Fox

FOX, grupa brytyjska. Powstała w 1974 w Londynie z inicjatywy znanych muzyków. Noosha Fox (właśc. Susan Traynor; 8.12.1949r, Australia) - voc wcześniej występowała w zespole Wooden Horse. Herbie Armstrong (14.05.1944r, Belfast, Irlandia Północna) - g, voc dał się poznać jako gitarzysta The Manhattan Showband (z Vanem Morrisonem jako wokalistą) i Wheels, współpracował ze Screaming Lordem Sutchem oraz działał w duecie z Rodem Demickiem. Amerykanin Kenny Young - g, perc, voc tworzył m.in. dla The Drifters, Herman's Hermitts i Status Quo oraz próbował trudów kariery solowej; nagrał płyty "Clever Dog Chase The Sun" (Warner Brothers, 1972; z udziałem Dave'a Edmundsa i Chrisa Speddinga) i "Last Stage For Silverwood" (Warner Brothers, 1973; z udziałem Nooshy Fox). Pete Solley (19.10.1948, Hampstead, Londyn) - k, voc grał w Snafu. Gary Taylor (właśc. Graham Taylor; 28.11.1947r, Walton-on-Thames) - b, g, k, voc, poznał smak sławy jako muzyk The Herd. A Jim Frank (10.04.1949r, Los Angeles, Stany Zjednoczone) - dr, perc, voc krótko wspomagał w studiu i na scenie Slim Chance Ronniego Lane'a. Po kilku miesiącach dołączył jeszcze jeden instrumentalista, Jim Gannon (4.03.1948r, Londyn) - g, voc, wywodzący się z Pesky Gee i Black Widow. W lipcu 1976 odeszli Armstrong i Solley. Gdy na początku 1977 zrezygnowała również Noosha Fox, formacja przestała istnieć.

Grupa związała się z małą firmą GTO i w kwietniu 1975 zadebiutowała albumem "Fox", nagranym w Stanach przy współudziale wielu znanych muzyków, jak Jim Horn -s, B.J. Cole - g, Leland Lee Sklar - b i Russ Kunkel - dr. Głównymi twórcami repertuaru byli Young i Armstrong, producentem - Young. Powstało błyskotliwe dzieło poprockowe, urzekające subtelnymi nawiązaniami do muzyki okresu międzywojennego, np. Love Letters, Imagine Me Imagine You, The juggler, Only You Can, He's Got Magic. Towarzyszyły mu trzy single: Only You Can/Out Of My Body z lutego, Imagine Me Imagine You/If I Point At The Moon z maja i He's Got The Magic/Love Ship z sierpnia tego samego roku; zaśpiewane przez Nooshę w zmysłowy sposób piosenki Only You Can i Imagine Me Imagine You odniosły spory sukces na listach przebojów.
Niestety, nagrany pośpiesznie, z gościnnym udziałem Rogera Taylora - voc z Queen, następny album, "Tails Of Illusion" z października 1975, promowany płytką Strange Ships/Little Brown Box, nie miał uroku debiutu i przepadł na rynku. Nieoczekiwanie więc kolejny singel, S-ssingle Bed/Silk Milk z kwietnia 1976, znowu wprowadził Fox na listy.
Ale nagrany z gościnnym udziałem m.in. Andy'ego Robertsa - g, bnjo, mand, Buda Beadle'a - s, Jaya Gurdena - g, Ann Odell - k i Johna "Rabbita" Bundricka - k, trzeci album, "Blue Hotel" z maja 1977, promowany singlem My Old Man's Away, był dziełem wymęczonym i nie powtórzył jego sukcesu. Wcześniej doszło do konfliktu między Noosha a pozostałymi muzykami i formacja się rozsypała.
Noosha Fox próbowała kontynuować karierę jako solistka, ale dorobiła się tylko kilku singli, w tym przebojowego Georgina Bailey/Pretty Boy (GTO, 1977). Gościnnie uczestniczyła w nagraniach m.in. Tima Renwicka. Armstrong i Young kierowali zespołem Yellow Dog (w studiu pomagali im m.in. Solley, Demick, Peter Bardens - k i Simon Phillips -dr), znanym z płyt "Yellow Dog" (Virgin, 1977), "Beware Of The Dog" (Virgin, 1978) i "Strangers In Paradise" (Escape, 1981). W późniejszych latach Armstrong występował u boku Vana Morrisona. Jako solista nagrał m.in. album "Back Against The Wall" (MMC, 1983). W końcu jednak zrezygnował z kariery i otworzył restaurację Fountain Inn And Thai w Hampshire.
Young zainicjował w 1989 powstanie Earth Love Found, organizacji ekologicznej, której celem jest m.in. ochrona lasów równikowych. Aby wesprzeć jej działalność finansowo, nagrało wieloma gwiazdami rocka płytę "Transmissions", sygnowaną: Gentlemen Without Weapons (A&M;, 1987). Solley grał m.in. w Whitesnake i Procol Harum, a jako producent nagrań wspomagał w studiu m.in. Motórhead.
Taylor nawiązał współpracę z Gerrym Raffertym. Frank, znany z nagrań m.in. Matthew Fishera, Claire Hamill, Gravy Train i Cafe Society, dołączył do Gambler. Później został realizatorem dźwięku i w tej roli miał udział w powstaniu płyt m.in. Alice Coopera i Petera Gabriela. Gannon wspomagał w studiu m.in. Alice Coopera, działał w popularnej grupie Sherbet, a później przeniósł się do Australii i tam założył Bop Till You Drop.
 

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only You Can / Out Of My Body	Fox	02.1975	3[11]	53[8]	GTO GT 8	[written by Kenny Young][produced by Kenny Young]
Imagine Me, Imagine You / If I Point At The Moon	Fox	05.1975	15[8]	-	GTO GT 21	[written by Kenny Young][produced by Kenny Young]
S-S-S-Single Bed / Silk Milk	Fox	04.1976	4[10]	-	GTO GT 57	[written by Kenny Young][produced by Kenny Young]
Georgina Bailey / Pretty Boy	Noosha Fox	11.1977	31[6]	-	GTO GT 106	-

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Fox	Fox	05.1975	7[8]	-	GTO GTLP 001	[produced by Kenny Young]

Fountain of Youth

 Fountain of Youth była grupą nastolatków z Fredericksburg,w Teksasie, która wcześniej nagrywała jako Crossfires w okresie 1966-1969r wydając singiel: "Who'll Be The One'/'Making Love Is Fun" (Tower 278) ... Zwrócili na siebie uwagę wytwórni Colgems ,która podpisała z nimi kontrakt w marcu 1968r .
Ich wczesny singel Day Don't Come ,był gładkim , dobrze przygotowanym utworem pop - będący coverem grupy Cherry Slush Michigan.

Singiel "Liza Jane" został wydany w kwietniu 1969 roku i jest typowym produktem bubblegum tego okresu. Perełką jest ciężki psychodeliczny utwór ze strony B, "Witness People" ,co ciekawe partie wokalne wykonuje perkusista.Skład grupy w tym czasie tworzyli:Jimmy Panza (lead vocal & perkusja),Gary Itri (bass & vocals),Gary Jenschke (lead guitar & vocals) oraz Ken Molberg (rhythm guitar & vocals).
Richard Podolor produkował ich single wydawane dla Colgems.On pracował także z The Glass Family, The Starfires, The Standells, The Chocolate Watch Band.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
(Angie, Love Me) Make The Hurt Go Away/Livin' Too Fast	Fountain of Youth	03.1968	-	-	Colgems 1020	[written by Miller, Raleigh][produced by Richard Podolor]
Take A Giant Step/Don't Blame Me (For Trying)	Fountain of Youth	06.1968	-	-	Colgems 1024	[written by Goffin, King][produced by Richard Podolor]
Sunshine On A Cold Morning/Day Don't Come	Fountain of Youth	10.1968	-	-	Colgems 1032	[written by Stone][produced by Richard Podolor]
Liza Jane/Witness People	Fountain of Youth	05.1969	-	-	Colgems 5033	[written by Gabriel Mekler][produced by Richard Podolor]

 

Formula 3

 Jeden z najpopularniejszych zespołów we Włoszech na początku 70-tych, nie tylko wśród fanów rocka ,ale też z powodu długiej współpracy z piosenkarzem Lucio Battisti, który wziął ich do nowo utworzonej wytwórni Numero Uno przy nagrywaniu pierwszego albumu.Dies irae,mieszczący się w formule psychodelicznej,przedstawił typowe dla zespołu brzmienie oparte na gitarze,bez używania basu [tę rolę spełniały klawisze Lorenzi]

i subtelnym wokalem perkusisty Cicco.Ich muzyka była mieszanką pop, prog rocka i hard rocka, która doprowadziła ich do najważniejszych rock band przed erą Banco / PFM. Godny uwagi jest mroczny utwór tytułowy [Dies Irae pierwotnie została wydana na singlu w 1967 roku przez grupę Samurai w której grał Gabriele Lorenzi ] i jeden z najważniejszych utworów włoskiego rocka-Questo folle sentimento.
Drugi album, zatytułowany po prostu w Formula 3, był całkowicie oparty na piosenkach Lucio Battisti z jego tekstami oraz Mogola i zawierał dwa klasyki, Eppur mi syna scordato di te i długi kawałek Nessuno Nessuno, również wydany jako singiel w skróconej postaci .Reszta płyty była na miernym poziomie zdominowanym przez spółkę Battisti-Mogol.
Kolejny album Sognando e risognando wydany w 1972r zawiera oryginalne kompozycje zespołu wraz z utworami spółki Battisti-Mogol a wynikiem jest prawdopodobnie ich najlepsze dzieło w historii.W 1973r grał w Brazylii na "Festival Internacional da Cançao 1972".Czwarty i ostatni album La casa grande, nie zawiera kompozycji Lucio Battisti , album jest produkowany przez Mogola z oryginalną muzyką napisaną przez Alberto Radiusa.Zespół przestał oficjalnie istnieć pod koniec 1973r.
Gabriele Lorenzi i Alberto Radius dołączyli na krótko do supergrupy Il Volo natomiast Tony Cicco rozpoczął karierę solową pod szyldem Cico.Radius był cenionym muzykiem sesyjnym już w latach 60-tych.Wydał wiele albumów solowych do początku lat 80-tych.

Single

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Questo folle sentimento/Bambola una Avevo	Formula 3	09.1969	5	-	Numero Uno ZN 50001	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Sole giallo sole nero/ Se non e` amore cos'e`	Formula 3	05.1970	18	-	Numero Uno ZN 50023	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Io ritorno solo/ Nananano`	Formula 3	10.1970	6	-	Numero Uno ZN 50035	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
La folle corsa (pt.I)/ La folle corsa (pt.II)	Formula 3	02.1971	12	-	Numero Uno ZN 50115	[written by C. Donida, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Nessuno nessuno/ Eppur mi son scordato di te	Formula 3	05.1971	2	-	Numero Uno ZN 50117	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
Sognando e risognando/ Storia di un uomo e di una donna	Formula 3	05.1972	A:48;B:24	-	Numero Uno ZN 50148	[written by Battisti, Mogol][produced by Lucio Battisti]
La ciliegia non e` di plastica/ Cara Giovanna	Formula 3	.1973	-	-	Numero Uno ZN 50303	-
Bambina sbagliata/Rapsodia di Radius	Formula 3	09.1973	A:27;B:24	-	Numero Uno ZN 50317	[A:written by Lorenzi, Mogol][B:written by A. Radius, Mogol][produced by Mogol]

Albumy

Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Dies irae	Formula 3	.1970	-	-	Numero Uno ZSLN 55010	-
Formula 3	Formula 3	.1971	-	-	Numero Uno ZSLN 55013	-
Sognando e risognando	Formula 3	.1972	-	-	Numero Uno ZSLN 55152	-
La grande casa	Formula 3	.1973	-	-	Numero Uno ZSLN 55655	-

Involve Records

 Involve Records -jedna z bardziej popularnych wytwórni na półkuli południowej [N.Zelandia],która przeniosła swoją siedzibę [Londyn] i zainteresowania eksplorując muzykę elektroniczną i nu-indie.Te zmiany na obu frontach dokonały się w 2002 roku.Odzwierciedleniem tego są ostatnie nagrania Slow Moe i Voicechanger. 

Kluczem tych zmian nie była zmiana siedziby a raczej uzyskanie własnego brzmienia opartego na elektronice.Różne są drogi uzyskiwania przez wytwórnie płytowe wysokiej rangi.Jedne wybierają komercyjny sukces,inne inowacje artystyczne,poprzez używanie nowych technologii,albo odpowiednich producentów rewolucjonizujących brzmienie.Oczywiście,jest to trudne dla jednej wyizolowanej wytwórni.Wielkie wytwórnie potrzebują być czymś więcej niż sumą indywidualnych dokonań.

Jedną z takich firm była nowozeladzka Involve pod kierownictwem Bevana Smitha.Jedną z przyczyn sukcesu wytwórni było połączenie muzycznej wizji z niezwykłą uwagą na detale.Jednym z nich było staranne budowanie koncepcji dystrybucji swoich płyt na obu półkulach;Australii,Europie,Japonii i USA,poprzez kompanie-Baked Goods,Lowlands w Europie,Safety w USA,Flying w Nowej Zelandii i Rough Trade w Japonii.

Wybrani artyści

Aspen
Jet Jaguar
Loscil
Mandrake
Patio
Slow Moe
Voicechanger

 

Ritchie Cordell

 Ritchie Cordell (ur. Richard Joel Rosenblatt; 10 marca 1943r - zm. 13 kwietnia 2004r), amerykański autor tekstów, wokalista i producent muzyczny. Napisał i wyprodukował kilka hitów dla Tommy'ego Jamesa i The Shondells, w tym „I Think We're Alone Now” (później nagrane również przez Lene Lovich, Tiffany i Girls Aloud) i „Mony Mony” (później również nagrany przez Billy'ego Idola), i współprodukował  I Love Rock 'n' Roll Joan Jett. 

 Rosenblatt urodził się na Brooklynie w Nowym Jorku, a jako nastolatek zaczął śpiewać i grać na gitarze. W 1961 roku został przedstawiony Sidowi Prosenowi, który z kolei przedstawił go młodemu autorowi piosenek Paulowi Simonowi, używającemu wówczas pseudonimu Jerry Landis. Rosenblatt zaczął używać nazwiska Ritchie Cordell, początkowo jako wykonawca, a „Landis” napisał piosenkę „Tick Tock”, która stała się pierwszym singlem Cordella, wydanym w wytwórni Rori w 1962 roku. 

Następnie Cordell zaczął pisać własny materiał, w tym singiel „Georgiana”, który został zaaranżowany i wyprodukowany przez Landisa.  Przez pewien czas pracował w Kama Sutra Records, ale odniósł ograniczony sukces jako autor lub wykonawca, zanim w 1966 roku dołączył do Roulette Records jako autor tekstów. W Roulette rozpoczął współpracę z Tommym Jamesem & Shondells, którzy właśnie mieli swój pierwszy hit, "Hanky ​​Panky". Wraz z Salem Trimachim Cordell napisał swoją trzecią płytę „It's Only Love”; podobnie jak w przypadku wielu nagrań grupy Roulette, autorstwo pisarskie zostało udostępnione szefowi wytwórni płytowej Morrisowi Levy, który w tym czasie zbierał tantiemy. Oprócz pisania „I Think We're Alone Now” (które w 1967 roku zajęło 4. miejsce na liście Billboard Hot 100 w USA) i współtworzenia „Mony Mony” (miejsce 3. w 1968 i 1. w Wielkiej Brytanii). ), Cordell napisał również kilka pomniejszych hitów dla grupy.

 Pod koniec lat 60-tych opuścił Roulette i dołączył do Super K Productions, firmy założonej przez producentów Jerry'ego Kasenetza i Jeffry'ego Katza. Cordell był współautorem kilku hitów dla firmy, w szczególności „Gimme Gimme Good Lovin'” (napisany wspólnie z Joeyem Levine i nagrany przez Crazy Elephant, 1968); i „Indian Giver” (napisany wspólnie z Bobbym Bloomem i Bo Gentry i nagrany przez Fruitgum Co., 1969).

 W latach 70-tych kontynuował pracę jako wydawca muzyczny, autor tekstów i producent, zanim odniósł kolejny sukces w 1981 r. jako współproducent Joan Jett & Blackhearts wersji „I Love Rock 'n' Roll” , która osiągnęła nr. 1 w USA i nr 4 w Wielkiej Brytanii oraz album o tej samej nazwie. Cordell był także współproducentem albumu Ramones z 1983 roku Subterranean Jungle i współpracował z brytyjskim post-punkowym zespołem Bow Wow Wow.  W 1987 r. cieszył się rzadkim wyczynem polegającym na zastąpieniu jednej ze swoich piosenek ("I Think We're Alone Now" Tiffany ) inną ("Mony Mony" Billy'ego Idola) na szczycie US Hot 100.

 Cordell zmarł na raka trzustki w Nowym Jorku w 2004 roku w wieku 61 lat.

Piosenki na listach przebojów

[with Sal Trimachi] 02/1966 S.O.S. (Heart in Distress) Christine Cooper 101.US [with Morris Levy,Sal Trimachi] 11/1966 It's Only Love Tommy James & the Shondells 31.US 03/1969 It's Only Love Tony Blackburn 40.UK [solo] 02/1967 I Think We're Alone Now Tommy James & the Shondells 4.US 07/1967 I Like the Way Tommy James & the Shondells 25.US 08/1967 Gettin' Together Tommy James & the Shondells 18.US 03/1977 I Think We're Alone Now The Rubinoos 45.US 08/1987 I Think We're Alone Now Tiffany 1.UK/1.US 12/2002 I Think We're Alone Now Pascal 23.UK 12/2006 I Think We're Alone Now Girls Aloud 4.UK [with Bo Gentry] 04/1967 Mirage Tommy James & the Shondells 10.US 10/1967 We Gotta Go Home The Music Explosion 103.US 10/1967 Out of the Blue Tommy James & the Shondells 43.US 01/1968 Get Out Now Tommy James & the Shondells 48.US [with Tommy James, Bo Gentry, Bobby Bloom ] 04/1968 Mony Mony Tommy James & the Shondells 1.UK/3.US 09/1987 Mony Mony Billy Idol 1.US/7.UK 10/1987 Mony Mony Amazulu 38.UK 05/2000 Mony Mony Status Quo 48.UK [with Harvey Weisenfeld, Bo Gentry ] 07/1968 Somebody Cares Tommy James & the Shondells 53.US [with Robert Bloom, Bo Gentry] 01/1969 Indian Giver The 1910 Fruitgum Company 5.US [with Joey Levine] 03/1969 Gimme Gimme Good Lovin' Crazy Elephant 12.US/12.UK [with Jeff Katz, Jerry Kasenetz] 08/1969 The Train The 1910 Fruitgum Company 57.US [with J. J. Woods] 11/1969 When We Get Married The 1910 Fruitgum Company 118.US [with Tommy James ] 01/1970 Church St. Soul Revival Exile 104.US 12/1970 Church St. Soul Revival Tommy James 62.US [with Tommy James,Bob King] 02/1970 Sparkle and Shine The Clique 100.US [with Bo Gentry, Bobby Bloom, Emma Anderson,Tommy James] 10/1998 Feels Like Summer Sing-Sing 181.UK

Rachelle Ferrell

Rachelle Ferrell (ur. 21 maja 1961r) to amerykańska wokalistka i muzyk. Chociaż odniosła pewne sukcesy na głównych scenach muzyki R&B, pop, gospel i muzyki klasycznej, jest znana ze swoich talentów jako współczesna wokalistka jazzowa.  Ferrell zaczęła śpiewać w wieku sześciu lat, a w wieku dorosłym rozwinęła zakres do sześciu oktaw. 

Najwyższe dźwięki Ferrell  w „It Only Took A Minute” (1992) zostały opisane jako „zawodzenie przypominające Minnie Riperton”. zarówno na instrumentach, jak i jako wokalistka. Po zapisaniu się do Berklee College of Music i ukończeniu rok później, ucząc się aranżacji i rozwijając swoje umiejętności w zakresie śpiewu i pisania piosenek, zapewniła sobie posadę nauczyciela muzyki w Radzie Sztuki Stanu New Jersey wraz z Dizzym Gillespiem. Od 1975 do 1990 roku Ferrell śpiewała jako podkład dla Lou Rawlsa, Patti LaBelle, Vanessy Williams i George'a Duke'a. 

Debiut Ferrell, First Instrument, został wydany w 1990 roku w Japonii, pięć lat przed wydaniem w USA. Na jej płycie nagranej z basistą Tyronem Brownem, pianistą Eddie Greenem i perkusistą Dougiem Nallym, nagrało również kilku słynnych akompaniatorów jazzowych. Są wśród nich trębacz Terence Blanchard, pianiści Gil Goldstein i Michel Petrucciani, kontrabasiści Kenny Davis i Stanley Clarke, saksofonista tenorowy Wayne Shorter i klawiszowiec Pete Levin. Jej podejście do standardów, takich jak „You Send Me” Sama Cooke'a, „What Is This Thing Called Love?” Cole'a Portera oraz „My Funny Valentine” Rodgersa i Harta, przysporzyło jej pokaźnej japońskiej publiczności jazzowej. 

 W 2014 roku Rachelle Ferrell pojawiła się w nowym serialu internetowym „Now What with Kevin E. Taylor”, gdzie miała premierę sezonu serialu. Ferrell postanowiła, poruszona, zaśpiewać cały wywiad i w pewnym momencie doprowadziła gospodarza do łez. „Niektórzy ludzie śpiewają piosenki tak, jakby nosili ubrania, zakładają je i zdejmują” - wyjaśnia w notce biograficznej towarzyszącej albumowi. „Ale kiedy ktoś wykonuje cztery sety w nocy, sześć nocy w tygodniu, to doświadczenie daje ci możliwość zaprezentowania piosenki od środka, wyrażenia jej istoty. W ten sposób śpiewak wyraża piosenkę w duchu, w jakim jest został napisany. Autor piosenek przekłada emocje na słowa. Zadaniem piosenkarza jest przetłumaczenie słów z powrotem na emocje".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Til You Come Back to Me	Rachelle Ferrell	09.1992	-	-	Capitol 44 852	[written by Harvey Geller,Karyn White,Yvette Davis][produced by George Duke][19[14].R&B Chart]
Welcome To My Love	Rachelle Ferrell	01.1993	-	-	Capitol 44 892	[written by Donald Robinson,George Duke,Rachelle Ferrell ][produced by George Duke][42[16].R&B Chart]
Nothing Has Ever Felt Like This	Rachelle Ferrell feat. Will Downing	06.1994	-	-	Capitol 58 218	[72[10].R&B Chart]
With Open Arms	Rachelle Ferrell	10.1994	-	-	Capitol 58 258	[written by Donald Robinson][produced by George Duke][68[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Rachelle Ferrell	Rachelle Ferrell	07.1994	-	161[8]	Manhattan 93 769	[gold-US][produced by George Duke,Michael J. Powell,Rachelle Ferrell,Barry Eastmond]
First Instrument	Rachelle Ferrell	04.1995	-	151[8]	Blue Note 27 820	[produced by Lenny White]
Individuality (Can I Be Me?)	Rachelle Ferrell	09.2000	-	71[9]	Capitol 94 980	[produced by Rachelle Ferrell,George Duke,Jef Lee Johnson]

Lee Fields

 Elmer Lee Fields (ur. 26 kwietnia 1950 r. w Wilson w Północnej Karolinie) to amerykański wokalista soul, czasami nazywany „Little JB” ze względu na fizyczne i wokalne podobieństwo do Jamesa Browna. Pracował z Kool and the Gang, Hip Huggers, O.V. Wrightem, Darrellem Banksem i Little Royal. Fields współpracował również z muzykami, takimi jak B.B. King, Clarence Carter, Dr. John, Tyrone Davis, Johnny Taylor, Denise LaSalle, Bobby Blue Bland, Betty Wright, The Manhattans, Little Milton i Bobby Womack. 

Swój pierwszy singiel nagrał w 1969 roku i nadal jest aktywny. Jego ostatnie prace dotyczą The Expressions, w tym albumów Faithful Man (2012), Special Night (2017) i It Rains Love (2019). W 2014 roku zapewnił dodatkowe wokale do filmu biograficznego Jamesa Browna Get On Up. 

Fields urodził się w Wilson w Północnej Karolinie w Stanach Zjednoczonych jako syn Emmy Jean Fields i Johna Fieldsa. Był drugim dzieckiem sześciorga dzieci. Fields od najmłodszych lat interesował się muzyką. W wieku 17 lat zdecydował się wyjechać do Nowego Jorku, aby rozpocząć karierę muzyczną. Chociaż jego matka ( później nazwał album na jej cześć) próbowała go przekonać, by nie jechał, ostatecznie dała mu swoje ostatnie 20 dolarów. Dzięki ruchom i stylowi inspirowanemu przez Jamesa Browna, Fields wkrótce zyskał przydomek „Little JB”. Przeniósł się do Plainfield w New Jersey w czasie swojego małżeństwa, będąc późnym nastolatkiem.

 W 1969 roku Fields wydał swój pierwszy singiel w wytwórni Bedford, „Bewildered”/„Tell Her I Love Her”. Nagrał "Gonna Make Love" w London Records w 1973 roku. W tym samym roku Fields wydał popularny singiel "Let's Talk It Over"/"She's a Love Maker". Fields wydał „Everybody Gonna Give Your Thing Away to Somebody (Sometime)”/ „East Coast Rapper” w SoundPlus w 1975 roku. Przez większą część drugiej połowy lat 70-tych Fields spędził na nagrywaniu singli dla wytwórni Angle 3 Records, w tym „The Bull Is Coming"/"Funky Screw". W 1979 roku wydał z Angle 3 pełnowymiarowy album zatytułowany Let's Talk It Over. W latach 80-tych disco stawało się coraz bardziej popularne, kosztem soul. Miejsca, które wcześniej zarezerwowały Fieldsa, teraz zamiast tego zarezerwowały DJ-ów.Fields przeprowadził się do nieruchomości w Newark w stanie New Jersey, aby utrzymać rodzinę.

W latach 90-tych Fields powrócił śpiewając soul-blues . Podpisał kontrakt z wytwórnią Ace Records z Missisipi i zadebiutował z Enough Is Enough. W Ace Fields wydał Coming to Tear the Roof Down w 1995r i Dreaming Big Time w 1996r, w którym grał na klawiszach i syntezatorach. Później w tym samym roku Fields podpisał kontrakt z Desco Records założoną przez Gabriela Rotha i Phillipa Lehmana.

Sharon Jones, która również w tym czasie podpisała kontrakt z Desco, śpiewała jako wsparcie dla Fieldsa na wczesnym singlu. Fields pojawił się na debiutanckim albumie Gimmie the Paw zespołu The Soul Providers z wytwórni w 1997 roku. Wydał kilka singli z Desco, a w 1999 roku wydał pełnometrażowy album Let's Get a Groove On. Desco później podzielił się na Daptone Records i Soul Fire, a Fields ostatecznie nagrywał dla nich obu. „Give Me a Chance” i „Shot Down” były dwoma 7-calowymi singlami, które wydał w Daptone w latach 2001-2002, a pod koniec 2002 roku album  Problems w Soul Fire.

 W 2006 roku francuski DJ Martin Solveig zaproponował mu wykonanie utworu tanecznego. Koncertowali we Francji i nagrali piosenki „Jealousy”, „Everybody”, „I'm a Good Man” i „I Want You”.  Truth and Soul Records nagrała z Fieldsem singiel, który później stał się „Honey Dove”. Lee Fields & The Expressions wydali „My World” dla Truth and Soul w 2009 roku. W 2011 roku wydał album zatytułowany Treacherous. Po wydaniu Faithful Man w 2012 roku w Truth and Soul wokalista koncertował  na całym świecie. Następnie wydał dwa albumy Emma Jean w 2014 roku i Special Night w 2017 roku (nakładem Big Crown Records byłego współzałożyciela Truth and Soul Leona Michelsa).  W styczniu 2019 roku Lee Fields & The Expressions wydali swój najnowszy singiel „It Rains Love”. Fields wydał album, również zatytułowany It Rains Love, w kwietniu 2019 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Stop Watch	Lee Fields	10.1986	-	-	BDA 999	[written by Clark J. Smith, Lee Fields][produced by Clark Jay][91[3].R&B Chart]

Fiestas

 Kariera The Fiestas trwała prawie 20 lat i pojawili się w czasie, gdy muzyka soulowa zyskiwała na znaczeniu na scenie grup wokalnych. Ich największym hitem był „So Fine” z 1959 roku, który osiągnął trzecie miejsce na listach przebojów R&B, zanim przebił się na 11 miejsce na Hot 100.  Główny wokalista Tommy Bullock, Eddie Morris, Sam Ingalis i Preston Lane - byli pierwotnie z Newark, NJ.

 Podpisali  kontrakt z wytwórnią Old Town   właściciela Hy Weissa w 1959 po tym, jak usłyszał grupę śpiewającą „So Fine” w łazience obok jego biura (które było wybiegiem z szatni Teatru Triboro na 125th Street i Third Avenue w Harlemie ). Pojedynczy strzał na listy przebojów przyszedł natychmiast. Weiss poszedł w jego ślady z kolejnym singlem grupy, „Last Night I Dreamed”, który nie trafił na listy przebojów. 

Kontynuował jednak próby, wydając uduchowione strony R&B, które były podobne do tego, co robili artyści tacy jak Sam Cooke i Jackie Wilson. Spośród nich ulubione to „You Could Be My Girlfriend”, cover „Anna” Arthura Alexandra i jego druga strona, „Think Smart”, która jest obecnie bardzo pożądaną rzadkością w Northern Soul.

 Ballada z 1962 roku „Broken Heart” zajęła 18 miejsce na listach przebojów R&B, ale nie znalazła się na listach pop. The Fiestas w końcu przenieśli się do Strand (wytwórnia z Nowego Jorku, która zaczynała jako wytwórnia pełnopłatna, ale wkrótce zaczęła specjalizować się w wydaniach budżetowych), a następnie do Vigor, nagrywając przez lata 60. i do połowy lat 70-tych bez  jakichkolwiek przebojow.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
So Fine/Last Night I Dreamed	Fiestas	04.1959	-	11[16]	Old Town 1062	[written by J. Gribble][3[19].R&B Chart]
Broken Heart/The Railroad Song	Fiestas	08.1962	-	81[6]	Old Town 1122	[written by Gene Redd, R. G. Moseley][18[8].R&B Chart]
I Feel Good All Over/Look At That Girl	Fiestas	11.1962	-	123[1]	Old Town 1127	[written by Winfield Scott, Otis Blackwell]

Fidelitys

 

The Fidelitys to nowojorski kwintet doo wop  z Albany założony w 1956 roku – według profilu Marva Goldberga na jego stronie internetowej , bas Earl Thorpe zebrał założycielski skład wkrótce po przeprowadzce z Jacksonville na Florydzie. Kuzyn Thorpe'a, Emmitt Smith, został przydzielony do głównych obowiązków, Clarence Carter i Robert McCann zajęli miejsca tenorów , a Arthur Morning wszedł na pokład jako baryton. Pierwotnie nazwany Mellow-Tones, grupa przechrzciła się na Fidelitys, kiedy tenor Maurice Newton (przyjaciel Thorpe'a z Jacksonville) przeniósł się do Albany i zastąpił Cartera. 

 

W grudniu 1957 roku Fidelitys udali się do Nowego Jorku w nadziei na znalezienie się w słynnym amatorskim show Apollo Theatre.  Bart z kolei wysłał Fidelitys na przesłuchanie do Baton Records, które z miejsca podpisało kontrakt z kwintetem - ich debiutancki singiel „The Things I Love”,   Harolda Barlowa/Lewa Harrisa , ukazał się w lutym 1958r, świadomie naśladując Platters . Singiel osiągnął 60 miejsce na listach przebojów Billboard, a w czerwcu Fidelitys pojawił się ponownie z innym staroświeckim utworem Andy Razafa i Eubiego Blake'a „Memories of You” - chociaż jego wydanie uczczono tygodniowym pobytem w Apollo , singiel nie dorównał sukcesowi swojego poprzednika, nie trafiając na listy przebojów. 

 

Trzecia odsłona Baton Records Fidelitys, „Captain of My Ship”, ukazała się jesienią 1958 roku, zbiegając się z kolejnym tygodniem w Apollo, ale kiedy również nie przykuła uwagi radia i spowodowała zatrzymanie rozmachu grupy . Właściciel Baton, Sol Rabinowitz, zamknął wytwórnię wiosną 1959 roku, wkrótce potem połączył siły z Morty Craftem, aby współtworzyć nową firmę  SIR . Fidelitys nagrał w SIR utwór Irvinga Berlina "Marie" ponownie, z niewielkim wyprzedzeniem. "Walk with the Wind" pojawił się jesienią, a na początku 1960 roku grupa wystąpiła po raz ostatni w Apollo. „This Girl of Mine” pojawiła się tej wiosny, a w sierpniu Fidelitys wydały swój  łabędzi  śpiew „Wishing Star”, będącą również ostatnim tchnieniem walczącego SIR. 

Kiedy Smith został powołany do wojska w 1962 roku, lider Kenny French zapełnił jego nieobecność, a Fidelitys kontynuowali występy na żywo do końca dekady. W 2005 roku pozostali przy życiu członkowie (Thorpe, Smith, Newton i French) ożywili grupę na kilka koncertów z Albany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Things I Love/Hold On To What'Cha Got (And Get One More)	Fidelitys	06.1958	-	60[3]	Baton 252	[written by Harold Barlow,Lew Harris]

All-American Rejects

 Amerykański zespół rockowy, założony w roku 2001 w Stillwater, w Oklahomie przez Tysona Rittera (wokal, bas) i Nicka Wheelera (gitara). Dwóch pozostałych członków zespołu, Mike Kennerty (gitara) i Chris Gaylor (perkusja) dołączyło w roku 2002. W roku 2002 wraz z producentem Timem O'Heir Rejectsi nagrali swój międzynarodowy album debiutancki. Pochodzi z niego singel "Swing, Swing,", dzięki któremu All American Rejects stali się najbardziej znaną grupą wśród nastolatek. Album zatytułowany po prostu The All-American Rejects wszedł do sprzedaży w październiku tego samego roku. Następny album Move Along został wydany w 2005 roku podczas gdy pierwszy singiel z płyty - "Dirty Little Secret" wskoczył na miejsce dziewiąte Billboard Hot 100 w styczniu 2006 roku i był numerem osiemnastym na liście UK TOP 40 w czerwcu 2006. 

The All-American Rejects zaczął tworzyć kontynuację Move Along mniej więcej w połowie listopada 2007, po czteromiesięcznej przerwie. Jako sposób na utrzymanie zainteresowanie fanów, zespół dodawał transmisje na żywo w Internecie, zapewniając fanom bezpośrednie oglądanie procesu nagrywania. W grudniu 2008 wyszedł ich najnowszy album - When the World Comes Down.Pierwszy utwór pt. Gives you Hell zyskał dużą popularność jednak największą zdobył utwór I Wanna. Album ten zespół nagrywał z Maroon 5. 

Pierwotni założyciele zespołu spotkali się na imprezie w szkole średniej. Zespół składający się tylko z Tysona i Nicka wydał swój pierwszy, niezależny krążek na wiosnę 2000 roku. Byli openingiem przed koncertem The Flaming Lips i Caroline's Spine. Ich muzyka miała również licencję na użycie w programie MTV Undressed (TV series).

W 2001 roku Rejects wydali swój album Same Girl, New Songs i ruszyli w trasę koncertową po środkowym zachodzie Stanów Zjednoczonych. Gdy trasa dobiegła końca podpisali kontrakt z wytwórnią Doghouse Records, producentem takich zespołów jak River City High i The Get Up Kids.

Następnie w roku 2002 wraz z producentem Timem O'Heir Rejectsi nagrali swój międzynarodowy album debiutancki. Pochodzi z niego singel „Swing, Swing,”, dzięki któremu All American Rejects stali się najbardziej znaną grupą wśród nastolatek. Album zatytułowany The All-American Rejects wszedł do sprzedaży w październiku tego samego roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Swing, Swing	All-American Rejects	06.2003	13[6]	60[11]	Dreamworks 4504616	[silver-UK][written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Tim O'Heir]
The Last Song	All-American Rejects	11.2003	69[1]	-	Dreamworks 4504641	[written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Tim O'Heir]
Dirty Little Secret	All-American Rejects	08.2005	18[17]	9[39]	Interscope 9858254	[platinum-US][gold-UK][written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Howard Benson]
Move Along	All-American Rejects	02.2006	42[6]	15[39]	Interscope 9853100	[silver-UK][written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Howard Benson]
It Ends Tonight	All-American Rejects	10.2006	66[2]	8[23]	Interscope 1708086	[written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Howard Benson]
Gives You Hell	All-American Rejects	11.2008	18[21]	4[36]	Interscope 1797778	[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Eric Valentine]
The Wind Blows	All-American Rejects	04.2009	-	113	Interscope	[written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Eric Valentine]
I Wanna	All-American Rejects	10.2009	84[1]	92[2]	Interscope 2709185	[written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Eric Valentine]
Beekeeper's Daughter	All-American Rejects	01.2012	132	124	Interscope	[written by Nick Wheeler ,Tyson Ritter][produced by Greg Wells]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
All-American Rejects	All-American Rejects	02.2003	50[6]	25[41]	Dreamworks 4504606	[platinum-US][silver-UK][produced by Tim O'Heir]
Move Along	All-American Rejects	07.2005	45[6]	6[97]	Interscope 9883123	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Howard Benson]
When the World Comes Down	All-American Rejects	01.2009	48[3]	15[38]	Interscope 1796289	[gold-US][produced by Eric Valentine]
Kids in the Street	All-American Rejects	04.2012	32[1]	18[3]	Interscope 2797026	[produced by Greg Wells]

Paula DeAnda

 Urodzona w San Antonio w Teksasie Paula DeAnda dorastała słuchając Seleny i innych wokalistek, często wykonując swoje piosenki z kuzynami na rodzinnych spotkaniach. Wkrótce zaczęła brać lekcje gry na pianinie i śpiewać po mieście, zarówno jako solistka, jak i jako wokalistka wspierająca. W 2002 roku rodzina DeAndy postanowiła przenieść się do Corpus Christi, aby rozwijać swoją karierę, a tam młoda piosenkarka spotkała menedżera Eda Ocanasa, który zaaranżował jej nagranie pierwszego utworu, który napisała, „What Does It Take” .
 

Niedługo potem DeAnda poszła do studia z producentem Happy Perezem by nagrać swój drugi singiel „Doing Too Much”, piosenkę, która ostatecznie znalazła się na liście Billboard Top 40 na początku 2006 roku. To przykuło uwagę dyrektora nagraniowego Clive'a Davisa i zorganizowano przesłuchanie, w wyniku którego DeAnda   podpisała kontrakt z Arista, odgałęzienia J Records. Jej debiutancki album ukazał się latem tego samego roku.

 Album składa się głównie z piosenek o miłości i związkach i należy do gatunku pop-R&B. DeAnda jest współautorem czterech piosenek na płycie, na której znalazły się m.in. produkcja Happy Perez. W momencie wydania albumu miała zaledwie 16 lat. Jej drugi singiel „Walk Away (Remember Me)” (napisany przez Christinę Milian i Ne-Yo) był jej największym hitem, docierając do pierwszej dwudziestki listy Hot 100. Kolejne single z jej debiutu to „When It Was Me” i „Easy”, w którym wystąpił raper Lil Wayne. Później pojawiła się w filmie telewizyjnym MTV Super Sweet 16: The Movie. 

W 2008 r. DeAnda rozpoczęła produkcję kolejnego nakładu, początkowo planowanego w 2009 r. Wydano buzzowy singiel „Stunned Out”, który został nagłośniony, ale głównym singlem zestawu okazała się ballada „Roll the Credits”, która została wydana wraz z teledyskiem.Clive Davis odszedł w 2008 roku z macierzystej firmy Aristy, RCA Label Group, aby zostać dyrektorem kreatywnym Sony BMG. DeAnda również rozstała się z Aristą po jego odejściu.   Po odejściu z Arista Records, drugi album DeAndy został odłożony na półkę, oprócz niepewnego hiszpańskiego albumu. Jednak jej hiszpański album wyciekł do Yahoo Musica, miejsca Latin Music, w którym pojawiły się jej single z drugiego albumu. Po tym okresie DeAnda zaczęła publikować serię coverów na YouTube latem 2010 roku.

W lutym 2015 r. DeAnda rozpoczęła kampanię na Kickstarterze, aby pomóc sfinansować nowy album, co udało się osiągnąć w ciągu kilku tygodni. Projekt miał poprzedzić utwór „Brand New”, wydany 23 marca 2015 roku. Na początku 2018 r. DeAnda została poproszona o ponowne zaśpiewanie Star Spangled Banner w telewizyjnej walce rewanżowej Canelo Álvarez vs. Gennady Golovkin II. W kwietniu 2019 roku DeAnda pojawiła się na singlu zatytułowanym „Killin' My Vibe” Waseem Shark i Dub Shakes, który zawierał jej wokal w języku hindi i odniósł sukces na antenie w Azji Południowo-Wschodniej.   Od grudnia 2019 roku Paula sugeruje możliwość muzycznej współpracy między nią a Niveą. Obaj śpiewacy wykazali zainteresowanie współpracą.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Doing Too Much	Paula DeAnda	05.2006	-	41[16]	Arista 88697-17989	[gold-US][written by Ronald Bryant, Paula DeAnda, Noa Angel, Nathan Perez][produced by Happy Perez]
Walk Away (Remember Me)	Paula DeAnda	10.2006	-	18[22]	Arista	[gold-US][written by Christina Milian,Shaffer Smith,Mikkel S. Eriksen,Tor Erik Hermansen,Emilio Cancio-Bello,Dan Hill,Elan Luz Riviera,Rafael Torres,Steve Kipner][produced by Stargate]
When It Was Me	Paula DeAnda	04.2007	-	113[5]	Arista 01925	[written by Ne-Yo, Robert Shea Taylor, Paula DeAnda][produced by Robert Shea]
Easy	Paula DeAnda	07.2007	-	64[11]	Arista 06895	[written by Nathaniel Hills, Tamir Ruffin, Paula DeAnda, Theodore Thomas, Richard Frierson, Dwayne Carter][produced by Danja]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paula DeAnda	Paula DeAnda	09.2006	-	54[19]	Arista 82876 83611 2	[produced by Danja, Dusty & Mike, Stephen Ferrera, Russell Lee ,Happy Perez, Andy Quinn ,Sixx John & Sauce ,Stargate, Shea Taylor ,Nick "P.B." Washington]