Z archiwum...rocka

czwartek, 3 listopada 2022

Fragma

Fragma to niemiecka grupa wokalno-trancowa, pierwotnie składająca się z trzech producentów. Grupa odniosła sukces na początku 2000 roku, kiedy wydali kilka singli, które z powodzeniem trafiły na listy przebojów w całej Europie, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i Irlandii, ale także w Stanach Zjednoczonych i Australii. Kontynuowali produkcję muzyki do 2012 roku po odejściu wokalistki Damae. Po kilku latach przerwy Fragma zrekrutowała w 2017 roku nową wokalistkę, Tess, na czele grupy.

Założona w 1998 roku przez braci Dirka i Marco Duderstadtów, wyprodukowali swój pierwszy singiel „Toca Me” z producentem płytowym Ramonem Zenkerem. Kiedy został wydany w następnym roku, znalazł się na szczycie kilku list przebojów tanecznych na całym świecie i osiągnął 11 pozycję na brytyjskiej liście singli . W 1999 roku DJ Vimto wyprodukował mash-up „Toca's Miracle”, wykorzystując muzykę z „Toca Me” Fragmy i umieszczając wokale z piosenki Coco Star „I Need a Miracle” z 1996 roku (napisanej dla Coco Star przez Roba Davisa i Victora Imbresa) jako utworu instrumentalnego. Pierwotnie wydany w Orbit Records w Niemczech, „Toca's Miracle” był licencjonowany w Wielkiej Brytanii przez Positiva Records. Od razu zajęła pierwsze miejsce na brytyjskiej liście i była popularna w Australii i Irlandii. „Toca's Miracle” została opisana jako „piosenka, która nigdy tak naprawdę nie miała być” przez Michaela Paoletta z Billboard.

Album został wydany w 2001 roku; Toca, a także dwa inne single; „Everytime You Need Me” (UK nr 3) z wokalem Marii Rubii i „You Are Alive” (UK nr 4) z wokalem Damae. W 2002 roku Duderstadtowie założyli własne studio o nazwie Evergreen-Terrace. W tym samym roku Fragma, wciąż działająca z wokalistką Damae, wydała drugi album; Embrace, z hitami, takimi jak „Say That You're Here”, „Embrace Me”, „Man In The Moon” i „Time And Time Again”. W tym czasie Fragma rozstała się z brytyjską wytwórnią Positiva i wydała "Say That You're Here" w grudniu 2001 roku nakładem Illustrious Records. Piosenka znalazła się na 25 miejscu i rozpoczęła się kilkuletnia przerwa na brytyjskiej liście singli.

Dirk i Marco pracowali również jako duet pod szyldem Duderstadt. Single "Sunrise" i "Taking Over" zostały wydane przez Gang Go Records. Trzeci singiel, „Mahananda”, został wydany w 2005 roku przez wytwórnię Afterglow Records. Następnie ukazał się czwarty singiel „Muhanjala” w 2006 roku, a kolejny z udziałem Anity Kelsey „Smile” w 2007 roku. Obaj są również znani z produkcji pod nazwą Inpetto (pierwotnie napisane jako In Petto około 1999-2000).

W 2006 roku Fragma wydała singiel „Radio Waves” wraz z Kirsty Hawkshaw. Utwór został napisany wspólnie przez Judie Tzuke. W 2008 roku ukazał się utwór „Toca's Miracle 2008” z wokalem Coco Star i remiksem oryginalnej piosenki InPetto. "Toca's Miracle 2008" osiągnął 2 miejsce na australijskiej liście ARIA Club Charts i 16 miejsce na UK Singles Chart. Fragma ponownie rozpoczęła trasę koncertową z Damae w całej Europie, gdzie wystąpili na trasie Dance Nation w Wielkiej Brytanii. „Memory” zostało wydane przez Hard2Beat i Ultra Records, a następnie „Forever and a Day”, który ukazał się w listopadzie 2009 roku. W październiku 2012 roku Fragma ogłosiła za pośrednictwem swojej oficjalnej strony na Facebooku, że 1 września 2012 rozstała się z wokalistką Damae. Było to w tym samym roku, w którym ukazał się ich utwór „Thousand Times” i ich współpraca z Akilem Wingat przy „Where Do We”. Go”, z których oba zawierają jej wokal. Nie reprezentuje już Fragmy na ich koncertach, ponieważ kontynuowali pracę nad produkcjami z innym wokalistą. W 2017 roku Fragma zwerbowała wokalistkę Tess, która zaczęła występować z grupą podczas tras koncertowych. 2 lipca 2021 roku Fragma wydała swoją pierwszą nową muzykę od dziewięciu lat, melodyjny utwór taneczny zatytułowany „I Want More” z Tess na wokalu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Toca Me	Fragma	08.1999	11[13]	-	Positiva CDTIV 120	[written by Ramon Zenker,Dirk Duderstadt,Marco Duderstadt][produced by Ramon Zenker]
Toca's Miracle	Coco vs Fragma	04.2000	1[2][20]	-	Positiva CDTIV 128	[platinum-UK][written by Dirk Duderstadt ,Marco Duderstadt, Ramon Zenker, Rob Davis ,Victor Imbres][produced by Ramon Zenker]
Everytime You Need Me	Fragma	01.2001	3[11]	-	Positiva CDTIV 147	[gold-UK][written by Ramon Zenker ,Dirk Duderstadt, Marco Duderstadt, Joern Friese][produced by Ramon Zenker]
You Are Alive	Fragma	05.2001	4[10]	-	Positiva CDTIVS 153	[written by Ramon Zenker, Joern Friese][produced by Ramon Zenker]
Say That You're Here	Fragma	12.2001	25[2]	-	Illustrious CDILLS 001	[written by Ramon Zenker, Joern Friese][produced by Ramon Zenker]
Toca's Miracle 2008	Coco vs Fragma	04.2008	16[6]	-	Positiva CDTIVS 268	[written by Dirk Duderstadt ,Marco Duderstadt, Ramon Zenker, Rob Davis ,Victor Imbres][produced by Ramon Zenker]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Toca	Fragma	01.2001	19[15]	-	Positiva 8506770	[gold-UK]

Will Young

William Robert Young urodził się 20 stycznia 1979 roku, w Wokingham, w Anglii, w Wielkiej Brytanii. Ma brata bliźniaka, Ruperta i starszą siostrę, Emmę. Jego matka, Annabel, prowadziła sklep ogrodniczy, a ojciec, Ron, był biznesmenem.

Uczęszczał do szkoły Wellington College. Reprezentował ją w takich dziedzinach sportu jak rugby, piłka nożna, basketball, lekkoatletyka.

Swoją karierę muzyczną rozpoczął po wygraniu brytyjskiej edycji programu Idol w 2002 roku. W finale pokonał Garetha Gatesa. Jest znany na całym świecie, lecz największy sukces odniósł w takich krajach jak Wielka Brytania, Irlandia, RPA i Holandia.

Jego muzyka to mieszanka popu i jazzu. Charakterystyczną cechą jest duża liczba ballad. Jego debiutancki singiel z piosenką "Anything Is Possible" zajmuje 11. miejsce na liście najlepiej sprzedanych singli w historii brytyjskiego przemysłu muzycznego oraz 1. miejsce na liście najszybciej sprzedających się singli w Wielkiej Brytanii. W dniu premiery zostało sprzedanych ponad 400 tysięcy kopii. Od 2002 roku cztery jego single zajęły 1. miejsca w Wielkiej Brytanii, a pięć pojawiło się w pierwszej piątce.

Dwa razy pod rząd (2006 i 2007 roku) wybrano go najbardziej ulubionym piosenkarzem Wielkiej Brytanii. Od początku swojej kariery, co roku nominowany jest do nagrody brytyjskiego przemysłu muzycznego BRIT Awards w różnych kategoriach.

William znany jest także ze swoich działań charytatywnych. Wspiera dwie angielskie organizacje charytatywne (Women's Aid oraz Mencap) i jest przedstawicielem brytyjskiego Prince's Trust, na którego czele stoi książę Walii. Zagrał wiele charytatywnych koncertów, a w 2004 roku razem z innymi artystami nagrał trzecią edycję singla "Do They Know It's Christmas". Piosenka zajęła 1. miejsce na liście przebojów.

W 2005 roku zagrał w swoim pierwszym filmie "Pani Henderson" (Mrs. Henderson Presents). Wcielił się tam w postać Bertiego. Zagrał u boku Judi Dench i Boba Hoskinsa. Od stycznia 2007 roku występuje w przedstawieniu The Vortex jako Nicky Lancaster wystawianym przez Royal Exchange Theatre. Gra aktorska Williama jest bardzo dobrze odbierana przez krytyków.

W 2002 roku przyznał się oficjalnie, że jest homoseksualistą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Anything Is Possible/Evergreen	Will Young	03.2002	1[3][23]	-	S 74321926142	[3x-platinum-UK][written by Cathy Dennis ,Chris Braide][produced by Cathy Dennis, Oskar Paul]
Light My Fire	Will Young	06.2002	1[2][24]	-	S 74321943002	[gold-UK][written by Jim Morrison, Ray Manzarek ,John Densmore, Robby Krieger][produced by Absolute]
The Long and Winding Road	Will Young with Gareth Gates	10.2002	1[2][26]	-	S 74321965972	[gold-UK][written by Lennon–McCartney][produced by Stephen Lipson]
Don't Let Me Down/You & I	Will Young	11.2002	2[17]	-	S 74321981272	[silver-UK][written by Richard Stannard, Julian Gallagher, Dave Morgan, Will Young and Simon Hale][produced by Richard Stannard, Julian Gallagher]
Leave Right Now	Will Young	12.2003	1[2][18]	81[1]	S 82876578562	[platinum-UK][written by Eg White][produced by Stephen Lipson]
Your Game	Will Young	03.2004	3[12]	-	S 82876603622	[written by Will Young, T Onile-Ere, Blair MacKichan][produced by Stephen Lipson, Blair MacKichan]
Friday's Child	Will Young	07.2004	4[11]	-	S 82876623932	[written by Stephen Lee, Dina Taylor][produced by Stephen Lipson]
Switch It On	Will Young	11.2005	5[11]	-	Sony BMG 82876752302	[written by Will Young, Stephen Lipson, Ronnie Peterson, Karen Poole, Steven Wolf][produced by Stephen Lipson]
All Time Love	Will Young	01.2006	3[19]	-	Sony BMG 82876779602	[silver-UK][written by Jamie Hartman][produced by Stephen Lipson]
Who Am I	Will Young	04.2006	11[19]	-	Sony BMG 82876821792	[written by Eg White, Lucie Silvas][produced by Stephen Lipson]
Changes	Will Young	09.2008	10[10]	-	19/RCA 88697344452	[written by Will Young, Eg White][produced by Eg White]
Grace	Will Young	11.2008	33[9]	-	19/RCA 88697419892	[written by Will Young, Matt Prime][produced by Richard 'Biff' Stannard, Ash Howes]
Let It Go	Will Young	03.2009	58[1]	-	19/RCA 88697468662	[written by Eg White, Jeremy Gregory, Karen Poole][produced by Eg White]
Hopes & Fears	Will Young	11.2009	65[1]	-	RCA CATCO 154069380	[written by Yolanda Quartey, Stew Jackson][produced by Robot Club]
Jealousy	Will Young	09.2011	5[24]	-	RCA GB 1101100347	[gold-UK][written by Will Young, Kish Mauve][produced by Richard X]
Come On	Will Young	12.2011	83[2]	-	RCA GBCTA 1100227	[written by Mima Stilwell, Jim Eliot][produced by Richard X, Jim Eliot, Pete Hofmann]
Losing Myself	Will Young	03.2012	72[1]	-	RCA GBCVL 1100017	[written by Will Young, Pascal Gabriel][produced by Richard X, Pete Hofmann]
Love Revolution	Will Young	03.2015	103	-	Island	[written by Will Young ,Jim Eliot, Mima Stilwell, Ivan Matias, Andrea Martin][produced by Kish Mauve]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
From Now On	Will Young	10.2002	1[2][29]	-	S 74321969592	[2x-platinum-UK][produced by Absolute, Cathy Dennis,Jörgen Elofsson, Julian Gallagher, David Kreuger, Stephen Lipson, Per Magnusson, Oskar Paul, Mike Peden, Richard Stannard, Fabien Waltmann]
Friday's Child	Will Young	12.2003	1[2][49]	-	S 82876557462	[5x-platinum-UK][produced by Chris Dodd, Stephen Lipson, Blair MacKichan, Matt Prime, Pro-Jay, Toby Smith, Robin Thicke, Eg White]
Keep On	Will Young	12.2005	2[42]	-	Sony BMG 82876749542	[3x-platinum-UK][produced by Dan Carey, Johnny Douglas Stephen Lipson, Blair MacKichan ,Pro J, Nitin Sawhney, Robin Thicke, Eg White]
Let It Go	Will Young	10.2008	2[24]	-	19/RCA 88697344442	[platinum-UK][produced by Chris Braide, Ash Howes, Stephen Lipson, Mike Spencer, Richard "Biff" Stannard, Eg White]
The Hits	Will Young	11.2009	7[22]	-	19 Recordings 88697584302	[2x-platinum-UK][produced by Absolute,Ash Howes,David Kreuger,Stephen Lipson,Blair MacKichan,Per Magnusson,Mike Peden,Richard Stannard,Eg White,Robot Club]
Echoes	Will Young	09.2011	1[1][45]	-	RCA 88697940092	[platinum-UK][produced by Andy Cato, Fred Falke, Jim Eliot, Pete Hofmann ,Jonathan Sloan, Richard Stannard, Richard X]
The Essential	Will Young	10.2013	15[6]	-	RCA 88765474832	[gold-UK]
85% Proof	Will Young	06.2015	1[1][26]	-	Island 4733050	[silver-UK][produced by Jim Eliot, Mimi Stilwell]
Lexicon	Will Young	07.2019	2[4]	-	Cooking Vinyl COOKCD 730	[produced by Richard X,Eg White,Jimmy Hogarth,Liam Howe,Boy Matthews,Sermstyle]
Crying on the Bathroom Floor	Will Young	08.2021	3[3]	-	Cooking Vinyl COOKCD 793	[produced by Richard X]
20 Years: The Greatest Hits	Will Young	06.2022	6[1]	-	Sony Music CG 19439963962	-

środa, 2 listopada 2022

Fishbone

FISHBONE, grupa amerykańska. Utworzona w 1979 przez ciemnoskórych studentów El Camino Real High School w El Camino na przedmieściu w Los Angeles w Kalifornii. Pierwszy skład: Angelo „Dr. Madd Vibe" Moore (właśc. Angelo Christopher Moore; 5.11.1965r; syn saksofonisty w zespole Counta Basiego) - voc, bs, Chris „Maverick Meat" Dowd (właśc. Christopher Gordon Dowd; 20.09.1965r, Las Vegas, Nevada) - tb, k, „Dirty" Walter Kibby (właśc. Walter Adam Kibby II; 13.11.1964r, Columbus, Ohio) - tp, tb, voc, Kendall Jones (właśc. Kendall Rey Jones) - g, voc, Norwood Fisher (właśc. John Norwood Fisher; 9.12.1965r, El Camino, Los Angeles, Kalifornia) - voc, b, Philip „Fish" Fisher (właśc. Philip Dwight Fisher; 16.07.1967r, El Camino, Los Angeles, Kalifornia) - dr. W1991r Dowd został usunięty z Fishbone (utworzył później The Seedy Arkestra i w jednym z jej nagrań, Flog Your Dead Horse, rozprawił się z dawnymi kolegami), a dołączył „Big" John Bigham (3.03.1969r) - g, k, który wcześniej współpracował m.in. z Milesem Davisem (jako perkusista). W marcu 1993 odszedł Jones, który od blisko roku dawał w wywiadach wyraz przekonaniu, że zbliża się koniec świata (Norwood Fisher, który uznał go za człowieka niespełna rozumu i próbował siłą doprowadzić na badania psychiatryczne, odpowiadał za ów czyn przed sądem). Dopiero w 1997 zastąpił go Spacey T. (właśc. Tracey Singleton) - g, voc z Sound Barrier.

Gdy w tym samym roku zrezygnował „Fish" Fisher (niebawem pojawił się w zespole akompaniującym Davinie), najpierw zaangażowano Camerona Clintona - dr, później Deio- na Murdocka -dr, a w końcu, w 1999r, Johna Stewarda - dr z Super 8. W tym okresie odszedł też Bigham oraz dołączył John McKnight- k, tb, g, dr, voc, ale i on w lipcu 2001 porzucił Fishbone. W listopadzie 2003r z Fishbone rozstali się Kibby i Spacey T. Zaraz potem w składzie pojawili się Rocky George - g, znany z Suicidal Tendencies, i Torrel „Tori" Ruffin - g, znany z The Time, a na początku następnego roku również D'Andre „Dre" Gipson - k, znany z Kanswer, i „Pastor" Dre „PaDre" Holmes - tb, voc. W 2005r wrócił McKnight.

Grupa zdobywała doświadczenia w klubach Los Angeles, jak Madame Wong's, i okolic; występowała obok zespołów hardcore'owych, jak The Dead Kennedys czy Bad Brains, który wywarł na nią wówczas ogromny wpływ. Elektryzująca atmosfera jej koncertów, mająca w sobie coś z szalonego karnawału, sprawiła, że stało się o niej głośno.
W 1985r podpisała kontrakt z wytwórnią Columbia. Pierwsze małe płyty, Party At Ground Zero, ? (Modern Industry) i Ugly (zawierające, jak wiele późniejszych, po kilka miksów nagrania tytułowego) oraz wydany we wrześniu 1985 minialbum „Fishbone", będący po prostu zbiorem utworów singlowych, zawierały własną odmianę muzyki ska, podminowaną elementami funku oraz punku i rocka nowofalowego - recenzenci pisali o fuzji stylów The Beat i Funkadelic - ze społecznie zaangażowanymi tekstami. Formacja zapowiadała jednak, że nie chce trzymać się jednej konwencji, a pragnie zaglądać nawet w najbardziej odległe zakątki muzycznego wszechświata.

Na pierwszym właściwym albumie „In Your Face" z listopada 1986r, promowanym singlem When Problems Arise, oraz okolicznościowej czwórce na Boże Narodzenie „It's A Wonderful Life (Gonna Have A Good Time)" z listopada 1987r formacja zwróciła się ku nieco łagodniejszej muzycznie mieszaninie ska, soulu, funku i rocka, nierzadko jednak prowokacyjnej w warstwie literackiej, np. When Problems Arise, Movement In The Light, Slick Nick You Devil You, It's A Wonderful Life (Gonna Have A Good Time), Just Call Me Scrooge. Nie zapomniała wszakże o punkowym zgiełku, o czym świadczył utwór Simon Says The Kingpin.
Pierwszym prawdziwie porywającym dziełem Fishbone był album „Truth And Soul" z października 1988r, promowany singlem Freddie's Dead. Grupa nie wyrzekła się dotychczasowych fascynacji (np. przesycona duchem muzyki ska piosenka Ma And Pa, przeróbka soulowego przeboju Curtisa Mayfielda Freddie's Dead, wykorzystana w filmie Nightmare On Elm Street 2: Freddy's Revenge, czyli Koszmar z ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddiego Jacka Sholdera, ale wiele kompozycji, staranniej skonstruowanych niż dawniej, wzbogaciła nowymi przyprawami, przede wszystkimi elementami hard rocka i metalu (np. Bonin' In The Boneyard). W tym czasie wystąpiła w filmie Tapeheads ( 1988r, reż. Bill Fishman); zaśpiewała z ekranu piosenkę Slow Bus Moving, wydaną na soundtracku „Tapeheads" (Island, 1988r). W 1990r jej dyskografia powiększyła się o płytkę „Set The Booty Upright Bonin' In The Boneyard" z pięcioma nagraniami, m.in. dwoma nowymi wersjami Bonin' In The Boneyard: New And Improved Bonin' i Bonin' In The Jungle.
Świadectwem dojrzałości Fishbone okazał się świetny album „The Reality Of My Surroundings" z kwietnia 1991r, promowany m.in. płytkami Sunless Saturday/Fishy Swa Ska/Understand Me z czerwca i Everyday Sunshine/So Many Millions/Praying To The Junkiemaker/Behavior Control Technician z listopada tego roku. Grupa sama podjęła się wówczas produkcji nagrań, a dotychczasowemu producentowi, Davidowi Kahne'emu, powierzyła jedynie rolę pomocnika w studiu. Zaproponowała jeszcze bardziej wybuchową niż zwykle mieszaninę wielu stylów, skłaniając się ku reggae w Prey To The Junkiemaker, funkowi spod znaku Sly And The Family Stone w Everyday Sunshine, różnym odmianom ciężkiego grania, od hard rocka po thrash, w Fight The Youth (With Poisoned Minds) czy Those Days Are Gone, punk rockowi w Pressure. Błyskotliwe teksty były wypowiedzią przeciwko rasizmowi, wojnom, politykom, handlarzom narkotyków, zawierały też utopijną wizję świata bez nienawiści, egoizmu, czarnych chmur, np. Sunless Saturday (teledysk ilustrujący ten utwór zrealizował wybitny reżyser Spike Lee).

Płytę „Give A Monkey A Brain And He'll Swear He's The Centre Of The Universe" z maja 1993r przygotowała przy pomocy Terry'ego Date'a, producenta znanego ze współpracy z takimi zespołami, jak Pantera czy Soundgarden. Pod jego wpływem w bardziej zdecydowany sposób niż kiedykolwiek opowiedziała się za estetyką metalu, thrashu, hardcore'u, np. w Swim, Servitude, End Of Reign, a także w pierwszej części Drunk Skitzo. Otarła się również" o muzykę awangardową i jazz nowoczesny - w zakończeniu Drunk Skitzo z partią saksofonu w wykonaniu Branforda Marsalisa, o art rock - we fragmencie Black Flowers, eksponującym monumentalne w wyrazie solo organów. Nie wyrzekła się wszakże dawnych fascynacji - ska (Unyielding Conditioning, They All Have Abandoned Their Hopes), soulu (Lemon Meringue w stylu Earth Wind And Fire), funku (Properties Of Propaganda w stylu Funkadelic). Sukcesu, jaki w tym czasie odniosła, dowodziło zaproszenie do udziału w objazdowym festiwalu Lollapalooza.
Krokiem wstecz w artystycznym rozwoju formacji był album „Chim Chim's Badass Revenge" z maja 1996r, bliższy jej wczesnych dokonań niż „Give A Monkey A Brain And He'll Swear He's The Centre Of The Universe", pozbawiony zupełnie elementu niespodzianki, niewolny od kompozycji zupełnie bez wyrazu, np. Beergut, In The Cube, Alcoholic. Dowodem przezwyciężenia kryzysu twórczego była natomiast płyta „Fishbone And The Familyhood Nextperience Presents The Psychotic Friends Nuttwerx" z marca 2000r, nagrana z gościnnym udziałem wielu sław, m.in. muzyków Red Hot Chili Peppers (z wyjątkiem Anthony'ego Kiedisa), Perry'ego Farrella z Jane's Addiction, Gwen Steffani z No Doubt, Lesa Claypoola z Primus, Ricka Jamesa, George'a Clintona, Blowflya i Don ny'ego Osmonda. Była świadectwem zdecydowanego zwrotu ku funkrockowemu czy nawet funkowemu graniu, czasem tylko ożywionemu elementami ska, punku czy metalu. W tekstach nadal pojawiały się tematy polityczne (np. AIDS And Armageddon, Dear God), ale wyparowała z nich dawna agresja i złość. Grupa zaproponowała muzykę zachęcającą raczej do tańca niż do refleksji nad problemami współczesnego świata, np. Shakey Ground, The Suffering, Where'd You Get Those Pants?, Everybody Is A Star, Karma Tsunami.
W kwietniu 2002 trafił na rynek wydany we własnej firmie Nuttsactor5 minialbum „The Friendliest Psychosis", zawierający nagrania, które nie zmieściły się na „Fishbone And The Familyhood Nextperience Presents The Psychotic Friends Nuttwerx", a w listopadzie tego roku staraniem tej samej wytwórni album koncertowy „Live At The Temple Bar And More", pełen porywającego, rozimprowizowanego, funkrockowego grania na miarę najlepszych dokonań Fishbone z przeszłości, np. Premedawnutt i The Devil Made Me Do It. W kwietniu 2005 wydała w firmie High Times kolejny, nie mniej udany zestaw koncertowy, „Live In Amsterdam", składający się z dwu płyt, audio i DVD, dokumentujący wykonania m.in. Sunless Saturday, Swim, Chim Chim's Badass Revenge i In The Heat Of Angrfr. W tym czasie wystąpiła w filmie Idlewild (2006, reż. Bryan Barber).
Grupa konsekwentnie nie występowała w tych rejonach Stanów Zjednoczonych, które w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych wsławiły się najbardziej agresywnymi wystąpieniami rasistowskimi - Arizonie, Montanie i New Hampshire.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ma And Pa/Bonin' In The Boneyard	Fishbone	04.1989	95[1]	-	Epic FSH 2	[written by A. Moore, K. Jones][produced by David Kahne]
Everyday Sunshine/Fight The Youth	Fishbone	08.1992	60[2]	-	Columbia 6581937	[written by C. Dowd][produced by Fishbone, David Kahne]
Swim	Fishbone	08.1993	54[1]	-	Columbia 6596252	[written by J. Bigham][produced by Terry Date, Fishbone]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Truth and Soul	Fishbone	10.1988	-	153[9]	Columbia 40 891	[produced by David Kahne]
The Reality of My Surroundings	Fishbone	05.1991	-	49[10]	Columbia 46 142	[produced by Fishbone, David Kahne]
Give a Monkey a Brain and He'll Swear He's the Center of the Universe	Fishbone	06.1993	-	99[4]	Columbia 52 764	[produced by Terry Date, Fishbone]
Chim Chim's Badass Revenge	Fishbone	06.1996	-	158[1]	Rowdy 37 010	[produced by Dallas Austin and Fishbone]

Franke and the Knockouts

Franke and the Knockouts był amerykańskim zespołem pop-rockowym, założonym w New Jersey w Stanach Zjednoczonych, prowadzonym przez wokalistę i autora piosenek Franke Previte.Franke and the Knockouts powstało w 1980 roku, w oryginalnym składzie: Previte jako frontman, Billy Elworthy na gitarze, Blake Levinsohn na klawiszach, Leigh Foxx na basie i Claude LeHenaff na perkusji. Podpisał kontrakt z Millennium Records, nagrywając swój debiutancki album w 1981 roku, zdobywając dziesiątkę przebojów z „Sweetheart”, napisanym wspólnie przez Previte i Elworthy.

Ten singiel byłby największym hitem grupy, osiągając 10 miejsce w USA w czerwcu 1981 r. Kolejny singiel, „You're My Girl”, również znalazł się w pierwszej 30. Klawiszowiec Tommy Ayers, który odegrał kluczową rolę na debiutanckim albumie, wkrótce potem został oficjalnym członkiem zespołu, powiększając skład do sześciu. Grupa koncertowała i występowała na koncertach, takich jak Fridays i American Bandstand. Gdy w 1982 roku spodziewali się nagrać kolejny album, perkusista Claude LeHenaff rozstał się z zespołem.

Kontynuując działalność jako kwintet, grupa nagrała swój drugi album, Below the Belt, z perkusistą sesyjnym Alem Wottonem, który wcześniej występował na albumach Marka Farnera i Rachel Sweet. Krótko po wydaniu albumu w 1982 roku, przyszły perkusista Bon Jovi, Tico Torres, wszedł na pokład, aby oficjalnie zająć miejsce LeHenaffa w zespole. Tymczasem Below the Belt wygenerował hit „Without You (Not Another Lonely Night)” , ale nie odniósł takiego sukcesu komercyjnego jak debiutancki album. Po rozpadzie Millennium zespół przeszedł do MCA Records w 1984 roku.

Członkostwo w zespole znacznie się zmieniło podczas sesji nagraniowych do trzeciego albumu grupy.Jedyny album Franke and the Knockouts, który został wydany z MCA, Makin' the Point ukazał się później w 1984 roku, nie dorównując sukcesowi ich poprzedniej pracy. Grupa rozpadła się w 1986 roku, zdobywając trzy single w top 40 w USA i dwa albumy w Top 50 . Kilka lat przed rozpadem grupa napisała i wydała także oryginalne wersje przebojowego singla Erica Carmena z 1987 roku „Hungry Eyes”, a także piosenki „(I've Had) The Time of My Life” (oba były w filmie Dirty Dancing z 1987 roku. Ten materiał przyniósł Previte nagrodę Akademii za najlepszą oryginalną piosenkę. Oryginalna wersja „Hungry Eyes” Franke and the Knockouts została później wykorzystana jako bonusowy utwór na reedycji albumu Makin' the Point, a także została dołączona wraz z oryginalną wersją „(I've Had) The Time of My Life” na kompilacji The Sweetheart Collection.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweetheart/Don't Stop	Franke and the Knockouts	03.1981	-	10[19]	Millennium 11801	[written by F. Previte, W. Elworthy ][produced by Steve Verroca]
You're My Girl/Tell Me Why	Franke and the Knockouts	07.1981	-	27[13]	Millennium 11808	[written by F. Previte, W. Elworthy, B. Harrison][produced by Steve Verroca]
Without You (Not Another Lonely Night)/Shakedown	Franke and the Knockouts	04.1982	-	24[15]	Millennium 13105	[written by F. Previte, W. Elworthy ][produced by Steve Verroca]
Sweetheart/Don't Stop	Franke and the Knockouts	03.1981	-	10[19]	Millennium 11801	[written by F. Previte, B. Levinsohn, W. Elworthy][produced by Peter Solley, Franke Previte And The Knockouts]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Franke and the Knockouts	Franke and the Knockouts	03.1981	-	31[27]	Millennium 7755	[produced by Steve Verroca]
Below the Belt	Franke and the Knockouts	04.1982	-	48[18]	Millennium 7763	[produced by Peter Solley]

wtorek, 1 listopada 2022

Steve Barri

Steve Barri (ur. Steven Barry Lipkin na Brooklynie w Nowym Jorku 23 lutego 1942 r.) to amerykański autor tekstów i producent muzyczny. Na początku swojej kariery Barri był pisarzem sztabowym w Dunhill Records. Wyprodukował tak wielkie hity jak „Dizzy” Tommy'ego Roe. Jako zarówno autor piosenek, jak i producent, często współpracował z P.F. Sloanem, a partnerzy byli odpowiedzialni za sukces The Grass Roots i w dużej mierze przyczynili się do powstania pierwszego albumu zespołu. Współprodukowali ogólnoświatową wersję piosenki Sloana „Eve of Destruction” - numer jeden w USA z 1965 roku autorstwa Barry'ego McGuire'a (pierwotnie z New Christy Minstrels).

Barri i Sloan byli współautorami lub współproducentami wielu innych hitów w połowie lat 60-tych, w tym „You Baby” The Turtles, „A Must to Avoid” Herman's Hermits i „Secret Agent Man” Johnny'ego Riversa. Napisali także „Unless You Care”, który został nagrany przez Terry'ego Blacka i osiągnął nr. 2 w Kanadzie i „Little Liar”, numer 10 w Kanadzie. Po tym, jak jego partner Sloan opuścił Dunhill Records, Barri kontynuował pracę jako producent dla The Grass Roots do wczesnych lat siedemdziesiątych. Barri wyprodukował Mama Cass, w tym jej hity z 1969 roku. Po przejęciu Dunhill przez ABC Records, Barri pozostał w latach 70-tych jako szef Artists & Repertoire (A&R), gdzie skupił się na podpisywaniu i produkowaniu nowych artystów, takich jak grupa Bubblegum Pop, Bo Donaldson & The Heywoods. Współpracował z autorami piosenek Dennisem Lambertem i Brianem Potterem przy trzech albumach dla The Four Tops, w tym sprzedającym się milionem singlu „Ain't No Woman (Like The One I’ve Got)”.

Pracował również nad kilkoma uznanymi przez krytyków albumami czołowego wokalisty blues & soul Bobby'ego Blanda. Po reorganizacji ABC Records (w której rozwiązali swoje filie i przenieśli wszystkich artystów do głównej wytwórni ABC Records) w 1975 roku, Barri odszedł, by zostać szefem A&R w Warner Bros. Records. W tym czasie był współproducentem albumu Johna Sebastiana Welcome Back z 1976 roku i wyprodukował numer jeden Alana O'Day'a z 1977 roku „Undercover Angel”. Barri wyprodukował także kolejny singiel O'Day „Skinny Girls”, który zajął pierwsze miejsce w Australii.

Barri przeniósł się w 1982 roku do Motown Records jako wiceprezes A&R, produkując The Temptations i nadzorując między innymi dobrze sprzedające się wydawnictwa Lionela Richiego i Ricka Jamesa. Przerobił także bogaty katalog firmowy, wprowadzając serię „Greatest Hits”, zanim odszedł w 1986 roku. Spells kontynuował działalność w Capitol Records (jako konsultant), Left Bank Management, gdzie współpracował z takimi zespołami, jak Richard Marx, Meat Loaf i Stephanie Mills oraz w wytwórni smooth jazz, JVC. W 1998 roku Barri dołączył do Gold Circle Entertainment/Samson Records jako producent i został awansowany na starszego wiceprezesa w 2001 roku.

Kompozycje Steve Barri na listach przebojów

[with P.F. Sloan]
05/1964 Kick That Little Foot, Sally Ann Round Robin 61.US
07/1964 Summer Means Fun Bruce & Terry 72.US
03/1965 (Here They Come) From All Over the World Jan & Dean 56.US
10/1965 I Found a Girl Jan & Dean 30.US
12/1965 A Must to Avoid Herman's Hermits 8.US/6.UK
02/1966 You Baby The Turtles 20.US
02/1966 Secret Agent Man The Ventures 54.US
03/1966 Secret Agent Man Johnny Rivers 3.US
06/1966 Where Were You When I Needed You The Grass Roots 28.US
09/1966 Only When You're Lonely The Grass Roots 96.US
10/1966 Can I Get to Know You Better The Turtles 89.US
02/1967 This Precious Time Terry Knight & the Pack 120.US
04/1967 Another Day, Another Heartache The 5th Dimension 45.US
08/1967 Things I Should Have Said The Grass Roots 23.US
10/1967 Wake Up, Wake Up The Grass Roots 68.US
09/1987 Secret Agent Man Bruce Willis 43.UK
06/1989 Where Were You The Adult Net 66.UK

[with Don Altfeld, P.F. Sloan]
08/1964 One Piece Topless Bathing Suite The Rip Chords 96.US

[with Lucio Battisti, Barry Gross & Mogol]
11/1968 Bella Linda The Grass Roots 28.US

[with Barry Gross, Michael Price, Dan Walsh]
02/1971 The Morning of Our Lives Arkade 60.US

[with Dan Walsh, Michael Price , Dennis Provisor]
02/1972 Glory Bound The Grass Roots 34.US

[with Dan Walsh, Michael Omartian, Michael Price]
11/1974 I Wouldn't Treat a Dog (The Way You Treated Me) Bobby Bland 88.US
04/1982 Who's Foolin' Who Lulu 106.US

[with Dan Walsh, Michael Price]
10/1979 Love Pains Yvonne Elliman 34.US
08/1989 Love Pains Hazell Dean 48.US
03/1990 Love Pains Liza Minnelli 41.UK

[with Michael Price, Bobby Sandstrom]
11/1987 Let's Be Lovers Tonight Sherrick 63.UK

Eddie Floyd

Ur. 25.06.1935 r. w Montgomery, w stanie Alabama, USA; jeden z założycieli grupy Falcon z Detroit, z którą nagrał dwa wielkie przeboje: „You’re So Fine” (1959) i „I Found A Love” (1962). Potem Floyd występował solo dla Lupine w Detroit i Safice w Waszyngtonie, a następnie w 1965 roku przeniósł się do Memphis i przyłączył się do firmy Stax, dając się poznać jako kompozytor, między innymi autor tekstu do „634-5789” Wilsona Picketta. W czasie nagrań dla Stax Floyd korzystał z pomocy zespołów sesyjnych Booker T. And The MGs oraz Mar-Kays. Nagrał wtedy „Things Get Better” (1965), potem hymnowy „Knock On Wood” (1966), jeden z najlepszych utworów soulowych, prawdopodobnie jedyny, w którym oklepana rymowanka lightning (błyskawica) i frightning (przerażający) nie brzmi banalnie: twoja miłość do mnie jest tak przerażająca, jak grzmoty i błyskawice; lepiej odpukam w niemalowane drewno, (ang. just like thunder and lightning, the way you love me is frigtning think I’d better knock on wood).

Chociaż następne utwory nie dorównywały pierwowzorowi, Floyd ma na swoim koncie kilka doskonałych singli, w tym „Love Is A Doggone Good Thing” (1967) i „Big Bird” (1968), które utrwaliły jego pozycję, zarówno jako wykonawcy, jak i autora muzyki. Chociaż kompozycje Floyda nagrane były przez różnych wykonawców, dopiero w 1968 roku jego utwór „Bring It On Home To Me” w wykonaniu Sama Cooke’a znalazł się w dwudziestce najlepszych przebojów w Stanach Zjednoczonych. Eddie Floyd współpracował z firmą Stax aż do jej bankructwa w 1975 roku, a potem nagrywał w wytwórni Malaco, z którą jednak nie odniósł żadnego sukcesu komercyjnego.

W 1977 roku przeniósł się więc do Mercury, ale i tutaj nie odniósł żadnych sukcesów. Na krótko wyjechał do Londynu, gdzie nagrywał pod egidą Secret Affair, a potem wypłynął w Nowym Jorku albumem Try Me (1985). W roku 1990 pojawił się w nagraniu na żywo ze zreformowaną grupą Booker T And The MGs.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Knock On Wood/Got To Make A Comeback	Eddie Floyd	09.1966	19[18]	28[17]	Stax 194	[gold-US][written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][1[1][21].R&B Chart]
Raise Your Hand/I've Just Been Feeling Bad	Eddie Floyd	02.1967	42[3]	79[6]	Stax 208	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd,Alvertis Isbell][produced by Alvertis Isbell][16[9].R&B Chart]
Don't Rock The Boat/This House	Eddie Floyd	07.1967	-	98[1]	Stax 219	[written by Joe Shamwell,Eddie Floyd ]
Love Is A Doggone Good Thing/Hey Now	Eddie Floyd	08.1967	-	97[1]	Stax 223	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][30[5].R&B Chart]
Things Get Better (When I'm With You)/Good Love, Bad Love	Eddie Floyd	08.1967	31[8]	-	Stax 601016 [UK]	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd,Wayne Jackson [II]]
On A Saturday Night/Under My Nose	Eddie Floyd	10.1967	-	92[4]	Stax 233	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][22[7].R&B Chart]
Big Bird/Holding On With Both Hands	Eddie Floyd	03.1968	-	132[1]	Stax 246	[written by Booker T. Jones, Eddie Floyd][produced by Booker T. Jones]
I've Never Found A Girl (To Love Me LIke You Do)/I'm Just The Kind Of Fool	Eddie Floyd	07.1968	-	40[9]	Stax 0002	[written by B. Jones, E. Floyd, A. Isbell][produced by Steve Cropper][2[14].R&B Chart]
Bring It On Home To Me/Sweet Things You Do	Eddie Floyd	10.1968	-	17[13]	Stax 0012	[written by Sam Cooke][produced by Steve Cropper][4[12].R&B Chart]
I've Got To Have Your Love/Girl I Love You	Eddie Floyd	08.1969	-	102[5]	Stax 0025	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][produced by Steve Cropper][50[2].R&B Chart]
Never, Never Let You Go/Ain't That Good	Eddie Floyd, Mavis Staples	07.1969	-	107[4]	Stax 0041	[written by Eddie Floyd, B. T. Jones][produced by T. Jones]
Don't Tell Your Mama (Where You've Been)/Consider Me	Eddie Floyd	08.1969	-	73[7]	Stax 0036	[written by B. T. Jones, E. Floyd][produced by Steve Cropper, B. T. Jones][18[7].R&B Chart]
Why Is The Wine Sweeter (On The Other Side)/People, Get It Together	Eddie Floyd	11.1969	-	98[2]	Stax 0051	[written by Steve Cropper,Eddie Floyd][30[3].R&B Chart]
California Girl/Woodman	Eddie Floyd	02.1970	-	45[12]	Stax 0060	[written by B. T. Jones, E. Floyd][produced by Booker T. Jones][11[13].R&B Chart]
My Girl/ Laurie	Eddie Floyd	07.1970	-	116[2]	Stax 0072	[written by Wm. Robinson, R. White][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][43[5].R&B Chart]
The Best Years Of My Life/My Little Girl	Eddie Floyd	10.1970	-	118[2]	Stax 0077	[written by S. Cropper, E. Floyd][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][29[6].R&B Chart]
Blood Is Thicker Than Water/Have You Heard The Word (We Should Be In Love)	Eddie Floyd	09.1971	-	-	Stax 0095	[written by S. Cropper, E. Floyd, M. Rice][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][33[6].R&B Chart]
Yum Yum Yum (I Want Some)/Tears Of Joy	Eddie Floyd	02.1972	-	122[1]	Stax 0109	[written by S. Cropper, E. Floyd, M. Rice][produced by Steve Cropper, Eddie Floyd][49[2].R&B Chart]
Baby, Lay Your Head Down, (Gently On My Bed)/Check Me Out	Eddie Floyd	09.1973	-	-	Stax 0171	[A:written by Eddie Floyd, Al Jackson, Duck Dunn, Steve Cropper][B:written by Eddie Floyd][A:produced by Eddie Floyd, Al Jackson][A:50[8].R&B Chart][B:58[4].R&B Chart]
Soul Street/The Highway Man	Eddie Floyd	08.1974	-	-	Stax 0216	[written by Eddie Floyd, Carl Smith][produced by Eddie Floyd][65[8].R&B Chart]
We Should Really Be In Love/I'll Never Be Loved	Eddie Floyd	02.1977	-	-	Malaco 1040	[written by Eddie Floyd, Steve Cropper][produced by Eddie Floyd][74[6].R&B Chart]

Kompozycje Eddie Floyda na listach przebojów

[with Al Bell]
06/1965 Stop! Look What You're Doing Carla Thomas 92.US
06/1967 I'll Always Have Faith in You Carla Thomas 85.US

[with Solomon Burke, Al Bell]
08/1965 Someone Is Watching Solomon Burke 89.US

[with Steve Cropper]
02/1966 634-5789 (Soulsville, U.S.A.) Wilson Pickett 36.UK/13.US
08/1966 Knock on Wood Eddie Floyd 28.US/19.UK
08/1967 Knock on Wood Otis Redding & Carla Thomas 30.US/35.UK
08/1967 Love Is a Doggone Good Thing Eddie Floyd 97.US
10/1967 On a Saturday Night Eddie Floyd 92.US
05/1968 You Don't Know What You Mean to Me Sam & Dave 48.US/50.UK
07/1969 I Need You Woman William Bell & Carla Thomas 106.US
10/1970 The Best Years of My Life Eddie Floyd 118.US
09/1974 Knock on Wood David Bowie 10.UK
01/1979 Knock on Wood Amii Stewart 1.US/6.UK
10/1980 634-5789 Johnny Van Zant Band 105.US
03/1999 Knock on Wood Mary Griffin 110.UK

[with Steve Cropper,Wilson Pickett]
05/1966 Ninety-Nine and a Half (Won't Do) Wilson Pickett 53.US
11/1976 Ninety-Nine and a Half The Trammps 105.US

[with Steve Cropper,Al Bell]
02/1967 Raise Your Hand Eddie Floyd 42.UK/79.US

[with Booker T. Jones]
04/1967 I Love You More Than Words Can Say Otis Redding 78.US
03/1968 Big Bird Eddie Floyd 132.US/53.UK
02/1969 I've Got to Have Your Love Eddie Floyd 102.US
07/1969 Never, Never Let You Go Eddie Floyd & Mavis Staples 107.US
11/1969 Why Is the Wine Sweeter (On the Other Side) Eddie Floyd 98.US
02/1970 California Girl Eddie Floyd 45.US

[with Joe Shamwell]
07/1967 Don't Rock the Boat Eddie Floyd 98.US

[with Steve Cropper & Wayne Jackson]
08/1967 Things Get Better Eddie Floyd 31.UK

[solo]
04/1968 Never Get Enough of Your Love Oscar Toney Jr. 95.US
06/1969 Don't Tell Your Mama Where You've Been Eddie Floyd 73.US

[with Booker T. Jones, Al Bell]
07/1968 I've Never Found a Girl (to Love Me Like You Do) Eddie Floyd 40.US
12/1972 I've Never Found a Man (To Love Me Like You Do) Esther Phillips 106.US

[with Mack Rice & Steve Cropper]
02/1972 Yum Yum Yum (I Want Some) Eddie Floyd 122.US

poniedziałek, 31 października 2022

Faith Brothers

Pasjonująca marka rocka, doprawiona starym soul, pozwoliła Faith Brothers zająć się ważnymi kwestiami politycznymi i moralnymi bez konieczności głoszenia kazań. Ich debiutancki singiel „Country Of The Blind” z 1985 roku nadał ton atakowi na naród w szponach gorączki konsumenckiej i rozpadającego się państwa opiekuńczego. „Stranger On Home Ground” (1985) był bliższy ich sercom, zajmując się podejściem zespołu do utraty wspólnoty, zwłaszcza tam, gdzie dorastali w okolicach Fulham w zachodnim Londynie. Rok zakończył się bardziej optymistycznym „Eventide (A Hymn For Change)”, tytułem, który podzielił debiutancki album Faith Brothers wydany w filii Virgin Records 10.

Obok głównego autora piosenek Billy'ego Franksa (gitara, wokal) byli Lee Hirons ( bas), jego brat Mark (gitara), Henry Trezise (klawisze), Mark Waterman (saksofon), Will Tipper (trąbka) i Steve Howlett (perkusja). Wydawał się gubić bezpośredniość singli na Eventide. „Whistling In The Dark” został przyjęty jako kolejny singiel w 1986 roku, ale nie znalazł się na listach przebojów. The Faith Brothers powrócili w 1987 roku z A Human Sound, ale podobnie jak dwa single, „That’s Just The Way It Is To Me” i „Consider Me”, nie zrobiło to większego wrażenia i wkrótce potem zespół się rozpadł.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Country Of The Blind/ Thrill Of The Kill	Faith Brothers	03.1985	63[5]	-	Siren 2	[written by B. Franks][produced by Steve Lovell, Steve Power ]
A Stranger On Home Ground/Fulham Court	Faith Brothers	07.1985	69[3]	-	Siren 4	[written by B. Franks, L. Hirons][produced by Paul Hardiman]

Melanie Fiona

Melanie Fiona właściwie Melanie Hall (ur. 4 lipca 1983r) - kanadyjska piosenkarka i autorka tekstów muzycznych. Zaistniała w roku 2009 wydając na światowe rynki muzyczne debiutancki album studyjny The Bridge oraz promujący go singel „Give It to Me Right”.

Melanie Hall urodziła się dnia 10 marca 1983r w Toronto, w Kanadzie jako córka gujańskich imigrantów. Dorastała w starej dzielnicy Toronto, gdzie wychowywała się w rodzinie o tradycjach muzycznych. Jej ojciec był gitarzystą i grał w zespole, zaś matka poprzez zamiłowanie do muzyki, wielokrotnie zapoznawała córkę z utworami różnych gatunków takich artystów jak The Ronettes, czy Whitney Houston. W jednym z wywiadów wyznała, iż inspiracje jakie czerpie podczas tworzenia muzyki zawdzięcza kompozycjom Boba Marleya, Sade i Patsy Cline.

Wokalistka karierę muzyczną rozpoczęła w roku 2002 nagrywając własne, autorskie utwory, które następnie prezentowała wytwórniom muzycznym. Udzielała się również gościnnie na albumach innych artystów. W roku 2008 wraz z Supa Dups wzięła udział w festiwalu Reggae Gold 2008 z piosenką „Somebody Come Get Me”. W tym samym roku Melanie Fiona otwierała również występy Kanye Westa prezentując się na scenie jako support podczas europejskiej części trasy koncertowej „Glow in the Dark Tour”, mimo iż ówcześnie nie wydała albumu studyjnego.

Debiutancki album studyjny Fiony, The Bridge wydany został dnia 30 czerwca 2009r. Wyprodukowany przez Future Cut, Vada Nobles, The Stereotypes, J. Phoenix, Peter Wade i Salaam Remi krążek znalazł się na pozycji #33 najczęściej sprzedawanych albumów w Kanadzie, zaś główny singel promujący krążek, utwór „Give It to Me Right” osiadł na miejscu 20 zestawienia Canadian Hot 100. Wydawnictwo, które ukazało się nakładem wytwórni Universal Music promowane było na światowych rynkach muzycznych.

W grudniu 2009 roku Fiona zdobyła nominację do nagrody Grammy w kategorii najlepszy występ wokalny artystki R&B za utwór „It Kills Me”.

W roku 2011 Fiona rozpoczęła proces nagraniowy materiału na drugi album studyjny, The MF Life (2012). Premiera wydawnictwa, promowanego przez utwory „Gone and Never Coming Back” oraz „4 AM”, nastąpiła dnia 27 marca 2012r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Give It to Me Right	Melanie Fiona	03.2009	41[4]	-	Universal CATCO 150517955 [UK]	[written by Andrea Martin,Rod Argent][produced by Andrea Martin,Rod Argent][57[20].R&B Chart]
It Kills Me	Melanie Fiona	09.2009	-	43	SRC	[written by Andrea Martin,Robert Littlejohn Jr.,Leon Carr,Earl Shulman,Gerell Brewer][produced by Jay Fenix,Andrea Martin][1[9][42].R&B Chart]
Some Body Come Get Me (Before I Kill This Man)	Melanie Fiona	11.2009	-	-	VP	[58[4].R&B Chart]
Ay Yo	Melanie Fiona	03.2010	-	-	SRC	[written by Andrea Martin,Allen Toussaint,Darren Lewis,Iyiola Babalola,Melanie Hallim][produced by Future Cut][71[7].R&B Chart]
Gone and Never Coming Back	Melanie Fiona	01.2011	-	-	SRC	[written by Andrea Martin,R. Littlejohn Jr.][produced by Jay Fenix][37.R&B Chart]
Let It Rain	Tinchy Stryder feat. Melanie Fiona	01.2011	14[7]	-	Island GBUM 71029262 [UK]	[written by Kwasi Danquah III, Emeli Sandé ,Melanie Fiona][produced by Nathan Retro]
Fool for You	Cee Lo Green feat. Melanie Fiona	03.2011	-	101	Elektra	[written by Thomas Calloway, Melanie Fiona, Jack Splash][produced by Jack Splash][13.R&B Chart]
4 AM	Melanie Fiona	09.2011	-	81	SRC	[gold-US][written by Melanie Fiona Hallim,Richard Butler Jr.,Mike Morgan-Carter][produced by Rico Love,Earl Hood,Eric Goudy II][8.R&B Chart]
This Time	Melanie Fiona featuring J. Cole	02.2012	-	-	SRC	[written by Ernest Wilson,Johnta Austin,Steve Wyreman,Kevin Randolph,Jermaine Cole][produced by No I.D.][89.R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Bridge	Melanie Fiona	08.2009	98[1]	27	Motown 2709884	[produced by Melanie Fiona,Andrea Martin,Rob Fusari,Peter Wade Keusch,Sidh Solanki,Vada Nobles,Bill Blast,Future Cut,Stereotypes,Dan Strong,JK,Jay Fenix,Affiliate]
The MF Life	Melanie Fiona	03.2012	-	7	SRC 016021 [US]	[produced by No I.D.,Salaam Remi,Andrea Martin,Rico Love,Earl Hood,Eric Goudy II,Jack Splash,Los Da Mystro,Jay Fenix,Infinity,Antario "Tario" Holmes,Espionage,Sham & Motesart,T-Pain,Supa Dups,Soundz]

Finished Touch

Według członka Kenny'ego Stovera, Finished Touch wcale nie był zespołem, tylko bandą chłopaków i dziewczyn, którzy podpisali kontrakty na pisanie piosenek z Jobete Music (skrzydło wydawnicze Motown Records), które ktoś postanowił stworzyć jako grupę studyjną, aby dać życie niektórym z piosenek napisanych przez członków zespołu. W skład Finished Touch wchodzili Stover, Harold Johnson, Michael McGloiry, Larry Brown oraz Brenda i Mike Sutton. Ich jedyny LP, Need to Know You Better, ukazał się w lipcu 1978, na miesiąc przed singlem „Stick n' Stones”/ „Strokin”.

Dziesięć piosenek z LP pochodziło od członków grupy w różnych kombinacjach lub indywidualnie . "I Love to See You Dance" Stovera (Mot-1449) to funkowy kawałek, który uderzyłby bardziej, gdyby Motown okazał jakiekolwiek zainteresowanie. Ich trzeci singiel był taki sam jak drugi (?), ale z innym flipem, "Trying to Keep the Habit" (Mot-1453), melodią Larry'ego Browna/Terri McFaddin.

Trzy dobre single, ale ominął ich sukces na listach przebojów. Dwa nowe single: „Down Sound” i „Roll-Her Skater” z 1979 roku były ostatnią kroplą; Motown odłożył na półki ich drugi album. Finished Touch nagrało kilka dobrych kawałków, nawet jeśli nie byli grupą w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sticks And Stones (But The Funk Won't Never Hurt You)/Strokin'	Finished Touch	09.1978	-	-	Motown 1445	[written by B. Sutton, M. Sutton][produced by Brenda Sutton, Michael B. Sutton][88[4].R&B Chart]

Finest Hour

Finest Hour to kwartet R&B z Bostonu w stanie Massachusetts, w skład którego wchodzili Vaughn Joseph Burks, Troy Sanders, Jamal Seymour i Carlos Munoz. W 1989 roku kwartet wydał swój jedyny album „Make That Move” nakładem PolyGram Records, któremu udało się osiągnąć 79 miejsce listy Billboard Top R&B\Hip-Hop Albums.

Utwór tytułowy osiągnął 44 miejsce na liście Billboard’s Hot Black Singles we wrześniu 1989 roku, pozostając na liście przez 10 tygodni. Kolejny singiel „You Know How I Like It” nie znalazł się na listach przebojów. Po tym wydarzeniu wydawało się, że Finest Hour odszedł w zapomnienie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Make That Move	Finest Hour	08.1989	-	-	Polydor 889360	[written by L. Woo, G. Worthy, L. Okake, M. Alford][produced by Larry "Woo" Wedgeworth, Leo Okake][44[10].R&B Chart]

niedziela, 30 października 2022

Flowered Up

FLOWERED UP, grupa brytyjska. Działała w Londynie od 1989 do 1994r. Pierwszy skład: Liam Maher - voc, Joe Maher - g, Tim Dorney - k, Andy Jackson - b, John Tuvey - dr, Barry Mooncult - taniec. W styczniu 1992 Jacksona zastąpił Micky Leader - b.

Założyli ją bracia Liam i Joe Maherowie, entuzjaści tańca, bywalcy londyńskich dyskotek. W wywiadach podkreślali, że nie zamierzają zabiegać o sukces, a chcą jedynie przeżyć muzyczną przygodę: tworzyć beztroskie, skoczne piosenki, docierać z nimi wszędzie tam, gdzie znajdą publiczność, i bawić się razem z nią. Już po kilku koncertach formacja zatrudniła menażerów: Desa Penneya i Terry'ego McQuaida (byłego pracownika ekipy technicznej The Clash). Podpisała kontrakt z firmą Heavenly i w lipcu 1990 zadebiutowała singlem It's On/lt's On - Sonia, nagranym z gościnnym udziałem Toppera Headona, byłego perkusisty The Clash (później pozyskała do współpracy także Joe Strummera, innego muzyka wywodzącego się z tego zespołu - jako głównego autora tekstu piosenki Take It).

W krótkim czasie zwróciła na siebie uwagę publiczności i krytyków, a sukces ugruntowała płytą „A Life With Brian" z sierpnia 1991 oraz singlami Take It/I'll Be Your Dog z kwietnia i It's On (nowa wersja)/Egg Rush (z udziałem Anny Haigh - voc) z sierpnia tego roku, nagranymi dla wytwórni London. Chociaż deklarowała, że jest grupą bez większych ambicji artystycznych, stworzyła własną, interesującą odmianę muzyki tanecznej. Umiejętnie przemieszała elementy stylów obowiązujących na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, jak rap (partie wokalne zbliżone zazwyczaj do melodeklamacji) i przede wszystkim rave spod znaku Happy Mondays (w większości utworów charakterystyczna, hipnotyzująca pulsacja, w wielu - partie gitarowe inspirowane rockiem psychodelicznym). Przełamała stereotypy muzyki tanecznej tego okresu, m.in. rytmami południowoamerykańskimi, np. w Sunshine (w części wstępnej) i w Hysterically Blue.

Swoje zgrabne kompozycje zaaranżowała pomysłowo z użyciem m.in. różnych instrumentów klawiszowych - stworzyła muzykę odznaczającą się bogactwem i świeżością brzmień, np. Sunshine, Take It, Doris... Is A Little Bit Partial. W tekstach zamanifestowała beztroski stosunek do życia, ale wypowiadała się też np. na temat zniechęcenia i bezwładu młodego pokolenia w Wielkiej Brytanii lat dziewięćdziesiątych. Na początku 1992r znowu związała się z firmą Heavenly. Nagrała dla niej m.in. single Weekender, wydany w kwietniu 1992r, i A Better Life, wydany w lipcu 1994r. Zaczęła w tym czasie dość gwałtownie tracić popularność i w końcu zakończyła działalność.
Liam Maher po kilkuletniej przerwie przypomniał się jako wokalista grupy Greedy Soul. Dorney kontynuował karierę w zespole Republica.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
It's On/Its On - Sonia	Flowered Up	07.1990	54[4]	-	Heavenly HVN 3	[written by Tim Dorney,Liam Maher,Joe Maher,Andy Jackson][produced by Flowered Up]
Phobia/Flapping	Flowered Up	11.1990	75[2]	-	Heavenly HVN 7	[written by Flowered Up][produced by Nigel Gilroy, Flowered Up]
Take It/I'll Be Your Dog (Introducing Barry Mooncult)	Flowered Up	05.1991	34[4]	-	London FUP 1	[written by Flowered Up][produced by Nigel Gilroy]
It's On/Egg Rush	Flowered Up	08.1991	38[3]	-	London FUP 2	[written by Flowered Up][produced by Nigel Gilroy]
Weekender	Flowered Up	05.1992	20[5]	-	Heavenly HVN 16	[produced by Clive Langer]
Don't Talk Just Kiss	Flowered Up	11.1992	26[3]	-	Heavenly HVN 19	[written by Fairbrass, Manzoli, Fairbrass][produced by Flowered Up]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Life with Brian	Flowered Up	09.1991	23[3]	-	London 8282441	[produced by Nigel Gilroy]

sobota, 29 października 2022

Terror Fabulous

Cecil Campbell (ur. 20 grudnia 1974r), lepiej znany jako Terror Fabulous, to jamajski didżej dancehall, który odniósł sukces w latach 90-tych XX wieku. Campbell został przedstawiony producentowi Dave'owi Kelly po ukończeniu kursu elektrotechniki.

Jego kariera nagraniowa rozpoczęła się na początku lat 90-tych od singli, takich jak „Gwaney Gwaney” i „Dorothy”, a podpisał kontrakt z wytwórnią East West Records. Po jego debiutanckim albumie, wyprodukowanym przez Patricka Robertsa/Donovana Germaina Gwaneya Gwaneya w 1992 roku, jego album Yaga Yaga, wyprodukowany przez Kelly i wydany w 1994 roku, zawierał przebojowy duet z Nadine Sutherland w „Action” (przebój numer 43 w USA). , który w Vibe znalazł się również na dziewiętnastym miejscu na liście pięćdziesięciu największych duetów wszechczasów), a także „Miss Goody Goody” (z Maxi Priest).

Inni goście na albumie to Brian & Tony Gold, Gary Minott, Daddy Screw i Wayne Wonder. W tym samym roku ukazał się wyprodukowany przez Bobby Digital Terror, który wystąpił w Reggae Sunsplash.W 1996 roku wydał kolejny album, który okazał się jego ostatnim do tej pory, chociaż gościnnie występował w nagraniach En Vogue („Runaway Love”), Luciano („In This Together”) i Third World („Legal”) .

Po kilku latach z dala od reflektorów powrócił w 2005 roku z występem na gali Portmore Awards.Obecnie mieszka w Bridgeview, Portmore, St. Catherine na Jamajce, gdzie prowadzi spokojne i wygodne życie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Action	Nadine Sutherland & Terror Fabulous	07.1994	149[1]	43[20]	EastWest 98 260	[written by Dave Kelly][produced by Dave Kelly]

Favorite Angel

Favorite Angel to duet popowo-rockowy z Bostonu w stanie Massachusetts, w skład którego wchodzili wokalistka Gigi Abraham i gitarzysta/autor piosenek Joe McGhee. W 1990 roku wydali swój jedyny singiel, cover piosenki Alice Cooper „Only Women Bleed”, który zdołał osiągnąć 69 miejsce na liście Billboard Hot 100, co czyni go jedynym występem duetu na liście. Po tym wydaje się, że zespół odszedł w zapomnienie. Obecnie Gigi Abraham nadal jest aktywna jako piosenkarka, a także pracuje jako lektor.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only Women Bleed	Favorite Angel	08.1990	-	69[7]	Columbia 73 476	[written by Alice Cooper,Dick Wagner][produced by John Fannon]