Z archiwum...rocka

piątek, 9 grudnia 2022

Grateful Dead

Tajemniczy Grateful Dead zadebiutowali jako Mother McCree’s Uptown Jug Champions. W 1965 r. zmienili nazwę na Warlocks, a ostateczna, legendarna („Wdzięczny Nieboszczyk”) powstała z dwóch wyrazów wybranych na ślepo ze Słownika Oxfordzkiego, które najwyraźniej przypadły do gustu zespołowi. Początkowo tworzyli go Jerry Garcia (właśc. Jerome John Garcia, ur. 1.08.1942 r. w San Francisco w stanie Kalifornia; gitara solowa), Bob Weir (właśc. Robert Hall, ur. 16.10.1947 r. w San Francisco; gitara rytmiczna), Phil Lesh (właśc. Philip Chapman, ur. 15.03.1940 r. w Berkeley w stanie Kalifornia; bas), Ron „Pigpen” McKernan (ur. 8.09.1945 r. w San Bruno w stanie Kalifornia, zm. 8.03.1973 r. w Corte Madera w Kaliforni; instr. klawiszowe) i Bill Kreutzman (ur. 7.04.1946 r. w Palo Alto w stanie Kalifornia; perkusja).

Od początku kariery utożsamiani z „kwaśnym” halucynogennym rockiem z San Francisco, uczestniczyli w Acid Test - psychodelicznych seansach organizowanych przez pisarza Kena Keseya. Stanley Owsley, chemik, wytwarzający wówczas legalnie LSD, zaopatrywał w nie obficie członków zespołu. Półroczny, halucynogenny okres w dziejach grupy zarejestrowano na taśmach i udokumentowano w książce Toma Wolfe’a „The Electric Kool-Aid Acid Test”. Według autora, Grateful Dead „nie byli psychodelicznymi amatorami malującymi urokliwe obrazki, lecz oddanymi nauce uczestnikami badań”.
Wczesne nagrania, wyrastające z prostego rocka i rhythm’n’bluesa, ewoluowały w kierunku mieszaniny stylów, z typowymi dla grupy długimi poszukiwawczymi improwizacjami. Jeszcze przed nagraniem pierwszego albumu w 1967 roku Grateful Dead stali się głośnym zespołem kultowym. Wprawdzie z perspektywy produkcji płytowych lat dziewięćdziesiątych debiutancki longplay Grateful Dead brzmi topornie, był jednak jedną z pierwszych prób oddania atmosfery koncertów w warunkach studyjnych.

Zdecydowany krok do przodu stanowiła druga płyta, Anthem Of The Sun, na której wykorzystano materiały z 17 koncertów i czterech studyjnych sesji. Suita, złożona z ambitnych tematów pod prowokującymi tytułami: „The Faster We Go, The Rounder We Get”, „Quadlibet For Tenderfeet”, była na owe czasy artystycznym ewenementem. Jaskrawa, nowatorska okładka z pracowni Kelley Mouse Studios (Altona Kelleya i Stanleya Mouse’a) stanowiła manifest nowej sztuki z San Francisco. Trzeci album, Aoxomoxoa - bardziej przystępny niż sugerowałby palindromiczny tytuł - zawierał tradycyjnie zbudowane tematy. Niektóre z nich, np. „China Cat Sunflower” czy subtelne „Mountains Of The Moon”, a także wykorzystanie stylizowanego na średniowiecze brzmienia klawikordu, zapowiadały „relaksowy” okres twórczości Grateful Dead.

Coraz dłuższe, trwające sześć godzin koncerty składały się często z sześciu godzinnych utworów. Armia fanów (tzw. „Deadheads”) korzystała w pełni z czasu relaksu. Do dziś nie wiadomo, kto ćpał więcej - widownia czy muzycy na scenie. Ci drudzy potrafili jednak wznosić się na wyżyny instrumentalnej perfekcji. Ostre i wylewne gitarowe solówki Jerry’ego Garcii uzupełniała powikłana linia basu Lesha i śmiałe akordy gitary rytmicznej Weira. Z czasem do zespołu doszli: drugi perkusista Micky Hart i dodatkowy klawiszowiec Tom Constanten, wspomagający niezrównoważonego McKernana. Efektem był historyczny album Live Dead nagrany w 1970 r. Klasę zespołu potwierdza temat „Dark Star” - 23-minutowa nagrana na żywo improwizacja, podczas której muzyka czterokrotnie przycicha i narasta, by za każdym razem eksplodować crescendem w wykonaniu Garcii i jego partnerów.

Dwa kolejne albumy - Workingman’s Dead i American Beauty- wykazały silny wpływ harmonicznych poszukiwań zespołu Crosby, Stills And Nash. W krótkich, utrzymywanych w klimacie country piosenkach na plan pierwszy wysuwała się gitara pedal steel Jerry’ego Garcii, uczestniczącego w tym czasie w nagrywaniu albumu Deja Vu Crosby, Stills, Nash And Young. „Nieboszczycy” powrócili jednak do spontanicznych koncertowych popisów, nagrywając drugi podwójny album, a po nim potrójny Europe 72.

W 1973 r. zmarł wycieńczony chronicznym alkoholizmem McKernan. Zastąpił go-Keith Godchaux (ur. 19.07.1948 r. w San Francisco, zm. 21.07.1980 r. w Ross w Kalifornii; instr. klawiszowe, śpiew) z zespołu Dave’a Masona, który wraz z żoną wokalistką Donną (ur. 22.08.1947r w San Francisco) zrekompensował tragiczną stratę. Zdradzający jazzowe wpływy album Wake Of The Flood z 1973 r. stał się największym, jak dotąd, komercyjnym sukcesem formacji. Wyciszone brzmienie miało dominować również na kolejnyęh płytach. Z uśpienia wyrwał Grateful Dead dopiero nagrany w 1977 r. album Terrapin Station, któremu doświadczony producent Keith Olsen nadał soczyste, bardziej zinstrumentalizowane brzmienie.

Wciąż popularni podczas tras koncertowych Grateful Dead stopniowo zatracali indywidualność w nagraniach studyjnych. Lowell George trafił do zespołu jedynie dla nagrania funkowej płyty Shakedown Street. Również Keith i Donna Godchaux nie zadomowili się w grupie. Podczas forsownych tournees Donna zniszczyła sobie struny głosowe, a Keith popadł w ciężką narkomanię. Zespół rozstał się z nimi pod koniec 1979 r. Nagrany z nowym klawiszowcem Brentem Mydlandem (ur. 21.10.1952 r. w Monachium, RFN; zm. 26.07.1990 r. w Lafayette w Kaliforni) album Go To Heaven (1980) był mieszaniną disco i popu. Okładka płyty, prezentująca muzyków w białych garniturach, wywołała kąśliwe pytania wiernych „Deadheads”: „Have they gone soft?” („Czy przeszli na trawkę?”). Co ciekawe, pochodzący z tej kiepskiej płyty utwór „Alabama Getaway” trafił jako pierwszy od lat w dolne rejony amerykańskich list przebojów. W przeciwieństwie do większości eksperymentujących z narkotykami rówieśników, Grateful Dead mimo wszystko przetrwali jako zespół. Niestety, w 1982 r. Jerry Garcia popadł w uzależnienie od heroiny. Wyjaśnia to z perspektywy czasu jego senną grę na gitarze, muzyczną degrengoladę i lichą wokalizę. W połowie lat osiemdziesiątych, mimo towarzyszącej im wciąż legendy, Grateful Dead zatracili resztki stylu. Garcia załamał się i w 1986 r. był o krok od śmierci spowodowanej śpiączką cukrzycową.

Pierwszy po siedmioletniej przerwie studyjny album zespołu, In The Dark, emanował radością i ulgą spowodowaną wydobyciem się lidera z choroby. Zaskakujący powrót do formy zaowocował światowym przebojem „Touch Of Grey”. Garcia śpiewał w nim prosty, lecz uczciwy tekst swojego starego współpracownika Roberta Huntera: „Oh well a touch of grey, kinda suits you anyway, that’s all I’ve got to say, it’s allright” („Lata lecą, włos siwieje, nic nie wskórasz, tak się dzieje, jest jak jest”). Radosnemu refrenowi zespołu: „I will survive” („Przetrwamy”) odpowiadała publiczność: „We will survive” („A my z wami”)'. Grateful Dead namówiono nawet do nagrania wideoklipu, który zaprezentowany w MTV przysporzył grupie całe nowe pokolenie fanów. Lakoniczny Garcia oświadczył, że „zamurowało go” w obliczu takiej sławy.

Dull To Last z 1989 r. był przeciętną płytą, ale podczas koncertów publiczność nadal dopisywała. Grateful Dead uznano wręcz za grupę posiadającą najbardziej oddanych wielbicieli w całej historii rock and roiła. W lipcu 1990 r. po zażyciu śmiertelnej dawki kokainy i morfiny zmarł Mydland. Był trzecim, grającym na instrumentach klawiszowych członkiem zespołu, odchodzącym w wyniku nagłej śmierci. Zastąpił go na krótko Bruce Hornsby, a po nim na stałe Vince Welnick. W 1990 r. katalog albumów zespołu powiększył się o nierówną płytę Without A Net.

W kwietniu 1991 r. na rynku pojawiła się płyta Deadicated z utworami The Grateful Dead, w wykonaniu różnych artystów. Miesiąc później w sklepach rozpoczęła się sprzedaż kolejnego, koncertowego wydawnictwa Dead One From The Valut. We wrześniu tego samego roku longplayem Jerry Garcia Band zadebiutowała formacja o tej samej nazwie, w składzie: John Kahn (bas), Melvin Seals (klawisze), David Kemper (perkusja), Jackie La Branch (śpiew), Gloria Jones (śpiew) i oczywiście lider. Na tym nie koniec atrakcji - w grudniu firma Ace Records wydała w Wlk. Brytanii album Infrared Roses, kolekcję różnorodnych koncertowych nagrań Dead. Podobny charakter miała płyta Two From The Vault z maja 1992 r., z zapisem występu zespołu w Fillmore West w sierpniu 1968 r.

W połowie 1992 r. aktywność Garcii nieco zmalała z powodu osłabienia organizmu na skutek - według słów jego rzecznika - „30 lat nałogowego palenia cameli”. Do biznesu powrócił na początku 1993 r., kiedy to wraz z macierzystą formacją wyruszył na kolejne amerykańskie tournee. W grudniu 1993 r. na rynku ukazała się płyta Dick’s Picks No. 1 - pierwsza z cyklu planowanych do wydania albumów „na żywo”. W sierpniu 1994 r. Bob Weir z Grateful Dead zasilił zespół The Band podczas występu na festiwalu „Woodstock ’94”.
Ponadczasowi Grateful Dead przetrwali wszystkie wiraże długiej kariery, a jeśli dopisze im zdrowie, nie raz jeszcze o nich usłyszymy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Uncle John's Band/New Speedway Boogie	Grateful Dead	08.1970	-	69[7]	Warner 7410	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Bob Matthews,Betty Cantor,Grateful Dead]
Truckin'/Ripple	Grateful Dead	11.1971	-	64[8]	Warner 7464	[written by Bob Weir, Robert Hunter][produced by Steve Barncard,Grateful Dead]
Sugar Magnolia/Mr. Charlie	Grateful Dead	02.1973	-	91[2]	Warner 7667	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Bob Matthews,Betty Cantor,Grateful Dead]
The Music Never Stopped/Help On The Way	Grateful Dead	10.1975	-	81[5]	Grateful Dead 718	[written by Bob Weir,John Perry Barlow][produced by Grateful Dead]
Alabama Getaway/Far From Me	Grateful Dead	06.1980	-	68[6]	Arista 0519	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Gary Lyons]
Touch Of Grey/My Brother Esau	Grateful Dead	07.1987	-	9[15]	Arista 9606	[written by Jerry Garcia, Robert Hunter][produced by Jerry Garcia, John Cutler]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Grateful Dead	Grateful Dead	05.1967	-	73[28]	Warner 1689	[produced by David Hassinger]
Anthem of the Sun	Grateful Dead	08.1968	-	87[17]	Warner 1749	[produced by David Hassinger,Grateful Dead]
Aoxomoxoa	Grateful Dead	06.1969	-	73[11]	Warner 1790	[gold-US][produced by Grateful Dead]
Live/Dead	Grateful Dead	01.1970	-	64[15]	Warner 1830	[gold-US][produced by Grateful Dead,Bob Matthews,Betty Cantor]
Workingman's Dead	Grateful Dead	06.1970	69[2]	27[26]	Warner 1869	[platinum-US][produced by Grateful Dead,Bob Matthews,Betty Cantor]
Vintage Dead	Grateful Dead	10.1970	-	127[10]	Sunflower 5001	[produced by Robert Cohen]
American Beauty	Grateful Dead	12.1970	27[2]	30[19]	Warner 1893	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Grateful Dead,Steve Barncard]
Historic Dead	Grateful Dead	06.1971	-	154[7]	Sunflower 5004	[produced by Robert Cohen]
The Grateful Dead	Grateful Dead	10.1971	-	25[12]	Warner 1935	[gold-US][produced by Grateful Dead,Bob Matthews,Betty Cantor]
Europe '72	Grateful Dead	12.1972	-	24[24]	Warner 2668	[2x-platinum-US]
History of the Grateful Dead, Volume One (Bear's Choice)	Grateful Dead	07.1973	-	60[11]	Warner 2721	[produced by Owsley Stanley]
Wake of the Flood	Grateful Dead	10.1973	-	18[19]	Grateful Dead 01	[produced by Grateful Dead]
Skeletons from the Closet: The Best of Grateful Dead	Grateful Dead	03.1974	-	75[10]	Warner 2764	[4x-platinum-US][produced by Stephen Barncard, Betty Cantor, David Hassinger,Grateful Dead, Bob Matthews]
From the Mars Hotel	Grateful Dead	07.1974	47[1]	16[20]	Grateful Dead 102	[produced by Grateful Dead]
Blues for Allah	Grateful Dead	09.1975	45[1]	12[13]	Grateful Dead 494	[produced by Grateful Dead]
Steal Your Face	Grateful Dead	07.1976	42[1]	56[9]	Grateful Dead 620	[produced by Grateful Dead]
Terrapin Station	Grateful Dead	08.1977	30[1]	28[16]	Arista 7001	[gold-US][produced by Keith Olsen]
What a Long Strange Trip It's Been	Grateful Dead	11.1977	-	121[8]	Warner 3091	[platinum-US][produced by Grateful Dead and Paul L. Wexler]
Shakedown Street	Grateful Dead	12.1978	-	41[19]	Arista 4198	[gold-US][produced by Lowell George]
Go to Heaven	Grateful Dead	05.1980	-	23[21]	Arista 9508	[produced by Gary Lyons]
Reckoning	Grateful Dead	04.1981	-	43[16]	Arista 8604	[produced by Dan Healy,Betty Cantor-Jackson,Jerry Garcia]
Dead Set	Grateful Dead	09.1981	-	29[11]	Arista 8606	[produced by Dan Healy,Betty Cantor-Jackson,Jerry Garcia]
In the Dark	Grateful Dead	07.1987	57[3]	6[34]	Arista 8452	[2x-platinum-US][produced by Jerry Garcia ,John Cutler]
Dylan & the Dead	Grateful Dead	02.1989	38[3]	37[11]	Columbia 45 056	[gold-US][produced by Jerry Garcia ,John Cutler]
Built to Last	Grateful Dead	11.1989	-	27[15]	Arista 8575	[gold-US][produced by Jerry Garcia ,John Cutler]
Without a Net	Grateful Dead	10.1990	-	43[12]	Arista 8634	[gold-US][produced by Phil Lesh ,John Cutler]
One from the Vault	Grateful Dead	05.1991	-	106[2]	Grateful Dead 40 132	[produced by Dan Healy]
Two from the Vault	Grateful Dead	05.1992	-	119[3]	Grateful Dead 40 162	[produced by Dan Healy]
Hundred Year Hall	Grateful Dead	10.1995	-	26[13]	Grateful Dead 40 202	[gold-US][produced by Phil Lesh ,John Cutler]
The Arista Years	Grateful Dead	11.1996	-	95[2]	Arista 18 934	[produced by Jerry Garcia, Lowell George]
Dozin' at the Knick	Grateful Dead	11.1996	-	74[4]	Arista 4025	[gold-US][produced by John Cutler, Phil Lesh]
Fallout from the Phil Zone	Grateful Dead	07.1997	-	83[3]	Grateful Dead 4052	[produced by John Cutler, Phil Lesh]
Live at the Fillmore East 2-11-69	Grateful Dead	11.1997	-	77[2]	Grateful Dead 4054	[produced by John Cutler and Phil Lesh]
So Many Roads (1965–1995)	Grateful Dead	11.1999	-	170[1]	Grateful Dead 14 066	[gold-US]
Ladies and Gentlemen... the Grateful Dead	Grateful Dead	10.2000	-	165[2]	Grateful Dead 14 075	[gold-US][produced by David Lemieux]
Nightfall of Diamonds	Grateful Dead	10.2001	-	196[1]	Grateful Dead 14 081	-
The Golden Road (1965–1973)	Grateful Dead	11.2001	-	191[1]	Warner 74 401	[gold-US]
Postcards of the Hanging	Grateful Dead	04.2002	-	120[1]	Grateful Dead 4069	-
Steppin' Out with the Grateful Dead: England '72	Grateful Dead	07.2002	-	160[2]	Grateful Dead 4084	[produced by David Lemieux,Jeffrey Norman]
The Very Best of Grateful Dead	Grateful Dead	10.2003	-	69[4]	Warner 73 899	[produced by James Austin,David Lemieux]
Rockin' the Rhein with the Grateful Dead	Grateful Dead	06.2004	-	75[1]	Grateful Dead 78 921	[produced by David Lemieux,Jeffrey Norman]
Truckin' Up to Buffalo	Grateful Dead	07.2005	-	137[1]	Grateful Dead 73 139	-
Live at the Cow Palace	Grateful Dead	02.2007	-	48[1]	Rhino 74816	[produced by David Lemieux, James Austin]
Three from the Vault	Grateful Dead	07.2007	-	112[1]	Rhino 79 983	[produced by Grateful Dead]
Rocking the Cradle: Egypt 1978	Grateful Dead	10.2008	-	35[1]	Rhino 79 908	[produced by Grateful Dead]
To Terrapin: Hartford '77	Grateful Dead	04.2009	-	59[2]	Rhino 6008	[produced by David Lemieux ]
Europe '72: The Complete Recordings	Grateful Dead	10.2011	-	193[1]	Rhino 6023	[gold-US][produced by David Lemieux]
Europe '72 Volume 2	Grateful Dead	10.2011	-	193[1]	Rhino 528639	[produced by Grateful Dead]
Spring 1990: So Glad You Made It	Grateful Dead	10.2012	-	157[1]	Rhino 53 222	[produced by Grateful Dead]
Sunshine Daydream	Grateful Dead	10.2013	-	19[1]	Rhino 536031	[produced by Grateful Dead]
30 Trips Around the Sun: The Definitive Live Story 1965–1995	Grateful Dead	10.2015	-	161[1]	Rhino	[gold-US][produced by Grateful Dead]
July 1978: The Complete Recordings	Grateful Dead	06.2016	-	62[1]	Rhino 554485	[produced by Grateful Dead]
Red Rocks: 7/8/78	Grateful Dead	06.2016	-	177[1]	Rhino 554486	[produced by Grateful Dead]
May 1977: Get Shown the Light	Grateful Dead	05.2017	-	33[1]	Rhino 557479	[produced by Grateful Dead]
Cornell 5/8/77	Grateful Dead	05.2017	-	25[2]	Rhino 557480	[produced by Grateful Dead]
Robert F. Kennedy Stadium, Washington, D.C., July 12 & 13, 1989	Grateful Dead	12.2017	-	64[1]	Rhino 562254	[produced by Grateful Dead]
The Best of the Grateful Dead Live	Grateful Dead	04.2018	-	167[1]	Rhino	-
Pacific Northwest '73–'74: The Complete Recordings	Grateful Dead	09.2018	-	88[1]	Rhino 572292	[produced by Grateful Dead]
The Warfield, San Francisco, California, October 9 & 10, 1980	Grateful Dead	04.2019	-	84[1]	Rhino 585396	[produced by Grateful Dead]
Giants Stadium 1987, 1989, 1991	Grateful Dead	10.2019	-	118[1]	Rhino 584633	[produced by Grateful Dead]
Ready Or Not	Grateful Dead	12.2019	-	172[1]	Rhino 596008	[produced by Grateful Dead]
Listen to the River: St. Louis '71 '72 '73	Grateful Dead	10.2021	-	122[1]	Rhino 645687	[produced by Grateful Dead]
Lyceum Theatre, London, England 5/26/72	Grateful Dead	08.2022	-	166[1]	Rhino	[produced by Grateful Dead]
In and Out of the Garden: Madison Square Garden '81, '82, '83	Grateful Dead	10.2022	-	159[1]	Rhino	[produced by Grateful Dead]

czwartek, 8 grudnia 2022

Graham Central Station

Graham Central Station to amerykański zespół funkowy, nazwany na cześć założyciela Larry'ego Grahama (dawniej Sly and the Family Stone). Nazwa to gra słów na Grand Central Terminal w Nowym Jorku, często potocznie nazywana Grand Central Station.

Początki zespołu sięgają czasów, gdy gitarzysta Santana, Neal Schon, założył zespół Azteca w 1972 roku wraz z Larrym Grahamem (gitara basowa) i Greggiem Errico (perkusja), obaj z Sly and the Family Stone oraz Pete Searsem (instrumenty klawiszowe) z Hot Tuna i Jefferson Starship. Gitarzysta basowy Santana, Tom Rutley, przeniósł się na miejsce basowe z Azteca. Ten zespół, podobnie jak Santana z silnymi wpływami latynoskimi, ostatecznie przekształcił się w Graham Central Station, podczas gdy Schon założył Journey.

Wielu (w tym Victor Wooten i Bootsy Collins) przypisuje wynalezienie elektrycznego basu slapowego Grahamowi, który wpłynął na wiele gatunków muzycznych, takich jak funk, R&B i disco. W 1974 roku wydali singiel „Can You Handle It?”. Zadebiutował na 9 miejscu na listach przebojów R&B i na 49 miejscu na liście Billboard Hot 100. Największym hitem Graham Central Station był „ Your Love ”, który zajął pierwsze miejsce na listach przebojów R&B w 1975 roku. W tym samym roku wydali cover przeboju Detroit Emeralds z 1972 roku „Feel the Need in Me”. Osiągnął 18 miejsce na listach przebojów R&B i był to zespół , który trafił tylko w Wielkiej Brytanii, osiągając szczyt na 53. miejscu.

Grupa włączyła również muzykę gospel do swojego repertuaru i bawiła się dychotomią między wizerunkiem gwiazdy funku / rocka a „uświęconym” wizerunkiem grupy gospel. Niektóre z ich nagrań zawierają sekcję waltorni Tower of Power. W 2011 roku stacja Graham Central Station została otwarta dla Prince'a podczas trasy koncertowej Prince'a „Welcome 2 America”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Can You Handle It?/Ghetto	Graham Central Station	03.1974	-	49[8]	Warner Bros. 7782	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham, Russ Titelman][9[16].R&B Chart]
Release Yourself/'Tis Your Kind Of Music	Graham Central Station	10.1974	-	-	Warner Bros. 8025	[written by Larry Graham][produced by GOD, Larry Graham][56[8].R&B Chart]
Feel The Need/We Be's Gettin' Down	Graham Central Station	12.1974	-	-	Warner Bros. 8061	[written by A. Tilman][produced by GOD, Larry Graham][18[16].R&B Chart]
Your Love/I Believe In You	Graham Central Station	08.1975	-	38[9]	Warner Bros. 8105	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][1[1][17].R&B Chart]
It's Alright/ Luckiest People	Graham Central Station	11.1975	-	92[2]	Warner Bros. 8148	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][19[13].R&B Chart]
The Jam	Graham Central Station	02.1976	-	63[6]	Warner Bros. 8175	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham, Russ Titelman][15[10].R&B Chart]
Love (Covers A Multitude Of Sin)/ Why?	Graham Central Station	05.1976	-	-	Warner Bros. 8205	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][14[11].R&B Chart]
Entrow-Part I/Entrow-Part II	Graham Central Station	08.1976	-	-	Warner Bros. 8235	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][21[11].R&B Chart]
Now Do-U-Wanta Dance/Got To Go Through It To Get To It	Graham Central Station	05.1977	-	-	Warner Bros. 8378	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][10[10].R&B Chart]
Stomped Beat-Up And Whooped/Ole Smokey	Graham Central Station	07.1977	-	-	Warner Bros. 8417	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][25[11].R&B Chart]
My Radio Sure Sounds Good To Me/Turn It Out	Larry Graham And Graham Central Station	06.1978	-	-	Warner Bros. 8602	[written by Larry Graham Jr.][produced by Larry Graham Jr., Benny Golson][18[13].R&B Chart]
s It Love?/Are You Happy?	Larry Graham And Graham Central Station	10.1978	-	-	Warner Bros. 8665	[written by Larry Graham Jr.][produced by Larry Graham Jr., Benny Golson][65[6].R&B Chart]
(You're A) Foxy Lady/Tonight	Larry Graham With Graham Central Station	05.1979	-	-	Warner Bros. 8816	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][37[10].R&B Chart]
Star Walk/Boogie Baby	Larry Graham With Graham Central Station	08.1979	-	-	Warner Bros. 49 011	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][85[2].R&B Chart]
One In A Million You/The Entertainer	Larry Graham	05.1980	-	9[20]	Warner Bros. 49 221	[gold-US][written by Sam Dees][produced by Larry Graham][1[2][25].R&B Chart]
When We Get Married/Tonight	Larry Graham	10.1980	-	76[4]	Warner Bros. 49 581	[written by Donald Hogan][produced by Larry Graham][9[20].R&B Chart]
Just Be My Lady/Feels Like Love	Larry Graham	06.1981	-	67[5]	Warner Bros. 49 744	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][4[19].R&B Chart]
Guess Who/Sweetheart	Larry Graham	10.1981	-	-	Warner Bros. 49 833	[written by Jesse Belvin, Jo Ann Belvin][produced by Larry Graham][69[5].R&B Chart]
Don't Stop When You're Hot/I Love Loving You	Larry Graham	05.1982	-	102[7]	Warner Bros. 50 068	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][16[11].R&B Chart]
Sooner Or Later/I Feel Good	Larry Graham	07.1982	-	110[1]	Warner Bros. 29 956	[written by Larry Graham][produced by Larry Graham][27[12].R&B Chart]
I Never Forgot Your Eyes/Movin' Inside Your Love	Larry Graham	05.1983	-	-	Warner Bros. 29 620	[written by Ed Fox, Alan Roy Scott ][produced by Larry Graham, Charlie Calello][34[11].R&B Chart]
If You Need My Love Tonight/He'll Come Along	Aretha Franklin (Duet With Larry Graham)	10.1987	-	-	Arista 9623	[written by Walden, P. Glass, A. Glass][produced by Narada Michael Walden][88[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Graham Central Station	Graham Central Station	02.1974	-	48[26]	Warner 2763	[produced by Larry Graham,Russ Titelman]
Release Yourself	Graham Central Station	10.1974	-	51[18]	Warner 2814	[produced by Larry Graham]
Ain't No 'Bout-A-Doubt It	Graham Central Station	08.1975	-	22[24]	Warner 2876	[gold-US][produced by Larry Graham]
Mirror	Graham Central Station	06.1976	-	46[16]	Warner 2937	[produced by Larry Graham]
Now Do U Wanta Dance	Graham Central Station	04.1977	-	67[10]	Warner 3041	[produced by Larry Graham]
My Radio Sure Sounds Good to Me	Larry Graham With Graham Central Station	07.1978	-	105[11]	Warner 3175	[produced by Larry Graham,Benny Golson]
Star Walk	Larry Graham With Graham Central Station	07.1979	-	136[4]	Warner 3322	[produced by Larry Graham]
One in a Million You	Larry Graham	06.1980	-	26[24]	Warner 3447	[gold-US][produced by Larry Graham]
Just Be My Lady	Larry Graham	08.1981	-	46[13]	Warner 3554	[produced by Larry Graham]
Sooner or Later	Larry Graham	06.1982	-	142[9]	Warner 3668	[produced by Larry Graham,George Duke]
Victory	Larry Graham	07.1983	-	173[4]	Warner 23 878	[produced by Larry Graham, Charles Calello ]

środa, 7 grudnia 2022

RBD

RBD - meksykański zespół muzyczny wykonujący muzykę latino, pop-rock i pop. Grupa prowadziła działalność w latach 2004–2009. W jej skład wchodzili: Anahí, Dulce María, Maite Perroni, Alfonso „Poncho” Herrera, Christian Chávez i Christopher von Uckermann. Zespół został reaktywowany w 2020 roku w czteroosobowym składzie (bez Herrery i Dulce Marii).

Pierwotnie zespół został utworzony na potrzeby wyprodukowanej przez Televisę meksykańskiej telenoweli Zbuntowani (hiszp. Rebelde), w której członkowie RBD odgrywali główne role. Pomysłodawcą utworzenia zespołu był reżyser telenoweli, Pedro Damián. RBD wydało dziewięć albumów studyjnych i sześć albumów koncertowych w trzech językach: hiszpańskim, angielskim i portugalskim. Zespół odniósł międzynarodowy sukces, sprzedając na świecie ponad 15 milionów płyt, występując na pięciu trasach koncertowych oraz otrzymując szereg nagród (m.in. Billboard Latin Music Awards)(ang.) i nominacji do nagród, w tym dwie do Latin Grammy Awards (2006, 2008).

Reaktywacja zespołu została ogłoszona przez ich członków 30 października 2020 roku. W grudniu tego samego roku na portalach streamingowych zostały udostępnione odnowione wersje albumów z dorobku muzycznego RBD. Jedynie czterech członków oryginalnego składu powróciło do działalności: Anahí, Maite Perroni, Christian Chávez oraz Christopher von Uckermann.

W latach 2004–2006 transmitowana była młodzieżowa telenowela Zbuntowani, produkcji Televisy, w której sześcioro głównych bohaterów, granych przez Anahí, Dulce Maríę, Maite Perroni, Christophera von Uckermanna, Christiana Cháveza i Alfonso „Poncho” Herrerę, próbowało połączyć pasję do muzyki z perypetiami życia licealnego. To na potrzeby tego serialu reżyser telenoweli, Pedro Damián, utworzył zespół RBD. Jednakże sukces pierwszej płyty „Rebelde” (będącej jednocześnie soundtrackiem telenoweli) spowodował, że RBD zaczęło funkcjonować niezależnie od serialu, zaś jego członkowie występowali pod prawdziwymi nazwiskami. Pierwszy album promowały trzy single „Rebelde”, „Solo Quédate en Silencio” i „Sálvame”. 19 lipca 2005 roku wydano album koncertowy Tour Generación RBD En Vivo.

Płyty RBD zostały wydane we Francji, Rumunii oraz w Hiszpanii, gdzie płyta „Nuestro Amor” uzyskała status platynowej. Zespół na całym świecie sprzedał około 20 milionów płyt. Jako jeden z pierwszych meksykańskich zespołów dotarł ze swoją muzyką do Europy, Azji, Afryki, Ameryki Północnej oraz Południowej.

Tour Generación RBD to pierwsza ogólnokrajowa trasa zespołu RBD. Bilety zostały sprzedane w ciągu 35 dni. Zespół odwiedził Monterrey, gdzie zgromadziło się 50 tys. fanów. Prezentacja na żywo zgromadziła ponad 700 tys. fanów z Meksyku.

Tour Generación RBD został zakwalifikowany przez OCESA jako czwarta najlepiej sprzedająca się trasa w Meksyku, tuż za The Cure, Britney Spears oraz Backstreet Boys.

Wkrótce rozpoczęła się druga, zagraniczna część trasy. RBD odwiedził Kolumbię, gdzie zgromadziło się ponad 100 tys. fanów w październiku 2005 roku i ta sama ilość fanów w listopadzie 2005 w Wenezueli.

Piosenka RBD „A Rabiar” stała się czołówką 3. edycji meksykańskiego Big Brothera.

Tour Generación 2006 to druga trasa koncertowa zespołu RBD. Trasa rozpoczęła się w marcu 2006 roku w USA, akustycznym koncertem w Los Angeles Memorial Coliseum, gdzie zgromadziło się ponad 63 tys. fanów. Koncert był nagrywany i wydany potem jako DVD i CD pod nazwą Live in Hollywood.

Podczas trasy odwiedzono Kalifornię, Teksas, Waszyngton, Nevadę, Illinois, Georgię, Florydę, Utah, Kolorado, Nowy Jork, Míchigan, Karolinę Północną, Arizonę, Oregon, Kolumbię, Dominikanę i Portoryko. 374 tys. biletów zostały sprzedane za 18 200 000 dolarów. Trasa umieszczona została na 15 miejscu najlepiej sprzedających się w USA.

Podczas Tour Celestial 2007 zespół odwiedził kilka krajów Ameryki Łacińskiej (m.in. Brazylię, Meksyk, Gwatemalę, Panamę, Ekwador) oraz Europy (m.in. Hiszpanię, Rumunię). W Madrycie nagrano płytę DVD nazwaną Hecho en España. W ramach Celestial World Tour 2007 zespół występował od kwietnia do października 2007.

W lutym 2007 wydane zostało DVD będące zapisem koncertów zespołu w Brazylii podczas Tour Generación w 2006 roku - Live in Rio. W marcu 2007 miała miejsce premiera sitcomu - RBD: La Familia, gdzie główne role, podobnie jak w Zbuntowanych grają członkowie zespołu. Serial zawierał 13 odcinków. 28 maja 2007 roku RBD został gościnnie zaproszony na wybory Miss Universe odbywające się w Meksyku, gdzie zaśpiewali 3 piosenki: Wanna Play, Carino Mio oraz Money Money. W lipcu 2007 roku telewizja Ritmoson Latino zaproponowała RBD występ w akustycznym koncercie „Confesiones en Concierto” (pl. Wyznania na koncercie). W 2007 r. wydali kolejne DVD z zarejestrowanym koncertem w Madrycie podczas Celestial World Tour. DVD z koncertu sprzedało się w liczbie 200 tys. kopii, a koncert został nagrany przy udziale 40 tys. fanów.

Trasa Empezar desde cero tour rozpoczęła się w lutym 2008. Była to trasa przeznaczona dla Ameryki, Europy i Azji. Pierwszym krajem były Stany Zjednoczone, gdzie odbyło się ponad 15 koncertów, następnie zespół kontynuował tournée w Ameryce Łacińskiej, gdzie nagrali swoje DVD Live in Brasilia z udziałem ponad 500 tys. osób. Ostatnim celem była Europa.

W kalendarzu trasy znalazły się takie kraje, jak: Meksyk, Brazylia, Boliwia, Chile, Ekwador, Stany Zjednoczone (z ponad 15 koncertami w tym kraju), Argentyna, Paragwaj, Peru, Honduras, Salwador, Wenezuela, Gwatemala, Belize, Puerto Rico, Dominikana, Hiszpania, Serbia, Rumunia, Słowenia, Polska i Bułgaria, jednak nie do wszystkich zespół przyjechał. 15 sierpnia 2008 roku grupa ogłosiła separację, a nazwa trasy została zmieniona na Tour del Adiós. Trasa ta rozpoczęła się 21 sierpnia w Madrycie i w ten sposób każdy kraj pożegnał RBD, dla niektórych krajów był to pierwszy i ostatni koncert zespołu. Ostatni koncert odbył się w Madrycie 21 grudnia 2008, nazwany Ich ostatnie pożegnanie. Z powodu zmiany planu tournée, Meksykanie nie doczekali się ostatniego koncertu podczas pożegnalnej trasy.

23 grudnia 2019 roku sześcioro byłych członków RBD opublikowało na swoich profilach w serwisach społecznościowych wspólne zdjęcia ze spotkania. Jak się potem okazało, inicjatorem spotkania po ponad 10 latach od rozpadu zespołu był Alfonso Herrera.

W sierpniu 2020 roku ogłoszono, że twórczość RBD pojawi się w serwisie streamingowym Spotify. Nastąpiło to 3 września 2020 roku, 16 lat od debiutu RBD i już pierwszego dnia, w ciągu dokładnie 24h, playlista „This is RBD” z hitami zespołu została odtworzona 175 tysięcy razy, co pobiło dotychczasowy rekord odtworzeń playlisty z ówcześnie aktualnymi hitami koreańskiego zespołu BTS (125 tys. w 24h). 30 września 2020 roku potwierdzono, że czworo z sześciu dotychczasowych członków RBD, w tym Uckermann, powróci jako RBD w wirtualnym koncercie Ser o Parecer: The Global Virtual. W międzyczasie reaktywowano profil RBD w serwisie YouTube i dodano twórczość zespołu na inne platformy streamingowe. 17 listopada Uckermann, Maite Perroni, Anahí i Christian Chavez wydali pierwszy po 12 latach przerwy singiel RBD o nazwie „Siempre He Estado Aquí” (pol. Zawsze tutaj byłem).

26 grudnia 2020 roku, 12 lat po ostatnim koncercie w grudniu 2008 roku, Uckermann, Perroni, Chavez i Anahi wystąpili w prawie dwugodzinnym wirtualnym koncercie, wykonując nowy singiel oraz największe hity zespołu. W kwietniu 2021 roku RBD zdobyło statuetkę Latin American Music Awards 2021 w kategorii „Ulubiony wirtualny koncert”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ser o Parecer	RBD	12.2006	-	84[1]	EMI	[written by Armando Ávila][produced by Armando Ávila]
Tu Amor	RBD	11.2006	-	65[8]	EMI	[written by Diane Warren][produced by Khris Kellow]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rebelde	RBD	07.2005	-	95[34]	EMI Latin 75 852	[produced by Armando Ávila,Carlos Lara,Max di Carlo,Pedro Damián]
Nuestro Amor	RBD	10.2005	-	88[26]	EMI Latin 35 902	[produced by Armando Ávila,Carlos Lara,Max di Carlo,Pedro Damián]
RBD: Live in Hollywood	RBD	04.2006	-	120[5]	EMI 3 58122	[produced by Camilo Lara, Luis Luisillo Miguel, Pedro Damián]
Rebels	RBD	01.2007	-	40[9]	EMI 3 71398	[produced by various]
Empezar desde cero	RBD	12.2007	-	60[5]	EMI 5 11690	[produced by Armando Ávila,Carlos Lara]
Para olvidarte de mí	RBD	04.2009	-	192[1]	EMI 5099969535522	[produced by Armando Ávila, Carlos Lara, MachoPsycho ,Gustavo Borner,Pedro Damián, Emilio Ávila]

wtorek, 6 grudnia 2022

Grapefruit

Grupa założona w Wielkiej Brytanii w 1967 r. W pierwszym składzie zespołu znaleźli się trzej eks-członkowie formacji Tony Rivers And The Castaways: John Perry (ur. 16.07.1949 r. w Londynie; gitara, śpiew), Pete Sweetenham (ur. 24.04.1949 r. w Londynie; gitara rytmiczna, śpiew) i Geoff Sweetenham (ur. 8.03.1948 r. w Londynie; perkusja) oraz kompozytor George Alexander (ur. 28.12.1946 r. w Glasgow, Szkocja; bas, śpiew). Kwartet otrzymał nazwę Grapefruit - wymyślił ją John Lennon.

Był pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt z firmą wydawniczą Beatlesów - Apple. Debiutancki singel grupy „Dear Delilah” wszedł do pierwszej 30-tki brytyjskiej listy przebojów. Skłonność Alexandra do muzyki rozrywkowej na najwyższym poziomie harmonizowała z życzliwością i pełnym zrozumieniem ze strony producenta Terry’ego Melchera. Jednak pomimo kilku kolejnych udanych kompozycji, jedynym utworem, który wszedł na listę bestsellerów, był „C’mon Marianne”- pierwotnie nagrany przez Four Seasons. W 1969 r. do grupy dołączył Mick Fowler (klawisze), a Geoffa Sweetenhama zastąpił Bobby Ware.

Album Deep Water (z 1969r.) nie był udanym przedsięwzięciem i Alexander zdecydował się na rozwiązanie zespołu. Wraz z eks-członkami Easybeats, GeorgemYoungem i Harrym Vandą (Young i Alexander byli braćmi) zrealizował serię nagrań opublikowanych pod różnymi nazwami. Grapefruit ożył na krótko w 1971 r., kiedy ukazał się singel „Universal Party”-melodyjna piosenka przypominająca pierwsze nagrania zespołu. Nie udało jej się jednak podbić list bestsellerów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dear Delilah/The Dead Boot	Grapefruit	02.1968	21[9]	98[1]	RCA 1656	[written by Alexander][produced by Terry Melcher]
C'mon Marianne/Ain't It Good	Grapefruit	08.1968	31[10]	-	RCA 1716	[written by Brown, Bloodworth][produced by Dereck Lawrence]

Tom Grant

Tom Grant to amerykański pianista i wokalista łączący współczesny jazz/jazz fusion. Tom Grant urodził się w lutym 1946 roku w Portland w stanie Oregon w muzycznej rodzinie - jego ojciec był stepującym tancerzem, który był właścicielem sklepu z płytami w Portland, a jego brat był awangardowym pianistą jazzowym. W młodym wieku Grant nauczył się grać na pianinie i perkusji. Po ukończeniu University of Oregon wyjechał do Nowego Jorku w 1970 roku z indiańskim saksofonistą Jimem Pepperem.

Doprowadziło to do tego, że Grant koncertował i nagrywał z wielkimi jazzmanami Woodym Shawem, Charlesem Lloydem i Tonym Williamsem. W 1976 roku Grant nagrał swoją pierwszą solową płytę dla Timeless, a w 1979 roku założył własny zespół. Od 1983 roku Tom Grant zaczął nagrywać serię popowych albumów z wpływami jazzu, które były różnie nazywane „New Adult Contemporary”, „Quiet Storm”, „Contemporary Jazz” i „Smooth Jazz”; każdy z nich był bestsellerem na rynku „lite jazz”. Grant był prezentowany w CNN i był gościem w The Tonight Show with Jay Leno. Ponadto Tom Grant komponował muzykę dla telewizji i radia

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Heaven Is Waiting	Tom Grant	10.1981	-	-	WMOT 02 128	[written by Gregg Tripp, Tom Grant][produced by Tom Grant]

Wombats

Brytyjskie indie rockowe trio The Wombats tworzy porywający post-punk i pop inspirowany nową falą, naznaczony ich bezczelnym, satyrycznie ostrym punktem widzenia. Zespół początkowo przebił się swoim debiutanckim albumem z 2007 roku, A Guide to Love, Loss & Desperation, który trafił do Top 20 w Wielkiej Brytanii. Kontynuowali dojrzewanie, balansując na listach przebojów dzięki pomysłowym produkcjom, takim jak This Modern Glitch z 2011 roku, Glitterbug z 2015 roku i Beautiful People Will Ruin Your Life z 2018 roku, z których każdy dotarł do pierwszej piątki w Wielkiej Brytanii listy albumów. W 2022 roku grupa wydała swój piąty album studyjny, Fix Yourself, Not the World.

Założony w Liverpoolu w 2003 roku, kiedy wszyscy członkowie uczęszczali do Liverpool Institute of Performing Arts.Wombats to wokalista/gitarzysta Matthew Murphy, perkusista Dan Haggis i urodzony w Norwegii basista Tord Øverland-Knudsen. W 2006 roku zespół wydał swój debiutancki singiel, dostępny tylko w Japonii „Girls, Boys and Marsupials”. Kilka singli ukazało się przed wydaniem debiutanckiego albumu grupy z 2007 roku, A Guide to Love, Loss & Desperation, który osiągnął 11. miejsce na brytyjskiej liście przebojów. wykres albumu.

Rok później wydali EP Wombats nakładem Bright Antenna. Drugi długogrający album The Wombats, This Modern Glitch, ukazał się w 2011 roku i zawierał produkcje takich twórców nowoczesnego rocka, jak Eric Valentine, Butch Walker i Jacknife Lee. Na albumie znalazł się singiel z Top 40 „Tokyo (Vampires & Wolves)”. W 2015 roku grupa powróciła z trzecim pełnometrażowym albumem, „Glitterbug”, na którym znalazły się produkcje Marka Crew i zawierały single „Greek Tragedy” i „Give Me a Try”. Nieco przełomowe wydanie odniosło komercyjny sukces w Wielkiej Brytanii i Australii, i był pierwszym wpisem zespołu na listach przebojów w USA .

W grudniu 2017 roku The Wombats wydali „Turn”, pierwszy singiel z ich czwartego albumu LP, Beautiful People Will Ruin Your Life z 2018 roku. Wyprodukowany przez Marka Crew (Bastille, Rationale) i Catherine Marks (The Killers, Wolf Alice), album zawierał także single „Lemon to a Knife Fight” i „Cheetah Tongue”. Zestaw zadebiutował na trzecim miejscu w Wielkiej Brytanii i trafił na listę Billboard 200. W sierpniu 2018 roku Wombats wydali rozszerzoną wersję Beautiful People Will Ruin Your Life , która dodała singiel „Bee-Sting”, a także utwór z albumu „Oceans” oraz akustyczną wersję „Lethal Combination” .

Następnie główny wokalista Murphy zrobił sobie przerwę od grupy, aby pracować nad swoim solowym projektem Love Fame Tragedy, wydając Wherever I Go, I Want to Leave w 2020 roku. W maju 2021 roku The Wombats powrócili z piosenką „Method to the Madness”. pierwszy utwór z ich piątego albumu studyjnego, Fix Yourself, Not the World. Album ukazał się w styczniu 2022 roku i zawierał produkcję długoletniego współpracownika Jacknife Lee, a także Mike'a Crosseya, Gabe'a Simona i innych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Backfire at the Disco	Wombats	04.2007	40[6]	-	14th Floor 14FLR 30CD	[written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by Jimmy Robertson]
Kill the Director	Wombats	07.2007	35[5]	-	14th Floor 14FLR 22CD	[silver-UK][written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by Steve Harris, the Wombats]
Let's Dance to Joy Division	Wombats	10.2007	15[12]	-	14th Floor MIUCT 8812	[platinum-UK][written by Matthew Murphy][produced by Stephen Harris,The Wombats, Jimmy Robertson]
Moving to New York	Wombats	01.2008	13[16]	-	14th Floor 14FLR 28CD	[platinum-UK][written by Matthew Murphy,The Wombats][produced by Stephen Harris,The Wombats]
Is This Christmas?	Wombats	12.2008	49[1]	-	14th Floor 14FLR 33CD	[written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy]
My Circuitboard City	Wombats	03.2009	69[1]	-	14th Floor 14FLR 34CD	[written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by The Wombats, Tore Johansson]
Tokyo (Vampires & Wolves)	Wombats	10.2010	23[7]	-	14th Floor 14FLR 45CD	[silver-UK][written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by Eric Valentine]
Jump into the Fog	Wombats	02.2011	35[5]	-	14th Floor 0825646750153	[written by The Wombats][produced by Rich Costey]
Anti-D	Wombats	04.2011	42[3]	-	14th Floor GBFTG 1100002	[written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by Jacknife Lee]
Techno Fan	Wombats	06.2011	60[7]	-	14th Floor GBFTG 1100006	[written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by The Wombats]
Your Body Is a Weapon	Wombats	10.2013	129	-	14th Floor	[written by The Wombats,Matthew Edward Murphy][produced by Eric Valentine,The Wombats]
Greek Tragedy	Wombats	01.2015	158	-	14th Floor	[gold-US][gold-UK][written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy,Mark Crew]
Give Me a Try	Wombats	04.2015	163	-	14th Floor	[written by Dan Haggis, Tord Øverland Knudsen, Matthew Murphy][produced by Mark Crew]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Guide to Love, Loss & Desperation	Wombats	11.2007	11[43]	-	14th Floor 5144233372	[platinum-UK][produced by Stephen Harris, The Wombats, Jimmy Robertson]
This Modern Glitch	Wombats	05.2011	3[19]	-	14th Floor 2564678466	[gold-UK][produced by Rich Costey, Eric Valentine, Butch Walker, Jacknife Lee, The Wombats]
Glitterbug	Wombats	04.2015	5[3]	91[1]	14th Floor 0825646158447	[silver-UK][produced by Matthew Murphy,Dan Haggis,Tord Øverland Knudsen,Mark Crew,Eric Valentine]
Beautiful People Will Ruin Your Life	Wombats	02.2018	3[7]	190[1]	Wombats TWMB 001CD	[silver-UK][produced by Catherine Marks, Mark Crew ,The Wombats]
Fix Yourself, Not the World	Wombats	01.2022	1[1][2]	-	Wombats TWMB 002CD	[produced by Gabe Simon, Jacknife Lee, Mark Crew ,Mike Crossey ,Paul Meany]

poniedziałek, 5 grudnia 2022

Sway

Derek Andrew „Sway” DaSafo to brytyjski artysta hip-hopowy pochodzenia z Ghany, który zwrócił na siebie uwagę serią niezależnie wydanych mixtape'ów, zanim w 2005 roku zdobył nagrodę MOBO (Music of Black Origin), dzięki której stał się jedną z największych nadziei dla Wielkiej Brytanii.

Urodzony w Londynie - choć nieumyślnie, kiedy jego matka była na międzylądowaniu między Amsterdamem a jej rodzinną Ghaną - i głównie tam się wychował, DaSafo pochodzi z Hornsey, dzielnicy północnego Londynu, położonej pomiędzy eleganckim Murray Hill z klasy średniej a slumsach Wood Green. Jego starannie skonstruowana rapowa osobowość odzwierciedla tę polaryzację, łącząc piśmienne, refleksyjne podejście z bystrą, uliczną wrażliwością. Wraz z jego szerokim, dyskretnym poczuciem humoru i często nerwowo kinetyczną ekspresją, składa się to na fascynująco złożony i niezaprzeczalnie charyzmatyczny styl, porównywalny z intelektualnym Ludacrisem lub bardziej przemyślanym Twistem - nietrudno zrozumieć, dlaczego wywołał podziemny szum, który szybko przekształcił się w szerszą świadomość.

Pomimo jego wyjątkowego i zniewalającego talentu do mikrofonu, początkowo DaSafo skupiał się wyłącznie na produkcji. Zaczynał w londyńskim podziemnym hip-hopie w wieku 15 lat, tworząc bity dla innych raperów, zanim jego rówieśnicy zachęcili go, wykorzystując siłę swoich bitewnych freestyle'ów, do spróbowania swoich sił w pisaniu rymów. Dwa mixtape’y, które nagrał na swoim domowym komputerze i wydał za pośrednictwem swojej własnej wytwórni Dcypha Productions - This Is My Promo, Vol. 1 i Vol. 2, wydane odpowiednio w 2004 i 2005 roku -były emitowane w pirackich stacjach radiowych w Londynie i , ostatecznie zorientowana na miasto cyfrowa stacja BBC 1Xtra.

Zwrócił na siebie uwagę opinii publicznej we wrześniu 2005 roku, kiedy został uznany za najlepszego wykonawcę hip-hopu podczas dziesiątej dorocznej ceremonii rozdania nagród MOBO- co było niespodzianką w stosunku do 50 Centa i Game - mimo że nie podpisał kontraktu i jeszcze zanim wydał album. Pomimo mnóstwa ofert wytwórni, które jak można było przewidzieć po tym triumfie, Sway zdecydował się pozostać niezależny, ale jego właściwy debiutancki album pojawił się w następnym roku, po zwiastunie singla „Up Your Speed” , wraz z wydaniem (przez DCypha we współpracy z niezależną wytwórnią All City Music) This Is My Demo. Jego tytuł jest kontynuacją nadrzędnej meta-zarozumiałej twórczości Swaya; jak to wyjaśnił: „cała moja kariera będzie oparta na mojej karierze”. Wszystko nie poszło zgodnie z planem (sprzedaż na tyle udana, by utorować drogę do wydania przez wytwórnię major hipotetycznego albumu This Is My Album) - Demo weszło na 78. miejsce listy przebojów, spadając na 152. w drugim tygodniu - chociaż zaowocowało to garstką podziemnych hitów, w tym „Flo' Fashion” i „Little Derek” (przebój z listy przebojów 40), a także „Up Your Speed” (z zabarwieniem reggae „ Products” i humorystyczny, przeciwdziałający udostępnianiu plików „Download” również zostały wydane jako single).

Jednak spotkał się z uznaniem krytyków, znalazł się na krótkiej liście (z 12) do nagrody Mercury Prize 2006 i doprowadził do kolejnej nominacji do MOBO i nagrody BET dla „Najlepszego brytyjskiego zespołu hip-hopowego”. Sway wspierał The Streets podczas ich koncertu w Wielkiej Brytanii w 2006 roku. trasę koncertową i pojawił się u boku Mike'a Skinnera na singlu Mitchell Brothers „Harvey Nicks”, ale był także aktywny w globalnej społeczności hip-hopowej poza Wielką Brytanią- współpracując z Lupe Fiasco, Chamillionaire i Small World (z ekipy DTP Ludacrisa) - oraz w muzyce wykraczającej poza hip-hop, pracując z weteranami ska Madness i elektronicznym duetem Stanton Warriors.

W 2007 roku Sway podpisał kontrakt z wytwórnią Akon's Konvicted; wydał One for the Journey EP, mocniejszą kolekcję niż jego debiut, która zawierała kilka wspomnianych wcześniej kolaboracji; omówił współpracę z Akonem, Dougiem E. Fresh, Markiem Ronsonem i Pharrellem; i ogłosił plany wydania The Signature w 2008 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Up Your Speed	Sway featuring Pyrelli	10.2005	141[3]	-	All City Music ACM 0007	[produced by Sway Dasafo]
Little Derek	Sway featuring Baby Blue	01.2006	38[4]	-	All City Music ACM 0017	[written by Sway DaSafo, Al Shux][produced by Al Shux]
Products	Sway featuring El-Rae	03.2006	93[1]	-	All City Music ACM 0020	[written by Sway DaSafo, A Shuckburgh][produced by Al Shux,Sway DaSafo]
Saturday Night Hustle	Sway featuring Lemar	09.2008	67[1]	-	Dcypha DCY 010CD	[written by Sway DaSafo][produced by Al Shux]
Silver & Gold	Sway featuring Akon	02.2009	61[4]	-	Dcyphe CATCO 147196489	-
Mercedes Benz	Sway	07.2009	53[2]	-	Dcypha MIUCT 8240	[produced by DJ Turkish]
Still Speedin'	Sway	12.2011	19[5]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1100220	[written by Derek Safo, Dan Hartman, Lewis Fuller, Andrew Mutambira, Giorgio Tuinfort, David Wiggins]
Level Up	Sway	04.2012	8[8]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1200035	[written by Derek Safo,Joshua Steele][produced by Flux Pavilion]
No Sleep	Sway featuring KSI and Tiggs Da Author	02.2013	44[2]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1300214	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
This Is My Demo	Sway	02.2006	45[2]	-	All City ACM 1005	[produced by Sway, Dcypha Productions, Al Shux, Terror Danjah, Turkish, Baby Blue]
The Signature LP	Sway	10.2008	51[1]	-	Dcypha DCY 011CD	[produced by Sway,Al Shux,Akon,Turkish,Emile,Terror Danjah & Scratcha DVA,Silverstone,CHOPS,Youngster,The Nextman,Guy Katsav]
The Deliverance	Sway	07.2015	151	-	Dcypha	-

Alexandra Stan

Alexandra Ioana Stan (ur. 10 czerwca 1989r w Konstancy) to rumuńska piosenkarka, która zasłynęła latem 2011 roku tytułem Mr. Saxobeat, który w niektórych krajach dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów.

Alexandra Stan uczęszczała do Liceul Teoretic Traian w Konstancy. Studiuje na Wydziale Zarządzania Andrei Șaguna.Pod koniec 2009 roku wydała swój pierwszy singiel Lollipop, który osiągnął 18. miejsce na rumuńskich listach przebojów. Kolejny singiel Mr. Saxobeat został wydany po raz pierwszy pod koniec 2010 roku i stał się najczęściej odtwarzanym numerem w rumuńskich stacjach radiowych. Dzięki tej piosence znalazła się w pierwszej piątce list przebojów w 20 krajach, w tym w ponad dziesięciu krajach osiągnęła numer 1. Była także jedną z nielicznych piosenkarek, które dotarły na listy przebojów w USA. Debiutancki album Saxobeats, wydany późnym latem 2011 roku, znalazł się w pierwszej trzydziestce list przebojów w Niemczech, Finlandii, Austrii i Szwajcarii. Zawiera osiem utworów, w tym pre-single Lollipop i Mr. Saxobeat, pięć remiksów i trzeci singiel Get Back (A.S.A.P.).

Get Back był w stanie osiągnąć numer jeden na Słowacji. Utwór awansował na czwarte miejsce w Rumunii i ósme w Finlandii i na Węgrzech. Ponieważ piosenka została wydana tylko jako podwójny singiel z Mr. Saxobeat w Niemczech, utwór nie mógł osiągnąć własnego miejsca na listach przebojów. Po remiksie Mr. Saxobeat Michael Mind Project, który zawiera nowy wokal śpiewany przez niemieckiego rapera Carlprita, Stan zdecydowała się nagrać własną piosenkę z Carlpritem. Doprowadziło to do powstania utworu One Million, który został wydany jako singiel w grudniu 2011 roku i stał się kolejnym hitem w kilku krajach. W 2012 roku otrzymała nagrodę European Border Breakers Award (EBBA).

W czerwcu 2013 roku wystąpiła publicznie, aby zwrócić uwagę na nadużycia w rumuńskim show-biznesie. Wystąpiła także w lokalnej telewizji z opuchniętą twarzą. Mówi się, że obrażenia zostały spowodowane pobiciem przez jej menadżera, który, według jej słów, traktował ją „jak niewolnicę”. Od tego czasu Stan oddzieliła się od swojego menedżera i partnera i teraz pracuje z nowym zarządem. Nowy singiel, Baby, It's OK, został wydany w sierpniu 2013 roku. Tutaj pracowała z niemieckim trio rapowym Follow Your Instinct. Utwór, który w refrenie wykorzystuje próbkę utworu KC & Sunshine Band Give It Up, został wydany z kilkoma remiksami 16 sierpnia 2013 roku.

28 kwietnia 2014 roku wydała piosenkę Thanks for Leaving nagraną ze swoim nowym zespołem. Następnie ukazały się dwa kolejne single, w tym Dance, który ukazał się 18 lipca 2014 roku i posłużył do promocji trzeciego albumu. Latem 2014 roku podpisała kontrakt z wytwórnią płytową Kontor Records. Już w lipcu 2014 roku zaprezentowała swoje pierwsze wydawnictwo w wytwórni. Nazywa się Dance i został wydany na całym świecie 18 lipca 2014 r. Później pojawiły się single Give Me Your Everything i Vanilla Chocolat. Album Unlocked został pierwotnie wydany tylko w Japonii 27 sierpnia 2014 roku, a na całym świecie 25 listopada 2014 roku. Unlocked zadebiutował na 21. miejscu w Japonii i utrzymywał się na listach przebojów przez 17 tygodni. 8 czerwca 2015 ukazał się singiel We Wanna wraz z Inną i Daddy Yankee. Singiel uplasował się na 53. miejscu w Japonii.

Singiel I Did It, Mama! został wydany 25 listopada 2015 roku i jest pierwszym singlem z ich albumu Alesta, który ukazał się w Japonii 9 marca 2016 roku. 2 marca ukazał się trzeci singiel z albumu, czyli Balans razem z Mohombi. Album zawiera również singiel We Wanna, który ukazał się w 2015 roku i znalazł się na reedycji ich drugiego albumu studyjnego, Unlocked. Została członkiem projektu G Girls, czyli zespołu utworzonego przez wokalistki Alexandrę Stan, Innę, Antonię i Lori. Ich debiutancki singiel Call The Police został udostępniony do pobrania 14 czerwca 2016 r., a wideo zostało opublikowane na YouTube 1 czerwca 2016 r. W 2017 roku została zastąpiona przez piosenkarkę Lariss z projektu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mr. Saxobeat	Alexandra Stan	05.2011	3[28]	21[20]	3 Beat/AATW GBSXS 1100081	[3x-platinum-UK][platinum-US][written by Andrei Nemirschi, Marcel Prodan ][produced by Marcel Prodan ]
Get Back (A.S.A.P.)	Alexandra Stan	12.2011	56[4]	-	3 Beat/AATW GBSXS 1100212	[written by Andrei Nemirschi, Marcel Prodan ][produced by Marcel Prodan,Andrei Nemirschi ]

niedziela, 4 grudnia 2022

Caprice Records

Wytwórnia Caprice (były też inne) została założona w 1960 roku przez Neila Galligana, Hutch Davie i Gerry'ego Granahana w Nowym Jorku. Znajdowała się pod adresem 101 West 55th Street. Galligan był wcześniej dyrektorem generalnym Canadian-American Records i zorganizował fundusze na rozpoczęcie Caprice jako wytwórnia Gerry'ego Granahana, z Granahanem jedynym właścicielem na papierze. Congress była wytwórnią zależną, którą Galligan założył w 1962 roku. Hutch Davie była dyrektorem muzycznym Caprice i Congress. Gerry Granahan był także głównym producentem wytwórni Caprice.

Historia Caprice Records jest skomplikowana. W latach 1960-1963 Caprice wydała 21 singli i dwa LP. Oba LP zostały wydane w prawdziwym stereo, a nowojorskie studia użyte do nagrywania miały takie możliwości stereo, że wszystkie ich mastery powinny być nagrane w stereo. Jednak, z wyjątkiem utworów na dwóch albumach stereo, reszta materiału Caprice jeszcze nie pojawiła się w stereo, w tym wiele singli Janie Grant i singiel Five Satins nagrany jako Wildwoods. Umiejscowienie taśm-matek, a także niektóre wydarzenia, które doprowadziły do upadku wytwórni, dodają opowieści tajemniczości.

Jeden z członków zespołu Granahana chodził do szkoły z młodą piosenkarką z Patterson, New Jersey, Rose Marie Castilli, której nadali imię Janie Grant. Pierwszy singiel Grant, „Triangle” [Caprice 104], który napisała, wszedł na listy przebojów w marcu 1961 roku, ostatecznie docierając do krajowego Top-30 na miejscu 29. Mógł sięgnąć znacznie wyżej, bo znalazł się w pierwszej dziesiątce w wielu miastach, ale nie jednocześnie. Kolejny singiel „Romeo” [Caprice 109], wydany w lipcu, był pod każdym względem niewypałem, osiągając dopiero 75 miejsce w kraju i nie osiągając zbyt wysokich wyników w żadnym mieście, a nawet nie był zbyt często emitowany. Następny singiel „Unhappy (Birthday)” [Caprice 111] wypadł jeszcze gorzej, ponieważ w ogóle i nigdzie nie znalazł się na listach przebojów. „Oh Johnny” [Caprice 113] był następny, w lutym 1962 roku, i miał niewielką emisję na antenie i brak uznania na krajowych listach przebojów. Latem 1962 roku Grant wydała „That Greasy Kid Stuff” [Caprice 115], nowatorski numer odtwarzający reklamy toniku do włosów Vitalis, w którym pytano: „Czy nadal używasz tego tłustego dzieciaka” do włosów (w niewypowiedziane odniesienie do najlepiej sprzedającego się Brylcreem)? Piosenka zawierała kilka winiet, w których bohater (w tym popularny ówczesny prezydent JFK) został zatrzymany przez kogoś, kto zapytał, czy nadal używa „tego obrzydliwego, lepkiego, oo-lepkiego, tłustego dzieciaka”. Piosenka znalazła się również w pierwszej dziesiątce w kilku mniejszych miastach, ale ogólny efekt nadal wynosił tylko 74 miejsce w kraju, pomimo niezapomnianej nowości. Jeszcze jeden nieudany singiel Caprice („Peggy Got Engaged”, Caprice 119) i wytwórnia została rozwiązana.

Janie Grant podpisała kontrakt z United Artists, miała jeszcze pięć singli, które nie znalazły się na listach przebojów, kolejny dla Parkway i to wszystko. Caprice miała swój pierwszy hit w pierwszej dwudziestce pod koniec 1961 roku, z „'Til” zespołu The Angels [Caprice 107], który osiągnął 14 miejsce w styczniu 1962 roku. The Angels to trio wokalne z Orange, New Jersey , w tym wokalistka Linda Jankowski (Jansen) wspierana przez siostry Phyllis „Jiggs” Allbut i Barbarę „Bibbs” Allbut. The Angels mieli kolejny hit w Caprice w lutym 1962 roku, z „Cry Baby Cry” [Caprice 112], który ostatecznie osiągnął 38. miejsce. Mniej więcej w tym czasie Linda Jansen opuściła grupę i została zastąpiona przez Peggy Santiglia. Ich kolejny singiel „Everybody Loves a Lover” [Caprice 116] osiągnął dopiero 103 miejsce. Dwa dodatkowe single („I'd Be Good For You” / „You Should Have Told Me”, Caprice 118 i „Cotton Fields” / „A Moment Ago”, Caprice 121) wypadły na flopie.

Caprice wydał album z wczesnymi nagraniami grupy zatytułowany And the Angels Sing. W 1963 roku The Angels spotkali się z producentami Feldmanem-Goldsteinem-Gottehrerem, który napisał nową piosenkę dla Shirelles i poprosili Angels o zrobienie demo płyty. W wyniku tej umowy Angels podpisali kontrakt z Mercury Records i zostali przydzieleni do ich „nastoletniej” filii, Smash Records. Wydawca (w zasadzie FGG) tak bardzo polubił demo The Angels, że chciał, aby demo zostało wydane jako płyta komercyjna, a Smash chętnie się zgodził. To był ich hit nr 1 „My Boyfriend's Back” [Smash 1834] latem 1963 roku. Jesienią 1961 roku Caprice nagrał Jamesa Raymonda w napisanym przez Rudy'ego Clarka „If You Gotta Make a Fool of Somebody” [Caprice 110]. Clark proponował piosenki Granahanowi, który powiedział Clarkowi, że nie potrafi śpiewać zbyt dobrze, i znaleźć kogoś, kto śpiewa jak Ray Charles, do wykonania jego demówek. Następnym razem, gdy Granahan zobaczył Clarka, ćwiczył Jamesa Raya, drobnego bezdomnego 20-latka. Granahan zauważył Raya: „Naprawdę wyglądał na wychudzonego , ale kiedy otworzył usta, było po wszystkim. ”Granahan powiedział Clarkowi, żeby nigdzie nie puszczał Raya.

Po podpisaniu kontraktu z Rayem, Granahan nagrał go w utworze Clarka „If You Gotta Make a Fool of Somebody”, który zajął 22. na listach przebojów pop i nr 10 na liście R&B. Buddy Lucas grał w piosence na harmonijce ustnej, w której zamiast basu użyto tuby i wykorzystano nieprawdopodobny czas 3/4 walca na płycie R&B. W kwietniu 1962 roku Ray miał mniejszy hit z inną piosenką Rudy'ego Clarka, „Itty Bitty Pieces” [Caprice 114], przebój popowy nr 41, który brzmiał bardzo podobnie do Lloyda Price'a. Jego trzeci i ostatni singiel dla Caprice, „A Miracle” [Caprice 117], nie znalazł się na listach przebojów. Niestety, Ray zmarł w wyniku przedawkowania narkotyków w 1964 roku w wieku zaledwie 23 lat. Później, w 1987 roku, George Harrison umieścił swój utwór „I Got My Mind Set on You” na pierwszym miejscu. Caprice wydała album z nagraniami Ray'a w 1962 roku, wraz ze zdjęciem na okładce Raya 5'1 "w garniturze i krawacie Granahana 5'5".

Oprócz Janie Grant, The Angels i Jamesa Raya, Caprice miał kilku innych artystów i żaden z nich nie znalazł się na listach przebojów. Należeli do nich Wildwoods (właściwie The Five Satins), Allie-Oops Group, Marty Hill, Jesse Dean, Gerry Granahan i Buddy Lucas, z których każdy miał tylko jeden singiel, z wyjątkiem Granahana z dwoma. Gdzie są dziś taśmy, nie jest jasne. Granahan powiedział ankieterom, że nadal posiada prawa do wszystkich masterów, ale posiadanie praw i posiadanie taśm to dwie różne rzeczy. Granahan powiedział również, że w 1963 roku rzeczywiste taśmy-matki zostały przejęte przez artystę, który powiedział mu, że są w jego piwnicy i szydził: „Mam dla ciebie złe wieści. Miałem powódź i wszystko zostało zniszczone”. Mniej więcej w tym czasie jego prawnik zawarł umowę, by wyciąć go z wszelkich przyszłych płyt Angels, tak jak mieli mieć swój hit nr 1, „My Boyfriend's Back”, który zaczął się jako demo, gdy dziewczyny były jeszcze podpisane z Caprice. Wydaje się, że biznes płytowy był wtedy jak zawsze brudnym biznesem. Granahan powiedział, że ostatecznie rozwiązał wytwórnię w 1963 roku, kiedy odkrył, że cichy partner Neil Galligan sprzedawał płyty poza książkami. To wystarczyło dla spółki i wytwórni, a Galligan i Granahan rozstali się, przy czym Granahan przejął kontrolę nad (skradzionymi?) taśmami-matkami, a Galligan dostał część publikacji.

Granahan zauważył również, że Galligan przekazał taśmy dla Kanadyjczyków „inwestorom z Północnej Dakoty”, którzy sprzedawali mistrzów niektórych hitów po 500 dolarów za sztukę. Joey Welz, który ostatecznie został właścicielem Canadian-American Records, założył w latach 90-tych wytwórnię o nazwie Caprice International, używając porzuconej nazwy i logo Caprice oraz reaktywowanej Canadian American. W tamtym czasie Welz nie miał pojęcia, gdzie dotarły wszystkie taśmy. Po wycofaniu się wytwórni Caprice w 1963 roku pojawiło się kilka innych („nie mylić z”) wytwórni z nazwą Caprice. Od połowy do późnych lat 60-tych wytwórnia Caprice działała w Nashville w stanie Tennessee, produkując płyty country i western. Istniała również kanadyjska wytwórnia o tej nazwie działająca w Montrealu, wydająca francuskojęzyczne płyty popowe i country. Wreszcie, później jest szwedzka wytwórnia ze Sztokholmu używająca dzisiaj nazwy Caprice. Żadna z tych innych wytwórni Caprice nie miała nic wspólnego z wytwórnią Caprice/Congress, z możliwym wyjątkiem wytwórni Welz, która miała powiązania poprzez kanadyjsko-amerykańskie.

Single na listach przebojów

If You Gotta Make A Fool Of Somebody/It's Been A Drag	James Ray	11.1961 32.US
Itty Bitty Pieces/You Remember The Face	James Ray	04.1962	 41.US
Triangle/She's Going Steady With You	Janie Grant	03.1961	 29.US
Romeo/Roller Coaster	Janie Grant	08.1961	 	75.US
That Greasy Kid Stuff/Trying To Forget You	Janie Grant	06.1962	 	74.US
Til/A moment ago	Angels	10.1961	  	14.US
Cry baby cry/That's all i as of you	Angels	02.1962 38.US
Everybody loves a lover/Blow Joe	Angels	05.1962	 	103.US