" (Setanta, 1994), rzadka wersja You're On Your Own na "The Ruta 66 Album" (Capote, 1991), koncertowe wykonanie Don't Shilly Shally na "NME Presents Viva Eight Live At The Town And Country Club" (New Musical Express, 1992) oraz wspólne nagranie z Bernardem Butlerem ze Suede, In A Nutshell, na "Volume 13" (Volume, 1995).
 

Jako producent współpracował m.in. z Vikiem Goddardem oraz zespołami , Paul Quinn And The Independent Group, Rockingbirds, A House i Frank And The Walters. Jest też aktorem, zagrał m.in. główne role w dwóch serialach telewizji Channel 4: West Heath Yard (1999) i West Heath House (2000). 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Pale Blue Eyes/Burro	Paul Quinn And Edwyn Collins	08.1984	72[2]	-	Swamplands SWP 1	[written by Lou Reed][produced by Edwyn Collins ][oryginalnie nagrana przez Lou Reeda]
Don't Shilly Shally/If Ever You're Ready	Edwyn Collins	08.1987	93[1]	-	Elevation ACID 4	[written by Edwyn Collins][produced by Robin Guthrie]
My Beloved Girl/Clouds (Fogging Up My Mind)	Edwyn Collins	11.1987	84[3]	-	Elevation ACID 6	[written by Edwyn Collins][produced by Phil Thornalley]
Expressly EP.	Edwyn Collins	11.1994	42[6]	-	Setanta ZOP 001 CD1	-
If You Could Love Me	Edwyn Collins	03.1995	98[1]	-	Setanta ZOP 002T	[written by Edwyn Collins][produced by Edwyn Collins ]
A Girl Like You/You're On Your Own	Edwyn Collins	06.1995	4[20]	32[9]	Setanta ZOP 003	[gold-UK][written by Edwyn Collins][produced by Edwyn Collins ][piosenka z filmu "Empire Records"]
Keep On Burning	Edwyn Collins	03.1996	45[9]	-	Setanta ZOP 004 CD1	[written by Edwyn Collins][produced by Edwyn Collins ]
The Magic Piper (Of Love)	Edwyn Collins	08.1997	32[11]	-	Setanta SET 041T	[written by Edwyn Collins][produced by Edwyn Collins ][piosenka z filmu "Austin Powers"]
Adidas World/High Fashion	Edwyn Collins	10.1997	71[2]	-	Setanta SET 045	[written by Edwyn Collins][produced by Edwyn Collins ]
Johnny Teardrop	Edwyn Collins	10.2002	192[1]	-	Setanta SETCD 112	-
You'll Never Know (My Love)	Edwyn Collins	09.2007	139[1]	-	Heavenly HVN 158	[written by Edwyn Collins][produced by Edwyn Collins ]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gorgeous George	Edwyn Collins	07.1995	8[10]	183[4]	Setanta SET LP 14	[silver-UK][produced by Edwyn Collins]
I'm Not Following You	Edwyn Collins	09.1997	55[3]	-	Setanta SETLP 039	[produced by Edwyn Collins]
Home Again	Edwyn Collins	09.2007	90[1]	-	Heavenly HVNLP 62CD	[produced by Edwyn Collins]
Losing Sleep	Edwyn Collins	11.2010	54[1]	-	Heavenly HVNLP 81	[produced by Edwyn Collins]
Understated	Edwyn Collins	04.2013	66[1]	-	AED AEDEC 18CD	[produced by Edwyn Collins]