Donnie Brooks

Donnie Brooks (John Dee Abohosh,ur. 6 luty, 1936r -zm. 23 luty, 2007r),amerykański wokalista pop i rockabilly.Urodził się w Dallas w Teksasie,ale przeniósł się do Ventura w Kalifornii ,gdzie był adoptowany przez ojczyma przyjmując nazwisko John Faircloth.Podczas dorastania w Kalifornii uczył się śpiewu pod okiem nauczyciela,który wcześniej zajmował się Eddie Fischerem.Po ukończeniu nauki występuje w lokalnych klubach,targoewiskach i ślubach wykonując rock'n'rolla.W 1957r podpisuje kontrakt z wytwórnią Fable i debiutuje singlem "You Gotta Walk the Line" pod szyldem Johnny Faire.

 

W tym okresie nagrywa kilka niewielkich przebojów dla kilku małych wytwórni płytowych pod pseudonimami Johnny Jordan, Dick Bush, i Johnny Faire.Najlepiej sprzedawał się jego singiel "Bertha Lou" z początku 1959r,cover piosenki Clinta Millera,który trafił na ogólnokrajową listę bestsellerów.Dzięki swoim przyjaciołom,Dorsey'owi i Johnny'emu Burnette przetrwał w muzycznym biznesie i od końca 1959r nagrywa już jako Donny Brooks.O ile piosenka Li'l Sweetheart spotkała się z letnim przyjęciem,to wydany w marcu 1960r singiel "Mission Bell" wydany przez wytwórnię Era został dużym przebojem plasując się na 7 miejscu listy Billboard.
 

Następny dwustronny singiel "Doll House"/"Round Robin" trafił do Top40 w maju tego samego roku.Mimo,że Brooks kontunuował karierę nagraniową poprzez lata 70-te nigdy nie udało mu się powtórzyć wcześniejszych sukcesów.W 1971r grał rolę Chrystusa w rock operze "Truth of Truths" wydaną przez Oak Records na płycie.Często bierze udział w okolicznościowych turnee i koncertach razem z weteranami rocka.Zmarł na atak serca po długiej chorobie 23 lutego 2007r. 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Gotta Walk The Line / Make Up Your Mind Baby	Johnny Faire	11.1957	-	-	Fable 601	-
Bertha Lou / Till The Law Says Stop	Johnny Faire	12.1957	-	-	Surf SR 5019-45	-
Betcha I Getcha / I Fell For Your Line Baby	Johnny Faire	02.1958	-	-	Surf SR 5024-45	-
Sweet, Sweet, Sweet / Don't Cry Little Baby	Johnny Jordan	10.1958	-	-	Jolt 332	-
If You're Lookin' / Li'l Sweetheart	Donnie Brooks	08.1959	-	-	Era 3004	-
Sway And Move With The Beat / White Orchid	Donnie Brooks	09.1959	-	-	Era 3007	-
The Devil Ain't A Man / How Long	Donnie Brooks	03.1960	-	-	Era 3014	-
Mission Bell / Do It For Me	Donnie Brooks	05.1960	-	7[20]	Era 3018	-
Doll House / Round Robin	Donnie Brooks	10.1960	-	31[10] side B:115[1]	Era 3028	-
Memphis / That's Why	Donnie Brooks	02.1961	-	90[2]	Era 3042	-
Wishbone / All I Can Give	Donnie Brooks	05.1961	-	-	Era 3049	-
Boomerang / How Long	Donnie Brooks	07.1961	-	-	Era 3052	-
Sweet Lorraine / Up To My Ears	Donnie Brooks	09.1961	-	-	Era 3059	-
Goodnight Judy / Your Little Boy's Come Home	Donnie Brooks	11.1961	-	-	Era 3063	-
My Favorite Kind Of Face / He Stole Flo	Donnie Brooks	03.1962	-	-	Era 3071	-
Just A Bystander / Oh, You Beautiful Doll	Donnie Brooks	05.1962	-	-	Era 3077	-
Cries My Heart / It's Not That Easy	Donnie Brooks	12.1962	-	-	Era 3095	-
Gone / Girl Machine	Donnie Brooks	02.1964	-	-	Reprise 0261	-
Can't Help Lovin' You / Pickin' Up The Pieces	Donnie Brooks	10.1964	-	-	Reprise 0311	-
Hey, Little Girl / I Never Get To Love You	Donnie Brooks	.1965	-	-	Reprise 0363	-

Edgar Broughton Band

The Edgar Broughton Band, założony w Warwick w 1968 roku, był angielskim zespołem rockowym.  Zespół rozpoczął karierę jako grupa bluesowa pod nazwą The Edgar Broughton Blues Band, grając dla małej publiczności w regionie wokół ich rodzinnego miasta Warwick. Jednak kiedy zespół zaczął skłaniać się w stronę rodzącego się ruchu psychodelicznego, porzucił „Blues” ze swojej nazwy i muzyki.  

W 1968 roku zespół Edgar Broughton Band przeniósł się do Notting Hill Gate w Londynie w poszukiwaniu kontraktu nagraniowego i szerszej publiczności i został odebrany przez Blackhill Enterprises. Blackhill podpisał z nimi pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią rocka progresywnego EMI Harvest Records w grudniu 1968 roku. Ich pierwszym singlem był „Evil”/„Death of an Electric Citizen”, wydany w czerwcu 1969 roku, który był także pierwszym singlem wydanym przez Harvest . Po pierwszym singlu ukazał się pierwszy album Edgar Broughton Band, Wasa Wasa. 

 Wasa Wasa zachowała brzmienie mocno inspirowane bluesem, które było mocne i napędzane szorstkim stylem wokalnym Edgara Broughtona, podobnym do stylu Captain Beefheart i Howlin' Wolfa. The Broughtons podjęli próbę uchwycenia na płycie swojego brzmienia na żywo, organizując występ na Abbey Road 9 grudnia 1969 r. W tamtym czasie wydano tylko jeden utwór: wykonanie „Out Demons Out”, adaptacja piosenki The Fugs „Exorcising the Demons Out Of the Pentagon”, który stał się hymnem i zapowiedzią zespołu. Reszta nagrania zaginęła aż do ponownego odkrycia i wydania w zremiksowanej formie w 2004 roku jako Keep Them Freaks a Rollin': Live at Abbey Road 1969.  

Trasa koncertowa zespołu wzbudziła pewne kontrowersje ze względu na serię bezpłatnych koncertów w miejscach takich jak place zabaw dla dzieci oraz szereg przypadków zamieszek społecznych, które miały miejsce podczas ich występów. Do najbardziej znanych incydentów należał występ w Redcar, podczas którego między publicznością doszło do bójki, która zakończyła się brutalną interwencją policji, oraz występ w Keele, podczas którego publiczność zdewastowała salę farbą podarowaną jej przez zespół. Choć zespół zaprzeczył, jakoby zrobił cokolwiek, co mogłoby podżegać do któregokolwiek z tych incydentów (w przypadku Keele Edgar Broughton przyznał się do rozdawania publiczności farby, ale argumentował, że „nie kazaliśmy im nic z tym robić”), kilka miast zakazało koncerty grupy.

  Zespół Edgara Broughtona kontynuował nagrywanie, wydając wykonanie na żywo utworu „Out Demons, Out!” jako singiel (b/w „Momma's Reward (Keep These Freaks a Rollin')”), a następnie w czerwcu 1970 roku album Sing Brother Sing. Towarzyszył temu singiel „Up Yours!” / „Oficer Dan”), polemika na temat wyborów powszechnych w 1970 r., w której zadeklarowano zamiar wycofania się. Piosenka zawierała aranżację smyczkową Davida Bedforda. Ich kolejny singiel, „Apache Dropout”, był połączeniem „Apache” The Shadows z „Drop Out Boogie” Captain Beefheart. Jerry Lordan, kompozytor „Apache”, nalegał, aby tytuł brzmiał „Apache Dropout” zamiast oryginalnego „Dropout Apache”. Singiel osiągnął 33. miejsce  na brytyjskiej liście przebojów singli. 

 W 1971 roku zespół zdecydował, że istnienie potężnego trio jest ograniczone i poprosił Victora Unitta, który w międzyczasie grał w The Pretty Things, aby ponownie dołączył do zespołu. W maju w nowym składzie wydali swój trzeci album o tej samej nazwie, na którym znalazł się „Evening Over Rooftops” (ponownie ze smyczkami Davida Bedforda). Edgar Broughton Band zawierał ciężki blues, a nawet wpływy country. Po albumie ukazał się podwójnysingiel „Hotel Room” / „Call Me A Liar” na stronie A. Singiel nie znalazł się na listach przebojów, ale album sprzedawał się dobrze w całej Europie, zwłaszcza w Niemczech. 

 Po sukcesie trzeciego albumu Edgar Broughton Band przeniósł się do Devon, aby rozpocząć nagrywanie kolejnego albumu, In Side Out. Następnie w 1972 roku zespół nagrał swój piąty album, Oora; po wydaniu tego albumu Unitt opuścił zespół. W 1975 roku zespół podpisał kontrakt z NEMS. W tym samym roku John Thomas dołączył do zespołu na gitarze i nagrywał szósty album Broughtons, Bandages. Zawierało łagodniejszy dźwięk niż w poprzednich wydaniach. Krótko po wydaniu Bandages John Thomas odszedł i został zastąpiony przez Terry'ego Cottama. 

W 1976 roku, po nagraniu albumu koncertowego Live Hits Harder (który ukazał się dopiero w 1979r), zespół Edgar Broughton Band uległ rozwiązaniu. Jednak Edgar i Steve Broughton wraz z Grantem przegrupowali się jako The Broughtons, aby wydać Parlez-Vous English? w 1979 roku, z Tomem Nordonem i Petem Tolsonem (ex-Pretty Things) grającymi na gitarze oraz Richardem de Bastionem na klawiszach. Była to pierwsza przygoda zespołu z pełniejszym, bardziej orkiestrowym stylem ciężkiego rocka. Pete Tolson nie został zatrudniony po wydaniu albumu i został zastąpiony przez Johna Thomasa na następne dwa lata europejskiego tournee. Tom Nordon pojawia się ponownie wraz z klawiszowcami Duncanem Bridgemanem i Dennisem Haynesem na płycie Superchip wydanej w 1982 roku.  

Potem zespół ponownie się rozwiązał; nie nagrywał więcej materiałów studyjnych, ale rzadko koncertował w latach 80. i 90-tych. Mini-trasa koncertowa w 1989 roku obejmowała występ w The Oval w Londynie. Zespół ponownie się zreformował w 2006 roku, kiedy dołączył syn Edgara Luke, grający na klawiszach i gitarze, po tym, jak ponowne wydanie ich wcześniejszego katalogu pobudziło nowe zainteresowanie ich twórczością. Odbyli mini trasę koncertową po Anglii i Niemczech, a następnie w 2007 roku zakończyli europejską trasę koncertową, obejmującą występ na niemieckim festiwalu Burg Herzberg . Zespół Edgar Broughton Band rozpadł się ponownie w 2010 roku, a Edgar Broughton zdecydował się nadal występować jako artysta solowy. Steve Broughton zmarł 29 maja 2022 r.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Evil / Death of an Electric Citizen	Edgar Broughton Band	06.1969	-	-	Harvest HAR 5001	[written by R. E. Broughton][produced by Peter Jenner]
Out Demons Out / Momma's Reward (Keep Them Freaks A-Rollin')	Edgar Broughton Band	03.1970	39[5]	-	Harvest HAR 5015	[written by R. E. Broughton][produced by Peter Jenner]
Up Yours! / Officer Dan	Edgar Broughton Band	06.1970	-	-	Harvest HAR 5021	-
Apache Drop Out / Freedom	Edgar Broughton Band	01.1971	33[5]	-	Harvest HAR 5032	[written by Jerry Lordan, Edgar Broughton]
Hotel Room / Call Me a Liar	Edgar Broughton Band	06.1971	-	-	Harvest HAR 5040	[written by Edgar Broughton][produced by Peter Jenner]
Gone Blue/Something	Edgar Broughton Band	.1972	-	-	Harvest HAR 5049	[produced by Edgar Broughton Band]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wasa Wasa	Edgar Broughton Band	.1969	-	-	Harvest SHVL 757	[produced by Peter Jenner]
Sing Brother Sing	Edgar Broughton Band	06.1970	18[4]	-	Harvest SHVL 772	[produced by Peter Jenner]
Edgar Broughton Band	Edgar Broughton Band	06.1971	28[2]	-	Harvest SHVL 791	[produced by Peter Jenner]
In Side Out	Edgar Broughton Band	.1972	-	-	Harvest SHTC 252	[produced by Edgar Broughton Band]
Oora	Edgar Broughton Band	.1973	-	-	Harvest SHVL 810	[produced by Edgar Broughton Band]
Bandages	Edgar Broughton Band	05.1976	-	-	NEMS NEL 6006	[produced by Edgar Broughton Band]
Parlez-Vous English?	Edgar Broughton Band	.1979	-	-	Infinity	[produced by The Broughtons]
Superchip: The Final Silicon Solution?	Edgar Broughton Band	.1982	-	-	Sheet	[produced by Edgar Broughton Band]

Von Dexter

Von Dexter  ur. 9 grudnia 1912r · Aurora, Illinois, USA- zm. 4 lutego 1996r · Reinbeck, Iowa, USA jako LaVon Hawley Urbański .

  Von Dexter urodził się 9 grudnia 1912 roku w Aurorze w stanie Illinois. Później przeniósł się do Chicago, gdzie jego profesjonalna kariera muzyczna rozpoczęła się jeszcze w szkole, grając w chicagowskich barach i klubach nocnych. Po uzyskaniu dyplomu muzycznego na USC osiadł w Kalifornii i został dyrektorem naczelnym West Coast w NBC. 

 Od 1952 był dyrektorem naczelnym filmu Ralpha Edwardsa „This Is Your Life” i komponował muzykę do odcinków kilku seriali telewizyjnych. Po napisaniu muzyki do czterech filmów dla Williama Castle’a w latach 1958–61 Dexter cierpiał na chorobę dłoni, która spowodowała zesztywnienie palców. Uniemożliwiało to pisanie muzyki filmowej z odpowiednią szybkością. 

On i jego żona Catherine przeprowadzili się do Reinbeck w stanie Iowa, gdzie prowadzili wydawnictwo muzyczne Video Music. Po śmierci Von Dextera na chłoniaka 4 lutego 1996 r. Catherine kontynuowała działalność.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

Mr. Sardonicus 1961/ 13 duchów 13 Ghosts 1960/ Dom na Przeklętym Wzgórzu House on Haunted Hill 1959/ Mrowiec The Tingler 1959/ Dangerous Assignment 1952

David Buttolph

James David Buttolph Jr. (ur. 3 sierpnia 1902r - zm. 1 stycznia 1983r) był amerykańskim kompozytorem filmowym, który w swojej karierze napisał muzykę do ponad 300 filmów. Urodzony w Nowym Jorku Buttolph już w młodym wieku wykazywał talent muzyczny i ostatecznie formalnie studiował muzykę. Po uzyskaniu dyplomu muzycznego Buttolph przeniósł się do Europy w 1923 roku  i studiował w Austrii i Niemczech, utrzymując się jako pianista w nocnych klubach.

  Do Stanów Zjednoczonych wrócił w 1927 roku, a kilka lat później rozpoczął pracę w radiu NBC jako aranżer i dyrygent. W 1933 Buttolph przeniósł się do Los Angeles i rozpoczął pracę w filmach. Zdaniem wielu najlepszym dziełem Buttolpha była praca jako aranżer nad partyturą Alfreda Newmana do „Znaku Zorro” (1940).  

W połowie lat pięćdziesiątych Buttolph zaczął komponować muzykę dla telewizji, a najbardziej zapadającym w pamięć motywem przewodnim był telewizyjny western Maverick z Jamesem Garnerem w roli głównej, a ta sama muzyka pojawiła się w jego ścieżce dźwiękowej do filmu Samotny strażnik (1956). Nadal komponował muzykę dla telewizji, z których wiele to westerny, aż do przejścia na emeryturę w 1963 roku.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

The Man from Galveston (1963)/ PT 109 (1963)/ Guns of the Timberland (1960)/ The Horse Soldiers (1959)/ Westbound (1959)/ Onionhead (1958)/ The Deep Six (1958)/ The D.I. (1957)/ The Big Land (1957)/ The Burning Hills (1956)/ The Lone Ranger (1956)/ A Cry in the Night (1956)/ Santiago (1956)/ The Steel Jungle (1956)/ I Died a Thousand Times (1955)/ Jump Into Hell (1955)/ Secret of the Incas (1954)/ Riding Shotgun (1954)/ Phantom of the Rue Morgue (1954)/ The Bounty Hunter (1954)/ Crime Wave (1954)/ Thunder Over the Plains (1953)/ The Beast from 20,000 Fathoms (1953)/ South Sea Woman (1953)/ The System (1953)/ House of Wax (1953)/ The Man Behind the Gun (1953)/ My Man and I (1952)/ The Winning Team (1952)/ Carson City (1952)/ Talk About a Stranger (1952)/ This Woman Is Dangerous (1952)/ Lone Star (1952)/ Submarine Command (1951)/ Fighting Coast Guard (1951)/ The Enforcer (1951)/ Ten Tall Men (1951)/ Along the Great Divide (1951)/ Chain Lightning (1950)/ Montana (1950)/ Pretty Baby (1950)/ The Daughter of Rosie O'Grady (1950)/ Three Secrets (1950)/ Return of the Frontiersman (1950)/ Roseanna McCoy (1949)/ Look for the Silver Lining (1949)/ Story of Seabiscuit (1949)/ The Girl from Jones Beach (1949)/ One Sunday Afternoon (1949)/ John Loves Mary (1949)/ One Last Fling (1949)/ Colorado Territory (1949)/ June Bride (1948)/ Smart Girls Don't Talk (1948)/ To the Victor (1948)/ Kiss of Death (1947)/ The Foxes of Harrow (1947)/ Moss Rose (1947)/ Boomerang (1947)/ The Brasher Doubloon (1947)/ 13 Rue Madeleine (1946)/ Home Sweet Homicide (1946)/ It Shouldn't Happen to a Dog (1946)/ Somewhere in the Night (1946)/ Strange Triangle (1946)/ Johnny Comes Flying Home (1946)/ Shock (1946)/ The Spider (1945)/ The House on 92nd Street (1945)/ Within These Walls (1945)/ The Caribbean Mystery (1945)/ Junior Miss (1945)/ Nob Hill (1945)/ The Bullfighters (1945)/ Circumstantial Evidence (1945)/ The Big Noise (1944)/ Buffalo Bill (1944)/ Guadalcanal Diary (1943)/ Corvette K-225 (1943)/ Bomber's Moon (1943)/ Crash Dive (1943)/ Immortal Sergeant (1943)/ Thunder Birds (1942)/ Street of Chance (1942)/ Wake Island (1942)/ In Old California (1942)/ Moontide (1942)/ This Gun for Hire (1942)/ My Favorite Blonde (1942)/ Lady for a Night (1942)/ Bahama Passage (1941)/ Swamp Water (1941)/ Tobacco Road (1941)/ Star Dust (1940)/ Barricade (1939)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe Grammy

Leigh Harline

Leigh Adrian Harline (ur. 26 marca 1907r -zm.  10 grudnia 1969r) był amerykańskim kompozytorem filmowym i autorem tekstów.

Był znany ze swojego „muzycznego wyrafinowania wyjątkowo„ w stylu Harline’a ”, tkającego bogate gobeliny z poprawiającymi nastrój podkreśleniami i piszącego zapadające w pamięć melodie do animowanych filmów krótkometrażowych i filmów fabularnych”.
 

  Leigh Harline urodził się 26 marca 1907 r. w Salt Lake City w stanie Utah jako najmłodsze z 13 dzieci w rodzinie żołnierza Carla Härlina i jego żony Johanny Matyldy. Jego rodzice pochodzili ze wsi Härfsta w parafii Simtuna w Szwecji. Dołączyli do Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich w 1888 r. i przenieśli się do Salt Lake City w stanie Utah w 1891 r. W USA zmienili nazwisko na Harline. Leigh został ochrzczony jako członek Kościoła LDS w wieku ośmiu lat. 

 Harline jest absolwentem Uniwersytetu Utah i studiował grę na fortepianie i organach pod kierunkiem dyrygenta Mormon Tabernacle Choir J. Spencera Cornwall. W 1928 przeniósł się do Kalifornii i pracował w stacjach radiowych w San Francisco i Los Angeles jako kompozytor, dyrygent, aranżer, instrumentalista, piosenkarz i spiker. W 1931 roku zapewnił muzykę do pierwszej transkontynentalnej audycji radiowej, która pochodziła z Zachodniego Wybrzeża. Następnie został zatrudniony przez Walta Disneya, gdzie napisał ponad 50 utworów, w tym do serialu animowanego Silly Symphonies z lat trzydziestych XX wieku. Harline był współautorem muzyki i orkiestratorem muzyki Franka Churchilla i Paula Smitha specjalnie do pierwszego pełnometrażowego filmu animowanego Disneya Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków z 1937 roku. 

Królewna Śnieżka zawierała kilka klasycznych piosenek Churchilla i autora tekstów Larry'ego Moreya, w tym „I'm Wishing „, „Whistle While You Work”, „Heigh-Ho” i „Some Day My Prince Will Come”. Harline ponownie nawiązał współpracę ze Smithem, aby w 1940 roku skomponować muzykę do filmu Pinokio dla Disneya. Większość piosenek do filmu napisał także wraz z autorem tekstów Nedem Washingtonem. Film zdobył Oscara za najlepszą oryginalną ścieżkę dźwiękową, a Harline i Washington otrzymali Oscara za najlepszą oryginalną piosenkę za piosenkę „When You Wish Upon a Star”. Piosenka pojawiała się na początkowym logo Disneya od 1985 roku i służyła jako oficjalna piosenka przewodnia Walt Disney Company.  

Harline opuścił Disneya w 1941 roku, aby komponować dla innych studiów. Do jego filmów należą:  Mr. Bug Goes to Town (1941) dla głównego konkurenta Disneya Maxa Fleischera, a także  Road to Utopia (1945), Pan Blandings buduje swój dom marzeń (1948),  The Desert Rats (1953), The Enemy Below (1948). 1957), Ten North Frederick (1958), Warlock  (1959), Cudowny świat braci Grimm (1962), The Travels of Jaimie McPheeters (1963) i  7 Faces of Dr. Lao (1964). 

 Zmarł z powodu powikłań związanych z rakiem gardła 10 grudnia 1969 roku w Long Beach w Kalifornii i został pochowany na cmentarzu Valhalla Memorial Park.

 

 

                                                                                 Filmografia

The Goddess of Spring (1934)/ Snow White and the Seven Dwarfs (1937)/ Pinocchio (1940)/ Mr. Bug Goes to Town (1941)/ Johnny Come Lately (1943)/ Road to Utopia (1945)/ Crack-Up (1946)/ Nocturne (1946)/ The Bachelor and the Bobby-Soxer (1947)/ The Boy with Green Hair (1948)/ Every Girl Should Be Married (1948)/ Mr. Blandings Builds His Dream House (1948)/ It Happens Every Spring (1949)/ The Big Steal (1949)/ Monkey Business (1952)/ Pickup on South Street (1953)/ The Desert Rats (1953)/ Broken Lance (1954)/ House of Bamboo (1955)/ The Last Frontier (1955)/ Good Morning, Miss Dove (1955)/ 23 Paces to Baker Street (1956)/ The True Story of Jesse James (1957)/ Perry Mason (1957)/ The Wayward Bus (1957)/ The Enemy Below (1957)/ Ten North Frederick (1958)/ Man of the West (1958)/ The Remarkable Mr. Pennypacker (1959)/ Warlock (1959)/ Visit to a Small Planet (1960)/ The Honeymoon Machine (1961)/ The Wonderful World of the Brothers Grimm (1962)/ The Travels of Jaimie McPheeters (1963)/ 7 Faces of Dr. Lao (1963)/ Strange Bedfellows (1965)/

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1941 Best Music, Original Song Pinokio For the song "When You Wish Upon a Star" 1941 Best Music, Original Score Pinokio Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1963 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Wspaniały świat braci Grimm 1944 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Johnny włóczęga 1944 Best Music, Scoring of a Musical Picture The Sky's the Limit 1943 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Duma Jankesów 1943 Best Music, Scoring of a Musical Picture Moja najmilsza 1938 Best Music, Score Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Leigha Harline na listach przebojów

[with Ned Washington] .1940 Give a Little Whistle Cliff Edwards 16.US .1940 When You Wish upon a Star Cliff Edwards 10.US .1940 When You Wish upon a Star The Glenn Miller Orchestra 1.US 04/1940 When You Wish upon a Star Guy Lombardo and His Royal Canadians 4.US 04/1960 When You Wish upon a Star Dion & The Belmonts 30.US [with Mort Greene] 07/1946 From This Day Forward Frank Sinatra 18.US

David Raksin

David Raksin (ur. 4 sierpnia 1912r - zm. 9 sierpnia 2004r)   był amerykańskim kompozytorem znanym ze swojej twórczości filmowej i telewizyjnej. Mając na swoim koncie ponad 100 ścieżek dźwiękowych do filmów i 300 do programów telewizyjnych, zyskał miano „Dziadka Muzyki Filmowej”

  David Raksin urodził się w Filadelfii w Pensylwanii w Stanach Zjednoczonych  w rodzinie żydowskiej (o rosyjskim pochodzeniu). Jego ojciec był dyrygentem orkiestry. Raksin grał zawodowo w zespołach tanecznych, uczęszczając do Central High School of Philadelphia. Następnie studiował kompozycję u Harla McDonalda na Uniwersytecie Pensylwanii, a później u Isadore Freed w Nowym Jorku i Arnolda Schönberga w Los Angeles. W Nowym Jorku Raksin pracował jako aranżer w Harms/Chappell. 

 Jednym z jego najwcześniejszych zadań filmowych był asystent Charliego Chaplina przy komponowaniu ścieżki dźwiękowej do Modern Times (1936). Być może najlepiej zapamiętano go dzięki muzyce do filmu Laura (1944). Motyw muzyczny do filmu „Laura” z tekstem Johnny'ego Mercera stał się wielkim hitem. Za życia Raksina „Laura” była drugą najczęściej nagrywaną piosenką w historii, po „Stardust” Hoagy'ego Carmichaela i Mitchella Parisha. Piosenka przewodnia Raksina „The Bad and the Beautiful” (zwana także „Love is For the Very Young”) do filmu The Bad and the Beautiful  z 1953 r. również była hitem, choć nie tak popularna jak „Laura” . Raksin nalegał, aby piosenka została wydana jako instrumentalna, ponieważ nie podobało mu się dzielenie dochodów z „Laury” z autorem tekstów. Motyw Raksina do „The Bad and the Beautiful” początkowo nie spodobał się reżyserowi filmu Vincente Minnelli i producentowi Johnowi Housemanowi, ale przed odrzuceniem uratowała go interwencja Adolpha Greena i Betty Comden, którym obojgu się spodobała.  

Od tego czasu temat ten był chwalony przez Stephena Sondheima, Leonarda Rosenmana, Richarda Rodneya Bennetta i Alexandra Courage. Sondheim podobno nazwał to „jednym z najlepszych tematów, jakie kiedykolwiek napisano w filmach”. Raksin napisał także muzykę do filmu „Oddzielne stoły” z 1958 roku, za który był nominowany do Oscara. W latach sześćdziesiątych Raksin napisał piosenkę przewodnią do serialu telewizyjnego „Ben Casey” i napisał muzykę do pilota. W późniejszym życiu Raksin wykładał na Uniwersytecie Południowej Kalifornii i Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles. 

 Raksin zmarł w 2004 roku w wieku 92 lat. W chwili jego śmierci ogłoszono, że Raksin ukończył swoją autobiografię zatytułowaną If I Say So Myself. Książka została ostatecznie opublikowana pod tytułem The Bad and the Beautiful: My Life in a Golden Age of Film Music. W 2012 roku otrzymał nagrodę za całokształt twórczości dla byłego kompozytora filmowego.  Jego syn Alex jest autorem artykułów redakcyjnych „Los Angeles Times”, zdobywcą nagrody Pulitzera.

                                                                                 Filmografia

The Day After (1983)/ The Ghost of Flight 401 (1978)/ Glass Houses (1972)/ What's the Matter with Helen? (1971)/ The Over-the-Hill Gang Rides Again (1970)/ Will Penny (1968)/ A Big Hand for the Little Lady (1966)/ Love Has Many Faces (1965)/ Sylvia (1965)/ Invitation to a Gunfighter (1964)/ The Patsy (1964)/ Two Weeks in Another Town (1962)/ Too Late Blues (1961)/ Night Tide (1961)/ Pay or Die (1960)/ Al Capone (1959)/ Separate Tables (1958)/ Twilight for the Gods (1958)/ Until They Sail (1957)/ Gunsight Ridge (1957)/ Man on Fire (1957)/ The Vintage (1957)/ Bigger Than Life (1956)/ Hilda Crane (1956)/ Jubal (1956)/ Seven Wonders of the World (1955)/ The Big Combo (1955)/ Suddenly (1954)/ Apache (1954)/ The Unicorn in the Garden (1953)/ The Bad and the Beautiful (1952)/ Madeline (cartoon) (1952)/ Carrie (1952)/ Pat and Mike (1952)/ The Man with a Cloak (1951)/ Across the Wide Missouri (1951)/ Kind Lady (1951)/ The Next Voice You Hear... (1950)/ The Magnificent Yankee (1950)/ Whirlpool (1950)/ Force of Evil (1948)/ Apartment for Peggy (1948)/ Fury at Furnace Creek (1948)/ Daisy Kenyon (1947)/ Forever Amber (1947)/ The Secret Life of Walter Mitty (1947)/ Smoky (1946)/ Fallen Angel (1945)/ Laura (1944)/ Tampico (1944)/ City Without Men (1943)/ The Men in Her Life (1941)/ The Adventures of Sherlock Holmes (1939)/ Stanley and Livingstone (1939)/ The Hound of the Baskervilles (1939)/ Modern Times (arranger) (1936)

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1959 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Osobne stoliki 1948 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture Wieczna Amber Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Davida Raksina na listach przebojów

[with Johnny Mercer] 04/1945 Laura Jerry Wald and His Orchestra 8.US 04/1945 Laura Woody Herman and His Orchestra 4.US 04/1945 Laura Freddy Martin and His Orchestra 6.US 05/1945 Laura Dick Haymes 9.US 06/1945 Laura Johnnie Johnston 5.US 08/1951 Laura Stan Kenton and His Orchestra 12.US [with Kermit Goell] 02/1946 Slowly Kay Kyser and His Orchestra 11.US 02/1946 Slowly Dick Haymes 12.US [solo] 05/1962 Theme from Ben Casey Valjean 28.US

Lionel Newman

Lionel Newman (urodzony 14 stycznia 1916r w New Haven w stanie Connecticut, zm. 3 lutego 1989r w Los Angeles w Kalifornii) był nagrodzonym Oscarem amerykańskim kompozytorem filmowym, reżyserem muzycznym i dyrygentem. Był bratem kompozytora filmowego Alfreda Newmana i wujem Randy'ego Newmana, Davida Newmana i Thomasa Newmana. 

 

  Newman dorastał jako jedno z dziesięciorga dzieci w rodzinie rosyjskich imigrantów. W wieku 16 lat przeprowadził się do Hollywood, gdzie dostał pracę jako dyrygent w teatrze Earla Carrolla. Pracując tam poznał siostrzenicę właściciela teatru Beverly Carroll, która później została jego żoną. W latach trzydziestych akompaniował Mae West jako pianista podczas jej występów. W 1939 roku stworzył piosenkę przewodnią „The Cowboy and the Lady” do westernu Gary’ego Coopera „My Man the Cowboy”, przy którym jego brat Alfred pracował jako kompozytor filmowy. Za ten tytuł otrzymał swoją pierwszą nominację do Oscara w 1939 roku; nominowana była także ścieżka dźwiękowa jego brata. 

 

 Po pomyślnym odbyciu stażu dostał w 1943 roku pracę w 20th Century Fox, gdzie współpracował ze swoim bratem Alfredem. Jego pierwszym dziełem filmowym była niewymieniona w czołówce kompozycja dodatkowej muzyki do filmu Immortal Sergeant z tego samego roku. Później pracował jako dyrygent i dyrektor muzyczny przy takich filmach jak Pocałunek śmierci, Byłem męską panną młodą narzeczoną wojenną i Trójka wróciła do domu. W 1959 roku został dyrektorem muzycznym oddziału telewizyjnego 20th Century Fox i nadzorował między innymi seriale Time Tunnel, Lost in Space, Batman i The Seaview. Później jako starszy wiceprezes stał na czele całego działu muzycznego Foxa.  

 

Aż do przejścia na emeryturę w 1985 roku Newman przepracował w sumie 46 lat dla 20th Century Fox i pracował przy ponad 200 filmach jako reżyser muzyczny, kompozytor i dyrygent. Jako dyrektor muzyczny nadzorował m.in. Johna Williamsa przy trylogii Gwiezdne Wojny i Jerry'ego Goldsmitha przy Star Trek: The Movie. W sumie Newman był nominowany do Oscara jedenaście razy. W swojej ostatniej nominacji w 1969 roku otrzymał nagrodę za film Hello, Dolly. Newman doznał zatrzymania akcji serca i zmarł w 1989 roku. Pozostawił żonę i trzy córki.

 

                                                                                 Filmografia

1943 He Hired the Boss /1950 The Jackpot /1953 The Silver Whip / Powder River / Gentlemen Prefer Blondes / 1954 Siege at Red River / Princess of the Nile / The Gambler from Natchez / There's No Business Like Show Business / 1956 The Killer Is Loose / The Proud Ones / A Kiss Before Dying / The Last Wagon / Love Me Tender / The Girl Can't Help It / 1957 The Way to the Gold / Bernardine / Kiss Them for Me / 1958 Sing, Boy, Sing / The Bravados / Mardi Gras / 1959 Compulsion / Say One for Me / 1960 Let's Make Love / North to Alaska / 1963 Move Over, Darling / 1964 The Pleasure Seekers / 1965 Do Not Disturb Ralph Levy/ 1967 The St. Valentine's Day Massacre / 1968 The Boston Strangler / 1969 Desperate Mission / Hello Dolly

                                                    Awards

Oscar [Muzyka filmowa] 1970 Best Music, Score of a Musical Picture (Original or Adaptation) Hello, Dolly! Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1968 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment Doktor Dolittle 1966 Best Music, Scoring of Music, Adaptation or Treatment The Pleasure Seekers 1961 Best Music, Scoring of a Musical Picture Pokochajmy się 1960 Best Music, Scoring of a Musical Picture Say One for Me 1959 Best Music, Scoring of a Musical Picture Mardi Gras 1957 Best Music, Scoring of a Musical Picture The Best Things in Life Are Free 1955 Best Music, Scoring of a Musical Picture Nie ma jak show biznes 1952 Best Music, Original Song Golden Girl For the song "Never" 1951 Best Music, Scoring of a Musical Picture I'll Get By 1939 Best Music, Original Song Kowboj i dama For the song "The Cowboy and the Lady". Golden Globe Grammy

                                         Kompozycje Lionela Newmana na listach przebojów

[with Dorcas Cochran] 01/1949 Again Vera Lynn 23.US 04/1949 Again Mel Tormé 3.US 04/1949 Again Vic Damone 6.US 04/1949 Again Gordon Jenkins and His Orchestra 2.US 05/1949 Again Art Mooney 7.US 05/1949 Again Doris Day 2.US 06/1949 Again Tommy Dorsey and His Orchestra 6.US 11/1962 Again The Lettermen 120.US 04/1964 Again James Brown 107.US 03/1994 Again / I Want You Juliet Roberts 33.UK [with Haven Gillespie] 09/1953 Kiss Dean Martin 5.US [with Ken Darby] .1954 River of No Return Marilyn Monroe 30.US [solo] 07/1956 Theme from The Proud Ones Nelson Riddle 39.US 08/1956 Theme from The Proud Ones Lionel Newman and His Orchestra 72.US 08/1956 Theme from The Proud Ones Leroy Holmes and His Orchestra 95.US 08/1960 Theme from Adventures in Paradise Jerry Byrd 97.US

Benjamin Frankel

 Benjamin Frankel (urodzony 31 stycznia 1906r w Londynie; zm. 12 lutego 1973r Londyn) był kompozytorem angielskim.

 Frankel urodził się w rodzinie polsko-żydowskiej. Już w młodym wieku uczył się gry na skrzypcach i wykazał się sporym talentem. W wieku 14 lat jego umiejętności pianistyczne zwróciły uwagę Victora Benhama, który przekonał rodziców, aby pozwolili mu studiować muzykę w pełnym wymiarze godzin. W 1922 spędził kilka tygodni w Niemczech, ale wkrótce wrócił do Londynu, gdzie otrzymał stypendium Worshipful Company of Musicians. Później próbował swoich pierwszych poważnych kompozycji, zarabiając na życie jako skrzypek jazzowy, pianista i aranżer. 

 Na początku lat trzydziestych Frankel stał się bardzo poszukiwanym aranżerem i dyrektorem muzycznym w Londynie; W 1944 roku porzucił pracę sceniczną, ale do śmierci zajmował się komponowaniem muzyki filmowej, pisząc ponad 100 partytur w tym gatunku. Frankel dał się poznać także jako poważny kompozytor po II wojnie światowej. Jego pierwszym dziełem, które zyskało sławę, był Koncert skrzypcowy, poświęcony pamięci 6 milionów Żydów zamordowanych w czasie Holokaustu, zamówiony na Festiwal Brytyjski w 1951 roku, którego prawykonanie wykonał Max Rostal.  

Do najbardziej znanych dzieł Frankela zalicza się cykl 5 kwartetów smyczkowych i 8 symfonii oraz koncerty na skrzypce i altówkę; Jego najbardziej znanym dziełem jest chyba I Sonata na skrzypce solo, która, podobnie jak koncerty, jest efektem długiej współpracy z Maxem Rostalem. W ciągu ostatnich 15 lat życia Frankel wypracował sobie osobisty styl stosowania techniki dwunastotonowej, zachowując jednak punkty styczności z tonalnością. Frankel zmarł podczas pracy nad trzyaktową operą Marching Song i dziewiątą symfonią zamówioną przez BBC; 

Jego twórczość pozostawała w dużej mierze niezauważona przez następne 20 lat, aż niemiecka wytwórnia płytowa cpo (Classic Production Osnabrück, obecnie kupiona przez jpc) nie nagrała jego wszystkich utworów we współpracy z Australian Broadcasting Corporation. Nagrania dokonała Queensland Symphony Orchestra pod dyrekcją Wernera Andreasa Alberta. Pod koniec 1996 roku Frankel został Kompozytorem Tygodnia BBC.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

Radio Parade of 1935 (1935)/ No Monkey Business (1935)/ Music Hath Charms (1935)/ Love in Exile (1936)/ Public Nuisance No. 1 (1936)/ Flight from Folly (1945)/ The Seventh Veil (1945)/ The Years Between (1946)/ Dear Murderer (1947)/ Night Beat (1947)/ Bond Street (1948)/ Daybreak (1948)/ London Belongs to Me (1948)/ Trottie True (1948)/ The Chiltern Hundreds (1949)/ Give Us This Day (1949)/ Double Confession (1950)/ So Long at the Fair (1950)/ Night and the City, UK version (1950)/ The Clouded Yellow (1951)/ The Man in the White Suit (1951)/ Appointment with Venus (1951)/ Mr. Denning Drives North (1951)/ The Importance of Being Earnest (1952)/ The Net (1953)/ Always a Bride (1953)/ Malaga (1954)/ The Young Lovers (1954)/ Up to His Neck (1954)/ Aunt Clara (1954)/ A Kid for Two Farthings (1955)/ Storm Over the Nile (1955)/ The End of the Affair (1955)/ Footsteps in the Fog (1955)/ The Prisoner (1955)/ The Iron Petticoat (1956)/ Brothers in Law (1957)/ Happy Is the Bride (1958)/ Orders to Kill (1958)/ I Only Arsked! (1958)/ Libel (1959)/ Summer of the Seventeenth Doll (1959)/ Surprise Package (1960)/ The Curse of the Werewolf (1961)/ Guns of Darkness (1962)/ The Old Dark House (1963)/ The Night of the Iguana (1964)/ Battle of the Bulge (1965)/

Kenneth Victor Jones

 

Kenneth Victor Jones (urodzony 14 maja 1924r w Bletchley w Wielkiej Brytanii - zm. 2 grudnia 2020r) był brytyjskim muzykiem, nauczycielem muzyki, kompozytorem i kompozytorem filmowym.
 

 Kariera artystyczna Jonesa rozpoczęła się w południowo-angielskim hrabstwie Kent pod czujnym okiem swojego nauczyciela, dyrektora chóru Sir Sydneya Nicholsona. Następnie w 1938 roku udał się na stypendium do King's School w Canterbury, aż do czasu przeniesienia tej placówki dydaktycznej do Kornwalii podczas nalotów niemieckich bombowców na południową Anglię. Pomimo okoliczności wojennych Jones wciąż znajdował wystarczająco dużo czasu na naukę gry na fortepianie, organach i klawiaturze.  

W wieku 17 lat zgłosił się na ochotnika do Królewskich Sił Powietrznych, które wysłały go do Queen's College w Oksfordzie na sześciomiesięczny kurs studiowania muzyki i filozofii. Następnie został rozmieszczony jako nawigator na łodziach latających Sunderland w Afryce i na Dalekim Wschodzie. Na krótko przed zakończeniem wojny, w marcu 1945 r., Jones ożenił się. W 1947 roku Kenneth Victor Jones rozpoczął studia w Royal College of Music w London-Kensington, aby studiować kompozycję, dyrygenturę, grę na fortepianie i organach. Stypendium umożliwiło mu także dalsze trzyletnie studia w Rzymie i Sienie.  

Tak gruntownie wyszkolony Kenneth V. Jones na początku lat pięćdziesiątych otrzymywał oferty zarówno od Shepperton Studios, jak i London Symphonic Players. Początkowo uczył śpiewaków i innych wykonawców, a w połowie lat pięćdziesiątych zaczął także komponować muzykę filmową. Kontynuował także pracę na innych polach muzycznych, m.in. jako organista w krematorium i dyrygent w Filharmonii. W tych latach został ojcem córki Frances (ur. 1949) i syna Anthony'ego (ur. 1953). 

Od 1956 roku Kenneth Jones zaczął regularnie pisać muzykę filmową przez około dekadę. W 1958 otrzymał profesurę w Royal College of Music i w tym samym roku założył Metropolitan Symphony Orchestra. Kiedy szkoła przygotowawcza jego syna Anthony'ego w Rokeby miała zostać zamknięta z powodu trudności finansowych w 1966 r., Jones zebrał i przekazał 50 000 funtów, aby temu zapobiec i pomógł założyć Rokeby Educational Trust. 

Pod koniec lat 70-tych Jones stracił zainteresowanie kompozycją filmową i na początku kolejnej dekady zwrócił się ku zupełnie innym dziedzinom muzycznym i artystycznym. Na początku 2018 roku ukazał się siedmiominutowy dokument, w którym Jones podał informacje na temat swojej kompozycji do horroru Frankenstein 70 - Potwór z ognistym pazurem.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

Sea Wife (1957)/ Fire Down Below (1957)/ How to Murder a Rich Uncle (1957)/ High Flight (1957)/ No Time to Die (1958)/ The Bandit of Zhobe (1959)/ Ferry to Hong Kong (1959)/ The Siege of Pinchgut (1959)/ Jazz Boat (1960)/ Oscar Wilde (1961)/ The Girl on the Boat (1961)/ The Brain (1962)/ Cairo (1963)/ Psyche 59 (1964)/ The Tomb of Ligeia (1964)/ Maroc 7 (1967)/ The Projected Man (1967)/ Whoever Slew Auntie Roo? (1971)/ Tower of Evil (1972)/ Paganini Strikes Again (1973)/ Professor Popper's Problem (1974)/ Blind Man's Bluff (1977)/ The Brute (1977)/ Leopard in the Snow (1978)

Edwin Astley

Edwin Thomas „Ted” Astley (ur. 12 kwietnia 1922r-zm. 19 maja 1998r) był brytyjskim kompozytorem. Jego najbardziej znanymi dziełami są motywy i partytury brytyjskiej telewizji, w szczególności główne motywy do filmów The Saint, Danger Man i The Baron. Z sukcesem zdywersyfikował także muzykę w kierunku symfonicznego popu, a aranżacja motywu przewodniego do utworu The Saint, ponownie nagranego przez Orbital, osiągnęła trzecie miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli.
 

Astley urodził się w Warrington w Lancashire jako syn Lawrence'a Astleya i Mary Alice Pester. Służył podczas II wojny światowej jako muzyk w zespole Royal Army Service Corps, grając dla żołnierzy na saksofonie i klarnecie. 

  Na początku lat pięćdziesiątych Astley aranżował dla Geraldo. Jego piosenka „I Could Never Tell” została napisana przez Edwina i Billy'ego Bowena jako zgłoszenie do konkursu pisania piosenek, gdy obaj służyli w wojsku. Edwin zdobył nagrodę w wysokości 250 funtów, a później wykorzystał te pieniądze na opłacenie ślubu z Hazel Balbirnie. „I Could Never Tell” został później nagrany przez Verę Lynn i Richarda Taubera. Jego własny zespół, Ted Astley Orchestra, stał się dobrze znany w północnej Anglii  i pisał piosenki dla takich wykonawców jak Anne Shelton. Napisał muzykę do wielu brytyjskich seriali telewizyjnych z lat 50. i 60-tych XX wieku, w tym muzykę okazjonalną do The Champions i tytułów otwierających Przygody Robin Hooda (z wyjątkiem tytułów końcowych), Danger Man  (znany jako Secret Agent w Ameryce Północnej, gdzie dodano nową graficzną sekwencję napisów początkowych, zawierającą piosenkę Secret Agent Man autorstwa P.F. Sloana i Steve'a Barriego, po której pojawiły się oryginalne angielskie napisy końcowe z motywem przewodnim Astley's High Wire),  Department S, Randall i Hopkirk , Święty, Droga Gideona i Baron.  

Wszystkie te programy były produkcjami ITC Entertainment. Astley napisał także muzykę na orkiestrę i „operę” do wersji Upiora w operze (1962) dla Hammer Films. Astley napisał dwie aranżacje własnego tematu dla The Saint, powolną wersję używaną w czarno-białych odcinkach oraz bardziej dynamiczną aranżację tego samego tematu w odcinkach kolorowych. Następnie napisał drugi motyw, wykorzystany w drugim sezonie kolorowych odcinków, oparty na własnej muzyce Leslie Charterisa, która była wcześniej wykorzystywana w filmach i radiu. Temat Charterisa otworzyłby także główny temat na Return of the Saint i zamknął temat dla jego filmów telewizyjnych The Saint z Simonem Duttonem w roli głównej (żaden z nich nie został skomponowany przez Astleya); jednakże oryginalny motyw Świętego Astleya został wybrany do filmu o tym samym tytule. 

 Astley napisał także dwa motywy dla Danger Man - jeden dla 30-minutowego serialu nadawanego w latach 1960–1962 zatytułowanego „The Danger Man Theme” oraz nowy temat dla 60-minutowego serialu (1964–68) zatytułowany „High Wire”. Astley został poproszony o napisanie muzyki do The Prisoner, ale musiał się wycofać, ponieważ czuł, że nie będzie w stanie stworzyć wizji Patricka McGoohana dotyczącej ścieżki dźwiękowej - ponieważ McGoohan był zbyt zajęty, aby odbywać z nim spotkania. Jednak Astley pokazał swoją różnorodność, pisząc muzykę do serialu dokumentalnego BBC Sir Kennetha Clarka „Civilization” (1969) i pisząc muzykę do kilku brytyjskich filmów o transporcie, w tym Diesel Train Ride (1959), Broad Waterways (1959/60) i The Signal Engineers (1962).  

W 1997 roku Astley znalazł się na trzecim miejscu brytyjskiej listy przebojów singli jako kompozytor utworu „The Saint”, 33 lata po jego napisaniu, który został wznowiony przez Orbital na potrzeby nowego filmu o Saint.Jego ostatnim dziełem była symfoniczna interpretacja muzyki Who z 1998 roku zatytułowana Who's Serious: The Symphonic Music of the Who, będąca następcą Symphonic Music of the Rolling Stones z 1995 roku. 

  Rzeczywisty dorobek Astleya jest dość skąpy i obejmuje kilka singli i albumów z muzyką z The Saint i Danger Man. Były one dostępne tylko w Stanach Zjednoczonych do 1997 r., kiedy to zorganizował wydawanie płyt CD w Wielkiej Brytanii, gdzie albumy były drogimi przedmiotami kolekcjonerskimi. Inne nagrania obejmowały ścieżkę dźwiękową do „International Detective”, kilka płyt bibliotecznych, które były jedynie półoficjalne, oraz serię albumów wydanych przez London Symphony Orchestra, na których znalazły się jego utwory. Niedawno kompletne nagrania partytury do Randalla i Hopkirka (Deceased) zostały wydane przez Network DVD w Wielkiej Brytanii. Zestaw składający się z trzech płyt zawierał ponad dwieście nagranych fragmentów muzycznych z serialu oraz książkę zawierającą szczegółowe informacje na temat produkcji muzycznej. W 1977 roku Astley napisał muzykę orkiestrową do utworu Street in the City, który znalazł się na albumie Rough Mix Pete’a Townshenda i Ronniego Lane’a. 

  Astley poślubił Hazel Balbirnie w 1945 roku i miał pięcioro dzieci. Ich najstarsza córka, Karen, poślubiła Pete'a Townshenda. Ich syn, Jon Astley, wyprodukował i zremasterował reedycje The Who. Córka Virginia Astley jest piosenkarką i autorką tekstów. Jego pozostałe dzieci to bliźniaczka Wirginii Alison i syn Gareth. Astley przeszedł na emeryturę pod koniec lat 70-tych i zmarł w 1998 r.

 

 

 

                                                                                 Filmografia

Devil Girl from Mars (1954)/ The Gay Dog (1954)/ The Happiness of Three Women (1954)/ The Crowded Day (1954)/ The Hornet's Nest (1955)/ You Lucky People (1955)/ Fun at St. Fanny's (1955)/ The Case of the Mukkinese Battle-Horn (1956)/ Kill Her Gently (1957)/ At the Stroke of Nine (1957)/ The Woman Eater (1958)/ Dublin Nightmare (1958)/ Naked Fury (1959)/ The Man Who Liked Funerals (1959)/ The Giant Behemoth (1959)/ The Mouse That Roared (1959)/ The Day They Robbed the Bank of England (1960)/ Passport to China (1961)/ Follow That Man (1961)/ A Matter of WHO (1961)/ The Phantom of the Opera (1962)/ The World Ten Times Over (1963)/ The Syndicate (1968)/ Digby, the Biggest Dog in the World (1973)