Z archiwum...rocka

czwartek, 23 czerwca 2022

Saeed & Palash

Duet DJ-ów i producentów muzycznych SAEED & PALASH z Waszyngtonu jest od ponad dekady integralną częścią undergroundowego ruchu house. Od produkcji oryginalnych utworów dla ich wytwórni Addictive Records, po remiksowanie artystów i granie jako DJ w klubach na całym świecie, Saeed i Palash katapultowali się na czoło tego gatunku z własną mieszanką progresywnej muzyki house: eklektyczną mieszanką bogatego w groove - dźwięki nasycone technologią.

Saeed Younan i Palash Ahmed spotkali się w 1994 roku, latem przed rozpoczęciem pierwszego semestru na Virginia Commonwealth University; każdy z nich był w taki czy inny sposób zaangażowany w rozwijającą się scenę klubową Waszyngtonu. Obaj imigranci (Saeed przyjechał do Ameryki z Iraku, gdy miał 13 lat, Palash z Bangladeszu, gdy miał 8), mieli wspólną wizję muzyki, którą chcieli produkować. Swoją karierę rozpoczęli razem jako Saeed & Palash, grając jako DJ w lokalnych waszyngtońskich klubach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Watching You	Saeed & Palash	07.2002	172[1]	-	Distinct'ive DP 91/1	-

Sacred Spirit

Sacred Spirit to muzyczny projekt Clausa Zundela, Ralfa Hamma i Markusa Staaba. Muzyka to muzyka elektroniczna, new age, world i ambient. Całkowita światowa sprzedaż albumów Sacred Spirit szacuje się na ponad 15 milionów egzemplarzy. Za każdy sprzedany album przekazywane są darowizny na rzecz Native American Rights Fund, organizacji non-profit rdzennych Amerykanów, której celem jest przywracanie praw rdzennych Amerykanów.

Sacred Spirit to seria albumów New Age, których początkowy tom był wielkim sukcesem, zapoczątkowując międzynarodowy singiel „Yeha-noha (Wishes of Happiness and Prosperity)” w 1995 roku. Składał się z tradycyjnych pieśni rdzennych Amerykanów i ambientowej elektroniki, Tom z serii, Sacred Spirit: Chants and Dances of the Native Americans, został wydany przez Virgin Records w 1995 roku i nominowany do nagrody Grammy za najlepszy album New Age w tym samym roku.

Album zrodził międzynarodowy przebój „Yeha-noha (Wishes of Happiness and Prosperity)”, który znalazł się na szczycie list przebojów w wielu krajach, w tym w Niemczech i Francji. Drugi tom, różnie zatytułowany Sacred Spirit, Vol. 2: Culture Clash (1997) i Indigo Spirit (2000), składało się z afroamerykańskich spiritualsów, ambientowej elektroniki i wiolonczeli. Trzeci tom, różnie zatytułowany Indians' Sacred Spirit: More Chants and Dances of the Native Americans (2000) oraz Sacred Spirit, Vol. 2: More Chants and Dances of the Native Americans (2000), powtarza motyw rdzennych Amerykanów z oryginalnego tomu.

Kolejne tomy to Moroccan Spirit (2002), Classical Spirit (2003), Sacred Spirit, tom. 8: Jazzy Chill Out (2003) i Sacred Spirit, Vol. 9: Bluesy Chill Out (2003), wszystkie wydane przez wytwórnię Higher Octane. Seria Sacred Spirit jest produkowana przez Fearsome Brave (aka the Brave), pseudonim Clausa Zundela, Niemca mieszkającego na Ibizie. Oprócz Sacred Spirit, produkcja Zundela obejmuje serię albumów B-Tribe: Fiesta Fatal! (1993), Suave Suave (1995), Sensual Sensual (1998), Spiritual Spiritual (2001), 5 (2003) i B-Tribe, Vol. 6 (2008).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Yeha-Noha	Sacred Spirit	04.1995	71[2]	-	Virgin VSCDT 1514	[written by Trad.,Claus Zundel,Mike Staab,Ralf Hamm][produced by The Fearsome Brave]
Wishes Of Happiness & Prosperity (Yeha - Noha)	Sacred Spirit	11.1995	37[2]	-	Virgin VSCDT 1568	[written by Trad.,Claus Zundel,Mike Staab,Ralf Hamm][produced by The Fearsome Brave]
Tor-Cheney-Nahana (Winter Ceremony)	Sacred Spirit	03.1996	45[2]	-	Virgin VSCDT 1574	[written by Trad.,Claus Zundel,Mike Staab,Ralf Hamm][produced by The Fearsome Brave]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Chants And Dances Of The Native Americans	Sacred Spirit	04.1995	9[38]	-	Virgin CDV 2753	[produced by The Fearsome Brave]
Volume 2: Culture Clash	Sacred Spirit	04.1997	24[4]	-	Virgin CDV 2827	[produced by The Brave]

środa, 22 czerwca 2022

Sydney Youngblood

Sydney Ford (ur. 2 grudnia 1960r w San Antonio), znany jako Sydney Youngblood - amerykański piosenkarz, aktor i kompozytor, który wykonał kilka popularnych piosenek w późnych latach 80-tych i wczesnych 90-tych.

Ford urodził się w Teksasie w grudniu 1960 roku. Od najmłodszych lat uwielbiał śpiewać. W wieku sześciu lat wygrał konkurs w swoim rodzinnym mieście, gdzie jego babcia nazwała go młodą krwią za jego żywiołowość. Grał w wielu zespołach, ale w wieku dwudziestu lat został powołany do armii amerykańskiej i służył w Niemczech przez pięć lat. Ford wrócił do domu i zaczął produkować muzykę, tym razem jako artysta solowy. Po podpisaniu umowy z Virgin Records wydał remiks piosenki Ain't No Sunshine Billa Withersa, który pojawił się na liście przebojów UK Singles Chart w 1988.

Youngblood wydał 2 piosenki w 1988 i 1989r, które trafiły na listy przebojów w Europie. Były to Sit and Wait oraz debiutancki If Only I Could, który osiągnął trzecie miejsce na UK Singles Chart. Utwór wykorzystuje bas i perkusję z utworu Raze Break 4 Love.

W Stanach Zjednoczonych piosenka I Rather Go Blind (śpiewana pierwotnie przez Ettę James) trafiła do pierwszej dziesiątki listy Billboard Dance. Sit and Wait trafił na 16. miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii w grudniu 1989.
Youngblood kontynuował swój sukces albumem Feeling Free, na którym znalazł się także jego wcześniejszy singiel Ain’t No Sunshine.

W 2018 Youngblood wziął udział w 12. sezonie niemieckiego reality show I’m a Star - Get Me Out of Here! w telewizji RTL.

Obecność utworów Youngblooda na liście przebojów wywołała pewne kontrowersje. Ze względu na jego muzyczny styl wokali soul zamiast hip-hopowych rytmów, został oskarżony przez część prasy muzycznej o kopiowanie brzmienia Soul II Soul, wpływowej brytyjskiej grupy muzycznej, której piosenka Back to Life trafiła na pierwsze miejsce listy przebojów. Youngblood odpowiedział, wydając remiks swojego wcześniejszego przeboju Feeling Free (z udziałem Elaine Hudson), zatytułowany The Jazzy Who? Remix w nawiązaniu do piosenki Jazzie B zespołu Soul II Soul. Utwór zawiera muzykę z fortepianu brzmiącą podobnie do piosenki Happiness zespołu Soul II Soul i rytm z piosenki Jazzie’s Groove.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ain't No Sunshine	Sydney Youngblood	07.1988	78[4]	-	Circa YRCD 12	[written by Bill Withers][produced by Claus Zundel]
If Only I Could	Sydney Youngblood	08.1989	3[15]	-	Circa YR 34	[written by Claus Zundel, Mike Staab, Sydney Youngblood, Ralf Hamm][produced by Claus Zundel]
Sit and Wait	Sydney Youngblood	12.1989	16[8]	-	Circa YR 40	[written by Ralf Hamm, Mike Staab, Sydney Youngblood, Claus Zundel][produced by Claus Zundel]
I'd Rather Go Blind	Sydney Youngblood	03.1990	44[5]	46[11]	Circa YR 43	[written by Etta James, Ellington Jordan ,Billy Foster][produced by Claus Zundel][42[11].R&B Chart]
Ain't No Sunshine	Sydney Youngblood	03.1991	-	-	Arista 2189	[written by Bill Withers][51[8].R&B Chart]
Hooked on You	Sydney Youngblood	06.1991	72[2]	-	Circa YR 65	[written by Claus Zundel,Mike Staab,Sydney Youngblood,Ralf Hamm][produced by Claus Zundel]
Anything	Sydney Youngblood	03.1993	48[2]	-	RCA 74321138672	[written by Claus Zundel,Mike Staab,Sydney Youngblood,Ralf Hamm][produced by The P 'N' T Tribe Of Soulsters]
No Big Deal	Sydney Youngblood	.1993	90	-	BMG 74321 16313-7	[written by Claus Zundel,Mike Staab,Sydney Youngblood,Ralf Hamm][produced by The P 'N' T Tribe Of Soulsters]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Feeling Free	Sydney Youngblood	10.1989	23[17]	-	Circa 9	[produced by Claus Zundel]
Sydney Youngblood	Sydney Youngblood	10.1990	-	185[3]	Arista 8651	[produced by Claus Zundel]

Syleena Johnson

Ur. 02.09.1976r w Harvey (Illinois, USA). Ceniona amerykańska piosenkarka r&b i soul oraz autorka tekstów.
Syleena Johnson od dzieciństwa interesowała się śpiewem. W jej domu słuchano dużo muzyki, w tym takich artystów, jak Aretha Franklin, Al Green, Tina Turner czy Mavis Staples. Matka Syleeny była pierwszą czarną kobietą w Stanach, która awansowała na stanowisko komisarza policji. Jej ojciec Syl Johnson był niezbyt skutecznie próbującym się przebić artystą bluesowym i soulowym, nie mającym dobrego zdania o przemyśle muzycznym. Jego kariera osiągnęła szczyt w latach 60-tych, a wszystkie późniejsze nagrania Syla nie odniosły już sukcesu komercyjnego. Skutkiem porażek i frustracji był rozwód z żoną. Stało się to, gdy Syleena miała 15 lat.

Kiedy Johnson była nastolatką wykryto u niej guzy strun głosowych i dziewczyna musiała poddać się poważnej operacji, która mogła na zawsze przekreślić jej przyszłą karierę. Po operacji Syleena przez dwa lata uczęszczała na terapię, która przywróciła jej mocny głos do formy. Johnson ma za sobą siedem lat profesjonalnej nauki śpiewu. W liceum thornridge high school należała do szkolnego chóru gospel. Nauczyciele muzyki pracujący w tej szkole najbardziej zainspirowali Syleenę do solowej kariery.
W 1994 r. Johnson przyłączyła się jako autorka tekstów i wokalistka do powstania albumu swojego ojca zatytułowanego Back in the Game. W tym samym roku zaczęła uczęszczać na zajęcia na drake university, gdzie później udzielała się w chórach klasycznych i gospel oraz w zespołach jazzowych.

Wygrana w konkursie talentów przekonała ją wówczas, że jej powołaniem zawsze była muzyka. W 1996 r. rzuciła psychologię i przeniosła się na Illinois state university, gdzie jako specjalizację wybrała muzykę. Niedługo potem na meczu koszykówki poznała łowcę talentów pracującego dla wytwórni jive records. To spotkanie zaowocowało nagraniem płyty demo, która szybko trafiła do decyzyjnych osób w labelu. W krótkim czasie Syleenie zaproponowano kontrakt.

Debiutancka płyta Syleeny Chapter 1: Love, Pain & Forgiveness (2001) była materiałem bardzo osobistym. Całość piosenek na albumie opowiadała historię młodej kobiety, przechodzącej przez trudny związek z mężczyzną, który ją wykorzystuje. Utwory na płycie były szczere i oczyszczające; mówiły o znajdowaniu siły po rozstaniu, wybaczeniu i duchowym przewodnictwie Boga. Materiał na album powstał w oparciu o osobiste przejścia Syleeny. Artystka krótko przed powstaniem płyty zakończyła związek z wiele starszym od siebie mężczyzną, który znęcał się nad nią psychicznie i fizycznie. Wykorzystanie rzeczywistych doświadczeń życiowych podziałało świetnie na muzykę Syleeny. Doskonały, mocny i chrypliwy głos artystki, przypominający dawne, świetne gwiazdy soulu dopełnił dzieła i powstała przejmująca i istotna płyta w rozdziale współczesnego r&b. Na albumie udzielili się m.in. utalentowany gitarzysta Buddy Guy i popularny wokalista R. Kelly. Ten drugi był autorem pierwszego singla z debiutanckiej płyty Johnson zatytułowanego „I Am Your Woman”. Wszystkie pozostałe utwory na płytę Syleena napisała samodzielnie.

Niedługo potem Johnson rozpoczęła pracę nad swoim drugim albumem Chapter II: The Voice (2002). Podobnie jak przy tworzeniu pierwszych nagrań Syleena wykorzystała osobiste porażki - problemy z promocją poprzedniego albumu czy walkę z nadwagą - do stworzenia materiału na płytę. Na drugim albumie również wsparła ją gwiazda dużego formatu Busta Rhymes w utworze „Tonight I’m Gonna Let Go”, który miał dosyć dobrą rotację w rozgłośniach radiowych.

Tuż przed wydaniem solowej płyty w 2000 r. Syleena wyszła za mąż za Marcusa Bettsa, byłego gracza drużyny koszykarskiej na Illinois state university. Betts był także menedżerem Syleeny podczas gdy wydawała pierwsze dwa albumy. Wiedziony ze względu na muzykę wędrowny styl życia Johnson negatywnie odbił się na jej małżeństwie. Ostatecznie para zdecydowała się rozstać.

W 2004 r. Syleena wypłynęła na szerokie wody, biorąc udział w nagraniu partii wokalnych do utworu „All Falls Down” dla startującego wówczas do gigantycznej kariery rapera i producenta Kanye Westa. West chciał pierwotnie wykorzystać w utworze sampel z piosenki Lauryn Hill „Mystery of Iniquity”, jednak nie uzyskał na to zgody artystki. Poproszona o pomoc Johnson nagrała świetną partię wokalną, która dopełniła dzieła przyczyniła się znacznie do popularności utworu. Dzięki temu utworowi zarówno Kanye jak i Syleena zarobili po 4 nominacje do nagród mtv video music awards. Choć żadne z nich nie wywalczyło statuetki, to oboje byli gwiazdami gali rozdania nagród i wystąpili wspólnie na scenie, wykonując „All Falls Down” na żywo. Za ten sam utwór Johnson zdobyła także nominację do nagrody Grammy w kategorii Best Rap/Sung Collaboration.

Pozytywnie nakręcona sukcesem z Kanye Western Syleena powróciła w 2005 r. z mocno oczekiwanym albumem Chapter 3: The Flesh. Album spotkał się z najlepszym przyjęciem z pośród wszystkich płyt Johnson. Singlowy utwór „Hypnotic” był kooperacją z raperem Fabolousem i ponownie z R. Kellym. Drugim singlem z płyty została piosenka „Another Relationship”.
W lipcu 2006 r. Syleena zaręczyła się z koszykarzem Kiwaneem Garrisem. W rok później przyszedł na świat ich pierwszy syn Kiwane Garris Jr. Mąż artystki przebywa za granicami kraju ze względu na kontrakt we włoskiej lidze koszykarskiej, podczas gdy Syleena stale rezyduje w Illinois.

Na początku 2008 r. Johnson zapowiedziała powstanie czwartego albumu, który ma być zatytułowany Chapter 4: Labor Pains. Premierę wydawnictwa zaplanowano wstępnie na połowę 2008 r., ostatecznie jednak ją przesunięto na bliżej nieokreślony termin w 2009 r. W wakacje 2008 r. trafił za to do rozgłośni radiowych pierwszy singiel z tego krążka - nagranie „It Is True”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Am Your Woman	Syleena Johnson	04.2001	-	-	Jive	[written by Robert Kelly][produced by Syleena Johnson, R. Kelly][43[20].R&B Chart]
Tonight I'm Gonna Let Go	Syleena Johnson Featuring Busta Rhymes, Rampage, Sham & Spliff Star	08.2002	38[2]	-	Jive 40 042	[written by Jimmy Seals,Syleena Johnson, Michael M. Dunn][produced by Mike Dunn][53[16].R&B Chart]
Guess What	Syleena Johnson	11.2002	-	104[13]	Jive	[written by Robert Kelly][produced by R. Kelly][29[28].R&B Chart]
Guess What (Guess Again)	Syleena Johnson Featuring R. Kelly	04.2003	-	-	Jive 40 099	[written by Robert Kelly][produced by R. Kelly][75[4].R&B Chart]
Faithful to You	Syleena Johnson	07.2003	-	-	Jive	[written by Dwayne Bastiany,Syleena Johnson][produced by Bastiany][68[13].R&B Chart]
All Falls Down	Kanye West Featuring Syleena Johnson	03.2004	10[8]	7[20]	Roc-A-Fella 002018	[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Kanye West,Lauryn Hill][produced by Kanye West][4[28].R&B Chart]
Down and Out	Cam'Ron Featuring Kanye West & Syleena Johnson	02.2005	-	94[1]	Roc-A-Fella 004122	[written by Cameron Giles,Fred Briggs,Brian Miller,Kanye West][produced by Brian "All Day" Miller, Kanye West][29[20].R&B Chart]
Hypnotic	Syleena Johnson Featuring R. Kelly & Fabolous	04.2005	-	-	Jive 68 731	[written by Robert Kelly,Syleena Johnson][produced by R. Kelly][81[11].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Chapter 1: Love, Pain & Forgiveness	Syleena Johnson	06.2001	-	101[9]	Jive 41 700	[produced by Timmy Allen,Larry "Rock" Campbell,R. Kelly,Joel Kipnis,Bob Power]
Chapter 2: The Voice	Syleena Johnson	12.2002	-	104[19]	Jive 41 815	[produced by Dwayne Bastiany,Carvin & Ivan,Mike Dunn,Hi-Tek,R. Kelly,Joel Kipnis,C. Major,Scorpio]
Chapter 3: The Flesh	Syleena Johnson	10.2005	-	75[2]	Jive 61 093	-
Chapter 6: Couples Therapy	Syleena Johnson	11.2014	-	197[1]	Jive 61 093	-

wtorek, 21 czerwca 2022

Leathür Records

Leathür Records była oryginalną wytwórnią płytową amerykańskiego glam metalowego zespołu Mötley Crüe, która również należała do ich pierwotnego menadżera Allana Coffmana. Jedynym wydawnictwem Leathür był debiutancki album studyjny zespołu z 1981 roku Too Fast for Love. Leathür Records była dystrybuowana przez Greenworld Distribution z Torrance w Kalifornii w ramach umowy zwanej „tłoczeniem i dystrybucją” (p&d).

Zespół zachował własność masterów, podczas gdy Greenworld zachował wyłączną licencję na produkcję i dystrybucję albumu. Greenworld następnie zmienił nazwę oddziału, który wspierał projekt Mötley Crüe na Enigma Records i jest uważany za pierwsze oficjalne wydawnictwo Enigma Records. Mötley Crüe został następnie odebrany przez Elektra Records i nakazano remiksowanie płyty w celu ponownego wydania. Kanadyjskie wydanie albumu WEA w czerwcu 1982 roku zawierało oryginalne miksy Leathür, a nie remiksy Elektra Roya Thomasa Bakera wydane gdzie indziej.

Zespół rozstał się z Elektrą w 1997 roku i założył wytwórnię Mötley Records, której dystrybucją zajmuje się Eleven Seven Music. Wytwórnia wydała wszystkie swoje klasyczne albumy przed New Tattoo.

Katalog wytwórni

LR 123     Mötley Crüe     Too Fast For Love ‎(LP, Album, RP, 3rd)     1981
LR/1281-2     Mötley Crüe     Too Fast For Love (Album) 1981
MC-001     Mötley Crüe     Stick To Your Guns / Toast Of The Town ‎(7", Single)     1981
   none     Mötley Crüe     Mötley Crüe ‎(Cass, Promo, RE)     1981
P-11256     Mötley Crüe     Too Fast For Love ‎(LP, Album, Unofficial, cre)     2021
UICE 20001     Mötley Crüe     Too Fast For Love ‎(CD, Album, RE, RM, SHM)     2011

Seven Mary Three

Seven Mary Three (czasami skracane do 7 Mary 3 lub 7M3) to amerykański zespół rockowy. Wydali siedem albumów studyjnych i jeden album koncertowy, a najbardziej znani są z przebojowego singla „Cumbersome”.

Seven Mary Three powstało w 1992 roku, kiedy Jason Ross i Jason Pollock poznali się podczas uczęszczania do College of William & Mary w Williamsburgu w Wirginii. Ross i Pollock podzielili się obowiązkiem pisania piosenek z Rossem na głównym wokalu i gitarze rytmicznej, a Pollock na gitarze prowadzącej i chórkach. Do tej dwójki dołączyli basista Casey Daniel i perkusista Giti Khalsa, a zespół zaczął grać w kawiarniach i klubach.

Gitarzysta Jason Pollock ujawnił w The Cavalier Daily, że wymyślili tę nazwę podczas oglądania serialu telewizyjnego CHiPs z lat 80-tych „7 Mary 3” to znak wywoławczy oficera Jona Bakera, granego przez aktora Larry'ego Wilcoxa. (7M3: policyjny radiowy sygnał wywoławczy; 7 oznacza patrol, M jak Mary oznacza, że jest jednostką motocyklową, a 3 to jego numer jednostki).

W 1994 roku zespół wydał niezależnie album Churn. Album został nagłośniony przez zespół na antenie WJRR 101.1 FM, stacji rockowej w Orlando na Florydzie z przyszłym hitem „Cumbersome”. Biorąc pod uwagę ten niewielki sukces, zespół przeniósł się do okolic Orlando, gdzie nadal poszerzał swoją bazę fanów. Ten regionalny sukces szybko przyciągnął uwagę zwiadowców z dużych wytwórni. W maju 1995 roku Ross, Pollock i Khalsa ukończyli studia William & Mary i przeprowadzili się na Florydę. Zespół podpisał kontrakt z Mammoth i ponownie nagrał utwory na Churn, a także dwie nowe, aby w 1995 roku stworzyć komercyjny sukces American Standard.Mimo że niektórzy krytycy oskarżali zespół o naśladowanie Pearl Jam i innych alternatywnych zespołów rockowych, zaledwie siedem miesięcy po wydaniu, American Standard osiągnął status platynowej płyty. Osiągnięcie to można przypisać sukcesowi „Cumbersome”, który znalazł się na liście Top 40, a także innego singla „Water's Edge”, który osiągnął dobre wyniki na rockowych listach przebojów.

Po trasie koncertowej w 1996 roku, zespół powrócił do studia, aby kontynuować American Standard. W tym czasie rozstali się z Mammoth, zmuszając Seven Mary Three do podpisania kontraktu z Atlantic Records, wydając RockCrown w 1997 roku. Album pokazał, że zespół nie kładzie nacisku na hard rock, skupiając się bardziej na akustycznym folku rockowym i stylu „tradycyjnego piosenkarza/autora piosenek”. RockCrown nie spełnił oczekiwań fanów, osiągając 75. miejsce na liście Billboard 200 i nie dorównując sukcesowi swojego poprzednika.

Drugi album pod Atlantic, Orange Ave., zadebiutował w następnym roku i notował znacznie niżej; chociaż jego singiel „Over Your Shoulder” wypadł umiarkowanie. W 1999 roku Jason Pollock opuścił zespół po wypaleniu i blokadzie pisarskiej. Thomas Juliano został wybrany na nowego gitarzystę zespołu. Latem 2001 roku Seven Mary Three powrócił do Mammoth Records i producenta Toma Morrisa. W efekcie powstał The Economy of Sound. Ten piąty album studyjny zawierał singiel „Wait”, utwór, który służył jako główny singiel ze ścieżki dźwiękowej filmu Crazy/Beautiful. Po The Economy of Sound grupa ponownie przeniosła się do DRT Entertainment i w 2004 roku wydała Dis/Location. Ich szósty album studyjny nie trafił na listy przebojów, podobnie jak jedyny singiel.

Cztery lata później pod szyldem Bellum Records ukazał się siódmy album Day & Nightdriving. Giti Khalsa opuścił zespół w 2006 roku po nagraniu ścieżek perkusyjnych dla Day & Nightdriving, a Mike Levesque dołączył do zespołu na perkusji. W grudniu 2008 roku grupa ponownie wydała swój długi, wyczerpany debiutancki album Churn. 9 lutego 2010 roku Seven Mary Three wydało koncertowy, akustyczny album Backbooth. Seven Mary Three rozpadło się nagle w grudniu 2012 roku, bez żadnych ogłoszeń ani aktualizacji na swojej stronie internetowej lub na Facebooku. W następnym roku Jason Ross został szefem ds. mediów i partnerstwa strategicznego dla The Bowery Presents, jednej z najpotężniejszych firm produkujących muzykę w Nowym Jorku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cumbersome	Seven Mary Three	01.1996	-	39[20]	Mammoth 98 111	[written by Jason Ross, Jason Pollock][produced by Jason Ross, Jason Pollock, Tom Morris]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
American Standard	Seven Mary Three	11.1995	-	24[52]	Mammoth 92 633	[platinum-US][produced by Jason Ross,Jason Pollock,Tom Morris]
RockCrown	Seven Mary Three	06.1997	-	75[7]	Mammoth 83 018	[produced by Jason Ross,Jason Pollock,Tom Morris]
Orange Ave	Seven Mary Three	08.1998	-	121[2]	Mammoth 83 114	[produced by Jason Ross,Jason Pollock,Tom Morris]
The Economy of Sound	Seven Mary Three	06.2001	-	178[1]	Mammoth 65 516	[produced by Jason Ross,Neal Avron,Tom Morris]

Bert Russell

Bertrand Russell Berns (ur. 8 listopada 1929r -zm. 30 grudnia 1967r), znany również jako Bert Russell i (okazjonalnie) Russell Byrd, był amerykańskim autorem tekstów i producentem płyt w latach 60-tych. Jego dorobek pisania piosenek obejmuje „Twist and Shout”, „Piece of My Heart”, „Here Comes the Night”, „Hang on Sloopy”, „Cry to Me” i „Everybody Needs Somebody to Love”, a jego produkcje obejmują „Baby, Please Don't Go”, „Brown Eyed Girl” i „Under the Boardwalk”.

Urodzony w Bronksie w Nowym Jorku, w rodzinie rosyjskich żydowskich imigrantów, Berns jako dziecko zachorował na gorączkę reumatyczną, chorobę, która uszkodziła mu serce i naznaczyła resztę jego życia, prowadząc do przedwczesnej śmierci. Zwracając się do muzyki, znalazł przyjemność w dźwiękach swoich sąsiadów Afroamerykanów i Latynosów. Jako młody człowiek Berns tańczył w nocnych klubach mambo, a przed rewolucją kubańską udał się do Hawany.

Krótko po powrocie z Kuby Berns rozpoczął siedmioletnią karierę od mało znanego autora piosenek Brill Building do właściciela własnych wytwórni płytowych. Podpisał kontrakty z Robertem Mellin Music na 1650 Broadway w 1960 roku jako autor piosenek za 50 dolarów tygodniowo (równowartość 500 dolarów w 2021 roku). Jego pierwszym hitem był „A Little Bit of Soap”, wykonany przez Jarmels w Laurie Records w 1961 roku. Sam Berns miał krótkotrwałą karierę jako artysta nagrywający, a w 1961 pod szyldem „Russell Byrd”, Berns zdobył swój jedyny występ na liście Billboard Hot 100 z własną kompozycją „You'd Better Come Home”, która osiągnęła 50 miejsce . Ta piosenka została później nagrana przez Isley Brothers i znalazła się na stronie B ich singla z 1962 roku „Twistin' With Linda”. Również w 1962 roku Isley Brothers nagrali „Twist and Shout” w Wand Records, napisany przez Bernsa i Phila Medleya.

Berns trafił również na listy przebojów pod koniec 1962 roku z „Tell Him” zespołu Exciters w United Artists oraz „Cry to Me” Solomona Burke'a w Atlantic Records. Jako niezależny producent współpracujący z niezliczonymi wytwórniami, Berns nagrał również ważne płyty z Garnet Mimms („Cry Baby”) i Genem Pitneyem („If I Didn't Have A Dime (to Play the Jukebox)”).

Wczesna praca Bernsa z Solomonem Burke'em zwróciła na niego uwagę szefów wytwórni Atlantic, Ahmeta Erteguna i Jerry'ego Wexlera. W 1963 roku Berns zastąpił Jerry'ego Leibera i Mike'a Stollera na stanowisku producenta w Atlantic, gdzie napisał i wyprodukował hity dla Solomona Burke'a („Everybody Needs Somebody to Love”), Drifters („Under the Boardwalk” i „Saturday Night at the Movies” "), Barbary Lewis ("Baby I'm Yours" i "Make Me Your Baby"), Little Esther Phillips ("Hello Walls", napisane przez Williego Nelsona), Ben E. King, Wilson Pickett i LaVern Baker.

Ponieważ wiele piosenek Bernsa zostało nagranych przez brytyjskie zespoły Invasion, takie jak The Beatles („Twist and Shout”), The Rolling Stones („Cry to Me”) i The Animals („Baby Let Me Take You Home”), Berns stał się pierwszym amerykańskim producentem płytowym, który podróżował przez Atlantyk, by pracować w Londynie.W latach 1964-1965 trzykrotnie wyjeżdżał do Anglii, gdzie wyprodukował kilka piosenek brytyjskiej firmy Decca, takich jak „Baby Please Don't Go”, tradycyjna piosenka bluesowa nagrana przez Them oraz „Here Comes the Night” nagrana przez Lulu i Them.

Berns założył własną wytwórnię płytową BANG Records w 1965 roku. BANG Records zostało założone ze swoimi partnerami z Atlantic Records, a nazwa wytwórni pochodzi od inicjałów każdego z ich nazwisk - kolejno Bert Berns, Ahmet Ertegun, Nesuhi Ertegun i Gerald (Jerry) Wexler. BANG był domem dla takich artystów jak The McCoys („Hang on Sloopy”), the Strangeloves („I Want Candy”), były wokalista Them Van Morrison („Brown Eyed Girl”) , a przede wszystkim: Neil Diamond („Solitary Man” i „Cherry Cherry”, oba wyprodukowane przez Jeffa Barry'ego i Ellie Greenwich).

Z BANG Records wydającym głównie rock and roll, Berns założył Shout Records w 1966 roku, jako ujście dla swoich największych pasji do R&B i muzyki soul, nagrywając artystów takich jak Freddie Scott („Are You Lonely for Me Baby”) i Erma Franklin („Piece of My Heart"). „Piece of My Heart”, jedna z jego ostatnich piosenek, została skonwertowana wkrótce potem przez Big Brother and the Holding Company, której liderem była nieznana wówczas Janis Joplin, osiągając 12 miejsce na liście Billboard Hot 100; piosenka znalazła się również na listach przebojów Hot 100 i Billboard Hot Rhythm & Blues Singles dla wersji Franklin (w 1967).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You'd Better Come Home/Let's Tell Him All About It	Russell Byrd	05.1961	-	50[5]	Wand 107	[written by Bert Russell][produced by Ludix Productions]

Kompozycje Berta Russella na listach przebojów

[with Phil Medley]
03/1964 Twist and Shout The Beatles 2.US
11/1984 Twist & Shout / I Can't Explain The Who 87.UK
11/1960 Push, Push Ted Taylor 90.US
06/1962 Twist and Shout The Isley Brothers 17.US/42.UK
09/1962 If I Didn't Have a Dime (To Play the Jukebox) Gene Pitney 58.US
07/1963 Twist and Shout The Tremeloes 4.UK
11/1988 Twist and Shout Salt-N-Pepa 4.UK
12/1993 Twist and Shout Chaka Demus & Pliers 1.UK
11/2010 Twist and Shout The Beatles 48.UK

[solo]
03/1965 Here Comes the Night Them 2.UK/24.US
02/1989 Tell Her Kenny Loggins 76.US
05/1961 You'd Better Come Home Russell Byrd 50.US
07/1961 A Little Bit of Soap The Jarmels 12.US
01/1962 Cry to Me Solomon Burke 44.US
12/1962 Tell Him The Exciters 46.UK/4.US
02/1963 Tell Him Billie Davis 10.UK
09/1963 Cry to Me Betty Harris 23.US
02/1964 Baby Come on Home Hoagy Lands 125.US
10/1964 Yes I Do Solomon Burke 92.US
11/1964 He's Just a Playboy The Drifters 115.US
11/1964 Here Comes the Night Lulu 50.UK
12/1964 I'll Come Running Over Lulu 105.US
01/1965 A Little Bit of Soap Garnet Mimms 95.US
07/1965 Let the Water Run Down P.J. Proby 19.UK
07/1965 Cry to Me The Pretty Things 28.UK
01/1966 Baby, Come on Home Solomon Burke 96.US
01/1966 A Little Bit of Soap The Exciters 58.US
07/1966 Tell Her Dean Parrish 97.US
08/1966 Up in the Streets of Harlem The Drifters 52.UK
12/1966 Are You Lonely for Me Freddie Scott 39.US
03/1967 Cry to Me Freddie Scott 70.US
04/1969 Are You Lonely for Me Baby Chuck Jackson 107.US
05/1971 I'm Gonna Run Away from You Tami Lynn 4.UK
11/1974 Tell Him Hello 6.UK
06/1978 A Little Bit of Soap Showaddywaddy 5.UK
04/1979 Little Bit of Soap Nigel Olsson 34.US
07/1996 Tell Him Quentin & Ash 25.UK

[with Jerry Ragovoy]
08/1968 Piece of My Heart Big Brother and the Holding Company 12.US
05/1971 Cry Baby Janis Joplin 42.US
01/1982 Piece of My Heart Sammy Hagar 73.US/67.UK
08/1963 Cry Baby Garnet Mimms 4.US
11/1963 Baby Don't You Weep Garnet Mimms 30.US
05/1964 One-Way Love The Drifters 56.US
05/1964 One Girl Garnet Mimms 67.US
10/1964 One Way Love Cliff Bennett & the Rebel Rousers 9.UK
04/1965 It Was Easier to Hurt Her Garnet Mimms 124.US
12/1965 It Was Easier to Hurt Her Wayne Fontana 36.UK
03/1966 I'll Take Good Care of You Garnet Mimms 30.US
09/1967 Heart Be Still Lorraine Ellison 89.US
10/1967 Piece of My Heart Erma Franklin 62.US/9.UK
05/1968 Open Up Your Soul Erma Franklin 107.US
01/1982 Piece of My Heart Sammy Hagar 73.US/67.UK
02/1994 Piece of My Heart Faith Hill 115.US
07/1997 Piece of My Heart Shaggy 72.US/7.UK
/2005 Cry Baby / Piece of My Heart Melissa Etheridge & Joss Stone 32.US
03/2006 Piece of My Heart Beverley Knight 16.US

[with Bob Feldman, Jerry Goldstein & Richard Gottehrer]
05/1982 I Want Candy Bow Wow Wow 62.US/9.UK
04/2007 I Want Candy Melanie C 24.UK
06/1965 I Want Candy The Strangeloves 11.US
07/1965 I Want Candy The Tremeloes 25.UK
08/2000 Aaron's Party (Come Get It) Aaron Carter 35.US/51.UK
09/2000 I Want Candy Aaron Carter 31.UK
04/2007 I Want Candy Melanie C 24.UK

[with Solomon Burke]
05/1962 Down in the Valley Solomon Burke 71.US

[with Bob Elgin & Phil Medley]
03/1963 Killer Joe The Rocky Fellers 16.US
04/1966 Killer Joe The Kingsmen 77.US

[with Ray Passman, Jerry Leiber & Mike Stoller]
06/1963 Get Him The Exciters 76.US

[with Mike Stoller]
01/1964 His Kiss Betty Harris 89.US

[with Wes Farrell]
03/1964 My Girl Sloopy The Vibrations 26.US
04/1964 Baby Let Me Take You Home The Animals 102.US/21.UK
04/1964 Goodbye Baby (Baby Goodbye) Solomon Burke 33.US
08/1965 Hang On Sloopy The McCoys 1.US/5.UK
08/1965 My Girl Sloopy Little Caesar & the Consuls 50.US
11/1965 Hang On Sloopy The Ramsey Lewis Trio 11.US
11/1965 Everybody Do the Sloopy Johnny Thunder 67.US
01/1966 Friends and Lovers Forever Nancy Ames 123.US
03/1970 Hang On Sloopy The Lettermen 93.US
04/1975 Hang On Sloopy Rick Derringer 94.US
11/1976 Hang On Sloopy by The Sandpipers 32.UK

[with Jerry Wexler ]
04/1964 That's When It Hurts Ben E. King 63.US
03/1965 I Don't Want to Go On Without You The Moody Blues 33.UK

[with Solomon Burke & Jerry Wexler]
07/1964 Everybody Needs Somebody to Love Solomon Burke 58.US
02/1967 Everybody Needs Somebody to Love Wilson Pickett 29.US
04/1990 Everybody Needs Somebody to Love The Blues Brothers 12.UK

[with Mike Leander]
09/1964 It's All Over Ben E. King 72.US

[with Norman Reade ]
10/1964 Look Away Garnet Mimms 73.US

[with Ruth Batchelor]
12/1964 Send Her to Me Johnny Thunder 121.US

[with Jerry Leiber, Mike Stoller & Ahmet Ertegun]
06/1966 You Can't Love Them All The Drifters 127.US

[with Jeff Barry]
01/1967 I Got to Go Back (And Watch That Little Girl Dance) The McCoys 69.US
05/1967 Am I Grooving You Freddie Scott 71.US

[with Babe Marvin & Joe Martin]
01/1970 Down in the Alley Ronnie Hawkins 75.US

[with Solomon Burke, Jerry Wexler, Jimmy Castor, Lenny Fridie, Douglas Gibson, Little Richard (as Richard Penniman), Chuck Berry, Thomas Bogdany & Ernie Maresca]
03/1990 That Sounds Good to Me Jive Bunny & The Mastermixers 4.UK

[with King Lou , Richard Rodwell, Andrew Gooden, Wes Farrell]
07/1990 Wash Your Face in My Sink Dream Warriors 16.UK

Lyric Records

Lyric Records amerykańska wytwornia płytowa działająca w latach 1917-1920r.Na początku była oddziałem Lyraphone Company of America,New York ,choć faktycznie z siedzibą w Newark w stanie New Jersey.Wspomniana firma produkowała płyty trzech wytwórni:Lyraphone,Lyric Record i Lyric.Nalepki na płyty zawierały rysunek białego kota,nawiązując być może do psa Nippera z Victor Talking Machine Company .

Większość płyt Lyric to obustronne 10 calowe dyski.Jakość dżwięku przekraczała średnią dla ówcześnie wydawanych płyt.Wśród nagrywających dla tej wytwórni był komik wodewilowy Bill Murray i Harry Yates oraz przedstawiciel wczesnej ery jazzu,puzonista Tom Brown.
Wydawano materiał w 17 językach,gdzie większość stanowiły popularne piosenki i utwory muzyczne,ale w klasycznym opracowaniu.W 1919r wytwórnia zmienia nazwę na Lyric.

Wybrani artyści
* Billy Murray * Harry Yerkes * Tom Brown * Arthur Fields and Peerless Quartet

Brian Setzer Orchestra

Każda dekada ma swoje własne szaleństwo retro, na czele którego stoi prawdziwy wyznawca, który przywraca klasyczne dźwięki i styl mody. Brian Setzer wykonał tę sztuczkę nie tylko raz, ale dwa razy, najpierw jako lider The Stray Cats, trio, które w latach 80-tych przywróciło rockabilly na listy przebojów, a następnie pomógł spopularyzować odrodzenie swingu lat 90-tych z Brian Setzer Orchestra . Oba te brzmienia zostały zakorzenione w latach 50-tych -wtedy narodziło się rockabilly, ale także w okresie rozkwitu tego rodzaju jump bluesa, które kochał Setzer, z muzyką Louisa Primy i Big Joe Turnera - i podczas gdy Stray Cats byli swego rodzaju purystami, wdzięczny za wielki beat Eddiego Cochrana i Gene Vincenta, jako solowy wykonawca Setzer, który połączył te estetyki razem, grając na gitarze rockabilly do swingującego rytmu.

Z tym pulsujacym brzmieniem pielęgnował lojalnych zwolenników - składających się z wielu współczesnych uczniów - którzy rozciągnęli się daleko w nowe tysiąclecie, rozwijając długotrwałą, pełną sukcesów karierę, której wielu z jego idoli nigdy nie miało. Ci idole - Cochran, Vincent, Elvis, Carl Perkins - pojawiają się w twórczości Setzera, ale jako dzieciak dorastający na Long Island początkowo zakochał się w big-bandowym jazzie. Jego pierwszym instrumentem był eufonium, a w szkole grał na instrumentach dętych w różnych zespołach jazzowych. Zakradał się do klasycznych klubów, takich jak Village Vanguard, ale zasmakował też w blues-rocku i punku, co doprowadziło go do rockabilly. Chwytając gitarę, założył Tomcats z perkusistą Garym Setzerem i Bobem Beecherem w 1979 r. Ten ostatni był również pierwszym partnerem Briana w Bloodless Pharaohs. Gdy jego zauroczenie rockabilly wzrosło, Setzer poświęcił Tomcats, który przekształcił się w Stray Cats, gdy basista Lee Rocker i perkusista Slim Jim Phantom weszli do składu pod koniec 1979 roku.

Wyczuwając, że Stany Zjednoczone nie są jeszcze gotowe na ich rock & roll, Stray Cats wyjechali do Londynu w czerwcu 1980 roku, sprzedając swoje instrumenty, by przedostać się przez Atlantyk. W ciągu kilku miesięcy zwrócili na siebie uwagę rockowego rockera, Dave'a Edmundsa - który akurat pojawił się w filmie That'll Be the Day z 1973 roku, grając w zespole o nazwie The Stray Cats - i wziął ich pod swoje skrzydła. produkując swój debiutancki tytuł w 1981 roku dla Arista. Dzięki singlom „Rock This Town” i „Stry Cat Strut” stał się hitem, ale jego kontynuacja z 1982 roku, Gonna Ball, nie wypadła tak dobrze, ale najciekawsze momenty z tych dwóch LP zostały zabrane na amerykański album Built for Speed. Dzięki wspomnianym singlom, które były często emitowane przez MTV, Built for Speed przekształcił Stray Cats w gwiazdy w USA, torując drogę dla Rant n Rave with the Stray Cats z 1983 roku, który miał kolejny wielki hit w postaci „(She's) Sexy + 17" i mniejszy w postaci "I Won't Stand in Your Way". Sukces przyszedł do Stray Cats, ale grupa rozpadła się w 1984 roku, a Setzer zareagował, występując jako sideman dla różnych rockmanów, przede wszystkim grając w starym zespole Roberta Planta The Honeydrippers podczas trasy koncertowej.

Setzer rozpoczął karierę solową w 1986 roku z The Knife Feels Like Justice, płytą, która znalazła go w zgodzie z rockiem połowy lat 80-tych, ale nie wygenerowała żadnych hitów i być może przypadkowo Setzer powrócił do The Stray Cats spasować w tym roku dla Rock Therapy, grupy, która również nie wzbudziła wzrostu sprzedaży. Następny był Live Nude Guitars z 1988 roku, płyta, która zbliżyła go do terytorium Stray Cats, ale również nie zdobyła publiczności. Następnie było kolejne spotkanie z The Stray Cats, które trwało przez trzy albumy w ciągu czterech lat. Pierwszym był Blast Off! z 1989 roku, który wsparli otwierając trasę koncertową dla Stevie Ray Vaughana. Niezrażeni, połączyli siły z Nilem Rodgersem w 1990 roku przy Let's Go Faster!, płycie, która pojawiła się w Liberation bez większego zainteresowania; potem wrócili do swoich korzeni, nagrywając w 1992 roku Choo Choo Hot Fish, ostatnią płytę nagraną z ich oryginalnym producentem, Davem Edmundsem.

To była ostatnia kolejka dla Stray Cats i nadszedł czas na reset dla Setzera. Znalazł go z Brian Setzer Orchestra, gdzie przerobił swoje rockabilly boogie na erę neo-swingu. Ich tytułowy debiut pojawił się w Hollywood w 1994 roku i zrobił OK na listach przebojów, osiągając 158 miejsce; potem restrukturyzacja korporacji zepchnęła go do Interscope Records, który wydał Guitar Slinger w 1996 roku. Ta płyta nie znalazła się na listach przebojów, ale położyła podwaliny pod The Dirty Boogie z 1998 roku, który stał się przebojem dzięki przebojowi Louisa Primy „Jump Jive & Wail". Singiel osiągnął 23 miejsce, a album osiągnął 9 miejsce na liście Billboard 200 i jeśli Setzer nigdy więcej nie wspiął się na te szczyty - następca z 2000 roku, Vavoom!, osiągnął 62 pozycję- mimo to znalazł swoją niszę, wypuszczając wszelkiego rodzaju swingujące płyty big-bandowe w nowym tysiącleciu, począwszy od serii albumów świątecznych (jest co najmniej pięć albumów sezonowych ) do swingujących coverów klasycznych kompozycji, w większości wydanych nakładem Surf Dog Records. Czasami Setzer wychodził poza Orkiestrę, aby powrócić do swoich rockabilly korzeni, poczynając od Nitro Burnin' Funny Daddy z 2003 r., przechodzącego przez Rockabilly Riot, Vol. 1: Tribute to Sun Records w 2005 roku, a także Rockabilly Riot!

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Jump Jive An' Wail	Brian Setzer Orchestra	08.1998	34[3]	213[18]	Interscope IND 95601	[written by L. Prima][produced by Peter Collins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Knife Feels Like Justice	Brian Setzer	03.1986	-	45[18]	EMI America 17 178	[produced by Don Gehman]
Live Nude Guitars	Brian Setzer	05.1988	-	140[8]	EMI-Manhattan 46 963	[produced by Don Gehman]
The Brian Setzer Orchestra	Brian Setzer Orchestra	04.1994	-	158[4]	Hollywood 61 565	[produced by Brian Setzer]
The Dirty Boogie	Brian Setzer Orchestra	07.1998	-	9[43]	Interscope 90 183	[2x-platinum-US][produced by Peter Collins]
Vavoom!	Brian Setzer Orchestra	08.2000	-	62[7]	Interscope 490 733	[produced by Glen Ballard, Peter Collins, Dave Darling]
Ignition	Brian Setzer, '68 Comeback Special	06.2001	-	152[1]	Surfdog 67 124	[produced by Brian Setzer, John Holbrook]
Boogie Woogie Christmas	Brian Setzer Orchestra	12.2002	-	141[3]	Surfdog 44 011	[produced by Peter Collins]
Dig That Crazy Christmas	Brian Setzer Orchestra	11.2005	-	56[8]	Surfdog 44 101	[produced by Dave Darling]

poniedziałek, 20 czerwca 2022

Senses Fail

Wykorzystując mocną mieszankę hardcore'u, screamo, pop-punku i metalcore'a, Senses Fail z New Jersey pojawił się na początku 2000 roku dzięki zgrabnemu amalgamatowi post-hardcore'owych mięśni i złamanego serca emo. Prowadzona przez wokalistę Jamesa „Buddy” Nielsena, jedyną stałą osobę w długiej i bogatej karierze zespołu, Senses Fail pozostaje w czołówce komercyjnej sceny hardcore od czasu ich debiutu w 2004 roku, Let It Enfold You. Opierając się na listach przebojów Billboard 200 i amerykańskich indie, zespół wydał szereg uznanych albumów, w tym Life Is Not a Waiting Room (2008), Renacer (2013) i Hell Is in Your Head (2022).

Założony w 2002 roku w hrabstwie Bergen z wokalistą Nielsenem, gitarzystami Davem Millerem i Garrettem Zablockim, basistą Jamesem Gillem i perkusistą Danem Trappem, Senses Fail szybko wydał debiutancką EPkę i zaczął regularnie koncertować, utrzymując jednocześnie kwitnącą obecność w Internecie. Drive-Thru Records zwróciło na to uwagę i podpisał kontrakt z grupą pod koniec 2002 roku. Odświeżona wersja EP From the Depths of Dreams ukazała się w kwietniu 2003 roku; zawierał ulepszony dźwięk, jedną nową piosenkę i akustyczną wersję utworu „Ground Folds”. W 2003 roku Gill opuścił grupę, a Michael Glita dołączył na basie. Trasa z zespołem Used zakończyła rok z sukcesem, podczas gdy From the Depths of Dreams złamało Billboard 200 i pomogło przygotować Senses Fail do komercyjnego przełomu.

Po cięższych trasach koncertowych i trochę dramaturgii wytwórni, album „Let It Enfold You” z 2004 r. - nazwany na cześć wiersza Charlesa Bukowskiego- został wydany we wrześniu przez Vagrant/Drive-Thru; wydanie deluxe z dodatkowymi utworami pojawiło się rok później. Zespół nagrał także cover utworu Suicidal Tendencies „Institutionalized” do ścieżki dźwiękowej do gry wideo Tony Hawk's American Wasteland z 2005 roku. Nieustanna trasa koncertowa utrzymywała się, zanim koledzy z zespołu rozpoczęli pracę nad drugim projektem, w którym w maju 2006 roku Senses Fail wkroczyli do studia z producentem Brianem McTernanem (Thrice, Cave In) i nowym gitarzystą, Heathem Saraceno (były członek Midtown na stałe zastąpił Millera). , który opuścił grupę). Główne miejsce na American Warped Tour pomogło zmienionemu zespołowi udoskonalić swoje umiejętności, podobnie jak występ na trasie Taste of Chaos w Wielkiej Brytanii. Oba występy doprowadziły do wydania wybuchowego Still Searching, który pomniejszył znaczenie zespołu krzyczące wokale na rzecz energetycznego, zabarwionego emocjami brzmienia.

Basista Mike Glita opuścił skład rok później, a Jason Black z Hot Water Music wszedł na pokład jako tymczasowy zastępca podczas nagrania Life Is Not a Waiting Room, które ukazało się w październiku 2008 roku. W następnym roku gitarzysta Heath Saraceno ogłosił, że odchodzi z zespołu. Zastąpił go Zack Roach, a wkrótce potem zespół powrócił do studia. W 2010 roku w Vagrant ukazał się ich czwarty album, The Fire. Piąty długogrający album grupy, dobrze przyjęty Renacer, był pierwszym albumem Senses Fail, w którym nie pojawił się członek założyciel, Garrett Zablocki, i miał być ostatnim występem z wieloletnim perkusistą Danem Trappem. W 2015 roku zespół podpisał kontrakt z Pure Noise Records i wydał Pull the Thorns from Your Heart; w tym czasie do Nielsena dołączyli Roach i Matt Smith na gitarach, Gavin Caswell na basie i Chris Hornbrook na perkusji. Ten sam skład pojawił się na EP-ce In Your Absence z początku 2017 roku. Zespół ponownie wszedł do studia w połowie 2017 roku, aby nagrywać z Beau Burchellem z Saosin - który również nagrał ich poprzednią EPkę- podczas gdy podczas sesji powrócił również oryginalny perkusista Trapp. Na początku 2018 roku Hornbrook ogłosił, że odchodzi z zespołu, a miesiąc później ukazał się siódmy album grupy, If There Is a Light, It Will Find You, który znalazł się na 57. miejscu na liście Billboard 200.

W 2021 roku zespół wydał ognisty singiel "Rush Limbaugh" przed nadejściem kolejnego studyjnego LP. Hell Is in Your Head, którego współproducentem był Beau Burchell z Saosin, zawierało gościnne występy Connie Sgarbossa (SeeYouSpaceCowboy) i Spencera Charnasa (Ice Nine Kills), które pojawiły się w następnym roku.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
From the Depths of Dreams	Senses Fail	05.2003	-	144[1]	Drive-Thru 000 155	[produced by John Naclerio, Senses Fail]
Let It Enfold You	Senses Fail	09.2004	-	34[6]	Drive-Thru 0403	[gold-US][produced by Steve Evetts]
Still Searching	Senses Fail	10.2006	150[1]	15	Vagrant 439	[produced by Brian McTernan]
Life Is Not a Waiting Room	Senses Fail	10.2008	-	18	Vagrant 512	[produced by Brian McTernan]
The Fire	Senses Fail	10.2010	-	32	Vagrant 633	[produced by Brian McTernan]
Renacer	Senses Fail	03.2013	-	84	Staple 19	[produced by Shaun Lopez]
Pull the Thorns from Your Heart	Senses Fail	06.2015	-	109	Pure Noise 171	[produced by Beau Burchell]
If There Is Light, It Will Find You	Senses Fail	02.2018	-	54	Pure Noise 213	[produced by Beau Burchell]

niedziela, 19 czerwca 2022

Michael Sembello

Michael Andrew Sembello (ur. 17 kwietnia 1954r) to amerykański wokalista, gitarzysta, klawiszowiec, autor tekstów, kompozytor i producent z Filadelfii w Pensylwanii. Sembello był nominowany do Oscara i Złotego Globu za piosenkę Maniac z 1983 roku, którą śpiewał i był współautorem . Piosenka osiągnęła pierwsze miejsce w Stanach Zjednoczonych i znalazła się na ścieżce dźwiękowej do filmu Flashdance. Jest bratem zmarłego autora tekstów i kompozytora Danny'ego Sembello i nieżyjącego już piosenkarza Johna Sembello, znanego z Dino & Sembello.

Sembello urodził się i wychował w Ardmore w Pensylwanii, na zachodnich przedmieściach Filadelfii. Kariera Sembello rozpoczął karierę muzyczną jako muzyk sesyjny, pracując jako gitarzysta. W wieku 17 lat pracował zawodowo ze Stevie Wonderem na gitarze elektrycznej i akustycznej jako muzyk studyjny . Kontynuował w tym samym roku, wybrany jako jeden z głównych artystów, którzy pracowali nad Songs in the Key of Life, ambitnym podwójnym albumem, którego stworzenie zajęło dwa lata. W większości utworów był wymieniany jako główny i rytmiczny gitarzysta - w tym w zawiłej jazz rockowej partii gitary prowadzącej w instrumentalnym „Contusion” - i dzieli się z Wonderem autorem piosenek w utworze „Saturn”, zgodnie z wkładką albumu. notatki. Sembello napisał piosenkę "Carousel", którą Michael Jackson nagrał na swój album Thriller z 1982 roku, ale na liście utworów została zastąpiona przez "Human Nature". Piosenka znalazła się jako bonusowy utwór na Thriller 25, reedycji albumu z okazji 25-lecia; pełna wersja została wydana w iTunes w 2013 roku jako część The Ultimate Fan Extras Collection.

Sembello wydał swój pierwszy solowy album Bossa Nova Hotel w 1983 roku. Piosenka „Maniac” z tego albumu, którą napisał wspólnie ze swoim klawiszowcem Dennisem Matkoskym, została wybrana do filmu Flashdance. „Maniac” był drugim najlepiej sprzedającym się utworem ze ścieżki dźwiękowej (po utworze tytułowym) i dziewiątym co do wielkości singlem 1983 roku. Ta ścieżka dźwiękowa zdobyła nagrodę Grammy w 1984 roku za najlepszy album z oryginalną muzyką napisaną dla filmu kinowego lub filmu kinowego.

Sembello wyprodukował pierwszy solowy album gitarzystki Jennifer Batten Above Below and Beyond w 1992 roku. W 1994 roku wyprodukował album argentyńskiej piosenkarki Valerii Lynch Caravana de Sueños (1994) i był współautorem tytułowej piosenki z autorem tekstów Césarem Isellą i kompozytorem Armando Tejadą Gómez. Piosenki Sembello pojawiły się w filmach Kokon, Dzień Niepodległości, Gremliny, Oddział potworów i Letni kochankowie. Jego piosence „Gravity” z Cocoon towarzyszył teledysk wyreżyserowany przez reżysera filmu Rona Howarda i zawierał występ Howarda w oskryptowanej fikcyjnej przedmowie do teledysku W 2008 roku Sembello współpracował z saksofonistą Michaelem Lingtonem nad jego albumem Heat, nominowanym do nagrody Jazztrax Album of the Year 2008.

Michael i jego brat Danny Sembello napisali z Lingtonem trzy piosenki do tego projektu. W maju 2009 roku Sembello zebrał Bruce'a Gaichiego (bas, gitara) i Janie Kluwer (instrumenty klawiszowe, wokal), tworząc trio The Bossa Nova Hotel, nazwane na cześć jego debiutu w Warner Bros. Records z 1983 roku. Nagrali album Moon Island, wydany przez EMI Japan. Album składa się z amerykańskich piosenek popowych w aranżacjach z silnymi wpływami brazylijskimi. Krótko po tym, jak interpretacja standardu jazzowego Manhã de Carnaval przez The Bossa Nova Hotel odniosła sukces jako temat japońskiego serialu telewizyjnego LIFE!, trio przegrupowało się w 2016 roku, aby nagrać cover Stinga Fragile. Sembello nagrał swój wokal w sześciu językach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maniac	Michael Sembello	06.1983	43[8]	1[2][22]	Casablanca 812 516	[written by M. Sembello, D. Matkosky][produced by Phil Ramone, Michael Sembello][piosenka z filmu "Flashdance"]
Automatic Man/Summer Lovers	Michael Sembello	09.1983	-	34[10]	Warner Bros. 29485	[written by Michael Sembello, David Batteau, Danny Sembello][produced by Phil Ramone]
Wonder Where You Are/Gravity	Michael Sembello	08.1986	-	-	A&M 2850	[written by Michael Sembello, Danny Sembello][produced by RIchard Rudolph, Michael Sembello][79[4].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Bossa Nova Hotel	Michael Sembello	10.1983	-	80[10]	Warner 23 920	[produced by Phil Ramone,Michael Sembello]