Donnell Pitman

Donnell Pitman to wokalista soul/disco z Chicago . Jednocześnie Donnell Pitman jest orędownikiem nowoczesnego   disco za swój zaraźliwy rarytas „Love Explosion”, wydany w 1982 roku. Było to niewydane arcydzieło „Burning Up”, które przywiózł na pokład The Chicago Party w kwietniu 1982 roku. 

Nagrana w Chicago's Paragon Studios,   strona A i znakomity flip „A Taste Of Honey” zostały ocalone od zapomnienia, gdy w krótkiej sprawie byłego menedżera odkryto master kasety. Obie piosenki zostały napisane przez Jesusa Wayne'a i reprezentują szczyt w kanonie chicagowskiego disco.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Your Love Is Dynamite/ Candy Love	Donnell Pitman	04.1986	-	-	After Five 710	[written by D. Burnside, G. Cooper][produced by Donald Burnside, Archie Russell][82[4].R&B Chart]
Chocolate Lover	Donnell Pitman	10.1986	-	-	After Five 1210	[written by D. Burnside, Donnell Pitman][produced by Donald Burnside, Archie Russell, Milton Crump][63[9].R&B Chart]

Goldfrapp

 Goldfrapp - brytyjski duet muzyczny tworzący muzykę elektroniczną, założony w 1999 roku. Formacja składa się z wokalistki Alison Goldfrapp oraz multiinstrumentalisty Willa Gregory'ego.


Alison Goldfrapp rozpoczęła działalność muzyczną na początku lat 90-tych śpiewając się w chórkach dla takich wykonawców jak Orbital i Tricky. W 1999 roku poznała kompozytora Willa Gregory'ego, z którym po kilku miesiącach znajomości założyła zespół. Tego samego roku duet podpisał kontrakt z Mute Records i rozpoczął prace nad debiutanckim krążkiem.

We wrześniu 2000 ukazała się pierwsza płyta Goldfrapp, zatytułowana Felt Mountain. Promowały ją cztery single, w tym "Lovely Head", "Pilots" i "Utopia" (wydany później jako "Utopia (Genetically Enriched)"). Choć żaden z nich nie podbił list przebojów, to płyta została ciepło przyjęta przez krytyków muzycznych, a ostatecznie zdobyła status złotej. W 2001 roku Felt Mountain nominowano do nagrody Mercury.

Black Cherry, drugi album duetu, ujrzał światło dzienne wiosną 2003 roku. Prezentował brzmienie skoncentrowane bardziej wokół syntezatorowej muzyki dance, a wokalistka Alison zaprezentowała nowy image inspirowany wizerunkiem Marleny Dietrich. Płyta dotarła do pierwszej dwudziestki sprzedaży w Wielkiej Brytanii i pokryła się platyną. Wszystkie cztery wydane z niej single spotkały się z sukcesem na listach przebojów, na czele z "Train" i "Strict Machine". W 2004 roku duet koncertował jako support przed Duran Duran i wyruszył w trasę Wonderful Electric.

Trzecia płyta, Supernature, wydana została w sierpniu 2005. Zadebiutowała na 2. miejscy listy UK Albums Charts, co było najlepszym wynikiem w całej dotychczasowej karierze Goldfrapp. Pierwszy singel, "Ooh La La", dotarł do 4. miejsca na brytyjskiej liście przebojów i była to pierwsza piosenka zespołu (oraz jedyna do tej pory), której udało się dotrzeć do pierwszej piątki. Kolejnymi singlami zostały nagrania "Number 1" i "Ride a White Horse", które także spotkały się z sukcesem komercyjnym. Płyta Supernature została certyfikowana jako platynowa w Wielkiej Brytanii.

W roku 2006 ukazała się kolekcja We Are Glitter zawierająca remiksy z poprzedniej płyty, przeznaczona na rynek amerykański. Wydawnictwo promowano singlem z piosenką "Satin Chic". Jeszcze w tym samym roku opublikowana została płyta koncertowa pt. Live Session. W 2007 roku duet otrzymał dwie nominacje do Grammy - za album Supernature i singel "Ooh La La".

Premiera czwartego wydawnictwa studyjnego w dorobku Goldfrapp, Seventh Tree, miała miejsce w lutym 2008r. Była odejściem od elektronicznego brzmienia, z jakiego duet słynął do tamtej pory. Artyści zaeksperymentowali z muzyką ambientową, nowością było też wykorzystanie gitary akustycznej. Pierwszy singel, "A&E", dotarł do 10. miejsca listy UK Singles Chart, natomiast płyta zadebiutowała na miejscu drugim. Album otrzymał status złotej płyty.

Kolejna płyta duetu, Head First, ukazała się w marcu 2010. Muzycznie była powrotem do czysto elektronicznych brzmień, zdradzała także inspiracje stylistyką lat 80-tych. Pierwszym singlem została piosenka "Rocket", a kolejnym - "Alive". Album dotarł do 6. miejsca w Wielkiej Brytanii i został nominowany do Nagrody Grammy. Na przełom 2011/2012 zaplanowany jest kompilacyjny album podsumowujący współpracę Goldfrapp z EMI.

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Utopia	Goldfrapp	11.2000	131[1]	-	Mute MUTE 253	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Human	Goldfrapp	03.2001	100[1]	-	Mute MUTE 259	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory,Tim Norfolk, Bob Locke][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Utopia	Goldfrapp	06.2001	62[2]	-	Mute MUTE 264	[Written By - Will Gregory][produced by Goldfrapp]
Pilots [On a star]/Lovely head	Goldfrapp	11.2001	68[3]	-	Mute MUTE 267	[Written By - Goldfrapp][produced by Goldfrapp]
Train	Goldfrapp	04.2003	23[5]	-	Mute MUTE 291	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Strict machine	Goldfrapp	08.2003	25[8]	-	Mute MUTE 295	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory, Nick Batt][produced by Goldfrapp]
Twist	Goldfrapp	11.2003	31[2]	-	Mute MUTE 311	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Black cherry	Goldfrapp	03.2004	28[3]	-	Mute MUTE 320	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Strict machine 2004	Goldfrapp	05.2004	20[4]	-	Mute MUTE 335
Ooh la la	Goldfrapp	08.2005	4[46]	-	Mute MUTE 342	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Number 1	Goldfrapp	11.2005	9[18]	-	Mute MUTE 351	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Ride A White Horse	Goldfrapp	03.2006	15[11]	-	Mute L12MUTE 356	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory, Nick Batt][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Fly Me Away	Goldfrapp	05.2006	26[4]	-	Mute 12MUTE 361	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
A&E	Goldfrapp	02.2008	10[9]	-	Mute LCDMUTE 389	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Happiness	Goldfrapp	04.2008	25[4]	-	Mute LCDMUTE 392	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Caravan Girl	Goldfrapp	07.2008	54[1]	-	Mute LCDMUTE 401	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Clowns	Goldfrapp	03.2008	115[1]	-	Mute	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Rocket	Goldfrapp	03.2010	47[4]	-	Mute CDMUTE 430	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Believer	Goldfrapp	09.2010	180[1]	-	Mute MUTE 436	[written by Alison Goldfrapp,Will Gregory][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Felt mountain	Goldfrapp	08.2001	57[47]	-	Mute STUMM 188	[gold-UK][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Black cherry	Goldfrapp	05.2003	19[92]	-	Mute STUMM 196	[platinum-UK][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Supernature	Goldfrapp	09.2005	2[66]	138[2]	Mute STUMM 250	[platinum-UK][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Seventh Tree	Goldfrapp	03.2008	2[12]	48[3]	Mute STUMM 280	[gold-US][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Head First	Goldfrapp	04.2010	6[6]	45[2]	Mute STUMM 320	[silver-US][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
The Singles	Goldfrapp	02.2012	33[2]	-	Mute 3011672	[produced by Nick Batt, Flood Pascal ,Gabriel Will ,Gregory Alison, Goldfrapp, Jeremy Wheatley]
Tales of Us	Goldfrapp	09.2013	4[8]	75[1]	Mute STUMM 356	[silver-US][produced by Alison Goldfrapp,Will Gregory]
Silver Eye	Goldfrapp	04.2017	6[5]	118[1]	Mute STUMM 399	[produced by Goldfrapp]

Goldie And The Gingerbreads

Żeński zespół założony na Brooklynie w Nowym Jorku w 1963 r. Zadebiutował w znanym nowojorskim klubie Peppermint Lounge. Tam zwrócili na niego uwagę członkowie grupy The Animals i będąc pod wrażeniem muzycznych możliwości kwartetu, zaproponowali mu przeniesienie się do Wielkiej Brytanii.

Goldie Zelkowitz (ur. w 1943 r. w Brooklynie w Nowym Jorku, USA; śpiew), Carol McDonald (ur. w 1944 r. w Wilmington w stanie Delaware; gitara), Margo Crocitto (ur. w 1943 r. na Brooklynie w Nowym Jorku, USA; organy) i Ginger Panebianco (ur. w 1945 r. na Long Island w Nowym Jorku, USA; perkusja) przyjechał do Londynu w listopadzie 1964 r. Rok póżniej ukazał się ich debiutancki singel, "Can't You Hear My Heart Beat?", którego producentem był Alan Price, klawiszowiec The Animals. Jego wydaniu towarzyszyły udane występy w klubach Crazy Elephant i Flamingo.
 

Ten świetny hit wszedł do brytyjskiej Top 30, ale dwa kolejne single nie osiągnęły takiego sukcesu. Zespół koncertował z The Rolling Stones i The Kinks, lecz jego dokonania nie zostały ocenione zbyt wysoko - zarzucano mu, raczej niesprawiedliwie, brak oryginalności.
 

Kwartet rozpadł się w pażdzierniku 1965 r., kiedy Goldie zdecydowała się na rozpoczęcie kariery solowej. Pozostałe trio utrzymywało jednak ze sobą kontakt i po powrocie do Nowego Jorku kontynuowało wspólne nagrania - w 1967 r. ukazał się singel "Song To The Moon"/"Walking In Different Cireles". W latach siedemdziesiątych trzy członkinie Goldie And The Gingerbreads pojawiły się w składzie żeńskiego zespołu Isis. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Gloria / Seven Wonders of the World	Goldie with The Escorts	.1962	-	-	Coral 62302
As I Love You / Guadamaus	Goldie with The Escorts	.1962	-	-	Coral 62317
Somewhere / Submarine Race Watching	Goldie with The Escorts	.1962	-	-	Coral 62336
One Hand, One Heart / I Can’t Be Free	Goldie with The Escorts	.1963	-	-	Coral 62349
Back Home Again / Something Has Changed Him	Goldie with The Escorts	.1963	-	-	Coral 62372
My Heart Cries For You/ Give Me Tomorrow	Goldie with The Escorts	.1963	-	-	Coral 62385
Skinny Vinnie / Chew Chew Fee Fi Fum	Goldie & The Gingerbreads	02.1964	-	-	Spokane 4005	[written by Goldie Zelkowitz, Stan Green][produced by Stanley Greenberg ]
That's Why I Love You / What Kind of Man Are You	Goldie & The Gingerbreads	05.1965	-	-	Atco 6354	[written by Jones][produced by Anim Productions]
Can't You Hear My Heartbeat / Little Boy	Goldie & The Gingerbreads	02.1965	25[5]	-	Decca F-12070 [UK]
Sailor Boy b/w Please Please	Goldie & The Gingerbreads	.1965	-	-	Decca F-12199 [UK]
Think About The Good Times / Please Please	Goldie & The Gingerbreads	08.1966	-	-	Atco 6427	[written by Barnes, Jackson]
I Do / Think About The Good Times	Goldie & The Gingerbreads	.1966	-	-	Fontana TF 693 [UK]
Goin' Back b/w Headlines	Goldie	.1966	-	-	Immediate IM-026 [UK]
Walking in Different Circles / Song of the Moon	Goldie & The Gingerbreads	04.1967	-,	-	Atco 6475	[written by Scott English, Larry Weiss][produced by Alan Lorber]

Good Charlotte

Good Charlotte - amerykański zespół grający muzykę pop punk i rock alternatywny, często błędnie klasyfikowany jako grający muzykę emo. Został założony w 1996 roku przez Joela i

Benjiego Maddenów oraz perkusistę Aarona Escolopio. Resztę składu stworzyli Billy Martin i Paul Thomas. Po licznych perturbacjach związanych z perkusistami w 2007 roku do zespołu dołączył Dean Butterworth.


Drugi album zespołu, The Young and the Hopeless uzyskał status 3-krotnej platynowej płyty w Stanach Zjednoczonych. Kolejny album The Chronicles of Life and Death zadebiutował na 3. miejscu notowania „Billboard”. W 2008 roku albumem Good Morning Revival grupa zwróciła się w stronę rocka alternatywnego. Ogółem na świecie sprzedało się około 8 milionów ich płyt.

Single Lifestyles of the Rich and Famous, I Just Wanna Live, Dance Floor Anthem (I Don't Wanna Be In Love) osiągnęły status złotych płyt w Stanach Zjednoczonych.

Bracia bliźniacy Benji i Joel dorastali w robotniczej rodzinie w miejscowości Waldorf w stanie Maryland. Ich starszy brat Josh przekazał im swoją fascynację płytami takich zespołów jak Rancid, Minor Threat, The Cure czy The Smiths. Benji rozpoczął naukę gry na gitarze w wieku 16 lat, kiedy Joel próbował już swoich sił jako wokalista.
Po tym, jak dołączyli do nich: Paul Thomas (gitara basowa), Aaron Escolopio (perkusja) i Billy Martin (gitara, klawisze) zespół mógł rozpocząć działalność. Nazwę Good Charlotte zaczerpnęli z tytułu jednej z książek dla dzieci, a swój pierwszy koncert zagrali dla 20-osobowej publiczności w piwnicy swoich sąsiadów. Bez środków finansowych i powiązań w show businessie zaczęli działalność grupy. Nagrali pierwsze demo, sami napisali własną biografię, i rozesłali ją do tylu firm fonograficznych, ile potrafili znaleźć w gazetach.

Bracia bliźniacy ukończyli szkołę w czerwcu 1997 roku i w nagrodę dostali od mamy dwa bilety lotnicze do Kalifornii.
„Kilka naszych ulubionych zespołów, takich jak Green Day, zaczynało grę w kalifornijskim klubie muzycznym 924 Gilman Street. Dlatego wycieczka do tego miejsca przypominała niemal pielgrzymkę. Zresztą nigdy wcześniej nie lecieliśmy samolotem!”. Ze swojej wycieczki bracia wrócili pełni inspiracji i zdeterminowani jeszcze bardziej niż wcześniej. Wyprowadzili się z domu i przenieśli do Annapolis, zaczęli grać koncerty normalne i akustyczne. Zarabiali na swoje utrzymanie pracując w wielu różnych zawodach m.in. w centrach handlowych.

Zaczęli zdobywać popularność grając na lokalnych festynach i w klubach. Zwyciężyli w miejscowym konkursie młodych talentów. Piosenka Can't Go On trafiła również na płytę promującą lokalne talenty. Zainteresowali sobą managera post-grunge'owego zespołu Lit (ich singiel My Own Worst Enemy był wówczas bardzo popularny) i już wkrótce otwierali ich koncerty na całym Wschodnim Wybrzeżu. „Byliśmy bez kasy, bez transportu, więc praktycznie żadnych możliwości grania koncertów. Nasza mama mieszkała u sąsiadów w czymś, co przypominało komórkę na narzędzia i jedyne, co miała, to mini-van. Pozwoliła nam jeździć nim na koncerty mówiąc, że sama do pracy będzie chodzić piechotą. To pokazuje, jak bardzo była z nami przez ten cały czas”. Dla niej nagrali piosenkę Thank You, Mom, która znalazła się na płycie Good Charlotte. Na nowojorskim koncercie z Lit, w grudniu 1999 roku, pojawili się przedstawiciele różnych wytwórni płytowych. W maju 2000 roku podpisali swój pierwszy kontrakt płytowy i już wkrótce nagrywali album w profesjonalnym studio.


Ich debiutancki album Good Charlotte ukazał się we wrześniu 2000r nakładem wytwórni Epic Records. Wspięła się jednak tylko na 185. miejsce listy Biillboardu. Po sukcesie następnych płyt zyskała w Stanach Zjednoczonych miano złotej płyty.

Radiowa stacja Y100 z Filadelfii nadawała piosenkę Little Things zanim jeszcze ta została wydana na singlu. Utwór był pierwszy na tamtejszej liście przez 15 wieczorów. Na początku roku 2001 Little Things już jako singel osiągnęło 23. miejsce na liście Modern Rocks Tracks, a najbardziej popularna piosenka z tej płyty, The Motivation Proclamation, uplasowała się na 65. miejscu listy Billboard Hot 100. Po nagraniu teledysku do niej z zespołu odszedł Aaron, który dołączył do grupy swojego brata - Wakefield. Odtąd zespół był już w trasie niemal bez przerwy. Trzy miesiące koncertów z MxPx zaowocowały w 2001 roku zaproszeniem na trasę W.A.R.P. Tour, a potem dalszymi koncertami, także w Australii i Nowej Zelandii (gdzie ich płyta zyskała miano platynowej). Wówczas grupa zaskarbiła sobie wierność fanów i uwagę sieci MTV, która nadawała ich utwory: Little Things, The Motivation Proclamation i Festival Song (w teledysku do tego utworu wystąpił gościnnie zespół Linkin Park).

Pod koniec 2001 grupa nagrała przeróbki utworów OMD i Bow Wow na potrzeby filmu „To nie jest kolejna komedia dla kretynów”, a w 2002 gościnnie wzięła udział na debiutanckiej płycie zespołu Simple Plan o nazwie No Pads, No Helmets... Just Balls. W sierpniu 2002 Benji i Joel Maddenowie byli gospodarzami serii programów MTV „All Things Rock”. Wszystkie te działania bardzo pomogły w promocji następnej płyty, którą wydano w październiku 2002.

Druga płyta Good Charlotte pt. The Young and the Hopeless zyskała w Stanach Zjednoczonych miano 3-krotnej platynowej płyty i 2-krotnej platyny w Kanadzie.

Ósme miejsce na liście U.K. Singles Chart  i 20. miejsce na liście Billboard Hot 100  singla Lifestyles of the Rich and Famous z tej właśnie płyty zapewniło popularność zespołowi na całym świecie. W teledysku do tej piosenki gościnny udział wziął Kyle Gass. Wideoklip do tej piosenki został uhonorowany nagrodą MTV Video Music Awards w kategorii Viewers Choice Awards, a także nagrodą Kerrang! Awards '03 za najlepszy singel 2003 roku. Zespół był także nominowany w kategorii najlepszy zespół niebrytyjski. Singiel The Anthem zdobył nagrodę MTV Video Music Awards Japan w kategorii Best Rock Video za rok 2004. Piosenka ta została użyta w filmie Pacyfikator oraz American Pie: Wesele. Także inne single cieszyły się popularnością. 10 października 2003 r. piosenka Girls & Boys uplasowała się na szczycie listy MuchMusic Countdown, Hold On był na tej liście na 4. miejscu, a The Young and the Hopeless znalazł się na 28. miejscu listy Modern Rocks Tracks. Do nagrania tego albumu został wynajęty Josh Freese. Po odejściu Josha perkusistą Good Charlotte został Chris Wilson. Polecili go członkowie zespołu The Used. Zespół rozpoczął nagrywanie kolejnego studyjnego albumu.

W 2004 roku ukazała się kolejna płyta zespołu pt. The Chronicles of Life and Death. Osiągnęła szczyt listy Australian ARIA Albums Chart i pierwszą trójkę na liście czasopisma Billboard. Album zyskał miano platynowej płyty w Australii i w USA. To właśnie z tego albumu pochodzi singiel I Just Wanna Live, dzięki któremu zyskali nowe rzesze fanów. Z tej płyty również pochodzą single The Chronicles of Life and Death oraz We Believe.
Po sukcesie utworu I Just Wanna Live z zespołu odszedł Chris Wilson, co spowodowało kryzys w zespole. Oficjalnym powodem były problemy zdrowotne (uraz łokci lub barków), które zaczęły doskwierać Wilsonowi po wydaniu albumu The Chronicles of Life and Death, jednak naprawdę perkusista musiał poddać się leczeniu odwykowemu. Członkowie grupy nie stronili od alkoholu, a do tego doszedł jeszcze konflikt z Chrisem, który po zakończeniu kuracji twierdził, że nie dostał żadnych pieniędzy za granie w zespole i pisanie tekstów piosenek. Konflikt został ostatecznie zażegnany. W 2005 r. zespół zagrał w Tokio na koncercie Live 8 oraz w Budapeszcie na festiwalu Sziget. Podczas trasy koncertowej Noise to the World Tour granej razem z Simple Plan nowym perkusistą grupy został Dean Butterworth.

Po trzech latach przerwy 19 marca 2007 do sklepów trafił czwarty album zespołu Good Morning Revival. Joel w wywiadzie dla czasopisma Popcorn powiedział, że zespół długo szukał nowego brzmienia - najlepszym dowodem na to jest 60 nagranych piosenek, które nie nadają się na ten album. Producentem został Don Gilmore, który realizował debiutancką płytę grupy. W porównaniu do poprzednich płyt zespołu, ta jest znacznie bardziej optymistyczna, co potwierdza sam wokalista: „Faktem jest, że na The Chronicles of Live and Death klimat był ponury, a teraz jest lżejszy, pozytywny. To chyba w nas tkwiło. Poprzednie dwie płyty wyszły mroczne, ale jeszcze wcześniejsza była właśnie radosna - w podobny sposób jak teraz”. Niektórzy krytycy zarzucają członkom zespołu, że na płycie nie ma żadnych urozmaiceń. Mimo to album bardzo dobrze sprzedaje się na różnych rynkach m.in. w Nowej Zelandii czy w Australii. Płyta uzyskała 4/5 gwiazdek w piśmie rockowym Teraz Rock. Album zajął 6. miejsce na liście światowej sprzedaży. 15 tygodni od czasu premiery Good Morning Revival płyta uzyskała miano platynowej w Australii i złotej i Nowej Zelandii.

W Australii, Nowej Zelandii i Europie płytę promował singiel Keep Your Hands Off My Girl, a Ameryce Północnej The River. Trzecim singlem jest piosenka Dance Floor Anthem. The River jest pierwszym w karierze Good Charlotte duetem z innymi wykonawcami - towarzyszą im znajomi muzycy z Avenged Sevenfold - M.Shadows i Synyster Gates. Singel ten zajmował 2. miejsce na liście MuchMusic Countdown, był także 39. na liście Billboard Hot 100. Teledysk do Keep Your Hands Off My Girl zdobył nagrodę Australian MTV Video Music Awards w kategorii Viewers Choice. Ta piosenka zajmowała 5. miejsce na liście Australian ARIA Singles Chart. 21 maja The River ukazał w Europie, jednak w nieco zmienionej formie, bez udziału muzyków z Avenged Sevenfold. Ze względu na swój charakter nie była nadawana w wielu stacjach w Wielkiej Brytanii i na liście U.K. Singles Chart zajęła dopiero 108. pozycję. Pod koniec czerwca singiel I Don't Wanna Be in Love (Dance Floor Anthem) zadebiutował w Australii na 2. miejscu listy Australian ARIA Digital Chart. Na początku lipca singel zajął drugie miejsce na liście Australian ARIA Singles Chart. W Australii singiel ten zyskał status platynowej płyty. 16 sierpnia piosenka została wydana w USA, Europie i Nowej Zelandii. Uzyskała 15. miejsce na liście Billboard Pop 100 i 25. miejsce na liście Billboard Hot 100, a także 11. miejsce na liście New Zealand RIANZ Singles Chart. W połowie stycznia 2008 singiel uzyskał także status złotej płyty w USA. Czwartym singlem była wydana w grudniu 2007 piosenka Misery. Podobnie jak Keep Your Hands Off My Girl nie została ukazana w Ameryce Północnej. Piątym i zarazem ostatnim singlem miała być piosenka Victims of Love, jednak ostatecznie na małej płycie wyszła piosenka Where Would We Be Now.

Po koncertach w Azji i Europie - gdzie zespół wystąpił m.in. na festiwalach Rock am Ring, Rock im Park i Pinkpop - zespół koncertował w Ameryce Północnej razem z Justinem Timberlake. W październiku 2007 grupa odbyła tournée po Australii, które zostało skrócone o kilka koncertów z powodu złamania ręki przez basistę Paula Thomasa. Po tych koncertach grupa zrobiła przerwę do końca roku. W marcu 2008 zespół wystąpił w południowej Afryce. Było to spowodowane narodzinami córki wokalisty Joela Maddena. W marcu i kwietniu grupa gościła w Europie, a na początku maja dała jeszcze dwa koncerty w Stanach Zjednoczonych. W lecie zespół zagrał trasę Soundtrack of Your Summer Tour z grupą Boys Like Girls, a suportowani byli przez Metro Station i The Maine.

14 sierpnia stacja MTV wyemitowała program Wrestling Society (WSX) z gościnnym udziałem zespołu. 1 listopada na gali MTV Europe Music Awards zespół wręczył statuetkę w kategorii Best Album.

25 listopada 2008 odbyła się premiera pierwszego kompilacyjnego albumu w historii zespołu - Greatest Remixes, na którym znajdują się najpopularniejsze piosenki grupy zremiksowane lub zaśpiewane przez takie osoby jak Joe Hahn, The Game, Patrick Stump, Mat Devine czy William Beckett. Na płycie znajduje się także premierowa piosenka zespołu - Anxiety.
 
Po przerwie w koncertowaniu, w sierpniu 2009 zespół wszedł do studia, by nagrać nową płytę studyjną. Jej produkcją miał zająć się Howard Benson, znany z produkcji płyt zespołu My Chemical Romance. Jak dla MTV powiedział wokalista Joel Madden niektóre piosenki przypominają mu Blink-182. Podczas gali Grammy Benji Madden powiedział, że fani mogą oczekiwać „prostszego rocka w stylu pierwszej czy drugiej płyty”. W styczniu 2010 grupa ogłosiła, że skończyła nagrywanie albumu, ale nie zostanie on wydany z powodu zbyt mainstreamowej produkcji. Jednocześnie zespół ogłosił, że w trakcie ponownego nagrywania Cardiology producentem będzie Don Gilmore, który wyprodukował Good Morning Revival. Ostatecznie album zostanie wydany 2 listopada 2010 nakładem wytwórni Capitol Records. Pierwszym singlem z płyty będzie utwór Like It's Her Birthday. Zespół zaprezentował tę kompozycję po raz pierwszy w maju 2010 w trakcie trasy koncertowej Bamboozle Road Show. 

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lifestyles of the rich and famous	Good Charlotte	02.2003	8[10]	20[20]	Epic 6735562	[gold-UK][written by Benji Madden, Joel Madden, T. Armstrong][produced by Eric Valentine]
The anthem	Good Charlotte	03.2003	10[6]	43[11]	Epic 6742552	[gold-US][gold-UK][written by Benji Madden, Joel Madden][produced by Eric Valentine]
Girls and boys	Good Charlotte	05.2003	6[9]	48[13]	Epic 673877 5	[silver-UK][written by Benji Madden, Joel Madden][produced by Eric Valentine]
The young and the hopeless/Hold on	Good Charlotte	12.2003	34[4]	Side B:63[5]	Epic 6745432	[written by Benji Madden, Joel Madden][produced by Eric Valentine]
Predictable/The chronicles of life and death	Good Charlotte	10.2004	12[15]	106[6]	Epic 6753882	[written by Benji Madden, Joel Madden][produced by Eric Valentine]
I just wanna live	Good Charlotte	02.2005	9[16]	51[8]	Epic 6756492	[gold-US][written by Benji Madden, Joel Madden, Jack Feldman][produced by Eric Valentine]
The chronicles of life and death	Good Charlotte	06.2005	30[7]	-	Epic6759432	[written by Benji Madden, Joel Madden][produced by Eric Valentine]
The River	Good Charlotte Featuring M. Shadows And Synyster Gates	02.2007	108[8]	39[6]	Epic 88697101042	[written by Don Gilmore,Benji Madden,Joel Madden][produced by Don Gilmore]
Keep Your Hands off My Girl	Good Charlotte	03.2007	23[9]	-	Epic 88697063432	[written by Benji Madden,Joel Madden][produced by Don Gilmore]
Dancefloor Anthem (I Don't Want To Be In Love)	Good Charlotte	07.2007	-	25[21]	Epic 88697115642	[platinum-US][written by Don Gilmore,Benji Madden,Joel Madden][produced by Don Gilmore]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Good Charlotte	Good Charlotte	10.2000	194[1][03.2004]	185[2]	Daylight 61 452 [US]	[gold-US][silver-UK][produced by Don Gilmore]
The young and the hopeless	Good Charlotte	01.2003	15[67]	7[95]	Epic 5094889	[3x-platinium-US][platinum-UK][produced by Eric Valentine]
The chronicles of life and death	Good Charlotte	10.2004	8[20]	3[34]	Epic 5176852	[platinium][gold-UK][produced by Eric Valentine]
Good Morning Revival	Good Charlotte	03.2007	13[8]	7[13]	Epic 88697069352	[silver-UK][produced by Don Gilmore]
Cardiology	Good Charlotte	11.2010	63[1]	31[2]	Capitol CDV 3087	[produced by Don Gilmore]
Youth Authority	Good Charlotte	07.2016	13[2]	23[2]	MDDN MDDN 001CD	[produced by John Feldmann]
Generation Rx	Good Charlotte	09.2018	31[1]	164[1]	BMG 4050538420951	[produced by Benji Madden, Zakk Cervini]

Sir Mack Rice

 Bonny „Mack” Rice (ur. 10 listopada 1933r - zm. 27 czerwca 2016r), czasami określany jako Sir Mack Rice , był  amerykańskim autorem tekstów i wokalistą. Jego najbardziej znaną kompozycją i największym hitem jako wykonawcy solowego był „Mustang Sally”. Napisał także „Respect Yourself”  dla Luthera Ingrama.

 Rice urodził się w Clarksdale w stanie Mississippi. W 1950 roku jego rodzina przeniosła się do Detroit w stanie Michigan, gdzie rozpoczął pracę w dziedzinie R&B, występując z Five Scalders w 1956 roku. W latach 1957–63 występował z Falcons, grupą, której członkami byli m.in. Eddie Floyd , Wilson Pickett i Joe Stubbs.  W następnych latach występował jako wokalista solowy, ale jego największe sukcesy odniósł jako autor tekstów dla innych artystów z wytwórni takich jak Stax i innych w latach 60-tych i następnych dziesięcioleciach. 

Karierę solowego wokalisty rozpoczął w Stax w 1967 roku, nagrywając w Atco Records od 1968 roku. Rice jest jednym z nielicznych muzyków, których kariera dotknęła zarówno Motown, jak i Stax Records. Jako artysta nagrywający solo miał na swoim koncie dwa hity: „Mustang Sally”, który osiągnął 15 miejsce na liście Billboard R&B w 1965 roku oraz „Coal Man”, który osiągnął 48 miejsce na liście muzyki soul w 1969 roku. 

Największym sukces odniósł jako autor tekstów. Oprócz „Mustang Sally”, który również stał się wielkim hitem Wilsona Picketta w 1966 roku, oraz „Respect Yourself”, hitu Staple Singers, jego inne utwory to „Betcha Can't Kiss Me (Just One Time)”, „ Cheaper to Keep Her”, „Cadillac Assembly Line”, „Money Talks”, „Cold Women With Warm Hearts”, „Do the Funky Penguin, część 1”, „It Sho Ain't Me” i „Santa Claus Wants Some Lovin'”. Jego kompozycje były wykonywane przez wielu znanych artystów, w tym Staple Singers, Ike i Tina Turner, Albert King, Johnnie Taylor, Joe Cocker, Shirley Brown, Rufus Thomas, Etta James, Billy Eckstine, Eddie Floyd, Buddy Guy, The Rascals, The Kingsmen, Wilson Pickett, Albert Collins, Busta Rhymes, Lynyrd Skynyrd, Otis Clay i The Blues Brothers (w Blues Brothers 2000). 

 W 1992 roku, wspierany przez soulowy zespół The Dynatones, Rice wydał swój pierwszy solowy album Right Now w Blue Suit Records. Powtórzył na nim kilka swoich hitów wraz z mieszanką nowych melodii. Rice nadal mieszkał w rejonie Detroit. Zmarł w domu w Detroit 27 czerwca 2016 roku w wieku 82 lat z powodu powikłań choroby Alzheimera.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Mustang Sally / Daddy's Home To Stay	Sir Mack Rice	05.1965	-	108[5]	Blue Rock 4014	[written by M. Rice][produced by Andre Williams][15[6].R&B Chart]
Coal Man	Mack Rice	02.1969	-	135[2]	Atco 6645	[written by M. Rice][produced by Tommy Cogbill][48[3].R&B Chart]

Kompozycje Macka Rice na listach przebojów

[ solo] 05/1965 Mustang Sally Mack Rice 108.US 11/1966 Mustang Sally Wilson Pickett 23.US/28.UK 02/1969 Coal Man Mack Rice 135.US 10/1973 Cheaper to Keep Her Johnnie Taylor 15.US [with Steve Cropper] 06/1971 Puff of Smoke Roy Head 90.US [with Eddie Foy,Rufus Thomas] 08/1971 The Breakdown (Part 1) Rufus Thomas 31.US [with Luther Ingram] 10/1971 Respect Yourself The Staple Singers 12.US 01/1987 Respect Yourself Bruce Willis 5.US/7.UK 10/1995 Respect Yourself Robert Palmer 45.UK [with Jo Bridges, Rufus Thomas,Tom Nixon] 12/1971 Do the Funky Penguin Rufus Thomas 44.US [with Eddie Floyd, Steve Cropper] 02/1972 Yum Yum Yum (I Want Some) Eddie Floyd 122.US [with Bettye Crutcher, Bobby Manuel, Larry Nix] 12/1974 My Main Man The Staple Singers 76.US [with Billy Gibbons, Joe Hardy, Luther Ingram ] 06/1996 What's Up with That ZZ Top 58.UK

Blue Rock Records

 Blue Rock Records była amerykańską wytwórnią płytową, spółką zależną Mercury Records i podobnie jak ich rodzic, z siedzibą w Chicago w latach 1964-1969. Pomimo swojej nazwy, nie wydali bluesa ani rocka, koncentrując się prawie wyłącznie na muzyce soul, z dużą liczbą singli nawiązujących do stylów Chi-town spopularyzowanych przez Curtisa Mayfielda i innych lokalnych producentów i pisarzy. 

 Do najważniejszych należała wersja „Mustang Sally” autorstwa jego autora, Sir Macka Rice'a. Wielkie nazwiska, które osiągnęły szczyt popularności, takie jak (The Shirelles) i będące w fazie eksperymentów (bluesmani Junior Wells i Junior Parker), nagrywały płyty dla wytwórni.

 Najbardziej znanym artystą Blue Rock Records był Dee Dee Warwick. Otis Leavill, Tony Diamond, Johnnie Mae Matthews, Little Rose Little, Big Tim & The Empires, Janeen Henry, Big Frank & The Essences, Johnny Moore, Kenny Carlton, Bobby Hutton, The Commotions, Brothers Of Love, Johnny & Jake, Shirley Na liście znaleźli się także Wahls & Spouse, Renaldo Domino i Dizzy Jones. Nakład podwójnej kompilacji dorobku wytwórni z lat 90-tych, Lost and Found: The Blue Rock Records Story , jest wyczerpany.

                  Single na listach przebojów

Sir Mack Rice 	Mustang Sally / Daddy's Home To Stay 	1965 108.US
Otis Leavill 	Let Her Love Me / When The Music Grooves .1965  116.US
Junior Wells 	You're Tuff Enough 1968   40.R&B Chart
Dee Dee Warwick 	We're Doing Fine / I Want To Be With You  	1965 96.US
Junior Parker 	I'm So Satisfied 1969  48.R&B Chart