Annette

Annette Funicello, ur. 22.10.1942 r. w Utica w stanie Nowy York, USA. Piosenkarka i aktorka znana jako "Annette". Doszła do sławy pod egidą Walta Disneya. Rozpoczynała od występów z myszką Miki, by następnie nagrać kilka przebojów między 1959 a 1961 rokiem. Spośród nich dwa znalazły się na liście 10 największych hitów w USA: "Tall Paul" i "O Dio Mio", a "Pineapple Princess" na trwałe zapisał się w pamięci słuchaczy.

 

Szybko stało się oczywiste, że Funicello musi nagrywać płyty, aby wykorzystać swój potencjał jako nastoletniej gwiazdy,  chociaż Annette nie była zbyt entuzjastycznie nastawiona do swoich umiejętności śpiewania, Disney zaangażował uznaną aranżerkę Tutti Camerata, aby poprowadziła jej karierę jako artystka nagrywająca. Pierwsza płyta Funicello, „Tall Paul”, osiągnęła siódme miejsce na liście przebojów Billboardu i spędziła tam dziewięć tygodni; udowodniłoby to najwyższą pozycję na listach przebojów, z której by się cieszyła. Niemniej jednak ogromna baza publiczności Funicello -głównie nastoletnich dziewcząt - wystarczyła, by wesprzeć ją przez 12 albumów wydanych do 1965 roku, z których wszystkie oprócz pierwszego ukazały się w wytwórni Buena Vista, wytwórni płytowej założonej przez Walta Disneya, więc płyty Funicello nie muszą się ukazywać na nadruku Disneylandu.

 Funicello ostatecznie przyzwyczaiła się do nagrywania płyt i naprawdę lubiła pracować z Cameratą, jednym z niewielu czterdziestokilkuletnich aranżerów tamtych czasów, którzy „zdobyli” podstawowe elementy wczesnej muzyki rockowej. Jej albumy stopniowo się poprawiały, począwszy od trzeciego, Annette Sings Anka, prawdopodobnie pierwszego LP, który traktował twórczość rockowego tekściarza jako repertuar. W 1963 roku Funicello zagrała w Beach Party , pierwszym z pięciu niezwykle popularnych filmów o imprezach na plaży, zwykle z udziałem Frankiego Avalona; chociaż wyprodukowany przez AIP, scenariusze każdego z tych filmów zostały osobiście przeczytane i zatwierdzone przez Walta Disneya w celu ochrony nieskazitelnie czystego wizerunku Annette. Filmy z  Funicello okazały się ważną podstawą do złamania innych artystów; Stevie Wonder pojawił się w Muscle Beach Party (1964), James Brown w Ski Party (1965), a Beach Boys poparli ją w jej ostatnim filmie dla Disneya, The Monkey's Uncle (1965). Własny rekord życiowy Funicello pod względem płyt   przyszedł wraz z albumem ze ścieżką dźwiękową do Muscle Beach Party.

 W 1965 roku Funicello poinformowała Disneya o swoim zamiarze zawarcia małżeństwa i wycofania się z aktorstwa, a Disney udzielił jej błogosławieństwa. Chociaż pojawiła się później w kilku filmach, w tym w Monkees 'Head (1968), zrobiła reklamy telewizyjne i pojawiła się w programach specjalnych Dicka Clarka w latach 70-tych, Funicello zasadniczo pozostała emerytowaną, pełnoetatową mamą od 1965 roku.  

W latach 70-tych nagrała jeszcze jeden album, The Annette Funicello Country Album, i okazał się to jedyny album, jaki nagrała, który odzwierciedla jej osobiste zainteresowania muzyczne. W 1993 roku Funicello ujawniła, że cierpi na stwardnienie rozsiane i w następnych latach nie pojawiała się publicznie. Jej praca dla Buena Vista pozostaje   zbyt cukierkową dla niektórych słuchaczy. Jednak niektóre aranżacje Cameraty naprawdę były „rockowe”, a jasny, prosty i zawsze entuzjastyczny śpiew Funicello był oczekiwany przez wokalistki popowe znacznie późniejszej epoki, wokalistki nowej fali lat 80-tych. W kwietniu 2013 roku Annette Funicello zmarła z powodu powikłań stwardnienia rozsianego, które ujawniła wiele lat wcześniej; miała 70 lat.

 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tall Paul/Ma-He's making eyes at me	Annette	01.1959	-	7[15]	Disneyland 118	[written by Bob Roberts, Bob Sherman, Dick Sherman]
Jo Jo the dog faced boy/Love me forever	Annette	04.1959	-	73[4]	Buena Vista 336	[written by Bob Roberts, Sherman]
Lonely guitar/Wild Willie	Annette	07.1959	-	50[11]	Buena Vista 339	[written by C.Dodd]
First name initial/My heart became of age	Annette	10.1959	-	20[18] side B:74[3]	Buena Vista 349	[written by Kalmanoff/Schroeder]
O Dio Mio/It took dreams	Annette	02.1960	-	10[12]	Buena Vista 354	[written by Hoffman/Manning]
Train of love/Tell me who's the girl	Annette	06.1960	-	36[8]	Buena Vista 359	[written by Paul Anka]
Pineapple princess/Luau cha cha cha	Annette	08.1960	-	11[14]	Buena Vista 362	[written by Sherman]
Talk to me baby/I love you baby	Annette	12.1960	-	92[2]	Buena Vista 369	[written by Paul Anka]
Dream boy/Please,please signore	Annette with The Afterbeats	02.1961	-	87[2]	Buena Vista 374	[written by Sherman][piosenka oparta na w³oskim utworze "Funiculi-funicola"]
Blue muu muu/Hawaiian love-talk [Ah-awah-eeay]	Annette with The Afterbeats plus Four	08.1961	-	107[2]	Buena Vista 384	-
Dreamin' about you/Strummin' song	Annette and Vonnair Sisters	11.1961	-	106[2]	Buena Vista 388	-
Promise me anything/Treat him nicely	Annette	10.1963	-	123[1]	Buena Vista 427	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Annette sings Anka	Annette	03.1960	-	21[21]	Buena Vista 3302	-
Hawaiiannette	Annette	09.1960	-	38[3]	Buena Vista 3303	-
Annette's beach party	Annette	10.1963	-	39[13]	Buena Vista 3316	-

Ann-Margret

Szwedzka aktorka i piosenkarka. Kiedy miała kilka lat jej rodzina wyprowadziła się do USA. Tam Ann uczęszczała na Uniwerstytet Northwestern i... śpiewała w nocnych klubach. W jednym z takich klubów została zauważona przez znanego producenta muzycznego i rozpoczęła karierę piosenkarki.

 

W 1961 roku zaczęła nagrywać swą pierwszą płytę. Miała wspaniały głos i odniosła duży sukces, jednak większe sukcesy zaczęła odnosić jako aktorka. Nagrała kilka piosenek w klimacie, jaki prezentował Elvis Presley i wówczas zaczęto ją nazywać "Female Elvis". Największy sukces odniosła nagraniem "I Just Don't Understand". Utwór ten znajdował się przez kilka tygodni w pierwszej 20-tce na liście Billboard. W czasie gdy występowała jako piosenkarka pojawiła się też w filmach. Rola w obrazie "Bye Bye Birdie" przyniosła jej ogromną sławę. Pojawiła się też w filmie "Viva Las Vegas" obok Elvisa Presleya. Film ten zapoczątkował romans pary, który nie trwał jednak długo. Na temat tego romansu aktorka napisała książkę "Elvis i Ja".
 

W ciągu kolejnych lat aktorka odnosiła duże sukcesy w filmach. W 1971 roku został nominowana do Oscara dla Najlepszej Aktorki Drugoplanowej za rolę w produkcji "Carnal Knowledge". Nagrody jednak nie dostała. Rok później podczas występu w teatrze spadła ze sceny i doznała dość poważnych obrażeń. Jej rekonwalescencja trwała kilka miesięcy. W połowie lat 70-tych aktorka występowała zarówno w teatrze jak i w filmach. W 1975 roku dostała kolejną nominację do Oscara, tym razem dla Najlepszej Aktorki za rolę w filmie "Tommy". Za te rolę nominowano ją również do Złotego Globu. Aktorka miała również własne show w telewizji zatytułowane po prostu "The Ann-Margret Show".
 

W 1994 roku opublikowała swą autobiografię zatytułowaną "Ann Margret: My Story". Ann wyszła za mąż tylko raz w 1967 roku za aktora Rogera Smitha. Ma swoją gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 6501 Hollywood Blvd. Ma 165 cm wzrostu. 19 sierpnia 2000 roku miała wypadek w Minnesocie. Spadła z motocykla, złamała ramię i trzy żebra. 

W 2005 roku magazyn "People" umieścił ją na liście 50 najpiękniejszych ludzi świata. Rose McGowan zagrała ją w mini serialu Elvis (2005). W 1995 zajęła 10 miejsce w rankingu najseksowniejszych gwiazd w historii kina według magazynu "Empire". Obecnie Ann pojawia się na ekranie w rolach epizodycznych. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I just don't understand/I don't hurt anymore	Ann-Margret	07.1961	-	17[12]	RCA Victor 7894	[written by Marijohn Wilkin][produced by Chet Atkins, Dick Peirce]
It do me so good/Gimme love	Ann-Margret	11.1961	-	97[3]	RCA Victor 7952	[written by Willie Dixon, Billy "The Kid" Emerson][produced by Chet Atkins, Dick Peirce]
What am i supposed to do/Let's stop kidding each other	Ann-Margret	03.1962	-	82[5]	RCA Victor 7986	[written by Helen Carter][produced by Chet Atkins, Dick Peirce]
Sleep in the grass/Chico	Ann-Margret and Lee Hazlewood	01.1969	-	113[3]	LHI LHI 2	[written by Lee Hazlewood][produced by Lee Hazlewood]
Love Rush/For You C-Major	Ann-Margret	10.1979	-	-	Ocean 7511	[written by Paul Sabu][produced by Paul Sabu][8[16].Hot Disco/Dance;Ocean 8911 12"]
Midnight Message	Ann-Margret	03.1980	-	-	-	[written by Paul Sabu][produced by Paul Sabu][12[17].Hot Disco/Dance;MCA 3226 LP.]
Everybody Needs Somebody Sometimes	Ann-Margret	10.1981	-	-	-	[written by Paul Sabu][produced by Paul Sabu][22[17].Hot Disco/Dance; First American 1207 12"]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
David Merrick presents Hits from His Broadway Hits	John Gary/Ann-Margret	11.1964	-	141[4]	RCA Victor 2947	-

Annie

Annie, właśc. Anne Lilia Berge Strand (ur. 21 listopada 1977r w Trondheim) - norweska piosenkarka pop i didżejka z Bergen.



Od 1993 członkini dziewczęcej grupy indierockowej Suitcase. Po ukończeniu szkoły średniej rozpoczęła działalność jako DJ, zapoznając się z lokalną sceną muzyki tanecznej. W tym okresie poznała Tore Andreasa Kroknesa, przyszłego chłopaka i zarazem współtwórcę wczesnych singli Annie. Pierwszy singel Greatest Hit, wykorzystujący fragment przeboju Madonny Everybody wydała w 1999r. Kolejny - I Will Get On - dwa lata później w 2001. W tym samym roku zmarł Tore Kroknes (w wieku 23 lat) na skutek problemów z układem krążenia.

Po okresie depresji powróciła do działalności muzycznej. W marcu 2003 roku podpisała kontrakt z brytyjską wytwórnią 679 Recordings, następnie nawiązała współpracę z producentem Richardem X (udzielając się wokalnie na Just Friends z płyty X-Factor Volume 1). Dalsza współpraca zaowocowała wydaniem we wrześniu 2004 roku singla Chewing Gum (m.in. 25 miejsce na brytyjskiej liście przebojów) oraz debiutanckiego albumu Anniemal. Została nagrodzona kilkoma nagrodami norweskiego przemysłu muzycznego. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Greatest Hit	Annie	12.2000	142[1]	-	Loaded LOAD 069	[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
Greatest Hit	Annie	03.2002	100[2]	-	Loaded LOAD 070	[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
I Will Get On	Annie	08.2003	196[1]	-	Loaded LOAD 095	[written by Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X]
Chewing Gum	Annie	09.2004	25[3]	-	679 Records L075	[written by Annie, Tore Kroknes][produced by Annie, Erot]
Heartbeat/Kiss Me	Annie	03.2005	50[2]	11.Hot Dance/Disco	679/Locked On L091	[written by Annie, Svein Berge, Torbj?rn Brundtland][produced by Berge, Brundtland]
I Know UR Girlfriend Hates Me	Annie	07.2008	54[2]	-	Island 1779586	[written byAnnie, Richard X, Hannah Robinson][produced by Richard X]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Anniemal	Annie	03.2005	101[2]	-	679 Recordings 50467-4723-1	[produced by Annie, Veikka Ercola, Timo Kaukolampi, Richard X, Röyksopp, Yngve Saetre]
Don't Stop	Annie	10.2009	126[1]	-	Smalltown Supersound STS178CD	[produced by Annie, Richard X, Timo Kaukolampi, Xenomania, Paul Epworth]

Cream

Dla wielu, najsławniejsze trio w historii muzyki rockowej. Powstało w lipcu 1966 r. w składzie Jack Bruce (właśc. John Symon Asher Bruce, ur. 14.05.1943 r. w Bishopsbriggs koło Glasgow Szkocja; bas, śpiew), Eric Clapton (właśc. Eric Patrick Clapp. ur. 30.03.1945 r. w Ripley w hrabstwie Surrey, Anglia, gitara) oraz Ginger Baker (właśc. Peter Edward Baker, ur. 19.08.1939 r. w Lewisham, dzielnicy Londynu, Anglia; perkusja).
 

W ciągu dwóch i pół roku wspólnego grania Cream zrobili na fanach, krytykach i muzykach tak wielkie wrażenie, że uznawano ich za największą grupę od czasu Beatlesów. Trio powstało w momencie, gdy publiczność po zmierzchu liverpoolskiego beatu łaknęła nowej, ciekawej muzyki. Clapton opuścił formację Bluesbreakers Johna Mayalla, Bruce grupę Manfreda Manna, a Baker - The Graham Bond Organization.
Zadebiutowali, jeszcze pod swoimi nazwiskami, 31.07.1967 r. na Jazz & Blues Festival w Windsorze. Po podpisaniu kontraktu z firmą Roberta Stigwooda - Reaction, nagrali dla niej singla "Wrapping Paper" - dość osobliwą piosenkę pop, która dotarła na 34. miejsce listy przebojów. Następny krążek - "I Feel Free" - wyzwolił energię, jakiej sprostać mógłby chyba tylko Jimi Hendrix. Pierwszy album tria, Fresh Cream, potwierdził złożoną obietnicę: zespół miał znacznie więcej do zaoferowania, niż mogłoby się wydawać. Longplay ten - mieszanka bluesowych standardów i ekscytujących kompozycji członków grupy - musiał znaleźć się w kolekcji każdego szanującego się fana. Na liście brytyjskiej doszedł do miejsca 6.
 

Wydana w tym samym roku kolejna płyta Disraeli Gears- ze swoją charakterystyczną okładką, zaszła jeszcze wyżej i utrwaliła pozycję Cream w USA, gdzie muzycy odbywali większość swych tras koncertowych. Ten wyśmienity album ukazał niesamowity postęp szczególnie w zakresie jakości kompozycji Jacka Bruce'a i tekstów piszącego dla nich poety Pete'a Browna, należącego kiedyś do grupy beatników. Utwory takie jak "Sunshine Of Your Love", "Strange Brew" i "SWLABR" (She Was Like A Bearded Rainbow) wykonane były z największą precyzją.
 

Wśród wieści z Ameryki zaczęły jednak dominować wiadomości o kłótniach i walkach między Bakerem i Brucem. Wywołało to plotki o rozpadzie grupy. To, co zespół przekazywał poprzez winylowe medium, było niczym w porównaniu z ich występami na żywo. Długie improwizacje oparte o proste, bluesowe struktury, wywoływały dreszcze. Każdy z członków miał w czasie koncertu przynajmniej jedną swoją partię , Bruce swe frenetyczne solo na harmonijce w utworze "Traintime", Baker przednie popisy na perkusji w "Toad", a Clapton przeszywający wokal i bajeczną solówkę w "Cross-roads".
 

Jeden z krążków wyśmienitego, dwupłytowcgo albumu Wheels Of Fire prezentował zespół u szczytu formy twórczej, na koncercie w Fillmore West w San Francisco. Zaledwie miesiąc po ukazaniu się tego wydawnictwa i po wejściu do czołówki notowań w USA członkowie Cream zapowiedzieli, że pod koniec roku rozwiążą grupę. Słynne pożegnalne koncerty w Royal Albert Hali 25 i 26 listopada 1968 r. zostały na szczęście uwiecznione na filmie, a "pośmiertny" longplay Goodbye powtórzył sukces swych poprzedników. Sukces, choć w mniejszym stopniu, przyniosły również pozostałe resztki koncertowej śmietany (ang. cream) zeskrobane z dna maselnicy i wydane na dwóch albumach. Cream przemknęli w jednym, przedłużonym mgnieniu oka, wyciskając na muzyce rockowej trwały ślad.
 

Clapton i Baker założyli kwartet Blind Faith, a Bruce rozpoczął karierę solową. 12 stycznia 1993 roku trio Cream rektywowało się na jeden koncert w Century Plaza Hotel w Los Angeles z okazji ósmej już imprezy z cyklu "Rock And Roll Hall Of Fame". Wykonało wtedy trzy kompozycje: "Sunshine Of Your Love", "Born Under A Bad Sign" i "Crossroads" Pod koniec 1993 r. Baker i Bruce postanowili wskrzesić ducha dawnych czasów, zakładając wraz z Gary Moorem trio BBM, które zadebiutowało pół roku później płytą Around The Next Dream. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wrapping paper/Cat's squirrel	Cream	10.1966	34[6]	-	Reaction 591 007	[written by Jack Bruce, Pete Brown][produced by Robert Stigwood]
I feel free/N.S.U.	Cream	12.1966	11[12]	116[1]	Reaction 591 011	[written by Jack Bruce, Pete Brown][produced by Robert Stigwood][#88 hit for Belinda Carlisle in 1988r]
Strange brew/Tales of brave Ulysses	Cream	06.1967	17[9]	-	Reaction 591 015	[written by Eric Clapton, Felix Pappalardi, Gail Collins][produced by Felix Pappalardi]
Spoonful/Spoonful [Part.2]	Cream	11.1967	-	-	Atco 6522 [US]	[written by Willie Dixon][produced by Leonard Chess, Phil Chess, Willie Dixon]
Sunshine of your love/S.W.L.A.B.R.	Cream	01.1968	25[7][09.68r]	36[14]	Polydor 56 286	[gold-UK][gold-US][Written by: J. Bruce,P. Brown,E. Clapton][Produced by: Felix Pappalardi]
Anyone for tennis/Pressed rat and warthog	Cream	05.1968	40[3]	64[5]	Polydor 56 258	[temat z filmu "The savage seven"][Written by: E. Clapton,M. Sharp][Produced by: Felix Pappalardi]
White room/Those were the days	Cream	10.1968	28[8][01.69r]	6[11]	Polydor 56 300	[silver-UK][Written by: J. Bruce,P. Brown][Produced by: Felix Pappalardi]
Crossroads/Passing the time	Cream	01.1969	-	28[8]	Atco 6646 [US]	[Written by: R. Johnson][Produced by: Don Law]
Badge/What a bringdown	Cream	04.1969	18[10]	60[5]	Polydor 56 315	[Written by: E. Clapton,G. Harrison][Produced by: Felix Pappalardi]

Albumy [UK] all time *96*-albums 9/#1 [1]/Top10 [8]/284 weeks [US] all time *192*-albums 9/#1 [1]/Top10 [4]/371 weeks
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US/UK]	Komentarz
Fresh Cream	Cream	05.1967	6[19]	39[92]	Atco 206/Reaction 593 001	[gold-UK][gold-US][produced by Robert Stigwood]
Disraeli gears	Cream	12.1967	5[42]	4[77]	Atco 232/Reaction 594 003	[platinium-US][gold-UK][produced by Felix Pappalardi]
Wheels of fire[2LP]	Cream	07.1968	3[26]	1[4][46]	Atco 700/Polydor 583 031/2	[platinum-US][silver-UK]][produced by Felix Pappalardi]
Wheels of fire [1LP]	Cream	08.1968	7[13]	-	-/Polydor 583 033
Fresh Cream [reissue]	Cream	02.1969	7[2]	-	-/-
Goodbye	Cream	02.1969	1[4][28]	2[26]	Atco 7001/Polydor 583 053	[platinum-UK][gold-US][produced by Felix Pappalardi]
Best of Cream	Cream	07.1969	6[34]	3[44]	Atco 291/Polydor 583 060	[gold-US][gold-UK][produced by Felix Pappalardi,Robert Stigwood]
Live Cream	Cream	05.1970	4[15]	15[21]	Atco 328/Polydor 2383 016	[platinum-UK][produced by Felix Pappalardi, Ahmet Ertegun, Robert Stigwood]
Live Cream-Volume II	Cream	04.1972	15[5]	27[16]	Atco 7005/Polydor 2383 119	[produced by Felix Pappalardi]
Heavy Cream	Cream	10.1972	-	135[10]	Polydor 2659 022/Polydor PD-3502	[produced by Felix Pappalardi,Robert Stigwood]
Disraeli gears	Cream	02.1977	-	165[6]	RSO 3010/-
Wheels of fire	Cream	02.1977	-	197[4]	RSO 3802/-
Strange brew-The Very best of Cream	Cream	11.1987	-	20[45]	RSO Deluxe RSO 5021/RSO 8116392	[platinium-US]
The Cream of Eric Clapton/The best of Eric Clapton	Cream	09.1987	3[109]	-	Polydor ECTV1/-
The Very Best of Cream	Cream	05.1995	149[5]	-	Polydor/Chronicles 523752-2	[gold-US][gold-UK][produced by Chris Griffin, Bill Levenson,George McManus]
BBC Sessions	Cream	04.2003	100[2]	-	Polydor 0760482/-	[produced by Bill Bebb,Bernie Andrews,Jeff Griffin,Bev Phillips]
I Feel Free - Ultimate Cream	Cream	05.2005	6[11]	-	Polydor 9871362/-	[gold-UK]
Royal Albert Hall, London May 2-3-5-6 2005	Cream	10.2005	61[1]	59[4]	Reprise 9362494162/-
Gold	Cream	06.2007	186[1]	-	Polydor 4193/-	-
Classic Album Selection	Cream	05.2016	80[1]	-	Polydor/UMC 4734561/-	-

XTC

Zespół założony w 1977 r. w okresie boomu punkowego. Znany początkowo pod nazwą The Helium Kidz, przed podpisaniem kontraktu z Virgin Records zmienił ją na XTC (ecstasy).
Tworzący, go muzycy pochodzili- z wyjątkiem Andrewsa z niewielkiego miasta Swindon w hrabstwie Wiltshire, gdzie działali wcześniej w punkowej formacji Star Park. Pierwszy skład XTC przedstawiał się następująco: Andy Partridge (ur. 11.12.1953 r.; gitara, śpiew), Barry Andrews (ur. 12.09.1954 r. w West Norwood w Londynie), Colin Moulding (ur. 17.08.1955 r.) i Terry Chambers (ur. 18.07.1955 r.). Debiutancki album zespołu White Music przywoływał bardziej echa muzyki pop niż dynamicznego brzmienia nowej fali, ale mimo to odniósł spory sukces komercyjny, zapisując się również wraz z nazwą grupy w pamięci krytyków.

 

Wkrótce po ukazaniu się na rynku longplaya Go2, kolegów opuścił Barry Andrews, by pojawić się potem w formacji Shriekback. Zastąpił go Dave Gregory, a zarówno Go2, jak i następne wydawnictwo zespołu Drums And Wires, sprzedawały się bardzo dobrze. Dynamiczny przebojowy singel "Making Plans For Nigel" przedstawił formację tak chętnie chłonącej wszelkie nowinki szerokiej publiczności.
 

Później z wszystkich kolejnych albumów grupy wybierano starannie utwory mające się ukazać na singlach; trafiały one regularnie na listy przebojów, a dwie bardzo udane kompozycje: "Sgt Rock (Is Going To Help Me" i doskonale skonstruowana "Senses Working Overtime" trafiły do Top 10 brytyjskich zestawień.
 

Partridge, główny twórca utworów zespołu, potrafił przelać swoje obserwacje na papier z humorem i naiwnością dziecka, co znacznie ułatwiało im dotarcie do szerokich kręgów słuchaczy. Podwójny album English Settlement przyniósł jednak muzykom spore rozczarowanie, gdyż to wychwalane przez krytyków wydawnictwo z trudem utorowało sobie drogę w dolne rejony listy bestsellerów. Tymczasem stan zdrowia Partridge'a uległ znacznemu pogorszeniu z powodu ogólnego wyczerpania organizmu i wrzodu żołądka. Skłoniło go to do oświadczenia, że od tej pory XTC będą wyłącznie nagrywać, rezygnując z występów na żywo. Ich nowym kompozycjom miały jednak towarzyszyć promocyjne wideoklipy.
 

Następne płyty zespołu odniosły jedynie umiarkowany sukces, mimo że albumy ich alter ego, The Dukes Of Stratosphear, sprzedawały się w o wiele większych nakładach. Najlepszy album w karierze XTC, Oranges And Lemons, doskonale odzwierciedlał atmosferę i nastroje panujące pod koniec lat 60. Tym większą zagadką pozostaje jego komercyjna porażka. Podczas gdy w Stanach Zjednoczonych sprzedawał się nawet dość przyzwoicie, w Wielkiej Brytanii z trudem trafił do Top 30 zestawień. Podobny los spotkał bardzo udany skądinąd singel "Mayor Of Simpleton", który uplasował się dopiero na 46. miejscu listy przebojów.
 

W 1992 r. album Nonsuch utrzymywał się w brytyjskich zestawieniach jedynie przez dwa tygodnie. Pod koniec tego samego roku Partridge podjął się roli producenta, nawiązując współpracę z zespołem Blur. Nie wiadomo do końca, co Andy Partridge, jego koledzy i wytwórnia Virgin, zamierzają dalej począć z XTC. Sam Partridge zażartował kiedyś, że Virgin trzymają ich na liście, swoich podopiecznych tylko dlatego, by móc sobie odpisywać straty od podatku. Mimo wszystko XTC pozostają jednym z najbardziej oryginalnych brytyjskich zespołów popowych, a teksty Partridge'a stawiają go obok Raya Daviesa w rzędzie najinteligentniejszych i cudownie ekscentrycznych brytyjskich twórców.  

Single [UK] all time *882*/12 hits/1 Top10/#1 [0]/70 weeks
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Life begins at the hop/Homo Safari	XTC	04.1979	54[4]	-	Virgin VS 259	[written by Colin Moulding][Produced by Steve Lillywhite]
Making plans for Nigel/Bushman President/Pulsing Pulsing	XTC	09.1979	17[11]	-	Virgin VS 282	[written by Colin Moulding][Produced by Steve Lillywhite]
Generals and majors/Don' t lose your temper	XTC	09.1980	32[8]	104[3]	Virgin VS 365	[written by Colin Moulding][Produced by Steve Lillywhite]
Towers of London/Set Myself on Fire [live]	XTC	10.1980	31[5]	-	Virgin VS 372	[written by Andy Partridge][Produced by Steve Lillywhite]
Sgt Rock [Is going to help me]/Living Through Another Cuba [live]/Generals and Majors [live]	XTC	01.1981	16[9]	-	Virgin VS 384	[written by Andy Partridge][Produced by Steve Lillywhite]
Senses working over time/Blame the Weather/Tissue Tigers (The Arguers)	XTC	01.1982	10[9]	-	Virgin VS 462	[written by Andy Partridge][Produced by Hugh Padgham, XTC]
Ball and chain/Punch and Judy; Heaven is Paved With Broken Glass	XTC	02.1982	58[4]	-	Virgin VS 482	[written by Colin Moulding][Produced by Hugh Padgham]
Great Fire	XTC	03.1983	101	-	Virgin VS 553	[written by Andy Partridge][Produced by Bob Sargeant,Steve Nye,XTC]
Wonderland	XTC	02.1982	101	-	Virgin VS 553	[written by Andy Partridge][Produced by Bob Sargeant,Steve Nye,XTC]
Love on a farmboy' s wage/In Loving Memory of a Name	XTC	09.1983	50[4]	-	Virgin VS 613	[written by Andy Partridge][Produced by Steve Nye,XTC]
Thanks For Christmas/Countdown To Christmas Partytime	XTC	11.1983	126	-	Virgin VS 642	[written by Andy Partridge][Produced by The Three Wise Men, The Good Lord]
All you pretty girl/Washaway	XTC	09.1984	55[5]	-	Virgin VS 709	[written by Andy Partridge][Produced by David Lord,XTC]
This World Over /Blue Overall	XTC	10.1984	99[1]	-	Virgin VS 721	[written by Andy Partridge][Produced by David Lord and XTC]
Wake Up /Take This Town; Mantis on Parole	XTC	01.1985	94[2]	-	Virgin VS 746	[written by Andy Partridge][Produced by David Lord and XTC]
Grass /Extrovert; Dear God	XTC	08.1986	100[2]	-	Virgin VS 882	[written by Colin Moulding][Produced by Todd Rundgren]
The Meeting Place/The Man Who Sailed Around His Soul	XTC	02.1987	100[1]	-	Virgin VS 912	[written by Colin Moulding][Produced by Todd Rundgren]
Dear God/Big Day	XTC	06.1987	99[1]	-	Virgin VS 960	[written by Andy Partridge][Produced by Todd Rundgren]
The mayor of simpleton/One of the millions	XTC	01.1989	46[5]	72[6]	Virgin VS 1158	[written by Andy Partridge][Produced by Paul Fox]
King for a Day/Happy Families	XTC	04.1989	82[3]	-	Virgin VS 1177	[written by Colin Moulding][Produced by Paul Fox]
The disappointed/The Smartest Monkeys	XTC	03.1992	33[5]	-	Virgin VS 1404	[written by Andy Partridge][Produced by Gus Dudgeon]
The ballad of Peter Pumpkinhead/The Smartest Monkeys	XTC	06.1992	71[1]	-	Virgin VS 1415	[written by Andy Partridge][Produced by Gus Dudgeon]
I'd Like That	XTC	02.1999	121	-	Cooking Vinyl	[written by Andy Partridge][Produced by Nick Davis,Haydn Bendall]
I'm the Man Who Murdered Love	XTC	05.2000	144	-	Cooking Vinyl	[written by Andy Partridge][Produced by Nick Davis]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
White music	XTC	02.1978	38[4]	-	Virgin V 2095	[produced by John Leckie]
GO 2	XTC	10.1978	21[3]	-	Virgin V 2108	[produced by John Leckie]
Drums and wires	XTC	09.1979	34[7]	176[8]	Virgin V 2129	[produced by Steve Lillywhite]
Black sea	XTC	09.1980	16[7]	41[24]	Virgin V 2173	[silver-UK][produced by Steve Lillywhite]
English settlement	XTC	02.1982	5[11]	48[20]	Virgin V 2223	[silver-UK][produced by Hugh Padgham, XTC]
Waxworks-Some singles [1977-1982]	XTC	11.1982	54[3]	-	Virgin V 2251	[produced by John Leckie, Robert John "Mutt" Lange, Martin Rushent, Steve Lillywhite, Phil Wainman ,Hugh Padgham XTC]
Mummer	XTC	09.1983	51[4]	145[5]	Virgin V 2264	[produced by Steve Nye, XTC, Bob Sargeant]
The big express	XTC	10.1984	38[2]	178[5]	Virgin V 2325	[produced by David Lord, XTC]
Skylarking	XTC	11.1986	90[1]	70[29]	Virgin V 2399	[produced by Todd Rundgren]
Oranges and lemons	XTC	03.1989	28[3]	44[21]	Virgin V 2581	[produced by Paul Fox]
Nonesuch	XTC	05.1992	28[2]	97[11]	Virgin V 2699	[produced by Gus Dudgeon]
Fossil fuel-The XTC Singles 1977-92	XTC	09.1996	33[2]	-	Virgin VD 2811	[silver-UK]
Apple Venus Volume 1	XTC	02.1999	42[1]	106[3]	Cooking Vinyl COOK 172	[produced by Haydn Bendall,Nick Davis]
Wasp star-Apple Venus Volume 2	XTC	05.2000	40[1]	108[2]	Cooking Vinyl COOK 194	[produced by Nick Davis]

McDonald and Giles

 McDonald and Giles to angielski duet symfoniczno-rockowy, który wydał album zatytułowany McDonald and Giles w Island w styczniu 1971 roku. Duet składał się z multiinstrumentalisty Iana McDonalda i perkusisty-perkusisty Michaela Gilesa, którzy rozpoczęli projekt świeżo po jednym albumie w King Crimson .


Michael nagrał wcześniejszy album w Giles Giles and Fripp , pop-psychodelicznym trio ze swoim młodszym bratem Peterem Gilesem i mózgiem Crimson Robertem Frippem . Peter, który na krótko dołączył do Crimson po tym, jak Michael opuścił zespół, gra na basie na albumie McDonald and Giles .
 

Ian McDonald (ur. 1946) po raz pierwszy grał z Michaelem Gilesem (ur. 1942) pod koniec 1968 roku, kiedy McDonald dołączył do Giles, Giles i Fripp, psychodelicznego zespołu stojącego za albumem Deram The Cheerful Insanity of Giles, Giles and Fripp . McDonald przyszedł do zespołu z doświadczeniem w muzyce jazzowej, klasycznej i marszowej. Peter Giles zrezygnował z basisty i wokalisty Grega Lake'a , a zespół przyjął nazwę King Crimson, którą zaproponował przyjaciel McDonald's, nie występujący autor tekstów, Peter Sinfield .

W 1969 roku King Crimson podpisał kontrakt z Atlantic i wydał album In the Court of the Crimson King , składający się z pięciu długich piosenek, w tym kompozycji McDonalda „I Talk to the Wind” (łagodny numer pełen fletu) i „The Court of the Crimson King” (epos Mellotron z dwoma podsekcjami). Quasi-symfoniczne brzmienie klawiatury McDonald's było katalizatorem maksymalistycznego rocka lat 70.

King Crimson promował album podczas trasy koncertowej po Stanach Zjednoczonych pod koniec 1969 roku, podczas której McDonald i Giles - zarówno tęskniący za domem, jak i zmęczeni dominującym uściskiem Frippa nad zespołem - postanowili nagrywać jako duet. Kiedy Fripp i Sinfield pracowali nad drugim albumem King Crimson, zatrzymali Gilesa i Lake'a (który odszedł, by założyć Emerson Lake & Palmer ) jako sesjonistów. Powstały album, In the Wake of Poseidon , ukazał się w maju 1970 roku. W tym samym miesiącu McDonald i Giles rozpoczęli pracę nad swoim albumem w Island Studios.
McDonalda i Gilesa

McDonald i Giles pojawili się 3 stycznia 1971 roku w Island Records. Strona pierwsza zawiera dwie krótkie piosenki („Flight of the Ibis”, „Is She Waiting?”) otoczone eposami „ Suite In C ” i „ Tomorrow's People - The Children of Today”. Strona druga składa się z sześcioczęściowej suity „Birdman” z tekstami autorstwa Sinfielda i aranżacjami smyczkowymi autorstwa Mike'a Graya. McDonald skomponował całą muzykę oprócz „ Tomorrow's People ” Gilesa.

McDonald i Giles samodzielnie wyprodukowali album i zaaranżowali materiał. Inżynier, Brian Humphries, miał już na swoim koncie albumy Mana ( 2 Ozs of Plastic With a Hole in the Middle ), Nirvany ( The Story of Simon Simopath , All of Us ), Pink Floyd i Traffic. Pracował kolejno nad McDonaldem i Gilesem przy albumach Black Sabbath , Bronco , Patto i Spooky Tooth .
Na McDonald and Giles McDonald gra na gitarze, pianinie, organach, saksofonie, flecie, klarnecie, cytrze i „rozmaitościach”. Perkusyjny arsenał Gilesa obejmuje butelkę mleka, piłę ręczną, gwizdek i pudełko na orzechy. Dzielą się obowiązkami wokalnymi. Partie basowe są grane przez Petera Gilesa, który jak na ironię był zastępcą basisty King Crimson podczas sesji Poseidon (pomimo obecności byłego basisty Lake'a i przyszłego basisty Gordona Haskella , obaj jako wokaliści).

McDonald and Giles zawiera także gościnne występy Steve'a Winwooda i puzonisty Michaela Blakesleya. Winwood - którego zespół Traffic nagrał swój album John Barleycorn Must Die z 1970 roku w Island Studios - gra na organach w wybranych partiach i gra solo na pianinie w „ Turnham Green ”. Blakesley, który gra w „Tomorrow's People”, znał Gilesa z czasów, gdy grali w  Trendsetters Limited, który przekształcił się w The Trend, a następnie w The Brain, psychodeliczny, jednorazowy zespół, który bezpośrednio poprzedzał Gilesa, Gilesa i Frippa.

McDonald and Giles mieści się w składanej okładce, która przedstawia nasycone ujęcie krajobrazowe Gilesa i jego żony Mary Land (zagięcie z przodu) oraz McDonalda i jego ówczesnej dziewczyny Charlotte Bates (zagięcie z tyłu). Charlotte namalowała krajobraz wewnętrznej bramy: przedstawienie pomarańczowych wzgórz doliny na tle różowego nieba. Fotograf okładki, Richard DiLello, zdobył później uznanie wizualne na albumach Badfinger  , Barbary Acklin , Charlie ( No Second Chance ), Flight , The Raspberries i The Reflections .

Ian McDonald odgrywa rolę pomocniczą na albumie King Crimson Red z 1974 roku , na którym znajduje się jego praca na saksofonie altowym w utworach „One More Red Nightmare” i „Starless”. Prawie wrócił do zespołu, ale Fripp rozwiązał Crimson wkrótce po wydaniu tego albumu.

W 1976 roku McDonald był współzałożycielem Foreigner , transatlantyckim zespołem hardrockowym, który osiągnął status platynowej płyty dzięki debiutanckiemu albumowi z 1977 roku, na którym znajdują się współautorstwa McDonalda  „Long, Long Way from Home” oraz hity „Cold As Ice” i „ Feels Like the First Time”. McDonald jest współautorem dwóch piosenek („Love Has Taken Its Toll” i instrumentalnego „Tramontane”) na ich drugim albumie Double Vision , który zdobył kolejne hity dzięki „Hot Blooded” i utworowi tytułowemu. Opuścił Foreigner po ich trzecim albumie Head Games z 1979 roku , który zawiera współautorstwo McDonalda „Do What You Like” oraz radiowy hit „Dirty White Boy”.

Michael Giles pozostał aktywnym muzykiem studyjnym w latach, które nastąpiły po McDonald i Giles . Jego dorobek z lat 1971-73 obejmuje albumy aktora i piosenkarza Murraya Heada , byłego gitarzysty Spooky Tooth Luthera Grosvenora , byłego  , przyszłego mistrza Foxa Kenny'ego Younga oraz wschodzącego  Ruperta Hine'a . Grał także na albumach Chapmana-Whitneya ( Streetwalkers ), Huntera Musketta , Jackson Heights ( Ragamuffins Fool , Bump 'n' Grind ) oraz na trzech pierwszych albumach Leo Sayera ( Silverbird, Just a Boy, Another Year).

 W latach 1978–79 Giles grał na dwóch albumach oryginalnego gitarzysty Genesis , Anthony'ego Phillipsa ( Wise After the Event , Sides ) i nagrał solowy album Progress (wydany w 2002 r.).

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
McDonald and Giles	McDonald and Giles	11.1970	-	-	Island ILPS 9126	[produced by Ian McDonald, Michael Giles]