poniedziałek, 8 marca 2021

Screaming Trees

 Amerykańska grupa rockowa założona w mieście Ellensburg w stanie Washington.W jej skład wchodzili: Mark Lanegan (wokal), Gary Lee Conner (gitara), Van Conner (bas) i Mark Pickerel (perkusja). Byli obok Nirvany, Soundgarden, Pearl Jam i Alice In Chains jednym z wiodących przedstawicieli fali grunge wczesnych lat 90-tych ubiegłego stulecia. W ich muzyce odnaleźć można także elementy hard rocka i psychodelii. Mają na swoim koncie siedem wydanych płyt, pięć mini-albumów i trzy kompilacje. Udało im się zamieścić jeden utwór w pierwszej dziesiątce notowania Modern Rock Tracks.

Zespół powstał z inicjatywy braci Conner w 1985 roku w małej miejscowości Ellensburg w stanie Washington, położonej 100 mil od Seattle. Do grupy dołączyli również Mark Lanegan i Mark Pickerel, którzy uzupełnili skład. Przyjaźń między muzykami nawiązała się w szkole średniej, wzmocniona podobnymi zamiłowaniami muzycznymi.

Zespół nagrał swoją pierwszą płytę demo latem 1985 roku w lokalnym studio nagrań. Krążek nosił tytuł „Rother Worlds”. Materiał ukazał się na kasecie wydanej przez Velvetone Records (trzy lata później wytwórnia SST Records wznowiła nagrania w formie CD i na płycie winylowej).

W 1986 roku ukazała się ich debiutancka płyta, łącząca brzmienia hardrockowe i psychodeliczne, zatytułowana „Clairvoyance”. Wydała ją również wytwórnia Velwetone. Dzięki temu zespół podpisał kontrakt z SST Records.

W 1997 roku zespół wydał drugi album „Even If and Especially When”. Grupa ruszyła w trasę koncertową po USA wraz z fIREHOSE i Meat Puppets. Zespół wciąż pisał nowe kompozycje i przez dwa kolejne lata wydał dwa następne albumy - w 1998 roku „Invisible Lantern”, a rok później „Buzz Factory”. Jak się okazało były to ostatnie płyty nagrane dla SST.

Popularność zespołu sprawiła, że w 1990 roku udało im się podpisać kontrakt z wytwórnią Epic. Już rok później ukazała się ich piąta płyta (pierwsza dla dużej wytwórni), zatytułowana „Uncle Anesthesia”, a wyprodukował ją wokalista Soundgarden, Chris Cornell. Album promował singiel „Bed of Roses” - pierwsze nagranie, które zaistniało na listach przebojów.

Po wydaniu płyty Van Conner wycofał się z działalności w zespole i ruszył w trasę z grupą Dinosaur Jr. Jego miejsce na koncertach zajęła Donna Dresach. Wkrótce miejsce Pickerela zajął Barrett Martin. Dołączył on do zespołu w trakcie nagrywania singla "Nearly Lost You”, pochodzącego z przygotowywanej płyty „Sweet Oblivion”. Płyta okazała się przełomem w historii grupy i sprzedała się w ilości ponad trzystu tysięcy egzemplarzy w samych Stanach Zjednoczonych. Pochodziły z niej takie utwory jak „Dolar Bill” i „Shadow of the Season”.

Po wydaniu płyty zespół ruszył w roczną trasę koncertową, która była także pretekstem do scementowania więzi między członkami. Po zakończeniu tournee muzycy postanowili zrobić sobie przerwę i zająć się solowymi projektami. Lanegan nagrał drugi solowy album, zatytułowany „Whiskey for the Holy Ghost”, który ukazał się w 1994 roku. Martin przyłączył się do supergrupy Mad Season. Na jedynej płycie zespołu gościnnie zaśpiewał też w dwóch utworach Lanegan.

Na początku 1995 roku Screaming Trees zagrali tournee po Australii, gdzie wystąpili między innymi na festiwalu Big Day Out. Wkrótce po zakończonej trasie rozpoczęli pracę nad kolejną płytą. Album „Dust” ukazał się w 1996 roku i otrzymał od krytyków pochlebne recenzje. Promowały go single „All I Know” i „Dying Days”. Krążek jako pierwszy zadebiutował na listach przebojów poza USA, jednak nie osiągnął wyników sprzedaży poprzednika. Wkrótce po wydaniu płyty do zespołu dołączył były gitarzysta Kyuss, Josh Homme.

Po zakończeniu trasy promującej płytę zespół znów zrobił sobie przerwę. Lanegan rozpoczął pracę nad trzecim solowym albumem. „Scraps At Midnight” ukazało się w 1998 roku.

W 1999 roku Screaming Trees weszli ponownie do studia i nagrali kilka nowych utworów, między innymi „Ash Grey Sunday”, jednak żadna wytwórnia nie zainteresowała się, aby wydać materiał. W 2000 roku zespół zagrał kilka koncertów, jednak wobec braku możliwości wydania kolejnej płyty członkowie ogłosili rozwiązanie grupy tuż po występie na otwarcie Experience Music Project w Seattle.

W 2001 roku Mark Lanegan wydał kolejny solowy album, zatytułowany „Field Songs”. Następnie przyłączył się do grupy Queens Of The Stone Age, z którą nagrał dwie płyty. Odszedł z zespołu w 2005 roku. W 2004 wydał swój szósty solowy album „Bubblegum”. Ponadto współpracował z Gregiem Dulli w Gutter Twins i Twilight Singers oraz z Isobel Campbell.

Gary Lee Conner założył zespół The Purple Outside and Amanita Catepiral, gdzie pełni rolę wokalisty. Współpracował także z innymi muzykami, a w 1999 roku wydał pod własnym nazwiskiem EP-kę.

Van Conner założył kilka solowych projektów: Solomon Grundy, Gardener i VALIS. Ponadto zagrał na solowej płycie Lanegana „Field Songs” oraz na krótko związał się z formacją Dinosaur Jr.

Barrett Martin po rozpadzie Screaming Trees współpracował między innymi ze Stone Temple Pilots i R.E.M. Wydał także dwa solowe albumy oraz wsparł Lanegana na płycie „I’ll Take Care of You” i Queens Of The Stone Age na krążku „Ratek R.”. Ponadto gra na perkusji w zespole Tuatara i The Minus 5 - gdzie pełni także rolę wokalisty. Pisze doktorat z antropologii i muzyki na uniwersytecie w Nowym Meksyku.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Nearly Lost YouScreaming Trees03.199350[1]-Epic 6582372[written by Mark Lanegan, Gary Lee Conner, Van Conner][produced by Don Fleming]
Dollar BillScreaming Trees05.199352[1]-Epic 6591792[written by Van Conner, Mark Lanegan][produced by Don Fleming]
All I KnowScreaming Trees07.1996-62[7]Epic [written by Mark Lanegan, Gary Lee Conner, Van Conner][produced by George Drakoulias]
Sworn and BrokenScreaming Trees11.199676[1]-Epic 6638702[written by Mark Lanegan, Gary Lee Conner, Van Conner][produced by George Drakoulias]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Sweet OblivionScreaming Trees01.1993-141[7]Epic 48996[produced by Don Fleming]
DustScreaming Trees07.199632[7]134[3]Epic 64 178[produced by George Drakoulias]
Ocean of Confusion: Songs of Screaming Trees 1990-1996Screaming Trees06.2005152[1]-Epic 92852[produced by Chris Cornell, Don Fleming, George Drakoulias, Screaming Trees, Terry Date]

DNCE

 DNCE - amerykańsko-koreański zespół muzyczny, który został założony w 2015r. W skład grupy wchodzą Joe Jonas, Jack Lawless, JinJoo Lee i Cole Whittle. Muzycy zyskali rozpoznawalność po wydaniu debiutanckiego singla „Cake by the Ocean” we wrześniu 2015r.

 

Zespół powstał w 2015 z inicjatywy Joe Jonasa i Jacka Lawlessa. Wokaliści, którzy mieszkali razem, planowali stworzenie grupy już wcześniej, jednak plany były odsuwane z powodu napiętych grafików obu muzyków. Ostatecznie Jonas, Lawless i JinJoo Lee uformowali zespół w 2015r i od razu zaczęli pracę nad materiałem na debiutancką płytę studyjną. Nad albumem pracowali we współpracy z Justinem Tranterem z zespołu Semi Precious Weapons, którzy jakiś czas później dołączył do składu grupy. Zespół zagrał kilkanaście koncertów w nowojorskich klubach. We wrześniu ukazał się ich debiutancki singel „Cake by the Ocean”, który dotarł do pierwszej dziesiątki list przebojów w wielu krajach, w tym m.in. do 7. miejsca w Kanadzie i 9. miejsca na amerykańskiej liście Hot 100. 

W Polsce singiel uzyskał status podwójnie platynowej płyty. Pod koniec października ukazała się debiutancka EP-ka zespołu zatytułowana Swaay, która zyskała pozytywne recenzje od krytyków muzycznych. Minialbum promowany był przez single „Cake by the Ocean” i „Jinx” . W listopadzie grupa zagrała trasę koncertową o nazwie Greatest Tour Ever .

Pod koniec stycznia 2016 zespół wystąpił w programie Grease: Live, emitowanym w telewizji Fox, będącym transmisją „na żywo” musicalowej produkcji Grease. Grupa wcieliła się w rolę zespołu Johnny Casino i Hazardziści i zagrała piosenki: „Cake by the Ocean” (stylizowane na brzmienia lat 50-tych) i „Maybe Baby” formacji The Crickets oraz oryginalne utwory z musicalu - „Born to Hand Jive” i „Rock & Roll Is Here to Stay” . Zespół DNCE wystąpił jako support Seleny Gomez podczas jej trasy koncertowej o nazwie Revival Tour, która odbywała się od maja do sierpnia. 18 listopada 2016 roku premierę miała debiutancka płyta studyjna zespołu zatytułowana po prostu DNCE .

W 2018 roku zespół zawiesił działalność, Joe Jonas wrócił do reaktywowanego Jonas Brothers.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Cake by the OceanDNCE 03.20164[42]9[46]Republic USUM 71514637[5x-platinum-US][2x-platinum-UK][written by Joseph Jonas, Justin Tranter, Mattias Larsson ,Robin Fredriksson][produced by Mattman & Robin]
Rock BottomHailee Steinfeld featuring DNCE04.2016-103[5]Republic[platinum-US][written by Mattias Larsson, Robin Fredriksson ,Julia Michaels, Justin Tranter][produced by Mattman & Robin]
ToothbrushDNCE 07.201649[11]44[10]Republic USUM 71516725[platinum-US][silver-UK][written by Joseph Jonas, Ilya Salmanzadeh ,James Ghaleb ,Rickard Göransson][produced by Ilya]
Body MovesDNCE 10.201699[1]-Republic USUM 71609357[written by Joseph Jonas, Justin Tranter, Rami Yacoub, Albin Nedler,Kristoffer Fogelmark][produced by Rami, Albin Nedler, Kristoffer Fogelmark]
Kissing StrangersDNCE featuring Nicki Minaj04.2017-103[3]Republic [written by Onika Maraj,Justin Tranter,Mattias Larsson,Robin Fredriksson][produced by Mattman & Robin]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Swaay EP.DNCE 07.2016-39[41]Republic [produced by Joe Jonas ,Mattman & Robin, Ilya Salmanzadeh]
DNCE DNCE 12.201648[1]17[5]Republic 5723484[gold-US][produced by Joe Jonas,Aaron Z, Albin Nedler, Ilya Salmanzadeh, Kristoffer Fogelmark, Mattman & Robin, OzGo, Oscar Holter ,Rami Yacoub ,Sir Nolan ,Noah "Mailbox" Passavoy]

Titus Groan

 Titus Groan - brytyjski zespół muzyczny, utworzony w 1969 przez gitarzystę i pianistę Stuarta Cowella. Nazwa została zaczerpnięta z powieści Mervyna Peake'a, jednej z pierwszych powieści w stylu fantasy. Titus Groan grał ciężkiego rocka progresywnego z dużą ilością instrumentów dętych.


Zespół zadebiutował na festiwalu Hollywood Pop w maju 1970 roku u boku takich wykonawców jak: The Grateful Dead, Mungo Jerry oraz Ginger Baker’s Air Force brytyjskiego perkusisty Gingera Bakera znanego m.in. z zespołu Cream i Baker Gurvitz Army . Grupa została zauważona przez przedstawicieli wytwórni Dawn Records i już jesienią 1970 przystąpiła do pracy nad debiutanckim longplayem. Znalazło się na nim pięć kompozycji, z których wyróżniała się prawie 12-minutowa Hall Of Bright Carvings, z tytułem również zapożyczonym ze wspomnianej powieści Mervyna Peake'a.

Z powodu kiepskiej sprzedaży albumu, grupa została zmuszona do zawieszenia działalności już na początku 1971 roku. Muzycy grupy jednak nadal kontynuowali kariery. Perkusista Jim Toomey przystąpił do zespołu Larry’ego Wallisa znanego z Pink Fairies i UFO, natomiast sam założyciel Stuart Cowell przystąpił do grupy Ala Stewarta.

W 1989 roku firma płytowa See For Miles wydała płytę kompaktową pt.: Titus Groan... Plus, która zawierała cały debiutancki album oraz 3 nagrania z singla. 



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Titus GroanTitus Groan11.1970-- Dawn DNLS 3012[produced by Barry Murray]

Nova

 

 Nova to włoski zespół rocka progresywnego, który powstał w 1975 roku z członków zespołów Osanna i Cervello . Przez większość swojej kariery mieszkali w Londynie i wydali cztery albumy, na które wpłynęły style jazz fusion z lat 70-tych XX wieku, takie jak Mahavishnu Orchestra , Weather Report i Return to Forever .

 Zespól progresywny, który rozpoczął działalność w 1976 r. w następującym składzie: Corrado Rustici (gitara, śpiew), Barry Johnson (śpiew, bas), Elio D’Anna (instr. dęte drewniane) i Renato Rosset (instr. klawiszowe, śpiew). Muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Arista, której nakładem ukazały się wszystkie albumy formacji. W nagraniu longplaya Vimana z 1976 r. gościnny udział wzięli Phil Collins (perkusja) i Narada Michael Walden (gitara, instr. klawiszowe). Ostatnią propozycją grupy był album Sun City zarejestrowany w 1978 r.

Zespół powstał, gdy do założycieli Osanny , Elio D'Anna (saksofon i flet) i Danilo Rustici (gitara) dołączył 17-letni brat Danilosa, Corrado Rustici (gitara i wokal) z Cervello . Dołączyli do nich Luciano Milanese (bas) i Dede Lo Previte (perkusja) z Circus 2000.

Ich pierwszy album, Blink, został wydany w 1976 roku i ma silne wpływy angielskiego rocka progresywnego. Stało się to jedyne nagranie zespołu, które zostało wydane we Włoszech. Po odejściu i powrocie do Włoch trzech członków zespołu, D'Anna i Corrado utworzyli nowy skład z klawiszowcem New Trolls Atomic System , Renato Rossetem. Zaczynając z silnym wpływem progresywnym, zespół zaczął zmierzać w kierunku brzmienia jazz-fusion. Drugi album, Vimana , został nagrany z wieloma wybitnymi gośćmi, w tym z perkusistą Mahavishnu Orchestra Naradą Michaelem Waldenem , perkusistą Genesis / Brand X Philem Collinsem.oraz basistą Brand X, Percy Jonesem .

Zespół uzupełnił skład o dwóch nowych członków; Barry Johnson na basie i wokalu oraz były perkusista Atomic Rooster i Ibis, Rica Parnella . W 1977 roku zespół nagrał Wings of Love . Zespół przeniósł się do USA , gdzie wydano ostatni album Sun City , który ukazał się w 1978 roku. Po tym nagraniu D'Anna wrócił do Włoch, gdzie został producentem. Rustici odniósł również sukcesy jako muzyk i producent, współpracując z wieloma znanymi artystami, takimi jak Zucchero i Whitney Houston .  Johnson dołączył do grupy Lenny'ego White'a Twennynine, podczas gdy Parnell pojawił się w filmie z 1984 roku This is Spinal Tap



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
BlinkNova .1975--Arista ARTY 118[produced by Rupert Hine]
VimanaNova .1976--Arista ARTY 138[produced by Robin Lumley]
Wings Of LoveNova .1977--Arista SPARTY 1021[produced by Narada Michael Walden]
Sun CityNova .1978--Arista AB 4203 [US][produced by John Ryan]

Jamie Redfern

 Jamie Redfern (ur. 9 kwietnia 1957r) to urodzony w Anglii australijski prezenter telewizyjny i piosenkarz pop. Redfern był oryginalnym członkiem obsady dziecięcego programu rozrywkowego Young Talent Time od kwietnia 1971 do początku 1972 roku. Według australijskiego muzykologa Iana McFarlane'a "posiadał dynamiczny, dojrzały głos, który zaprzeczał jego młodemu wiekowi ... [on] zdobył cztery hity na Top 40   wśród singli i sprzedanych płyt o wartości ponad 1,3 miliona dolarów ”. Jego równorzędnymi, najwyżej notowanymi singlami na listach były dwustronne covery „ Rainbow on the River ” / „ We'll Meet Again ” (listopad 1972) i „ Venus ” (sierpień 1973) #8 na krajowych listach przebojów Go-Set .

Jamie Redfern urodził się 9 kwietnia 1957 roku w Liverpoolu jako syn Sama i Mary Redfern; ma pięcioro rodzeństwa, w tym młodszego brata Dereka Redferna.   Rodzina wyemigrowała do Australii i osiedliła się w Melbourne.  Brał lekcje śpiewu u urodzonej w Stanach Zjednoczonych aktorki teatralnej i piosenkarki Evie Hayes .  Zadebiutował w telewizji w 1964 roku w Brian and the Juniors , serialu dla dzieci o różnorodnych talentach, prowadzonym przez Briana Naylora na HSV-7 i pozostał w programie do 1970 roku.  W 1968 roku pojawił się u boku Happy Hammonda we wczesnej demonstracji kolorowej telewizji   tego samego kanału.  Redfern był także gościem w Happening '70 (1970) i Happening '71 (1971), które były koprodukcjami byłego gwiazdora popu, Johnny'ego Younga i jego współpracownika, Kevina Lewisa.

W kwietniu 1971 Redfern został oryginalnym członkiem obsady australijskiego programu telewizyjnego dla dzieci Young Talent Time , którego gospodarzem był Young, a współproducentem był Lewis and Young. Hayes był wieloletnim jurorem programu. Został powołany do Young Talent Team bez przesłuchania. Young wspominał: „Wszedł, miał tylko 13, 14 lat lub coś w tym stylu, no i co za głos. Mógłby po prostu stać i śpiewać piosenkę bez akompaniamentu. Wiesz, prawdziwy chłopięcy sopran z naprawdę dużym, potężnym głosem. "  Jego ojciec, Sam, był jego road managerem, a jego brat Derek był ostatnim członkiem Young Talent Team. 

Young zaaranżował podpisanie kontraktu  Redferna z Festival Records , który wydał jego debiutancki singiel w 1971 roku. Była to wersja coverowa „ The Little White Cloud ”, która zadebiutowała na liście Go-Set National Top 60. To była część  jego debiutanckiego albumu When You Wish upon a Star (1971) w TCS Studios w Melbourne, z Youngiem jako producentem muzycznym.   Album zadebiutował na 16. miejscu listy przebojów Go-Set Top 20. Podczas TV Week King of Pop Awards w 1971 roku zdobył on kategorię Outstanding Newcomer, którą zaprezentował amerykański artysta Liberace .  Jego drugi singiel „ When You Wish upon a Star ” (1971) znalazł się na liście Top 40 Go-Set w lutym następnego roku. Pod koniec 1971 roku Redfern został uznany za „Najbardziej wybitnego nowicjusza” w programie telewizyjnym „King of Pop Ceremony”.
W połowie 1972 roku Redfern koncertował w Stanach Zjednoczonych ze swoim mentorem Liberace.  Podczas TV Week King of Pop Awards w 1972 roku zdobył nagrodę za  najpopularniejszy australijski album „ When You Wish on a Star” .  Jego drugi album studyjny, „  Sitting on Top of the World” (1972), również osiągnął 16. miejsce, na którym znalazł się dwustronny singiel z jego wersjami „ Rainbow on the River ” / „ We'll Meet Again ” (listopad 1972), który zadebiutował na miejscu 8. W wieku 15 lat był najmłodszym australijskim artystą, który miał na koncie 10 największych przebojów, aż do "Strawberry Kisses" Nikki Webster w czerwcu 2001 roku. 

W styczniu 1973 roku wrócił na krótko do Australii, aby nagrać album, Johnny Young, The Young Talent Team i Jamie Redfern Sing the Hits! (1973), był głównym wokalistą dla " Waltzing Matilda " i dołączył do obecnego wówczas Young Talent Team przy dwóch utworach; jego brat Derek zaśpiewał   w kolejnym utworze „ Puppy Love ”.  Jego następny singiel, „ Venus ” (1973), był coverem piosenki Frankiego Avalona, ​​która zadebiutowała na miejscu 8. Przez większość tego roku Redfern był w Stanach Zjednoczonych na kolejnej trasie koncertowej  z Liberace. 

Trzeci album studyjny Redfern, Hitch a Ride on a Smile (1974), dostarczył tytułowy utwór jako główny singiel w marcu, który dotarł do pierwszej trzydziestki. Również w tym samym roku został okrzyknięty Królem Popu podczas TV Week King of Pop Awards. na rok 1974 .  W następnym roku dostarczył album kompilacyjny, Jamie Redfern's Golden Hits .  Według australijskiego historyka muzyki Iana McFarlane'a , Redfern „wymknął się z pola widzenia” w tamtym roku.

W maju 1977 roku udzielił wywiadu dla Flashez , młodzieżowego programu pop w ABC TV .  W kwietniu 1981 roku powiedział Johnowi Vidlerowi z The Australian Women's Weekly ' s TV World , że regularnie występował w Sydney RSL oraz w klubach i klubach Leagues w Melbourne. Pracował także jako instruktor śpiewu i „próbuje swoich sił w napisaniu kilku piosenek”. 

Jamie Redfern poślubił Judy, byłą tancerkę, około 1987 roku mają dwoje dzieci.   Był dyrektorem Australian Showbusiness Academy, która prowadziła szkoły talentów na zachodnich przedmieściach Melbourne.  Redfern powiedział Dani Valentowi z The Sydney Morning Herald : „Gdybym nie był piosenkarzem, byłbym anglikańskim pastorem. Moja wiara zawsze była silna i mam tę potrzebę i chęć pomocy ludzi i ich zrozumienie. " 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Little White Cloud (That Cried)/I've Gotta Be Me Jamie Redfern07.197139[16]-Festival FK-4266/-[written by Ray][produced by A Lewis Young Production]
When You Wish Upon A Star/Mama Jamie Redfern12.197131[25]-Festival FK-4488/-[written by Harline, Washington][produced by A Lewis Young Production]
Rainbow On The River/We'll Meet Again Jamie Redfern10.19725[21]-Festival FK-4815/-[written by Webster, Alter][produced by Johnny Young]
Venus/Yours (Quierema Mucho) Jamie Redfern05.19735[17]-Festival FK-5137/-[written by Marshall][produced by Johnny Young]
Hello Funny Face/Once Every Year Jamie Redfern09.197365[7]-Festival K-5247/-[written by Johnny Young][produced by Johnny Young]
Hitch A Ride On A Smile/If I Ruled The World Jamie Redfern02.197420[19]-Festival K-5406/-[written by P. Golotta][produced by A Lewis Young Production]
Little White Cloud (That Cried)/I've Gotta Be Me Jamie Redfern07.197139[16]-Festival FK-4266/-written by Ray][produced by Johnny Young]
Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
When You Wish Upon A Star Jamie Redfern01.197220[69]-Festival SFL 934426/--
Sitting On Top Of The World Jamie Redfern12.19726[20]-Festival FL 34 671/--
Hitch A Ride On A Smile Jamie Redfern10.197456[7]-Festival L 35285/--

Derek Redfern

 Derek Redfern  ur.9.09.1958r w Liverpool (brat Jamiego Redferna) to profesjonalny australijski artysta estradowy. Derek był jednym z najpopularniejszych członków zespołu w australijskim, niezwykle udanym programie dla dzieci, Young Talent Time, i był uwielbianym śpiewającym i tańczącym młodzieńcem, który miał ogromną i bardzo lojalną bazę fanów.

 Kiedy słynny brat Dereka, Jamie Redfern, opuścił YTT, aby zwiedzić Stany Zjednoczone z Mr Showmanship Liberace, Derek był oczywistym następcą Jamiego i stał się wielkim hitem dzięki kultowym programom telewizyjnym, które stale zwiększają oglądalność tygodniową. 

Derek wydał swój własny przebój „Put your head on my shoulder” na początku lat siedemdziesiątych i piosenka ta bardzo dobrze trafiła na listy przebojów w całym kraju, trafiając do pierwszej dziesiątki w wielu stanach Australii.Derek dopiero niedawno powrócił na scenę i sądząc po przyjęciu, jakie dają mu obecni widzowie, nie stracił nic z magii, która uczyniła go gwiazdą!

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel]
Komentarz
Put Your Head On My Shoulder/Puppy LoveDerek Redfern05.197471[5]-L&Y K-5421/-[written by Paul Anka][produced by Johnny Young]

 

Redbone

 Twórcami tego założonego w 1968 r. amerykańskiego zespołu byli indiańscy bracia Pat i Lolly Vegas (obaj urodzeni we Fresno w stanie Kalifornia), mający już wcześniej za sobą skromną karierę estradową. Lolly nagrywał od 1961 r., a efektem współpracy z bratem był album At The Haunted House i kilka singli. Pat i Lolly odnosili też sukcesy jako spółka autorska. 

Ich chwytliwy, rytmiczny temat „Niki Hoeky” doczekał się licznych interpretacji, w tym P.J.Proby’ego i Bobbie Gentry. Skład Redbone (nazwa jest gwarowym, nieco pogardliwym określeniem metysa używanym w kręgach kreolskich) uzupełnili Tony Bellamy (ur. w Los Angeles w stanie Kalifornia; gitara rytmiczna, śpiew) i Peter DePoe (ur. w rezerwacie Neah Bay w stanie Waszyngton; perkusja). DePoe, noszący plemienne nazwisko Last Walking Bear („Ostatni Kroczący Niedźwiedź”), odbył perkusyjny staż na rytualnych bębnach w indiańskim rezerwacie.

 Pod kierunkiem Pata (bas) i Lolly’ego (gitara, śpiew) zespół akompaniował początkowo bluesowym i folkowym artystom (m. in. Odettcie i Johnowi Lee Hookerowi). Pierwszym indywidualnym przebojem Redbone był temat „Witch Queen Of New Orleans”, wylansowany na fali zainteresowania „bagiennym rockiem” z delty Missisipi. W 1974 r. singel „Come And Get Your Love” rozszedł się w milionowym nakładzie, jednak grupa nie potrafiła zdyskontować szorstkiej, rytmicznej stylistyki trwałą popularnością.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Maggie/New Blue SermonetteRedbone12.1970-45[17]Epic 10670 [written by L. Vegas][produced by Lolly Vegas, Pete Welding]
The Witch Queen Of New Orleans/Chant: 13th HourRedbone11.19712[12]21[17]Epic 10749[written by Pat Vegas, Lolly Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]
When You Got Trouble/JericoRedbone04.1972-111[3]Epic 10839[written by Pat Vegas, Lolly Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]
Come And Get Your Love/Day To Day LifeRedbone01.1974-5[23]Epic 11035[gold-US][written by L. Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas][75[5].R&B Chart]
Wovoka/Clouds In My SunshineRedbone07.1974-101[1]Epic 11131[written by Pat Vegas, Lolly Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]
Suzie Girl/Interstate Highway 101Redbone08.1974-108[3]Epic 50 015[written by L. Vegas][produced by Pat Vegas, Lolly Vegas]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
PotlatchRedbone11.1970-99[17]Epic 30 109[produced by Lolly Vegas, Pete Welding]
Message from a DrumRedbone02.1972-75[9]Epic 30 815[produced by Pat Vegas and Lolly Vegas]
WovokaRedbone03.1974-66[16]Epic 32 462[produced by Pat Vegas, Lolly Vegas and Alex Kazanegras]
Beaded Dreams Through Turquoise EyesRedbone10.1974-174[3]Epic 33 053[produced by Pat Vegas and Lolly Vegas]

niedziela, 7 marca 2021

Red Rider

Bardzo kochany w swojej rodzimej Kanadzie, Red Rider nigdy nie zdobył lukratywnego rynku amerykańskiego, chociaż lider zespołu Tom Cochrane miałby więcej szczęścia jako solowy artysta w latach 90-tych. Znakiem rozpoznawczym Red Rider było połączenie AOR i nowej fali, co sprawiło, że byli dość popularni w ich rodzinnym kraju, gdzie ich albumy regularnie zdobywały złoty certyfikat. Napięcie w kraju i zmiany personelu stopniowo zbierały swoje żniwo, a Red Rider nazwał to dniem, gdy lata 80-te dobiegały końca.



Zespół Red Rider został założony w Toronto przez wokalistę / gitarzystę Kena Greera , klawiszowca Petera Boyntona i perkusistę Roba Bakera w 1976 roku. Wkrótce na pokładzie pojawił się również basista Jeff Jones , a w 1978 roku, po koncercie w legendarnym klubie El Mocambo w Toronto, spotkali się z wokalistą / gitarzystą Tomem Cochrane . Cochrane wcześniej zajmował się karierą jako wokalista folkowy, a nawet wydał solowy album Hang On to Your Resistance w 1974 roku (z niewielkim sukcesem). Red Rider wziął Cochrane'a na swojego frontmana, chociaż Greer  miał równą rękę w kształtowaniu kierunku zespołu na początku. Wkrótce podpisali kontrakt z Capitol Records po połączeniu z Cochranem i wydali swój debiutancki singiel „White Hot” pod koniec 1979 roku. Ich pierwszy album, Don't Fight It , pojawił się na początku 1980 roku, a jego utwór tytułowy był także hitem, który pomógł albumowi zdobyć złoto w Kanadzie. Ich drugi album, „ As Far as Siam” z 1981 roku , pokrył się platyną i nadal jest ich najbardziej popularnym dziełem. Zawierał  charakterystyczną piosenkę zespołu, kanadyjski hit „Lunatic Fringe” (który później pojawił się w filmie Vision Quest i serialu Miami Vice), a także inny kanadyjski hit   „What Have You Got to Do (To Get Off Tonight). ”
 
Następnie klawiszowiec Boynton opuścił grupę i został zastąpiony przez Steve'a Sextona w kolejnym albumie Neruda z 1983 roku , progresywnym albumem koncepcyjnym o słynnym chilijskim poecie. Neruda dał początek drugiemu co do wielkości kanadyjskiemu singlowi zespołu   „Power (Strength in Numbers)”, ale wciąż nie mógł złamać   USA. Sexton odszedł i został zastąpiony przez Johna Webstera z Breaking Curfew z 1984 r. , który sprawił , że nawet ich kanadyjska publiczność straciła przytomność. trochę. Napięcia rosły, a kiedy pierwszy występ w amerykańskiej trasie Rush  nie przyniósł im nowej publiczności, Red Rider tymczasowo rozwiązany. 

Po krótkiej przerwie Cochrane , Greer i Webster przegrupowali się z basistą Kenem "Spider" Sinnaeve i perkusistą Mickeyem Currym , a Cochrane przejął większą kontrolę nad zespołem, wystawiając się na czele. Tytułowy Tom Cochrane & Red Rider pojawił się w 1986 roku i przyniósł zespołowi kolejny kanadyjski hit z „Boy Inside the Man”. Victory Day nastąpił w 1988 roku i Webster odszedł w tym momencie, a jego miejsce zajęli po prostu sesyjni ludzie. Po kolejnym nagraniu, The Symphony Sessions 1989 (album ze starymi ulubionymi utworami nagrany z Edmonton Symphony Orchestra ),Cochrane oficjalnie wybrał karierę solową, a Red Rider rozwiązał się, tym razem na dobre. Cochrane zdobył później ogromny solowy hit - w Ameryce - przebojem w Top Five „Life Is a Highway” w 1992 roku.

 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
White Hot/Avenue "A"Red Rider04.1980-48[7]Capitol 4845[written by T. Cochrane, K. Greer ][produced by Michael James Jackson]
Don't Fight It/ Look Out AgainRed Rider06.1980-103[3]Capitol 4868[written by T. Cochrane][produced by Michael James Jackson]
Young Thing, Wild Dreams (Rock Me)/Among The Ruins (I'll Be Here)Red Rider06.1984-71[6]Capitol 5335[written by T. Cochrane][produced by Tom Cochrane, Ken Greer]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Don't Fight ItRed Rider04.1980-146[5]Capitol 12 028[produced by Michael James Jackson]
As Far as SiamRed Rider09.1981-65[24]Capitol 12 145[produced by Richard Landis,Michael James Jackson]
NerudaRed Rider02.1983-66[16]Capitol 12 226[produced by Michael James Jackson]
Breaking CurfewRed Rider06.1984-137[8]Capitol 12 317[produced by David Tickle, Tom Cochrane, Ken Greer]
Tom Cochrane and Red RiderTom Cochrane and Red Rider08.1986-112[12]Capitol 12 484[produced by Patrick Moran]
Victory DayTom Cochrane and Red Rider11.1988-144[13]RCA 8532[produced by Don Gehman]

Wallenstein

Wallenstein - niemiecki zespół muzyczny grający rock elektroniczny, reprezentujący jego niemiecką odmianę, zwaną krautrock, założony w Viersen, Nadrenia Północna-Westfalia, później działający w Mönchengladbach. Zespół działał w latach 1971–1982.

 

Zespół Wallenstein został założony latem 1971r (początkowo pod nazwą Blitzkrieg) przez studenta Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, Jürgena Dollase pochodzącego z Viersen. Jürgen Dollase zgłębiał tajniki muzyki poważnej grając na fortepianie i kontrabasie; grał ponadto w zespołach skiffle’owych oraz jazzowych. Skład zespołu tworzył się etapami: najpierw dołączyli do Dollase: biznesmen i przyszły menedżer grupy, Peter Gielen z Mönchengladbach-Hehnerholt i Corrado Faccioni, włoski buddysta i poprzedni menedżer koncertowy Dollase.

 Następni muzycy zostali pospiesznie dokooptowani z innych zespołów. Gitarzystą solowym został Wolfgang „Ginger” Steinicke z Erkelenz, później znany jako astronom; zastąpiony wkrótce przez Amerykanina Williama (Billa) Josepha Barone z Filadelfii (studiowanie fizyki, astrofizyki i matematyki okazało się dla Wolfganga Steinicke ważniejsze od muzyki). Jürgen Dollase pozyskał też do zespołu perkusistę Haralda Grosskopfa z Hildesheim oraz Holendra Gerrita (Jerry) Berkersa (obecnie nieżyjącego) z Brunssum.

Ponieważ okazało się że nazwa Blitzkrieg była już używana przez pewien angielski zespół, a poza tym źle się kojarzyła w Niemczech (niem. Blitzkrieg oznacza wojnę błyskawiczną), zespół zmienił ją w 1972 na nazwisko wodza z wojny trzydziestoletniej, Wallensteina.

Nieco wcześniej, między wrześniem a grudniem 1971 zespół zarejestrował materiał na swoją debiutancką płytę. Nagrań dokonano w studiu Dietera Dierksa w Stommeln koło Kolonii. Wydawnictwo zatytułowane po prostu Blitzkrieg ujrzało światło dzienne w 1972; w tym samym roku inna wytwórnia, Pilz, wydała drugi album zespołu - Mother Universe.

W 1978r  zmianom stylu muzycznego grupy towarzyszyły roszady personalne; Dollase wymienił wszystkich członków. Niewiele to pomogło. Jedynym jasnym punktem w karierze grupy był dobrze sprzedający się singiel Don't Let It Be (z albumu Blue Eyed Boys).

W okresie od marca do czerwca 1981 zespół odbył swe ostatnie tournée, a w 1982 uległ ostatecznemu rozwiązaniu

Warhorse

 Bardzo interesujący zespół heavyrockowy, który nie zdołał jednak osiągnąć sukcesów, na które bez wątpienia zasługiwał. Powstał w 1970 r. w składzie: Ashley Holt (śpiew), Ged Peck (gitara), Nick Simper (bas, eks-Deep Purple), Mac Poole (perkusja) i Frank Wilson (instr. klawiszowe, fortepian). Podpisawszy kontrakt z wytwórnią Vertigo muzycy zadebiutowali albumem Warhorse, na którym zamieścili m.in. legendarny już utwór „St. Louis”. Po zarejestrowaniu drugiego longplaya podjęli decyzję o rozwiązaniu formacji.

Po zwolnieniu przez Deep Purple w 1969 roku Simper dołączył do zespołu wspierającego Marshę Hunt . Niedługo potem Simper zastąpił  swój zespół   Gedem Peckiem na gitarze i Mac Poole'em na perkusji. Kiedy Hunt zaszła w ciążę, zespół przestał koncertować, a Simper i Peck ponownie zorganizowali grupę jako Warhorse. Ashley Holt została wokalistką zespołu, a oni zwerbowali klawiszowca Ricka Wakemana . Kiedy ich pierwsze demo zostało nagrane w kwietniu 1970 roku, Wakeman odszedł, aby dołączyć do Strawbs i został zastąpiony przez Franka Wilsona.

Warhorse podpisał kontrakt z Vertigo i wydał swój pierwszy album , Warhorse w listopadzie 1970. Warhorse był zarządzany przez Rona Hire'a, pierwotnie część HEC Enterprises, pierwotnego inwestora w Deep Purple.

Zespół rozpoczął trasę koncertową, ale poczynił niewielkie postępy, a album nie znalazł się na listach przebojów . Wydano singiel „St. Louis”, który nie znalazł się na liście przebojów. W 1971 roku, po kłótniach o styl, Peck odszedł i przeniósł się do klasycznej gry na gitarze. Zastąpił go Pete Parks.

W czerwcu 1972 roku ukazał się ich kolejny album, Red Sea , ale wkrótce po tym, jak Warhorse zniknął z wytwórni . Mniej więcej w tym samym czasie Poole zdecydował się opuścić Warhorse dla Gong . Zespół kontynuował i zastąpił Poole'a Barneyem Jamesem . Rick Wakeman pamiętał Ashleya Holta i Barneya Jamesa i zwerbował ich obu, kiedy założył swój zespół The English Rock Ensemble do swoich solowych albumów, Journey to the Centre of the Earth oraz The Myths and Legends of King Arthur and the Knights of the Round Table . Ostatni koncert Warhorse'a w 1974 roku odbył się w Polhill College w Bedford .

Muzycy Warhorse (Holt, Parks, Simper, Wilson i Poole) grali razem przy kilku okazjach, w tym w 1985 i 2005 roku, ostatnio z okazji 60. urodzin perkusisty Poole'a. Poole zmarł w dniu 21 maja 2015 r. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
St. LouisWarhorse.1970--Vertigo 6059 027[written by Vanda & Young][produced by Ian Kimmet, Warhorse]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
WarhorseWarhorse11.1970-- Vertigo 6360 015[produced by Warhorse & Ian Kimmet]
Red SeaWarhorse03.1972-- Vertigo 6360 060[produced by Warhorse & Ian Kimmet]

Darryl Way's Wolf

 Zespół brytyjski założony w 1973 r. przez Darryla Waya (instr. klawiszowe, skrzypce) po opuszczeniu przez niego formacji Curved Air. Liderowi towarzyszyli: John Etheridge (gitara), Dek Messecar (bas, śpiew) i Ian Mosley (perkusja), późniejszy członek grupy Marillion

Muzycy zadebiutowali albumem Saturation Point, który wydała wytwórnia Deram. W sesjach do longplaya Night Music wziął udział John Hodkinson, a na płycie Concerto For Electric Violin & Synth wystąpił, gościnnie Francis Monkman (syntezatory). W prezentowanym przez grupę brzmieniu dominowały instrumenty klawiszowe i skrzypce lidera.

Grupa, którą w skrócie nazywano po prostu WOLF fantastycznie prezentowała się na żywo od początku przyciągając całą rzeszę wiernych fanów doskonale pamiętających skąd wywodził się jej lider. Jak się okazało towarzyszący mu muzycy poziomem artystycznym nie ustępowali Darrylowi. Zespół był doskonałym  i bardzo zgranym kolektywem, co udowodnił swoim debiutanckim albumem. którego ukazanie poprzedził singiel „Wolf/Spring Fever” wydany przez Deram 16 marca 1973 roku. Płyta zatytułowana „Canis Lupus” ukazała się trzy miesiące później, dokładnie 14 czerwca tego samego roku… 

Krążek „Canis Lupus” (łacińska nazwa wilka szarego) został nagrany w londyńskich Advision Studios i wyprodukowany przez byłego członka King Crimson, Iana McDonalda. Materiał na płycie oparty jest głównie na złożonych aranżacyjnie kompozycjach, w których zespół wykazał się niezwykłą dojrzałością, a muzycy imponującymi, mistrzowskimi umiejętnościami. Ostrzegam, ten Wilk nie jest w owczej skórze. Jeśli Darry „Hurrican” Way jest w drodze można spodziewać się oszałamiającego pokazu wspaniałej muzycznej wirtuozerii z dzikimi i nieokiełznanymi skrzypcami. To jest jazz rock z wysokiej półki równie dobry - jeśli nie lepszy - niż to, co do tej pory Way zrobił w Curved Air. Ta burzliwa muzyka nie jest lekka. Bardziej przypomina tornado o nieokiełznanej mocy i energii zabierając gotowego do podróży słuchacza na różne poziomy czasoprzestrzeni.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK]
Komentarz
Wolf/Spring FeverDarryl Way's Wolf03.1973--Deram DM 378[written by Darryl Way][produced by Darryl Way]
Two Sisters/Go DownDarryl Way's Wolf.1973--Deram DM 401[written by Darryl Way][produced by Ian McDonald]
Five In The Morning / A Bunch Of FivesDarryl Way's Wolf.1973--Deram DM 395[written by Darryl Way][produced by Shaun Davies ]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Canis LupusDarryl Way's Wolf .1973-54[11]Deram SDL 14[produced by Ian McDonald]
Saturation PointDarryl Way's Wolf.1973-54[11]Deram SML 1104[produced by Sean Davies]
Night MusicDarryl Way's Wolf.1974-54[11]Deram SML 1116[produced by Shaun Davies]

Ode Records

Wytwórnię założył Lou Adler po sprzedaży odnoszącej sukcesy na rynku Dunhill Record koncernowi ABC Records w 1967r.
Skupił się na wydawaniu autorskich albumów gwiazd rocka i happenningowych płyt artystów z kręgu satyry rockowej.W ciągu trzech pierwszych lat [1967-69] działalności dystrybucją ich płyt zajmowała się CBS ,w 1970r Adler powierzył tę funkcję A&M;, by w 1977r wrócić do CBS.

Już na początku odnosi wielki sukces hitem Scotta McKenzie "San Francisco (Be Sure to Wear Some Flowers In Your Hair)" kojarzonemu od tej pory ze słynnym "latem miłości" 1967r.Ten nieoficjalny humn ery hippisów napisał i wyprodukował John Phillips,członek The Mamas & Papas.
 

W 1969r Ode wydaje album grupy The City dla której komponuje Carole King.Po przejęciu w tym samym roku dystrybucji ich płyt przez A&M; ,Adler namawia Carole do nagrania solowej płyty-"Writer: Carole King".Próba nie przyniosła olśniewającego sukcesu,ale Adler nie rezygnuje,co przynosi największy sukces wytwórni w postaci trzeciego kolejnego albumu tej artystki zatytułowanego "Tapestry" [10-krotna platyna].Z niego pochodzą też największe przeboje singlowe artystki-"I Feel The Earth Move," "So Far Away," "It's Too Late" i "You've Got A Friend."
 

Duży sukces komercyjny wytwórni zapewnił też duet komediowy Cheech and Chong.Ich specyficzne poczucie humoru i tematyka która dotykała narkotyków,długich włosów,kontestowanie służby wojskowej,a więc cały post hippisowski stafaż cieszył się dużym powodzeniem u słuchaczy.

 

Single na liście przebojów "Billboard"
Jazzman Carole King 2 1974
San Franciso (Be Sure To Wear Flowers In Your Hair) Scott McKenzie 4.US 1967
Sweet Seasons Carole King 9.US 1971
Nightingale Carole King 9.US 1975
So Far Away Carole King 14.US 1971
Been To Canaan Carole King 24.US 1972
Believe In Humanity Carole King 28.US 1973
Uptown And Country/Appolonia (Foxtrata) Tom Scott 03.1976 80.US
Mechanical World/Uncle Jack Spirit 05.1968 123.US
I Got A Line On You/She Smiles Spirit 01.1969 25.US
Dark Eyed Woman/New Dope In Town Spirit 09.1969 118.US
1984/Sweet Stella Baby Spirit 02.1970 69.US
February Sunshine/More Sunshine The Giant Sunflower 06.1967 106.US
What's So Good About Goodbye/ Mark Twain The Giant Sunflower 10.1967 116.US
Like an Old Time Movie / What's the Difference (Chapter II) Scott McKenzie 10.1967 50.US
Holy Man / What's the Difference (Chapter Three) Scott McKenzie 04.1968 126.US

Najpopularniejsze płyty
CHEECH & CHONG BIG BAMBU 08/21/72 ODE Gold ALBUM
CHEECH & CHONG CHEECH & CHONG 07/28/72 ODE Gold ALBUM
CHEECH & CHONG CHEECH & CHONG'S WEDDING ALBUM 10/09/74 ODE Gold ALBUM DUO Standard CHEECH & CHONG LOS COCHINOS 10/02/73 ODE Gold ALBUM
KING, CAROLE CAROLE KING MUSIC 07/17/95 ODE Platinum ALBUM
KING, CAROLE FANTASY 06/26/73 ODE Gold ALBUM
KING, CAROLE HER GREATEST HITS: SONGS OF LONG AGO 04/04/78 ODE Gold ALBUM
KING, CAROLE IT'S TOO LATE 07/21/71 ODE Gold SINGLE
KING, CAROLE RHYMES & REASONS 11/01/72 ODE Gold ALBUM
KING, CAROLE TAPESTRY 07/17/95 ODE Multi Platinum 10.0 ALBUM
KING, CAROLE THOROUGHBRED 03/25/76 ODE Gold ALBUM SOLO Standard KING, CAROLE WRAP AROUND JOY 10/16/74 ODE Gold ALBUM
LONDON SYMPHONY ORCH. & CHOIR TOMMY 12/13/72 ODE Gold ALBUM

Tom Scott

Właśc. Thomas Wright Scott, ur. 19.05.1948 w Los Angeles w stanie Kalifornia (USA). Saksofonista, który gruntowną edukację jazzową rozpoczął, studiując klarnet. Jednak już na początku lat 60-tych zdecydował się na zgłębianie techniki gry na saksofonie altowym i sopranowym. W charakterze zdolnego młodego saksofonisty zadebiutował w orkiestrach tak popularnych i uznanych jazzowych liderów, jak Don Ellis i Oliver Nelson

Zainteresowanie jazzowe rozwijał także, prowadząc (wraz z Howardem Robertsem i Rogerem Kellawayem) własne zespoły oraz udzielając się jako muzyk studyjny i kompozytor muzyki filmowej. Największym sukcesem było wtedy (1967) nagranie autorskiej płyty, The Honeysuckle Breeze, oraz wylansowanie kompozycji „Blues For Hari”

W lata 70-te wchodzi już jako lider jazzrockowego kwartetu LA Express, z którym koncertuje i nagrywa sama Joni Mitchell. Choć muzyka zespołu (Max Bennett, John Guerin, Joe Sample i Larry Carlton, zastąpiony w 1974 przez Robbena Forda) niespecjalnie współgra z folkową liryką J. Mitchell, to formacja Scotta cieszy się sporą popularnością i uznaniem. Niebawem saksofonista stanie się „nadwornym” muzykiem zespołu Carole King, z którą zrealizuje komercyjny przebój „Jazzman” (1974).

 Mimo że Scott najczęściej promuje się jako artysta jazzowy, jego związki z tą muzyką są często iluzoryczne. Zafascynowany tradycją hinduską, koncertuje i nagrywa z Ravi Shankarem i George’em Harrisonem. Koncertuje też z popularnymi artystami rocka i muzyki rozrywkowej, by okazjonalnie prezentować swój jazzrockowy LA Express. 

W lata 80-teTom Scott wszedł jako doświadczony estradowiec i zdolny instrumentalista, realizujący swój jazzowy świat wraz z soulową, elektroniczną modą i stylistyką oficyny GRP Records.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Jump Back/T.C.B. In ETom Scott And The L.A. Express08.1974--Ode 66048[written by Tom Scott, Dave Palmer][produced by Tom Scott][72[6].R&B Chart]
Tom Cat/Keep On Doin' ItTom Scott And The L.A. Express01.1975--Ode 66105[written by Tom Scott][93[6].R&B Chart]
Uptown And Country/Appolonia (Foxtrata)Tom Scott03.1976-80[3]Ode 66118[written by Tom Scott][produced by Tom Scott, Hank Cicalo][65[5].R&B Chart]
Time And Love/Dirty Old ManTom Scott05.1976--Ode 66121[written by Ralph MacDonald, William Slater][produced by Tom Scott, Hank Cicalo][100[1].R&B Chart]
Come Back To Me/Lollipoppin'Tom Scott11.1983--Atlantic 89763[written by Tom Scott, Kenny James, Michael Wilk][produced by Tom Scott][80[6].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Tom Scott and The L.A. ExpressTom Scott and The L.A. Express04.1974-141[16]Ode 77 029[produced by Tom Scott]
Tom CatTom Scott and The L.A. Express04.1974-141[16]Ode 77 021[produced by Tom Scott]
New York Connection Tom Scott12.1975-42[25]Ode 77 033[produced by Tom Scott, Hank Cicalo]
Blow It OutTom Scott09.1977-87[14]Ode 34 966[produced by Tom Scott, Hank Cicalo]
Intimate StrangersTom Scott11.1978-123[13]Columbia 35 557[produced by Hank Cicalo, Tom Scott]
Street BeatTom Scott12.1979-162[6]Columbia 36 137[produced by Tom Scott]
Apple JuiceTom Scott07.1981-123[11]Columbia 37 419[produced by Hank Cicalo, Tom Scott]
DesireTom Scott09.1982-164[7]Musician 60 162[produced by Jeffrey Weber]

sobota, 6 marca 2021

Peggy Scott

Peggy Scott-Adams (ur . 25 czerwca 1948r jako Peggy Stoutmeyer ) to amerykańska wokalistka bluesowa i R&B . Czasami jest znana pod swoim dawnym imieniem Peggy Scott i nazywana „Małą Damą z wielkim głosem”.



Peggy Stoutmeyer urodziła się w Opp w Alabamie i dorastała w małym miasteczku Pensacola na Florydzie . W swojej wczesnej karierze Scott koncertowała z Benem E. Kingiem jako nastolatka i trzykrotnie trafiła do Top 40 z „Lover's Holiday” (lipiec 1968), „Pickin 'Wild Mountain Berries” (listopad 1968) i „Soulshake” (luty 1968)  w duecie z Jo Jo Bensonem . Wszystkie te single zostały wydane przez SSS International Records.

Niedługo potem, poza branżą muzyczną od późnych lat 60-tych, pracowała jako piosenkarka w Pensacola na Florydzie , aż w 1988 roku przeniosła się do Kalifornii i poślubiła Roberta L. Adamsa seniora, komisarza miasta Compton w Kalifornii. , i zrobiła sobie przerwę w swojej muzycznej karierze.
Następnie wokalista / autor tekstów / producent Jimmy Lewis przekonał ją do powrotu do studia . Pod jego kierunkiem nagrali jej solowy debiutancki album Help Yourself , wydany 22 października 1996 roku.

Jedna z piosenek Jimmy'ego Lewisa była piosenką o kobiecie narzekającej, że jej mąż ma romantyczne i seksualne pragnienia związane z innym mężczyzną . Wydany jako singiel początkowo tylko dla bluesowych stacji radiowych, piosenka „Bill” zaczęła być nadawana również we współczesnym radiu Urban i wkrótce zyskała status najczęściej wybieranego przez kilka większych stacji. Osiągnęła   87 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Popularny stał się także teledysk do „Bill ”. Album „ Help Yourself ” zaczął się dobrze sprzedawać, trafiając na listę Billboard 200 Albums, osiągając   72 miejsce  . 

Wydanie Contagious później w 1997 roku zawierało także przebój "Spousal Abuse", który poruszał kwestię przemocy domowej w związkach. Jej trzeci album, Undisputed Queen , został wydany w 1999 roku.   Kontynuowała w 2000 roku  Live in Alabama & More , na którym znalazła się ballada „When I'm With You” oraz utwór taneczny „Sweaty Men”. Oba single stały się hitami. Następnym albumem był Hot & Sassy , na którym znalazły się single z takich hitów jak „Mr. Right Or Mr. Wrong”, „If I'm Still Not Married” i „Your Divorce Has Been Denied”

Jej piąty album, Busting Loose , został wydany w 2003 roku. Zawierał główny singiel „If You Wanna Hear Me Holler, Lick Me Up Some Dollars”. W 2006 roku wydała swój pierwszy album gospel zatytułowany God Can, And He Will . Jej drugi album gospel, Back To The Roots , został wydany w 2009 roku w jej własnej niezależnej wytwórni Nora Records



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Lover's Holiday/Here With MePeggy Scott06.1968-31[12]SSS International 736[written by Thomas, McRee, Thomas][produced by Huey P. Meaux][8[19].R&B Chart]
Pickin' Wild Mountain Berries/Pure Love And PleasurePeggy Scott10.1968-27[10]SSS International 748[written by Thomas, McRee, Thomas][produced by Shelby S. Singleton Jr, Bob McRee][8[12].R&B Chart]
Soulshake/We Were Made For Each OtherPeggy Scott02.1969-37[6]SSS International 761[written by Myra Smith, Margaret Lewis][produced by Shelby S. Singleton][13[7].R&B Chart]
Every Little Bit Hurts/You Can Never Get Something For NothingPeggy Scott04.1969-126[ 2]SSS International 767[written by Ed Cobb][produced by Shelby S. Singleton Jr.]
I Want To Love You Baby/We Got Our BagPeggy Scott And Jo Jo Benson05.1969-81[4]SSS International 769[written by Don Hill][produced by Shelby S. Singleton, Jr.][24[6].R&B Chart]
Bill/Help YourselfPeggy Scott-Adams03.1997-87[4]Miss Butch 209[written by J. Lewis][50[10].R&B Chart]



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
SoulshakePeggy Scott & Jo Jo Benson03.1969-196[5]SSS International 1[produced by Bob McRee, Huey P. Meaux, Shelby S Singleton, Jr]
Help YourselfPeggy Scott02.1997-72[13]Miss Butch 4003[produced by Jimmy Lewis]

Neil Bogart

 Neil E. Bogart (urodzony jako Neil Scott Bogatz ,  3 lutego 1943r - zm. 8 maja 1982r) był amerykańskim dyrektorem muzycznym. Był założycielem Casablanca Records , która później przekształciła się w Casablanca Record and Filmworks.



Bogart urodził się w Brooklyn Jewish Hospital w centrum Brooklynu w Nowym Jorku jako syn Ruth (Markoff) i Ala M. Bogatza. Jego rodzina była żydówska.  Dorastał w Glenwood Houses , osiedlu mieszkaniowym w dzielnicy Flatlands na Brooklynie. W latach 60-tych był piosenkarzem, używając nazwiska Neil Scott, zanim prowadził biura Cameo-Parkway Records w Michigan .  Po zamknięciu Cameo-Parkway przez rząd za oszustwa giełdowe w 1968 r  Bogart został dyrektorem w Buddah Records. Przypisuje mu się bycie kluczowym graczem w rozwoju muzyki bubblegum pop   podczas swojej pracy w Cameo-Parkway i Buddha.

Założył Casablankę w 1973 roku, kiedy po raz pierwszy podpisał kontrakt z Kiss, a później został zidentyfikowany z rozwojem disco , promując kariery takich artystów, jak Donna Summer i The Village People (lista Casablanki zawierała również takie zespoły rockowe , jak The Godz , T.Rex , Fanny i The Hudson Brothers , ale wytwórnia stała się najbardziej znana z produktu disco). Wytwórnia została również znana na  rynku funk wraz z podpisaniem kontraktu z  Parliament George Clintona   w 1974 roku.

Krótko przed śmiercią założył Boardwalk Records   na fali popularności new wave , jak nastąpił zmierzch disco. Joan Jett i Harry Chapin byli jednymi z jego ostatnich nabytków. 

Bogart zmarł na raka i chłoniaka w wieku 39 lat. Został pochowany w Hillside Memorial Park w Culver City w Kalifornii .




Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US]
Komentarz
Bobby/I Haven't Found It With AnotherNeil Scott06.1961-58[8]Portrait 102[written by Jo Davis, B. L. Porter][produced by Balto Productions]

piątek, 5 marca 2021

Canadian-American Records

 Canadian-American Records Ltd. miała swoją siedzibę, przynajmniej początkowo, w Nowym Jorku w USA i Winnipeg w Manitobie w Kanadzie, stąd nazwa Canadian-American. Wytwórnia została założona w 1957 roku w Nowym Jorku przez Leonarda Zimmera. Prezesem firmy był Gene Orndorf, a dyrektorem generalnym Neil Galligan. Wytwórnia nagrywa muzykę pop.


Największymi hitami wytwórni byli bracia Santo i Johnny Farina z Brooklynu w Nowym Jorku. Sami napisali i nagrali swój pierwszy hit „Sleepwalk”, a następnie wydzierżawili nagranie Canadian-American. Został prawdopodobnie nagrany przez braci w trybie monofonicznym, ponieważ nigdy nie pojawił się w stereo. Piosenka stała się hitem numer jeden w sierpniu 1959 roku. Santo i Johnny nagrali połowę z 18 albumów, które zostały wydane przez Canadian-American Records.

Jedynym innym twórcą przebojów dla wytwórni była Linda Scott (Linda Joy Sampson), która nie była spokrewniona z Jackiem Scottem (Jack Scafone). Linda Scott pochodziła z New Jersey i nagrała swój największy przebój „I Told Every Little Star”, kiedy miała zaledwie szesnaście lat. Linda miała dwa albumy w wytwórnii z "gwiazdorskimi" piosenkami i kompilację największych hitów.

Wytwórnia płytowa istniała do późnych lat 60-tych, zanim przestała działać. Zimmer mianował Joeya Welza na stanowisko prezesa w 1966 roku, a w 1998 roku przekazał firmę Welzowi, który jest obecnym właścicielem. Welz wydał kompilację zatytułowaną The Canadian-American Story w 1999 roku i udziela licencji masterom na wznowienia. Joey Welz kontroluje również wytwórnię Caprice i prowadzi interesy jako Caprice International. 

Ponieważ oryginalne taśmy-matki   nie były ogólnie dostępne do wznowienia, a większość albumów została pierwotnie wydana w stereo, wersje stereo piosenek były poszukiwane przez kolekcjonerów i zostały sprzedane na CD.  

Piosenki na listach przebojów

Sleep Walk/All Night Diner Santo & Johnny 07.1959 22.UK/1.US Tear Drop/The Long Walk Home Santo & Johnny 11.1959 50.UK/23.US Caravan/Summertime Santo & Johnny 03.1960 48.US The Breeze And I/Lazy Day Santo & Johnny 05.1960 109.US Twistin' Bells/Bullseye! Santo & Johnny 12.1960 49.US Hop Scotch/Sea Shells Santo & Johnny 04.1961 90.US Spanish Harlem/Stage To Cimarron Santo & Johnny 04.1962 101.US I'll Remember (In The Still Of The Night)/Song For Rosemary Santo & Johnny 01.1964 58.US A Thousand Miles Away/Road Block Santo & Johnny 04.1964 122.US167 I've Told Every Little Star/Three Guesses Linda Scott 03.1961 7.UK/3.US Don't Bet Money Honey/Starlight, Starbright Linda Scott 07.1961 50.UK 9.US I Don't Know Why/It's All Because Linda Scott 10.1961 12.US Bermuda/Lonely For You Linda Scott 02.1962 70.US Yessiree/Town Crier Linda Scott 02.1962 60.US Count Every Star/Land Of Stars Linda Scott 04.1961 41.US Albumy na listach przebojów Santo & Johnny Santo & Johnny 01.1960 20.US Encore Santo & Johnny 09.1960 11.US Hawaii Santo & Johnny 06.1961 80.US

Perry Kibble

 Perry urodził się w południowym Los Angeles w 1949 roku z trzema braćmi przed sobą. W liceum nauczył się grać na instrumentach muzycznych, a potem wyjechał z powrotem na wschód do Ohio, aby grać w zespołach, wracając na zachód, gdzie założył własny zespół. Następnie, po wielu przejęciach i restrukturyzacji, w końcu w 1971 roku rozwinął się zespół „A Taste of Honey”, z nim samym na klawiszach, Donaldem Johnsonem na perkusji, Hazel Payne na gitarze prowadzącej i Janice Marie Johnson basistką i obecną nosicielką nazwy zespołu i muzyki. 

 W 1991 roku Perry przeniósł się do Kanady, gdzie stał się bardzo dochodowym i ważnym producentem muzycznym; tworząc więcej zespołów muzycznych, takich jak „Clear Image”, bardzo popularny zespół w mieście Calgary. Perry odegrał kluczową rolę w rozwoju sceny muzycznej w mieście Calgary Alberta w Kanadzie, dodając duety muzyczne,tria i staroświeckie duże zespoły, a także małe i duże restauracje w całym mieście. Zawsze można go było zobaczyć na którymkolwiek z wielu jam session odbywających się w mieście. W 1998 roku u Perry'ego zdiagnozowano zastoinową niewydolność serca i został zamknięty w swoim domu, gdzie opiekowała się nim jego siostra Janis McQuinton, aż do śmierci w lutym 1999 roku.

 

Kompozycje Perry Kibble na listach przebojów


 
  [with Janice Johnson]
06/1978 Boogie Oogie Oogie   A Taste of Honey 3.UK/1.US
08/1979 Do It Good   A Taste of Honey 79.US

[with Peter Andre, Jimmy Russell, Montell Jordan, Janice Johnson, Coolio]
01/1998 All Night All Right   Peter Andre 16.UK

[with  Sacha Collisson, Simon Greenaway, Janice Johnson]
02/1998 Boogie   Dive 35.UK

[with   J. Vercher]
02/1999 A Taste of Boogie   Carboo 156.UK