piątek, 19 marca 2021

Begin the Beguine

"Begin the Beguine


music & lyrics: Cole Porter




Rozmiar: 1059 bajtówHistoria



 June Knight najpierw zaśpiewała „Begin the Beguine”, a następnie zatańczyła do niej z Charlesem Waltersem w musicalu Jubilee Cole Portera z 1935 roku . Piosenka cieszyła się niewielkim zainteresowaniem, dopóki Artie Shaw nie nagrał aranżacji melodii Jerry'ego Graya w 1938 roku. Jak na ironię, „Begin the Beguine” został nagrany jako druga strona „Indian Love Call”, który miał być hitem przez producenta, który sprzeciwił się wyborowi kompozycji Portera przez Shawa. W rzeczywistości wersja Shawa, która sprzedała się w milionach (największa sprzedaż wszystkich instrumentów instrumentalnych do tamtego czasu), była tak lubiana, że ​​upór publiczności, aby ją zagrał, mógł przyczynić się do jego decyzji o odejściu z branży muzycznej.

Piosenka została nagrana przez wszystkie czołowe zespoły swingowe lat czterdziestych i wykonana jako niezapomniane solo przez pianistę-wirtuoza Arta Tatuma. Pomimo tego, że jest to trudny do zaśpiewania numer, zarówno Andrews Sisters, jak i Ella Fitzgerald nagrały popularne wersje. Inne najlepsze wykonania wykonali piosenkarz / pianista Leslie Hutchinson (protegowany Portera) i lider brytyjskiego zespołu Joe Loss z Chickiem Hendersonem na wokalu.

Jubilee przedstawił także piosenki „ Just One of Those Things ”, „A Picture of Me Without You” i „Why Should not I?” Musical trwał tylko przez 169 występów, a Porter był ponoć rozczarowany, że „ Just One of These Things ” przyciągnęło mniej uwagi niż „Begin the Beguine”.

Libretto napisane przez Moss Harta opowiada o rodzinie królewskiej w fikcyjnym europejskim kraju, która wykorzystuje groźbę rewolucji, aby porzucić swój tron ​​i kontynuować życie, o jakim tylko marzyli. Kiedy rewolucja okazuje się mistyfikacją, wracają na tron, ale zabierają ze sobą nowych przyjaciół. Co ciekawe, przyszła gwiazda filmowa, Montgomery Clift, odegrała niewielką rolę jako jeden z książąt w oryginalnej produkcji.

„Begin the Beguine” ma nie tylko niezwykłą formę muzyczną, ale jest niezwykle długi jak na popularną piosenkę, 104 takty zamiast zwykłych 32. ( Mówi się, że Irving Berlin nazwał to „tą długą piosenką”). W swojej książce The American Musical Theatre Song Encyclopedia Thomas S. Hischak mówi: „Ballada nie ma zwrotki i idzie do przodu bez wyraźnej zwrotki lub wyraźnego wydania, które łagodzi falującą melodię”.

Piosenka została wykorzystana jako numer taneczny dla Freda Astaire i Eleanor Powell w filmie Broadway Melody z 1940 roku . Sześciominutowy duet stepowania zamknął film w wielkim stylu i stał się jednym z najbardziej znanych numerów tanecznych w filmie. Do filmu Cole napisał m.in. „ I Concentrate on You” i „I’ve Got My Eyes on You”.

W swojej autobiografii „ Musical Stages” Richard Rodgers opowiada o rozmowie z Cole Porterem, który twierdził, że odkrył sekret pisania przebojów. „Napiszę melodie żydowskie” - powiedział młody Porter. „Śmiałem się z tego, co uważałem za żart, ale Cole był nie tylko śmiertelnie poważny, ale w końcu to zrobił” - mówi Rodgers, wskazując na „ Night and Day ”, „Begin the Beguine”, „ Love for Sale , ” i inne„ niewątpliwie są wschodnio-śródziemnomorskimi melodiami w tonacji molowej ”.

„Begin the Beguine” pojawia się również w dwóch biografiach filmowych Cole'a: Night and Day z 1946 r. (W wykonaniu latynoskiego piosenkarza Carlosa Ramireza) i „ De-Lovely” z 2004 r. (W wykonaniu Sheryl Crow, która nie tylko zmienia melodię, ale wyrzuca kluczowe zmiany śpiewa cały utwór w tonacji molowej). Deanna Durbin zaśpiewała ją w filmie Hers to Hold z 1943 roku , a w 1986 roku New Amsterdam Company wyprodukowała świetnie przyjęty koncert Jubilee . 

W Cole Porter: A Biography Charles Schwartz mówi, że Porter podał dwie różne wersje pochodzenia „Begin the Beguine”. Ale jest jasne, że piosenka została zainspirowana rytmem zachodnioindyjskiego tańca zwanego „beguine”, który Cole opisał jako podobny do rumby, ale znacznie szybszy. Peter Gammond w The Oxford Companion to Popular Music tak opisuje taniec: „Jest to tempo 2/4, raczej podobny do powolnej polki z przerywanym rytmem, generalnie dostarczany przez clavesy, marakasy, bongosy i kongi grające wariacje na podstawowym schemacie. Taniec wykonywany jest w jednym miejscu falistymi ruchami ciała, partnerzy się nie dotykają. ”

Tekst przywołuje utraconą miłość, którą łatwo przywołać, gdy gra begina: „Przeżyć ją ponownie to przeszłość, z wyjątkiem sytuacji, gdy ta melodia chwyta moje serce”. Wspomnienia mają zmysłowy charakter: „muzyka tak delikatna”, „tropikalny blask”, „gra orkiestry”, „kołyszące się dłonie”, „chwile boskie”, „pogodne zachwyty”.

Artyści jazzowi, którzy nagrali ten utwór, to Dizzy Gillespie , Charlie Parker , Coleman Hawkins , Erroll Garner , Terry Gibbs, Lee Morgan i Art Pepper. Niedawno został nagrany przez BBC Big Band, grupę Pearl Django, pianistę Adama Makowicza w hołdzie Tatumowi i klarnecistę Eddie Danielsa.


Covery piosenki na listach przebojów:
Xavier Cugat And His Waldorf-Astoria Orchestra -
Begin The Beguine / Say "Si Si" (Para Vigo Me Voy) - Victor  25133 11.1935 13.US 
Art Shaw - Begin The Beguine / Indian Love Call -
                            Bluebird  7746 08.1938 1.US
Eddie Heywood - Begin The Beguine / Lover Man (Oh, Where Can You Be?)
- Decca  23398 .1945 16.UK
 Johnny Mathis-Begin the Beguine Columbia 11001 07.1979 37.Adult Contemporary
 Julio Iglesias- Begin the Beguine (Volver a Empezar)
                             10.1981  CBS A 1612 1.UK



inne wykonania
 
Ernie Fields And Orchestra - Begin The Beguine / Things Ain't What They 
Used  To Be - Rendezvous   R-122 .1960
Avalons - Malanese / Begin The Beguine - NPC   NPC 302 .1964
David Rose And His Orchestra - Begin The Beguine / Love For Sale
RCA Victor 47-2753 .1949
Percy Faith And His Orchestra - Begin The Beguine / Dancing In The Dark 
- Royale   EP 119 .1952
Pat Boone - Begin The Beguine / Chattanoogie Shoe Shine Boy - London 
FL 1638 .1957
Tony Martin - There's No Tomorrow / Begin The Beguine - RCA Victor
447-0192 .1955
Bing Crosby - Begin The Beguine / Night And Day - Decca 23972 .1951
 
 
 
Tekst piosenki:
When they begin the beguine
It brings back the sound of music so tender,
It brings back a night of tropical splendor,
It brings back a memory ever green.
I'm with you once more under the stars,
And down by the shore an orchestra's playing
And even the palms seem to be swaying
When they begin the beguine.
To live it again is past all endeavor,
Except when that tune clutches my heart,
And there we are, swearing to love forever,
And promising never, never to part.
What moments divine, what rapture serene,
Till clouds came along to disperse the joys we had tasted,
And now when I hear people curse the chance that was wasted,
I know but too well what they mean;
So don't let them begin the beguine
Let the love that was once a fire remain an ember;
Let it sleep like the dead desire I only remember
When they begin the beguine.
Oh yes, let them begin the beguine, make them play
Till the stars that were there before return above you,
Till you whisper to me once more,
"Darling, I love you!"
And we suddenly know, what heaven we're in,
When they begin the beguine





czwartek, 18 marca 2021

Jimmy Page

 Jimmy Page, właśc. James Patrick Page (ur. 9 stycznia 1944r w Heston) - gitarzysta rockowy, współtwórca zespołu Led Zeppelin. W plebiscycie magazynu Rolling Stone zajął 9. miejsce na liście 100 największych gitarzystów wszech czasów w roku 2003 , a w roku 2011 został sklasyfikowany na 3. pozycji . Z kolei w 2004 roku muzyk został sklasyfikowany na 6. miejscu listy 100 najlepszych gitarzystów heavymetalowych wszech czasów według magazynu Guitar World . W 2005 roku został uhonorowany Orderem Imperium Brytyjskiego . 


Urodził się 9 stycznia 1944 roku w Heston (hrabstwo Middlesex) w Wielkiej Brytanii. Pierwsze lata życia spędził na farmie wujka w Northamptionshire, by ostatecznie osiąść w Epsom, Surrey.

Stephen Davis w nieautoryzowanej monografii Led Zeppelin, zatytułowanej Hammer of the Gods podaje, że Jimmy mając około 15 lat znalazł gitarę hiszpańską i stała się ona jego pierwszym przyjacielem. Davis jednak minął się z prawdą. W annałach telewizji BBC zachował się film z 1957 r. z programu „Huw Wheldon’s All Your Own Talent”, na którym kwartet skiffle’owy z trzynastoletnim Jimmym Page’em w składzie wykonuje utwory „Mama Don’t Want to Skiffle Anymore” i „In Them Ol’ Cottonfields Back Home”. Na filmie widać, że Jimmy już wówczas grał na gitarze Hoffman Senator, o której Davis pisał, że była kolejnym instrumentem, po gitarze hiszpańskiej, na którym grał młody Jimmy Page.

Kilka lekcji u nauczyciela w pobliskim Kingston-On-Thames dało mu niewiele. Gitarę nosił do szkoły, by samodzielnie się uczyć na przerwach z poznanym w owym czasie przyjacielem Jeffem Beckiem. Page nie zwracał się wtedy w stronę rock and rolla.

Udzielał się w kilku małych zespołach z Epsom, pierwszym ważniejszym był zespół Neil Christian & The Crusaders, Jimmy rozstał się jednak szybko z grupą ze względu na zły stan zdrowia.

W tym samym czasie rozpoczął naukę malarstwa w szkole plastycznej, rezygnując z niej w 1963 roku, gdy podjął pracę jako muzyk sesyjny. W Londynie szybko stał się bardzo popularnym muzykiem-jego partie można odnaleźć na nagraniach m.in. The Who, Donovana, Them, The Kinks, czy The Rolling Stones. W czasie pracy w studio nagrał i wyprodukował swój własny singel „She Just Satisfies”. Zawarł też znajomość z Erikiem Claptonem.

Po odejściu Claptona z The Yardbirds w 1965 Page’owi proponowano dołączenie do grupy. Ten jednak polecił Yardbirdsom swego kolegę Jeffa Becka, by już w rok później (będąc zmęczonym rolą muzyka do wynajęcia) dołączyć ostatecznie do zespołu, którego ofertę wcześniej odrzucił, jako gitarzysta basowy.

Gdy grupa w 1968 rozpadła się, Jimmy wraz ze znanym studyjnym basistą Johnem Paulem Jonesem, wokalistą Robertem Plantem oraz perkusistą Johnem Bonhamem stworzył zespół, the New Yardbirds, nazwany ostatecznie Led Zeppelin.
Po rozpadzie zespołu Led Zeppelin (spowodowanym śmiercią perkusisty) w 1980 roku Page rozpoczął karierę solową.

W 1981 roku przez krótki czas współpracował z Alanem White’em i Chrisem Squire’em z zespołu Yes, lecz nie pojawiło się żadne oficjalne nagranie tego „zespołu”, nazywanego często przez fanów XYZ.

Jego pierwszym solowym nagraniem była ścieżka dźwiękowa do filmu Death Wish II (Życzenie Śmierci II). Napisał również ścieżkę dźwiękową do Death Wish III (Życzenie Śmierci III). Po wspólnej trasie koncertowej u boku Roya Harpera w 1984 Jimmy wraz z Paulem Rodgersem, Tonym Franklinem i Chrisem Slade’em założył grupę The Firm, która po wydaniu dwóch albumów przestała istnieć.

W 1993 Page nagrał wraz z Davidem Coverdale’em album o tytule Coverdale and Page, rok później wydał płytę No Quarter: Jimmy Page and Robert Plant Unledded, będącą efektem wspólnego występu z Robertem Plantem dla MTV Unplugged. Późniejsze wydawnictwo Walking into Clarksdale zamyka listę dokonań tego duetu.

Kolejnymi projektami Page’a były między innymi eksperyment z raperem Puff Daddym i koncertowe nagranie powstałe przy współpracy The Black Crowes.

Jimmy Page zaznaczył swą obecność w wielu rankingach najlepszych gitarzystów rockowych wszech czasów, m.in. jego solówka do utworu Stairway to Heaven znalazła się na 1. miejscu na liście 100 Greatest Guitar Solos sporządzonej przez magazyn Guitar World.

24 sierpnia 2008 wystąpił wraz z Leoną Lewis na ceremonii zakończenia Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, wykonując „Whole Lotta Love”.

W grudniu 2005 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego decyzją królowej Wielkiej Brytanii, Elżbiety II.

30 września 2014 Page (który nie miał żadnej solowej trasy koncertowej od 1988) ogłosił, że założy nowy zespół i będą wykonywać materiał obejmujący całą jego karierę. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Gallows PoleJimmy Page & Robert Plant12.199435[8]-Fontana PPCD 2[written by Trad.,Jimmy Page,Robert Plant][produced by Jimmy Page,Robert Plant]
Most HighJimmy Page & Robert Plant04.199826[4]-Mercury 5687512[written by Jimmy Page,Robert Plant,Charlie Jones,Michael Lee][produced by Jimmy Page,Robert Plant]
Come With MePuff Daddy feat. Jimmy Page07.19982[14]4[20]Epic 34K78954[platinum-US][written by Jimmy Page,Robert Plant,Sean Combs,John Bonham,Mark Curry][produced by Puff Daddy]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Death Wish IIJimmy Page02.198240[4]50[10]Swan Song SSK 59415[produced by Jimmy Page]
Whatever Happened to Jugula? Roy Harper and Jimmy Page03.198544[4]60 Beggars Banquet BEGA 60[produced by Roy Harper]
OutriderJimmy Page & Robert Plant07.198827[6]26[20]Geffen WX 155[gold-US][produced by Jimmy Page]
No QuarterJimmy Page & Robert Plant11.19947[14]4[23]Fontana 5263622[platinum-US][gold-UK][produced by Jimmy Page,Robert Plant]
Walking into ClarksdaleJimmy Page & Robert Plant05.19983[6]8[13]Mercury 5580252[gold-US][produced by Jimmy Page,Robert Plant]
Live at the Greek Jimmy Page and The Black Crowes07.200039[4]64[9]TVT 2140[gold-US][produced by Kevin Shirley]

Paffendorf

 Paffendorf to niemiecki projekt techno . Grupę tworzyli Ramon Zenker , również producenta   Fragma ,Gottfried Engels  i Nicolas Valli. Projekt reprezentuje koloński DJ Christian Schmitz, działający w Tiger Records. Paffendorf jest najbardziej znany ze swojego przeboju z 2000 roku „Where Are You”, chociaż mieli na swoim koncie wiele udanych hitów w całej Europie , z których najbardziej znany w Wielkiej Brytanii to „Be Cool”, który osiągnął 7 miejsce na brytyjskiej liście singli w czerwcu. 2002r. Ich piosenka „Under My Skin” stała się internetowym memem z Momo, postacią z serialu anime Sumomomo Momomo wielokrotnie naśladowała lokomotywę rękami i podskakiwała. Piosenka została przyspieszona, aby brzmiała podobnie i rywalizowała z bardziej popularnym memem internetowym, Caramelldansen .



Ramon Zenker brał udział w wielu projektach muzyki tanecznej późnych lat 80-tych, w tym w Interactive („Who Is Elvis”). Taneczny projekt   Engela i Zenkera ,Bellini , skupiający się wokół trzech wokalistek, rozpoczął się w 1997 roku wraz z wydaniem  „ Samba de Janeiro ” w różnych wersjach. Stał się międzynarodowym hitem (2. miejsce w Niemczech), a po nim ukazał się album i więcej singli.

Projekt trance Paffendorf zadebiutował „Smile” (22. miejsce w Niemczech) w 1998 roku. „Ruf Mich An” / „Call Me Now” i „Terminator” osiągnęły status Top 50 . W latach 2000   kontynuowali w tym duchu i dokonali przełomu: „Where are You” trafił do niemieckiej Top 15, a „Everybody Scream” również znalazł się w Top 50. Ich przebojowy album Dance City również znalazł się   w Top 50 list przebojów. Utwór „Rhythm And Sex” kontynuował serię, podczas gdy „Be Cool” zajął 7. miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w czerwcu 2002 roku. W tym samym czasie Zenker był współzałożycielem i producentem Fragma („Toca's Miracle”).

Ich trzynasty singiel „Under My Skin”, odniósł sukces w Japonii . Po raz pierwszy został pokazany w filmie dla fanów, w którym występuje postać Momo z Sumomomo Momomo , a także wersja piosenki Jens O Remix, która została skrócona i odtworzona dwukrotnie. Ludzie Zachodu nazywali to czasami „tańcem Paffendorf”. Inna wersja tego filmu dotyczyła postaci z Lucky Star .

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Be CoolPaffendorf06.20027[10]-Data/MOS DATA 29CDS[written by Dirk Rodenkirchen, Gottfried Engels, Markus Boje, Oliver Beckers, Ramon Zenker,Toby Lee Connor][produced by Gottfried Engels, Ramon Zenker]
Crazy Sexy MarvellousPaffendorf04.200352[4]-Data/MOS DATA 1CDS[written by Gottfried Engels, Ramon Zenker, Toby Lee Connor][produced by Gottfried Engels, Ramon Zenker, Toby Lee Connor]

José Padilla

José María Padilla Requena (ur. 4 grudnia 1955r - zm. 18 października 2020r) był hiszpańskim disc jockeyem i producentem muzyki ambient , najbardziej znanym z pracy jako DJ w barze Café del Mar na Ibizie .

 

Urodzony w Barcelonie w Hiszpanii, Padilla przeniósł się na Ibizę w 1975 roku, gdzie w 1991 roku objął rezydencję jako DJ w Café del Mar.  W 1994 roku skompilował pierwszy album Cafe del Mar dla wytwórni React .  Seria ma obecnie 25. tomów i wyodrębniła kilka powiązanych kompilacji, a także doprowadziła do stworzenia własnej, tytułowej wytwórni . Padilla wybrał utwory na pierwsze sześć, a także na pamiątkowe wydawnictwo z okazji 20. rocznicy. 

Chociaż kilka utworów Padilli pojawiło się w jego różnych kompilacjach, dopiero w 1998 roku wydał swój pierwszy album, Souvenir , w wytwórni Mercury Records . Płyta zawierała współpracę z kilkoma chill- outowymi muzykami, w tym Lenny Ibizarre i Paco Fernándezem. Jego drugi album, Navigator , ukazał się w 2001 roku. Album otrzymał nominację do Latin Grammy w kategorii Najlepszy Album Instrumentalny .

Padilla nie był już rezydentem w Café del Mar, ale koncertował po całym świecie. Jednak w listopadzie 2007 roku ukazała się nowa seria składanek o nazwie Bella Musica , niezwiązana z Café del Mar.
W 2011 roku ukazała się nowa kompilacja CD „Here Comes the Sunset” (Vol. 4) i po wielu latach Padilla został  zatrudniony na innej plaży, tym razem we Włoszech we Fregene . 

W 2015 roku Padilla udostępnił swój nowy album So Many Colours do przesyłania strumieniowego za pośrednictwem Resident Advisor, zanim został wydany w International Feel.

Padilla powrócił na decki Essential Mix BBC Radio 1 w połowie sierpnia 2015, po raz pierwszy od 20 lat, z eklektycznym dwugodzinnym setem „Masters”.

Padilla ujawnił w lipcu 2020 r., że w wieku 64 lat zdiagnozowano u niego raka jelita grubego.

Padilla zmarł na Ibizie w Hiszpanii 18 października 2020 roku w wieku 64 lat po walce z rakiem okrężnicy. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Who Do You LoveJose Padilla featuring Angela John08.199859[2]-Manifesto FESDD 45[written by Angela John, Arian Beheshti, Ingmar Hansch, José Padilla][produced by Arian Beheshti, Ingmar Hansch, José Padilla]
Adios AyerJose Padilla10.2001154[1]-EastWest 0927400552[written by José Padilla][produced by José Padilla]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
SouvenirJosé Padilla07.1998177[1]- Mercury 558 644[produced by José Padilla]

środa, 17 marca 2021

Packabeats

 

Ta grupa, która nagrała 8 tytułów, w tym 6 instrumentalnych od 1961 do 1963 roku, pozostaje trochę tajemnicza.

Tworzyli ją Tony Holland, Mick Flynn, Brian Lewis, Ken Eade i Lan Stewart. Ich znanymi utworami pozostaną, Evening in Paris, Big Man i Gypsy Beat.

Lan Stewart był perkusistą, pamięta, że ​​muzyka fascynowała go od najmłodszych lat. Jego młodość została naznaczona przez Billa Haleya, a następnie Elvisa Presleya. Zaczął grać na bębnie w orkiestrze marszowej szkoły wojskowej, gdzie się kształcił. W 1956 roku, wraz z przybyciem skiffle, Ian miał 16 lat i założył grupę w swoim liceum w Merton w południowym Londynie. Tea Blackjacks tworzyli Ian, Robin Housego na basie, Mick Flynn i Laurie Bellamy na gitarach.

Blackjacks grali z Lonnie Donneganem, Ken Colyer i The Vipers i szybko zrobili wielkie postępy. Zaczęli rozszerzać swoje terytorium na zachodni Londyn, w szczególności w pubie Bread Basket, gdzie spotkali Emile Ford, który śpiewał  w zespole, w którym grał jego brat George. Emile pożyczył  Ianowi 5 funtów na zakup jego pierwszej prawdziwej perkusji.

  Packabeats stanowili: Ian na perkusji, Mick Flynn na gitarze, Nigel, kuzyn Micka na basie i John Berryman, trzydziestokilkuletni doświadczony muzyk na gitarze prowadzącej.

Pod koniec lat pięćdziesiątych zespół poczynił wielkie postępy i  grał utwory Buddy Holly'ego, Ricky Nelsona, Everly Brothers i Presley'a. Brian Lewis zastępuje Nigela na gitarze.

Emile Ford był od czasu do czasu w programie telewizyjnym BBC Six Five Special, zaproponował Packabeats, aby zostali jego zespołem. Ale ich lojalność wobec Dave'a Camerona sprawiła, że ​​odrzucili tę propozycję. Ich menedżer Bob Alexander zabrał ich do Atheneum w Muswell Hill w północnym Londynie. W obliczu popytu stali się profesjonalistami. W styczniu 1960 roku nagrali w studiu RG Jones Baby I love you / Right here on earth.

Następnie Dave Cameron zdecydował się dołączyć do firmy ojca i opuścił grupę. Odszedł również John Berryman. Zrekrutowali nowego wokalistę Tony'ego Hollanda i Kena Eade'a, gitarzystę  z Bluenotes. W październiku 1960 roku wrócili do studia w Morden, nagrali utwór autorstwa Kena Eade'a Yes sir, that my baby, Wiggle, You .

Drugim ważnym spotkaniem było spotkanie Dave'a Camerona, wokalistą o potężnym głosie przypominającym Elvisa. Ćwiczyli razem i zmienili nazwę na   Packabeats.

Wysłali kopię nagrania do EMI. Skontaktowano się z nimi Gypsy beat,  wzbudził zainteresowanie i zostali zaproszeni do ponownego nagrania go w studiach Abbey Road. Ten utwór pochodzi ze starej melodii folklorystycznej i bardzo przypomina Cry of the wild goose. Nagrali także Big Man, piosenkę skomponowaną przez Johnny'ego Spence'a, inżyniera dźwięku w EMI.   Wielka chwila nastąpiła, gdy usłyszeli w radiu swoją płytę. To podniosło sławę grupy i pozwoliło im dopasować się do młodzieżowego rynku, gdzie towarzyszyli Terry'emu Dene'owi, Ricky Valance, Keithowi Kelly'emu, Michaelowi Coxowi, Craigowi Douglasowi i Mike'owi Same'owi.

Grupa instrumentalna, którą wtedy podziwiali, to String Alongs. Ich singiel osiągnął 49 miejsce na listach przebojów w lutym 1961. Mick Flynn zdecydował się ożenić i opuścił zespół. Zastąpił go Derrick Leach, który grał z Tonym Hollandem.

Zdeterminowani, by wprowadzać innowacje, wyposażyli się w organy elektryczne i Derrick musiał nauczyć się na nich grać.

Na grupę wpłynęły dwa odejścia: Kena Eade i Briana Lewisa. Zastąpili ich Ted Harvey na basie i Malcolm Lenny na gitarze. Packabeats bardzo lubili Shadows i często wykonywali ich utwory na scenie. Postanowili jednak poszukać innego brzmienia dzięki organom elektrycznym. Postanowili wrócić do studia RG Jones w październiku 1962 roku i nagrali Twisting the night away, Wonderful life, Pretend i Here cornes that feeling . Bob Alexander skontaktował się z Joe Meekiem, który był natychmiast zainteresowany i kazał je nagrać. Zaproponował im dwa utwory, w tym The Traitors.

Zaaranżowali ten utwór, zapożyczając tu i ówdzie pomysły, wprowadzenie do perkusji od Ricky'ego Nelsona, rytm z Tequili i solówkę Herba Alperta w  The Lonely bull The Traitors stał się tematem filmu detektywistycznego i był wielokrotnie wystawiany. Utwór został wydany przez HMV w wykonaniu  Tony Hollanda, ponieważ mieli kontrakt z Pye! Nagrali Sidewalk Sensation skomponowaną przez Teda Harveya. HMV chciał zrobić z tego nowy taniec, ale mimo wielkich wysiłków promocyjnych okazał się klapą.

Postanowili nagrać Dream lover Bobby'ego Darina   skomponowaną przez Joe Meeka.

Potem szukali piosenek, stworzyli dwie piosenki Hokey Cokey i Knees up mother brown. Nagrali je w lipcu 1961 roku, a także Come soft to me. Nagranie zostało odrzucone przez EMI.

Potem odświeżyły się relacje z Joe Meekiem. Ted Harvey opuścił grupę i wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie grał z Duane Eddy. Zastąpił go GaryUnwin. Na początku 1964 roku grupa zaczęła słabnąć. The Beatles zdominowali życie muzyczne.

Po ostatnim spotkaniu, w czerwcu 1964 roku, grupa rozpadła się w lipcu 1964 roku.

Mick Flynn mieszka obecnie na południu Hiszpanii, gdzie gra z orkiestrą. Ken Eade mieszka niedaleko Epsom i gra w zespole folkowym. Brian Lewis mieszka w Kent. Derrick Leach jest rysownikiem i okazjonalnie gra jazz. Ted Harvey grał z Hi Fi. Malcolm Lenny grał również z  Hi Fî. Malcolm Lenny po występie w Star Club opuścił muzyczny świat i udał się do świata kina w London Week End TV. Gary Unwin przeniósł się do Niemiec, gdzie pracował z Boney.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Gypsy Beat/Big ManPackabeats03.196149[1]-Parlophone R 4729-

John Scofield

 Ur. 26.12.1951r w stanie Ohio (USA). Gitarzysta, który współtworzy najwspanialsze albumy współczesnego jazzu, zadebiutował jako student Berklee College Of Music, nagrywając albumy wraz z Gerrym Mulliganem i Chetem Bakerem. Pojawiał się w najważniejszych zespołach jazzu ostatnich dekad: od grup Billy’ego Cobhama, George’a Duke’a, Gary’ego Burtona, Charlesa Mingusa po nagrania i koncerty z Ronem Carterem, Zbigniewem Seifertem, Joe Lovano, Jackiem Dejohnettem, Larrym Coryellem, Mikiem Sternem.

 Objawił się jako jazzowy innowator w formacjach Milesa Davisa: to właśnie albumy Decoy, Star People, You’re Under Arrest stały się ważne i przełomowe nie tylko dla Mistrza Milesa, ale przede wszystkim dla gitarzysty. Ale najpełniej zaistniał, realizując własne pomysły w autorskich formacjach. Do współpracy pozyskał George’a Mraza, Adama Nussbauma, Steve’a Swallowa, Petera Erskine’a, Billa Friesella. 

Ten znany gitarzysta zaczynał w miejscowych zespołach rhythmandbluesowych. Na początku lat 70-tych uczęszczał do słynnej Berklee College of Music w Bostonie. Nagrywał z Mulliganem i Bakerem, aż w końcu Billy Cobham zaproponował mu przyjście do jego grupy w miejsce Johna Abercrombiego. Po dwuletniej współpracy z Cobhamem Scofield grał także z Charlesem Mingusem, Garym Burtonem i Dave’em Liebmanem. Pierwszymi płytami solowymi konsekwentnie wyrabiał swój niepowtarzalny styl. Album Shinola został zrealizowany na żywo i jest płytą spokojną, wręcz letargiczną. Gościnnie na gitarze basowej zagrał tam Steve Swallow. W latach 1983-85 Scofield stanowił istotną część grupy Milesa Davisa i wziął udział w wielu nagraniach, m.in. płyt Decoy i You’re Under Arrest. Współpraca z Davisem przyniosła mu sporą popularność.

 W połowie lat 80-tych grał z McCoyem Tynerem, Markiem Johnsonem oraz Francuską Orkiestrą Państwową. Na płycie Electric Outlet pokazał, że wypracował już swoje specyficzne, bogate i soczyste brzmienie. Natomiast album Still Warm był popisem jego kreatywności i pierwszą z serii znakomitych płyt nagranych dla firmy Gramavision. Wydaniu longplaya towarzyszyło spore zainteresowanie, dlatego szybko stał się bestsellerem. Scofield kontynuował funkowy, choć mniej jazzowy styl na płytach Blue Matter (wspaniała gra na perkusji Dennisa Chambersa) i Loud Jazz. Na Flat Out znalazły się interesujące opracowania takich standardów, jak „Secret Love” czy „All The Things You Are”. Koncertowy album Pick Hits zawierał największe przeboje w dotychczasowej karierze Scofielda i pokazywał jego niepodważalną pozycję w jazzie. Time On My Hands zebrał entuzjastyczne recenzje i był kolejnym komercyjnym sukcesem artysty (wielu krytyków uznało go za najlepszy album 1990r). 

Scofield był już wówczas jednym z czołowych gitarzystów jazzu. Wspaniale rozwijał się jego talent kompozytorski, a wspólna gra z Charliem Hadenem i Jackiem Dejohnette’em pełna była inwencji i polotu. Będąc u szczytu kariery, zrealizował w 1991 kolejną wspaniałą płytę Meant To Be i wyruszył na tournee z orkiestrą Micke’a Gibbsa. Udało mu się w ten sposób połączyć swoją swingującą grę na gitarze z nowatorskimi kompozycjami Gibbsa. Albumy Grace Under Pressure i What We Do były kontynuacją doskonałych i popularnych płyt, i pokazały, że Scofieldowi nie brakuje świeżych pomysłów. Na płycie Hand Jive gitarzysta powrócił do jazzu z domieszką muzyki funky i soul, a gościnnie wystąpił na nim znakomity saksofonista Eddie Harris. Jim Ferguson napisał w piśmie „Guitar Player”, że solówki Scofielda są „jak scena pościgu we »Francuskim łączniku« - niewiarygodnie ekscytujące, dramatyczne, balansujące na granicy katastrofy, ale nigdy nie wymykające się spod kontroli”. Jest jednym z najbardziej oryginalnych i utalentowanych współczesnych gitarzystów jazzowych.

 


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
I Can See Your House from HereJohn Scofield04.1994-181[2]Blue Note 27 765[produced by Lee Townsend]

Scissor Sisters

 Początki nowojorskiego zespołu Scissor Sisters sięgają 2001 roku, kiedy 19-letni Jake Shears został przedstawiony multiinstrumentaliście, ukrywającemu się pod szyldem Babydaddy. Artystów połączyła wspólna pasja pisania utworów i dziwaczne poczucie humoru.
W ich twórczości można znaleźć pływ klasycznych dokonań Davida Bowie, Roxy Music i Eltona Johna, a także Giorgio Morodera i rockowej opery.


Zanim zespół znalazł się w studiu nagraniowym zdobywał fanów występami na żywo. Podczas koncertu w Nowym Jorku pierwotny skład (duet) został poszerzony o trzecią "siostrzyczkę", zajmującą się performance'ami, Anę Matronic. Niebawem do grupy dołączyli jeszcze gitarzyści Del Marquis i Derek G oraz perkusista Paddy Boom.

Zadebiutowali niezależnym singlem "Electrobix", który na stronie B zawierał cover klasycznego utworu Pink Floyd - "Comfortably Numb". To właśnie dzięki "Comfortably Numb" na Scissor Sisters zwróciła uwagę DJ-ów i publiczność w Wielkiej Brytanii. Wkrótce grupa podpisała kontrakt z brytyjskim oddziałem wytwórni Polydor.

Ich pierwszy oficjalny singiel, "Laura", ukazał się w roku 2003 i uplasował się na 54. miejscu zestawienia. Wydany ponownie rok później wspiął się już na pozycję 12. Kolejne utwory, które cieszyły się uznaniem fanów to "Take Your Mama" (17. miejsce), ballada "Mary" (14. miejsce) i gejowski hymn "Filthy/Gorgeous" (5. miejsce).

W roku 2004 ukazał się debiutancki album zespołu, zatytułowany "Scissor Sisters", który okazał się wielkim sukcesem, osiągnął szczyt brytyjskiego zestawienia i był najlepiej sprzedającym się albumem roku na Wyspach. Pomimo sukcesów na Starym Kontynencie, grupa nie znalazła uznania w ojczyźnie.

W połowie 2005 roku zespół rozpoczął prace nad drugą płytą - "Ta-Dah". W nagraniu utworów "Intermission" i "I Don't Feel Like Dancin'" Scissor Sisters wspomógł Elton John. Ta ostatnia piosenka znalazła się również na singlu pilotującym nowe wydawnictwo. Ostatecznie longplay ukazał się we wrześniu następnego roku. W warstwie brzmieniowej był ciekawą fuzją glam rocka, disco i psychodelii przywołującej skojarzenia z latami 60-tymi XX wieku.

W 2006 roku muzycy skupili się na koncertowaniu - supportowali Depeche Mode, podczas trasy Touring the Angel, a także pojawili się na nowojorskich – Bowery Ballroom i Siren Music Festival oraz Coachella Valley Music and Arts Festival. Dodatkowo wystąpili za darmo na słynnym Trafalgal Square.

W kolejnym roku, nie tylko nie zwolnili tempa, lecz także ogłosili, że ruszyły prace nad nowym krążkiem, który zatytułowali "Night Work". Sesje nagraniowe trwały całymi miesiącami i dopiero na początku maja 2010 roku z obozu Scissor Sisters dotarły wieści o ukończonym albumie. Dodatkowo, już w czerwcu dograno kilka nowych utworów. W związku z tym, premiera nowego wydawnictwa musiała się, siłą rzeczy, opóźnić. Krążek trafił do sklepów 28 czerwca 2010 roku, a singlem promującym płytę wybrano piosenkę "Fire With Fire".

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
LauraScissor Sisters11.200312[12]-Polydor 9866833[written by J. Sellards/Babydaddy][produced by Scissor Sisters ]
Comfortably numbScissor Sisters01.200410[29]-Polydor 9815883[written by Roger Waters/David Gilmour][produced by Scissor Sisters]
Take your mama/The Backwoods Discoteque Pt. IIScissor Sisters04.200117[6]-Polydor 9866277[silver-UK][written by J. Sellards/Babydaddy][produced by Scissor Sisters ]
MaryScissor Sisters10.200414[26]-Polydor 9868282[written by J. Sellards/Babydaddy][produced by Scissor Sisters ]
Filthy gorgeousScissor Sisters10.20045[40]1.Hot Dance MusicPolydor 9869799[written by Babydaddy ,Jake Shears, Ana Matronic][produced by Scissor Sisters ]
I don' t feel like dancin'/AmbitionScissor Sisters09.20061[4][53]102[1]Polydor 1707529[platinum-UK][written by Elton John , Jake Sellards , Scott Hoffman][produced by Scissor Sisters ]
Land Of A Thousand Words Scissor Sisters12.200619[6]-Polydor 1712488[written by Jason Sellards Scott Hoffman][produced by Scissor Sisters ]
She's My ManScissor Sisters02.200729[13]-Polydor 1721313[written by Babydaddy ,Jake Shears][produced by Scissor Sisters]
Kiss You OffScissor Sisters06.200743[4]-Polydor 1726298[written by Hoffman, Sellards, Ana Lynch][produced by Scissor Sisters]
I Can't DecideScissor Sisters07.200764[2]-Polydor MIUCT 7775[written by Scott Hoffman/Jason Sellards ][produced by Scissor Sisters ]
Fire with FireScissor Sisters07.201011[10]-Polydor 2743011[written by Babydaddy, Jake Shears, Stuart Price][produced by Stuart Price]
Any Which WayScissor Sisters07.201081[1]-Polydor 2750943[written by Babydaddy, Jake Shears, Ana Matronic, Stuart Price][produced by Stuart Price]
Only the HorsesScissor Sisters05.201212[6]-Polydor GBUM 71202238[written by Jason Sellards,Scott Hoffman,Amanda Ghost,Alex Ridha][produced by Boys Noize,Calvin Harris, Scissor Sisters ]
Let's Have a KikiScissor Sisters09.2012119-Polydor [written by Jason Sellards, Scott Hoffman, Ana Lynch][produced by Scissor Sisters ]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[UK]
Komentarz
Scissor SistersScissor Sisters02.20041[3][182]107[9]Polydor 9866058[9x-platinum-UK][produced by Scissor Sisters ]
Ta-Dah Scissor Sisters09.20061[2][89]19[6]Polydor 1705087[4x-platinum-UK][Producer - Scissor Sisters]
Night WorkScissor Sisters06.20102[7]18[3]Polydor 2738110[gold-UK][Producer - Scissor Sisters , Stuart Price ]
Magic HourScissor Sisters06.20124[9]35[2]Polydor 3700441[Producer - Scissor Sisters, Calvin Harris, Stuart Price, Alex Ridha, Pharrell Williams ]

Patti Scialfa

 Vivienne Patricia "Patti" Scialfa (ur. 29 lipca 1953r w Deal) - amerykańska wokalistka, autorka tekstów i gitarzystka. Żona Bruce’a Springsteena.

Ukończyła studia na New York University. Początkowo grywała na ulicach Greenwich Village. Na początku lat 80-tych zaczęła występować w nowojorskich klubach, pracowała jako wokalistka wspierająca artystów rockowych w trakcie tras koncertowych i w czasie nagrań (m.in. The Rolling Stones). Podpisała wkrótce kontrakt z wytwórnią płytową Columbia Records

W 1984 dołączyła do zespołu E Street Band tuż przed rozpoczęciem trasy koncertowej Born in the U.S.A. Tour Bruce’a Springsteena. Pierwszy solowy album (Rumble Doll), zawierający m.in. utwory "Rumble Doll" i "Come Tomorrow" wydała w 1993r. Drugą płytę (23rd Street Lullaby) nagrała w 2004r. W 2007 ukazał się trzeci album artystki zatytułowany Play It As It Lays. Od 1997r występuje także w The Sessions Band, drugim zespole towarzyszącym jej mężowi. 

Patti Scialfa jest piosenkarką pochodzenia włoskiego (ze strony ojca) i irlandzkiego (ze strony matki). Od 8 czerwca 1991 jest żoną Bruce’a Springsteena, z którym ma troje dzieci: Evana Jamesa (ur. 1990), Jessicę Rae (ur. 1991) i Sama Ryana (ur. 1993)[3]. 



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
23rd Street Lullaby Patti Scialfa07.2004-152[2]Columbia 90 371[produced by Steve Jordan, Patti Scialfa]
Play It As It LaysPatti Scialfa09.2007-90Columbia 11293[produced by Steve Jordan, Patti Scialfa, Ron Aniello]

Diane Schuur

Ur. 10.12.1953r w Tacoma w stanie Washington (USA). Wybitna, niewidoma od urodzenia wokalistka i pianistka jazzowa. Uczyła się muzyki w szkole dla niewidomych, potem wokalistyki jazzowej oraz improwizacji na pianinie. Występowała w klubach i knajpach; tam zauważył ją Ed Shaughnessy i w 1975r prezentując swój big band, Energy Force, na festiwalu w Monterey, przedstawił także ociemniałą wokalistkę.
 

Obdarzona subtelnym głosem, doskonałym słuchem, nauczona solidnych jazzowych rytmów nie zawsze wykorzystywała to w koncertach. Przez kolejne sezony występowała z różnymi (nawet popowymi i rockowymi) zespołami, aż na początku lat 80-tych znalazła się w kręgu zainteresowań Dave’a Grusina i Larry’ego Rosena dwóch producentów GRP Records

Podpisując kontrakt z tą prestiżową wytwórnią, dołączyła do grupy najwybitniejszych muzyków jazzowych, którzy zaczęli ją zapraszać do swoich projektów. Niemniej splendor i uznanie przyniosły wokalistce autorskie albumy: od debiutanckiego Deedles (1984) po nagrodzone Grammy Timeless
(1986) oraz Diane Schuur & Count Basie Orchestra
(1987) .

 Do swoich zespołów pozyskiwała m.in. Johna Patitucciego, Philipa Upchurcha, Gary’ego Fostera, Pete’a Christlieba, Jacka Sheldona, Joela Barbera, Chucka Domanico, Jeffa Hamiltona, Johna Claytona. Pojawiła się ze Stanem Getzem w Białym Domu (1982) oraz w Carnegie Hall TV Special (1987). Wielkim, także komercyjnym sukcesem, był album nagrany wspólnie z B.B. Kingiem.

 


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Talkin' 'bout YouDiane Schuur11.1988-170[10]GRP 9567[produced by Steven Miller]
Pure SchuurDiane Schuur02.1991-148[10]GRP 9528[produced by Andre Fischer]

wtorek, 16 marca 2021

Dan-I

Dan-I (urodzony Selmore Ezekiel Lewinson ;  lipiec 1956 r- zm. 19 maja 2006r ) był brytyjskim muzykiem disco , z kontraktem w Island Records , który miał hit Top 30 na brytyjskiej liście singli w 1979 roku z singlem o nazwie „ Monkey Chop ”, który później wspiął się na numer 11 na „Top of the Pops” w Szwecji w marcu 1980 r. oraz w pierwszej dziesiątce w Mediolanie, Włoszech i Nowej Zelandii.

 Pochodził z Clarendon na Jamajce, bez dalszych  sukcesów na listach przebojów, Dan-I pozostaje jako wykonawca jednego przeboju , chociaż nadal wydawał kilka albumów jako artysta solowy w niezależnych wytwórniach płytowych i jako lider wielu innych zespołów, w szczególności zespołu gospel reggae z Los Angeles, Unity, w  latach 80-tych.
 

Jego pseudonim pochodzi od jego zainteresowania numerologią , czyli „numer jeden”.   We wczesnych latach siedemdziesiątych George Clinton poprosił go o dołączenie do jego zespołu Funkadelic , ale odmówił, uważając, że jest za młody.   W latach 70-tych współpracował z Catem Stevensem , Andym Fraserem i Joe Jammerem oraz prowadził własny klubowy zespół D-Dancer.   D-Dancer rozpadł się w 1976 roku, po czym Dan-I spędził rok w Nigerii, zanim rozpoczął karierę solową, podpisując kontrakt z Island Records po tym, jak został wprowadzony przez Lintona Kwesi Johnsona i mając wielki przebój „Monkey Chop”, który określił jako „muzykę dla nowego optymizmu”.  Piosenka została wyprodukowana przez Trevora Horna i Geoffa Downesa .

Przeniósł się do Los Angeles , w Kalifornii w połowie lat 80-tych, gdzie zarejestrował kilka demówek .   W latach 80-tych pomógł założyć zespół The Unity Gospel Band. Był również powiązany z wydawnictwem Unity, For The Glory Of Jah . Dostarczył główny wokal do nagrania.  Śpiewał chórki do singla Busta Jonesa z 1988 roku "My Hands Are Shakin '"

Następnie przeniósł się do Republiki Południowej Afryki, po czym wrócił do Londynu .  



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Monkey Chop/Roller (Do It) BoogieDan-I11.197930[9]-Island WIP 6520[written by S. E. Lewinson][produced by Dan-I]

Zedd

 Zedd, właśc. Anton Igoriewicz Zasławski ( ur. 2 września 1989r w Saratowie) - niemiecki DJ i producent muzyczny rosyjskiego pochodzenia. Jego twórczość to głównie electro house, ale jest ona również przepełniona wpływem gatunków takich jak progressive house i dubstep. Tworzy w programie Cubase i używa wtyczek takich jak Sylenth 1 i Nexus .

 

Urodził się w Saratowie u schyłku istnienia Związku Radzieckiego w rosyjskiej rodzinie. Spędził w tym mieście wczesne lata życia. Gdy miał trzy lata, jego rodzina opuściła Rosję i wyemigrowała do Zjednoczonych Niemiec, gdzie osiedliła się w Kaiserslautern na zachodzie kraju (byłe RFN). Zaslavski spędził tam dzieciństwo i uczęszczał do szkoły. Pomimo wczesnego opuszczenia Rosji, Zedd zna język rosyjski, w którym rozmawiano w jego domu, a także posługuje się niemieckim i angielskim.

Rozpoczął działalność muzyczną jako kilkulatek, grając na pianinie. W 2002 zaczął grać na perkusji w zespole Dioramic wraz z bratem i kilkoma kolegami. Początkowo nie interesował się muzyką elektroniczną. W 2009 rozpoczął produkcję po tym, jak zainspirował go francuski duet Justice. Został zauważony przez Skrillexa w 2010. Pierwszy singiel Zedda został wydany nakładem wytwórni amerykańskiego producenta OWSLA w 2010 roku. Pod koniec 2011 zdobył popularność singlem Shave It, którego zremiskowali tacy producenci, jak Kaskade czy Tommy Trash.

 W czerwcu 2012 wydał pierwszy singiel w amerykańskiej wytwórni Interscope Records, dotychczas znanej z wydawania utworów popowych gwiazd. Utwór zajął pierwsze miejsce w amerykańskim rankingu US Dance Charts. W październiku 2012 roku Zedd wydał swój debiutancki album pt. Clarity, który wysoko notowany był m.in. w rankingach iTunes. Zedd współpracował m.in. z Nickym Romero, a także wyprodukował single dla Justina Biebera i Lady Gagi.

 We wrześniu 2013 wydane zostało Clarity - Deluxe Edition, wzbogacone o dwa nowe single oraz remixy dla ''Empire of the Sun'' i ''Skrillexa''. Ponadto krążek wieńczą akustyczne wersje utworów ''Spectrum'' i ''Clarity''. W 2013 na albumie Lady Gagi pt. ''ARTPOP' znalazły się utwory wyprodukowane przez Zedda.

W 2014 zdobył nagrodę Grammy za utwór Clarity. W 2015 na rynku muzycznym ukazał się drugi album studyjny artysty pt. True Colors. Wydawnictwo zwiastował singel „I Want You to Know”, w którym gościnnie wystąpiła Selena Gomez. W realizacji utworu wziął również udział Ryan Tedder.

W mediach społecznościowych potwierdził, że swój trzeci album studyjny wyda w 2020. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
SpectrumZedd featuring Matthew Koma10.2012-105[6]Interscope[gold-US][written by Matthew Koma, Anton Zaslavski][produced by Zedd]
ClarityZedd Featuring Foxes02.201327[17]8[33]Interscope USUM 71210662[3x-platinum-US][gold-UK][written by Anton Zaslavski ,Skylar Grey ,Matthew Koma, Porter Robinson][produced by Zedd]
Stay the NightZedd Featuring Hayley Williams02.20142[12]18[22]Interscope USUV 71302229[2x-platinum-US][silver-UK][written by Anton Zaslavski,Hayley Williams,Benjamin Eli Hanna,Carah Faye Charnow][produced by Zedd]
Find YouZedd Featuring Matthew Koma & Miriam Bryant03.2014-101[8]Interscope 0020283 [US][written by Anton Zaslavski, Matthew Koma, Miriam Bryant, Victor Radstrom][produced by Zedd]
Break FreeAriana Grande featuring Zedd)09.201416[27]4[22]Republic USUM 71409719[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Anton Zaslavski, Max Martin, Savan Kotecha][produced by Zedd,Max Martin]
I Want You to KnowZedd Featuring Selena Gomez06.201514[8]17[16]Interscope USUM 71505207[platinum-US][silver-UK][written by Anton Zaslavski,Ryan Tedder,Kevin Nicholas Drew][produced by Zedd]
Beautiful NowZedd Featuring Jon Bellion09.2015-64[14]Interscope[platinum-US][written by Zedd,Jon Bellion,Antonina Armato,David Jost,Tim James,Desmond Child][produced by Zedd]
CandymanZedd & Aloe Blacc04.2016-118[2]Interscope[gold-US][written by Leslie Bricusse, Anthony Newley]
True ColorsZedd & Kesha05.201678[1]74[1]Interscope USUM 71603628[written by Anton Zaslavski,Antonina Armato,Tim James,Kesha Sebert][produced by Zedd,Rock Mafia]
StarvingHailee Steinfeld & Grey Featuring Zedd08.20165[36]12[29]Republic USUM 71606370[4x-platinum-US][platinum-UK][written by Michael Trewartha, Kyle Trewartha,Robert McCurdy ,Christopher Petrosin, Asia Whiteacre][produced by Grey, Zedd, Chris "Tek" O'Ryan]
StayZedd & Alessia Cara03.20178[21]7[31]Interscope USUM 71700736[2x-platinum-US][platinum-UK][written by Linus Wiklund,Sarah Aarons,Anders Frøen,Alessia Caracciolo,Anton Zaslavski,Jonnali Parmenius][produced by Zedd,Lotus IV]
Get LowZedd & Liam Payne07.201726[10]91[1]Interscope USUM 71705522[gold-US][silver-UK][written by Charles Hinshaw,Anton Zaslavski,Tristan Landymore,Fabienne Holloway][produced by Zedd]
The Middle/td>Zedd, Maren Morris & Grey02.20187[31]5[40]Interscope USUM 71800463[3x-platinum-US][platinum-UK][written by Jordan Johnson,Anton Zaslavski,Sarah Aarons,Kyle Trewartha,Stefan Johnson,Michael Trewartha,Marcus Lomax][produced by Zedd,Grey,The Monsters and the Strangerz]
Happy NowZedd & Elley Duhe08.201845[10]90[1]Interscope/RCA USUM 71808663[gold-US][silver-UK][written by Noonie Bao, Sarah Aarons, Linus Wiklund, Anton Zaslavski, Eric Barker][produced by Zedd,Lotus IV]
Lost in JapanShawn Mendes X Zedd11.2018-48[16]Island[written by Shawn Mendes, Scott Harris, Nate Mercereau, Teddy Geiger][produced by Teddy Geiger, Shawn Mendes, Nate Mercereau,Louis Bell]
365Zedd & Katy Perry02.201937[7]86[1]Polydor USUM 71900881[written by Anton Zaslavski ,Katy Perry, Daniel Davidsen, Corey Sanders, Peter Wallevik, Caroline Ailin ,Mich Hansen][produced by Zedd ,Cutfather ,PhD]
Good ThingZedd & Kehlani10.201992[4]123[2]Interscope USUM 71919649[written by Anton Zaslavski, Cleo Tighe ,Finlay Dow-Smith ,Peter Rycroft, Kehlani Parrish][produced by Zedd ,Starsmith ,LostBoy]
FunnyZedd & Jasmine Thompson08.2020-112[1]Interscope [written by Anton Zaslavski, Casey Smith, Jasmine Thompson, Jordan K. Johnson ,Marcus Lomax ,Michael Pollack, Stefan Johnson][produced by,The Monsters & Strangerz]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
ClarityZedd10.201210438[23]Interscope 17537[US]produced by Zedd,Lucky Date]
True ColorsZedd07.201542[1]4[20]Interscope 4732743produced by Zedd, Rock Mafia, KDrew ,Botnek]

poniedziałek, 15 marca 2021

Mark Schultz

Mark Mitchell Schultz  (ur. 16 września 1970r) jest współczesnym artystą muzyki chrześcijańskiej. Był nominowany do wielu nagród Dove, zdobywając swoją pierwszą nagrodę w 2006 Dove Awards, kiedy płyta CD / DVD Mark Schultz Live: A Night of Stories & Songs została uznana za teledysk roku .

Adoptowany w wieku dwóch tygodni, piosenkarz / autor tekstów Mark Schultz dorastał w Colby, KS. Chociaż odnosił wielkie sukcesy w sportach gimnazjalnych, takich jak lekkoatletyka i piłka nożna, muzyczne talenty Schultza przyćmiły jego atletyczne atuty. Wkrótce przeniósł się do Nashville; Jednak zamiast spełniać swoje aspiracje związane z karierą muzyczną, Schultz trafił do duszpasterstwa młodzieżowego.

 Jego pozycja jako przywódcy młodzieżowego w Pierwszym Kościele Prezbiteriańskim była inspiracją dla młodego autora piosenek, powodując, że pisał piosenki o ludziach w zborze. Cotygodniowe koncerty z udziałem Schultza przyciągały tłumy. Po kolejnych koncertach, w tym koncercie charytatywnym, który zorganizował w Ryman Auditorium, Schultz podpisał kontrakt z Myrrh Records i wydał swój debiutancki album w 2000 roku.

 

 


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Mark SchultzMark Schultz07.2001-180[1]Word 63 839[produced by Monroe Jones]
Broken & BeautifulMark Schultz09.2006-79[7]Word 886570[produced by Shaun Shankel, Mark Bright]
Come AliveMark Schultz08.2009-62[4]Word 887394[produced by Brown Bannister, Shaun Shankel, Bernie Herms, Paul Mills]
All Things PossibleMark Schultz09.2012-33 Fair Trade Services 736211604491[produced by Pete Kipley, Seth Mosley]

Dick Schory

Dick Schory jest kimś więcej niż perkusistą. Jest także kompozytorem, aranżerem, dyrygentem, wydawcą muzycznym, producentem muzycznym i telewizyjnym, pionierem dźwięku i weteranem branży muzycznej odpowiedzialnym za projektowanie i marketing instrumentów. Ale chyba jednym z najbardziej wymownych faktów na temat jego imponującej kariery muzycznej jest to, że dziewięciu członków PAS Hall of Fame wystąpiło ze słynną Percussion Pops Orchestra Schory'ego. Co sprawiło, że ten muzyk był tak wyjątkowy, że przyciągał tak znakomitych sidemanów i solistów?

 
Richard L. „Dick” Schory urodził się 13 grudnia 1931 roku w Chicago w stanie Illinois w muzycznej rodzinie. Jego ojciec, Howard, był znanym liderem zespołu i perkusistą w Columbus w stanie Ohio, a jego matka, Dorothea, była przedstawicielem ds. Koncertów w Columbia Artists Management w jego oddziale Community Concert. Po koncercie zespołu  Chicago Salvation Army w szkole DeWitt Clinton Grade School, młody Dick był już uzależniony. Wrócił do domu ze szkoły i powiedział rodzinie, że chce zostać muzykiem.
 
W 1942 roku rodzina przeniosła się do Ames w stanie Iowa, a Schory zaczęli pobierać lekcje muzyki - gry na trąbce! Ale zanim poszedł do liceum, grał na perkusji. „Grałem w zespołach marszowych, koncertowych i wspierających, a także w orkiestrze symfonicznej” - wspomina Schory. „Założyłem pierwszy zespół jazzowy Ames High School, a 16 członków odbywało próby w naszym salonie w każdą środę wieczorem. Graliśmy wszystkie imprezy szkolne i specjalne koncerty jazzowe.
 
„W tamtych czasach - kontynuował Schory - w Iowa nie było nauczycieli gry na perkusji. Mój tata nauczył mnie wielu podstaw ”. Podczas wakacji w szkole średniej Schory grał w Ames Municipal Band i letnim zespole na Iowa State University, gdzie poznał Franka Piersola, dyrektora zespołów w ISU. „Był moim pierwszym wpływowym nauczycielem, a także prawdziwym mentorem” - dodaje Schory. „Był wspaniałym muzykiem z ogromnym 'sercem'”.
 
Schory ukończył szkołę średnią w 1950 roku i zapisał się na Iowa State University. „Mimo, że w tamtym czasie nie oferowali dyplomu z muzyki, pomyślałem, że zrezygnuję po pierwszym roku” - wspomina.
 
W styczniu 1951 r., Po pierwszej kwadrze w ISU, Schory zaciągnął się do sił powietrznych USA i został przydzielony do dowództwa strategicznego dowództwa powietrznego (SAC) w Omaha w stanie Nebraska, gdzie pozostał do końca zaciągu. „Prawdopodobnie dowiedziałem się więcej o muzyce w ciągu czterech lat spędzonych w Siłach Powietrznych niż w stanie Iowa lub Northwestern” - mówi ze śmiechem Schory. „Mieliśmy zespół marszowy, zespół jazzowy, dwa combo jazzowe, chór klub i zespół koncertowy. Zawsze ćwiczyliśmy lub występowaliśmy. 
 
„Jedną z rzeczy, które robiliśmy, był cotygodniowy program telewizyjny na kanale 6 WOW-TV - tej samej stacji, z której pochodzi Johnny Carson” - kontynuuje. „Jeden tydzień był zespołem koncertowym i chórem, a następny tydzień był zespołem jazzowym, więc musieliśmy napisać wiele oryginalnych   aranżacji. Oczywiście jest to najlepszy rodzaj doświadczenia, jakie możesz uzyskać - możliwość usłyszenia muzyki od razu po jej napisaniu ”.
 
Inną korzyścią płynącą z bycia w Siłach Powietrznych było to, że podczas tras koncertowych w Dowództwie SAC i na Środkowym Zachodzie Schory często lądował w Chicago, dając mu możliwość studiowania pod kierunkiem Edwarda Metzingera, głównego timpanisty w Chicago Symphony. Studiował również kompozycję w ramach kursu korespondencyjnego na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley.
 
Po zakończeniu służby Schory wrócił na Iowa State University. Jesienią 1954 roku przeniósł się na Northwestern University w Evanston w stanie Illinois, gdzie otrzymał pełne stypendium i asystenturę. Schory grał w orkiestrze marszowej NU, orkiestrach kameralnych i symfonicznych, zespole koncertowym, zespole dętym i zespole jazzowym. Kontynuował naukę u Metzingera, jednocześnie prowadząc klasę i prywatne lekcje na kierunkach edukacji muzycznej. Wśród jego kolegów perkusistów byli między innymi Tom Davis, który później wykładał na Uniwersytecie Iowa; Bob Wessberg, czołowy muzyk studyjny z Chicago, który grał także z Frankiem Sinatrą; oraz Jerry Olson, który później został szefem muzyki instrumentalnej w Chicago Public Schools.
 
Schory założył i prowadził zespół perkusyjny w Northwestern. „To był jeden z pierwszych uniwersyteckich zespołów perkusyjnych w Stanach Zjednoczonych”, stwierdza z dumą. „Ponieważ opublikowano tylko kilka utworów na perkusję, napisaliśmy około 95 procent tego, co sami zagraliśmy. To było zupełnie inne niż to, co robił Paul Price na Uniwersytecie Illinois, ponieważ przedstawiliśmy szerokie zastosowanie instrumentów młotkowych.
 
 
„Northwestern Percussion Ensemble przekształcił się w Percussion Pops Orchestra” - wspomina. „Nasz pierwszy album wydaliśmy dwa dni po ukończeniu studiów w czerwcu 1957 roku. To nagranie, Re-Percussion, było pierwszym albumem wytłoczonym w branży stereofonicznej. Mieliśmy 12 perkusji, dwie gitary, bas smyczkowy, harfę i klawiszowca. Zawierało kilka oryginalnych kompozycji i aranżacji, które stworzyliśmy dla NU Percussion Ensemble. ”
 
Po sukcesie tego albumu, RCA Victor zaprosił Schory'ego do przyłączenia się do swojej wytwórni, a w czerwcu 1958 roku nagrał Music for Bang, Baaroom and Harp. Nagrany na scenie chicagowskiej Orchestra Hall,  był doskonałym przykładem stereofonicznego dźwięku, który pomógł utrzymać go na liście albumów Billboardu przez dwa lata, w tym sześć miesięcy w Top10. Później album został ponownie wydany jako cyfrowa płyta CD i został dodany do Sonic Hall of Fame firmy Classical CD Review jako wybitny przykład sztuki nagrywania stereo.
 
W tym czasie Schory grał i nagrywał również z Chicago Symphony Orchestra. Sekcja perkusyjna pod koniec lat pięćdziesiątych składała się z Metzingera na kotłach wraz z Gordonem Petersem, Alem Paysonem i Samem Denovem. „Byłem piątym graczem na wezwanie, kiedy nagrywaliśmy Mahlera i Straussa pod okiem Fritza Reinera” - mówi Schory.
 
Dzięki popularności Music for Bang, Baaroom and Harp, Dick Schory i jego Percussion Pops nagrali Music to Break Any Mood w 1959 r. oraz Wild Percussion and Horns A 'Plenty w 1960 r., oba dla wytwórni RCA Victor. Ten ostatni przyniósł mu pierwszą nominację do nagrody Grammy w kategorii Arranger of the Year.
 
22-osobowy zespół, składający się z big-bandu i kilku perkusistów, zaczął dawać coraz więcej koncertów na żywo. „Koncertowaliśmy co roku przez 15 lat” - wspomina Schory. „Wyjeżdżaliśmy na kilka tygodni jesienią i ponownie wiosną, a także na letnie wycieczki. Zagraliśmy wiele lokalnych koncertów, a także imprez studenckich ”.
 
 
Oprócz pracy jako dyrektor ds. Edukacji i wiceprezes ds. Marketingu w firmie Ludwig Schory był również zaangażowany w rozwój produktów. Jedną z jego najważniejszych innowacji jest początkowy zestaw perkusyjny. „Stworzyłem zestaw perkusyjny Ludwiga. A kiedy Jim Sewrey dołączył do mojej kadry edukacyjnej, Junior Percussion Kit ”- wspomina. „Zestaw perkusyjny zawierał werbel, podkładkę do ćwiczeń, parę pałeczek, stojak na nuty i książkę z metodami, zapakowane w czerwoną pluszową walizkę. Junior Percussion Kit dodał zestaw dzwonków. W tym czasie Ludwig kupił Mussera i jeśli mieliśmy opracować młotki, musieliśmy zacząć je wcześnie i musieliśmy nauczyć ich czytać nuty.
 
„Na początku [Ludwig] Senior nie zgodził się i powiedział, że nikt nie będzie kupował zestawów” - kontynuuje Schory. „Poszedłem więc do Marion Karnes w Karnes Music w Evanston. Był szkolnym sprzedawcą, którego znałem z czasów północno-zachodnich. Kupił 75 na pierwszym pokazie, a kiedy wróciłem, żeby je sprawdzić, zamówił jeszcze 75! To był początek biznesu zestawów perkusyjnych ”. Schory współpracował również z Williamem F. Ludwigiem Sr. nad rozwojem kotłów Symphonic model, a także nad pierwszą fazą nowych instrumentów dla zespołów marszowych i korpusu perkusyjnego, w tym werbli wysokonapięciowych oraz wielu bębnów basowych i tenorowych.
 
Podczas swoich 15 lat w Ludwig Schory podróżował po Stanach Zjednoczonych i Kanadzie jako klinicysta, wykładowca i gościnny dyrygent. Nie tylko dyrygował zespołami koncertowymi, orkiestrami, zespołami jazzowymi i zespołami perkusyjnymi, ale także prowadził warsztaty i stworzył pierwsze Sympozjum Ludwiga Percussion, które odbyło się w lipcu 1968 roku na Northwestern University. Schory wskrzesił także magazyn Ludwig Drummer - o światowym nakładzie 150 000 egzemplarzy - który stał się ważnym źródłem edukacyjnym zarówno dla profesjonalnych wykonawców, dyrektorów zespołów i orkiestr, jak i studentów perkusji.
 
 
Schory wyprodukował ponad 300 albumów Ovation z udziałem takich artystów jak Joe Morello, flecista jazzowy Paul Horn, Count Basie Orchestra, a nawet serię hitów muzyki country i albumów The Kendalls. Założył także wytwórnię Black Jazz z pianistą jazzowym Gene Russellem i wyprodukował 30 kolejnych albumów.
 
Nowsze projekty obejmują Media Ventures International, która zajmuje się produkcją telewizyjną, w tym serialem Egoli dla firmy kablowej w RPA. Schory dba również o to, by jego muzyka była ostra. Jego najnowsza kompozycja to „Cubana” napisana dla 20-osobowego zespołu perkusyjnego z udziałem fortepianu. Dan Moore i University of Iowa Percussion Ensemble zagrają premierę „Cubana” podczas PASIC 2011.
 


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Music For Bang, Baaroom And HarpDick Schory's New Percussion Ensemble06.1959-11[26]RCA Victor 1866[produced by Bob Bollard]
SupercussionDick Schory's Percussion Pops Orchestra04.1963-13[13]RCA Victor 2613[produced by Marty Gold]