Z archiwum...rocka

piątek, 12 sierpnia 2022

Future of the Left

Scrappy Welsh noise rockowe trio Mclusky było jednym z jasnych punktów na brytyjskiej scenie indie post-brit-pop, wydając trzy atrakcyjnie hałaśliwe albumy - My Pain and Sadness Is More Sad and Painful Than Yours z 2000 roku , Mclusky Do Dallas z 2002 roku i "The Difference Between Me and You Is That I'm Not on Fire" z 2005 r. - przed ostrym rozłamem w 2005 r., najwyraźniej z powodu napięć wewnątrz zespołu związanych z incydentem podczas amerykańskiej trasy tria w 2004 r., kiedy to skradziono furgonetkę i sprzęt zespołu.

W tym samym czasie walijski electro-punkowy Jarcrew wydał dwa albumy, Breakdance Euphoria Kids z 2002 roku i Jarcrew z 2003 roku, który również rozstał się na początku 2005 roku, podobno z powodu odnalezienia przez perkusistę religii. Podczas gdy basista Mclusky, Jon Chapple, odszedł, aby utworzyć Shooting at Unarmed Men, pozostali członkowie tria, wokalista i gitarzysta Andrew Falkous i perkusista Jack Egglestone, połączyli się z wokalistą i klawiszowcem Jarcrew Kelsonem Mathiasem i basistą Hywelem Evansem, aby stworzyć nową fuzję tych dwóch.

Evans szybko odszedł, aby założyć własną grupę, a Mathias przeszedł na bas, a po eksperymentowaniu z różnymi żartobliwymi nazwami pozostałe trio zadebiutowało jako Future of the Left jesienią 2006 roku. Pozostając z wytwórnią Mclusky'ego, Too Pure Records, Future of the Left zadebiutowało nagranym debiutem dwustronnym singlem „Fingers Become Thumbs”/„The Lord Hates a Coward” w styczniu 2007 roku. Dwa kolejne single, „A Dead Enemy Always Smells Good” i "Small Bones Small Bodies", które ukazały się w maju i wrześniu. Jesienią 2007 roku ukazał się debiutancki album Future of the Left, Curses.

Na początku następnego roku singiel „The Hope That House Built” zasygnalizował silniejszy atak Future of the Left na ich drugi album, Travels with Myself and Another, który ukazał się latem 2009 roku. W następnym roku Mathias opuścił grupę, a basista Oceansize Steve Hodson dołączył do zespołu na kilka koncertów, zanim ogłoszono stałą zastępcę, byłą członkinię Million Dead, Julię Ruzicką. W tym samym roku zespół dodał również nowego gitarzystę, Jimmy'ego Watkinsa, który również dołączył do Future of the Left, aby nagrać trzeci album zespołu, The Plot Against Common Sense, który został wydany w czerwcu 2012 roku.

Czwarty album grupy, How to Stop Your Brain in an Accident, został sfinansowany przez fanów za pośrednictwem kampanii PledgeMusic i został wydany przez własną wytwórnię Future of the Left, Prescriptions w październiku 2013 roku. Po osiągnięciu celu finansowego w ciągu zaledwie pięciu godzin, członkowie zespołu przeszli na nowy sposób sfinansowali swoje nagrania i postanowili zrobić to samo z ich piątym albumem, The Peace & Truce of Future of the Left. Ogłoszony w grudniu 2015 r., ten osiągnął swój cel finansowania jeszcze szybciej, w ciągu zaledwie trzech godzin. Wydany w kwietniu 2016 roku, po odejściu Watkinsa, zespół ponownie powrócił do trio.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Peace & Truce of Future of the Left	Future of the Left	04.2016	99[1]	-	Graphite PRESPTCD 3	[produced by Anthony Chapman, Future Of The Left]

czwartek, 11 sierpnia 2022

Future Pilot AKA

Future Pilot AKA to pseudonim niezależnego muzyka z Glasgow Sushil K. Dade. Dade jest byłym członkiem Soup Dragons, BMX Bandits i Telstar Ponies. Future Pilot łączy klasyczny indie pop z wpływami indyjskiej klasyki, dubu i hip hopu.

Dade wydał cztery albumy pod nazwą Future Pilot w różnych wytwórniach płytowych, w tym Geographic Stephena Pastela i ostatnio Creeping Bent. Projekt Future Pilot jest szczególnie ceniony ze względu na szeroki zakres współpracowników i gościnny wkład postaci tak różnych, jak kompozytor Philip Glass, pisarz Alasdair Gray, Thurston Moore, Kim Gordon z Sonic Youth, Karine Polwart, Can's Damo Suzuki i członkowie indie Glasgow sceny, w tym Stuart Murdoch i Teenage Fanclub.

Wcześniej pracował jako instruktor jazdy, a obecnie jest producentem dla BBC Radio 3 po ukończeniu programu E Force BBC Scotland, którego celem jest zachęcanie do większej różnorodności w BBC. Jest żonaty, ma dwoje dzieci i mieszka na przedmieściach Glasgow w Bearsden ze swoją młodą rodziną.

W latach 2006-2012 Dade był członkiem ponadgatunkowego kolektywu The Burns Unit wraz z innymi, w tym Emmą Pollock, Chrisem Diffordem, Kingiem Creosote i Karine Polwart. Supergrupa wydała swój debiutancki album w 2009 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beat Of A Drum	Future Pilot AKA	05.2001	145[1]	-	Geographic GEOG7CD	[written by Sushil K. Dade][produced by Sushil K. Dade]

Futureheads

The FUTUREHEADS, grupa brytyjska. Powstała w listopadzie 2000 w Sunderland. Nazwę wzięła z piosenki Hi To Death In The Future Head zespołu Flaming Lips. Pierwszy skład: Barry Hyde - voc, g, Jaff (właśc. David Craig) - voc, b i Pete Brewis - voc, dr. Niebawem dołączył Ross Miliard -voc, g. A w czerwcu 2002 Brewisa, który zdecydował się skoncentrować na swoim drugim zespole, The Electronic Eve Machine, zastąpił Dave Hyde - voc, dr, brat Barry'ego.

Formacja zadebiutowała przed publicznością w grudniu 2000 w Ashbrooke Cricket Club w rodzinnym Sunderland. Ale dopiero w 2002 wydała pierwsze amatorskie nagrania, m.in. Park Inn, Tearing Holes, Le Carage i Carnival Kids, na niskonakładowej kasecie demo "1 2 3 Nul". W lipcu tego roku odbyła wspólną klubową trasę z zaprzyjaźnionym zespołem Milky Wimpshake z Newcastle po Niemczech i Holandii. W tym samym miesiącu dorobiła się czwórki "Nul Book Standard" z uworami Park Inn, Robot, Stupid And Shallow I My Rules, wydanej w mikroskopijnym nakładzie przez lokalną firmę Project Cosmonaut. A znane już z taśmy demo nagranie Le Garage chciała udostępnić na wspólny singel z This Ain't Vegas, ale płytka nie ukazała się.

We wrześniu pojechała do Londynu na pierwszą sesję radiową - na zaproszenie Johna Kennedy'ego z rozgłośni XFM. I niebawem zwróciła na siebie uwagę londyńskiej niezależnej wytwórni Fantastic Plastic (mającej w swojej stajni takie zespoły, jak Ikara Colt i The Beatings). Dla niej nagrała dwie doskonale przyjęte płyty: czwórkę "123 Nul" (z Carnival Kids i Ticket oraz przeróbkami Picture Of Dorian Grey TV Personalities i Cabaret Johna Kandera i Freda Ebba z filmu Kabaret Boba Fosse'a), wydaną w marcu 2003, i singel First Day /Balsch/Piece Of Crap, wydany w lipcu tego roku.

Następnym krokiem było nagranie albumu, zatytułowanego po prostu "The Futureheads", zawierającego zarówno nowe wersje utworów znanych już z singli, jak i premierowy materiał. Obowiązki producenta grupa powierzyła Andy'emu Gillowi, muzykowi znanemu z Gang Of Four, ale nie była w pełni zadowolona z wyniku i część kompozycji zarejestrowała ponownie z Paulem Epworthem z Lomax na jego miejsce. Dzieło ukazało się we wrześniu 2004 nakładem firmy 679 Recordings.

Promowały je single: Decent Days And Nights/Appreciate The Effort z maja 2004 i Meantime/Spoilt For Choice z października tego roku oraz ogromnie popularny Hounds Of Love (piosenka Kate Bush)/Man Made(A Mistake) z lutego 2005. Kompozycje The Futureheads, jak Le Garage, Robot, A To B, Meantime, He Knows, Carnival Kids, Alms, Danger Of The Water czy The City Is Here For You To Use, były wypadkową fascynacji poszczególnych członków, i choć najbardziej oczywiste wydawały się w nich wpływy nowofalowego grania XTC, Wire, Gang Of Four czy Devo z domieszką stylów innych przedstawicieli rockowego zgiełku, od Pixies po Fugazi, uważny słuchacz doszukać się w nich mógł również inspiracji twórczością artystów tak odległych od wymienionych, jak Queen i Yes z jednej strony czy Terry Riley i Philip Glass z drugiej.

Wynikiem była muzyka nie poddająca się łatwej klasyfikacji: minimalistyczna, ale jednocześnie wyrafinowana - wielogłosowa, nie stroniąca od dysonansów, polirytmiczna; ujmująca aurą spontaniczności, ale zarazem całkowicie pozbawiona elementu przypadku; porywająca punkowym atakiem gitar, ale zwłaszcza w warstwie wokalnej bliska dokonań art rocka; nagrana niemal na żywo w studiu, ale zachwycająca starannością wykonania. A o klasie formacji świadczyła też jedyna przeróbka w zestawie, zaskakująca - Hounds Of Love Kate Bush, całkowicie odmieniona, pełna rockowego zgiełku i pędu, a jednak zachowująca wiele z ducha pierwowzoru. Promując album, grupa grała nie tylko w kraju i na kontynencie europejskim, ale też po raz pierwszy dotarła do Stanów i Kanady (we wrześniu 2004 u boku zespołu Franz Ferdinand, a w późniejszych miesiącach kilkakrotnie w roli głównej gwiazdy) oraz Japonii i Australii (w lipcu 2005).

Dyskografię uzupełniają m.in. pojedyncze nagrania na składankach, np. wczesna wersja A To B na "Twice The Town Youll Ever Be" (Drowned In Sound, 2004) i koncertowa wersja Piece Of Crap na "Tsunami Relief" (Urban Ourfit-ters, 2005).

Single
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
First Day / Balsch / Piece Of Crap	Futureheads	08.2003	58[2]	-	Fantastic Plastic FPS 036	[written by Futureheads][produced by Andy Gill]
Decent Days & Nights	Futureheads	08.2004	26[3]	-	679/Locked On 679L080	[written by David "Jaff" Craig, Barry Hyde, Dave Hyde, Ross Millard][produced by Paul Epworth]
Meantime	Futureheads	10.2004	49[2]	-	679/Locked On 679L088	[produced by Paul Epworth]
Hounds Of Love/Man Made	Futureheads	03.2005	8[46]	-	679/Locked On 679L099	[silver-UK][written by Kate Bush][produced by Paul Epworth]
Decent Days And Nights / Appreciate The Effort	Futureheads	05.2005	26[9]	-	679/Locked On 679L104	[written by Futureheads][produced by Paul Epworth]
Area EP	Futureheads	12.2005	18[10]	-	679/Locked On 679L117	[written by Futureheads][produced by Futureheads]
Skip To The End	Futureheads	05.2006	24[7]	-	679/Locked On 679L128X	[written by David "Jaff" Craig, Barry Hyde, Dave Hyde, Ross Millard][produced by Ben Hillier]
Worry About It Later	Futureheads	08.2006	52[3]	-	679/Locked On 679L137X	[written by Futureheads][produced by Ben Hillier]
The Beginning of the Twist	Futureheads	03.2008	20[7]	-	Nul Recordings NUL 01CD	[written by David "Jaff" Craig, Barry Hyde, Dave Hyde, Ross Millard][produced by Youth]
Radio Heart	Futureheads	05.2008	65[1]	-	Nul Recordings NUL02CD	[written by David "Jaff" Craig, Barry Hyde, Dave Hyde, Ross Millard][produced by Youth]
Heartbeat Song	Futureheads	04.2010	34[3]	-	Nul Recordings NUL08VS	[written by David "Jaff" Craig, Barry Hyde, Dave Hyde, Ross Millard][produced by Youth]

Albumy
Tytu³	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Futureheads	Futureheads	07.2004	11[33]	-	679/Locked On 679L074T	[gold-UK][written by Futureheads][produced by Paul Epworth,Andy Gill]
News and Tributes	Futureheads	06.2006	12[4]	-	679/Locked On 2564633521	[produced by Ben Hillier ]
This Is Not the World	Futureheads	06.2008	17[2]	-	Nul Recordings NUL03CD	[produced by Youth]
The Chaos	Futureheads	05.2010	48[1]	-	Nul Recordings NUL07CD	[produced by The Futureheads, Youth]
Rant	Futureheads	04.2012	125	-	Nul Recordings NUL09CD	[produced by Dave Curle]
Powers	Futureheads	09.2019	53[1]	-	Nul Recordings PWRSCD	-

Fuzz Townshend

John Richard Keith „Fuzz” Townshend (ur. 31 lipca 1964r) jest brytyjskim perkusistą, prezenterem telewizyjnym Car SOS National Geographic Channel (wyświetlanym również na Channel 4/More4), dziennikarzem motoryzacyjnym Classic Car Weekly, byłym redaktorem technicznym Practical Classics i mechanikiem. Jest także honorowym prezesem Triumph Sports Six Club. Miał również udaną karierę muzyczną solową od 1996 do 2002 roku.

Włosy Townshenda afro były wyjątkowe w jego gimnazjum, więc w wieku siedmiu lat jego koledzy ze szkoły przemianowali go na Fuzz. Jego matka wygrała Vauxhall Chevette w ogólnokrajowym konkursie prasowym, gdy miał dziesięć lat; nigdy nie nauczyła się prowadzić, zamiast tego zdecydowała się odebrać nagrodę w gotówce i wydała ją na zakup zestawu perkusyjnego dla syna. Po lekcjach u lokalnego muzyka jazzowego Ala Reeda, Townshend zadebiutował na scenie w marcu 1977 roku, mając zaledwie 12 lat. Pod koniec lat 70-tych Townshend ukończył grę w klubach z zespołami uniwersyteckimi. Townshend rozpoczął praktykę w lokalnej firmie autobusowej, West Midlands Passenger Transport Executive, pracując nad autobusami w warsztacie PTE w Dudley. Podczas swojego pobytu w Dudley nagrał swoje pierwsze dwie sesje Johna Peela dla BBC Radio 1 i wydał swój pierwszy singiel, który trafił na niezależne listy przebojów NME. Townshend dołączył do byłego wokalisty Beat, Ranking Rogera i jego zespołu General Public, który później koncertował w USA pod przykrywką „Ranking Roger”. Lokalny zespół indie Pop Will Eat Itself zauważył go grającego na perkusji z lokalnymi zespołami i poprosił go o dołączenie. Townshend spędził następne cztery i pół roku grając na perkusji dla zespołu, w tym czasie odnosili sukcesy zarówno na brytyjskich listach przebojów singli, jak i albumów oraz koncertowali w Ameryce Północnej z Nine Inch Nails. Townshend zaczął grać na perkusji dla zespołu muzyki tanecznej, Bentley Rhythm Ace. Jego pierwsze solowe wydawnictwo, „Hello Darlin”, zostało wydane w 1996 roku, a ostatecznie podpisał kontrakt z Echo Records w lipcu 1997 roku. Płyta znalazła się na 51 miejscu w Wielkiej Brytanii. Jednak teraz był w stanie nagrać swój pierwszy solowy album, Far In, który został ostatecznie wydany w Wielkiej Brytanii w 1999 roku i Stanach Zjednoczonych w 2001 roku, przy czym ten ostatni ukazał się w Stinky Records, kierowanej przez szefową prawniczkę MTV/VH1 Sabrinę Silverberg.

Jego drugi, zatytułowany Fuzz Townshend album ukazał się w 2002 roku. Townshend został wykładowcą w niepełnym wymiarze godzin w 2004 roku, prowadząc wykłady z praktyki muzycznej i technologii muzycznych, iw tym czasie jego stary zespół PWEI postanowił się zreformować. Townshend ostatnio również grał na perkusji dla The Wonder Stuff, a obecnie gra na perkusji dla The Beat (znanego w USA jako The English Beat).

Pierwszą pracą Townshenda w dziennikarstwie była praca dla Practical Classics,zostając później redaktorem technicznym do marca 2011 roku, kiedy zdecydował się zostać freelancerem, a także założyć nową firmę zajmującą się renowacją klasycznych samochodów, Westgate Classics. W 2014 roku Townshend założył Classic Friendly Ltd, sieć warsztatów przyjaznych klasycznym samochodom, oferującą kompleksowe inspekcje bezpieczeństwa klasycznych samochodów zwolnionych z testów MoT, a także ustandaryzowane reżimy serwisowe. Niedługo rozpocznie również program kontroli samochodów sprzedawanych na aukcjach i aukcjach internetowych pod tym samym parasolem CFL. W kwietniu 2019 r. wiadomość opublikowana na stronie na Facebooku Classic Friendly Ltd potwierdziła, że Townshend zrezygnował z działalności około rok wcześniej i że „nie ma dalszych kontaktów ani wpływu na jej kierunek lub handel”. Latem 2016 roku Fuzz opuścił Westgate Classics, aby założyć To-Ta Classics Ltd., w Oldbury, West Midlands.

Firma zajmująca się produkcją telewizyjną zaprosiła Townshenda do przeprowadzenia przesłuchania próbnego do nowego programu Car SOS, który odbył się w jego garażu. Dostał stanowisko, a jego firmy miały być miejscem, w którym odbywał się pokaz. Car SOS jest emitowany na National Geographic Channel (z powtórkami na Channel 4/More4) w Wielkiej Brytanii, a w 2018 roku zdobył nagrodę National Reality TV Award za „Najbardziej inspirujący program”. Townshend jest również zagorzałym zwolennikiem „Classic Aware” , nowej kampanii promującej znaczenie prawidłowego sprawdzania swojego klasycznego pojazdu: w świetle nowego ustawodawstwa znoszącego wymogi motogodzin dla klasycznych pojazdów wyprodukowanych przed 1960 r. Mieszka w Bishop's Castle w Shropshire i regularnie pojawia się w magazynie Practical Classics oraz Classic Car Weekly.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hello Darlin'	Fuzz Townshend	09.1997	51[2]	-	Echo ECSCD 46	[written by Fuzz Townshend]
Smash It	Fuzz Townshend	04.1998	82[1]	-	Echo ECSCD 47	[written by Fuzz Townshend, Keith Roberts]
Tasty Big Ed	Fuzz Townshend	07.1998	93[1]	-	Echo ECSCD 53	[written by Fuzz Townshend][produced by Fuzz Townshend]
Get Yerself	Fuzz Townshend	11.1998	156[1]	-	Echo ECSCD 68	[written by Fuzz Townshend][produced by Fuzz Townshend]
Bus	Fuzz Townshend feat. Noel	06.1999	194[1]	-	Fruition FRUIT 4	[written by Fuzz Townshend][produced by Fuzz Townshend]

Aurelio Fierro

Aurelio Fierro (ur. 13 września 1923r -zm. 11 marca 2005r) był odnoszącym sukcesy włoskim aktorem i piosenkarzem, który specjalizował się w pieśniach w dialekcie neapolitańskim. Urodził się w Montelli, w prowincji Avellino we Włoszech. Jego kariera wokalna rozpoczęła się w 1951 roku, po tym jak zajął pierwsze miejsce w konkursie wokalnym. Podpisał kontrakt z wytwórnią Durium Records na nagranie piosenek w języku włoskim i Napulitano. W następnym roku z piosenką „Rose, poveri rrose!” zajął pierwsze miejsce na festiwalu muzycznym Castellammare di Stabia i postanowił zostać profesjonalnym piosenkarzem.

Jego pierwszym wielkim hitem był utwór „Scapricciatiello” Pacifico Vento i Ferdinando Albano w 1954 roku. W 1957 jego piosenka „Lazzarella” (napisana przez Domenico Modugno i Riccardo Pazzaglia) odniosła sukces na festiwalu piosenki w Neapolu (Festival d'a Canzone Napulitana), a następnie w filmie o tej samej nazwie (w reżyserii Carlo Ludovico Bragaglia), w którym wystąpił , był również wielkim sukcesem publiczności.

W kolejnych latach sześciokrotnie brał udział w festiwalu piosenki w San Remo i koncertował na całym świecie, co przyczyniło się do jego sukcesu za granicą w Stanach Zjednoczonych, Ameryce Południowej i Japonii. Był wokalistą zwycięskiej piosenki na festiwalu piosenki w Neapolu w 1961, 1965 i 1969. Jego najbardziej znane piosenki to prawdopodobnie „Guaglione”, nagrane w 1956 roku, oraz „A pizza” (Alberto Testa i Bruno Martelli), z festiwalu piosenki w Neapolu w 1966 roku.

Otworzył w Neapolu restaurację A canzuncella, w której przyjmował klientów. Studiował język neapolitański (Napulitano), wydał gramatykę (Grammatica della lingua napoletana) oraz książkę o legendach neapolitańskich (Fiabe e leggende napoletane). Zmarł po udarze w szpitalu Cardarelli w Neapolu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Avevamo la stessa età /Io sono il vento	Aurelio Fierro	.1959	-	-	-	-	-	-	-	13	Durium Ld A 6472	[written by Marino Marini,Diego Calcagno]
Cerasella	Aurelio Fierro	.1959	-	-	-	-	-	-	-	20	Durium Ld A EP A 3167	[written by Eros Sciorilli,Enzo Bonagura]
Lì per lì	Aurelio Fierro	.1959	-	-	-	-	-	-	-	10	Durium 3144	[written by Luciano Beretta,Viezzoli]
Accussi'/Ammore celeste	Aurelio Fierro	.1959	-	-	-	-	-	-	-	20	Durium Ld A 6572	[written by Mario Ruccione]
Nuvole	Aurelio Fierro	.1960	-	-	-	-	-	-	-	28	Durium	[written by Spizzica,G \ Cimmino,P - Porcaro]
Uè uè, che femmena/Sti 'mmane...	Aurelio Fierro	.1960	-	-	-	-	-	-	-	9	Durium Ld A 6822	[written by Nisa,Ugo Calise]
Carolina, dai	Aurelio Fierro	.1961	-	-	-	-	-	-	-	34	Durium	[written by Mario Panzeri \ Daniele Pace - Umberto Di Caprio]
Tu si 'a malincunia/Pi-Rikì-Kukè	Aurelio Fierro	.1961	-	-	-	-	-	-	-	17	Durium Ld A 7075	[written by Aurelio Fierro]
Tutta 'a famiglia/ 'O cunfessore	Aurelio Fierro	.1961	-	-	-	-	-	-	-	16	Durium Ld A 7076	[written by Gigi Pisano, Eduardo Alfieri]
Lui andava a cavallo/Cipria di sole	Aurelio Fierro	.1962	-	-	-	-	-	-	-	A:29;B:60	Durium Ld A 7144	[written by Nisa,Nino Ravasini]
Serenata malandrina/Pulecenella twist	Aurelio Fierro	.1962	-	-	-	-	-	-	-	35	Durium Ld A 7204	[written by Umberto Martucci,Salvatore Mazzocco]
Mo (me ne vaco a Pusilleco)/Canzona profumata (Bella...bel)	Aurelio Fierro	.1964	-	-	-	-	-	-	-	52	King AFK 56030	[written by Alberto Testa,Eros Sciorilli]
'A pizza/'Na guagliona ye' ye'	Aurelio Fierro	.1966	-	-	-	-	-	-	-	78	King AFK 56053	[written by Testa,A - Martelli]

środa, 10 sierpnia 2022

Full Blooded

Full Blooded (znany również jako Da Hound) to amerykański raper, który pod koniec lat 90-tych podpisał kontrakt z wytwórnią Master P's No Limit Records. Full Blooded zadebiutował w 1998 roku na debiutanckim albumie C-Murder Life or Death piosenką „On The Run” oraz utworem „Ghetto Ties”.

Nadal występował gościnnie na kilku albumach No Limit, zanim 1 grudnia 1998 wydał swój debiutancki album Memorial Day.W przeciwieństwie do większości albumów No Limit, Memorial Day był komercyjnym rozczarowaniem, osiągając dopiero 112. miejsce na liście Billboard 200. Niedługo potem Full Blooded opuścił No Limit i wydał swój drugi album, Untamed w 2001 roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Memorial Day	Full Blooded	12.1998	-	112[1]	No Limit 50 027	[produced by Beats By the Pound]

Richie Furay

Richie FURAY (właśc. Paul Richard Furay;ur. 9.05.1944r, Dayton, Ohio, Stany Zjednoczone) - voc, g; kompozytor, autor tekstów. Dorastał w Yellow Springs w stanie Ohio, gdzie jego rodzice prowadzili sklep Furay's Drugstore. Zafascynowany muzyką country, od siódmego roku życia uczył się grać na gitarze. W 1963, podczas nauki w Otterbein College w Westerville, Ohio, utworzył własną grupę folkową The Monks, wzorowaną na The Kingston Trio i Peter, Paul And Mary. Rok później zaprezentował się z. nią w klubach nowojorskiej dzielnicy Greenwich Village. Wykonywał z nią znane ballady ludowe, ale też pierwsze własne piosenki, np. The Ballad Of Johnny Collins i Hear Our Songs.

Latem tego roku trafił wraz z kolegami z The Monks oraz m.in. ze Stephenem Stilisem do nowo utworzonego zespołu, nazwanego najpierw America Sings, a później Au Go-Go Singers. Z nim nagrał pierwszą płytę - „They Call Us Au Go-Go Singers" (Roulette, 1964) w stylu The New Christy Minstrels. Po jej rozwiązaniu w 1965 rozpoczął studia aktorskie, ale zaraz je przerwał. Wyjechał do East Hartford w stanie Connecticut i zatrudnił się w zakładach lotniczych Pratt And Whitney Aircraft, ale gdy usłyszał The Byrds, rzucił pracę i wrócił do muzykowania. Pojawił się w Los Angeles i znowu połączył siły ze Stillsem. Kilka miesięcy próbował bez powodzenia utworzyć z nim nowy zespół. Dopiero w kwietniu 1966, gdy obaj spotkali przypadkiem dwóch zaprzyjaźnionych muzyków z Kanady, Neila Younga i Bruce'a Palmera, założyli z nimi grupę Buffalo Springfield, jedną z najbardziej cenionych w tamtych latach, przecierającą własne ścieżki w świecie folk rocka i country rocka. Nagrał z nią trzy albumy, m.in. „Buffalo Springfield Again" (Atco, 1967), uważany za jedno z arcydzieł lat sześćdziesiątych. Po jej rozwiązaniu stanął w 1968 na czele podobnego zespołu Poco. Odszedł z niego w 1973r i założył The Souther-Hillman-Furay Band. W 1996 na krótko wrócił do Poco.

W 1976r zadebiutował jako solista countryrockową płytą „I've Got A Reason", nagraną przy współudziale m.in. Steve'a Croppera - g, Ala Perkinsa - g, Dona Barnera - bnjo, Michaela Omartiana - k, perc, voc, Jaya Truaxa - b i Johna Mehlera - dr, zawierającą m.in. własne piosenki We'll See, I've Got A Reason, You're The One I Love i Still Rolling Stones. W latach osiemdziesiątych zwrócił się ku religii i został kapłanem w utworzonym przez siebie kościele Calvary Chapel of Boulder w stanie Kolorado.

Od tej pory nagrał kilka albumów z muzyką religijną, nadal mocno przesyconą duchem country. Wyróżniał się zwłaszcza pierwszy, „Dance A Little Light" z 1978r, przygotowany przy pomocy wielu sław, jak Jim Messina - g, Timothy B. Schmit - voc, Chris Hillman - voc i David Cassidy - voc, zawierający takie piosenki, jak Stand Your Ground, Bittersweet Love i Yesterday's Gone. Nieco rozczarowywał łagodniejszy, bardziej stonowany „I Still Have Dreams" z 1979r, chociaż w jego powstaniu również wzięło udział wiele znakomitości, m.in. Schmit, Waddy Wachtel -g, Leland Sklar- b, Russ Kunkel - dr i Randy Meisner - voc. A w programie nie zabrakło udanych piosenek, jak Come On, Headin' South i Oooh Child. Najsłabszy, jednoznacznie religijny „Seasons Of Change" z 1981r zawierał m.in. My Lord Oh My God, Home To My Lord i Through It All. Nie zachwycił również „In My Father's House" z 1997r. W składzie zespołu akompaniującego zabrakło gwiazd country rocka; zastąpili je m.in. Chris Leuzinger - g, Michael Rhodes - b i Dennis Holt - dr, a repertuar zdominiowały piosenki irytujące kaznodziejskim tonem, np. In My Father's House, Wake Up My Soul, We Have Come To Worship You, Give Thanks To The Lord i I Will Bless The Name Of The Lord. Powrotem do dawnej formy okazał się natomiast „I Am Sure" z 2005r, przygotowany przy pomocy przyjaciół sprzed lat, jak Messina i Hillman, zawierający znowu całkiem efektowne ballady country rockowe i bluegrassowe o religijnym przesłaniu, np. Jesus Eternal King, Most High i City Of God.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Magic Moment/Bittersweet Love	Richie Furay	06.1978	-	101[5]	Elektra 45 487	[written by Doc Pomus/Mort Shuman][produced by Jim Mason]
I Still Have Dreams/Headin' South	Richie Furay	10.1979	-	39[11]	Asylum 46 534	[written by Billy Batstone][produced by Val Garay]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I've Got a Reason	Richie Furay	08.1976	-	130[8]	Asylum 1067	[produced by Michael Omartian, Bill Schnee]

Further Seems Forever

Further Seems Forever to alternatywny zespół rockowo-emo z Florydy, założony w 1998 roku. Zespół ogłosił swoje rozwiązanie w 2006 roku. Od sierpnia 2010 odbywa się zjazd w oryginalnej obsadzie.

Grupa została założona w Pompano Beach w 1998 roku przez członków niedawno zlikwidowanego chrześcijańskiego zespołu hardcore'owego Strongarm. Chris Carrabba, który wcześniej działał w zespole The Vacant Andys, został wprowadzony jako wokalista. Pierwsze wydawnictwa zespołu były wkładem samplera do kompilacji Deep Elm Emo Diaries IV z 1999 roku oraz EP From the 27th State, która została wydana przez Takehold Records .

W 2001 roku The Moon is Down był pierwszym albumem wydanym przez Tooth & Nail, podobnie jak dwaj następcy. W tym samym roku wokalista Carrabba opuścił zespół, aby skoncentrować się na swoim zespole Dashboard Confessional, który założył jako solowy projekt. Zastąpił go Jason Gleason; gitarzysta Nick Dominguez również musiał zostać zastąpiony, a Derick Cordoba dołączył za niego do zespołu. W tej obsadzie album How to Start a Fire został nagrany w 2003 roku, z którym grupa osiągnęła 133 miejsce na amerykańskiej liście przebojów.

W następnym roku zespół pokłócił się podczas nagrywania trzeciego albumu, Gleason, został zastąpiony przez Jona Buncha z Sense Field. Dzięki temu płyta została ostatecznie nagrana, dzieło zatytułowane Hide Nothing zdołało ulokować się podobnie jak poprzednik na amerykańskich listach przebojów, gdzie dotarło na 122 miejsce. 17 czerwca 2006 roku zespół zagrał na razie swój ostatni koncert w Atlancie.

24 sierpnia 2011 roku zespół ogłosił za pośrednictwem wideo, że ponowne połączenie z oryginalnym składem planowane jest na 2011 rok. Pierwszy koncert odbył się na belgijskim festiwalu GROEZROCK, gdzie wystąpił również Dashboard Confessional. W 2012 roku zespół wydał swój czwarty album, Penny Black, za pośrednictwem Rise Records.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
How to Start a Fire	Further Seems Forever	03.2003	-	133[2]	Tooth & Nail 39 418	[produced by James Paul Wisner, Further Seems Forever]
Hide Nothing	Further Seems Forever	09.2004	-	122[1]	Tooth & Nail 97 788	[produced by James Paul Wisner]
Penny Black	Further Seems Forever	10.2012	-	62	Rise 178	[produced by Chris Carrabba, Mike Fanuele, Jonathan Michael Clark]

wtorek, 9 sierpnia 2022

Future Prophecies

Future Prophecies to Richard Animashaun Thomas i Tony Anthun. Wydali swój album „Warlords Rising” w Subtitles Music & Beatservice Records . Wydawali także muzykę w różnych wytwórniach, takich jak Breakbeat Kaos, Moving Shadow, Ganja Records, Renegade Hardware, Certificate 18 i Outbreak Recordings, a także współpracowali z artystami, od Mike'a Pattona, Camo & Krooked, Teebee, Erb n Dub i Jamelia po norweskie. tantiemy jazzowe Nils Petter Molvær i Bugge Wesseltoft.

Występowali jako live act składający się z muzyków, DJ-ów, a czasem także dodawali smaku Mc's, czego kulminacją było nowe brzmienie przełamujące tradycyjne muzyczne bariery. Ich rozległa wiedza wywodzi się z wytrwałej pracy jako klubowi DJ-e i muzycy jazzowi w Norwegii, reszcie Europy i Stanach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Thunder & Lightning / Deceived	Future Prophecies	02.2005	156[1]	-	Under Construction UC001	[written by Future Prophecies][produced by Future Prophecies]

Futureshock

Zagorzali remikserzy pośród ruchliwej sceny tanecznej w Anglii, Futureshock dołączył do najbardziej szanowanej wytwórni tanecznej w kraju, Junior Boys Own, z której pochodzi Underworld i Chemical Brothers. Zespół, założony przez rodowitych mieszkańców Birmingham, Alexa Teppera i Phila Dockerty'ego, początkowo podniósł swoją rangę dzięki remiksom Moby i Chemical Brothers, a także współtworzeniu z Underworld singla „Question (Why Why Why)".

Wytwórnia Teppera i Dockerty'ego Fuju zaczęła wydawać materiał Futureshock w 2000 roku, kierowany przez „Sparc”, który pojawiał się w setach dziesiątek DJ-ów, w tym Carla Coxa i Nicka Warrena. Pierwsza pełnometrażowa płyta duetu, Phantom Theory, ukazała się w Junior w marcu 2003 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Sparc	Futureshock	11.2000	93[1]	-	Fuju Fuju 001	[written by Alex Tepper, Phil Dockerty][produced by Futureshock]
The Question	Futureshock	03.2001	95[1]	-	Fuju Fuju 003	[written by Tepper, Emerson, Hyde, Dockerty, Smith][produced by Futureshock]
Frequency	Futureshock	09.2002	112[2]	-	Fuju Fuju 009	[written by Alex Tepper, Phil Dockerty][produced by Futureshock]
On My Mind	Futureshock feat. Ben Onono	03.2003	51[2]	-	Parlophone CDR 6595	[written by Tepper, Onono, Dockerty, Da Silva][produced by Futureshock]
Pride's Paranoia	Futureshock	08.2003	60[2]	-	Parlophone CDR 6616	[written by Alex Tepper, Phil Dockerty,Sean Daley][produced by Alex Tepper, Phil Dockerty]
Late At Night	Futureshock	11.2003	73[1]	-	Parlophone CDR 6617	[written by Alex Tepper, Phil Dockerty][produced by Alex Tepper, Phil Dockerty]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Phantom Theory	Futureshock	03.2003	-	172[1]	Parlophone 7243 5 43116 1 1	[produced by Alex Tepper, Phil Dockerty]

Futures

Futures, jedna z najlepszych grup w Filadelfii, tworzyła dobrą muzykę, ale Lady Luck odmówiła wykorzystania jej magii. Frank Washington, Kenny Crew, James King, John King i Henry McGilberry naśladowali Temptations. Amjo Records wydała ichj pierwszy singiel w 1970 roku, „Breaking Up”/„Our Thing”. Avalanche Records wznowiło singiel Amjo w następnym roku. Następny singiel, „Love Is Here”, ukazał się w wytwórni Kenny Gamble i Leona Huffa Gamble. To była urocza piosenka Gamble and Huff z palącym falsetem, głębokim basem McGilberry i harmonijnymi harmoniami, które pojawiały się tylko w kilku miastach; The Dramatics nagrali gorszą wersję na swoim albumie 10 1/2. The Futures wykonali ruch w karierze, gdy Gamble Records zakończyło podpisaniem kontraktu z Buddah Records i zaprzepaszczeniem złotej okazji z Philadelphia International Records.

Ich pierwsze wydawnictwo w Buddah, "(That's) The Way of a Woman in Love"/ "Grade A Woman", w styczniu 1974 roku ukazało się w ogłuszającej ciszy. Drugi singiel, „No One Could Compare”/ „You Better Be Careful”, również nie został zarejestrowany. Gdy tarzali się w mroku, O'Jays i Harold Melvin & the Bluenotes rozkwitli w Philadelphia International, a Spinners and the Stylistics czerpali korzyści ze swoich produkcji. Buddah wydał trzeci singiel Futures, „Castles”, w czerwcu 1975 roku, który kontynuował serię flopów. Wydali pierwszy album , Castles in the Sky, w 1975 roku, który nie zawierał dwóch pierwszych singli, a jego promocja prawie nie istniała. Barbara Mason napisała swój ostatni singiel w Buddah, „We Got Love”, co spowodowało słabo promowaną trasę z First Lady of Soul z Philly. Ponownie połączyli się z Gamble and Huff w 1978 roku w Philadelphia International Records, ale czasy świetności firmy dobiegły końca. Pierwsze wydawnictwo, „Part Time Party Time Man”, energiczne dance ze wspaniałym wokalem, nigdy nie był wysoko na listach przebojów, ale był ich najbardziej udanym singlem. Jego wspaniały następca, „Ain't No Time for Nothing”, został zastąpiony trzema kolejnymi singlami, w tym „Mr. Bojangles”. Philadelphia International wydała dwa albumy Futures: Past Present & the Futures oraz Greetings of Peace. Warped Records wydał ostatnie nagrania Futures w 1982 roku: "Let's Get to It" /"Young & Tender" i "Angel in Disguise"/"Betcha Come Back". McGilberry dołączył do Temptations w 1996 roku, zastępując Raya Daviesa, który zastąpił Melvina Franklina.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Love Is Here / Stay With Me	Futures	01.1973	-	-	Gamble 2502	[written by K. Gamble, L. Huff][produced by K. Gamble, L. Huff][47[3].R&B Chart]
We Got Each Other / Make It Last	Barbara Mason & The Futures	10.1975	-	-	Buddah 481	[written by Akiens, Bishop, Bellman, Turner, Drayton][produced by Akiens, Bishop, Bellman, Turner, Drayton][A:38[11].R&B Chart][B:35[3].R&B Chart]
Party Time Man / You Got It (The Love That I Need)	Futures	01.1979	-	-	Philadelphia Int. 3661	[written by S. Marshall, T. Wortham][produced by Sherman Marshall][94[2].R&B Chart]
Silhouettes	Futures	01.1981	-	-	Philadelphia Int. 3119	[written by B. Crewe][79[5].R&B Chart]

Eden's Crush

Eden's Crush to amerykańska grupa dziewcząt, która powstała w amerykańskim serialu telewizyjnym Popstars, który był emitowany w nieistniejącym już WB. Grupa powstała pod koniec 2000 roku i wydała hitową piosenkę „Get Over Yourself” w 2001 roku, po finale programu. W skład grupy wchodzili Ana Maria Lombo, Ivette Sosa, Maile Misajon, Nicole Scherzinger i Rosanna Tavarez.

Pod koniec 2000 roku setki dziewcząt rywalizowało o tytuł gwiazd popu w serialu telewizyjnym Popstars, wyprodukowanym przez Davida Fostera. Grupa została zawężona do pięciu finalistów, Ivette Sosa, Maile Misajon, Ana Maria Lombo, Nicole Scherzinger i Rosanna Tavarez, w kilku odcinkach w prime time. Warner Bros./Sire Records podpisały z grupą kontrakt nagraniowy, zanim zespół został nazwany lub sfinalizował swoje członkostwo, ze względu na godziny ekspozycji w telewizji sieciowej, które grupa otrzymała. Debiutancki singiel grupy, „Get Over Yourself” znalazł się na szczycie kanadyjskiej listy przebojów singli i zajął 8 miejsce na liście Billboard Hot 100.

„Love This Way” został później wydany jako singiel promocyjny. Ich album Popstars uzyskał status złotej płyty i osiągnął szóstą pozycję na liście Billboard 200 albumów. Gościnnie wystąpił jako oni w jednym z odcinków programu telewizyjnego Sabrina, nastoletnia czarownica. W 2001 roku zagrały jako support podczas niektórych koncertów na trasie *NSYNC Pop Odyssey Tour i DreamChaser Tour Jessiki Simpson. Pod koniec 2002 roku ich wytwórnia płytowa London-Sire Records upadła, a grupa się rozpadła. Scherzinger odniósł później większy sukces z The Pussycat Dolls.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Get Over Yourself	Eden's Crush	03.2001	-	8[14]	143/London 35 063	[gold-US][written by Matthew Gerrard, John Keller, Michele Vice-Maslin ,Connie Blue Puche][produced by Matthew Gerrard]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Popstars	Eden's Crush	05.2001	-	6[13]	143 Records 31164	[gold-US][produced by David Foster]

poniedziałek, 8 sierpnia 2022

Futuristic

Zachary Lewis Beck (ur. 2 czerwca 1991r), znany zawodowo jako Futuristic, to amerykański raper, piosenkarz i autor tekstów. Urodził się w Bloomington w stanie Illinois, a obecnie mieszka w Tempe w Arizonie . Futuristic zyskał uznanie po wydaniu swojego albumu The Rise wraz z singlem „The Greatest” w 2015 roku.

Zachary Lewis Beck urodził się w Bloomington w stanie Illinois 2 czerwca 1991 roku. Będąc jednym z ośmiorga dzieci, Beck zaczął rapować, gdy był w pierwszej klasie z braćmi na pokazie talentów. Kiedy był w piątej klasie, jego rodzice rozeszli się i przeniósł się z mamą do Danville w stanie Illinois . Później przeniósł się do Tempe w Arizonie i poszedł do McClintock High School . Beck zmagał się z depresją, gdy zmarła jego babcia, i wykorzystywał muzykę, aby się rozwijać.

We wrześniu 2010 roku Futuristic wydał swój pierwszy teledysk, który był remiksem piosenki J. Cole'a „ Who Dat ”. W lutym 2012 roku Futuristic wydał swój debiutancki album studyjny, Dream Big, który został uzupełniony w lutym 2013 roku jego drugim albumem studyjnym, Chasing Down a Dream . Album wspierał singiel: „Don't Mind If I Do” z wokalami Dizzy'ego Wrighta i Jarrena Bentona .
Futuristic później wydał swój trzeci album studyjny, Traveling Local 9 czerwca 2014 roku. Album był wspierany przez cztery single: „I Guess I'll Smoke” z wokalami Dizzy'ego Wrighta i Layzie Bone, „Dirty Chucks”, „ Plan A” z udziałem Jarrena Bentona i Chrisa Webby'ego oraz „In the Zone” z udziałem Collinsa, J Rob the Chief i Devvona Terrella. Singiel „No Way” został wydany 20 września 2014 roku i został wydany jako główny singiel jego czwartego albumu studyjnego.
2015–2016: The Rise, Coast 2 Coast i jak widać w Internecie

1 marca 2015 r. Futuristic ogłosił na swojej stronie internetowej swój czwarty album studyjny, The Rise, z datą wydania 12 maja. Futuristic wydał swój drugi singiel „The Greatest” 14 marca. Teledysk ukazał się cztery dni później i pokazuje Futuristica przebranego za kujonka rapującego dla ludzi ze swojej starej szkoły, McClintock High School. Piosenka i teledysk zyskały uznanie po tym, jak były promowane przez inny film przesłany tego samego dnia przez BigDawsTv zatytułowany „Nerd Raps Fast in Compton! ”. Album został wydany 12 maja 2015 roku i zadebiutował na 139 miejscu listy US Billboard 200 . Album zadebiutował również na listach przebojów Top R&B/Hip-Hop Albums i Rap Albums, zajmując odpowiednio 13. i 10. miejsce.

Futuristic później dodał wokale do piosenki „ Hold Each Other ”, z A Great Big World w lipcu 2015 roku, a teledysk został wydany we wrześniu. Piosenka znalazła się później na liście Billboard Hot 100 w USA pod numerem 99, stając się jego pierwszym wpisem na Hot 100. Piosenka znalazła się również na liście kanadkiej Hot 100 pod numerem 69.

13 grudnia 2015 roku firma Futuristic wydała remiks do piosenki „ Blasé ” z nowojorskim piosenkarzem i raperem Devvonem Terrellem . Później ogłosili, że wydadzą wspólny album zatytułowany „Coast 2 Coast”, a przed wydaniem albumu wydali różne remiksy do popularnych piosenek i nazwali je „12 Days of Christmas”. Album został wydany 25 grudnia 2015 roku i zadebiutował na 82 miejscu listy US Billboard 200.

26 sierpnia 2016 roku Futuristic wydał swój piąty album studyjny zatytułowany As Seen on the Internet . Album zawiera gościnne występy z Hopsin, Devvon Terrell, Karmin i Goody Grace i wszedł pod numerem 116 na US Billboard 200 . Po wydaniu albumu Futuristic wypuścił jedenaście teledysków, wszystkie wyreżyserowane przez Jakoba Owensa w celu promocji albumu.
W 2017 roku Futuristic później wydał różne single od lutego do listopada tego roku. . 25 grudnia 2017 roku Futuristic wydał swój szósty album studyjny zatytułowany Blessings . Album wspierały trzy single: „Epiphany” z wokalami z NF, „Get It Together” i „Talk” z wokalami Tech N9ne i Devvona Terrella.

14 lutego 2018 roku Futuristic wydał swoją trzecią EP-kę zatytułowaną Songs About Girls, która zawierała single „Wave” i „Forget That's It Over”. Później wydał kilka singli przez cały rok, w tym: „Nobody Else”, „My Own Zone” z Tech N9ne i Dizzym Wrightem i wiele innych.

12 lipca 2019 roku Futuristic wydał swój siódmy album studyjny zatytułowany I Am . Album został poparty czterema singlami: "That's That", "Top 10" z udziałem Gianniego i Kyle'a, "48 Hours" i "Up". Futuristic wydał później swój ósmy album studyjny, Zachary Lewis, 1 września, który zawierał singiel „Main Homie”.
1 stycznia 2020 r. Futuristic ogłosił na swoich kontach w mediach społecznościowych, że singiel „Sorry for Y'all” ukaże się 24 stycznia. Dziewiąty studyjny album Futuristic zatytułowany Still on the Rise został wydany 12 maja 2020 r., który jest kontynuacją jego albumu The Rise z 2015 roku . Album był wspierany przez siedem singli: „Sorry for Y'all”, „Wishawoods”, „Motion”, „Champion”, „Pull Up” z udziałem Kap G, „Like This” z Rittzem i „OG Now” z Chrisem Webbym .

24 września 2020 roku Futuristic wydał swój dziesiąty album studyjny zatytułowany Featuristic . Album wspierało sześć singli: „Cool AF”, z Jzac, „IOFWR”, z Justiną Valentine i Markiem Battlesem, „Skid Row”, z Ekoh i Jarren Benton, „Now or Never”, z Crypt, „Michael Jordan ”, z Gawne i „Come Home”, z 24hrs .

9 stycznia 2020 r. Futuristic ogłosił swoje zaręczyny z Paris Shantè Rodriguez, proponując jej r. Para później wyszła za mąż 13 października 2020 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hold Each Other	A Great Big World featuring Futuristic	10.2015	-	99[2]	Epic	[written by Dan Romer,Ian Axel,Chad Vaccarino,Zachary Beck][produced by Dan Romer,Mike Tuccillo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Rise	Futuristic	05.2015	-	139	self released	[produced by Futuristic,De-Capo Music Group,Go The Brave,Kato,Roc N Mayne,Samson,Tony Choc,Twigg,Tyler Rohn]
As Seen on the Internet	Futuristic	08.2016	-	116	We're The Future	[produced by Futuristic,Tyler Rohn,Cook Classics,Joey Castellani,Kato,King!,Lou Koo,RU AreYou,Stitch Jones,Wave Cutters]

Future Leaders of the World

Future Leaders of the World to zespół rockowy założony w 2003 roku. Zespół wydał swój debiutancki album, LVL IV w 2004 roku, zanim przeszedł przez okres pod nazwą Machina, z udziałem byłego gitarzysty Evanescence, Johna LeCompta i perkusisty Rocky'ego Graya. Po przerwie zespół zreformował się w 2014 roku i wydał kolejny album pod nazwą „Future Leaders of the World”, , w marcu 2015 roku.

Future Leaders of the World został założony przez gitarzystę i wokalistę Phila Taylora, który wraz z perkusistą Carlem Messiną i basistą Tobym Cole'em założył grupę w Buffalo w stanie Nowy Jork. Taylor nagrał demo z Shawnem Riverą z Az Yet i producentem wykonawczym Allanem Frayem w Los Angeles. W późniejszym czasie na gitarze pojawił się także Jake Stutevoss. Grupa podpisała kontrakt z Epic Records i wydała pełnowymiarowy album LVL IV. Album osiągnął 153 miejsce na liście Billboard 200 dzięki sile amerykańskich hitów „Let Me Out” (6. miejsce w Mainstream Rock, 32. miejsce na liście Modern Rock) i „Everyday” (30. miejsce w Mainstream Rock ). Grupa koncertowała z takimi grupami jak Shinedown, Seether, Crossfade, Chevelle i Alter Bridge, ale podczas ich koncertów na trasie Sno-Core dowiedzieli się, że Epic planuje rozwiązać ich kontrakt i grupa się rozpadła.

Taylor wraz z byłymi członkami Evanescence Johnem LeComptem (gitara), Rocky Gray'em (perkusja), Jackiem Wiese (gitara) i Thadem Ablesem (bas) utworzyli nowy zespół, Machina. Od czasu odejścia Graya i LeCompta z Evanescence w maju 2007 roku, zespół utrzymuje niestrudzony harmonogram tras koncertowych i ukończył pełnowymiarową płytę wyprodukowaną i zmiksowaną przez Toby'ego Wrighta w SoundKitchen w Nashville. Główny singiel „Trust” był emitowany w umiarkowanych ilościach w stacjach radiowych w całych Stanach Zjednoczonych i nie wydał jeszcze drugiego singla. W 2012 roku Machina podpisała kontrakt z Rogue Records America i 9 października wydała swój debiutancki album „To Live and Die in the Garden of Eden”, który jest dostępny zarówno w wersji cyfrowej, jak i fizycznej na iTunes i CMDistro.com. 2009:

Po krótkiej przerwie były wokalista Phil Taylor ogłosił na blogu zespołu MySpace, że ponownie rozpoczął projekt i zespół zreformował się w 2009 roku. Zespół wydał EP-kę zatytułowaną Delirium z 3 utworami z nadchodzącego nowego, pełnego albumu zatytułowanego Reveal. Ta EPka zawiera również akustyczną wersję „Let Me Out”. Obecny skład zespołu obejmuje Jeremy "13" na basie, Iana Severson na gitarze, Russella Bullocka na perkusji i frontmana Phila Taylora. W 2014 roku zespół zawarł umowę z wytwórnią Pavement Entertainment/SonyRed z Chicago. Nowy album Reveal ukazał się 10 marca 2015 roku, a jego pierwszy singiel „Live Again” ukazał się w XM Sirius Radio.

W ramach wsparcia nowego albumu zespół wyruszył w pełną zimową trasę koncertową z innymi rockmanami Saliva, a także wyruszył w trasę po Japonii oraz pełną trasę po USA, która zbiegła się z wydaniem Reveal. Obecnie główny wokalista i gitarzysta Future Leaders of the World, Phil Taylor, połączył siły z nominowanym do nagrody Grammy rockowym/popowym perkusistą i perkusistą Lesterem Estelle (Pillar, Kelly Clarkson), aby tej jesieni nagrać nowy akustyczny album z 7 utworami „Off The Wall” z nominowanym do nagrody Grammy, multiplatynowym producentem Robertem Venable. Nowy album zatytułowany „RISE” wydany przez Label Group Ent/TaylorMaydMusik/INGROOVES Universal ukaże się w grudniu 2015 roku wraz z zimową trasą koncertową.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
LVL IV	Future Leaders of the World	10.2004	-	153[1]	Epic 89 192	[produced by Mike Flynn]