Europe

Europe, grupa szwedzka. Powstała w 1979r w Upplands-Vasby koło Sztokholmu. Z początku posługiwała się nazwą Force, dopiero w 1982r zmieniła ją na Europe. Pierwszy skład: Joey Tempest (właśc. Joakim Larsson; 19.08.196r, Sztokholm) - voc, k, John Norum (23.02.1964r, Vardo, Norwegia) - g, Peter Olsson - b i Tony Reno (właśc. Tony Nemisto) - dr. W 1981r Olssona zastąpił John Leven - b. W 1984r najpierw dołączył Mic Michaeli (11.11.1962, Upplands-Vasby) - k, znany z Avalon i Universe, a później miejsce Reno zajął Ian Haugland (właśc. Hakan Haugland; 13.08.1964r, Nordreisa, Norwegia) - dr z zespołu Trilogy. W październiku 1986r zamiast Noruma pojawił się Kee Marcello (właśc. Kjell Lóvbom; 20.02.1960r, Ludvika) -g z zespołu Easy Action. W 1992r formacja zawiesiła działalność.

 

Zaczęła od nagrania w latach 1980-1981, jeszcze pod nazwą Force, dwóch taśm demo, ale nie potrafiła zainteresować nimi żadnej ze szwedzkich firm płytowych. W 1982r, już jako Europe, wzięła udział w konkursie dla zespołów amatorskich, zwyciężyła, a pierwszą nagrodą był kontrakt z wytwórnią Hot International. W lutym 1983  roku trafił na rynek album "Europe", nagrany w sztokholmskich Electra Studios bez pomocy producenta spoza własnego grona. Zawierał efektowny repertuar heavymetalowy, dość jeszcze wtórny, ujawniający chociażby wpływ zespołów brytyjskich, jak Rainbow, Thin Lizzy i Judas Priest, ale też amerykańskich, jak Styx i Foreigner, bardzo wszakże atrakcyjny pod względem melodycznym i porywająco wykonany, np. Seven Doors Hotel, In The Future To Come, Paradize Bay, Children Of This Time. Promowany wiosną i latem na wielkiej trasie po Szwecji odniósł duży sukces, nie tylko zresztą w kraju -piosenka Seven Doors Hotel była niewielkim przebojem w Japonii. Formacja ugruntowała popularność w kraju następną płytą - "Wings Of Tomorrow" z lutego 1984. Nagrana w sztokholmskich Polar Studios przy pomocy Leifa Masesa jako producenta, była dziełem bardziej urozmaiconym niż poprzednia. Obok ostrych, pełnych wręcz metalowej furii utworów w rodzaju Stormwind i przede wszystkim Scream Of Anger znalazły się na niej pełne uroku, chwytliwe ballady, chociażby Open Your Heart i Dreamer.
 

W tym czasie menażerem Europe został Thomas Erdtman, wcześniej asystent impresaria Abby. I to on wynegocjował dla podopiecznych korzystny kontrakt z wytwórnią Epic. Pierwszym owocem współpracy z tą wytwórnią była płyta "On The Loose" z muzyką do identycznie zatytułowanego filmu (1985, reż. Steffan Hildebrand), zawierająca już wczesną wersję późniejszego przeboju formacji - Rock The Night. Ale dopiero następny album, wydany w maju 1986 roku "The Final Countdown", przyniósł Europe międzynarodowy sukces. Powstał w studiach Soundtrade w Sztokholmie, Powerplay w Zurychu, Mastersound w Atlancie i Fantasy w San Francisco przy pomocy znanego producenta Kevina Elsona, współpracownika zespołów Journey i Night Ranger (zaproszony w pierwszej kolejności Bruce Fairbairn nie wyraził zgody). Wypełniły go kompozycje nie tak bardzo odbiegające od utworów z poprzednich płyt, trochę inaczej jednak opracowane, epatujące przede wszystkim dźwiękami instrumentów klawiszowych, a w mniejszym stopniu gitar, prawie zupełnie pozbawione heavymetalowej ostrości wyrazu, a dzięki tym zabiegom zdecydowanie bliższe wzorów amerykańskich niż brytyjskich; zarówno bardziej ekspresyjne, w rodzaju The Final Countdown, Rock The Night i Danger On The Track, jak i łagodniejsze, nastrojowe, np. Carrie i Time Has Cone.
 

Album był bestsellerem i rozszedł się na świecie w sześciu milionach egzemplarzy. Przebojami w kilkudziesięciu krajach były też towarzyszące mu single, zwłaszcza The Final Countdown/On Broken Wings z października 1986, ale też Rock The Night/Seven Doors Hotel ze stycznia 1987, Carrie/Love Chaser z kwietnia i Cherokee/Heart Of Stone z listopada tego roku (daty wydań na rynku brytyjskim; w Szwecji płytka The Final Countdown ukazała się już w lutym 1986). We wrześniu 1986 grupa koncertowała w Japonii, a w 1987 odbyła trasę dookoła świata, m.in. kwietniu i maju 1987 grała w Stanach Zjednoczonych, a w dalszej części roku w Związku Radzieckim.
Nieco mniejsze powodzenie zyskał album "Out Of This World" z sierpnia 1988, promowany na rynku międzynarodowym singlami Superstitious/Lights And Shadows z sierpnia 1988, Open Your Heart/Just The Beginning z października tego roku i Let The Good Times Rock/Never Say Die z marca 1989. 

Nagrany w londyńskich studiach Olympic i Townhouse, wyprodukowany przez Rona Nevisona, współpracownika zespołów Heart, UFO i Survivor, był dziełem bardzo podobnym do poprzedniego. Mimo wielu atrakcyjnych kompozycji w rodzaju Superstitious, Ready Or Not oraz nowej wersji Open Your Heart nie zawierał jednak przeboju na miarę The Final Countdown i Carrie. Promowany m.in. na wspólnych koncertach w Stanach z Def Leppard, a później na wielkiej trasie po Azji, rozszedł się w dwóch milionach egzemplarzy, co po sukcesie "The Final Countdown" przyjęto z rozczarowaniem.
Na płycie następnej, "Prisoners In Paradise", nagranej w Enterprise Studios w Burbank w Kalifornii z producentem Beau Hillem, formacja zwróciła się ku nieco ostrzejszej, mocniejszej, nie tak gładkiej odmianie metalu [Prisoners In Paradise, I'll Cry For You). Ale i ten zabieg nie na wiele się zdał. 

Wydana we wrześniu 1991, promowana singlami I'll Cry For You/Break Free ze stycznia 1992 i Halfway To Heaven/Yesterday's News z marca tego roku, nie zyskała większej popularności, chociaż o wysokich notowaniach formacji mógłby świadczyć fakt, iż grała w tym czasie u boku takich sław, jak Metallica, Tesla i Thunder. W 1992 roku zawiesiła działalność, zapowiadając jej wznowienie dwa lata później, do czego jednak nie doszło. Wiosną 1999 pojawiły się plotki o jej reaktywowaniu, ale Tempest zdementował je na łamach pisma "Classic Rock" (w końcu tego roku na rynek powrócił największy przebój grupy, The Final Countdown, w wersji zremiksowanej przez Briana Rawlingsa).
 

Norum z powodzeniem kontynuował karierę jako solista. Tempest, który był kompozytorem i jednym z wykonawców piosenki Give A Helping Hand, nagranej w 1986 przez zespół gwiazd szwedzkiego metalu - Swedish Metal Aid, wzorowanego na Band Aid Boba Geldofa, przypomniał o sobie płytami "A place to call home" [Polar,1995] i "Azalea Place" [Polar,1997].  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Final Countdown/On Broken Wings	Europe	02.1986	1[2][20]	8[18]	Epic A 7127	[gold-UK][written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Rock the Night/Seven Doors Hotel	Europe	05.1987	12[9]	30[13]	Epic EUR 1	[written by Joey Tempest][produced by Europe]
Carrie/Love Chaser	Europe	08.1987	22[8]	3[19]	Epic EUR 2	[written by Joey Tempest, Mic Michaeli][produced by Kevin Elson]
Cherokee/Love Chaser	Europe	11.1987	-	72[10]	Epic 07638 [US]	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Superstitious/Lights and Shadows	Europe	08.1988	34[5]	31[13]	Epic EUR 3	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Open Your Heart/Just The Beginning	Europe	11.1988	86[3]	-	Epic EUR 4	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
Let the Good Times Rock/Never Say Die	Europe	03.1989	85[2]	-	Epic EUR 5	[written by Joey Tempest][produced by Kevin Elson]
I'll Cry for You/Break Free	Europe	12.1991	28[5]	-	Epic 6576977	[written by Joey Tempest, Nick Graham][produced by Beau Hill]
Halfway to Heaven/Yesterday's News	Europe	03.1992	42[4]	-	Epic 6578517	[written by Joey Tempest, Jim Vallance][produced by Beau Hill]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Final Countdown	Europe	05.1986	9[37]	8[78]	Epic EPC 26808	[3x-platinum-US][gold-UK][produced by Kevin Elson]
Out of This World	Europe	08.1988	12[5]	19[25]	Epic 4624491	[platinum-US][produced by Ron Nevison]
Prisoners in Paradise	Europe	09.1991	61[1]	-	Epic 4687551	[produced by Beau Hill]
Last Look at Eden	Europe	09.2009	125[1]	-	Universal Music AB 060252709851 [Scan]	[produced by Tobias Lindell, Europe]
Bag of Bones	Europe	05.2012	56[1]	-	Ear Music 0207709ERE	[produced by Kevin Shirley]
War of Kings	Europe	03.2015	50[1]	-	UDR 0825646162932	[produced by Dave Cobb]
Walk the Earth	Europe	11.2017	69[1]	-	Hell & Back SLM 072P18	[produced by Dave Cobb]

Eurythmics

EURYTHMICS - brytyjski duet. David A. Stewart (9.09.1952, Sunderland) - g, b, k, voc od piętnastego roku życia śpiewał w prowincjonalnych klubach ballady Boba DYLANA. W pierwszej połowie lat siedemdziesiątych kierował zespołem Longdancer. Nagrał z nim dwa albumy dla firmy Rocket Eltona JOHNA: "If It Was So Simple" (1973) i "Trailer For A Good Life" (1974).
Później współpracował na zasadach gościnnych z takimi grupami, jak OSIBISA i The Sadista Sisters. W 1976 utworzył duet z Pete'em Coombesem - voc, g. Rok później dołączyła Annie Lennox (25.12.1954, Aberdeen) - voc, k, fl, wychowanka londyńskiej Royal Academy of Music (kształciła się w klasach fortepianu i fletu, po trzech latach przerwała naukę).

 

Zespół przyjął nazwę The Catch i wkrótce zadebiutował singlem z utworami Borderline i Black Blood, nagranym dla małej firmy Logo. W 1978 rozrósł się do kwintetu: The Tourists. Tą nazwą firmował cztery albumy: "The Tourists" (Logo, 1979), "Reality Effect" (Logo. 1979), "Luminous Basement" (RCA, 1980) oraz przekrojowy "Tourists" (RCA International, 1981), z których pochodziły dwa przeboje: I Only Want To Be With You (z repertuaru Dusty SPRINGFIELD) i So Good To Be Back Home Again.
 

W październiku 1980 przestał istnieć. Stewart i Lennox zdecydowali, że będą kontynuować współpracę pod nazwą Eurythmics. Płyta "In the garden" powstała w Kolonii w Niemczech przy pomocy słynnego producenta Conny'ego Planka oraz wybitnych muzyków, np. Holgera Czukaya i Jakiego Liebezeita z grupy CAN. Była ambitną, ale nie w pełni udaną próbą stworzenia repertuaru rozrywkowego urozmaiconego elementami rocka eksperymentalnego (np. Never Gonna Cry Again, Belinda, All The Young People Of Today). Popularność i szacunek krytyków zapewniły duetowi albumy następne. Zawierały przede wszystkim świetne stylizacje soulowe. śpiewane przez Lennox głosem o wielkiej sile ekspresji oraz zinstrumentowane przez Stewarta z nerwem i erudycją (głównie na syntezatory i komputery muzyczne, ale też różne instrumenty smyczkowe, dęte, perkusyjne i inne), np. I've Got An Angel, The Walk, This City Never Sleeps, The First Cut, Would I Lie To You?, I Love You Like A Ball And Chain, Put The Blame On Me , Heaven.
 

Na płytach duetu znalazły się także przeróbki standardów soulowych (np. Wrap It Up Isaaca HAYESA i Davida Portera), a w niektórych nagraniach wzięli udział mistrzowie muzyki murzyńskiej (np. Stevie WONDER - hca w There Must Be An Angel). Program Eurythmics urozmaicały piosenki inspirowane np. muzyką południowoamerykańską (Right By Your Side, Aqua).
 

Teksty utworów były mniej lub bardziej osobistą wypowiedzią Annie Lennox na temat zmysłowej strony życia człowieka, a niekiedy nabierały cech krytyki społecznej (np. The King And Queen Of America - drwina z egocentryzmu i wygórowanych aspiracji Amerykanów). Największe przeboje: Love Is A Stranger, Sweet Dreams (Are Made Of This), Who's That Girl, Right By Your Side, Here Comes The Rain Again, Sexcr/me (1984), Would I Lie To You?, There Must Be An Angel, It's Alright (Baby's Coming Back), Thorn In My Side, Missionary Man, You Have Placed A Chill In My Heart, The King And Queen Of America, a także Sisters Are Doin' It For Themselves , I Put A Little Love In Your Heart - duety Annie Lennox z Arethą FRANKLIN i Alem GREENEM.
 

W lutym 1987 podczas koncertu Eurythmics powstał film Eurythmics Live (1987, reż. Geoff Wonfor). Album "1984" zawierał repertuar oparty na wątkach Roku 1984 George'a Orwella. Michael Radford użył kilku fragmentów w ekranizacji powieści (pierwotnie wszystkie utwory miały się znaleźć w filmie, ale reżyser zmienił zamiar).
 

Stewart nagrał z własnym zespołem The Spiritual Cowboys album "Dave Stewart And The Spiritual Cowboys" (RCA, 1990), a z saksofonistką Candy Dulfer płytę "Lily Was Here" (Anxious. 1990) z muzyką filmową. Jako producent nagrań pomagał m.in. Feargalowi SHARKEYOWI, Tomowi PETTY'EMU, Borysowi GREBENSZCZIKOWOWI, grupom The RAMONES i LIVING COLOUR. Był producentem serialu telewizyjnego Beyond The Groove (1990), w którym gościnnie wzięli udział m.in. Mick JAGGER, Tom Petty i Pete Townshend. Jest twórcą teledysków, m.in. Boba DYLANA.
 

Lennox śpiewała w kilku nagraniach z albumu "Night Full Of Tension" Roberta Górla (Mute, 1984). Grała małą rolę w filmie kostiumowym Revolution (1986, reż. Hugh Hudson).

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Never gonna cry again/Le sinistre	Eurythmics	06.1981	63[3]	-	RCA RCA 68	[written by Annie Lennox, David A. Stewart][produced by Conny Plank & Eurythmics]
Love is a stranger/Monkey,monkey	Eurythmics	11.1982	54[5]	-	RCA DA 1	[Producers: David A. Stewart/Adam Williams][Writers: Annie Lennox/David A. Stewart]
Sweet dreams/I could give you [A mirror]	Eurythmics	02.1983	2[14]	1[1][26]	RCA DA 2	[gold-US][platinum-UK][written by Annie Lennox/Dave Stewart][Producers: David A. Stewart]
Who' s that girl/You take some lentils...and you take some rice	Eurythmics	07.1983	3[10]	21[13][05.84]	RCA DA 3	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Right by your side	Eurythmics	11.1983	10[11]	29[12][07.84]	RCA DA 4	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Here comes the rain again/Paint a rumour	Eurythmics	01.1984	8[8]	4[20]	RCA DA 5	[silver-UK][Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Sexcrime[1984]/I did it just the same	Eurythmics	11.1984	4[15]	81[4]	Virgin VS 728	[silver-UK][Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Julia/Ministry of love	Eurythmics	01.1985	44[4]	-	Virgin VS 734	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Would i lie to you/Here comes that sinking feeling	Eurythmics	04.1985	17[8]	5[19]	RCA PB 40 101	[written by Annie Lennox/Dave Stewart][Producers: David A. Stewart]
There must be an angel/Grown up girls	Eurythmics feat Stevie Wonder	07.1985	1[1][13]	22[11]	RCA PB 40 247	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Sisters are doing i for themselves/I love you like a ball and chain	Eurythmics & Aretha Franklin	10.1985	9[12]	18[15]	RCA PB 40 339	[written by Annie Lennox/Dave Stewart][Producers: David A. Stewart][66[9].R&B Chart]
It's alright [Baby' s coming back]/Conditioned soul	Eurythmics	01.1986	12[8]	78[6]	RCA PB 40 375	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
When tomorrow comes/Take your pain away	Eurythmics	06.1986	30[11]	-	RCA DA 7	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart/Pat Seymour][Producers: David A. Stewart]
Thorn in my side/In this town	Eurythmics	09.1986	5[12]	68[9]	RCA DA 7	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Miracle of love/When tomorrow comes [live]	Eurythmics	11.1986	23[11]	-	RCA DA 9	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Missionary man/The last time	Eurythmics	02.1987	31[4]	14[16]	RCA DA 10	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Beethoven [I love to listen to]/Heaven	Eurythmics	10.1987	25[5]	-	RCA DA11	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Shame/I've got a lover [Back in Japan]	Eurythmics	12.1987	41[7]	-	RCA DA 14	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
I need a man/I need you	Eurythmics	04.1988	26[5]	46[10]	RCA DA 15	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
You have placed a chill in my heart	Eurythmics	06.1988	16[9]	64[7]	RCA DA 16	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]
Revival/Precious	Eurythmics	08.1989	26[6]	-	RCA DA 17	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart/Charlie Wilson/Patrick Seymour][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
Don' t ask me why/Rich girl	Eurythmics	11.1989	25[8]	40[9]	RCA DA 19	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
King and queen of America/See no evil	Eurythmics	01.1990	29[5]	-	RCA DA 23	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
Angel	Eurythmics	05.1990	23[6]	-	RCA DA 21	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine]
Love is a stranger [remix]/Julia	Eurythmics	03.1991	46[3]	-	RCA PB 44 265
Sweet dreams '91 [remix]/King and queen of America	Eurythmics	11.1991	48[2]	-	RCA PB 45 031
I saved the world today/Lifted	Eurythmics	10.1999	11[8]	-	RCA 74321695632	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: Eurythmics]
17 again/Gospel medley:Ball and chain-Would I lie to you-Sisters are doin' it for themselves	Eurythmics	01.2000	27[6]	-	RCA 74321726272	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: Eurythmics]
I've Got a Life	Eurythmics	11.2005	14[8]	-	RCA 82876748352	[Writers: Annie Lennox/David A. Stewart][Producers: David A. Stewart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Sweet dreams	Eurythmics	02.1983	3[60]	15[59]	RCA RCALP 6063	[gold-US][platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Touch	Eurythmics	11.1983	1[2][48]	7[37]	RCA PL 70 109	[platinum-US][platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Touch dance	Eurythmics	06.1984	31[5]	115[11]	RCA PG 70 354	[Producers: David A. Stewart]
1984 [For The love of big brother]	Eurythmics	11.1984	23[17]	93[14]	Virgin V 1984	[gold-UK][Producers: David A. Stewart][soundtrack]
By yourself tonight	Eurythmics	05.1985	3[80]	9[45]	RCA PL 70 711	[platinum-US][2x-platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Revenge	Eurythmics	07.1986	3[52]	12[33]	RCA PL 71 050	[gold-US][2x-platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
Savage	Eurythmics	11.1987	7[33]	41[19]	RCA PL 71 555	[platinum-UK][Producers: David A. Stewart]
We two are one	Eurythmics	09.1989	1[1][32]	34[28]	RCA PL 74 251	[Producers: David A. Stewart/Jimmy Iovine][2x-platinum-UK]
Greatest hits	Eurythmics	03.1991	1[10][235]	72[23]	RCA PL 74 856	[6x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by David A. Stewart/Adam Williams/Jimmy Iovine]
Live 1983–1989	Eurythmics	11.1993	22[7]	-	RCA PL 71 050	[gold-UK][Producers: David A. Stewart]
Peace	Eurythmics	10.1999	4[31]	25[12]	RCA 74321695622	[gold-US][gold-UK][Producers: Eurythmics, Andy Wright]
Ultimate collection	Eurythmics	11.2005	5[46]	122[1]	RCA 82876748412	>[3x-platinum-UK][Producers: David A. Stewart]

Spencer Ross

 Robert David Mirsky (ur. 7 kwietnia 1917r - zm. 14 grudnia 1994r), znany jako Robert Mersey , był amerykańskim muzykiem, aranżerem i producentem muzycznym .



W latach pięćdziesiątych Mersey pracował jako aranżer z Leiberem i Stollerem .  W 1959 roku nagrał " Tracy's Theme ", instrumentalny utwór napisany przez Roberta Aschera, który został wykorzystany w nowej produkcji NBC The Philadelphia Story . Firma produkcyjna myślała, że ​​utwór ma potencjał, więc zawarli umowę z Columbia Records, aby wydać go jako singiel. Jednak Mersey podpisał kontrakt z nową wytwórnią Big Top jako jej dyrektor muzyczny i wydał   singiel „Bittersweet September”. Devon Music, wydawnictwo Talent Associates należące do Davida Susskinda i   Howie Richmonda stworzył fikcyjnego artystę o imieniu Spencer Ross i zachował własność pseudonimu do potencjalnego wykorzystania w przyszłości. 

Nagranie Mersey'a, pod pseudonimem „ Spencer Ross ”, osiągnęło 13 miejsce na liście Billboard Hot 100 . Po tym, jak „Tracy's Theme” stał się hitem, Mersey otrzymał pozwolenie na użycie nazwiska Spencer Ross na swoim następnym singlu Big Top  „Theme of a Lonely Evening”, ale potem prawa do nazwy Ross powróciły do ​​Devon Music.

Mersey poślubił angielską autorkę tekstów Pam Sawyer na początku lat sześćdziesiątych; później rozwiedli się.  Od wczesnych lat 60-tych był zatrudniony jako aranżer i producent w Columbia Records, gdzie był odpowiedzialny za nagrania takich wokalistów jak Andy Williams , Barbra Streisand , Bobby Vinton , Dion , Johnny Mathis , Julie Andrews , Mel Tormé , Patti Page i Ray Peterson . W 1960 roku dyrygował orkiestrą w piosence „ Good Timin ' ” śpiewanej przez Jimmy'ego Jonesa. Piosenka stała się później hitem dla Kyu Sakamoto . 

Był również odpowiedzialny za wiele wczesnych nagrań Arethy Franklin w Columbii, w tym jej album w hołdzie dla Dinah Washington , Unforgettable z 1964 roku . Według   Ursuli Rivera, Mersey „był  w stanie zapewnić aranżacje muzyczne, które podkreśliły wyjątkowy głos Arethy, niezależnie od tego, czy śpiewała hałaśliwy bluesowy numer, czy też rozdzierającą serce balladę”.  Mersey aranżował i komponował także dla telewizji CBS i do filmów, a także wyprodukował kilka albumów z muzyką incydentalną, w tym Great Jazz from Great TV , przypisywanym do „Det Moor”.

Zmarł w Baltimore w stanie Maryland w wieku 77 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tracy's Theme/Thanksgiving Day Parade	Spencer Ross	01.1960	-	13[14]	Columbia 41532	[written by Robert Ascher]

Jack Ross

 Jack Ross (urodzony 1 listopada 1916r w Seattle w stanie Waszyngton - zm. 16 grudnia 1982r) był amerykańskim solistą i artystą estradowym. W 1962 roku był reprezentowany z dwoma tytułami na liście Billboard Hot 100.

 

Dwa nagrania wystarczyły, by Jack Ross zyskał międzynarodowe uznanie. Aż do wczesnych lat 60-tych tylko kilku melomanów na zachodnim wybrzeżu USA znało go jako solistę trąbki. Singiel z 78 obrotami na minutę z dwoma solówkami na trąbkę został wydany w latach pięćdziesiątych, a długogrająca płyta z Dick Lane Quartet z tytułami swingowymi została wydana w 1960 roku. Jack Ross był znany niektórym bywalcom nocnych klubów jako artysta. Pod koniec 1961 roku kalifornijska wytwórnia Dot Records zdecydowała się wydać singiel Jacka Rossa  z instrumentalnymi tytułami Happy Jose (Ching-Ching) i Sweet Georgia Brown .

Po tym, jak płyta trafiła na rynek amerykański w listopadzie 1961 roku, utwór Happy Jose po raz pierwszy pojawił się na liście Hot 100 amerykańskiego magazynu muzycznego Billbord 13 stycznia 1962 roku. Zaczynając z 90. miejsca awansował na 57. miejsce i przez sześć tygodni utrzymywał się w Hot 100. W konkurencyjnym magazynie Cashbox Happy Jose zajął 53. miejsce i utrzymywał swoje przez osiem tygodni. Pomimo swojego jedynego przeciętnego sukcesu w USA, Happy Jose rozprzestrzenił się na całym świecie. W Niemczech, gdzie tytuł był dystrybuowany przez brytyjską wytwórnię London Records, odniósł największy międzynarodowy sukces, w specjalistycznym magazynie Musikmarkt uplasował się na siódmym miejscu i przez 25 tygodni znajdował się w pierwszej pięćdziesiątce. Londyn wypuścił Happy Jose oprócz Wielkiej Brytanii m.in. także w Grecji, Izraelu, Australii i Nowej Zelandii.

Dwa miesiące później Dot wydał zupełnie inny kawałek z Jackiem Rossem. Dzięki komediowemu tytułowi Cinderella Ross pokazał się ze swojej artystycznej strony. Swoim mówionym tekstem kabaretowym w żywej atmosferze uderzył w nerwy amerykańskiej publiczności, dzięki czemu ta płyta odniosła również sukces sprzedażowy w USA. Cinderella znajdowała się na liście Billboard Top 10 przez dziewięć tygodni i awansowała na 16 miejsce. Następnie pojawiły się dwa kolejne single z Dot, którego tytuły nie zyskały popularności. Po zakończeniu krótkiej, rekordowej kariery, Jack Ross przeżył echo swoich sukcesów, kiedy pojawił się na występie Perry Como 22 maja 1963 roku. Zmarł w 1982 roku w wieku 66 lat.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Happy Jose (Ching-Ching)/Sweet Georgia Brown	Jack Ross	01.1962	-	57[6]	Dot 16302	[written by Norman Malkin, Jesse Gonzales][produced by Norman Malkin]
Cinderella/ Margarita	Jack Ross	03.1962	-	16[9]	Dot 16333	[written by J. Ross, E. Nemeth][produced by Norman Malkin]

Lionel Rose

 Lionel Edmund Rose (ur. 21 czerwca 1948r-zm. 8 maja 2011r) był australijskim bokserem wagi koguciej , pierwszym rdzennym Australijczykiem, który zdobył tytuł mistrza świata. Później został pierwszym rdzennym Australijczykiem, któremu przyznano tytuł Australijczyka Roku .
Rose był w 2003 r. Wprowadzony do Australian National Boxing Hall of Fame w kategorii „nowocześni” i był drugą osobą, która została podniesiona do statusu „legendy” w 2010 roku.



Urodzony i wychowany na Jacksons Track w Victorii, a także w mieście Warragul , Rose dorastał w trudnych warunkach i nauczył się boksu od swojego ojca, Roya, który był utalentowanym wojownikiem na lokalnych pokazach domowych.

Później, w wieku 10 lat, Rose otrzymał parę rękawiczek od swojego nauczyciela, Iana Hawkinsa (który obserwował, jak boksował z cieniem ). W wieku około 15 lat przeszedł pod opiekę Franka Oakesa, trenera Warragul (którego córkę Jenny później poślubił).   Zdobył australijski tytuł amatorskiej wagi muszej w wieku 15 lat. Był ojcem chrzestnym modelki i aktorki Ruby Rose .
 

Podczas swojego czasu wolnego od boksu w 1970 roku, Rose rozpoczął skromną karierę wokalną w Australii mającego hity z „I Thank You” i „Please Remember Me” w 1970 roku. Piosenka „I Thank You” była w top 5 na ogólnonarodowej liście przebojów , wyprodukowany i napisany przez Johnny'ego Younga,  była odtwarzana jako substytut australijskiego hymnu narodowego podczas audycji radiowych serialu State of Origin i innych wydarzeń sportowych przez komediowych komentatorów sportowych Roya Slavena i HG Nelsona .

Powszechnie uważa się, że kariera wokalna Rose'a nie dała mu wystarczająco dużo czasu na przygotowanie się do treningu, dlatego przegrał walki z tak wieloma nieznanymi zawodnikami (po przegranej z Rubenem Olivares).

Rose zaśpiewał  „Jackson Track” i „I Thank You”, zarówno w dokumencie SBS, jak i towarzyszącej mu płycie CD, Buried Country: The Story of Aboriginal Country Music .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
I Thank You/Pick Me Up On Your Way Down	Lionel Rose	12.1969	2[19]	-	Festival FK-3425/-	[written by Johnny Young]
Please Remember Me/Good Old Country Song	Lionel Rose	04.1970	40[7]	-	Festival FK-3575/-	[written by Johnny Young]

 

 

Rose Garden

 The Rose Garden był amerykańskim zespołem folk rockowym z Los Angeles w Kalifornii , w Stanach Zjednoczonych, działającym w 1967 i 1968 roku. Najlepiej zapamiętany został dzięki przebojowi „ Next Plane to London ”. 


Zespół powstał z wcześniejszej grupy znanej jako The Blokes , która została założona w 1964 roku i zajmowała się znaczną częścią twórczości Byrds w późniejszych latach. W 1967 roku pełny skład grupy był kompletny i stali się znani jako The Rose Garden. Członkami byli Diana DeRose (ur. 29 lipca 1948)  wokalistha i gitara akustyczna , John Noreen - gitara 12-strunowa i chórki , James Groshong - wokal  i gitara, William Fleming - bas  i Bruce Bowdin - perkusja .

W 1967 roku zespół podpisał kontrakt z Atco Records i miał przebój z „ Next Plane to London ” który osiągnął   17 pozycję na Billboard Hot 100   na koniec tego roku. Wydali swój tytułowy album w styczniu 1968 roku. Kolejne wydawnictwa zakończyły się niepowodzeniem, a niezgoda w grupie doprowadziła do jej rozpadu pod koniec 1968 roku.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Next Plane To London/Flower Town	Rose Garden	10.1967	-	17[14]	Atco 6510	[written by Kenny Gist Jr.][produced by Greene, Stone]

David Rose

 David Rose (ur. 15 czerwca 1910r w Londynie, zm. 23 sierpnia 1990r w Burbank)- amerykański twórca słów do piosenek, kompozytor, aranżer, pianista i dyrygent pochodzenia żydowskiego. Jego najbardziej znane utwory to The Stripper, Holiday for Strings i Calypso Melody. Tworzył muzykę do seriali telewizyjnych Domek na prerii, Autostrada do nieba, Bonanza i wielu innych pod własnym nazwiskiem lub pod pseudonimem „Ray Llewellyn”. 

Ponadto był również dyrektorem muzycznym programu telewizyjnego Reda Skeltona, który przez 21 lat emitowano na antenach CBS i NBC. Laureat czterech nagród Emmy w kategoriach muzycznych. Należał do korporacji Phi Mu Alpha Sinfonia zrzeszającej muzyków płci męskiej. Był pierwszym mężem Judy Garland.
 

David Rose urodził się w Londynie w rodzinie żydowskiej, ale w 1914 wraz z rodziną przeprowadził się do Chicago. W wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na fortepianie. W 1924 roku został uczniem Chicago Musical College. Mając 16 lat, grą na fortepianie akompaniował zespołowi tanecznemu Teda Fiorioto. Od 1929 zaczął pracować jako rezerwowy pianista, dyrygent i aranżer w NBC Radio.

W 1938 roku wyjechał do Hollywood. W 1941 roku został dyrektorem muzycznym w wytwórni filmowej Metro-Goldwyn-Mayer, w której pracował przez 27 lat, podczas których stworzył muzykę do 25 filmów. W listopadzie 1942 wystąpił do Armii Stanów Zjednoczonych. Spędził tam 3 lata. Po II wojnie światowej powrócił do MGM na dotychczasowe stanowisko. Równocześnie piastował stanowisko dyrektora muzycznego w programie radiowym Reda Skeltona, który na początku lat 50-tych przeniesiono do telewizji CBS. 

W tej i następnej dekadzie oprócz tworzenia ścieżek dźwiękowych do filmów, tworzył również własne utwory, które wydawano w postaci singli. W 1957 roku otrzymał złotą płytę za utwór Calypso Melody, który rozszedł się w nakładzie miliona sztuk. W 1962 wydał przebój The Stripper, użyty w musicalu Cyganka. Wykorzystano go również w filmach: Na lodzie, Goło i wesoło, Wallace i Gromit: Klątwa królika oraz w serialach Mała Brytania i Hoży doktorzy.

Od 1959 tworzył podkład muzyczny do serialu Bonanza. Napisał także ścieżkę dźwiękową do seriali telewizyjnych Ojciec Murphy i Autostradą do nieba.
8 października 1938 poślubił aktorkę Mathę Raye. Rozwiedli się 19 maja 1941. 28 lipca tego samego roku 31-letni Rose ożenił się z 19-letnią aktorką Judy Garland. Nie mieli dzieci, choć podobno Garland co najmniej raz dokonała aborcji, ulegając naciskom matki, Rose’a i MGM. Garland i Rose rozwiedli się w 1944 roku.

Z trzecią żoną, Betty Bartholomew, miał dwie córki: Melanię i Angelę. Jego wnuczką jest piosenkarka Samantha James. Był przyjacielem Michaela Landona.

Jego pasją była kolej. Posiadał dużą kolekcję miniaturowych pociągów, a w ogrodzie jego domu w Sherman Oaks ułożono kolej wąskotorową.

Zmarł w St. Joseph's Hospital w Burbank w stanie Kalifornia w wieku 80 lat z powodu powikłań związanych z chorobą serca. Został pochowany na Cmentarzu Mount Sinai Memorial Park w Hollywood Hills.

Był dziewięciokrotnie nominowany do nagrody Emmy; zdobył ją 4 razy. Otrzymał również złotą płytę. Dwukrotnie nominowano go do Oscara i sześciokrotnie do nagrody Grammy. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Holiday For Strings/Our Waltz	David Rose	02.1944	-	2[19]	Victor 27853	[gold-US][written by David Rose]
Poinciana (Song Of The Tree)/Dancing In The Dark	David Rose	02.1944	-	11[6]	Victor 20-1554	[written by Buddy Bernier, Nat Simon]
Bewitched (Bothered And Bewildered)/Moon Of Manakoora	David Rose	06.1950	-	26[2]	MGM K 30120	[written by Richard Rodgers,Lorenz Hart][piosenka z musicalu na Broadway'u "Pal Joey"][#50 hit for Betty Smith Group in 1958]
Love Is A Many-Splendored Thing/You And You Alone (Gelsomina)	David Rose	11.1955	-	54[10]	MGM 30883	[written by Fain, Webster][tytułowa piosenka z filmu]
Holiday For Trombones/Midnight On The Cliffs (Theme From "Julie")	David Rose	02.1957	-	84[2]	MGM 12376	[written by David Rose]
Calypso Melody/Theme From The Wings Of Eagles	David Rose	03.1957	-	42[12]	MGM 12430	[written by Larry Clinton]
Swinging Shepherd Blues/Rock Fiddle	David Rose	02.1958	-	47[9]	MGM 12608	[written by Koffman]
Like Young/Young Man's Lament	André Previn And David Rose	06.1959	-	46[12]	MGM 12792	[written by André Previn]
The Stripper/Ebb Tide	David Rose	05.1962	-	1[1][17]	MGM 13064	[written by David Rose]

 

                               Kompozycje Davida Rose na listach przebojów

[solo] 02/1944 Holiday for Strings David Rose and His Orchestra 2.US 04/1944 Holiday for Strings Jimmy Dorsey and His Orchestra 13.US 04/1944 Holiday for Strings Fred Waring and His Concert Vochestra 16.US 11/1945 Holiday for Strings Spike Jones and His City Slickers 10.US 02/1957 Holiday for Trombones David Rose and His Orchestra 84.US 05/1962 The Stripper David Rose and His Orchestra 1.US [with Nat Burton] 04/1960 Our Waltz Sarah Vaughan 103.US

   

       Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] 1946 Best Music, Original Song Wonder Man (1945) 1945 Best Music, Scoring of a Dramatic or Comedy Picture The Princess and the Pirate (1944)

                        

                                                 Filmografia

The Princess and the Pirate (1944)/ The Underworld Story (1950)/ Young Man with Ideas (1952)/ The Clown (1953)/ Confidentially Connie (1953)/ Bright Road (1953)/ Public Pigeon No. 1 (1957)/ Operation Petticoat (1959)/ This Rebel Breed (1960)/ Please Don't Eat the Daisies (1960)/ Quick Before It Melts (1964)/ Never Too Late (1965)/ Hombre (1967)/ The Birdmen (1971)/ Sam's Son (1984)/

Kenny Everett

 Kenny Everett (urodzony 25 grudnia 1944r w Seaforth , Merseyside ,zm. 4 kwietnia 1995 roku w Londynie ; prawdziwe nazwisko James Christopher Maurice Cole ) był popularnym angielskim radiowym DJ i telewizyjnym komikiem .

 

Everett rozpoczął pracę w pirackiej stacji radiowej Radio London jako DJ w grudniu 1964 roku. Razem z Dave'em Cashem prowadził tam The Kenny and Cash Show . W sierpniu 1966 roku pozwolono mu - razem z przedstawicielami innych stacji pirackich - towarzyszyć Beatlesom w ich ostatniej trasie po Stanach Zjednoczonych. W marcu 1967 przeszedł na anglojęzyczny serwis Radia Luxembourg . Jego szorstki humor na antenie zawsze sprawiał mu trudności, co zmusiło go do zmiany kanału. Everett poślubił piosenkarkę Lee 'Lady Lee' Middleton, byłą dziewczynę Billy'ego Fury'ego w 1969 roku.

Po pobycie w Radio Monte Carlo i kilku brytyjskich lokalnych stacjach, w końcu trafił do Capital Radio, kiedy stacja została założona 16 października 1973 roku.

Pracując jako DJ w Londynie nadawcy Capital Radio , został poproszony o radę przez   grupę Queen w październiku 1975 roku z powodu nadzwyczajnej długości nieopublikowanego jeszcze kawałka Bohemian Rhapsody . Wytwórnia Queens obawiała się nadmiernej długości, że planowany singiel nie zostanie wyemitowany w radiu . Everett grał tę piosenkę 14 razy w ciągu weekendu i odzew był przytłaczający. Następnie singiel został wydany 31 października 1975 roku i stał się standartem .

W 1978 roku wyjechał do BFBS w Kolonii.

W 1979 roku Everett rozwiódł się z Lee Middletona i wyznał swój homoseksualizm w połowie lat osiemdziesiątych .

Everett dowiedział się o swojej AIDS w 1989 roku i upublicznił w 1993 roku. Zmarł 4 kwietnia 1995 r. w wieku 50 lat na chorobę związaną z AIDS w Royal Borough of Kensington and Chelsea w Londynie.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
A Captain Kremin Special/Retribution	Kenny Everett And Mike Vickers	11.1977	-	-	DJM DJS 10810	[written by Kenny Everett, Mike Vickers][produced by Mike Vickers]
Snot Rap/Snot Rap (Part 2)	Kenny Everett	03.1983	9[8]	-	RCA KEN 1	[written by M. Moran, M. London, R. Cameron, B. Cryer][produced by Mark London, Mike Moran]

John Ewart

John Ewart (ur. 26 lutego 1928r -zm.  8 marca 1994r) był australijskim aktorem radiowym, teatralnym, telewizyjnym i filmowym. Ewart zdobył nagrodę AACTA dla najlepszego aktora drugoplanowego .

Urodzony w Melbourne Ewart rozpoczął karierę aktorską, gdy w wieku czterech lat został obsadzony w radiowej produkcji Królewny Śnieżki . W wieku 18 lat zadebiutował w filmie główną rolą Mickeya O'Riordana w produkcji Sons of Matthew Charlesa Chauvela .

Ewart pojawił się w setkach australijskich produkcji radiowych, teatralnych, filmowych i telewizyjnych. U wielu tysięcy Australijczyków, którzy dorastali w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX wieku, zostanie zapamiętany jako " Jimmy '', chłopięco bezczelny współprowadzący Children's Session ABC Radio , w roli tytułowej jej długiego serialu The Muddle-Headed Wombat .

Był dobrze znany ze swojej roli w filmie Sunday Too Far Away , swojej ciągłej roli w australijskim serialu telewizyjnym The Restless Years w latach 1980–81 oraz głównej roli u boku Nicole Kidman w Bush Christmas .

Ewart poślubił Susan w 1956 roku, z którą miał czworo dzieci. Rozwiedli się w 1978 roku. W 1992 roku zaręczył się z Jane Fennell , ale ślub został odroczony po śmierci jej ojca, długoletniego przyjaciela Ewarta, Williego Fennella . Pobrali się 8 marca 1994 r. podczas ceremonii przy łóżku, gdy Ewart umierał na raka gardła. Zmarł dziewięć godzin po ślubie.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Tap tap/Picture show man	John Ewart with John Mellon	06.1977	80[7]	-	Albert Productions AP 11 423/-	-

Everything that Flies

 

Nastoletnie marzenia o karierze tenisowej zostały zapomniane przez Dianne Swann po tym, jak została zahipnotyzowana przez Patti Smith w Radio with Pictures . W połowie lat 80-tych Swann stała na czele grupy Everything that Flies z gitarzystami Clive'em i Brucem Sheridanem, perkusistą Waynem Bellem i klawiszowcem Peterem Harrisonem.

 EP ( Bleeding Hearts z 1985 roku ) zaowocowała nagrodami NZ Music Awards dla najbardziej obiecującej wokalistki i zespołu. W następnym roku klip do synth-popowego singla „As The Sun Goes Down” zdobył tytuł Video of the Year. Zespół rozpadł się wkrótce potem, a Swann dołączyła do składu żeńskiej supergrupy Kiwi z lat 80-tych, When The Cat's Away. Obecnie jest połową The Bads.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Bleeding hearts	Everything That Fields	08.1985	-	50[1]	-/Reaction React 022	-
As The Sun Goes Down	Everything That Fields	08.1986	-	42[2]	-/Reaction K 9736	-

 

Dua Lipa

Dua Lipa (  ur. 22 sierpnia 1995r w Londynie) - brytyjska wokalistka, autorka tekstów piosenek i modelka pochodzenia kosowsko-albańskiego.Pierwsze kontakty z muzyką to piosenki Davida Bowiego i Boba Dylana, których słuchali mama i tata. Pierwszą płytą, jaką Dua Lipa kupiła sobie sama, był album kanadyjskiej gwiazdy Nelly Furtado.


Pierwsze piosenki udostępniła za pośrednictwem SoundClouda w 2012 roku i od razu zwróciły one uwagę menedżerów współpracujących z Laną Del Rey. Dua podpisała z nimi kontrakt, a stąd już było blisko do współpracy z najlepszymi w show-biznesie muzycznym. Lipa rozpoczęła swoją karierę w wieku czternastu lat, gdy dodawała covery słynnych artystów w serwisie YouTube. W 2015 roku podpisała kontrakt z wytwórnią Warner Music Group, później wydając swój pierwszy singel. W grudniu 2016 roku, w magazynie „The Fader” został umieszczony dokument o piosenkarce pod nazwą See in Blue.

Jest laureatką nagrody European Border Breakers Awards (2017). Jej debiutancki album został wydany 2 czerwca 2017 roku. Wydawnictwo promowały single, m.in. „Be The One”, „New Rules” i „IDGAF”, które uplasowały się w pierwszej dziesiątce listy przebojów w Wielkiej Brytanii.
Dua Lipa urodziła się 22 sierpnia 1995 w Londynie w rodzinie albańskich Kosowian pochodzących z Prisztiny. Jej rodzice przybyli do Anglii w latach 90-tych XX wieku, podobnie jak wielu albańskich Kosowian w tym czasie z powodu represji.

W młodości uczęszczała do Sylvia Young Theatre School. W wieku 13 lat wraz z rodzicami przeniosła się do Kosowa, ze względu na karierę zawodową jej ojca. Po blisko dwóch latach pobytu w Kosowie namówiła rodziców do powrotu do Londynu, by realizować się jako artystka muzyczna. Jej ojciec, Dukagjin Lipa, jest wokalistą zespołu rockowego ODA, który – jak twierdzi Dua – jest dla niej największą inspiracją.
Kariera

W sierpniu 2015 roku wydała swój debiutancki singel pt. „New Love”. W październiku wydała singel zatytułowany „Be the One”, który był notowany w czołówkach list przebojów m.in. w Australii, Austrii, Flandrii, Polsce i Wielkiej Brytanii. Singel pokrył się złotem w Niemczech i Nowej Zelandii, a platyną w Belgii oraz we Włoszech.

W 2015 roku Lipa rozpoczęła pracę nad swoim debiutanckim albumem. Premiera albumu za pośrednictwem wytwórni Warner Bros. odbyła się 2 czerwca 2017 roku.

27 marca 2020 roku Dua Lipa wydała swój drugi album o nazwie Future Nostalgia. Premiera odbyła się podczas światowej pandemii, stąd większość działań promocyjnych artystki odbywała się w internecie.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hotter than Hell	Dua Lipa	05.2016	15[21]	-	Warner Bros GBAHT 1600182	[platinum-UK][written by Dua Lipa ,Adam Midgley, Tommy Baxter, Gerard O'Connell][produced by Stephen "Koz" Kozmeniuk]
Blow Your Mind (Mwah)	Dua Lipa	09.2016	30[15]	72[1]	Dua Lipa Music GBAHT 1600302	[platinum-UK][gold-US][written by Dua Lipa, Jon Levine, Lauren Christy][produced by Jon Levine]
No Lie	Sean Paul featuring Dua Lipa	12.2016	10[30]	-	Island GBUM 71604557	[platinum-UK][written by Sean Paul Henriques ,Andrew Jackson, Emily Warren ,Jamie Sanderson, Philip Kembo][produced by Sermstyle]
Be the One	Dua Lipa	01.2017	9[25]	-	Warner Bros GBAHT 1500573	[platinum-UK][gold-US][written by Lucy Taylor ,Digital Farm Animals ,Jack Tarrant][produced by Digital Farm Animals]
Scared to Be Lonely	Martin Garrix and Dua Lipa	02.2017	14[22]	76[14]	Columbia NLM 5S1600025	[platinum-UK][2x-platinum-US][written by Martijn Garritsen, Giorgio Tuinfort ,Nathaniel Campany ,Kyle Shearer ,Georgia Ku][produced by Martin Garrix, Giorgio Tuinfort, Valley Girl, Lorna Blackwood]
Lost in Your Light	Dua Lipa featuring Miguel	05.2017	86[2]	-	Warner Bros GBAHT 1600306	[silver-UK][written by Dua Lipa ,Miguel, Rick Nowels][produced by Miguel ,Stephen "Koz" Kozmeniuk]
New Rules	Dua Lipa	07.2017	1[2][66]	6[48]	Warner Bros GBAHT 1600327	[4x-platinum-UK][5x-platinum-US][written by Caroline Ailin,Emily Warren,Ian Kirkpatrick][produced by Ian Kirkpatrick]
IDGAF	Dua Lipa	01.2018	3[29]	49[23]	Warner Bros GBAHT 1600301	[2x-platinum-UK][2x-platinum-US][written by Dua Lipa, MNEK ,Larzz Principato, Skyler Stonestreet, Whiskey Water][produced by Koz]
One Kiss	Calvin Harris & Dua Lipa	04.2018	1[8][53]	26[21]	Columbia/Warner Bros GBARL 1800368	[3x-platinum-UK][3x-platinum-US][written by Adam Wiles, Dua Lipa ,Jessie Reyez][produced by Calvin Harris]
Electricity	Silk City and Dua Lipa featuring Diplo and Mark Ronson	09.2018	4[20]	62[10]	Columbia/Warner Bros USQX 91802379	[platinum-UK][platinum-US][written by Mark Ronson ,Thomas Wesley Pentz, Diana Gordon, Romy Madley Croft, Dua Lipa, Philip Meckseper ,Jacob Olofsson, Rami Dawod, Maxime Picard, Clément Picard][produced by Silk City]
Kiss and Make Up	Dua Lipa & BLACKPINK	11.2018	36[12]	93[1]	Warner Bros GBAHT 1800505/td>	[silver-UK][written by Dua Lipa, Chelcee Grimes ,Yannick Rastogi, Zacharie Raymond, Mathieu Jomphe-Lepine, Marc Vincent ,Teddy Park][produced by Banx & Ranx]
Swan Song	Dua Lipa	02.2019	24[8]	104[5]	Warner Bros GBAHT 1900097	[written by Dua Lipa,Justin Tranter,Kennedi Lykken,Mattias Larsson,Robin Fredriksson,Thomas Holkenborg][produced by Lorna Blackwood,Mattman & Robin,MNEK]
Don't Start Now	Dua Lipa	11.2019	2[51]	2[52]	Warner Bros GBAHT 1901121	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US[written by Dua Lipa ,Caroline Ailin, Emily Warren, Ian Kirkpatrick][produced by Ian Kirkpatrick]
Physical	Dua Lipa	02.2020	3[24]	60[2]	Warner Bros GB 1301901247	[platinum-UK][gold-US][written by Dua Lipa, Jason Evigan, Clarence Coffee Jr., Sarah Hudson][produced by Jason Evigan, Koz]
Break My Heart	Dua Lipa	04.2020	6[20]	13[32]	Warner Bros GBAHT 1901303	[gold-UK][platinum-US][written by Dua Lipa, Andrew Wotman, Ali Tamposi, Stefan Johnson, Jordan K. Johnson, Andrew Farriss, Michael Hutchence][produced by Andrew Watt, The Monsters & Strangerz]
Hallucinate	Dua Lipa	07.2020	31[12]	-	Warner Bros GBAHT 2000204	[silver-UK][written by Dua Lipa ,Samuel George Lewis ,Sophie Frances Cooke][produced by Stuart Price ,SG Lewis]
Un Dia (One Day)	J Balvin, Dua Lipa, Bad Bunny & Tainy	08.2020	72[4]	63[14]	Polydor QZM5U 2000001	[written by Alejandro Borrero, Benito Antonio Martínez Ocasio ,Clarence Coffee Jr., Daystar Peterson, Dua Lipa, Ivanni Rodriguez, José Álvaro Osorio Balvín, Marco Masís][produced by J Balvin ,Tainy]
Levitating	Dua Lipa	08.2020	5[15]	20[9]	Warner Bros GBAHT 2000202	[silver-UK][written by Dua Lipa, Clarence Coffee Jr., Sarah Hudson, Stephen Kozmeniuk][produced by Koz ,Stuart Price]
Fever	Dua Lipa with Angèle	11.2020	79[2]	-	Warner Bros GBAHT 2000834	[written by Dua Lipa ,Angèle, Caroline Ailin, Ian Kirkpatrick ,Jacob Kasher Hindlin, Julia Michaels][produced by Ian Kirkpatrick]
Prisoner	Miley Cyrus featuring Dua Lipa	12.2020	8[3]	54[2]	RCA/Warner Bros USRC 12003364	[written by Miley Cyrus ,Dua Lipa, Andrew Wotman, Jordan K. Johnson, Marcus Lomax, Michael Pollack, Stefan Johnson, Ali Tamposi, Jonathan Bellion][produced by Andrew Watt, The Monsters & Strangerz]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Dua Lipa	Dua Lipa	06.2017	3[184]	27[97]	Warner Bros 0190295938482	[2x-platinum-UK][platinum-US][produced by Axident, Digital Farm Animals ,James Flannigan, Grades, Emile Haynie, Ian Kirkpatrick ,Stephen "Koz" Kozmeniuk, Jon Levine, Miguel, Bill Rahko, Jay Reynolds, Ten Ven ,TMS, Greg Wells, Eg White, Andrew Wyatt]
Future Nostalgia	Dua Lipa	04.2020	1[4][37]	4[35]	Warner Bros 0190295275778	[gold-UK] [produced by Jeff Bhasker, Jason Evigan, Koz ,Ian Kirkpatrick, SG Lewis ,Lindgren, The Monsters & Strangerz, Stuart Price, Take a Daytrip, TMS, Andrew Watt]
Club Future Nostalgia	Dua Lipa with The Blessed Madonna	09.2020	-	28[1]	Warner Bros	[produced by Banx & Ranx ,Jeff Bhasker, The Blessed Madonna, Rupert Christie, Jason Evigan, Grades, Ian Kirkpatrick, Koz, SG Lewis, Lindgren, The Monsters & Strangerz, Justin Parker, Stuart Price, Take a Daytrip ,TMS ,Andrew Watt]

Andy Rose

 

W 2011 ukazał się 31-ścieżkowy zestaw z Cat King Kole Records, obejmujący nagrania Andy'ego Rose'a. Był wokalistą podobnym do Paula Anki, którego jedynym pretekstem do sławy był „Just Young”, piosenka, która osiągnęła 69 miejsce na liście Billboard Hot 100 w październiku 1958 roku. Wersja „Just Young” Paula Anki osiągnęła 80 podczas w tym samym miesiącu. To był jedyny singiel Andy'ego, który znalazł się na liście Billboard Hot 100.   Istnieje sugestia, że ​​Andy Rose mógł pochodzić z Teksasu. Stroną b „Just Young” był utwór rockabilly zatytułowany „Love-A-Lov-A-Love” z wyraźnym wpływem frazowania w piosenkach Buddy'ego Holly'ego. Jednak Andy Rose urodził się jako Andrew Gattuso na Brooklynie w Nowym Jorku. Jego matka była włoską imigrantką z Sycylii. Andy Rose ma tylko jedno dziecko, córkę. Andy miał dwóch braci, Rogera i Sal, oraz jedną siostrę.

Rose  podpisał kontrakt nagraniowy z AAMCO Records, malutkiej wytwórni z Nowego Jorku , Carla Lebowa na  na Manhattanie. Została założona 19 maja 1958 roku. W czasie jej istnienia był to raczej sklep z płytami skupiającymi się na muzyce karaibskiej i calypso. W rzeczywistości wydali tylko cztery single, wszystkie w 1958 roku, z których dwa były autorstwa Rose. Kontynuacja „My Devotion (The Promise)” / „Classroom Cutie” w Aamco nie znalazła się na listach przebojów. Zawsze były problemy finansowe i niewielkie możliwości promowania singli Andy Rose.  18 czerwca 1959 r. Aamco Records ogłosiło upadłość.

Skromny sukces Andy'ego Rose'a z Aamco, szczególnie w przypadku wytwórni z ograniczonymi funduszami promocyjnymi, wzbudził zainteresowanie znacznie większej spółki zależnej Decca, Coral. Podpisała z nim kontrakt w 1959 roku. Jednak pomimo wydania 10 singli w latach 1959-1962 i przy całej ich promocyjnej sile, Andy Rose nigdy nie mógł wrócić do listy Billboard Hot 100. Wszystkie następne single nie zdołały złamać listy Billboard Hot 100. Były wydane w kolejności: „I’m Waiting For You” i „With Feelings” (1959); „Lifetime Of Happiness” i „A Rose And A Thorn” (1960), „I'm Right Behind You”, „This Is The Nite”, „You was not there” i „I Was The One” (1961) , „Same Old Orange Peels (On The Tabbi)” i „Being Young” (1962).

W 1961 roku Andy Rose był głównym wokalistą w utworze doo wop zatytułowanym „Crazy For You”. Piosenkę przypisano Andy Rose and the Exotics. Rok później nagrał „Perfidia” autorstwa Andy Rose and the Thorns,hit Xaviera Cugata z 1940 r. Nie pomógł Andy'emu Roseowi powrócić i pozostał z jednym przebojem   „Just Young” jako jedyną piosenką na liście Billboard Hot 100. 

W 1964 roku Andy Rose dwukrotnie próbował wydać single z różnymi wytwórniami, mając nadzieję na sukces. Wydał „Everybody But You” w Ember Records, a następnie wydał „Hey Scooter” w Golden Crest Records. Na swoim ostatnim singlu wystąpił jako Andy Rose & The Thorns. Ale piosenki były komercyjnymi porażkami. Ostatni wysiłek został zarejestrowany jako duet Andy & Gino. Ich piosenka „Love Is Love” zawierała wiele tytułów piosenek, które wspięły się na listy przebojów w 1964 roku. W „Love Is Love” znalazły się między innymi „do you want to know a secret”, „money can’t buy me love ”,„ a world without love”,„yeah, yeah, yeah, yeah”,„twist and shout ”,„ I want to hold your hand ”,„ thank you girl ”,„ Romeo i Julia ”,„ bits and pieces ”,„ walk on by ”,„ glad all over ” i „chapel of love ”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Just Young/Lov-A Lov-A Love	Andy Rose	10.1958	-	69[7]	Aamco 100	[written by Lya Roberts]

Rooftop Singers

Korzystając z fali odrodzenia muzyki folk na początku lat 60-tych, The Rooftop Singers zawiązali się, by nagrać jedną piosenkę, „Walk Right In”, którą po raz pierwszy zarejestrowała w 1930 r. grupa Gus Cannon And The Jugstompers. Skład The Rooftop Singers tworzyli Erik Darling (ur. 25.09.1933 r. w Baltimore w stanie Maryland, USA), Bill Svanoe i Lynne Taylor, wcześniej wokalistka zespołu Benny’ego Goodmana. Darling grywał poprzednio w zespołach folkowych The Tune Tellers i The Tarriers (występował w nim przyszły aktor Alan Arkin). 

W 1958 r. zastąpił Pete’a Seegera w formacji The Weavers i pozostał w niej przez cztery lata. W 1962 r. usłyszał „Walk Right In” i zaadaptował tekst do nowocześniejszego brzmienia, charakteryzującego się dźwiękami dwóch gitar 12-strunowych i porywającym rytmem. Następnie zebrał trio i podpisał kontrakt z wytwórnią Vanguard Records. „Walk Right In” stał się jedynym utworem, jaki zespół i wytwórnia wprowadziły na pierwsze miejsce list przebojów. Jeden album zespołu, jak również dwie piosenki folk, „Tom Cat” i „Mama Don’t Allow”, dotarły na amerykańskie listy przebojów. 

Grupa rozwiązała się w 1967 r. W tym samym roku zmarła Taylor, a Darling i Svanoe wycofali się po pewnym czasie z przemysłu muzycznego.

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk Right In/Cool Water	Rooftop Singers	01.1963	10[12]	1[2][13]	Vanguard 35017	[written by Erik Darling, Willard Svanoe,Gus Cannon,Harry Woods][produced by Bill Svanoe,Eric Darling]
Tom Cat/Shoes	Rooftop Singers	03.1963	-	20[10]	Vanguard 35019	[written by Erik Darling,Willard Svanoe,Lynne Taylor,Sonny Geraci]
Mama Don't Allow/It Don't Mean A Thing	Rooftop Singers	07.1963	-	55[7]	Vanguard 35020	[written by Erik Darling, Willard Svanoe, Lynne Taylor]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Walk Right In!	Rooftop Singers	02.1963	-	15[20]	Vanguard 9123	-