czwartek, 13 października 2022

Faint

 

The Faint to amerykański zespół indie rockowy. Założony w Omaha w stanie Nebraska zespół tworzą Todd Fink, Graham Ulicny, Dapose i Clark Baechle. The Faint był pierwotnie znany jako Norman Bailer i zawierał Conora Obersta (z Bright Eyes, z którym The Faint koncertował w 2005 roku). Zrezygnował wkrótce po utworzeniu zespołu , chociaż The Faint nadal dzielił miejsce z Bright Eyes w Saddle Creek Records.
 
 
Dorastając, Fink, Petersen i Baechle jeździli na deskorolce w wolnym czasie, dopóki Fink nie rozwinął problemów z kolanem, co przesunęło ich hobby na tworzenie muzyki.  Zespół pierwotnie składał się z Clarka Baechle, Todda Finka (wcześniej Todd Baechle) i Joela Petersena. Podpisali kontrakt z Saddle Creek Records i wydali kilka singli, ale nie byli w stanie osiągnąć szerokiej sprzedaży. Po dodaniu Matta Bowena, Faint wydał Media. Pod koniec 1998 roku do zespołu dołączył Jacob Thiele, a wkrótce potem Matta Bowena zastąpił Ethan Jones. 
 
Odbyli tournee po Stanach Zjednoczonych, grając piosenki, które miały się znaleźć na następnym albumie, Blank-Wave Arcade, który miał brzmienie bardziej inspirowane muzyką dance i techno i był hitem undergroundowym. Jednak przed nagraniem albumu Jones opuścił zespół i został zastąpiony na gitarze basowej przez Joela Petersena, który na płycie grał zarówno na basie, jak i na gitarze. W połowie tworzenia Danse Macabre, The Faint dodał Dapose, death metalowego gitarzystę, byłego gitarzystę LEAD. Ich kolejny album, nagrany z Mikem Mogisem i wydany w 2004 roku, nosił tytuł Wet from Birth. 
 
Conor Oberst stwierdził w wywiadzie dla Pitchfork Magazine w sierpniu 2020 r., że The Faint otrzymali propozycję kontraktu nagraniowego z dużą wytwórnią, ale odrzucił ją z powodu lojalności i zaangażowania w Saddle Creek, który w tamtym czasie był wciąż wspólnym projektem między członkami The Faint, Cursive i Bright Eyes.  W maju 2008 roku The Faint ogłosili, że rozeszli się z Saddle Creek i że ich piąty album studyjny zostanie wydany przez ich własną wytwórnię, blank.wav. Album, zatytułowany Fasciinatiion, ukazał się 5 sierpnia 2008 roku w USA. Pierwszym singlem z albumu był „The Geeks Were Right”, który ukazał się nakładem Boys Noize Records. Ogłoszono również, że wiosną zespół wyruszy w trasę koncertową po Ameryce Północnej z brytyjską elektroniką Ladytron.
 
 Od czasu wydania Fasciinatiion dwóch członków zespołu, Clark Baechle i Todd Fink, cicho, bez reklam, występuje pod nazwą Depressed Buttons, gra remiksy innych artystów i gra jako DJ w różnych małych klubach i miejscach. Zespół wykonał oryginalną piosenkę „Teach Me Teacher” w dziecięcym programie Yo Gabba Gabba! w odcinku trzeciego sezonu „School”, który pierwotnie wyemitowano 19 września 2010 r.  30 października 2012 roku Saddle Creek Records wydała luksusową edycję Danse Macabre z oryginalnym zremasterowanym albumem, dodatkowymi i niewydanymi utworami oraz DVD z archiwalnymi nagraniami, projekcjami na żywo z ówczesnych tras koncertowych i nagraniami na żywo. Zespół ogłosił, że zagra w całości Danse Macabre wraz z ulubionymi fanami podczas trasy koncertowej po 24 miastach w Ameryce Północnej.  W 2016 roku Graham Ulicny (z Reptar) zastąpił Jacoba Thiele na klawiaturach. Thiele zmarł 13 lutego 2020 r.
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Agenda SuicideFaint03.2002194[1]-Fierce Panda ning 117[written by The Faint][produced by Mike Mogis, The Faint]
Agenda SuicideFaint05.2003169[1]-City Slang 20220-2[written by The Faint]
I DisappearFaint10.2004194[1]-Saddle Creek LBJ-66[produced by Mike Mogis, The Faint]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Wet from BirthFaint10.2004-99[2]Saddle Creek 67[produced by Mike Mogis, The Faint]
FasciinatiionFaint08.2008-46 blank.wav .WAV 01[produced by The Faint]
Doom AbuseFaint04.2014-199 SQE Music SQE 145[produced by The Faint]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 12 października 2022

Fuzzy Duck

 Grupa Fuzzy Duck, zaliczana do nurtu hard progressive, została utworzona w północnym Londynie w 1970 roku. W jej składzie znaleźli się: gitarzysta i wokalista Grahame White, basista Mick Hawksworth (były członek Andromedy), organista Roy Sharland (występujący wcześniej w Spice, a także członek zespołu Arthura Browna) oraz perkusista Paul Francis (ex-Tucky Buzzard).
Nagrali tylko jeden album i dwa single (zrealizowane w sierpniu i listopadzie 1971 roku). Tuż przed nagraniem tego albumu grupę opuścił White, a zastąpił go Garth Watt Roy. Jest to płyta dla tych, którzy lubią długie organowe pasaże.

 

Tuż po nagraniu drugiego singla członkowie Fuzzy Duck zdecydowali się podążyć swoimi drogami. Garth Watt Roy razem ze swym bratem Normanem (bass) utworzyli grupę Greatest Show On Earth.
Następnie nagrywał z takimi wykonawcami jak East Of Eden, Limey, Marmalade, Steamhammer, Bonnie Tyler, Barbara Dickson, The Barron Knights aż w końcu założył grupę The Q Tips.
Mick Hawksworth po rozwiązaniu grupy współpracował z Matthew Fisherem zanim dołączył do grupy Ten Years After by nagrać z nimi albumy "Rocket Fuel" oraz "Ride On". Perkusista Paul Francis współpracował z Tranquillity, Maggie Bell, Mickiem Ronsonem oraz Chrisem Speddingiem a ostatnio koncertował ze Stevem Harleyem.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Double Time Woman / Just Look Around YouFuzzy Duck08.1971--MAM MAM 37[written by Watt, Roy][produced by Mike Cotton]
Big Brass Band / One More HourFuzzy Duck11.1971--MAM MAM 51[written by Martin, Meskell][produced by Gordon Mills]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Fuzzy DuckFuzzy Duck.1971--MAM AS 1005-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Newton Faulkner

Sam Newton Battenberg Faulkner urodził się w Surrey 11 stycznia 1985 roku i uczęszczał do Akademii Muzyki Współczesnej w Guildford, gdzie studiował grę na gitarze i ukończył ją w wieku 17 lat.  Newton Battenburg Faulkner, założył funk-rockowy zespół Half a Guy z Mattem Buchananem, Davem Elvym i Nicolą Crawshaw. Zespół wydał bezskuteczną EP-kę zatytułowaną Half a Guy na żywo i zamiast grać gniewną metalową muzykę w kościelnych salach, jak wszyscy inni, zdecydowali się grać podnoszące na duchu, radosne piosenki. Śpiewanie, granie na gitarze, pisanie piosenek i organizowanie koncertów w końcu zebrało swoje żniwo i postanowił rozpocząć karierę solową.

 Jego pierwsze solowe występy odbyły się w londyńskim klubie Troubadour i doprowadziły do ​​podpisania kontraktu wydawniczego na oryginalne utwory z Peermusic UK oraz występów na festiwalu muzycznym South by Southwest. Faulkner podpisał kontrakt nagraniowy z BMG i wydał drugą EP-kę, U.F.O., zawierającą materiał solowy, i wydawało się, że znalazł swoją niszę obok takich artystów jak Jack Johnson, James Morrison i Paolo Nutini. Dwukrotnie wystąpił na Glastonbury Festival w czerwcu 2007 roku, zarówno na scenie akustycznej, jak i na scenie Left Field. 

Debiutancki album Faulknera, Hand Built by Robots, ukazał się w lipcu 2007 roku i po wejściu na trzecie miejsce list przebojów wspiął się na szczyt we wrześniu. Drugie wydawnictwo Rebuilt by Humans pojawiło się w 2009 roku i podążało za spokojnym, akustycznym brzmieniem Faulknera, które przyniosło mu uznanie i większą rzeszę fanów. Minęły trzy lata, zanim w 2012 roku wydał swoją trzecią płytę, Write It on Your Skin; stał się jego drugim numerem jeden w Wielkiej Brytanii. Odchodząc od tematu swoich poprzednich pełnych wydawnictw, napisał ten album do grania na żywo, z pozytywnym, optymistycznym nastrojem. 

Faulkner współpracował z wieloma współtwórcami, w tym zwycięzcą BBC Fame Academy Davidem Sneddonem i partnerem produkcyjnym Jamesem Bauer-Meinem, którzy tworzą Nexus (Lana Del Rey, Matt Cardle, Hurts) i gitarzystą basowym Samem Farrarem (Phantom Planet). Wrócił w 2013 roku, decydując się na transmisję na żywo procesu nagrywania swojego czwartego dzieła przez pięć tygodni z zestawem kamer w swoim domu we wschodnim Londynie. Album, Studio Zoo, został w całości wyprodukowany przez Faulknera i zawierał gościnne występy irlandzkiej piosenkarki Janet Devlin i Teda Dwane'a z Mumford & Sons. 

Faulkner powrócił w 2015 roku ze swoją piątą płytą, Human Love, która była prowadzona przez cover utworu Major Lazer „Get Free” i utrwaliła wszystkie jego wpływy z poprzednich wydawnictw, od world music po bogate ballady. Jego szósty album, Hit the Ground Running, ukazał się we wrześniu 2017 roku, całą dekadę po debiucie. W następnym roku ukazała się pierwsza kompilacja najlepszych przebojów Faulknera: The Very Best of Newton Faulkner... So Far zawierała nowy singiel „Wish I Could Wake Up”. Po czteroletniej przerwie Faulkner powrócił z cięższymi dźwiękami z siódmego LP Interference (Of Light), który zawierał różne listy utworów w każdym z wydanych formatów.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
I Need SomethingNewton Faulkner05.2007107[3]--[written by Newton Faulkner][produced by Mike Spencer]
Dream Catch MeNewton Faulkner08.20077[54]-Sony BMG Music Entertainment 88697117762[written by Crispin Hunt,Newton Faulkner,Gordon Mills][produced by Mike Spencer]
TeardropNewton Faulkner08.200757[20]-Sony BMG Music Entertainment 88697219262 [written by Robert Del Naja,Grant Marshall,Elizabeth Fraser,Andrew "Mushroom" Vowles][produced by Mike Spencer]
All I GotNewton Faulkner11.200759[6]-Sony BMG Music Entertainment 88697189852[written by Crispin Hunt,Newton Faulkner][produced by Mike Spencer]
I Need SomethingNewton Faulkner04.200870[4]--[written by Newton Faulkner][produced by Mike Spencer]
Gone In The MorningNewton Faulkner07.200883[3]-Ugly Truth[written by Newton Faulkner,Toby Faulkner][produced by Andy McKim]
If This Is It Newton Faulkner10.200971[1]--[written by Adam Argyle,Newton Faulkner][produced by Mike Spencer]
Write It on Your SkinNewton Faulkner06.201254[1]-Ugly Truth GBHKB 1200001[written by Newton Faulkner][produced by Newton Faulkner]
CloudsNewton Faulkner07.201268[2]-Ugly Truth GB 1101200568[written by Sam Farrar, Newton Faulkner, Toby Faulkner][produced by Sam Farrar, Newton Faulkner, Mike Spencer]

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Hand Built By RobotsNewton Faulkner08.20071[2][60]-Ugly Truth 88697113062[2x-platinum-UK][produced by Andy Mckim , Mike Spencer]
Rebuilt by HumansNewton Faulkner10.20093[8]-Ugly Truth 88697571892[gold-UK][produced by Mike Spencer]
Write It on Your SkinNewton Faulkner07.20121[1][10]-Ugly Truth 88725416402[produced by Newton Faulkner, Sam Farrar, David Sneddon, James Bauer-Mein, Duncan Mills, Mike Spencer]
Studio ZooNewton Faulkner09.201310[3]-Ugly Truth 88883758222[produced by Newton Faulkner]
Human LoveNewton Faulkner12.201541[1]-BMG 538171642-
Hit the Ground RunningNewton Faulkner09.201713[1]-Battenberg BRCD 1-
The Very Best of Newton Faulkner...So FarNewton Faulkner03.201951[1]-Battenberg BRCD 002-
Interference (Of Light)Newton Faulkner09.202191[1]-Battenberg BRCD 11-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Nickelback

 Nickelback- Historia zespołu Nickelback rozpoczęła się w małym, kanadyjskim miasteczku - Hanna, 1996 roku. Wtedy Chad Kroeger z bratem, kuzynem i przyjacielem założyli Nickelback.
Wkrótce zespół wyruszył do Vancouver, gdzie własnym sumptem nagrał demo z 7 piosenkami. Kolejne 2 lata muzycy spędzili w trasie, grając gdzie tylko się da. Po powrocie, grupa postanowiła postawić wszystko na jedną kartę, zaciągnęli pożyczkę i ponownie zamknęli się w studio.

 

Kiedy Roadrunner, wytwórnia specjalizująca się raczej w mocnym, metalowym graniu, wydała na początku 2000 roku album "The State", nikomu nieznanej rockowej formacji Nickelback, specjaliści z branży nie mogli się temu nadziwić. Po co inwestować w muzykę rockową w momencie, kiedy rocka nikt nie chce słuchać? Okazało się jednak, że szefowie Roadrunnera, (ci sami którzy odkryli Sepulturę, Type O'Negative i Slipknot) znowu mieli nosa. Nagrany i wydany w pośpiechu album "The State" zdobył co prawda popularność tylko w Kanadzie, ale do następnego ataku i zespół, i wytwórnia byli lepiej przygotowani.
 

Do studia Green House w Vancouver zaproszono producenta Ricka Parashara (współpracował między innymi z Pearl Jam, Temple Of The Dog), a miksy powierzono Randy'emu Staubowi (Metallica, U2). Zderzenie doświadczenia starych wyjadaczy z młodzieńczą energią emanująca z muzyki Nickelback dało niesamowity efekt.
Płyta "Silver Side Up" ukazała się w grudniu 2001 roku. Pilotowana doskonałym singlem "How You Remind Me" w Stanach Zjednoczonych od razu osiągnęła status platynowej i zyskała zwolenników również w Europie. Niektórzy recenzenci porównują nawet siłę "Silver Side Up" z energią, którą zachwycała przed laty "Appetite For Destruction" Guns N' Roses, może to ocena trochę na wyrost, ale kto wie... Fani rocka długo czekali na taki zespół.
 

Natomiast na wrzesień 2003 roku zespół przygotował premierę swojego czwartego albumu, zatytułowanego "The Long Road". Pierwszym singlem, promującym tą płytę była piosenka "Someday".Muzycy Nickelback nie zwalniali tempa. Kolejny album - "All The Right Reasons" ukazał się w 2005 roku. Na krążku znalazła się kompozycja "Side Of A Bullet", w którą wpleciono solo tragicznie zmarłego gitarzysty Pantery i Damageplan, "Dimebaga" Darrella Abotta. Album zespół nagrał z nowym bębniarzem, Danielem Adairem (eks-3 Doors Down), który zastąpił Ryana Vikedala. Gościnnie na płycie pojawił się Billy Gibbons, gitarzysta ZZ Top. Po premierze płyty Nickelback koncertowali samodzielnie lub jako support Bon Jovi (w Europie).

Kolejny album Nickelback - "Dark Horse" nie zebrał przychylnych recenzji, ale dzięki dużemu kontraktowi z Live Nation zespół udał się w kolejną dużą trasę. W lutym 2010 roku grupa wystąpiła na zakończeniu zimowych igrzysk olimpijskich w Vancouver. Wrzesień 2011 to czas premiery "Here and Now", siódmego albumu studyjnego grupy. Dyskografię Nickelback zamyka album "No Fixed Address" z 2014 roku. Był to pierwszy oficjalny album zespołu, który nie zadebiutował na pierwszym miejscu kanadyjskiej listy przebojów. Następca albumu zatytułowany "Feed the Machine" ukaże się 9 czerwca 2017 roku.

Nickelback cieszy się ogromnym sukcesem komercyjnym, a także statusem jednego z najbardziej nielubianych i wyszydzanych zespołów. Grupa krytykowana jest za to, że w ich piosenkach nieustannie przewijają się motywy seksu, striptizerek, prostytutek, narkotyków i alkoholu. W 2013 roku Nickelback znalazł się na drugim miejscu rankingu najgorszych zespołów lat 90-tych czytelników magazynu "Rolling Stone".

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		KomentarzOther charts
How you remind me/Leader of menNickelback09.20014[51][02.2002]1[4][49]Roadrunner 23203320[platinum-UK][gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan ][produced by Chad Kroeger,Rick Parashar,Ryan Peake,Mike Kroeger,Ryan Vikedal -
Too badNickelback03.20029[23][01.73]42[20]Roadrunner RR 20373[gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan][produced by Nickelback,Rick Parashar]-
Never againNickelback12.200230[4]124[2]Roadrunner RR 20253[gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan][produced by Nickelback,Rick Parashar]
SomedayNickelback09.20036[19]7[50]Roadrunner RR 20088[gold-US][silver-UK] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan] [produced by Nickelback,Joey Moi] -
Figured you outNickelback02.2004-65[19]Roadrunner 20013[gold-US] [written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan] [produced by Nickelback,Joey Moi]
Feelin' way too damn goodNickelback03.200439[2]48[16]Roadrunner RR 39983[written by Kroeger, Chad Robert, Kroeger, Michael Douglas Henry, Peake, Ryan Anthony, Vikedal, Ryan] [Producers: Nickelback , Joe Moi] -
Photograph/We Will Rock YouNickelback10.200529[21]2[33]Roadrunner RR 39553 [2x-platinum-US][gold-UK][written by Nickelback, Chad Kroeger][Producers: Nickelback , Joe Moi] -
Far Away / Photograph (Live) / MistakeNickelback02.200640[4]8[30]Roadrunner RR 39483[silver-UK][written by Nickelback, Chad Kroeger][Producers: Nickelback ] -
AnimalsNickelback11.2005-97[3]Roadrunner[written by Nickelback, Chad Kroeger][Producers:Nickelback,Joey Moi ] -
Savin' MeNickelback03.200677[4]19[28]Roadrunner RR 39393[written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Daniel Adair][Producers:Nickelback,Joey Moi ]-
RockstarNickelback08.20062[31]6[41] Roadrunner RR 39323 [2x-platinum-UK][Produced by: Nickelback, J.Moi ][Composed by: Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Daniel Adair]-
If everyone caredNickelback02.2007-17[22] Roadrunner RR 38913[Composer : C.Kroeger, Nickelback][Producer : Robert John "Mutt" Lange]-
Gotta Be SomebodyNickelback09.200820[7]10[27]Roadrunner RR 38332[silver-UK][written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Daniel Adair] [Producers: Nickelback, Mutt Lange]-
Something in Your MouthNickelback10.2008-96[1]Roadrunner [written by Robert John "Mutt" Lange, Chad Kroeger] [Producers: Robert John "Mutt" Lange] -
If Today Was Your Last DayNickelback11.200864[6]19[22]Roadrunner [silver-UK][written by Chad Kroeger, Nickelback] [Producers: Robert John "Mutt" Lange] -
Burn It to the GroundNickelback01.2009-108Roadrunner[silver-UK][written by Nickelback] [Producers: Robert John "Mutt" Lange, Nickelback, Joey Moi] -
I'd Come for YouNickelback03.200967[2]44[2]*UNKNOWN PPL RCH* CATCO 148426794 [written by Robert John "Mutt" Lange, Chad Kroeger] [Producers: Robert John "Mutt" Lange] -
Never Gonna Be AloneNickelback09.2009-58[17]Roadrunner [written by Robert John "Mutt" Lange, Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]-
This AfternoonNickelback08.201079[1]34[20]Roadrunner CATCO 163345380[written by Chad Kroeger, Robert John "Mutt" Lange] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]-
This AfternoonNickelback08.201079[1]34[20]Roadrunner CATCO 163345380[written by Chad Kroeger, Robert John "Mutt" Lange] [Producers: Robert John "Mutt" Lange]-
When We Stand TogetherNickelback11.201141[5]44[16]Roadrunner NLA 321191798[silver-UK][written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Mike Kroeger, Joey Moi] [Producers: Nickelback, Joey Moi]-
Bottoms UpNickelback10.2011179[1]101[4]Roadrunner [written by Chad Kroeger, Mike Kroeger, Joey Moi] [Producers: Nickelback, Joey Moi]-
LullabyNickelback12.201119489[1]Roadrunner [written by Chad Kroeger, Craig Wiseman, Chris Tompkins, Rodney Clawson] [Producers: Nickelback, Joey Moi, Brian Howes]-
Trying Not to Love YouNickelback12.2011-104[1]Roadrunner[written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Brett Warren, Brad Warren] [Producers: Nickelback, Joey Moi]-
Edge of a RevolutionNickelback08.201491[1]118[1]Republic USUM 71412163 [UK][written by Chad Kroeger, Ryan Peake ,Mike Kroeger] [Producers: Nickelback, Chris Baseford]-
What Are You Waiting For?Nickelback09.2014111102[1]Republic[written by Chad Kroeger, Ryan Peake, Jacob Kasher, Gordon "Gordini" Sran] [Producers: Nickelback, Chris Baseford]-
Someone That You're WithNickelback01.2017-107[1]Roadrunner [written by Chad Kroeger] [Producers: Nickelback,Joey Moi]-

Albumy
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz Other charts
The stateNickelback05.2000128[8]130[18]Roadrunner 8586[platinum-US][silver-UK][Producers: Dale Penner , Nickelback]
Silver side upNickelback01.20021[2][107]2[80]Roadrunner 168 618 485-2[6x-platinium-US][3x-platinum-UK][Producers: Rick Parashar , Nickelback]-
CurbNickelback07.2002185[1]182[1]Roadrunner 618440[silver-UK]][Producers: Larry Anschell]-
The long roadNickelback09.20035[38]6[80]Roadrunner RRD 618400[3x-platinium-US][platinum-UK][Producers: Nickelback , Joe Moi]-
All the right reasonsNickelback10.20052[46]1[1][96]Roadrunner 618300 [diamond-US][3x-platinum-UK][Producers: Nickelback]-
Dark Horse Nickelback11.20084[26]2[103]Roadrunner RR 80282 [UK][3x-platinium-US][platinum-UK][Producers: Joey Moi , Mutt Lange,Nickelback ]-
Here and NowNickelback12.201110[15]2[42]Roadrunner RR 77092 [UK][platinium-US][gold-UK][Producers: Nickelback, Joey Moi ,Brian Howes]-
The Best of Nickelback Volume 1Nickelback11.201315[16]21[107]Roadrunner RR 75922 [UK][platinum-UK][Producers: Chad Kroeger]-
No Fixed AddressNickelback11.201412[10]4[19]Republic 4704707 [UK][gold-UK][Producers: Nickelback, Chris Baseford ,Brian Howes Jason "JVP" van Poederooyen, Gordon "Gordini" Sran]-
Feed the MachineNickelback06.20173[8]2[103]BMG 538272242 [UK][silver-UK][Producers: Chris Baseford,Nickelback ]-
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

sobota, 8 października 2022

Facemob

 Facemob to amerykańska grupa hip-hopowa założona przez rapera Scarface. Grupa składała się z 350, DMG, Devin the Dude, Chi-Ray i Smit-D, a Scarface produkował i pisał piosenki na debiutancki album grupy. Grupa po raz pierwszy pojawiła się bez napisów na singlu Scarface z 1995 roku „Among the Walking Dead” z albumu ze ścieżką dźwiękową Walking Dead , ale pierwszy oficjalny występ grupy miał miejsce później w tym samym roku na albumie Tales from the Hood ze ścieżką dźwiękową o sobie -zatytułowana piosenka "Face Mob".
 

Facemob pojawił się również na albumach ze ścieżkami dźwiękowymi dla Original Gangstas i High School High przed wydaniem debiutanckiego albumu The Other Side of the Law, który osiągnął 51. miejsce na liście Billboard 200. Po czteroletniej przerwie grupa (bez Devina the Dude ) powrócili w 2002 roku z wydaniem drugiego i ostatniego albumu, Silence.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
The Other Side of the LawFacemob08.1996-51[7]Interface 41 336[produced by J. Prince,Scarface,Mike Dean,Uncle Eddie,Domo,N.O. Joe]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Faith Band

 

Faith Band to amerykański zespół rockowy z Indianapolis w stanie Indiana. W latach 1973-1979 grupa wydała 5 albumów, które były dystrybuowane w całych Stanach Zjednoczonych. Grupa zyskała popularność w swoim rodzinnym mieście w 1978 roku piosenką Dancin' Shoes. Później w tym samym roku Nigel Olsson nagrał wersję piosenki, która stała się hitem w Top 20. Wokalista Carl Storie i basista Mark Cawley założyli duet Blinding Tears w 1985 roku i wydali album zatytułowany Blinding Tears w Riva Records w 1986 roku.
 
 Carl Storie wydał solowy album w 1999 roku 2 .Dave Bennett wydał solowy album Out of the Bleu w 2004 roku. John Cascella (urodzony 29 kwietnia 1947r) przeniósł się do zespołu Johna Mellencampa, gdzie grał na klawiszach aż do swojej przedwczesnej śmierci 14 listopada 1992 roku, w wieku 45 lat. 
 
Dave Barnes pracował ze swoim bratem Terrym Barnesem w firmie Ticketmaster w połowie lat 80-tych i pomógł uczynić z niej jedną z największych firm zajmujących się sprzedażą i dystrybucją biletów na świecie. Zespół Faith Band nagrywa obecnie album w studiach DaddyReal w Indianapolis. Ma ukazać się w 2013 roku.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Dancin' Shoes/DésiréFaith Band12.1978-54[9]Mercury 74037[written by Carl Storie][produced by Greg Riker, Faith Band]
You're My Weakness/ForeverFaith Band06.1979-76[4]Mercury 74068[written by J. Cascella][produced by Greg Riker, Faith Band]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Ted Fio Rito

 Ted Fio Rito-[ur. 20.12.1900r w Newark,New York-zm. 22.07.1971r Scottsdale,Arizona],popularny bandleader,kompozytor i muzyk grający na fortepianie i organach Hammonda.Jego kariera trwała ponad cztery dekady i obfituje w wielu przebojowych nagrań pochodzących głównie z lat 30-tych,co było częściową zasługą młodej wokalistki Betty Grable. Szczególnie dwa warte są odnotowania ;oba były #1 amerykańskiej listy Billboard, "My Little Grass Shack w Kealakekua, Hawaii" (1934) i " I'll String Along With You" (1934).

 

Rozpoczął karierę w wieku 19 lat,gdy zaczynała się era jazzowych nagrań w wytwórniach płytowych.Rok póżniej jego nazwisko było już znane w kręgu młodych kompozytorów,a jego utwory wykonywały orkiestry Arta Hickmana i Harry Yerkesa.Jego kariera nagraniowa zaczęła się w studio nagraniowym Columbia,jako pianisty w bandzie Harry Yerkesa.W 1921 roku przeniósł się do Chicago, aby dołączyć do zespołu Dana Russo i, do wiosny 1922 roku był współliderem Russo i FIORITO's Oriole Orchestra.Po występie w Detroit zespół został przemianowany na Oriole Taras Orchestra i dokonał pierwszych nagrań w maju 1922r minn. kompozycję lidera "Soothing".W 1928r Dan Russo opuszcza orkiestrę,i Ted został jej jedynym liderem.Przez cały rok następny, zespół występował w wielu miejscach, w tym w St Louis, Kansas City i Cincinnati.W sierpniu dokonał nagrań z wokalistą i klarnecistą Tedem Lewisem.Orkiestra występowała często w tym czasie w radio zdobywając dużą popularność na terenie Stanów Zjednoczonych.
 

Czas wielkiego kryzysu w latach 30-tych to czas walki o przetrwanie zespołu ze wzgędu na kryzys wytwórni płytowych.Mimo tych niesprzyjających okoliczności orkiestra zrobiła wiele sesji dla wytwórni Victor.W 1932r zespół wyjeżdża do San Francisco,gdzie dostali angaż w St Francis Hotel i realizował nagrania dla Brunswick.W tym okresie lider dokonał zmian w swoim bandzie dokoptowując trio wokalne "Debutantes", gitarzystę, Muzzy Marcellino i basistę, Candy Candido.Dołączyła też na krótko wokalistka,przyszła gwiazda pin-up,Betty Grable,która wystąpiła w 1933r razem z orkiestrą w filmie "Sweetheart of Sigma Chi".

W następnych latach orkiestra pojawia się w programach radiowych i występuje w wielu filmach jak:"Twenty Million Sweethearts" (Warner Bros 1934) z Dickiem Powellem, Ginger Rogers i Mills Brothers, "Broadway Gondolier" (Warner Bros 1935) z Dickiem Powellem i Mills Brothers, "Every Night At Eight" (Paramount 1935 ) z Alice Faye i Francesem Langfordem i "Star Night At Cocoanut Grove" (MGM 1935).
Fio Rito był też autorem muzyki do kilku filmów-"The Broadway Hoofer" (Columbia 1929), "Double Cross Roads" (Fox 1930), "Blondie Of The Follies" (MGM 1932), "Young And Beautiful" (Mascot 1934), "Here Comes The Band" (MGM 1935) and "Song Of The Saddle" (Warner Bros. 1936).W 1936r orkiestra przenosi się do wytwórni Decca,a rok póżniej rozpoczyna regularne wystepy w radiowym programie "Frigidaire Frolics".W kolejnych latach Fio Rito eksperymentuje z brzmieniem zespołu,grając swing i pozyskując nową młodą wokalistkę June Haver.Już z nią występują w filmie Universalu "Skyline Serenade" z 1941r.Po 1942r orkiestra nie wraca już do studia nagraniowego skupiając się na filmach minn. "Rhythm Parade" (Monogram 1942), "Chasing The Blues" (1942), "The Magic Of Magnolias" (1942), "Melody Parade" (Monogram 1943), "Silver Skates" (Monogram 1943),"Ted Fio Rito And His Orchestra" (1949).
 

Jako kompozytor napisał ponad 100 piosenek często współpracując z Gusem Kahnem.Jego najbardziej znane kompozycje to "Toot, Toot, Tootsie", "Goodbye "(z Kahnem 1922r) i " Laugh, Clown, Laugh "(z Sam M. Lewis i Joseph Young w 1928 roku).Wielu wokalistów śpiewało z zespołem Rito Fio ,w tym Muzzy Marcellino, Betty Grable,June Haver, Kay Swingle, Mahoney Sisters, Debutantes, Maureen O'Connor, Patti Palmer, Jimmy Baxter.Popularność zespołu spadła w latach 40-tych, ale Fio Rito kontynuował występy w Chicago, w Arizonie, a na końcu Las Vegas w latach 60-tych.

Single
Tytu³ WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Willow weep for meTed Fio Rito12.1932-17[2]Brunswick 6422[vocal:Muzzy Marcellino][written by Ann Ronell]
[When it's] Darkness on the deltaTed Fio Rito02.1933-12[3]Brunswick 6478[vocal:Muzzy Marcellino][written by Marty Symes, Al Neiburg & Jerry Livingston]
I'll Take an Option on You/[I don't stand] A ghost of a chance with youTed Fio Rito04.1933-7[7];B:12[3]Brunswick 6505[B:vocal:Muzzy Marcellino][A:written by Leo Robin & Ralph Rainger][B:written by Victor Young, Bing Crosby & Ned Washington]
Hold meTed Fio Rito06.1933-12[3]Brunswick 6555[vocal:Muzzy Marcellino][written by Jack Little, Dave Oppenheim & Ira Schuster]
My Little Grass Shack in Kealakekua, HawaiiTed Fio Rito01.1934-1[1][14]Brunswick 6736[written by Bill Cogswell/Tommy Harrison/Johnny Noble]
TemptationTed Fio Rito02.1934-15[3]Brunswick 6705[written by Nacio Brown & Arthur Freed][piosenka z filmu "Going Hollywood"]
I'll String Along With YouTed Fio Rito05.1934-1[5][14]Brunswick 6859[written by Harry Warren & Al Dubin][vocal:Muzzy Marcellino][piosenka z filmu "Twenty millions sweethearts"]
Soft green seas/King Kamehameha [Conquerer of The Islands]Ted Fio Rito07.1934-12[3];B:10[5]Brunswick 6902[A:written by Ted Fio Rito , Leonie Weeks & R. Alex. Anderson][B:written by Johnny Noble]
June in januaryTed Fio Rito12.1934-10[4]Brunswick 7327[written by Ralph Rainger & Leo Robin][piosenka z filmu "Here is my heart"]
On the good ship LollipopTed Fio Rito02.1935-16[2]Brunswick 7364[written by Richard Whiting & Sidney Clare][piosenka z filmu "Bright eyes"]
Let's Face the Music and DanceTed Fio Rito03.1936-9[4]Decca 697[written by Irving Berlin][piosenka z filmu "Follow the fleet"][vocal:Stanley Hickman]
All my lifeTed Fio Rito06.1936-15[2]Decca 784[written by Sam H. Stept][piosenka z filmu "Laughing Irish Eyes"][vocal:Stanley Hickman]
Tomorrow is another dayTed Fio Rito07.1937-10[4]Decca 1257[written by Walter Jurmann, Bronislau Kaper & Gus Kahn][vocal:Muzzy Marcellino]
Vieni,VieniTed Fio Rito11.1937-17[2]Decca 1450[written by Géo Koger, Henri Varna & Vincent Scotto][adaptacja starej korsykañskiej melodii][vocal:Muzzy Marcellino]
How strangeTed Fio Rito05.1939-16[1]Decca 2381[vocal:Twin Fours]
Kompozycje Ted Fio Rito na listach przebojów


[with Ernie Erdman]
11/1923 No, No, Nora Eddie Cantor 1.US

[with Gus Kahn, Ted Koehler]
02/1924 When Lights Are Low The Benson Orchestra of Chicago 4.US

[with Gus Kahn]
11/1924 Charley, My Boy Eddie Cantor 3.US
11/1924 Charley, My Boy The International Novelty Orchestra 11.US
11/1925 Alone at Last Carl Fenton and His Orchestra 3.US
12/1925 Alone at Last Henry Burr 5.US
12/1925 Alone at Last Lewis James 11.US
03/1926 I Never Knew Gene Austin 8.US
12/1928 I'm Sorry, Sally Fred Waring's Pennsylvanians 6.US
.1931 Now That You're Gone Guy Lombardo and His Royal Canadians 2.US
05/1947 I Never Knew Sam Donahue and His Orchestra 2.US
12/1949 Charley My Boy The Andrews Sisters and Russ Morgan and His Orchestra 15.US

[with Sam M. Lewis & Joe Young]
.1928 King for a Day Ted Lewis & His Band 5.US
.1928 Laugh, Clown, Laugh! Ted Lewis & His Band 5.US
.1928 Laugh, Clown, Laugh! Fred Waring's Pennsylvanians 1.US
.1929 I Used to Love Her in the Moonlight Fred Waring's Pennsylvanians 18.US

[with Gus Kahn, Ruth Etting]
.1931 Now That You're Gone Ruth Etting 13.US

[with Raymond Egan]
.1932 Three on a Match Paul Whiteman & His Orchestra 3.US

[with Leonie Weeks & R. Alex. Anderson]
.1934 Soft Green Seas Ted Fio Rito & His Orchestra 12.US

[with Harry MacPherson & Albert Von Tilzer]
.1935 Roll Along, Prairie Moon Smith Ballew & His Orchestra 10.US

[with Billy Hill, Daniel Richman]
.1936 Alone at a Table for Two Guy Lombardo and His Royal Canadians 13.US

[with Benny Davis,John Frederick Coots]
.1936 Yours Truly is Truly Yours Leo Reisman and His Orchestra 14.US

[with Eddy Howard]
11/1940 Now I Lay Me Down to Dream Andy Kirk and His Clouds of Joy 19.US


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , ,

piątek, 7 października 2022

Wilton Felder

 Właśc. Wilton Lewis Felder, ur. 31.08.1940r w Houston w Teksasie (USA). Na początku lat 50-tych założył zespół jazzowy, który z czasem przekształcił się w The Crusaders, jedną ze znaczących formacji współczesnego jazzu.

Przez cały czas Wilton Felder jest związany z tą grupą, chociaż nie stroni od solowych projektów; raz są to autorskie albumy, innym razem nagrania dokonane z gigantami jazzu: Archiem Sheppem (1968), Bobbym Bryantem, Jeanem-Lukiem Pontym, Blue Mitchellem i Miltem Jacksonem (wszystkie sesje z 1969), Groove'em Holmesem (1969, 1971), Grantem Greenem (1971-72), Johnem Klemmerem (1971, 1972, 1974), Stanleyem Turrentine'em (1974), Carmen McRea (1976) i Dizzym Gillespiem (1977).
Felder doskonale odnajduje się przede wszystkim w soulowej i funkowej stylistyce jazzu, stąd też jego muzyka z The Crusaders oraz długoletnia współpraca z pianistą i współliderem grupy Joe Sample'em uchodzą za perfekcyjną i jazzowo innowatorską.

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
We All Have A Star Wilton Felder12.1978-173[14]ABC 1109[produced by Nesbert "Stix" Hooper, Joe Sample, Wilton Felder]
Inherit The WindWilton Felder11.1980-142[8]MCA 5144[produced by "Stix" Hooper, Joe Sample, Wilton Felder]
SecretsWilton Felder02.198577[3]81[16]MCA 5510[produced by Wilton Felder/Joe Sample/Leo
Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Inherit the Wind/Until The Morning ComesWilton Felder11.198039[5]-MCA MCA 646[written by Wilton Felder/Derrell Nix ][produced by "Stix" Hooper, Joe Sample, Wilton Felder]
(No Matter How High I Get) I'll Still Be Looking Up To You/La LuzWilton Felder / Bobby Womack02.198563[2]-MCA MCA 919[written by Bobby Womack/Paul Kisch][produced by Crusaders ][2.R&B; Chart]

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Arthur Hammerstein

 

Arthur Hammerstein (ur. 21 grudnia 1872r - zm. 12 października 1955r) był amerykańskim autorem tekstów, dramatopisarzem, dramatopisarzem i kierownikiem teatralnym.  Urodzony i wykształcony w żydowskiej rodzinie w Nowym Jorku, Hammerstein był synem teatralnego impresario i kompozytora Oscara Hammersteina I. Arthur zaczynał jako murarz i tynkarz pracując nad projektami ze swoim ojcem, w tym z Victoria Theatre i Manhattanem Opera. W 1908 roku Hammerstein rozpoczął pracę nad zostaniem producentem, podpisując kontrakt z włoską piosenkarką Luisą Tetrazzini do rodzinnego Manhattan Center i negocjując z Otto Kahnem przed przeprowadzką do Londynu w 1910 roku.

Dzięki wsparciu ojca Arthur rozpoczął swoją pierwszą produkcję, Naughty Marietta. Brat Artura, Willie Hammerstein, zmarł w czerwcu 1914 roku, a Arthur przejął zarządzanie rodzinnym teatrem Victoria. Teatr nie był jednak finansowo opłacalny i miał zostać zamknięty w przyszłym roku. Na jego miejscu zbudowano pierwszy pałac filmowy na Times Square, Teatr Rialto. Hammerstein był producentem operetek Rudolfa Frimla The Firefly (1912), Katinka (1915) i Rose-Marie (1924), przy których współpracował ze swoim siostrzeńcem Oscarem Hammersteinem II. Arthur wyprodukował prawie 30 musicali w ciągu 40 lat w showbiznesie

 Podczas występu w Tickle Me w 1920 roku Hammerstein został aresztowany za posiadanie czegoś, co w czasach prohibicji uważano za whisky, która później okazała się mrożoną herbatą. W 1930 Hammerstein został oskarżony przez reżysera tańca George'a Haskella o napaść, ale zarzuty zostały później wycofane i obaj się pogodzili. Aby szukać lepszych możliwości biznesowych, Hammerstein wyjechał do Hollywood, aby wyprodukować swój jedyny film The Lottery Bride, który okazał się porażką i ponownie wrócił na Broadway.

 Ostatnie produkcje Hammersteina to Luana and Ballyhoo z 1930 roku, które uznano za porażki. Hammerstein zbankrutował w 1931 roku z powodu pewnych niepowodzeń muzycznych  i przeszedł na emeryturę. W latach 1925-1927 Hammerstein wybudował to, co jest obecnie znane jako Teatr Eda Sullivana przy 1697 Broadway na Manhattanie. Hammerstein pojawił się jako on sam w jednym z odcinków serialu Popular Science w 1949 roku. Był jednym z autorów piosenki „Because of You”, wielkiego przeboju (nr 1 przez 10 tygodni) Tony'ego Bennetta w 1951 roku. Hammerstein napisał piosenkę w 1940 roku. Została wykorzystana w filmie I Was an American Spy (1951). 

Hammerstein był czterokrotnie żonaty. Ożenił się z Jean Allison w 1893r. Mieli córkę, aktorkę Elaine Hammerstein i rozwiedli się w 1910r. Miesiące później ożenił się ponownie z Grace Weir; rozwiedli się w 1915r. Jego małżeństwo z aktorką Claire Nagle w 1919 zakończyło się jej śmiercią w 1921r. W 1924r Hammerstein ożenił się z aktorką kina niemego i osobowością sceniczną Dorothy Dalton.  Hammerstein zmarł 12 października 1955 roku na atak serca w wieku 82 lat. Został pochowany na cmentarzu Woodlawn w Bronksie w Nowym Jorku.

Kompozycje Arthura Hammersteina na listach przebojów


[with Dudley Wilkinson]
1941 Because of You Larry Clinton and His Orchestra 23.US
06/1951 Because of You Tony Bennett 1.US
07/1951 Because of You Les Baxter 4.US
07/1951 Because of You Jan Peerce 12.US
09/1951 Because of You Gloria DeHaven & Guy Lombardo & His Royal Canadians 11.UK
09/1951 Because of You Johnny Desmond 17.US
09/1951 Because of You Ray Barber 23.US
11/1951 Because of You Tab Smith 20.US
07/1966 Because of You Rome and Paris 104.US
03/1967 Because of You Chris Montez 71.US


Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Facts of Life

 Millie Jackson przypisuje przyjaciołom Keithowi Williamsowi i Chuckowi Carterowi nauczenie jej śpiewu na początku jej kariery muzycznej. Po drodze spotkała Jean Davis (siostrę Tyrone'a Davisa); Jean otwierał przed Tyrone i zostali przyjaciółmi. Kiedy brak czasu uniemożliwił Jackson  wyprodukowanie pojedynczych płyt , zebrała ich w grupę o nazwie Facts of Life. Byli podobni do Soul Children, ale mniej dynamiczni niż grupa z Memphis.

 
 Jackson wyprodukowała je niezależnie, ale nie mogła zawrzeć umowy z dużą wytwórnią i już miała się poddać, kiedy jej producent, Brad Shapiro, zaproponował Facts of Life kontrakt z jego wytwórnią Kayvette. Ich pierwszym singlem był „Caught in the Middle” Homera Banksa i Carla Hamptona, który dobrze radził sobie na stacjach południowych, ale nigdy nie trafił do głównego nurtu. Jednak drugie wydawnictwo, remake przeboju country „Sometimes”, wspięło się na 31. miejsce na liście pop wiosną 1977 roku. Kayvette pospieszyła z wydaniem albumu, Millie była wtedy popularna i miała mało czasu na projekt . George Jackson i Raymond Moore napisali dwie piosenki i spróbowali innego standardu country „Looks Like We Made It”. Słabe opakowanie, w tym literówki, błędnie napisane słowa i zły obraz, podważają atrakcyjność albumu. 
Pomimo problemów, RCA Records wybrało go do masowej dystrybucji. Drugi LP, A Matter of Time, nie przyniósł żadnych hitów. Przepracowana Millie Jackson bardziej koncentrowała się na swojej karierze i poza masowymi wysyłkami, miała miejsce niewielka promocja. Williams, Carter i Davis rozstali się i nigdy więcej się nie pojawili.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Caught In The Act (Of Gettin' It On) / L-O-V-EFacts of Life05.1976--Kayvette 5126[written by C. Hampton, H. Banks][produced by Millie Jackson][13[13].R&B Chart]
Sometimes / Love Is The Final TruthFacts of Life03.1977--Kayvette 5128[written by B. Anderson][produced by Millie Jackson][3[22].R&B Chart]
Autor: o Brak komentarzy:

Military Wives

 Military Wives był    chórem z Wielkiej Brytanii,   który   narodził a się z czwartej serii telewizyjnego serialu dokumentalnego Garetha Malone'a The Choir, który został wyemitowany pod koniec 2011 roku. Po wysłaniu męża do Afganistanu w 2009 roku , Nicky Clarke skontaktowała się z Malone z wiadomością o jej zamiarze założenia chóru w Catterick, North Yorkshire. Powstała formacja Chóru Wojskowego WAGS umożliwiła żonom, członkom i dziewczynom żołnierzy - a także kobietom z wojska - dzielenie się swoją pasją do muzyki i pomoc w zjednoczeniu społeczności Catterick Garrison, największego garnizonu armii brytyjskiej na świecie. 

Malone został zainspirowany do pomocy w tworzeniu dwóch podobnych chórów w Devon - jednego w Royal Marines Base w Chivenor, a drugiego w Royal Citadel w Plymouth - a etapy kształtowania tych przedsięwzięć zostały ściśle udokumentowane w jego popularnej brytyjskiej telewizji . Opierając się na sukcesie serii, wydany przez Decca, skomponowany przez Paula Mealora singiel „Wherever You Are” osiągnął pierwsze miejsce w Wielkiej Brytanii w 2011 r., zrzucając z miejsca tegorocznego zwycięzcę X-Factor Little Mix. 

W wyniku tej ekspozycji nabrano dalszego rozpędu, co doprowadziło do powstania dodatkowych chórów w Lympstone i Portsmouth. Nagrania każdego z pięciu chórów zostały zebrane na albumie In My Dreams, debiutanckim albumie The Military Wives, wydanym w marcu 2012 roku. Zawierał on materiał pierwotnie wykonywany przez U2, Coldplay i Boba Dylana, a utwór tytułowy był kolejną kompozycją Mealora. . Stał się brytyjskim kompozytorem z wyboru do takich projektów po włączeniu jego motetu „Ubi Caritas et Amor” podczas ceremonii ślubnej księcia Williama i Catherine Middleton w poprzednim roku. In My Dreams stał się albumem nr 1 w Wielkiej Brytanii, a sukces na listach przebojów był kontynuowany w maju, kiedy członkowie chórów pojawili się na „Sing” Gary'ego Barlowa, kompozycji upamiętniającej Diamentowy Jubileusz Królowej Elżbiety II i zajęli pierwsze miejsce na brytyjskiej liście singli. Później w 2012 roku sukces debiutu Military Wives doprowadził do powstania 24 chórów w całej Wielkiej Brytanii, a także w Niemczech i na Cyprze. Ponad 700 członków zebrało się w tym roku, aby nagrać swój drugi album Stronger Together, na którym znalazły się utwory takie jak Take That  „Rule the World”, przejmujące interpretacje klasyków „Right Here Waiting for You” i „When Will I See You Again” oraz dwa oryginalne utwory napisane przez chórmistrza i mentora Garetha Malone.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
Wherever You AreMilitary Wives featuring Gareth Malone12.20111[1][8]-Decca GBUM 71110865[written by Paul Mealor][produced by Jon Cohen]
SingGary Barlow & The Commonwealth Band featuring Military Wives06.20121[1][12]-Decca GBUM 71202976[written by Gary Barlow,Andrew Lloyd Webber ][produced by Eliot Kennedy, Gary Barlow, Ryan Carline]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK] 		Komentarz
In My DreamsMilitary Wives03.20121[1][18]-Decca 2796665[produced by Jon Cohen]
Stronger TogetherMilitary Wives11.20125[12]-Decca 3710695[produced by Jon Cohen]
Home for ChristmasMilitary Wives Choir12.201642[4]-BMG USMTVCD 015-
RememberMilitary Wives Choir07.201840[1]-Military Wives Choir MWCCD 1[produced by Jon Cohen]
Autor: o Brak komentarzy:

czwartek, 6 października 2022

Eria Fachin

Eria Fachin (ur. 20 kwietnia 1960r -zm. 9 maja 1996r) była kanadyjską piosenkarką dance pop, najbardziej znaną ze swojego singla z 1988 roku „Savin' Myself”. Pochodzący z Hamilton w Ontario  Fachin zaczęła występować w okolicach Toronto w wieku 15 lat, występując na różnych stanowiskach, w tym występy w klubach nocnych, role w teatrze muzycznym, nagrywając dżingle reklamowe dla lokalnych reklamodawców i występując w programach telewizyjnych.  Nagrała również wiele singli w tej epoce, w tym „I'm Not Your Puppet”  i poślubiła swojego muzycznego współpracownika Lou Bartolomucciego w 1986 roku.

Fachin wydała swój debiutancki album, My Name Is Eria Fachin, nakładem Critique Records w 1988 roku i koncertowała w całej Kanadzie, aby wesprzeć album jako support przed Candi and the Backbeat. Z albumu ukazały się trzy single, "Savin' Myself", "Your Love Just Came Too Late" oraz cover utworu The Supremes "I Hear a Symphony". „Savin' Myself”, największy hit Fachin  w Kanadzie i na świecie, osiągnął szczyt na 22. miejscu listy przebojów RPM w tygodniu od 2 lipca 1988 r. , a także dotarł do pierwszej piętnastki na liście Adult Contemporary.  Piosenka zajęła również 50 miejsce na liście Billboard Hot 100 w Stanach Zjednoczonych  i 33 miejsce na liście Hot Dance Club Songs.  „Your Love Just Came Too Late” osiągnął co najmniej 86. miejsce na listach przebojów RPM , podczas gdy „I Hear a Symphony” dotarł do piątego miejsca na listach tanecznych magazynu w 1989 roku.  Ta ostatnia piosenka również zajęła 16 miejsce na liście najlepszych singli tanecznych magazynu na koniec roku.

 W 1990 roku pojawiła się na pojedynczym singlu „Can't Repress the Cause”, błagającym o większe włączenie muzyki hip-hopowej na kanadyjską scenę muzyczną, z Dance Appeal. Miała również skromny hit na listach Adult Contemporary RPM w 1991 roku dzięki singlowi „Hug You Hold You”, napisanym przez Bartolomucciego,  i przyczyniła się do powstania wokali na albumie jazzowego zespołu Bartolomucci Synthetic Earth o tym samym tytule w 1991 roku. .

 Fachin rozpoczęła pracę nad swoim drugim albumem, gdy zdiagnozowano u niej raka i została zmuszona do wstrzymania swojej kariery na czas leczenia.Jedynym kolejnym nagraniem, jakie kiedykolwiek wydała, była piosenka przewodnia do filmu Kiefera Sutherlanda „Woman Wanted”. Zmarła na raka 9 maja 1996 roku w Oakville w wieku 36 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Savin' MyselfEria Fachin02.1988-50[10]Critique 99 356[written by David Lodge][produced by Vincent Degiorgio][33[5].Hot Disco/Dance;Critique 96 724 12"]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Face to Face

 Gitarzysta Stuart Kimball (ur. 21 grudnia 1956r)  założył zespół z bliskimi przyjaciółmi w New Hampshire pod koniec lat 70-tych. Składał się z Laurie Sargent na wokalu, Kimball na gitarach i klawiszach, Angelo Petraglia (oznaczany na ich albumach po prostu jako „Angelo”) na gitarach i klawiszach, John Ryder na basie i Billy Beard na perkusji. Przeprowadzili się do Bostonu w 1980 roku i grali tam aż do podpisania kontraktu z Epic w 1982 roku. Największym przebojem zespołu był „10-9-8” (z ich pierwszego albumu, który zatytułowany był tak samo), który osiągnął 38. miejsce na liście Billboard Hot 100 tydzień kończący się 20 lipca 1984.

 Po występach jako zespół przez niecałe 10 lat, zespół rozwiązał się w 1988 roku, około rok po zmianie wytwórni na PolyGram Records. Sargent zaczął nagrywać jako artysta solowy, a obecnie jest wokalistą zespołu Twinemen z byłymi członkami Face to Face i Morphine. Beard zajmuje się książkami muzycznymi w Toad and Lizard Lounge w Cambridge w stanie Massachusetts, gdzie gra z Session Americana. Kimball gra na gitarze jako członek zespołu Boba Dylana podczas Never Ending Tour. Petraglia zdobył Grammy w 2010 roku w kategorii Płyta Roku jako producent Kings of Leon, zespołu, dla którego asystuje również przy pisaniu piosenek. Ryder nadal gra w Bostonie, organizując zbiórki pieniędzy jako członek-założyciel zespołu James Montgomery & Friends, który został nominowany do nagrody Boston Music Award w 2003 roku i pracuje dla korporacji Philips od ponad 10 lat.

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
10-9-8Face to Face06.1984-38[15]Epic 04430[written by Angelo Petraglia][produced by Arthur Baker,Dick Wingate][7[12].Hot Disco/Dance;Epic 04989 12"]
Under The GunFace to Face09.1984--Epic 04582[written by A. Baker, Face To Face][produced by Arthur Baker][14[9].Hot Disco/Dance;Epic 05033 12"]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Face to FaceFace to Face06.1984-126[16]Epic 38 857[produced by Arthur Baker, Michael Baker, Jimmy Iovine, Gordon Perry]
One Big DayFace to Face06.1988-176[7]Mercury 834376[produced by Anton Fier]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)