Z archiwum...rocka

sobota, 1 lipca 2023

Sweet Inspirations

The Sweet Inspirations to amerykańska dziewczęca grupa R&B, znana głównie z pracy jako chórki przy nagraniach studyjnych dla innych artystów R&B i rocka. Członkiem założycielem grupy była Dionne Warwick, którą później zastąpiła jej ciotka Cissy Houston.

The Sweet Inspirations zostało założone przez byłych członków The Drinkard Singers, długo działającej grupy śpiewającej gospel, do której należała Cissy Houston (z domu Drinkard), matka Whitney Houston i Lee Warwick, siostra Cissy i matka członków Sweet Inspirations Dee Dee i Dionne Warwick. Jako grupa towarzysząca, Sweet Inspirations cieszyła się dużym zainteresowaniem wśród producentów, wydawców, artystów i autorów piosenek na początku lat 60-tych. Oryginalny skład obejmował Doris Troy i dwie siostry Warwick, Dionne i Dee Dee.

Zarówno Troy, jak i Dionne Warwick cieszyły się karierą solową z hitami z 1963 roku, odpowiednio „Just One Look” i „Don't Make Me Over”, na których można usłyszeć Sweet Inspirations. W tym czasie Sylvia Shemwell (siostra Judy Clay) zastąpiła Troy, a Cissy Houston zastąpiła Dionne, z Dee Dee Warwick jako oficjalnym liderem grupy.

Grupa śpiewała chórki dla wielu gwiazd, w tym Solomona Burke'a, Arethy Franklin, Wilsona Picketta i Esther Phillips. Dee Dee odeszła w 1965 roku, kiedy jej kariera solowa zaczęła się rozwijać. Została zastąpiona przez Myrnę Smith. Wkrótce potem do zespołu dołączyła Estelle Brown i ustalono skład, który miał stać się grupą nagraniową w Atlantic. Podczas sesji nagraniowej 28 marca 1967 roku Sweet Inspirations dostarczyło chórki dla Van Morrisona w jego klasycznym hicie „Brown Eyed Girl”. Został wydany w czerwcu 1967 roku i osiągnął 10. miejsce na liście Billboard Hot 100. W październiku 2007 roku Morrison otrzymał od BMI certyfikat Million-Air za 8 milionów odtworzeń „Brown Eyed Girl”.

The Sweet Inspirations po raz pierwszy nagrał samodzielnie w kwietniu 1967 roku dla Atlantic Records. Ta sesja zaowocowała dwoma pierwszymi singlami wydanymi przez Atlantic, wersją „Why (Am I Treated So Bad)”, piosenki nagranej wcześniej przez The Staple Singers oraz uduchowioną wersją „Let It Be Me”, francuskiej piosenki, która miała był hitem popowym i R&B dla Betty Everett i Jerry'ego Butlera w 1964 roku.

Chociaż ich pierwsze single nie odniosły dużego sukcesu na listach przebojów, Atlantic był oddany grupie, a sierpniowa sesja w Memphis zaowocowała większością piosenek wykorzystanych w debiucie grupy. W ciągu miesiąca od wejścia na listy przebojów grupa rozpoczęła pracę nad drugim albumem- płytą gospel zatytułowaną Songs Of Faith & Inspiration. Został wydany w 1968 roku pod nazwą „Cissy Drinkard & The Sweet Inspirations”.

30 marca 1968 roku grupa zdobyła swój pierwszy i jedyny hit w pierwszej czterdziestce na liście Billboard Top 40 Pop Chart piosenką „Sweet Inspiration” w Atlantic Records. Rekord znajdował się na liście przebojów przez dziesięć tygodni i osiągnął 18. miejsce. W tym momencie grupa składała się z Houston, Brown, Shemwell i Smith. W 1967 roku grupa wykonała chórki do singla Jimiego Hendrixa „ Burning of the Midnight Lamp ”, który później znalazł się na albumie Electric Ladyland w 1968 roku.

Wspierał także Dusty Springfield na jej albumie Dusty in Memphis. Wkrótce po nagraniu zestawu gospel, Sweet Inspirations wrócili do studia Atlantic, aby nagrać swój trzeci album, What the World Needs Now is Love, nagrany w lutym 1968 roku w Muscle Shoals w Alabamie z sekcją rytmiczną Muscle Shoals. Sesja pod koniec kwietnia zaowocowała wersją „To Love Somebody” The Bee Gees, która stała się czwartym hitem grupy R&B, oraz wersją „Unchained Melody” The Righteous Brothers, która dała grupie notowany na listach przebojów, choć niewielki hit .

W 1969 roku grupa nagrała swój czwarty album, Sweets for my Sweet. The Sweet Inspirations zaczęli także nagrywać i koncertować z Elvisem Presleyem zarówno jako śpiewacy w tle, jak i jego występ na rozgrzewkę, a także okazjonalnie koncertować z Arethą Franklin. Związek z Presleyem został dobrze nagłośniony, gdy rutynowo przedstawiał Sweet Inspirations (wraz z członkami TCB Band, JD Sumner & Stamps Quartet i Kathy Westmoreland) na swoich koncertach telewizyjnych i nagraniach na żywo. The Sweet Inspirations współpracowało z Presleyem aż do jego śmierci w 1977 roku.

Ostatnia sesja nagraniowa Houston z The Sweet Inspirations miała miejsce w październiku 1969 roku, ponieważ chciała rozpocząć karierę solową i skoncentrować się na swojej rodzinie. Sesja zaowocowała największym hitem R&B grupy od jakiegoś czasu. Kompozycja Gamble & Huffa „Gotta Find Me A Brand New Lover” pojawiła się na piątym albumie grupy Sweet Sweet Soul. Pozostała część albumu została nagrana w listopadzie 1970 roku z Shemwell, Brown, Smith i nową członkinią Ann Williams, przyjaciółką Brown, która została na ostatnim pełnym albumie grupy Atlantic.

Z tego zestawu pochodzą również „That's The Way My Baby Is” i „Flash In The Pan”. Ostatnia sesja atlantycka w czerwcu 1970 roku przyniosła grupie (obecnie trio z Brown, Smith,i Shemwell) dwa ostatnie single dla wytwórni; „This World” (z musicalu The Me Nobody Knows) i „Evidence”. W 1973 roku Brown, Smith i Shemwell nagrały album dla Stax Records. W 1979 roku Estelle Brown opuściła grupę i została zastąpiona przez Glorię Brown, która koncertowała z nimi, ale nie śpiewała na ostatnim albumie Sweet Inspirations, Hot Butterfly, w RSO Records, z piosenkarzem Pat Terry występującym na rzeczywistym nagraniu. Grupa rozpadła się wkrótce potem.

W 1978 roku grupa zaśpiewała chórki w przeboju nr 1 Frankiego Valliego „Grease” z filmu o tym samym tytule. W 1979 roku grupa koncertowała z The Bee Gees podczas ich Spirits Have Flown Tour. The Sweet Inspirations (Estelle Brown, Smith i Shemwell) ponownie zebrały się w 1994 roku z nową członkinią Portią Griffin. Występowały na pokazach w hołdzie Elvisowi Presleyowi i wydali nowy materiał w 2005 roku.

Shemwell doznała udaru w 2001 roku, który uniemożliwił jej występy z grupą. Nagrali także podkład chóralny do nagrania The Killers z 2004 roku, do piosenek „Andy, You're a Star” i „All These Things That I Done”. Shemwell zmarła 13 lutego 2010 roku. W marcu 2010 roku, podczas europejskiej trasy koncertowej Elvis: The Concert, Smith zachorowała na zapalenie płuc. Po powrocie do USA jej stan nadal się pogarszał, ponieważ cierpiała na niewydolność nerek, dodatkowo powikłaną ciężkim udarem. Do października 2010 roku była pacjentką w Canyon Oaks Nursing & Rehabilitation Center w Canoga Park w Kalifornii. Zmarła 24 grudnia 2010 roku.

Smith zastąpił piosenkarz z Los Angeles, Kelly Jones; od marca 2011 roku Sweet Inspirations nadal wykonuje chórki z Elvis: The Concert i nadal gra wiele koncertów na całym świecie z pierwszym w historii Elvis Presley Enterprises „Ultimate Elvis Tribute Artist”, Shawnem Klushem, czasami jako duet a innym razem jako trio.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why (Am I Treated So Bad)/I Don't Want To Go On Without You	Sweet Inspirations	06.1967	-	57[5]	Atlantic 2410	[written by Roebuck Staples][36[5].R&B Chart]
Let It Be Me/When Something Is Wrong With My Baby	Sweet Inspirations	07.1967	-	94[2]	Atlantic 2418	[written by Pierre Delanoë,Gilbert Bécaud][13[6].R&B Chart]
That's How Strong My Love Is/I've Been Loving You Too Long	Sweet Inspirations	09.1967	-	123[2]	Atlantic 2436	[written by Jamison][#74 hit for Otis Redding in 1965]
Sweet Inspiration/I'm Blue	Sweet Inspirations	03.1968	-	18[14]	Atlantic 2476	[written by Wallace Pennington, Lindon Oldham][produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill][5[14].R&B Chart]
To Love Somebody/Where Did It Go	Sweet Inspirations	07.1968	-	74[4]	Atlantic 2529	[written by Barry Gibb, Robin Gibb][produced by Tom Dowd][30[4].R&B Chart]
What The World Needs Now Is Love/You Really Didn't Mean It	Sweet Inspirations	11.1968	-	128[1]	Atlantic 2571	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Tom Dowd][#7 hit for Jackie DeShannon in 1965]
Unchained Melody/ Am I Ever Gonna See My Baby Again	Sweet Inspirations	08.1968	-	73[6]	Atlantic 2551	[written by A. North, H. Zaret][produced by Tom Dowd][41[3].R&B Chart]
Crying In The Rain/Everyday Will Be Like A Holiday	Sweet Inspirations	05.1969	-	112[4]	Atlantic 2620	[written by H. Greenfield, C. King][produced by Tom Dowd][42[3].R&B Chart][#6 hit for Everly Brothers in 1962]
(Gotta Find) A Brand New Lover - Pt. 1/(Gotta Find) A Brand New Lover - Pt. 2	Sweet Inspirations	12.1969	-	117[4]	Atlantic 2686	[written by Gamble, Huff][produced by Gene Dozier][25[9].R&B Chart]
This World/ Light Sings	Sweet Inspirations	10.1970	-	123[2]	Atlantic 2750	[written by Gary Friedman, Herb Shapiro][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][45[4].R&B Chart][piosenka z musicalu "The Man Nobody Knows"][#38 hit for Staple Singers in 1972]
Evidence/Change Me Not	Sweet Inspirations	04.1971	-	-	Atlantic 2779	[written by George Jackson, Raymond Moore][produced by Dave Crawford, Brad Shapiro][44[2].R&B Chart]
Love Is On The Way	Sweet Inspirations	08.1979	-	104[5]	RSO 932	[written by R. Rome, P. Hurtt][produced by Bob Monaco, Al Ciner][26[10].Hot Disco/Dance;RSO 304 12"]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Sweet Inspirations	Sweet Inspirations	04.1968	-	90[6]	Atlantic 8155	[produced by Tom Dowd, Tommy Cogbill]

Michelle Sweeney

Michelle Sweeney to kanadyjska aktorka i piosenkarka soulowa.Pochodzi z Cleveland w stanie Ohio, w latach 80-tych przeniosła się do Montrealu w Quebecu, aby występować z chórem Montreal Jubilation Gospel Choir i od tamtej pory mieszka w Montrealu.

Oprócz wykonywania muzyki jazzowej, soulowej i bluesowej, wystąpiła u boku Ranee Lee i Anthony'ego Sherwooda w produkcji Ain't Misbehavin' z 1986 roku. W 1987 roku założyła własną grupę Michelle Sweeney's Good News Singers iw tym samym roku wydała swój pierwszy nagrany singiel „Our Love”. W 1988 roku pojawiła się w telewizji Quebecu wraz z Céline Dion i Johanne Blouinem, wykonując składankę „Aquarius / Let the Sunshine In” z musicalu Hair z „Quand on przybywają en ville” z musicalu Starmania , w którym Sweeney była szeroko określana jako gwiazda serialu.

W 1989 roku zagrała w produkcji przeglądu jazzowego Eubie!, a w następnym roku wystąpiła jako przewodniczka w filmie dokumentalnym The Company of Strangers. W swojej karierze wybierała także inne role filmowe i telewizyjne, w szczególności regularną rolę dyrektorki szkoły, pani Morton, w kanadyjskim serialu komediowym dla nastolatków Student Bodies w latach 1997-2000. W 1998 roku wystąpiła w produkcji musicalu Elegies for Angels, Punks and Raging Queens o tematyce HIV / AIDS.

W 2000 roku Sweeney zdobyła nagrodę Martina Luthera Kinga Jr. za osiągnięcia w karierze. W 2020 roku Sweeney miała premierę własnego, autorskiego, jednoosobowego programu Her Songs, My Story, w którym łączy wykonania muzyki Arethy Franklin z osobistymi wspomnieniami z własnego życia, w tym odkryciem, że przez wiele lat cierpiała jako ofiara przemocy domowej. nadużycia w jej poprzednim małżeństwie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Time	Michelle Sweeney	10.1994	57[2]	-	Big Beat A 8229	[written by C. Dequoy, M. Sweeney][produced by Tony Green]

Sweet Female Attitude

Sweet Female Attitude to wielogatunkowy zespół muzyki elektronicznej z Manchesteru w Wielkiej Brytanii, najbardziej znany z utworu „Flowers”, którego remiks osiągnął drugie miejsce na brytyjskiej liście singli.

Sweet Female Attitude powstało w 1996 roku jako owoc współpracy trzech autorów piosenek: Mike'a Powella, DJ Shine MC i Leanne Brown; którzy wspólnie stworzyli grupę składającą się z Leanne Brown, Sarah Bridgewood i Charlene Morrison (która później opuściła grupę w 1997 roku).

W 1998 roku i przed ich pierwszym wydawnictwem, na krótko zmienili nazwę na „Trinity Way” po tym, jak Shine MC zdecydowała się wystąpić u boku Leanne i Sarah. Później powrócili do Sweet Female Attitude po podpisaniu pierwszego kontraktu płytowego z Cutfather and Joe Recordings na imprezie „In The City” w Manchesterze w sierpniu 1998 roku. Następnie Shine MC wznowił swoją rolę jako autora piosenek.

Na początku 1999 roku Sarah Bridgewood opuściła grupę, a Leanne Brown została poproszona o samodzielne prowadzenie grupy lub znalezienie drugiego wokalisty. Po serii przesłuchań, Catherine Cassidy dołączyła do grupy i razem z Leanne w 2000 roku nagrali album In Person. To pod kreatywnym kierownictwem menedżera muzycznego Gordona Charltona jedna z ich piosenek „Flowers” została zremiksowany przez brytyjskich producentów Garage Sunship.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Flowers	Sweet Female Attitude	04.2000	2[14]	-	WEA MIUCT 8249	[written by Martin Green, Mike Powell][produced by Cutfather & Joe]
8 Days A Week	Sweet Female Attitude	10.2000	43[2]	-	WEA WEA 296CD	[written by Mike Powell, Shine MC][produced by Supa'flyas]

Sweetbox

Sweetbox to niemiecko-amerykański popowy projekt niemieckich producentów Heiko Schmidta i Roberto „Geo” Rosana.

Z Kimberly Kearney jako wokalistką i singlem Booyah, Here We Go, debiut odniósł sukces latem 1995 roku. W 1996 roku Dacia Bridges została dodana jako nowa wokalistka z singlem Shakalaka. W 1997 roku Rosan poznał raperkę i piosenkarkę z Maryland, Tinę Harris, która została nową wokalistką Sweetbox. Kiedy dołączyła do projektu, muzyka zmieniła się z euro-house'u w hip-hopowe rytmy z rapowymi zwrotkami.

Singiel I'll Die for You został wydany przez Harrisa w 1997 roku i odniósł sukces głównie w Europie. Ale kontynuacja Everything’s Gonna Be Alright stało się międzynarodowym sukcesem projektu w tym samym roku. Połączenie hip-hopowego beatu z utworem klasycznym Air z Uwertury D-dur BWV 1068 Jana Sebastiana Bacha i miękko zaśpiewanym tekstem stało się światowym hitem.

Wydany w 1998 roku singiel Don't Go Away był bardzo spokojną interpretacją Adagio g-moll (Giazotto) napisanego przez weneckiego muzyka Tomaso Albinoniego i został również wykorzystany jako utwór otwierający album Everything's Gonna Be Alright . W grudniu tego roku Sweetbox był częścią Rap Allstars wraz z 4 the Cause, 2 Ruff, 2-4 Family oraz Joe Thompsonem i Mikiem Dalienem z Down Low.

Ten projekt wydał cover świątecznego hitu Wham! Last Christmas, dzięki czemu znalazł się w pierwszej trzydziestce w Niemczech i Szwajcarii. Jade Villalon była wokalistką zespołu od 2000 do 2007 roku, kiedy opuściła projekt z Geo Rosanem, aby rozpocząć karierę solową. W 2007 roku Heiko Schmidt zaangażował do projektu Jamiego Pinedę, piątego frontowego wokalistę. Sweetbox sprzedał ponad trzy miliony albumów i dwa miliony singli na całym świecie. Piosenki 1000 Words i Real Emotion zostały wykorzystane w grze wideo Final Fantasy X-2.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Everything's Gonna Be Alright	Sweetbox	08.1998	5[14]	-	RCA 74321606842	[written by J. S. Bach][produced by Roberto Rosan]

Sweetback

Trzech członków nowojorskiego zespołu Sweetback pracowało razem jako zespół wspierający soulową piosenkarkę Sade. Jednak po tym, jak artysta wziął dłuższy urlop naukowy w branży muzycznej, Stewart Matthewman, Andrew Hale i Paul Denman postanowili kontynuować współpracę jako Sweetback.

Projekt zaczął się łączyć w 1994 roku, wkrótce po tym, jak Sade zakończyła światową trasę koncertową Love Deluxe. Matthewman zbudował własne studio w Nowym Jorku, wydając serię 12-calowych singli tanecznych pod nazwami takimi jak Cottonbelly i Edge Test. Był także producentem i współautorem trzech piosenek na przełomowy debiutancki album Maxwella, Maxwell’s Urban Hang Suite.

W międzyczasie Hale i Denman zajmowali się nagrywaniem muzyki do pokazów mody i sklepów odzieżowych. W 1996 roku, po miesiącach wymiany taśm, trzej zrekrutowani wokaliści: Maxwell, Bahamadia i Amel Larrieux z Groove Theory weszli do studia, aby nagrać debiut Sweetback dla Epic Records.

Dzięki muzycznej teksturze, od trad-soulu („You Will Rise”) po house („Cloud People”), soczysty eklektyzm i wyrafinowana muzykalność albumu zdobyły uznanie krytyków z różnych gatunków.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You Will Rise	Sweetback Featuring Amel Larrieux	03.1997	64[1]	-	Epic 6643152	[written by Andrew Hale, Paul Denman, Stuart Matthewman,Amel Larrieux][produced by Sweetback]

Barthezz

Bart urodził się w Holandii, 22 stycznia 1980 roku. Od zawsze zakochany był w muzyce, już w wieku siedmiu lat pobierał lekcje grania na pianinie. Zafascynowany muzyką elektroniczną po zakończeniu 19 roku życia ciężko pracował, aby kupić swoje pierwsze wyposażenie studyjne: syntezator, sampler, komputer Atari i mały mixer. Razem z tymi urządzeniami zamienił strych domu swoich rodziców w małe studio.. I tu wszystko się zaczęło.

Po ukończeniu szkoły średniej zaczął studiować Technologię Muzyki w Szkole Artystycznej w Utrechcie, a już rok później (2001) podbił scenę muzyki dance swoją pierwszą produkcją jako Barthezz - On The Move. Przy wsparciu czołowych DJ'i nagranie przeobraziło się w hit krajowej i światowej sceny muzycznej. Miejsce w Top 10 w ponad 10 krajach, nominacja do dwóch holenderskich nagród TMF, czy prawie 150-cio tysięczny nakład w samych Niemczech mówią same za siebie.

Jego następna produkcja - Infected - miała bardzo podobną ścieżkę sukcesu. To i wiele światowych występów (Tance Energy, Impulz - Holandia, Innercity - Nowa Zelandia, Tokio, Barcelona, Moskwa, Bejrut, Warszawa, Wankuwer, itp.) natychmiast postawiło go na podium czołowego producenta muzyki dance.

Po długiej przerwie przyszedł czas na coś nowego; Bart zadecydował wydawać swoje produkcje pod swoim prawdziwym nazwiskiem. "Persona Non Grata" była pierwszą produkcją pod szyldem Bart'a Claessen'a. Nagranie to przyjęło się bardzo dobrze, ale faktyczny szał zrobił utwór Playmo latem 2005 roku. Dzięki poparciu niemal każdego DJ'a, oraz faktowi umieszczeniu go na wielu kompilacjach muzycznych w 2006 roku, kolejna produkcja Bart'a "When Morning Comes" odbiła się wielkim echem na rynku muzycznym.

DJ Mag nazwało Bart'a artystą, który "wybuchnie" ponownie w 2007 roku z wieloma produkcjami i pełną listą występów na całym świecie.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
On the move	Barthezz	09.2001	18[18]	-	Positiva CDTIV-158	[written by Bart Claessen][produced by Bart Claessen]
Infected	Barthezz	04.2002	25[6]	-	Positiva CDTIVS-168	[written by Bart Claessen][produced by Bart Claessen]

Barefoot Man

Prawdziwe nazwisko George Nowak,artysta estradowy i kompozytor,króry głównie występował na Kajmanach,a właściwie na największej wyspie tego archipelagu Grand Cayman.Skomponował przeszło 2000 piosenek z których około 500 nagrał.

Barefoot Man i jego band przez wiele lat wystepował w Holiday Inn i Seven Mile Beach na wspomnianej wyspie.Powszechnie przyrównywany był do innego częstego gościa tych rejonów Jimmy Buffeta.Barefoot Man wystąpił w 1993r w filmie "The Firm" z Tomem Cruise i Gene Hackmanem.Do tego filmu napisał piosenkę "Money, Money, Money".

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Big panty woman	Barefoot Man	12.1998	21[7]	-	Plaza PZACD 082	[written by G.Nowak][produced by G.Nowak]

Bardeux

Bardeux,popularny żeński duet pop dance z Los Angeles popularny pod koniec lat 80-tych.Duet tworzyły dwie wokalistki:Stacy "Acacia" Smith i Tairrie B..

Ich debiutancki singiel "Three Time Lover" wydany w 1987r trafił na 10 pozycję Billboard's Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales.Wkrótce potem z grupy odchodzi Tairrie B. zaczynając swoją karierę solową.Tairrie została zastąpiona przez Lisę "Jaz" Teaney.
W 1988r ukazuje się na rynku debiutancki album "Bold as Love" ,który trafił na listę Hot 200 Albums Billboard.Drugi singiel "Magic Carpet Ride" wspiął się na 84 pozycję Billboard Hot 100 i 5-tą na Billboard Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales.

Trzeci kolejny singiel,"When We Kiss", został największym hitem w historii duetu trafiając do Top40 listy Billboardu.Kolejny,"Bleeding Heart",z debiutanckiego albumu nie odniósł tak dużego sukcesu.

Ostatnia mała płytka "Hold Me, Hold Me" przepadła na listach przebojów.W 1989r Jaz rezygnuje z wystepów w grupie i na jej miejsce przychodzi Melanie Taylor.W tym samym roku ukazuje się pożegnalny album Bardeux , "Shangri-La" .Single z tej płyty,"I Love to Bass","Thumbs Up" i "Shangri-La" trafiły na listę Hot Dance Music\Maxi-Singles Sales.

Wydawało się,że grupa przepadnie,ale jej członkom udało się przetrwać w przemyśle muzycznym.Acacia już jako solistka wydała w 1995r singiel z utworem "Be My Man" pochodzącym z kompilacji "Thump Retro Disco, Vol. 3".Melanie śpiewała w grupie towarzyszącej Betty Midler,The Staggering Harlettes,w okresie 1993-2000r.Póżniej wydaje świąteczny album "This Christmas" .

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Magic Carpet Ride/ When We Kiss	Bardeux	02.1988	-	81[7]	Enigma 75 016	[written by Acacia Smith ,Jon St. James ][produced by Jon St. James]
When We Kiss/Magic Carpet Ride	Bardeux	04.1988	-	36[13]	Enigma 75 018	[produced by Jon St. James][written by Acacia Smith , Jon St. Jamess]
I Love The Bass	Bardeux	09.1989	-	68[10]	Enigma 75 047	[produced by Jon St. James , Michael Eckart ][written by Acacia Smith ,Jon St. James , Michael Eckarts][3[13].Hot Disco/Dance]
Thumbs Up	Bardeux	03.1990	-	[17[7].Hot Disco/Dance]	Enigma 73 354	[written by Rod Todd][produced by Jon St. James , Michael Eckart, Chris Lawnmaster]
Shangri-La	Bardeux	09.1990	-	[40[4].Hot Disco/Dance]	Enigma 75 552	[produced by Jon St. James , Michael Eckart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bold As Love	Bardeux	04.1988	-	104[12]	Enigma 73 312	[produced by Jon St. James , Karl Moet ]
Shangri-La	Bardeux	10.1989	-	133[7]	Enigma 73 522	[produced by Jon St. James , Michael Eckart]

piątek, 30 czerwca 2023

Sweet Obsession

Sweet Obsession to trio R&B z Detroit w stanie Michigan, w skład którego wchodziły siostry Green: Keena, Klmmala i Michelle. Trio powstało w 1981 roku pod nazwą Greens III, gdzie w 1984 roku wydały album „Razor” dla wytwórni Malaco Records. W 1986 roku zmieniły nazwę na Foxx i wydały album „Set Me Free”. W 1988 roku siostry Green zmieniły nazwę na Sweet Obsession.

W tym samym roku wydały swój debiutancki album studyjny. Album osiągnął 45 miejsce na liście albumów R&B Billboardu. Zdobyły hit dzięki głównemu singlowi z albumu „Gonna Get Over You”, który osiągnął 8. miejsce na liście Hot Black Singles Billboardu, pozostając na liście przez 18 tygodni. Kolejny singiel „Being In Love Ain’t Easy” osiągnął 10. miejsce na liście Billboard’s Hot Black Singles, pozostając na liście przez 22 tygodnie. Ostatni singiel wydany z albumu, „Cash”, osiągnął 91 miejsce na liście Hot Black Singles Billboardu, pozostając na liście tylko przez 3 tygodnie.

W tym samym roku pojawiły się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Iron Eagle II” z utworem „Take These Chains”. W 1990 roku trio pojawiło się na ścieżce dźwiękowej do filmu „Lambada” z utworem „Set the Night on Fire”, który został wydany jako singiel, ale w ogóle nie trafił na listy przebojów.

Rok później Sweet Obsession wydały swój drugi album „Sweet Obsession Too”, który nie znalazł się na żadnej liście przebojów. Główny singiel „Elevator” osiągnął 74 miejsce na liście Hot R&B Singles Billboardu, pozostając na liście przez 5 tygodni. Kolejny singiel z albumu, „I'm a Good Woman Looking For a Good Man”, osiągnął 32. miejsce na liście przebojów Billboard Hot R&B Singles, pozostając na liście przez 12 tygodni.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gonna Get Over You	Sweet Obsession	09.1988	-	-	Epic 07989	[written by K. Green, K. Green, M. Green][produced by Howard King, Chad][8[18].R&B Chart]
Being In Love Ain't Easy/Somebody Is Tapping	Sweet Obsession	12.1988	-	-	Epic 08521	[written by B. Green, V. L. Green][produced by Howard King, Chad][10[22].R&B Chart]
Cash/I Would Never Do You Wrong	Sweet Obsession	05.1989	-	-	Epic 68695	[written by B. Morgan, M. Stevens][produced by Morgan And Morgan][91[3].R&B Chart]
Elevator	Sweet Obsession	04.1991	-	-	Epic 73707	[written by Reggie Calloway, Vincent Calloway][produced by Reggie Calloway, Vincent Calloway][74[5].R&B Chart]
I'm A Good Woman Looking For A Good Man	Sweet Obsession	06.1991	-	-	Epic 73861	[produced by LeMel Humes][67[5].R&B Chart]

Barclay James Harvest

Barclay James Harvest-grupa założona w Oldham w Anglii w składzie:Stewart "Woolly" Wolstenholme [ur. 15.04.1947r Oldham w hrabstwie Lancashire; śpiew, instr. klawiszowe), John Lees (ur. 13.01.1947 r. w Oldham; gitara, śpiew), Les Holroyd (ur. 12.03.1948 r. w Bolton w hrabstwie Lancashire; bas, śpiew) i Mel Pritchard (ur. 20.01.1948 r. w Oldham; perkusja).
Członkowie kwartetu występowali wcześniej w lokalnych grupach The Keepers i The Wickeds. Związani z pierwszą z nich Wolstenholme i Lees zostali dokooptowani do składu lokalnych rywali, The Wickeds, tworząc sekstet.

Po odejściu dwóch założycieli tej drugiej formacji, zadebiutowali pod nazwą Barclay James Harvest, nawiązującą do wytwórni płytowej Harvest, z którą podpisali w 1970 r. kontrakt po nieudanym debiucie dla EMI Parlophone. Zespół odpowiadał idealnie aspiracjom nowej wytwórni, wykonując muzykę progresywną, wzbogaconą elementami symfonicznymi i improwizacjami. Odmiana melodyjnego "undergroundu" została szybko doceniona przez koneserów, ale na rynkowy sukces grupa musiała poczekać kilka lat.

Na wczesnych albumach dominowało brzmienie mellotronu, choć BJH umieli też łączyć Barclay James Harvest soczyste linie gitarowe z finezyjną wokalizą. Temat "Mockingbird" z longplaya Once Again zafunkcjonował jak przysłowiowy miecz Damoklesa, przysparzając grupie wielbicieli, a równocześnie podwyższając oczekiwania krytyków. Liczba kąśliwych recenzji dotyczących późniejszych nagrań zespołu była zaskakująca. Być może przyczyną był fakt, że perfekcyjna muzycznie i obdarzona sporym talentem kompozytorskim grupa nie potrafiła długo wyjść poza schematy wczesnych albumów. Korzystną zmianę miał przynieść dopiero podpisany w 1974 r. kontrakt z Polydorem.

Longplay Everyone Is Everybody Else, uchodzący do dziś za jeden z najlepszych w historii zespołu, nie trafił wprawdzie z tajemniczych przyczyn na listy bestsellerów, zawierał jednak kilka wybitnych tematów. Urzekające harmonie "Poor Boy Blues" i gitarowe brzmienie wah-wah w "For No One" otwierały przed zespołem nowe perspektywy. Rynkowy sukces przyszedł jednak dopiero w 1976 r. wraz z równie udanym albumem Octoberon, w czym niemały udział miała finezyjna okładka płyty. Do najciekawszych utworów należały "Rock'n'Roll Star" i "Suicide". Wprawdzie w USA nagrania przeszły bez echa, ale w Europie gościły na wielu listach przebojów.

Longplay Gone To Earth, z równie efektowną okładką, stał się wielkim bestsellerem w Niemczech. Subtelny autoironiczny temat "Poor Man's Moody Blues" był prztyczkiem wymierzonym krytykom, zaś rzadkiej urody religijna pieśń "Hymn" miała odtąd zamykać koncerty zespołu. Nagrana na żywo w Berlinie Zachodnim płyta Concert For The People przyniosła grupie sławę i profity w Wielkiej Brytanii.

W Niemczech zespół uchodzi do dziś za gwiazdę pierwszej wielkości, zaś w Anglii jego wierni sympatycy doczekali czasów, gdy nie zrażeni krytyką muzycy potwierdzili swoim uporem, iż wierność artystycznym przekonaniom może zaowocować arcydziełami również w rocku. Znalazło to swe potwierdzenie także w Europie, gdzie kolejne wydawnictwa grupy nagradzano "złotymi" i "platynowymi" płytami. W lutym 1992 r. BJH wystąpili na koncercie w Royal Court w Liverpoolu, by uczcić 25. rocznicę powstania zespołu.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Early morning/Mr Sunshine	Barclay James Harvest	04.1968	-	-	Parlophone R 5693	[written by Harvest][produced by Barclay James Harvest]
Brother trush/Poor wages	Barclay James Harvest	06.1969	-	-	Harvest HAR 5003	[written by Barclay James Harvest][produced by Norman Smith]
Taking some time on/The iron maiden	Barclay James Harvest	08.1970	-	-	Harvest HAR 5025	[written by Barclay James Harvest][produced by Norman Smith]
Mockingbird /Vanessa Simmons	Barclay James Harvest	02.1971	-	-	Harvest HAR 5034	[written by Barclay James Harvest][produced by Norman Smith]
I' m over you/Child of man	Barclay James Harvest	04.1972	-	-	Harvest HAR 5051	[written by John Lees ][produced by Barclay James Harvest]
Breathless /When the city sleeps	As Bombadil	09.1972	-	-	Harvest HAR 5056
Thank you/Medicine man	Barclay James Harvest	10.1972	-	-	Harvest HAR 5058	[written by Les Holroyd][produced by Barclay James Harvest]
Rock and roll woman/Ther joker	Barclay James Harvest	05.1973	-	-	Harvest HAR 5060	[written by Les Holroyd][produced by Barclay James Harvest]
Poor boy blues/Crazy city	Barclay James Harvest	05.1974	-	-	Polydor 2058 474	[written by Les Holroyd][produced by Roger Bain]
Child of the universe/Crazy city	Barclay James Harvest	07.1974	-	-	Capitol 15 104 [US]	[written by John Lees ][produced by Rodger Bain]
Titles /Song for you	Barclay James Harvest	11.1975	-	107[1]	Polydor 2058 660	[written by John Lees ][produced by Elliot Mazer]
Polk street rag/Rock' n' roll star	Barclay James Harvest	11.1976	-	-	MCA 40 690 [US]	[written by Les Holroyd][produced by Barclay James Harvest]
Live EP.	Barclay James Harvest	03.1977	49[2]	-	Polydor 2229 198	[produced by Barclay James Harvest]
Hymn /Our kid' s kid	Barclay James Harvest	07.1977	-	-	Polydor 2058 904	[written by John Lees ][produced by Barclay James Harvest, Davie Rohl]
Friend of mine/Suicide	Barclay James Harvest	03.1978	-	-	Polydor 2059 002	[written by Les Holroyd][produced by Barclay James Harvest, Davey Rohl]
Loving is easy/Polk street rag	Barclay James Harvest	11.1978	-	-	Polydor POSP 12	[written by John Lees ][produced by Barclay James Harvest, Martin Lawrence]
Love on the line/Alright get down boogie	Barclay James Harvest	12.1979	63[2]	-	Polydor POSP 97	[written by Les Holroyd][produced by Barclay James Harvest, Martin Lawrence]
Capricorn /Berlin	Barclay James Harvest	02.1980	-	-	Polydor POSP 140	[written by John Lees ][produced by Barclay James Harvest, Martin Lawrence]
Life is for living/Shades of B. Hill	Barclay James Harvest	11.1980	61[3]	-	Polydor POSP 191	[written by Les Holroyd][produced by Barclay James Harvest, Martin Lawrence]
Just a day away/Rock' n' roll lady	Barclay James Harvest	05.1983	68[3]	-	Polydor PoSP 585	[written by John Lees ][produced by Pip Williams]
Waiting for the right time/Blow me down	Barclay James Harvest	10.1983	-	-	Polydor POSP 640	[written by Les Holroyd][produced by Pip Williams]
Victims of circumstance	Barclay James Harvest	03.1984	92[1]	-	Polydor POSP 674	[written by Les Holroyd][produced by Pip Williams]
I' ve got a feeling/Rebel woman	Barclay James Harvest	09.1984	-	-	Polydor POSP 705	[written by Les Holroyd][produced by Pip Williams]
He said love/On the wings of love	Barclay James Harvest	11.1986	-	-	Polydor POSP 834	[written by John Lees ][produced by Barclay James Harvest, Greg Jackman]
Cheap the bullets/Shadows on the sky	Barclay James Harvest	02.1990	-	-	Polydor PO 67	[written by John Lees ][produced by Jon Astley, Andy McPherson]
Stand up/Life is for living	Barclay James Harvest	05.1992	-	-	Polydor PO 208	[written by R. Bolland, F. Bolland]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Barclay James Harvest Live	Barclay James Harvest	12.1974	40[2]	-	Polydor 2683 052	[silver-UK][produced by Rodger Bain]
Time honoured ghost	Barclay James Harvest	10.1975	32[3]	-	Polydor 2383 361	[silver-UK][produced by Elliot Mazer]
Octoberon	Barclay James Harvest	10.1976	19[4]	174[3]	Polydor 2442 144	[silver-UK][produced by Barclay James Harvest]
Gone to earth	Barclay James Harvest	10.1977	30[7]	-	Polydor 2442 148	[silver-UK][produced by Barclay James Harvest, David Rohl]
Barclay James Harvest XII	Barclay James Harvest	10.1978	31[2]	-	Polydor POLD 5006	[produced by Barclay James Harvest, Martin Lawrence]
Turn of the tide	Barclay James Harvest	05.1981	55[2]	-	Polydor POLD 5040	[produced by Barclay James Harvest, Martin Lawrence]
A concert for the people [Berlin]	Barclay James Harvest	07.1982	15[11]	-	Polydor POLD 5052	[produced by Barclay James Harvest, Ian Southerington, Martin Lawrence]
Ring of changes	Barclay James Harvest	05.1983	36[4]	-	Polydor POLH 3	[produced by Pip Williams]
Victims of circumstance	Barclay James Harvest	04.1984	33[6]	-	Polydor POLD 5135	[produced by Pip Williams]
Face to face	Barclay James Harvest	02.1987	65[1]	-	Polydor POLD 5209	[produced by Barclay James Harvest, Gregg Jackman, Pip Williams]

Barbarians

Barbarians -grupa amerykańska. Powstała w 1964r w Bostonie w stanie Massachusetts. Skład: Jeff Mackay Morris - g, Bruce Benson - g, Jerry Causi - b, Moulty (właśc. Victor Moulton) - voc, dr. Działała do 1967.

Zadebiutowała singlem You've Got To Understand/Hey Little Bird, wydanym w 1964r przez firmę Joy. Później związała się z wytwórnią Laurie i dla niej nagrała kolejne małe płyty, Are You A Boy Or Are You A drip/Take It Or Leave It i What The New Breed Say/Susie Q, obie z 1965r, oraz Moulty/l'll Keep On Seeing You z 1966r, a także album "The Barbarians" z 1965r.

Zapisała się w historii rocka jako jedna z lepszych formacji w nurcie garażowego rocka. Nigdy nie odniosła co prawda większego sukcesu, ale zyskała pewną popularność; małymi przebojami były Are You A Boy Or Are You A Girl?, What The New Breed Say oraz Moulty, autobiograficzna piosenka jednorękiego per kusisty - Moulty'ego.

Niestety, jej jedyny album nie dorównywał singlom (np. What The New Breed Say, Hey Little Girl, I'll Keep On Seeing You, przeróbka House Of The Rising Sun). Wystąpiła u boku m.in. The Rolling Stones, The Beach Boys i Chucka Berry'ego w filmie T.A.M.I. Show, znanym też pod tytułami Catner No Moss i Teenage Command Performance (1964, reż. Steve Binder).

Morris, Benson i Causi kontynuowali karierę w zespole Black Pearl; nagrali z nim płyty "Black Pearl" (Atlantic, 1969) i "Live!" (Prophecy, 1970). Moufton był producentem nagrań m.in. nowofalowego zespołu Cat's Ass.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You've Got To Understand/Hey Little Bird	Barbarians	11.1964	-	-	Joy 290	[written by Tommy Kaye]
Are You A Boy Or Are You A Girl?/Take It Or Leave It	Barbarians	09.1965	-	55[6]	Laurie 3308	[written by Doug Morris, Ron Morris][produced by Doug Morris]
What The New Breed Say/Susie Q	Barbarians	11.1965	-	102[6]	Laurie 3321	[written by Doug Morris][produced by Doug Morris]
Moulty/I'll Keep On Seeing You	Barbarians	02.1966	-	90[4]	Laurie 3326	[written by E. Greenberg, D. Morris][produced by Doug Morris]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Barbarians	Barbarians	.1965	-	-	Laurie LLP 2033	[produced by Doug Morris]

Ant Banks

Ant Banks, właśc. Anthony Banks (ur. Oakland, Kalifornia, USA). Czołowy producent z Oakland (zachodnie wybrzeże USA).

Zadebiutował w 1992 r. na znanych sound-trackach do filmów "Juice" (reż. Ernest R. Dickerson, 1992) i "Zagrożenie dla społeczeństwa" (reż. Albert Hughes, 1993). Jako reprezentant Bay Area od początku lat 90-tych ściśle współpracował z lokalnymi raperami Spice 1 i Too Shortem, dostarczając im beatów utrzymanych w charakterystycznym brzmieniu West Coast.

W 1993 r. Ant wydał swój debiut "Sittin' On Something Phat", na którym, oprócz sampli, znalazły się też partie żywych instrumentów, zagrane m.in. przez Michaela Hamptona, byłego członka Parliament. Na kolejnych krążkach: "The Big Badass" (1994) i "Do or Die" (1995), Banks realizował się jako producent i raper.

Album "Big Thangs" (1997), dzięki udziałowi śmietanki zachodniego wybrzeża (2pac, Ice-T, Ice Cube, Too Short), dotarł do pierwszej dwudziestki w USA. W 1999 r. Banks, wspólnie z raperami o pseudonimach Captain Save Em i Rappin' 4-Tay, jako T.W.D.Y. (The Whole Damn Yeh) wydał płytę "Derty Werk", wznowioną w 2003 r.
Kolejny krążek projektu, "Lead The Way", ukazał się w 2000 r.

Ant Banks przez całe lata 90-te odnosił sukcesy, tworząc beaty dla innych wykonawców. Jego solowe wydawnictwa spotykały się zazwyczaj z umiarkowanym przyjęciem. Najcieplej odebrano składankę największych hitów artysty, wydaną przez Jive w roku 1998.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Players Holiday	Ant Banks Presents T.W.D.Y.	04.1999	-	90	Thump Street 2265	[written by Anthony Banks, Anthony Fortay*, Bill Withers, Jamal Rocker, Kevin Dixson, Skip Scarborough, Todd Shaw[produced by Ant Banks, Too Short][38[20].R&B; Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sittin' On Somethin' Phat	Ant Banks	04.1993	-	123[7]	Jive 41 496	[produced by Ant Banks, Too Short][22[15].R&B; Chart]
The Big Badass	Ant Banks	07.1994	-	80[5]	Jive 41 534	[produced by Ant Banks][10[12].R&B; Chart]
Do Or Die	Ant Banks	11.1995	-	-	Jive 41 575	[produced by Ant Banks, Terry T ][36[4].R&B; Chart]
Big Thangs	Ant Banks	07.1997	-	20[10]	Priority 50 698	[produced by Ant Banks][4[13].R&B; Chart]

Body

Body to trio muzyki R&B z Detroit w stanie Michigan, w skład którego wchodziły siostry Body: Letitia, Peggy i Francina. Trzy dziewczyny są najmłodsze z 12 rodzeństwa w ich rodzinie. W 1979 roku Letitia i Francina zaśpiewały na albumie „Betty Lou” piosenkarki jazzowej Betty Lou Landreth.

Zostały odkryte przez Steviego Wondera i jego brata Calvina Hardawaya i ostatecznie podpisały kontrakt płytowy z MCA Records. W 1987 roku Body wydało swój debiutancki album studyjny. Wydane z albumu dwa single: „Middle Of the Night” i „Possession” w ogóle nie trafiły na muzyczne listy przebojów.

W tym samym roku siostry Body pojawiły się na albumie muzyka jazzowego George'a Howarda „A Nice Place to Be” w utworze „Sweetest Taboo”. Letitia śpiewała na albumach Eddiego Murphy'ego i Tamiki Patton. W 1990 roku wydały swój drugi album „Easy To Love”, który również nie znalazł się na żadnej liście przebojów. Główny singiel z albumu, będący coverem utworu The Isley Brothers z 1977 roku, „Footsteps in the Dark”, osiągnął 15. miejsce na liście Billboard’s Hot Black Singles, pozostając na liście przez 17 tygodni.

Kolejny singiel „Touch Me Up” osiągnął 12. miejsce na liście Billboard’s Hot Black Singles, pozostając na liście przez 16 tygodni. Ostatni singiel z albumu, „Body”, nie znalazł się na listach przebojów. W 1991 roku siostry Body pojawiły się na albumie piosenkarki Keishy Jackson „Keisha” w utworze „Call Me” (w którym Letitia została uznana za jedną z autorek piosenek).

W latach 1992-1994 Letitia śpiewała na albumach K.M.C. Kru, Lisa Taylor, Calloway, Kathy Sledge, Cortez, Keith Washington i Patti LaBelle. Obecnie wydaje się, że Body popadło w zapomnienie; nie wiadomo, co obecnie robią Letitia, Peggy i Francina.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Footsteps In The Dark	Body	02.1990	-	-	MCA 53768	[written by R. Isley, O. Isley, R. Isley, E. Isley, M. Isley, C. Jasper][produced by Angela Winbush, Ronald Isley][15[17].R&B Chart]
Touch Me Up	Body	07.1990	-	-	MCA 79056	[written by Sami McKinney, Raymond Jones, Lori Perry][produced by Raymond Jones][12[16].R&B Chart]

czwartek, 29 czerwca 2023

Sherrick

Sherrick (ur. 6 lipca 1957r - zm. 22 stycznia 1999r) był amerykańskim wokalistą i muzykiem soulowym.

Urodził się jako F Lamonte-Smith; lub Lamotte Smith w 1957 roku w Sacramento, Kalifornia, Stany Zjednoczone.Przed karierą solową Sherrick był członkiem zespołu Kagny and the Dirty Rats. Podpisali kontrakt z Motown Records po Raynomie Gordy Singleton (była żona założyciela Motown, Berry'ego Gordy'ego) i wydali swój debiutancki album w 1983 roku.

Zespół nagrał także piosenkę na ścieżkę dźwiękową do filmu z 1985 roku, „The Last Dragon”, ale nigdy nie znalazła się ona na albumie. Krążyły pogłoski, że wyprodukuje go James Brown, ale umowa nigdy nie została zawarta i zostali usunięci z Motown. Sherrick zapewnił chórki do albumów Rockwella „Captured… By An Evil Mind” i „The Genie”. W międzyczasie Raynoma (która dostrzegła w nim potencjał) pomogła mu nagrać utwory na solowy album, ale jego nawyk znikania z powodu uzależnienia od kokainy stał się problemem.

Chociaż wytrwała z nim, Raynoma została zwolniona z Motown Records. Z pomocą Benny'ego Mediny zainteresowała Warner Bros. Records Sherrickiem, ale jego uzależnienie od narkotyków pogłębiło się. Gorączkowo dzwonił do Raynomy, błagając ją, by przyniosła pieniądze , aby spłacić handlarzy narkotyków, którzy często trzymali samochód Raynomy (którym odjeżdżał) jako zabezpieczenie, aby spłacić jego długi. Pewnej nocy został fizycznie zaatakowany i postrzelony w miednicę, przez co trafił do szpitala.

Pomimo wszystkich problemów Sherricka, Raynoma trzymała dramat z dala od Warner Bros. Records, które były w trakcie sporządzania dla niego kontraktu płytowego. Uczestniczył w sesjach odwykowych, gdy kończył swój debiutancki album. W 1987 roku wydał swój debiutancki album studyjny, który osiągnął 44 miejsce na liście Billboard's R&B Albums i 27 miejsce na brytyjskiej liście albumów.

Główny singiel „Just Call” osiągnął 23. miejsce na brytyjskiej liście singli i 8. miejsce na liście Hot Black Singles Billboardu, pozostając na liście przez 16 tygodni. Kolejny singiel „Let's Be Lovers Tonight” został wydany tylko w Wielkiej Brytanii, gdzie osiągnął 63. miejsce na brytyjskiej liście singli. Trzeci singiel, będący coverem utworu The Originals z 1969 roku, „Baby, I'm For Real”, osiągnął 53 miejsce na liście Billboard’s Hot Black Singles, pozostając na liście przez 13 tygodni.

Czwarty singiel „Tell Me What It Is” został wydany tylko w Stanach Zjednoczonych, ale nie wywarł żadnego wpływu na listy przebojów. Ostatni singiel z albumu „This Must Be Love” został wydany tylko w Wielkiej Brytanii, ale również nie trafił na listy przebojów. Sherrick wyruszył w trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, aby promować album, podczas którego szukał kokainy w każdym mieście na trasie; w połowie trasy nie wrócił i opuścił kolejne spotkania. W tym momencie jego uzależnienie od kokainy stało się oczywiste dla wszystkich.

Kiedy wrócił z trasy koncertowej, Sherrick rozpoczął pracę nad swoim kolejnym albumem; jednak produkcja albumu zakończyła się przedwcześnie po pobraniu tysięcy dolarów z góry. Album nigdy nie został wydany, a Raynoma ostatecznie zerwała z nim kontakty. W 1990 roku poświęciła mu cały rozdział w książce „Berry, ja i Motown”.

W 1988 roku Sherrick zniknął z życia publicznego i poślubił Lynne Conner w listopadzie 1993 roku, z którą miał troje dzieci: Kiriandra, Paris i Chance. W 1999 roku Sherrick stwierdził, że jest trzeźwy i pracuje nad nową muzyką; jednak 22 stycznia 1999 r. zmarł z nieznanych przyczyn w Los Angeles w Kalifornii; w chwili śmierci miał 41 lat.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just Call/ I'm Scared 'A You	Sherrick	08.1987	23[8]	-	Warner Bros W 8380	[written by Sherrick, R. Hawkins Jr.][produced by Michael Stokes][8[16].R&B Chart]
Let's Be Lovers Tonight/Do You Baby	Sherrick	11.1987	63[3]	-	Warner Bros W 8146	[written by Michael Price, Bobby Sandstrom, Steve Barri][produced by Bobby Sandstrom]
Baby I'm For Real/Send For Me	Sherrick	11.1987	-	-	Warner Bros 28 150 [US]	[written by M. Gaye, A. Gaye][produced by Sherrick, Michael Stokes][53[13].R&B Chart]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sherrick	Sherrick	08.1987	27[6]	-	Warner Bros WX 118	[produced by Michael Stokes, Sherrick,Bobby Sandstrom,Steve Barri]

wtorek, 27 czerwca 2023

Band of Horses

Band of Horses, znany wcześniej jako Horses, amerykański zespół indie rockowy założony w 2004r w Seattle przez Bena Bridwella i Mata Brooke’a. Joe Arnone dołączył do zespołu w lutym 2006r. Obecnie ich wytwórnią jest Sub Pop Records. Zespół często porównywany jest do My Morning Jacket, głównie ze względu na podobieństwa wokalu Bridwella do wokalu Jima Jamesa z My Morning, nieznaczne tendencje southern rockowe obu grup i chęć rozgłosu. All Music porównywał na początku wokal Bridwella do Neila Younga i Wayne’a Coyne’a z The Flaming Lips.

Ben Bridwell (gitara, wokal) i Matthew Brooke (gitara) założyli zespół w 2004 r. po rozpadzie ich poprzedniego zespołu, Carissa’s Wired. Początkowo zespół zwrócił na siebie uwagę Sub Pop na supporcie, Iron & Wine w Seattle area. W 2005 roku zespół wydał EPkę z koncertów, która była sprzedawana wyłącznie na pokazach i na stronie internetowej Sub Pop. Pierwszy longplay, Everything All the Time został nagrany w 2005 r. z producentem Philem Ek’iem i wydany 21 marca 2006. Na ogół zyskiwał pozytywne opinie.

13. lipca 2006r, Band of Horses pojawił się w Late Show with David Letterman bez Brooke’a, który opuścił zespół 25 lipca 2006r , aby rozpocząć nowy projekt, Grand Archives, także związany z Sub Pop.

Kolejny album, Cease to Begin, został nagrany w s±siedniej Północnej Karolinie i wydany 9. pażdziernika 2007. Płyta została uznana jedną z dziesięciu najlepszych albumów 2007 roku przez magazyn Paste.

W wywiadzie Rolling Stone z 2008 r., zespół stwierdził, że chcieliby w pażdzierniku zacząć nagrywać kolejny album. Ma zawierać kompozycje stworzone podczas tras koncertowych. Wokalista mówi, że ma napisanych już około 27 piosenek. Album miał nosić nazwę Night Rainbows.
Od niedawna wiadomo już, że nowy album będzie nosił nazwę Infinite Arms, a jego wydanie jest zaplanowane na 18. maja 2010 roku.

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Everything All the Time	Band of Horses	03.2006	191[2]	-	Sub Pop SP 690	[gold-US][produced by Band of Horses, Phil Ek]
Cease to Begin	Band of Horses	10.2007	148[2]	35[4]	Sub Pop SP 745	[gold-US][produced by Phil Ek]
Infinite Arms	Band of Horses	05.2010	21[3]	7[13]	Columbia 88697691102 [UK]	[produced by Band of Horses, Phil Ek]
Mirage Rock	Band of Horses	10.2012	20[2]	13[4]	Columbia 88725469052 [UK]	[produced by Glyn Johns]
Acoustic at the Ryman	Band of Horses	03.2014	84[1]	37[2]	Brown BRWN 004CD [UK]	-
Why Are You OK	Band of Horses	07.2016	37[1]	19[2]	American Recordings/Interscope 4785161 [UK]	[produced by Jason Lytle]
Things Are Great	Band of Horses	03.2022	67[1]	138[1]	BMG 4050538706307 [UK]	[produced by Ben Bridwell, Wolfgang Zimmerman]