sobota, 13 lutego 2021

Susan Raye

Najbardziej znana z pracy we współpracy z mentorem Buckiem Owensem , piosenkarka Susan Raye urodziła się 8 października 1944 r. w Eugene, Oregon. Najpierw zaczęła śpiewać w licealnej grupie rockowej, ale po tym, jak zespół zakończył działalność, wzięła udział w przesłuchaniu do lokalnej stacji. Nie tylko zaczęła występować w radiu, ale także dostała pracę jako disc jockey, stając się w końcu gospodarzem programu telewizyjnego w Portland o nazwie Hoedown.


Było to na jednym z występów Raye w lokalnym klubie nocnym, gdzie poznała Jacka McFaddena, menadżera Owensa . McFadden był pod tak wielkim wrażeniem jej talentu wokalnego, że przekonał Owensa, by zabrał ją do swojego domu w Bakersfield w Kalifornii na przesłuchanie. Owens natychmiast zaoferował  Raye miejsce na nadchodzącą trasę koncertową, a w 1969 roku nagrała swój pierwszy album „Maybe If I Close My Eyes (It'll Go Away)”. Jej następna płyta, cover popowego przeboju Jackie DeShannon „Put a Little Love in Your Heart”, była także jej pierwszym hitem w Top 30. Mniej więcej w tym samym czasie rozpoczęła dziewięcioletni staż jako główny wykonawca w programie Hee Haw.

Raye wydała swój pierwszy solowy album „ One Night Stand” w 1970 roku; singiel „Willy Jones” stał się jej pierwszym hitem w Top Ten, nadając nazwę tytułowi jej następnego albumu w przyszłym roku. Również w 1970 roku wydała dwie płyty w duecie z Owensem , We Gonna Get Together i The Great White Horse . Jej największy rok jako artystki solowej przypadł na rok 1971, kiedy wydała trzy kolejne przeboje w pierwszej dziesiątce - „LA International Airport”, „Pitty, Pitty, Patter” i „(I Got A) Happy Heart”. Tytułowy utwór z płyty My Heart Has a Mind of Its Own z 1972 roku również znalazł się w pierwszej dziesiątce.

Po przeboju numer dziewięć w 1974 roku „Whatcha Gonna Do With a Dog Like That” i  sukcesie Owensa w coverze Mickey & Sylvia   „Love Is Strange” Raye nagrywa hity w dużej mierze   po wydaniu albumu „Honey, Toast and Sunshine” z 1976 roku, opuszcza kuratelę Owensa , aby w 1977 roku wydać album Susan Raye. Rok później przeszła na emeryturę, aby wychować sześcioro dzieci i wróciła do college'u, aby zdobyć dyplom z psychologii. W 1985 roku wyszła z cienia, aby wydać album Susan Raye: There and Back, na którym znalazł się przebój „I Just Can't Take the Leaving Anymore”. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Put A Little Love In Your Heart/ I've Carried This Torch Much Too LongSusan Raye02.1970--Capitol 2701[written by Randy Myers, Jackie DeShannon, Jimmy Holiday][produced by Ken Nelson][30[7].Country Chart]
We're Gonna Get Together/Everybody Needs SomebodyBuck Owens And Susan Raye03.1970--Capitol 2731[written by Buck Owens][produced by Ken Nelson][13[9].Country Chart]
Togetherness/Fallin' For YouBuck Owens And Susan Raye 05.1970--Capitol 2791[written by Freddie Hart][produced by Ken Nelson][12[10].Country Chart]
One Night Stand/She Don't Deserve You AnymoreSusan Raye07.1970--Capitol 2833[written by Buck Owens][produced by Ken Nelson][35[4].Country Chart]
The Great White Horse/Your Tender Loving CareBuck Owens And Susan Raye09.1970--Capitol 2871[written by B. Owens, L. Scott][produced by Ken Nelson][8[11].Country Chart]
Willy Jones/I'll Love You Forever (If You're Sure You'll Want Me Then)Susan Raye12.1970--Capitol 2950[written by Buck Owens][10[8].Country Chart]
L.A. International Airport/Merry-Go-Round Of LoveSusan Raye03.1971-54[9]Capitol 3035[written by Leanne Scott][9[11].Country Chart]
Pitty, Pitty, Patter/I'll Be GoneSusan Raye07.1971--Capitol 3129[written by Bob Morris][produced by Earl Ball][6[13].Country Chart]
(I've Got) A Happy Heart/How Long Will My Baby Be GoneSusan Raye11.1971--Capitol 3209[written by P. Levely, B. Owens][3[13].Country Chart]
My Heart Has A Mind Of Its Own/You'll Never Miss The Water (Till The Well Runs Dry)Susan Raye06.1972--Capitol 3327[written by H. Greenfield, J. Keller][10[10].Country Chart]
Looking Back To See/Cryin' TimeBuck Owens And Susan Raye08.1972--Capitol 3368[written by J. E. Brown, M. Brown][13[11].Country Chart]
Wheel Of Fortune/My Heart Skips A BeatSusan Raye10.1972--Capitol 3438[written by B. Benjamin, G. Weiss][16[9].Country Chart]
Love Sure Feels Good In My Heart/I've Got You On My Mind AgainSusan Raye01.1973--Capitol 3499[written by Buddy Alan][17[11].Country Chart]
Cheating Game/I'll Love You Forever And EverSusan Raye04.1973--Capitol 3569[written by D. Knutson, B. Guitar][18[9].Country Chart]
The Good Old Days (Are Here Again)/ When You Get To Heaven (I'll Be There)Buck Owens And Susan Raye07.1973--Capitol 3601[written by Buck Owens][35[2].Country Chart]
Plastic Trains, Paper Planes/I Won't Be Needing YouSusan Raye09.1973--Capitol 3699[written by Buck Owens][23[7].Country Chart]
Stop The World (And Let Me Off)/Love's Ups And DownsSusan Raye05.1974--Capitol 3850[written by Carl Belew, W.S. Stevenson][produced by Buck Owens][18[9].Country Chart]
Whatcha Gonna Do With A Dog Like That/That Loving FeelingSusan Raye01.1975--Capitol 3980[written by Bob Morris][9[8].Country Chart]
Love Is Strange/Sweethearts In HeavenBuck Owens And Susan Raye08.1975--Capitol 4100[written by Smith, Baker, Robinson][produced by Earl Ball][20[7].Country Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
One Night StandSusan Raye09.1970-190[2]Capitol 543[produced by Ken Nelson]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

piątek, 12 lutego 2021

Ray, Goodman & Brown

 Będąc częścią pokolenia grup muzyki soul, które powstały pod koniec lat 60-tych i na początku 70-tych, połączenie Harry'ego Raya, Ala Goodmana i Billy'ego Browna stało się najbardziej znane jako prawdopodobnie największa grupa występująca na żywo w tej elitarnej grupie.    Podczas gdy wiele zespołów z tamtej epoki miało bardziej udane kariery nagraniowe, niewiele z nich dorównało prezencji scenicznej i konsekwentnym, zadowalającym tłumy występom RG&B.


 Trio zostało zebrane przez Stang Records w 1970 roku jako zastępcy członków soulowej grupy The Moments.   Jako The Moments w 1970 roku trafili na szczyty list przebojów pop i soul z balladą „Love On A Two Way Street”.   To zapoczątkowało serię największych hitów soulowych w latach 70., w tym „If I Didn’t Care”, “Gotta Find a Way,” “Sexy  Mama” i kolejny hit na liście soul, „Look At Me (I'm In Love)” . 

 Gdy dekada dobiegła końca, grupa doświadczyła znaczących różnic twórczych ze Stang  i założycielką wytwórni Sylvią Robinson (później znaną jako pionierka rapu dzięki swojej wytwórni Sugar Hill).   Niestety, Stang posiadał nazwę „Moments”, a odejście grupy od wytwórni oznaczało pozostawienie za sobą dobrze ugruntowanego pseudonimu - trudną pigułkę do przełknięcia po dekadzie jako Moments.

Podpisali kontrakt z Polydor w 1979 roku i postanowili po prostu nazwać siebie Ray, Goodman & Brown po części „ponieważ nikt nie może nam odebrać naszych imion”.   Ich debiut w Polydor był arcydziełem, na czele z przebojem numer 1 „Special Lady”.   W czasach dominacji disco album z balladami o bogatej harmonii i swobodnym odbiciem wśród członków zespołu był wyraźnie nie na miejscu.   Ale to było właśnie to, czego szukali znużeni fani muzyki soul, a LP trafił  na szczyty list przebojów.  W rzeczywistości pierwsza strona płyty, na której znalazły się „Special Lady”, „Inside of You”, „Slipped Away” i „This is the Way Love Should Be” była najlepszą stroną albumu tego roku (i większości innych) i stworzył zupełnie nową grupę fanów, którzy nie wiedzieli, że nazwa Ray, Goodman & Brown to zmieniona nazwa grupy Moments.

 

Ich kolejny krążek, Ray, Goodman & Brown II, był podobny do swojego poprzednika i zawierał dwa drobne hity z „Happy Anniversary” i cover „My Prayer” The Platters.   Jednak do czasu wydania trzeciego albumu grupy, Stay, znacznie trudniej było uzyskać nadawanie tego, co wielu ludzi z branży postrzegało jako „stare” brzmienie soulowe.   Harry Ray opuścił grupę na krótką karierę solową w 1982 roku (ironicznie w wytwórni Sugar Hill Sylvii Robinson), ale powrócił w połowie lat 80-tych.   Grupa odniosła niewielki powrót w 1987 roku w EMI z   balladą „Take It To the Limit”, ale nie była w stanie zdobyć kolejnego hitu.   Niestety, nastąpiła tragedia, kiedy Harry Ray zmarł nagle w 1992 roku.  Zastąpił go wieloletni współpracownik grupy Kevin Owens, utalentowany tenor , który przez lata koncertował z Lutherem Vandrossem.

W latach 90-tych RG&B nadal znajdował  gościnną publiczność podczas intensywnych tras koncertowych ze Stylistics, Chi-Lites i innymi klasycznymi grupami soulowymi.Ich zdolność do prezentowania kolekcji hitów podczas występów na żywo - często przeplatając   z gorącymi coverami współczesnych hitów w swoich programach - sprawiła, że ​​stali się ulubieńcami tłumów (zwłaszcza kobiet) w większości dużych miast.   Ich seksowny, optymistyczny, ekscytujący występ na ogół ukradł show podczas tras z wieloma grupami i zapewnił im zajęcie i zainteresowanie lata po ich ostatnim hicie.

 

W 2003 roku, piętnaście lat po ostatnim nagraniu, Ray Goodman & Brown wydali nie jeden, ale dwa nowe albumy.   Pierwszy, Intimate Moments, zgromadziła kilka nowych i kilka wcześniej niepublikowanych nagrań, ale mimo dobrych recenzji nie wzbudziła większego zainteresowania.   Drugą płytą był album koncepcyjny, wydany samodzielnie A Moment With Friends, w którym grupa zawierała przeboje kilku swoich przyjaciół - a mianowicie innych klasycznych grup soulowych ze Stylistics („You Are Everything”, „Break Up To Make Up ”), Manhattans („ It Feels So Good To Be Loved So Bad ”), Blue Magic („ Sideshow ”,„ Three Ring Circus ”).   To był świetny pomysł, a występy były jeszcze lepsze.   Nagranie jest ostre, a harmonie grupy boskie.  I chociaż covery są generalnie wierne oryginalnym wersjom, same z siebie bardzo dobrze sobie radzą, a czasami (na przykład ich wersja „Spinnin 'Around” firmy Main Ingredient) mogą nawet przewyższać oryginały.   To jeden z moich ulubionych albumów z 2003 roku i jest to obowiązkowa kolekcja dla miłośników grup soulowych z lat 70. Zaśpiewali także chórki w piosence Alicii Key „You Don't Know My Name”, która była numerem 1 Soul / R & B w 2003 roku.



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Special Lady/Deja VuRay, Goodman & Brown01.1980-5[18]Polydor 2033[written by H. Ray, A. Goodman, L. Walter][produced by Vincent Castellano][1[1][23].R&B Chart]
Inside Of You/Treat Her RightRay, Goodman & Brown05.1980-76[4]Polydor 2077[written by A. Goodman, H. Ray, L. Walter, H. Goodman][produced by Vincent Castellano][14[13].R&B Chart]
My Prayer/The Way It Should BeRay, Goodman & Brown08.1980-47[10]Polydor 2116[written by Jimmy Kennedy, George Boulanger][produced by Vincent Castellano][31[10].R&B Chart]
Happy Anniversary/YouRay, Goodman & Brown11.1980--Polydor 2135[written by H. Ray, A. Goodman, W. Brown, L. Walter, V. Castellano][produced by Vincent Castellano][16[16].R&B Chart]
Shoestrings/MeRay, Goodman & Brown03.1981--Polydor 2159[written by H. Ray][produced by Vincent Castellano][67[5].R&B Chart]
How Can Love So Right (Be So Wrong)/Each Time Is Like The First TimeRay, Goodman & Brown12.1981--Polydor 2191[written by H. Ray, A. Goodman, L. Walter][produced by Vincent Castellano][1[1][23].R&B Chart]
Sweet Baby/Next Time That I See YouHarry Ray11.1982--Sugar Hill 789[written by H. Ray, T. Keith][produced by Sylvia Inc., Tommy Keith, Joey Robinson Jr.][37[12].R&B Chart]
Who's Gonna Make The First Move/Look Like LoversRay, Goodman & Brown01.1985--Panoramic 201[written by A. Goodman, Lee Walters][produced by A. Goodman, C. Corrado, K. Owens][59[10].R&B Chart]
Take It To The LimitRay, Goodman & Brown11.1986--EMI America 8365[written by Mike Harris, Rahni Song][produced by Rahni Song][8[18].R&B Chart]
Celebrate Our LoveRay, Goodman & Brown04.1987--EMI America 8378[written by Rahni Song][produced by Rahni Song][34[11].R&B Chart]
Where Did You Get That Body, (Baby)/Where Are You Now?Ray, Goodman & Brown12.1988--EMI-Manhattan 50155[written by Greg Willis, James McKinny][produced by James McKinny, William Rhinehart][61[12].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Ray, Goodman & BrownRay, Goodman & Brown01.1980-17[23]Polydor 6240[gold-US][produced by Barbara Baker,Vincent Castellano]
Ray, Goodman & Brown IIRay, Goodman & Brown10.1980-84[12]Polydor 6299[produced by Vincent Castellano]
StayRay, Goodman & Brown01.1982-151[7]Polydor 6341[produced by Vincent Castellano]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: , , ,

Barbara Ray

 Barbara Ray to południowoafrykańska piosenkarka pochodząca ze Szkocji.

Ray zaczęła śpiewać ze Scottish Group the Sundowners. Po przeprowadzce do RPA odniosła sukces na listach przebojów z takimi singlami, jak „ I Don't Wanna Play House ” (top 10 w RPA i Australii),  „Like I Do”   i „Funny Face” .   Otrzymała wiele złotych płyt,m.in. za „Silver Threads and Golden Needles”,   Down The Mississippi .

W 1976 roku wraz z Bobbym Angelem zdobyła SARIE w kategorii grupa wokalna  , a w 1979 roku razem z Lance Jamesem zdobyła tę samą nagrodę.

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania Aus N.Zel Wytwórnia
[Aus/N.Zel] 		Komentarz
I Don't Wanna Play House/Mary BrownBarbara Ray05.19733[40]-RCA Victor 102269/--

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Lou Rawls

 Mistrz wokalu w każdym gatunku muzyki - od gospel i r&b; przez jazz i blues aż do popu - Lou Rawls jest jedną z największych gwiazd, jakie wydała Ameryka. Zawsze potrafił dostosować się do zmieniających się standardów i był jednym z najlepszych w tym, co robił.

 

Louis Allen Rawls urodził się 1 grudnia 1935 roku. Wychowywany przez babcię, już jako dziecko śpiewał w kościelnym chórze. Kolejne zainteresowanie nastoletniego już Rawlsa to muzyka popularna - aby bliżej ją poznać, Lou chodził na koncerty do teatru, gdzie śpiewali m.in. Joe Williams, Arthur Prysock, czy Billy Eckstine. To właśnie oni stali się ulubionymi artystami Lou.
Rawls próbował także swoich sił w zespole The Teenage Kings of Harmony, gdzie śpiewał wraz ze szkolnym kolegą Samem Cooke. Następnie Lou występował z The Holy Wonders, a w 1951 roku zastąpił Cooke'a, który odszedł z The Highway Q.C.s.
 

Dwa lata później młody artysta stał się nowym członkiem zespołu The Chosen Gospel Singers, dzięki któremu w 1954 roku miał szansę na debiut w sesji nagraniowej. Niedługo po tym Lou dołączył do The Pilgrim Travelers, z którymi rozstał się później na dwa lata z powodu rekrutacji do armii. Po powrocie wraz z zespołem i dawnym przyjacielem - Cooke'em rozpoczął trasę koncertową.
Rawls postanowił następnie przerzucić się z muzyki gospel na świecką. Wyjechał do Los Angeles, gdzie grał w klubach, kawiarniach i innych niewielkich lokalach. W tym samym czasie artysta dostał swoją pierwszą rolę - krótki epizod w filmie "77 Sunset Strip".
W 1962 roku na Lou zwrócił uwagę producent Nick Venet. To właśnie na jego prośbę Rawls nagrał taśmę ze swoją twórczością, mając nadzieję na kontrakt. Jeszcze w tym samym roku wytwórnia Capitol wydała debiutancki album artysty zatytułowany "Stormy Monday". Typowo jazzowe brzmienie to efekt współpracy z The Les McCann Trio. W 1962 roku zaśpiewał również w utworze Samma Cooke'a "Bring It On Home To Me".
 

Większość utworów Rawlsa to kombinacja jazzu, bluesa, popu i r&b.; Mimo że każda z piosenek była świetna, widać było, że artysta ciągle poszukiwał własnej drogi. Dlatego też Lou zaczął udoskonalać swoje piosenki, dodając do nich mówione monologi, w których poruszał tematy społeczne i osobiste.
Rok 1966 to koncertowa płyta "Live!", na której możemy znaleźć głównie jazzowy i bluesowy repertuar. Album okazał się hitem, sprzedając się w złotym nakładzie. Jednak nieco później Rawls postanowił zmienić kierunek na korzystniejszy dla siebie i zaczął tworzyć piosenki w stylu soul. To zaowocowało albumem "Soulin'" z przebojem "Love Is a Hurtin' Thing". Z kolei utwór "Dead End Street" zapewnił artyście nagrodę Grammy.
 

Rawls powrócił w 1969 roku z kolejnym hitem "Your Good Things (Is About To End)", który był coverem piosenki Mable Johns. Dwa lata później artysta zmienił wytwórnię na MGM, gdzie wydał swój kolejny wielki przebój "Natural Man", otrzymując za niego swoją drugą nagrodę Grammy. Współpraca z MGM musiała się jednak zakończyć, ponieważ to, co artysta dla niej tworzył było jego zdaniem zbyt lekkie i niepasujące do standardów.
 

Rok 1975 to kontrakt z kolejną wytwórnią - Bell Records. Tam z kolei Rawls nagrał kompozycję autorstwa duetu Hall & Oates zatytułowaną "She's Gone". Niestety wersja Lou została przyćmiona interpretacją zespołu Tavares, a niezadowolony artysta opuścił kolejną wytwórnię.
Rawls postanowił wtedy, że będzie nagrywać pod szyldem Philadelphia International. Tam wydał w 1976 roku album "All Things In Time", który stał się największym wydawnictwem w jego karierze. Krążek zyskał status platynowej płyty, w czym pomógł mu m.in. utwór "You'll Never Find Another Love Like Mine". To wszystko sprawiło, że Rawls do końca lat 70-tych był zaliczany do największych artystów wytwórni Philadelphia.
Płyta "Unmistakably You" z 1977 roku to kolejna nagroda Grammy dla muzyka. Jeszcze w tym samum roku ukazało się też wydawnictwo "When You Hear Lou, You've Heard It All" z przebojem "Lady Love", a dwa lata później mogliśmy posłuchać albumu "Let Me Be".
 

W latach 80-tych Rawls był już bardzo dobrze znanym i świetnie przyjmowanym artystą, ale nie koncentrował się wtedy na wydawaniu wielkich przebojów. Zamiast w klubach, grał wtedy w wojskowych bazach na całym świecie.
Rok 1987 to odnowienie współpracy z Philadelphią, co zaowocowało piosenką "I Wish You Belonged To Me". Do końca lat 80-tych Rawls nagrywał także dla Blue Note - piosenka "At Last" z 1989 roku dostała nominację do nagrody Grammy.
 

Druga połowa lat 90-tych to powrót do aktorstwa. Rawls zagrał w wielu produkcjach, m.in. w "Leaving Las Vegas", a także użyczył głosu bohaterom kreskówek "Hey Arnold" i "Rugrats". Nagrania z tamtych czasów to w większości płyty z piosenkami świątecznymi, z których wyróżnia się tylko "Seasons 4 U" - jazzowo brzmiący album wydany już we własnej wytwórni.
 

Na początku nowego stulecia Rawls powrócił do korzeni, czyli do muzyki gospel. W 2001 roku wydał krążek "I'm Blessed", a rok później "Oh Happy Day". Z kolei w 2006 ukazała się płyta "Rawls Sings Sinatra". Artysta zmarł 6 stycznia 2006 roku, po 2 latach walki z rakiem. 

 

Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Three O'Clock in the Morning / Nothing Really Feels the SameLou Rawls06.1965-83[1]Capitol 5424[written by Julian Robledo/Dorothy Terriss ][produced by David Axelrod][#1 hit for Paul Whiteman in 1922]
The Shadow Of Your Smile (Love Theme From "The Sandpiper")/ Southside BluesLou Rawls07.1966--Capitol 5655[written by Paul Francis Webster, Johnny Mandel][produced by David Axelrod][33[2].R&B Chart]
Love Is a Hurting Thing / Memory LaneLou Rawls09.1966-13[14]Capitol 5709[written by Dave Linden/Ben Raleigh ][produced by David Axelrod][1[1][16].R&B Chart]
You Can Bring Me All Your Heartaches / A Woman Who's a WomanLou Rawls11.1966-55[8]Capitol 5790[written by H.B. Barnum/Ben Raleigh][produced by David Axelrod][35[5].R&B Chart]
Trouble Down Here Below / The Life That I LeadLou Rawls01.1967-92[3]Capitol 5824[written by John Anderson ][produced by David Axelrod]
Dead End Street Monologue - Dead End Street / Yes It Hurts - Doesn't ItLou Rawls03.1967-29[11]Capitol 5869[written by David Axelrod/Ben Raleigh/Lou Rawls ][produced by David Axelrod][3[13].R&B Chart]
Show Business / When Love Goes WrongLou Rawls07.1967-45[7]Capitol 5941[written by June Jackson ][produced by David Axelrod][25[5].R&B Chart]
My Ancestors/Evil WomanLou Rawls02.1968-113[4]Capitol 2084[written by Bob Tubert][produced by David Axelrod]
You're Good to Me/Soul SerenadeLou Rawls05.1968-103[5]Capitol 2172[written by Mac David, Larry Collins][produced by David Axelrod]
Down Here on the Ground / I'm Satisfied (The Duffy Theme)Lou Rawls08.1968-69[5]Capitol 2252[written by Gale Garnett/Lalo Schifrin ][produced by David Axelrod][piosenka z filmu "Cool hand luke"]
The Split / Why Can't I SpeakLou Rawls11.1968-123[2]Capitol 2348[written by Q. Jones, E. Shelby][produced by David Axelrod][piosenka tytułowa z filmu ]
Your Good Thing (Is About to End) / Season of the WitchLou Rawls07.1969-18[14]Capitol 2550[written by Isaac Hayes/David Porter ][produced by David Axelrod][3[15].R&B Chart]
I can't make it alone/Make the world go awayLou Rawls11.1969-63[7]Capitol 2668[written by Gerry Goffin/Carole King ][produced by David Axelrod][33[3].R&B Chart]
You've Made Me So Very Happy/Let's Burn Down The Cornfield Lou Rawls03.1970-95[3]Capitol 2734[written by Berry Gordy/Brenda Holloway/Patrice Holloway/Frank Wilson ][produced by David Axelrod][32[5].R&B Chart]
Bring it on home/Can you dig it/Take me for what I amLou Rawls08.1970-96[15]Capitol 2856[written by Sam Cooke ][produced by Rick Hall, David Axelrod][45[3].R&B Chart]
A Natural Man/You can't hold onLou Rawls08.1971-17[18]MGM 14 262[written by Sandy Baron/Bobby Hebb ][produced by Michael Lloyd][17[13].R&B Chart]
His song shall be sung/Believe in meLou Rawls02.1972-105[4]MGM 14 349[written by Sandy Baron/Bobby Hebb ][produced by Michael Lloyd][44[3].R&B; Chart]
Walk on in / The PoliticianLou Rawls11.1972-106[4]MGM 14 428[written by Carole King][produced by Michael Lloyd]
She's Gone/HourglassLou Rawls10.1974--Bell 45,608[written by D. Hall, J. Oates][produced by Norman Ratner][81[7].R&B; Chart]
You'll Never Find Another Love Like Mine / Let's Fall in Love All Over AgainLou Rawls06.197610[10]2[21]Philadelphia Int. 3592[gold-US][written by Kenny Gamble/Leon Huff ][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff][1[1][22].R&B; Chart][1[1].Adult Contemporary Chart]
Groovy People / This Song Will Last ForeverLou Rawls10.1976-64[5]Philadelphia Int. 3604[A:written by Kenny Gamble/Leon Huff ][B:written by K. Gamble, L. Huff, C. Gilbert][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff][A:19[13].R&B; Chart][B:74[4].R&B; Chart]
See You When I Git There / Spring AgainLou Rawls07.1977-66[7]Philadelphia Int. 3623[written by Kenny Gamble/Leon Huff ][produced by Kenneth Gamble & Leon Huff][8[18].R&B Chart]
Lady Love / Send in the ClownsLou Rawls01.1978-24[17]Philadelphia Int. 3634[written by Von Gray/Sherman Marshall ][produced by Jack Faith , Sherman Marshall , Von Gray ][21[18].R&B Chart]
One Life To Live/If I Coulda, Woulda, ShouldaLou Rawls05.1978--Philadelphia Int. 3643[written by Kenneth Gamble, Leon Huff ][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff][32[11].R&B Chart]
There Will Be Love/UnforgettableLou Rawls08.1978--Philadelphia Int. 3653[written by Kenneth Gamble, Leon Huff][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff][76[3].R&B Chart]
Let Me Be Good To You/Lover's HolidayLou Rawls04.1979--Philadelphia Int. 3684[written by Kenneth Gamble, Leon Huff][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff][11[18].R&B Chart]
Sit Down And Talk To Me/When You Get HomeLou Rawls12.1979--Philadelphia Int. 3738[written by Von Gray/Sherman Marshall ][produced by Jack Faith , Sherman Marshall , Von Gray ][26[17].R&B Chart]
Ain't That Loving You (For More Reasons Than One)/Old TimesLou Rawls04.1980--Philadelphia Int. 3102[written by H. Banks, A. Jones][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff][57[7].R&B Chart]
You're My Blessing / HeartachesLou Rawls04.1980-77[3]Philadelphia Int. 3750[written by Kenny Gamble/Leon Huff ][produced by Kenneth Gamble, Leon Huff]
I Go Crazy/Be Anything (But Be Mine)Lou Rawls10.1980--Philadelphia Int. 3114[written by P. Davis][produced by Joel Dorn][37[13].R&B Chart]
Will You Kiss Me One More Time/Now Is The Time For LoveLou Rawls07.1982--Epic 02999[written by D. Williams, T. Bell][produced by Thom Bell][54[10].R&B Chart]
Wind Beneath My Wings/Midnight sunshineLou Rawls03.1983-65[6]Epic 03758[written by Larry Henley/Jeff Silbar ][produced by Ron Haffkine][60[8].R&B Chart]
All Time Lover/When We Were YoungLou Rawls08.1984--Epic 04550[written by D. Porter, D. O'Conner][produced by David Porter, Donald O'Conner][67[8].R&B Chart]
Learn To Love Again/Ready Or Not?Lou Rawls featuring Tata Vega)12.1985--Epic 05714[written by D. Foster, J. Graydon, R. Page][produced by Jay Graydon][71[9].R&B Chart]
I Wish You Belonged To Me/It's A Tough Job (But Somebody's Got To Do It)Lou Rawls11.1987--Gamble And Huff 310[written by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][produced by Kenneth Gamble, Leon A. Huff][28[16].R&B Chart]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia
[US] 		Komentarz
Black and BlueLou Rawls04.1963-130[3]Capitol 1824[produced by Nick Venet]
Live!Lou Rawls05.1966-4[74]Capitol 2459[gold-US][produced by David Axelrod]
Soulin'Lou Rawls09.1966-7[51]Capitol 2566[gold-US][produced by David Axelrod]
Carryin' OnLou Rawls01.1967-20[31]Capitol 2632[produced by David Axelrod]
Too Much!Lou Rawls05.1967-18[22]Capitol 2713[produced by David Axelrod]
That's LouLou Rawls08.1967-29[20]Capitol 2756[produced by David Axelrod]
Merry Christmas Ho! Ho! Ho!Lou Rawls12.1967-2[11].Christmas ChartCapitol 2790[produced by David Axelrod]
Feelin' GoodLou Rawls03.1968-103[22]Capitol 2864[produced by David Axelrod]
You're Good for MeLou Rawls07.1968-165[6]Capitol 2927[produced by David Axelrod]
The Best of Lou RawlsLou Rawls08.1968-103[16]Capitol 2948[produced by David Axelrod]
The Way It Was, The Way It IsLou Rawls06.1969-71[23]Capitol 215[produced by David Axelrod]
Close-UpLou Rawls08.1969-191[3]Capitol 261-
Your Good ThingLou Rawls12.1969-200[2]Capitol 325[produced by David Axelrod]
You've Made Me So Very HappyLou Rawls04.1970-172[3]Capitol 427[produced by David Axelrod]
Natural ManLou Rawls09.1971-68[24]MGM 4771[produced by Michael Lloyd]
Silk & SoulLou Rawls02.1972-186[4]MGM 4809[produced by Michael Lloyd ]
All Things in TimeLou Rawls06.1976-7[35]Philadelphia Int. 33 957[platinum-US][produced by Gamble & Huff]
Unmistakably LouLou Rawls04.1977-41[29]Philadelphia Int. 34 488[platinum-US][produced by Bobby Martin , Dexter Wansel , Gamble & Huff , Jack Faith]
When You Hear Lou, You've Heard It AllLou Rawls12.1977-41[34]Philadelphia Int. 35 036[gold-US]
LiveLou Rawls11.1978-108[8]Philadelphia Int. 35 517[produced by John L. Faith]
Let Me Be Good to YouLou Rawls06.1979-49[15]Philadelphia Int. 36 006-
Sit Down and Talk to MeLou Rawls01.1980-81[18]Philadelphia Int. 36 304-
Shades of BlueLou Rawls01.1981-110[6]Philadelphia Int. 36 774[produced by Joel Dorn]
When the Night ComesLou Rawls05.1983-163[4]Epic 38 553[produced by Ron Haffkine]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

czwartek, 11 lutego 2021

Genya Ravan

Genya Ravan , aka Goldie (ur Genyusha Zelkovicz ; ur. 19 kwietnia 1940r) to amerykańska piosenkarka i producent rockowy . Była wokalistką The Escorts, Goldie and the Gingerbreads i Ten Wheel Drive .
Ravan urodziła się w Łodzi , Polsce  w 1940 roku wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych w 1947 roku, wraz z rodzicami i jedną siostrą. Byli jedynymi członkami jej rodziny, którzy przeżyli nazistowski holokaust w Europie;   miała też dwóch braci, którzy obaj zmarli. Kiedy przyjechali, rodzina nie mówiła po angielsku. Genya została nazwana „Goldie” przez swoją matkę, która twierdziła, że ​​Genyusha nie była wystarczająco amerykańska.

 

Kariera Goldie rozpoczęła się w 1962 roku w brooklyńskim klubie The Lollipop Lounge, co jest również tytułem jej autobiografii wydanej przez Billboard Books . Odważnie wystąpiła, by zaśpiewać, co, jak twierdzi, było pierwszym razem, gdy usłyszała swój głos. Została poproszona o dołączenie do zespołu The Escorts, którego jednym z członków był Richard Perry . Po podpisaniu kontraktu z filią Decca, Coral Records i produkcji przez Henry'ego Jerome, odniosła sukces dzięki coverowi „Somewhere” z West Side Story , która zdobyła pierwsze miejsce w niektórych częściach Środkowego Zachodu. 

W 1963 roku założyła Goldie and The Gingerbreads po spotkaniu z perkusistą Ginger Bianco w barze w Greenwich Village . Po obejrzeniu zespołu na imprezie dla Rolling Stones , przewodniczący Atlantic Records Ahmet Ertegün podpisał kontrakt z Atco Records, filią Atlantic Records . Goldie and The Gingerbreads były pierwszym w historii dziewczęcym zespołem rockowym, który podpisał kontrakt z wytwórnią major i wspiął się na listy przebojów.

Podczas występów w nowojorskim The Wagon Wheel na 45th Street na Times Square , Mike Jeffries, Eric Burdon , Hilton Valentine i Chas Chandler zauważyli ich i chcieli, żeby przyjechali do Anglii. Goldie and The Gingerbreads koncertowali z Rolling Stones, Yardbirds , the Kinks i Manfred Mann . W 1965 roku wydali hit „ Can't You Hear My Heart Beat ”, który osiągnął 25 miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli . Zespół przebywał w Londynie przez dwa lata. 
Zapowiadana jako „Goldie”, wydała oryginalną wersję kompozycji Carole King - Gerry Goffin „ Goin 'Back ” wiosną 1966 roku. Jednak ten singiel został wycofany w ciągu tygodnia przez producenta Andrew Looga Oldhama z powodu nieporozumień z Goffinem i King nad zmienionymi tekstami.  Piosenka została nagrana przez Dusty'ego Springfield  trzy miesiące później, przebywając się na liście 10 najlepszych singli w Wielkiej Brytanii.

W 1969 roku Ravan i partnerzy Aram Schefrin i Mike Zager utworzyli Ten Wheel Drive , który trwał trzy lata. Nagrali trzy albumy dla Polydor Records : Construction number 1 , Brief Replies , Peculiar Friends Are Better Than No Friends . Mieli wielu fanów, ale grupa nie wystartowała.  Ravan opuściła zespół w 1971 roku. Podpisała kontrakt z Columbia Records przez Clive'a Davisa, gdzie w 1972 roku nagrała jeden album zatytułowany Genya Ravan . W latach 70-tych nagrała cztery kolejne solowe albumy. 

Ravan występowała na Atlanta Pop Festival , dwukrotnie w Carnegie Hall i dwa razy w Madison Square Garden , w różnych klubami w Bostonie, Filadelfii i Nowym Jorku, w tym słynnym CBGB . Wystąpiła w programach telewizyjnych, w tym The Mike Douglas Show , The Tonight Show z udziałem Johnny'ego Carsona , Della & The Dick Cavett Show .
 
Ravan pracowała jako producent dla wielu wytwórni płytowych. Między innymi, była odpowiedzialna za debiutancki album Young Loud and Snotty przez punk rockowy band Dead Boys (1977) oraz album   Siren   Ronnie Spectora (1982).   Ona również włączyła wokale do tego ostatniego albumu.  


 


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Back In My Arms Again/Do It Just For MeGenya Ravan08.1978-92[3]20th Century-Fox 2374[written by Holland, Dozier, Holland][produced by Genya Ravan]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Urban DesireGenya Ravan09.1978-147[6]20th Century Fox 562[produced by Genya Ravan]
...And I Mean It!Genya Ravan09.1979-106[6]20th Century Fox 595[produced by Genya Ravan]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety:

Nitin Sawhney

 Nitin Sawhney (ur. 1964) – hindusko-brytyjski muzyk, producent i kompozytor. W swojej twórczości łączy szeroko pojętą muzykę azjatycką i inne gatunki world music z elementami jazzu i elektroniki. W swoich utworach często porusza tematy związane z multikulturalizmem, polityką i duchowością. Artysta aktywny jest również w takich obszarach jak sztuka czy kultura i jest patronem wielu festiwali filmowych i innych wydarzeń z kręgu kultury czy edukacji. Za swą działalność, zarówno w dziedzinie muzyki, jak i poza nią, był wielokrotnie nagradzany.

Kariera muzyczna Nitin Sawhneya rozpoczęła się w 1993 roku, kiedy to własnym sumptem wydał album Spirit Dance[1]. Przełomowym wydarzeniem był wydany w 1999 roku album Beyond Skin, który nominowany był do Mercury Prize[2], na South Bank Show zdobył nagrodę w kategorii muzyka popularna[1].

Najnowszym dziełem artysty jest wydany w październiku 2008 album London Undersound.
Dodatkowe informacje
Poza muzyką większość działań Sawhneya skupia się na różnych obszarach związanych budowaniem więzi lokalnych i edukacją, patronuje też wielu organizacjom i wydarzeniom w Wielkiej Brytanii i Azji. Wspólnie z George’em Martinem patronują brytyjskiemu, rządowemu programowi Access-to-Music[3], jest również patronem Raindance East Film Festival i British Independent Film Awards[4]. Sawhney pojawia się regularnie jako komentator w programach BBC – Newsnight, Newsnight Review i HardTalk. Pisuje również do takich gazet jak The Guardian, The Daily Telegraph, The Independent i The Observer.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
SunsetNitin Sawhney07.200165[2]-V2 VVR 5016763[written by Nitin Sawhney][produced by Nitin Sawhney]
Cold & IntimateNitin Sawhney12.2001108[2]-V2 VVR 5017256[written by Nitin Sawhney][produced by Nitin Sawhney]
RainfallNitin Sawhney11.200394[2]-V2 VVR 5024463[written by Nitin Sawhney,Taio]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Beyond SkinNitin Sawhney09.199944[12]-Outcaste CASTE 9CD[silver-UK][produced by Nitin Sawhney]
ProphesyNitin Sawhney06.200140[8]-V2 VVR 1015912[produced by Nitin Sawhney]
HumanNitin Sawhney07.200354[6]-V2 VVR 1021852[produced by Nitin Sawhney]
PhiltreNitin Sawhney05.200569[4]-V2 VVR 1031272-
London Undersound Nitin Sawhney10.200868[1]-Cooking Vinyl POSITIVIDCD 1 [produced by Nitin Sawhney]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Birds

The Birds, grupa brytyjska. Powstała w 1961r w Yiewsley w Zachodnim Londynie. W początkowym okresie działalności posługiwała się nazwą The Thunderbirds (wziętą z utworu Jaguar And The Thunderbird Chucka Berry'ego), ale niebawem mianowała się The Birds, aby nie mylono jej z The Thunderbirds Chrisa Farlowe'a. Pierwszy skład: Alistair McKenzie - voc, Ronnie Wood (właśc. Ronald David Wood; ur. 1.06.1947r, Hillingdon, Londyn) - g, hca, voc, Tony Monroe - g, voc, Kim Gardner (ur. 27.01.1946r, Dulwich, Londyn) - b, Bob Langham - dr. W 1964r Langhama zastąpił Pete McDaniels (właśc. Pete Hocking) - dr z zespołu The Dissatisfied. W 1966r przeobraziła się w Bird's Birds (wskutek protestu zespołu The Byrds ze Stanów, zarzucającego jej bezprawne użycie jego nazwy). Na początku 1967r przestała istnieć. McKenzie i McDaniels wyjechali wtedy do Australii i tam stanęli na czele nowego wcielenia The Birds, ale i ono działało krótko.

 

Z powodzeniem wykonywała w klubach i salach balowych Zachodniego Londynu i okolic przeboje rhythm'n'bluesowe w rodzaju You Don't Love Me (You Don't Care) Bo Diddleya, No Good Without You Marvina Gaye'a i Leaving Here Eddiego Hollanda oraz wzorowane na nich piosenki Wooda, np. You're On My Mind i Next In Line. W 1964r podpisała kontrakt z wytwórnią Decca, a umowa ta zaowocowała trzema kapitalnymi singlami porównywanymi do dokonań The Rolling Stones, The Pretty Things i The Who: You're On My Mind/You Don't Love Me (You Don't Care) z października 1964r, Leaving Here/Next In Line z kwietnia 1965r i No Good Without You Baby/How Can It Be? z października tego roku. 

Niestety, tylko druga z tych płytek zyskała pewną popularność i pojawiła się w dolnych rejonach list przebojów. Ostatnim dziełem formacji był sygnowany nazwą Bird's Birds i nagrany dla innej firmy, Reaction, singel Say Those Magic Words/Daddy Daddy z września 1966r. Grupa wystąpiła w horrorze The Deadly Bees (1966), wykonując w nim piosenkę That's All I Need. Rozpadła się, gdy Wood przeszedł do The Jeff Beck Group, a Gardner do The Creation. 

Australijskie wcielenie The Birds również dorobiło się kilku singli. Wydane po latach składanki z nagraniami grupy spotkały się z dużym zainteresowaniem fanów starego rocka. Największą wartość miała „The Collector's Guide To Rare British Birds" z 1999r, zawierająca oprócz nagrań z singli i z filmu The Deadly-Bees również wiele wcześniej nie publikowanych, jak kompozycja Wooda Granny Rides Away, a także przeróbki Run Run Run Pete'a Townshenda oraz La poupśe qui fait non i Good Times Michela Polnareffa.
Wood odniósł wielki sukces jako muzyk zespołów The Jeff Beck Group, The Creation, The Faces i The Rolling Stones. Gardner kontynuował karierę w formacjach The Creation, Santa Barbara Machine Head i Ashton, Gardner And Dyke. 



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Leaving Here/Next In LineBirds06.196545[1]-Decca F 12140[written by B. Holland, E. Holland, Dozier][produced by Franklyn Boyd, Belinda Recordings]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Billion Dollar Babies

 BILLION DOLLAR BABIES, grupa amerykańska. Powstała w 1975r w Los Angeles. Założyli ją trzej muzycy wywodzący się z zespołu Alice Coopera: Michael Bruce (ur. 16.03.1948r, Phoenix, Arizona) - voc, g, k, Dennis Dunaway (ur. 9.12.1948r, Cottage Grove, Oregon) - b i Neal Smith (ur. 23.09.1947r, Akron, Ohio) - dr. Składu dopełnili Bob Dolin - k i Mike Marconi - g. Dunaway, Smith i Marconi tuż przed utworzeniem Billion Dollar Babies pracowali ze sobą w zespole The Flying Tigers. Nazwę wzięła od jednej z płyt Coopera. Działała do 1977. Odrodziła się w 1995 w składzie: Michael Bruce, jego brat Paul Bruce - k, Lan Nichols - b, Ant-Bee (właśc. Billy James) - dr. W tym czasie współpracę z nią nawiązali też Rob N' Pillage -g i Ronnie Newman - b.

 

Podpisała kontrakt z wytwórnią Polydor i dla niej nagrała jedyną płytę w swoim dorobku - „Battle Axe", wydaną w czerwcu 1977r. Był to concept album, opowiadający
o niezwykłych igrzyskach przyszłości, z udziałem zespołów rockowych zmagających się ze sobą na śmierć i życie (Too Young, Rock'n'Roll Radio, Rock Me Slowly, Battle Axe/Sudden Death, Winner). Głównym punktem całości był utwór Ego Mania - zapis gitarowego pojedynku Bruce'a
i Marconiego. 

Koncerty formacji przyjęły formę widowisk opartych na motywach „Battle Axe", ale też przebojów Alice Coopera, jak Hello Hooray, Under My Wheels,-Elected, School's Out. Niestety, mimo że muzycy zaciągnęli pożyczkę w banku na ten cel, udało im się zaprezentować
spektakl tylko kilkakrotnie, m.in. we Flint w Michigan, w Muskeegan w Illinois i w Pontiac w Missisipi. Prowadzili rozmowy z agencją Concerts West, namawiając ją, by zgodziła się zostać promotorem trasy Billion Dollar Babies po Stanach, ale nic nie wskórali. A nieudolne działania menażera, Leo Fenna, również nie przyniosły skutku. W 1977 grupa przestała istnieć.

 W 1995 odrodziła się w nieco innym składzie, ale jej działalność w tym czasie sprowadziła się do sporadycznych koncertów.
Michael Bruce działał też jako solista. Dunaway i Smith reaktywowali po rozwiązaniu Billion Dollar Babies w 1977 zespół The Flying Tigers. Wkrótce potem Dunaway został właścicielem sieci sklepów z wideokasetami, a Smith założył w Westport agencję handlu nieruchomościami. W 1988 utworzyli z Charliem Huhnem - voc z Victory, Jayem Johnsonem - g oraz Joe Bouchardem - k z Blue Oyster Cult zespół Dead Ringer, który zostawił po sobie płytę „Electrocution Of The Heart" (Grudge, 1989).

 


Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Battle AxeBillion Dollar Babies06.1977-198[2]Polydor 6100[produced by Billion Dollar Babies, Lee DeCarlo]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Big Head Todd and the Monsters

 BIG HEAD TODD AND THE MONSTERS, grupa amerykańska. Powstała w 1986r w Boulder w stanie Kolorado, utworzona przez trójkę przyjaciół z tamtejszej szkoły średniej. Skład: Todd Park Mohr - voc, g, k, Rob Squires - b, voc, Brian Nevin - dr, perc, voc.
W pierwszych latach działalności przemierzała kraj starym zdezelowanym mikrobusem marki Plymouth i koncertowała za groszowe stawki w klubach akademickich Chicago, San Francisco czy Minneapolis. 

W 1989r utworzyła małą firmę płytową Big i dla niej nagrała dwa albumy: w tym samym roku „Another Mayberry" i w 1990r „Midnight Radio" (jego okładkę zaprojektował Chris Mars z The Replacements) z nieco naiwnym jeszcze repertuarem z pogranicza rocka, folku, bluesa, soulu i jazzu (np. Another Mayberry, Flander's Fields, The Moose Song, Bittersweet). Wiosną 1992r związała się z wytwórnią Giant i już dla niej zrealizowała w sierpniu tego roku w słynnych Paisley Park Studios w Minneapolis przy pomocy Davida Z, współpracownika Prince'a, jako producenta oraz m.in. Leo Kottke -g płytę, która odmieniła jej los - „Sister Sweetly". 

Wysmakowane, pełne czaru, wykonywane z charakterystycznym luzem piosenki Mohra nawiązywały do bluesa spod znaku Alberta Collinsa, Buddy Guya i Steviego Raya Vaughana (Ellis Island, Circle), funk rocka z rejonów Band Of Gypsys Jimiego Hendrixa (Groove Thing), soulu a la Sly And The Family Stone (Sister Sweetly), country rocka bliskiego twórczości The Allman Brothers Band i Lynyrd Skynyrd (Soul For Every Cowboy), a wreszcie pop rocka w stylu Fleetwood Mac z okresu „Rumours" (Tomorrow Never Comes). Bardzo spodobały się amerykańskiej publiczności (nowa wersja Bittersweet zrobiła furorę w akademickich rozgłośniach) i w rezultacie album rozszedł się w ilości gwarantującej formacji nagrodę platynowej płyty.

 Krokiem wstecz było niestety następne wydawnictwo - „Strategem" z 1994r. Nagrań dokonano tym razem w wynajętym na kilka tygodni Boulder Theater w Boulder, a produkcji podjęli się sami muzycy wraz z Andym Terrim, który od lat nagłaśniał ich koncerty. Niestety, w repertuarze zabrakło naprawdę udanych piosenek (wyróżniały się Shadowlands, Neckbreaker i Magdelina). Wyżej oceniono album „Beautiful World" z 1997r, nagrany w Plant Studios i Studio D w Sausalito w Kalifornii przy pomocy Jerry'ego Harrisona z The Talking Heads jako producenta i pianisty. Wynikiem była całość o większym ładunku rocka niż płyty wcześniejsze, ocierająca się nawet o styl Led Zeppelin [Caroline, Helpless), nie stroniąca wszakże od dawnych wpływów (np. przeróbka standardu bluesowego Boom Boom Johna Lee Hookera, nagrana z jego udziałem; funkrockowy utwór Beautiful World, przygotowany z Berniem Worrellem, byłym pianistą Parliament i Funkadelic; hendrixowska w klimacie ballada These Days Without You).
Dyskografię uzupełnia m.in. koncertowa czwórka „Sister Sweetly - Live" (Giant - Reprise, 1993), zawierająca przeróbkę utworu Everyday People zespołu Sly And The Family Stone.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
BittersweetBig Head Todd and the Monsters01.1994-104[6]Giant 18 369[written by Todd Park Mohr][produced by David Z]

Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
Sister SweetlyBig Head Todd and the Monsters03.1993-117[64]Giant 24 486[platinum-US][produced by David Z]
StrategemBig Head Todd and the Monsters10.1994-30[8]Giant 24 580[produced by Andy Torri, Big Head Todd and the Monsters]
Beautiful World Big Head Todd and the Monsters03.1997-54[10]Revolution 24 661[produced by Jerry Harrison]
RivieraBig Head Todd and the Monsters04.2002-166[1]Warner 48 266[produced by Todd Park Mohr]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

środa, 10 lutego 2021

Saw Doctors

Brzmienie zespołów rockowych z lat 60-tych, takich jak Beatles i Byrds, oraz obrazy klasy robotniczej Bruce'a Springsteena łączą się z tradycjami muzycznymi Irlandii i intensywnością punk rocka  Saw Doctors . The Saw Doctors byli mało znanym lokalnym zespołem barowym w Tuam (wymawiane „Chewam”) w hrabstwie Galway, kiedy Mike Scott zaprosił ich do występu otwierającego trasę koncertową Waterboys w Irlandii i Wielkiej Brytanii w 1988 roku. Jednak w ciągu ostatniej dekady Saw Doctors okazali się najbardziej utytułowanym irlandzkim zespołem rockowym od czasów U2 . Wspomniany Washington Post The Saw Doctors przedstawia jako „jeden z najbardziej atrakcyjnych zespołów rockowych na świecie”.



The Saw Doctors odnieśli początkowy sukces swoim drugim singlem „I Useta Love Her”, utworem z turbodoładowaniem o pożądaniu starej dziewczyny podczas mszy. Pomimo sprzeciwu Kościoła katolickiego piosenka stała się najlepiej sprzedającym się singlem w historii Irlandii. spędził dziewięć tygodni na szczycie irlandzkich list przebojów. Po sukcesie wznowiono pierwszy singiel Saw Doctors „N17” o tęsknocie imigrantów za domem, który również stał się hitem numer jeden. Debiutancki album The Saw Doctors , If This Is Rock and Roll, I Want My Old Job Back , wydany w 1991 roku, również znalazł się na szczycie irlandzkich list przebojów.

 
Chociaż ich drugi album All the Way from Tuam , wydany w 1992 roku, został dobrze przyjęty w Irlandii, to Saw Doctors nie doczekali się pierwszego przeboju w Wielkiej Brytanii, aż do wydania czterościeżkowej EP-ki Small Bit of Love, pozycja numer 24 na brytyjskich listach przebojów. Druga EP-ka, World of Good, wydana w styczniu 1996 roku, osiągnęła 15 miejsce. Same Oul 'Town , trzeci album The Saw Doctors , został wydany w 1996 roku i wypadł jeszcze lepiej, osiągając szóste miejsce na brytyjskich listach przebojów. W 1997 roku Saw Doctors wydali album, Sing a Powerful Song , zawierający 17 utworów z ich wcześniejszych trzech albumów. W tym samym roku Saw Doctors nagrał  „She Says” jako piosenkę przewodnią do serialu komediowego BBC Give My Head Peace. W maju 1997 roku w Irlandii ukazała się czterościeżkowa EP-ka zawierająca „She Says” i trzy nowe utwory - „School of Beauty”, „Days” i „Bushwackin '”.
 
The Saw Doctors dokonali komercyjnego przełomu w Stanach Zjednoczonych, kiedy „Never Mind the Strangers”, napisany wspólnie z oryginalnym perkusistą Padraigiem Stevensem , został wykorzystany przez Guinnessa w wartej milion dolarów radiowej kampanii reklamowej Harp Lager. Wydanie czwartego albumu Saw Doctors , Songs from Sun Street , zostało przełożone na wrzesień 1997 r., Kiedy to ich amerykańska wytwórnia Paradigm poprosiła ich o tournee po Stanach Zjednoczonych przed jego wydaniem.  Villains? został wydany przez wytwórnię Shamtown w 2002 roku, a następnie kilka nagrań na żywo w 2003 ( Play It Again Sham! ) i 2004 ( Live in Galway ).Cure pojawił  się w 2006 roku.

Czołowi kompozytorzy The Saw Doctors , Leo Moran (gitara) i Davey Carton (wokal), byli weteranami punkrockowej sceny Galway, kiedy stworzyli Saw Doctors . Carton wcześniej wykonywał swoją piosenkę „I Useta Love Her” w punkowej grupie Blaze X. Od 2013 roku w skład zespołu wchodzili Moran , Carton , Derek Murray (instrumenty klawiszowe), Rickie O'Neill (perkusja), Eimhin Cradock (perkusja , perkusja), Anthony Thistlewaite (gitara basowa, saksofon) i Kevin Duffy (instrumenty klawiszowe).



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Small Bit Of LoveSaw Doctors11.199424[3]-Shamtown SAW 001CD[written by L. Moran][produced by Mike Edgar]
World Of GoodSaw Doctors01.199615[3]-Shamtown SAW 002CD-
To Win Just OnceSaw Doctors07.199614[2]-Shamtown SAW 004CD[written by L. Moran][produced by Mike Edgar]
Simple ThingsSaw Doctors12.199756[2]-Shamtown SAW 006CD-
This Is MeSaw Doctors06.200231[2]-Shamtown SAW 012CD-
Stars Over CloughhanoverSaw Doctors10.200569[1]-Shamtown SAW 014CD-



Albumy
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[US] 		Komentarz
If This Is Rock And Roll, I Want My Old Job BackSaw Doctors06.199169[2]-Solid ROCK 7[produced by Phil Tennant/Mike Scott]
All The Way From TuamSaw Doctors10.199233[2]-Solid 4509911462[produced by Phil Tennant ]
Same Oul' TownSaw Doctors02.19966[6]-Shamtown SAWDOC 004CD-
Sing A Powerful Song Saw Doctors11.199785[1]-Shamtown SAWDOC 005CD-
Songs From Sun StreetSaw Doctors10.199824[2]-Shamtown SAWDOC 006CD-
Villains?Saw Doctors10.200158[1]-Shamtown SAWDOC 008CD[produced by Phil Tennant/Mike Scott]
Further Adventures Of... The Saw DoctorsSaw Doctors10.201058[1]-Shamtown SAWDOC 017CD[produced by Phil Tennant]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

wtorek, 9 lutego 2021

Jack Fishman

Jack  Fishman -ur. 14.06.1920r Londyn-zm. 10.04.1997r-pisarz,dziennikarz i autor piosenek.

Kariera Jacka Fishmana rozpoczęła się jako dziennikarza relacjonującego politykę Wielkiej Brytanii, a podczas drugiej wojny światowej zyskał szacunek i zaufanie Sir Winstona Churchilla. Później awansował i został redaktorem ogólnokrajowej gazety The Empire News, piszącej o powojennej Wielkiej Brytanii i zimnej wojnie. Jack był zaangażowany w ujawnienie notorycznego szpiega Kim Philby'ego.

Jego pierwsza książka, opublikowana w 1955 roku, „Siedmiu mężczyzn ze Spandau”, była dogłębnym profilem zbrodniarzy wojennych. 

Potem nastąpiło „Prywatne życie Josepa Stalina”. Na początku lat 60-tych Jack opuścił dziennikarstwo, aby napisać swoją najbardziej udaną książkę „My Darling Clementine”, biografię Lady Clementine Churchill, która stała się międzynarodowym bestsellerem. Inne biografie to Humphrey Bogart i twórca Jamesa Bonda, Ian Fleming. Był współautorem bestsellerowego   KG200, a za pośrednictwem JHP wydawał publikacje z zakresu kultury popularnej i książki dla dzieci.

 
Jack, również miał osobną karierę jako autor tekstów i był pierwszym brytyjskim kompozytorem, który otrzymał nagrodę Ivor Novello. W latach sześćdziesiątych pisał międzynarodowe hity dla takich artystów jak Petula Clark, Tom Jones, Hermans Hermits, Amen Corner oraz komponował i produkował muzykę do ścieżek dźwiękowych, w tym „Get Carter”. W latach 80-tych Jack został kierownikiem muzycznym i reżyserem Cannon Films.

 

Kompozycje Jacka Fishmana na listach przebojów


 

  [with  Renato Rascel]
12/1955 Arrivederci Darling   Anne Shelton 17.UK 
01/1956 Arrivederci Darling   Edna Savage 19.UK

[with   Joe Henderson ]
12/1957 Why Don't They Understand?  George Hamilton IV 10.US/22.UK
09/1970 Why Don't They Understand   Bobby Vinton 109.US

[with   Gilbert Bécaud, Louis Amade]
04/1961 Something Missing  Petula Clark 44.UK

[with  Ron Goodwin]
11/1961 My Friend the Sea   Petula Clark 7.UK

[with  Michel Fugain, Pierre Delanoë]
03/1968 If I Only Had Time  John Rowles 3.UK
11/1968 If I Only Had Time   Nick DeCaro 95.US

[with  Carlo Donida, Mogol]
07/1968 Help Yourself   Tom Jones 35.US/5.UK
04/1974 Help Yourself  The Undisputed Truth 63.US
11/1996 Help Yourself / Bigamy at Christmas  Tony Ferrino 42.UK

[with Giancarlo Bigazzi, Riccardo Del Turco]
12/1968 Something's Happening   Herman's Hermits 130.US/6.UK

[with  Lucio Battisti]
02/1969 (If Paradise Is) Half As Nice   Amen Corner 1.UK 

[with André Popp]
02/1970 Years May Come, Years May Go   Herman's Hermits 7.UK 

[with Frank Harvel, Jack Fishman  & Raymond Jeannot]
01/1971 The Song of My Life  Petula Clark  32.UK

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Edna Savage

 Edna Savage (ur. 21 kwietnia 1936r - zm. 31 grudnia 2000r ) była tradycyjną piosenkarką pop w Wielkiej Brytanii .

Savage urodziła się w Warrington , Lancashire w Anglii . Miała dwie starsze siostry. Jej ojciec był ogrodnikiem krajobrazu; jej matka piosenkarką amatorką. Opuściła szkołę w wieku 15 lat (powszechne w tamtych czasach w Wielkiej Brytanii). Początkowo uczyła się na operatora telefonicznego , ale po tym, jak dla kilku zespołów śpiewała  , rzuciła pracę telefoniczną, aby śpiewać profesjonalnie.

Dwukrotnie brała udział w przesłuchaniach dla BBC, przed pierwszym występem w 1954 roku. Nagrała kilka płyt , z których tylko jedna znalazła się na liście przebojów „ Arrivederci Darling ” w 1956 roku, co uplasowało się na 19 miejscu brytyjskiej listy singli . W 1957 roku brała udział w Wielkiej Brytanii w eliminacjach do Konkursu Piosenki Eurowizji . Oprócz tego, że był krótko mężatką z innym piosenkarzem Terry Dene , Savage wyszła zamąż się jeszcze trzy razy.

Zmarła w wieku 64 lat.


Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
Arrivederci Darling/Bella NotteEdna Savage01.195619[1]-Parlophone R 4097[written by Jack Fishman, Renato Rascel]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Anne Savage

Anne Savage (ur. 18 lipca 1969r)   to brytyjska hard dance.

DJ .Savage urodziła się w Burnley , Lancashire w Anglii i wychowała w Ribble Valley .  Uczęszczała do prywatnej szkoły Westholme . W młodym wieku pobierała lekcje gry na gitarze klasycznej. Pod koniec lat 80-tych grała na gitarze w punkowym zespole 53rd State.

Savage miała swoją pierwszą rezydencję w Wielkiej Brytanii jako DJ w Angels w Burnley, a później rezydowała w niesławnym Vague Club w Leeds . Była także częścią oryginalnego składu Tidy Girls , z Lisą Lashes , Lisą Pin-Up i Rachel Auburn. Kilkakrotnie pojawiła się w rankingu DJ Magazine „World's Top 100 DJs” i była jedyną kobietą wymienioną na liście „Top 10 Club DJs in Britain” przez Independent w niedzielę .   Regularnie występowała jako DJ na imprezach klubowych, takich jak Tidy, Slinky, Frenzy i Storm.

Jej produkcja "Hellraiser" osiągnęła 74 miejsce na brytyjskiej liście singli w kwietniu 2003 roku.

W 2013 roku Anne Savage dołączyła do kierownictwa Ultra DJ, gdzie zarządzała rezerwacjami i promocją różnych DJ-ów.  Savage dołączył do gospodarza i promotora imprezy "WeLoveHardHouse", którzy są gospodarzami obiektów w całej Wielkiej Brytanii.

Savage pojawiła się w odcinku „Faking It” na Channel 4, gdzie próbowała wyszkolić klasycznego muzyka, aby został DJ-em. Odcinek zakończył się zdobyciem nagrody BAFTA w 2002 roku dla najlepszego zespołu produkcyjnego.  



Single
Tytuł WykonawcaData wydania UK US Wytwórnia

[UK] 		Komentarz
I Need A ManTidy Girls presents Anne Savage04.200077[1]-Tidy Trax TIDY 136CD[written by Anne Savage, Tidy Boys][produced by Anne Savage, Tidy Boys]
Instantly / JunglizeBK & Anne Savage03.200281[1]-Nukleuz NUKP 0385[written by A. Savage, B. Keen][produced by A. Savage, B. Keen]
Real Freaks/Higher Anne Savage/Trauma04.200281[1]-Tidy Trax TIDY 169CD-
Hellraiser Anne Savage04.200374[1]-Tidy Trax TIDY 186CD[written by Anne Savage, Paul Maddox][produced by Anne Savage, Paul Maddox]
Psychout / BlackoutAnne Savage / Dark By Design04.200489[1]-Goodgreef GGR 01[written by A. Savage, G. West][produced by A. Savage, G. West]
Intoxicating RhythmAnne Savage, Vinylgroover10.200487[1]-Tidy Trax TIDY 207CD[written by Anne Savage, Jim Sullivan, Scott Attrill][produced by Anne Savage, Jim Sullivan, Scott Attrill]
Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,

Dickey Betts

 Dickey Betts (właśc. Forrest Richard Betts; ur. 12.12.1943r, West Palm Beach, Floryda; Stany Zjednoczone) - g, voc; kompozytor, autor tekstów, producent nagrań. Syn stolarza z zawodu i skrzypka z zamiłowania. Dorastał w domu pełnym muzyki bluegrass. Od piątego roku życia grał kolejno na ukulele, mandolinie, banjo, gitarze i perkusji. Ostatecznie wybrał jako główny instrument gitarę. Jego pierwszymi idolami byli Duane Eddy (wzorując się na nim, grał wówczas na czerwonym Gretschu, dopiero później zastąpił go Gibsonem Les Paulem), Chuck Berry, B.B. King, Freddie King i Albert King. Debiutował jako nastolatek w garażowych zespołach. 

Na początku lat sześćdziesiątych utworzył pierwszą własną grupę - The Jokers (jej basista, Joe Dan Petty, został później pracownikiem ekipy technicznej The Allman Brothers Band). Ta bluesowa formacja została po latach uwieczniona w utworze Rock And Roll Hoochie Koo, napisanym przez Ricka Derringera, który był na jednym z jej koncertów. Po rozwiązaniu grupy Betts stanął na czele innego zespołu, The Second Corning. Oprócz swojej żony, Dale Betts - voc, p pozyskał do niego m.in. Larry'ego Reinhardta - g (później w Iron Butterfly), Reese'a Wynansa - org (później w zespole Steviego Raya Vaughana - Double Trouble) i Berry'ego Oakleya - b. Z nimi dokonał pierwszych nagrań. Zarejestrował utwory I Feel Free z repertuaru Cream i She Has Funny Cars z repertuaru The Jefferson Airplane (wydane po latach w retrospektywnym boksie „Dreams", sygnowanym przez The Allman Brothers Band).
 

W marcu 1969 dołączył wraz z Oakleyem do grupy The Allman Brothers Band. Z nią odniósł sukces. Był wraz z Greggiem Allmanem głównym twórcą jej repertuaru. To on napisał jej największy przebój, Ramblin' Man, zainspirowany muzyką country, oraz wiele podobnych, równie udanych ballad w rodzaju instrumentalnej Jessiki, Sail Away czy Seven Turns. On też skomponował jej najbardziej wyrafinowane jazzujące utwory w rodzaju In Memory Of Elizabeth Reed czy Kind Of Bird (ten drugi razem z Warrenem Haynesem). Dał się w niej też poznać jako zdolny wokalista i wybitny gitarzysta, zachwycający techniką slide (najlepszy przykład jego talentu to wielominutowy improwizowany dialog z Duane'em Allmanem w koncertowym nagraniu Mountain Jam z albumu „Eat A Peach", Capricorn, 1972).
W sierpniu 1974, nadal będąc członkiem formacji, zadebiutował jako solista płytą „Highway Call", sprzedaną w trzystu tysiącach egzemplarzy. Z początku Frank Fentner, jeden z szefów wytwórni Capricorn, chciał go wysłać do Paryża i tam zorganizować mu spotkanie w studiu ze słynnym skrzypkiem jazzowym Stephane Grappellim. Ostatecznie jednak album powstał w Stanach przy współudziale wybitnego skrzypka bluegrassbwego - Vassara Clementsa. W sesji wzięli też udział tacy muzycy, jak Chuck Leavell,   pianista The Allman Brothers Band, i John Hughey, gitarzysta składzie   zespołu Conwaya Twitty'ego. Stronę pierwszą wypełniły  świetne country rockowe ballady na temat samotności, ale   i uroków życia na południu Stanów - Highway Call, Long  Time Gone, Rain, Let Nature Sing. Na stronie B znalazła się  muzyka instrumentalna w stylu country, bluegrass i western  swing, np. Hand Picked, Kissimmee Kid. Wraz z albumem   ukazały się dwa single - we wrześniu Kissimmee Kid/ Time Gone i w listopadzie Highway Call/Rain. 1 listopada   1974 koncertem w klubie Mosque w Richmond w stanie  Virginia rozpoczął trasę promującą album. W zespole  akompaniującym, któremu dał nazwę An American Music   Show, znaleźli się m.in. Clements oraz Spooner Oldham -k,  muzyk sesyjny ze studia Fame w Muscle Shoals w Alabamie. 

W  1976, po rozwiązaniu The Allman Brothers Band, Betts stanął na czele zespołu Great Southern. Nagrał z nim  dwie udane płyty. Od 1978 do 1982 znowu występował w The Allman Brothers Band. Od 1982 do 1984 kierował  zespołem The BHLT Band, do którego pozyskał m.in. 
Jimmy'ego Halla, wokalistę znanego z zespołu Wet Willie, oraz dwóch kolegów z The Allman Brothers Band, Leavella  i perkusistę Butcha Trucksa. W 1984 osiadł w Nashville  i tam założył The Dickey Betts Band, do którego zwerbował  świetnego gitarzystę Warrena Haynesa, znanego z grupy  Davida Allana Coe, oraz pianistę Johnny'ego Neela. 

W1986  odbył z nim wspólną trasę po Stanach z The Gregg Allman Band. W tym czasie współpracował z gwiazdami country, m.in. uczestniczył w nagraniach Hanka Williamsa Jr. oraz  był współtwórcą przeboju Your Memory Ain't What It Used  To Be Mickeya Gilleya. W 1988 udało mu się wraz z The  Dickey Betts Band podpisać kontrakt z wytwórnią Epic. We własnym studiu Pegasus w Tallahassee na Florydzie nagrał  dla niej udany album „Pattern Disruptive", wydany w listopadzie 1988, utrzymany w stylu The Allman Brothers   (w sesji gościnnie wziął udział Trucks) i zawierający   m.in. kompozycję Duane's Tune, poświęconą pamięci  nieżyjącego gitarzysty formacji - Duane'a Allmana. Płyta przeszła jednak bez echa. W 1989 znowu znalazł się   z Haynesem i Neelem - w składzie reaktywowanej   po raz kolejny grupie The Allman Brothers Band. 

 

Kompozycje Dickey'a Bettsa na listach przebojów


 

  [solo]
01/1971 Revival (Love Is Everywhere)   The Allman Brothers Band 92.US 
08/1973 Ramblin' Man   The Allman Brothers Band 2.US
01/1974 Jessica   The Allman Brothers Band 65.US
07/1975 Blue Sky   Joan Baez 57.US
03/1979 Crazy Love   The Allman Brothers Band 29.US
07/1979 Can't Take It with You   The Allman Brothers Band 105.US



[with   Gregg Allman]
11/1975 Nevertheless/Lousiana Lou and Three Card Monty John   The Allman Brothers Band 67.US


[with  Johnny Cobb & Mike Lawler]
09/1980 Angeline   The Allman Brothers Band 58.US

[with  Johnny Cobb]
08/1981 Straight from the Heart   The Allman Brothers Band 39.US

 

Autor: o Brak komentarzy:
Etykiety: ,
Subskrybuj: Komentarze (Atom)