Duke Ellington

 Jeden z najważniejszych kompozytorów w historii jazzu. Napisał około 2000 znanych utworów.
Edward Ellington (przydomek Duke) rozpoczął naukę gry na fortepianie w wieku 7 lat. Mając 15 lat napisał swą pierwszą kompozycję - "Soda Fountain Rag". W latach 1915 -1918 pobierał lekcje u Olivera Perry'ego i Henry'ego Granta. W 1922 r. grał w zespole Wilbura Sweatmana.
W następnym roku założył zespół "The Washingtonians" (m.in. Sonny Greer, Otton Hardwick, Arthur Whetsol, Elmer Snowden). W 1924 r. nagrał pierwsze płyty z kolejnym własnym zespołem zwanym "The Deacons".

 

Początkiem kariery bigbandu "Duke Ellington and His Orchestra" były występy w "Cotton Club" w Harlemie i nagrania dla wytwórni Victor w roku 1927. W 1930 r. zespół towarzyszył Maurice'owi Chevalierowi. Od 1931 r. dołączyła do orkiestry Elligtona wokalistka Ivie Anderson, która śpiewała z zespołem do 1942 r.
 

W 1944 r. Duke zajął pierwsze miejsce w ankiecie "Esquire" w kategoriach aranżer i lider bigbandu. Jego orkiestra liczyła wówczas 18 muzyków. W latach 50-tych u Ellingtona zaczynało lub rozwijało kariery wielu słynnych muzyków: m.in. Oscar Pettiford, Paul Gonsalves, Johny Hodges, Clark Terry, Ella Fitzgerald, Mahalia Jackson.
 

Duża rolę w propagowaniu jazzu w świecie odegrały kilkakrotne tournées jego bigbandu po Europie (w 1971 r. po koncertach w ówczesnym ZSRR wystąpił na Jazz Jamboree), Azji i Ameryce Południowej.
Był laureatem licznych nagród i honorowych doktoratów. W 1971 roku został pierwszym muzykiem jazzowym przyjętym w poczet Królewskiej Akademii Muzyki w Sztokholmie. Podczas koncertu w styczniu 1974 r. zasłabł. W szpitalu pracował nad swoimi ostatnimi kompozycjami.
 

Skomponował wiele utworów, które stały się standardami: m.in. "Black and Tan Fantasy"; "Mood Indigo"; "It Don't Mean a Thing"; "Sophisticated Lady"; "Solitude"; "Satin Doll"; "In a Sentimental Mood"; "Concerto for Cootie"; "Ko-Ko". Najsłynniejsza jest jednak aranżacja Ellingtona kompozycji Juana Tizola "Caravan".

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
East St. Louis Toodle-Oo / Birmingham Breakdown	Duke Ellington & His Washingtonians	07.1927	-	10[4]	Columbia 953	[written by Duke Ellington / Bubber Miley]
Black and Tan Fantasy / Creole Love Call	Duke Ellington & His Famous Orchestra	05.1928	-	15[3];B:19[1]	Victor 21 137	[written by Duke Ellington / Bubber Miley][B:written by Duke Ellington / Bubber Miley / Rudy Jackson][B:vocal:Adelaide Hall]
Doing The New Low-Down/ Diga Diga Doo	Duke Ellington & His Famous Orchestra	11.1928	-	20[1];B:17[1]	Okeh 8602	[written by Dorothy Fields / Jimmy McHugh][B:written by Dorothy Fields / Jimmy McHugh][vocal:Irving Mills][utwór z musicalu na Broadway'u "Blackbirds of 1928"]
The Mooche / Hot and Bothered	Duke Ellington & His Famous Orchestra	12.1928	-	16[2]	Okeh 8623	[written by Duke Ellington / Irving Mills]
Three Little Words / Ring Dem Bells	Duke Ellington & His Famous Orchestra	10.1930	-	1[3][13];B:17[1]	Victor 22 528	[written by Ruby / Kalmar][B:written by Duke Ellington][vocals:Bing Crosby,Al Rinker & Harry Barris][B:vocals-Cootie Williams,Johnny Hodges][utwór z filmu "Check and Double Check"]
Blue Again / To Whom It May Concern [by Bert Lown Orchestra]	Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra	02.1931	-	12[2]	Victor 22 603	[written by Dorothy Fields / Jimmy McHugh][vocal:Sid Garry]
Mood Indigo / When a Black Man's Blue	Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra	02.1931	-	3[10]	Victor 22 587	[written by Barney Bigard / Duke Ellington / Irving Mills]
Rockin' in Rhythm / Twelfth Street Rag	Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra	03.1931	-	19[1]	Brunswick 6038	[written by Duke Ellington / Irving Mills / Harry Carney]
Creole Rhapsody (Parts 1 & 2)	Duke Ellington & His Orchestra	07.1931	-	18[2]	Brunswick 6093	[written by Duke Ellington]
Limehouse Blues / Echoes of the Jungle	Duke Ellington and his Cotton Club Orchestra	08.1931	-	13[3]	Victor 22 743	[written by Douglas Furber / Philip Braham][utwór z musicalu "A to Z"]
It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing) / Rose Room	Duke Ellington & His Orchestra	02.1932	-	6[6];B:15[3]	Brunswick 6265	[written by Duke Ellington / Irving Mills][vocal:Ivie Anderson]
Creole Rhapsody	Duke Ellington & His Orchestra	03.1932	-	19[1]	Victor 36 049	[written by Duke Ellington]
Moon Over Dixie / Baby When You Ain't There	Duke Ellington & His Orchestra	06.1932	-	14[3]	Brunswick 6317	[written by Duke Ellington-Ted Koehler][vocal:Sonny Greer]
Blue Ramble / The Sheik (Of Araby)	Duke Ellington & His Orchestra	07.1932	-	16[3]	Brunswick 6336	[written by Duke Ellington]
Drop Me Off at Harlem / Slippery Horn	Duke Ellington & His Orchestra	05.1933	-	17[3]	Brunswick 6527	[written by Duke Ellington/Nick Kenny]
Sophisticated Lady / Stormy Weather	Duke Ellington & His Orchestra	05.1933	-	3[16];B:4[16]	Brunswick 6600	[written by Duke Ellington/Mitchell Parish-Irving Mills][B:written by Harold Arlen-Ted Koehler][utwór z filmu "World At Large"]
I'm Satisfied / Jive Stomp	Duke Ellington & His Orchestra	09.1933	-	11[3]	Brunswick 6638	[written by Duke Ellington/Mitchell Parish][vocal:Ivie Anderson]
In the Shade of the Old Apple Tree / Harlem Speaks	Duke Ellington & His Orchestra	09.1933	-	13[2]	Brunswick 6646	[written by Egbert Van Alstyne/Harry Williams]
Daybreak Express / Dear Old Southland	Duke Ellington & His Orchestra	02.1934	-	20[1]	Victor 24 501	[written by Duke Ellington]
Cocktails for Two / Live and Love Tonight	Duke Ellington & His Orchestra	05.1934	-	1[5][15]	Victor 24 617	[written by Arthur Johnson/Sam Coslow][utwór z filmu "Murder at The Vanites"]
Moonglow / Solitude	Duke Ellington & His Orchestra	10.1934	-	2[7];B:2[16]	Brunswick 6987	[written by Will Hudson/Eddie DeLange][B:written by Duke Ellington/Eddie De Lange-Irving Mills]
Saddest Tale / Sump'n 'Bout Rhythm	Duke Ellington & His Orchestra	11.1934	-	9[3]	Brunswick 7310	[written by Duke Ellington-Irving Mills][vocal:Duke Ellington]
Merry-Go-Round / Admiration Stomp	Duke Ellington & His Orchestra	06.1935	-	6[5]	Brunswick 7440	[written by Duke Ellington]
In a Sentimental Mood / Showboat Shuffle	Duke Ellington & His Orchestra	07.1935	-	14[3]	Brunswick 7461	[written by Duke Ellington/Manny Kurtz-Irving Mills]
Accent on Youth / Truckin'	Duke Ellington & His Orchestra	09.1935	-	6[7]	Brunswick 7514	[written by Vee Lawnhurst/Tot Seymour]
Cotton / Margie	Duke Ellington & His Orchestra	10.1935	-	4[6]	Brunswick 7526	[written by Rube Bloom/Ted Koehler][vocal:Ivie Anderson]
Isn't Love the Strangest Thing / (There Is) No Greater Love	Duke Ellington & His Orchestra	03.1936	-	12[3]	Brunswick 7625	[written by J. Fred Coots/Benny Davis][vocal:Ivie Anderson]
Love Is Like a Cigarette / Kissin' My Baby Goodnight	Duke Ellington & His Orchestra	04.1936	-	8[10]	Brunswick 7627	[written by Walter Kent/Richard Jerome][vocal:Ivie Anderson]
Clarinet Lament (Barney's Concerto) / Echoes of Harlem (Cootie's Concerto)	Duke Ellington & His Orchestra	05.1936	-	12[3];B:19[1]	Brunswick 7650	[written by Duke Ellington-Barney Bigard][B:written by Duke Ellington]
Oh, Babe! Maybe Someday / Monopoly Swing [by Will Hudson Orchestra]	Duke Ellington & His Orchestra	06.1936	-	8[5]	Brunswick 7667	[written by Duke Ellington][vocal:Ivie Anderson]
Jazz Lips / Sloppy Joe	Duke Ellington & His Orchestra	06.1936	-	20[1]	Bluebird 6396	[written by Duke Ellington]
Yearning for Love / Trumpets in Spades	Duke Ellington & His Orchestra	10.1936	-	16[1]	Brunswick 7752	[written by Duke Ellington/Mitchell Parish-Irving Mills]
The New East St. Louis Toodle-Oo / I've Got to Be a Rug Cutter	Duke Ellington & His Orchestra	05.1937	-	16[2]	Master 101	[written by Duke Ellington-Bubber Miley]
There's a Lull in My Life / It's Swell of You	Duke Ellington & His Orchestra	05.1937	-	12[2]	Master 117	[written by Harry Revel/Mack Gordon][vocal:Ivie Anderson][utwór z filmu "Wake up and live"]
Scattin' at the Kit Kat / The New Birmingham Breakdown	Duke Ellington & His Orchestra	06.1937	-	9[5]	Master 123	[written by Duke Ellington-Irving Mills]
Caravan / Azure	Duke Ellington & His Orchestra	07.1937	-	4[18];B:13[4]	Master 131	[written by Duke Ellington-Juan Tizol-Irving Mills][B:written by Duke Ellington/Irving Mills]
All God's Chillun Got Rhythm / Alabamy Home	Duke Ellington & His Orchestra	07.1937	-	14[2]	Master 137	[written by Walter Jurmann-Bronislau Kaper/Gus Kahn][vocal:Ivie Anderson with Benny & The Chrinoline Choir][utwór z filmu "A day at the races"]
Harmony in Harlem / Black Butterfly	Duke Ellington & His Orchestra	02.1938	-	15[2]	Brunswick 8044	[written by Duke Ellington-Johnny Hodges-Irving Mills]
If You Were in My Place (What Would You Do?) / Scrounch	Duke Ellington & His Orchestra	03.1938	-	10[3]	Brunswick 8093	[written by Duke Ellington/Henry Nemo-Irving Mills][vocal:Ivie Anderson]
I Let a Song Go Out of My Heart / The Gal From Joe's	Duke Ellington & His Orchestra	03.1938	-	1[3][19];B:20[1]	Brunswick 8108	[written by Duke Ellington/Henry Nemo-Irving Mills][B:written by Duke Ellington-Irving Mills]
Lambeth Walk / Prelude to a Kiss	Duke Ellington & His Orchestra	09.1938	-	7[7];B:18[2]	Brunswick 8204	[written by Noel Gay/Douglas Furber][B:written by Duke Ellington/Irving Gordon-Irving Mills]
You, You Darlin'	Duke Ellington & His Orchestra	05.1940	-	28[1]	Victor 26537	[written by M.K. Jerome-Jack Scholl][vocal:Herb Jeffries]
Ko-Ko / Conga Brava	Duke Ellington & His Orchestra	06.1940	-	25[1]	Victor 26577	[written by Duke Ellington]
At a Dixie Roadside Diner / My Greatest Mistake	Duke Ellington & His Orchestra	09.1940	-	27[1]	Victor 26719	[written by Edgar Leslie/Johnny Burke][vocal:Ivie Anderson]
Sepia Panorama (Night House) / Harlem Air Shaft	Duke Ellington & His Orchestra	11.1940	-	24[1]	Victor 26731	[written by Duke Ellington]
Flamingo / The Girl in My Dreams Tries to Look Like You	Duke Ellington & His Orchestra	06.1941	-	11[4]	Victor 27326	[written by Theodor Grouya/Edmund Anderson][vocal:Herb Jeffries][#28 hit for Herb Alpert & Tijuana Brass in 1966]
Take the "A" Train / The Sidewalks of New York	Duke Ellington & His Orchestra	07.1941	-	11[7]	Victor 27380	[written by Billy Strayhorn]
I Got It Bad and That Ain't Good / Chocolate Shake	Duke Ellington & His Orchestra	10.1941	-	13[3]	Victor 27531	[written by Duke Ellington/Paul Francis Webster][vocal:Ivie Anderson]
Hayfoot, Strawfoot/Sherman Shuffle	Duke Ellington & His Orchestra	11.1942	-	-	Victor 20-1505	[written by Lenk, Drake, McGrane][10[1].R&B Chart]
Don't Get Around Much Anymore	Duke Ellington & His Orchestra	05.1943	-	8[14]	Victor 26 610	[written by Duke Ellington/Bob Russell][nagrany też w 1940r pod tytułem "Never no lament"][#57 hit for The Belmonts in 1961][1[3][25].R&B Chart]
Perdido / Raincheck	Duke Ellington & His Orchestra	05.1943	-	21[1]	Victor 27880	[written by Juan Tizol/Hans Jan Lengsfelder aka Harry Lenk-Ervin Drake]
Take the "A" Train	Duke Ellington & His Orchestra	07.1943	-	19[1]	Victor 27380	[utwór z filmu "Reveille with Beverly"]
Bojangles (A Portrait Of Bill Robinson)	Duke Ellington & His Orchestra	08.1943	-	19[1]	Victor 26 644	[written by Duke Ellington]
A Slip of the Lip (Can Sink a Ship) / Sentimental Lady (I Didn't Know About You)	Duke Ellington & His Orchestra	11.1943	-	19[1];B:19[1]	Victor 1528	[written by Mercer Ellington-Luther Henderson][vocal:Ray Nance][A:1[1][16].R&B Chart][B:1[1][18].R&B Chart]
Do Nothin' Till You Hear From Me	Duke Ellington & His Orchestra	01.1944	-	10[6]	Victor 1547	[written by Duke Ellington/Bob Russell][vocal:Al Hibbler][1[8][18].R&B Chart]
Main Stem / Johnny Come Lately	Duke Ellington & His Orchestra	03.1944	-	23[1]	Victor 1556	[written by Duke Ellington][1[4][14].R&B Chart]
My Little Brown Book/Someone	Duke Ellington & His Orchestra	06.1944	-	-	Victor 20-1584	[written by Duke Ellington][A:4[18].R&B Chart][B:7[7].R&B Chart]
I Don't Mind/What Am I Here For?	Duke Ellington & His Orchestra	12.1944	-	-	Victor 20-1598	[written by Duke Ellington][9[3].R&B Chart]
I'm Beginning to See the Light / Don't You Know I Care (Or Don't You Care to Know)	Duke Ellington & His Orchestra	02.1945	-	6[12]	Victor 1618	[written by Duke Ellington-Johnny Hodges-Harry James/Don George][vocal:Joya Sherrill][A:4[8].R&B Chart][B:10[1].R&B Chart]
I Ain't Got Nothin' But The Blues / I Didn't Know About You	Duke Ellington And His Famous Orchestra	03.1945	-	-	20-1623	[written by Don George, Duke Ellington][vocal:Al Hibbler with Kay Davis][4[3].R&B Chart]
Come to Baby, Do! / Tell Ya What I'm Gonna Do	Duke Ellington & His Orchestra	02.1946	-	13[1]	Victor 1748	[written by Sidney Miller/Inez James][vocal:Joya Sherrill]
Don't Be So Mean To Baby ('Cause Baby's So Good To You)/It's Mad, Mad, Mad!	Duke Ellington	11.1948	-	-	Columbia 38295	[written by Lee, Barbour][vocal:Al Hibbler][15[1].R&B Chart]
Satin Doll / Without a Song	Duke Ellington & His Orchestra	06.1953	-	27[3]	Capitol 2458	[written by Duke Ellington-Billy Strayhorn/Johnny Mercer]
Boo-Dah / Give Me the Right	Duke Ellington & His Orchestra	11.1953	-	30[1]	Capitol 2598	[written by Billy Strayhorn]
Skin deep	Duke Ellington & His Orchestra	03.1954	7[4]	-	Columbia CL-933	[written by Louis Bellson]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Ellington at Newport	Duke Ellington & His Orchestra	06.1957	-	14[1]	Columbia 934	-
The Nutcracker Suite	Duke Ellington & His Orchestra	04.1961	11[2]	-	Columbia CL 1541	-
Ellington '65	Duke Ellington & His Orchestra	10.1964	-	133[7]	Reprise 6122	-
The Duke at Tanglewood	Duke Ellington/Boston Pops/Arthur Fiedler	05.1966	-	145[3]	RCA Victor 2857	-
Francis A. & Edward K.	Frank Sinatra & Duke Ellingtona	02.1968	-	78[13]	Reprise 1024	-

Emilia

 Emilia Rydberg (ur. 5 stycznia 1978 w Sztokholmie, Szwecja) - szwedzka piosenkarka pochodzenia etiopskiego.
W wieku 18 lat podpisała swój pierwszy kontrakt muzyczny jako piosenkarka.
W 1998 zyskała rozgłos wydaniem singla "Big Big World", który stał się światowym hitem, granym w wielu rozgłośniach radiowych. Krążek rozszedł się w 4 milionach egzemplarzy.

 

Potem wydała jeszcze kilka singli. 6 grudnia 2006 ukazała się jej szwedzkojęzyczny singel "Var Minut", natomiast 11 kwietnia 2007 singel "En Sa*ng Om Kärleken" z jej wydanego 18 kwietnia trzeciego albumu "Sma* Ord Av Kärlek".
Największym autorytetem muzycznym Emilii Rydberg jest Tracy Chapman.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Big Big World	Emilia	11.1998	5[21]	92[2]	Universal 56 228	[silver-UK][written by Emilia Rydberg,Günter "Yogi" Lauke][produced by Hurb,TNT,Günter "Yogi" Lauke]
Good Sign	Emilia	05.1999	54[3]	-	Universal UMD 87206 [UK]	[written by Emilia Rydberg,Günter "Yogi" Lauke][produced by Hurb,Günter "Yogi" Lauke]

 

Jimmy Elledge

 Jimmy Elledge (ur. 8 stycznia 1943r, Nashville, Tennessee ) jest amerykańskim muzykiem country.
Elledge wysłał demo do Cheta Atkinsa, gdy miał 18 lat, w wyniku czego uzyskał kontrakt z RCA Victor. Jego pierwszym nagraniem dla wytwórni był utwór "Funny How Time Slips Away", który został napisany przez Willie Nelsona i wyprodukowany przez Atkinsa. Piosenka stała się hitem, osiągając # 22 na Billboard Hot 100 w 1961 roku, i sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy.

Nagrania Elledge rejestrowane póżniej dla Hickory Records w latach 60-tych, nie osiągnęły sukcesu pierwszego singla.

 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Funny How Time Slips Away / Hey Jimmy Joe John Jim Jack	Jimmy Elledge	11.1961	-	22[14]	RCA Victor 7946	[written by Willie Nelson][produced by Chet Atkins]

Electronica's

Electronica’s , w Holandii, De Electronica’s , to holenderski zespół instrumentalny składający się z dwóch muzyków Berta van Gageldonka i Marinusa Heerena.

W 1981 roku Electronica's wywołała sensację w Niemczech i niektórych częściach Europy tańcem Little Bird , lepiej znanym jako Ententanz .  Piosenka (w oryginalnej wersji De Vogeltjesdans ) została umieszczona w marcu 1981 roku od 51 tygodni na niemieckich listach przebojów, w tym 21 tygodni w pierwszej dziesiątce . Piosenkę skomponował Szwajcar Werner Thomas .


The Electronica's nagrali oryginalny utwór Harmonikas Tchip-Tchip , wydaną w 1973 roku, dzięki czemu stała się letnim hitem . Niedługo później duet odniósł mały hit w Niemczech z Dance Little Cat . Żadnych dalszych sukcesów na listach przebojów nie odniósł.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Dance birdie dance	Electronica's	06.1982	69[20]	-	Interfusion K 8254/-	-

801

801 był angielskim eksperymentalnym zespołem rockowym założonym w Londynie w 1976 roku na trzy koncerty na żywo przez Phila Manzanera (gitary, ex- Roxy Music , Quiet Sun ), Briana Eno (instrumenty klawiszowe, syntezatory, gitara, wokale i taśmy, ex-Roxy Music) , Billa MacCormicka (bas i wokal, ex Quiet Sun, Matching Mole ), Francisa Monkmana ( Fender Rhodes piano and clavinet, ex- Curved Air ), Simona Phillipsa (perkusja i generator rytmów) i Lloyda Watsona (gitara slide i wokal) .



W 1976 roku, kiedy Roxy Music tymczasowo się rozpadło, 801 (nazywany również The 801) zebrał się jako tymczasowy projekt i rozpoczął próby w Island Studios, Hammersmith, około trzy tygodnie przed ich pierwszym koncertem . Nazwa zespołu została zaczerpnięta z utworu Eno „The True Wheel”, który pojawił się na jego solowym albumie „ Taking Tiger Mountain ” z 1974 roku (według strategii) . Refren piosenki - „Jesteśmy 801, jesteśmy centralnym szybem” - podobno przyszedł do niego we śnie (chociaż zauważono również, że „Eight Naught One” akrostycznie przeliteruje jego imię).

801 wykonało trzy   wysoko cenione przez krytykę koncerty: w Norfolk, na Reading Festival i koncert finałowy w dniu 3 września w Londynie w Queen Elizabeth Hall . Ten ostatni koncert został zarejestrowany na żywo i wydany jako album 801 Live . Muzyka składała się z mniej lub bardziej zmutowanych fragmentów albumów Manzanery, Eno i Quiet Sun , a także pełnowymiarowej rearanżacji Lennona - „ Tomorrow Never Knows ” McCartneya i wyprawy   do hitu The Kinks z 1964r   „ You Really Got Me ”.

Wydana u szczytu punkrockowej rewolucji w Wielkiej Brytanii, płyta LP nie odniosła dużego sukcesu komercyjnego, ale dobrze się sprzedawała na całym świecie, szczególnie dlatego, że zyskała entuzjastyczne recenzje krytyków zarówno za doskonałe występy muzyków, jak i za przełomową jakość dźwięku.

Chociaż albumy na żywo były w tym czasie coraz bardziej wyrafinowane w swojej produkcji, dzięki pojawieniu się przenośnych wielościeżkowych rejestratorów i mobilnych studiów, większość z nich była utrudniona przez stosunkowo słabą jakość dźwięku. Aż do tego czasu standardową procedurą zarówno w przypadku miksowania  , jak i nagrywania na żywo było uchwycenie dźwięku wzmacnianych instrumentów, takich jak gitary, poprzez umieszczenie mikrofonów przed wzmacniaczami. Chociaż udało się uchwycić wiele znakomitych występów, wyniki były nadal znacznie gorsze od nagrań studyjnych, a nagrania na żywo często cierpiały z powodu szeregu problemów, takich jak zniekształcenia, szum, „przeciek” dźwięku między instrumentami, słaba separacja i uciążliwe dźwięki publiczności.

801 Live wyznaczył nowe standardy dla nagrań na żywo, ponieważ był to jeden z pierwszych albumów LP na żywo, w którym wszystkie wyjścia z mikrofonów wokalnych, wzmacniaczy gitarowych i innych instrumentów (z wyjątkiem perkusji) były podawane bezpośrednio na mobilne biurko mikserskie, a nie były nagrywane. przez mikrofony i / lub sygnały wyprowadzane z frontowego miksera PA. Ta tak zwana metoda „ Direct Injection ” (DI) była używana przez lata w studiu, ale był to jeden z pierwszych przypadków pomyślnego zastosowania tej metody do nagrywania albumu na żywo.

801 Live stał się znaczącym sukcesem kultowym w wielu krajach, zwłaszcza w Australii, gdzie był mocno promowany przez nową 24-godzinną stację rockową ABC Double Jay (2JJ), która została otwarta w styczniu 1975 roku. Chociaż stacja miała siedzibę w Sydney, mogła był szeroko słyszana w całej Nowej Południowej Walii i był przekazywany w całym kraju po północy za pośrednictwem krajowej sieci AM w ABC. Warto zauważyć, że 801 Live praktycznie nie było nadawane przez radio komercyjne, nie miało promującego go teledysku, a początkowo nie było nawet lokalnie wydane w Australii. Mimo to album stał się najlepiej sprzedającym się importowanym albumem roku w Australii w 1976 roku, a popyt na niego jako pozycji importowanej ostatecznie zmusił australijskich dystrybutorów do wydania go lokalnie.

W 1977 roku, mając nadzieję na wykorzystanie sukcesu 801 Live , zmieniony skład zespołu (obecnie oficjalnie nazywany „Phil Manzanera / 801”) nagrał i wydał Listen Now . To był album studyjny z dodatkowymi współpracującymi muzykami, w tym Timem Finnem z Split Enz , ale bez Lloyda Watsona.

Pod koniec 1977 roku 801 przekształciło się w kolejną grupę grającą na żywo wokół Manzanery i MacCormicka w celu promowania albumu Listen Now . Ich koncert na Uniwersytecie w Manchesterze został ostatecznie wydany jako album 801 Manchester w 1997 roku. 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	UK	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
801 Live	801	12.1976	28[26]	52[2]	Island L 36 061/-	[produced by 801]
Listen now	801	03.1978	91[4]	-	Polydor 2310 571/-	[produced by Phil Manzanera]

Runners

 The Runners rozpoczęli życie w 1980 roku jako zespół wspierający piosenkarza pop z lat 60., Rona Charlesa (ex-Groop). Dopełnieniem składu w The Runners byli gitarzysta prowadzący Trevor Reading (który również był w zespole City z Edwardsem), Lester Price (klawisze), Paul McNaughton (bas) i Grant Hamston (perkusja). W 1981 roku The Runners grali na własną rękę i przyciągali lojalnych fanów podczas występów w pubach. Mark Greig zastąpił Lestera Price'a i wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z Mushroom Records.

Debiutancki singiel The Runners „Sure Fire Thing” osiągnął 16 miejsce w Melbourne i 43 w kraju (połowa 82r) - utwór został wyprodukowany przez byłego członka LRB Beeba Birtlesa. Debiutancki album „Hitting The Wall” ukazał się w marcu 1983 roku, z którego jedynym singlem na liście przebojów był „Endlessly (Hitting The Wall)” (OZ # 57). Od lipca '83 Mark Edwards skupił się tylko na swoich obowiązkach wokalnych w The Runners, a zespół doświadczył wielu zmian w składzie w ciągu następnego roku, ale w lipcu '84 rozpadł się.

Po rozpadzie Mark Edwards podpisał kontrakt z WEA Records i wydał w 1986 roku jeden album zatytułowany „Land Of The Living”. Jedynym jego wypadem na australijską listę singli był singiel „Worlds Away” (nr 70, początek 1986r). Wydano kilka innych singli, w tym utwór tytułowy  z albumu „Somebody Like You”. Na tym wspaniałym utworze pojawili się również uznany sesyjny muzyk Ricki Fataar i legendarna wokalistka wspierająca Venetta Fields (ex-Boz Scaggs, John Farnham). Niestety album nie sprzedawał się dobrze, a Edwards nigdy nie nagrał kontynuacji.

Drugim byłym Runnerem, który wydał solowy album, był były basista Paul McNaughton, który rozpoczął solową karierę pod pseudonimem Paul Norton (grał przez jakiś czas z Wendy & The Rocketts). Norton spotkał się z dużo lepszym przyjęciem swojej muzyki niż Edwards. Debiutancki singiel Nortona „Stuck On You” zajął 3. miejsce na australijskich listach przebojów w maju 1989 roku. Następnie dwa kolejne single z listy Top 40, a następnie „I Got You” (34 miejsce) i „Southern Sky” (32 miejsce), oba z debiutanckiego albumu Nortona „Under A Southern Sky (1990). Drugi album „Let It Fly” został wydany w 1992 roku, ale przyniósł jedynie niewielki przebój z „When We Were Young” (80 miejsce). Norton rozpoczął pracę w muzyce country i jako dyrektor muzyczny w Australian Shakespeare Company i nadal regularnie koncertuje. Prowadzi również własną stronę internetową, zawierającą szczegóły dotyczące jego kariery i obecnej pracy.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sure Fire Thing/ Pleasure Zone	Runners	06.1982	43[10]	-	Mushroom K-8713	[written by M. Edwards, P. Laffey][produced by Beeb Birtles]
Endlessly (Hitting The Wall)/Logical Boy	Runners	04.1983	57[9]	-	Mushroom K-9002	[written by M. Edwards][produced by Charles Fisher]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Hitting The Wall	Runners	04.1983	49[6]	-	Mushroom L 37 887	-

Mark Edwards

Wokalista i gitarzysta Mark Edwards był liderem jednego z najpopularniejszych zespołów rockowych w Melbourne we wczesnych latach 80-tych. The Runners rozpoczęli życie w 1980 roku jako zespół wspierający piosenkarza pop z lat 60., Rona Charlesa (ex-Groop). Dopełnieniem składu w The Runners byli gitarzysta prowadzący Trevor Reading (który również był w zespole City z Edwardsem), Lester Price (klawisze), Paul McNaughton (bas) i Grant Hamston (perkusja). W 1981 roku The Runners grali na własną rękę i przyciągali lojalnych fanów podczas występów w pubach. Mark Greig zastąpił Lestera Price'a i wkrótce potem zespół podpisał kontrakt z Mushroom Records.


Debiutancki singiel The Runners „Sure Fire Thing” osiągnął 16 miejsce w Melbourne i 43 w kraju (połowa 82r) - utwór został wyprodukowany przez byłego członka LRB Beeba Birtlesa. Debiutancki album „Hitting The Wall” ukazał się w marcu 1983 roku, z którego jedynym singlem na liście przebojów był „Endlessly (Hitting The Wall)” (OZ # 57). Od lipca '83 Mark Edwards skupił się tylko na swoich obowiązkach wokalnych w The Runners, a zespół doświadczył wielu zmian w składzie w ciągu następnego roku, ale w lipcu '84 rozpadł się.

Po rozpadzie Mark Edwards podpisał kontrakt z WEA Records i wydał w 1986 roku jeden album zatytułowany „Land Of The Living”. Jedynym jego wypadem na australijską listę singli był singiel „Worlds Away” (nr 70, początek 1986r). Wydano kilka innych singli, w tym utwór tytułowy  z albumu „Somebody Like You”. Na tym wspaniałym utworze pojawili się również uznany sesyjny muzyk Ricki Fataar i legendarna wokalistka wspierająca Venetta Fields (ex-Boz Scaggs, John Farnham). Niestety album nie sprzedawał się dobrze, a Edwards nigdy nie nagrał kontynuacji.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Worlds away	Mark Edwards	12.1985	70[11]	-	WEA 7-258885	-

Ronnie Ronalde

 Ronald Charles Waldron (ur. 29 czerwca 1923r - zm. 13 stycznia 2015r), znany   profesjonalnie jako Ronnie Ronalde , brytyjski music hallowy piosenkarz i siffleur . Ronalde słynął ze swojego głosu, gwizdania, jodłowania , naśladowania śpiewu ptaków i osobowości scenicznej. Jego krystalicznie czyste jodłowanie przyniosło mu uznanie koneserów muzyki alpejskiej i zachodniej na całym świecie.
Ronalde dorastał w biednym, ale wspierającym się domu w Islington i od wczesnego dzieciństwa odkrył talent do śpiewania, gwizdania i naśladowania ptaków. W tych początkowych latach bawił się nieformalnie za kieszonkowe lub z chórami kościelnymi i szkolnymi , rozwijając swoje talenty sceniczne.


W czasie, gdy uczył się księgowości , Ronalde został zaproszony do roli jednego z 15-letnich Silver Songsters Arturo Steffaniego. Ten 21-osobowy chór chłopięcy był znany ze skomplikowanych wokalnych i wizualnych aranżacji popularnych piosenek. Steffani był tak zafascynowany głosem i gwizdami Ronalde , że rozwiązał Silver Songsters (w 1947 roku) i został jego osobistym menadżerem, mentorem i przyzwoitką . Później koncertowali razem po całym świecie.

Po służbie w czasie wojny Steffani zachęcił Ronalde do studiowania śpiewu w Londynie i jodłowania w Szwajcarii , i przez prawie dekadę zaczął pracować, nie tylko jako solowy wykonawca variety , ale także pod nowym nazwiskiem: Ronnie Ronalde.
 

Po wczesnych zmaganiach, pierwsza udana trasa koncertowa Ronalde po Wielkiej Brytanii (pod koniec lat czterdziestych) spotkała się z falą zainteresowania. Pierwsze nagrania Ronalde'a zostały wykonane w  Decca Records  , ale jego pierwszy kontrakt z dużą wytwórnią pochodzi z EMI . Ronalde nagrywał również w Pye , Major Minor i Columbia Records, stając się artystą sprzedającym   miliony płyt.

„If I Were a Blackbird” (1950) należy do najsłynniejszych piosenek Ronalde z tego okresu. To wykonanie irlandzkiej piosenki ludowej Delii Murphy sprawiło, że przez 6 miesięcy znalazł się w czołowej dwudziestce Wielkiej Brytanii. Później jowialnie dziękowała za zwiększenie dochodów. Pozostałe utwory to „ Tritch Tratch Polka ” oraz „Bells Across the Meadow” (autor Albert Ketèlbey ). Jego najbardziej znanym nagraniem jest „ In a Monastery Garden ” (autorstwa Alberta Ketèlbeya ). Ronalde przez dziesięciolecia grał go jako finał swojego show, a ponad milion egzemplarzy zostało sprzedanych w różnych formatach.

W ciągu tej dekady Ronalde był headlinerem i pobił rekordy kasowe na całym świecie: był znanym wykonawcą w Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych, Australazji , Skandynawii , Afryce, Ameryce Południowej i Europie. Taki był jego sukces w Stanach Zjednoczonych w latach pięćdziesiątych XX wieku, był postrzegany jako poważny konkurent dla Franka Sinatry i Binga Crosby'ego , a także innych, takich jak Richard Tauber i Josef Locke .

Ronalde miał swój własny program radiowy BBC z 1949 roku pod tytułem The Voice of Variety . Podczas tej serii liczba listów od fanów Ronalde spowodowała problem dla BBC.   Thames TV prezentowała także cotygodniowy program Meet Ronnie Ronalde .

W 1949 roku Ronalde każdego wieczoru przez dziesięć tygodni wypełniał Radio City Music Hall w Nowym Jorku ( mieszczący ponad sześć tysięcy osób). Był wówczas najczęściej występującym brytyjskim artystą (ponad tysiąc razy). W tym samym okresie przez dwa tygodnie zapełnił 25 000 miejsc w Toronto w Kanadzie. 

Ronalde wystąpił również dla królowej Elżbiety II i księcia Filipa w Royal Command Performance w London Coliseum . 

U szczytu swojej popularności Ronalde przewidział spadek popularności swwoich występów i odszedł od światła reflektorów. Niemniej jednak Ronalde nie porzucił przemysłu rozrywkowego: prowadził koncerty letnie do lat 80-tych, a także występy telewizyjne i audycje radiowe. Osiadł na wyspie Guernsey w latach sześćdziesiątych XX wieku. Kupił hotel (St Martin's, który stał się znany jako Ronnie Ronalde's Hotel) i poznał austriacką żonę Rosemarie, która została jego menadżerem po śmierci Steffaniego. Po wychowaniu trójki dzieci, on i Rosemarie przenieśli się na wyspę Man pod koniec lat 80-tych, a następnie do Whistler's Lodge w Nowej Zelandii.w latach 90. na Gold Coast w Queensland w Australii, a w ostatnich latach swojego życia wrócił do Wielkiej Brytanii. W Nowej Zelandii w 1990 roku Ronalde zapełnił Aotea Theatre na 2500 miejsc i został zaproszony na kolejny koncert. Został również poproszony o powrót na powtórki w salach Auckland i Christchurch .

Ronalde został uhonorowany nagrodą America's North Carolina Louisburg Hall of Fame w 1995 roku, co stanowi ich największe uznanie, przyznawane tylko artystom o wybitnych międzynarodowych wyróżnieniach.

Jego nagranie „Bird Song at Eventide” znalazło się w przebojowym serialu telewizyjnym, a następnie w bestsellerowej ścieżce dźwiękowej, The Singing Detective w 1986 roku.

Jego autobiografia z 1998 roku zatytułowana Around the World on a Whistle czerpała obszernie z pamiątek , rachunków teatralnych, fotografii i wycinków i jest dokumentem opublikowanej historii . Żartował, że jego następna książka byłaby „Encyklopedią gwizdów”.

EMI Australia wydała płytę CD o tym samym tytule Around the World on a Whistle w latach 90-tych. Świadectwo długowieczności jego popularności przyniosło mu kolejny złotą plytę i  wzrost popularnościw jego karierze. EMI następnie wydało kilka albumów wczesnych dzieł Ronalde, które nie były dostępne od czasu ich oryginalnych wydań gramofonowych .

W 2002 roku został wprowadzony do ekskluzywnego stowarzyszenia charytatywnego Grand Order of Water Rats .

Ronalde pojawił się w australijskim filmie Clubland z 2007 roku .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
If I Were A Blackbird/Song Of The Mountains	Ronnie Ronalde	10.1953	18[3]	-	Columbia DO 3598/-	[written by Darley, Murphy]

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Whistling Wonder	Ronnie Ronalde	11.1980	83[2]	-	Omega OM 016/-	-

Chan Romero

 Robert Lee „Chan” Romero (ur. 7 lipca 1941 r. W Billings , Montana , Stany Zjednoczone) to amerykański wykonawca rock and rolla , najbardziej znany z piosenki „ Hippy Hippy Shake ” z 1959 roku .



Pochodzenie Romero było raczej mieszane. Jego ojciec pochodził z rasy hiszpańskiej i Apaczów, podczas gdy jego matka była mieszanką Meksyku , Czirokezów i Irlandczyków . Oboje wyemigrowali do Montany podczas Wielkiego Kryzysu , szukając pracy jako migrujący robotnicy rolni. Jego przydomek nadał mu jego dziadek . Ponieważ Romero często biegał bez obuwia, przydomek pochodzący z hiszpańskiego wyrażenia oznaczającego „mały chłopiec ze świńskimi łapkami” wydawał się odpowiedni.

Romero cytuje ważny punkt zwrotny w jego życiu w 1956 roku. Był to rok, w którym Elvis Presley wykonał „ Hound Dog ” w programie The Steve Allen Show . Presley był największym wpływem Romero przed pojawieniem się Ritchiego Valensa na scenie rock & rolla .

Jako nastolatek Chan Romero jedzie autostopem do East Los Angeles , w Kalifornii w 1958 roku, gdzie napisał „Hippy Hippy Shake,” a tym samym rozpoczął swoją karierę. Wujek  Romero przedstawił  jego muzykę przedstawicielowi A&R z Speciality Records : Sonny Bono . Bono był szczególnie zachwycony piosenką zatytułowaną „My Little Ruby” i poprosił Romero, aby dopracował ją i wrócił za kilka tygodni. Romero musiał wrócić do szkoły w Montanie i nigdy nie wrócił do Speciality.

Po utworzeniu zespołu po jego powrocie szybko stało się jasne, że Valens miał ogromny wpływ na Romero, tak bardzo, że dwaj artyści, którzy nigdy się nie spotkali, brzmiali podobnie i mieli podobne pochodzenie etniczne. Dwa miesiące po katastrofie samolotu, w której zginął Valens, menedżer Don Redfield wysłał taśmę do menedżera Valensa, Boba Keane'a w Los Angeles. Keane był pod wielkim wrażeniem nagrań i okrzyknął Romero następcą Valensa, natychmiast podpisując z nim kontrakt w Del-Fi Records , tej samej wytwórni co Valens.

Kiedy Romero wrócił do Los Angeles, Keane przedstawił go pogrążonej w żałobie matce Valensa, z którą Romero był blisko. Jej dom służył jako dom Romero podczas jego wizyt w Los Angeles; spał w sypialni Valensa. Pozostaje blisko rodziny i występował na koncercie upamiętniającym Ritchie Valensa odbywającym się co roku w Pacoima w Kalifornii .

Kariera Romero gwałtownie wzrosła wraz z wydaniem „Hippy Hippy Shake” w lipcu 1959 roku. Wydany najpierw w Stanach Zjednoczonych, a później w Australii i Wielkiej Brytanii , szybko zwrócił na siebie uwagę Paula McCartneya, który polubił tę piosenkę i zaśpiewał ją w Cavern Club w Liverpoolu i Star Club w Hamburgu podczas jego wczesnych lat z The Beatles . Wersja The Swinging Blue Jeans z 1964 roku stała się numerem jeden w Europie.

 
"Hippy Hippy Shake" pozostał popularną piosenką, a także pojawiła się w wielu ścieżkach dźwiękowych do filmów, w tym Uncle Buck , It Takes Two i Austin Powers: International Man of Mystery . Być może najbardziej znana współczesnej publiczności wersja pojawiła się w 1988 roku na ścieżce dźwiękowej Cocktail w wykonaniu The Georgia Satellites . Wersja zespołu The Beatles pojawiła się w 1994 roku w wydaniu Live w BBC . "Hippy Hippy Shake" został nagrany przez polskiego piosenkarza Czesława Niemena w 1964 roku.

Pierwsza wizyta Romero w Palm Springs w Kalifornii w 1964 roku zainspirowała go do uczynienia tego obszaru swoim domem. Nadal mieszka w okolicy i dzieli swój czas między Palm Springs i Billings. Córka Romero, Holly Romero Sanchez, jest pastorem młodzieżowym w Living Word in the Desert w Indio w Kalifornii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Hippy Hippy Shake/If I Had A Way	Chan Romero	03.1960	9[24]	-	Columbia 45-DO-4124/-	[written by C. Romero]
The Hippy Hippy Shake/If I Had A Way	Chan Romero	06.1963	51[8]	-	London HL-2100/-	[written by C. Romero]

 

 

Abe Romain

Australijski muzyk (saksofon i klarnet), lider zespołu i autor tekstów (ur. Wellington, Nowa Zelandia 27 sierpnia 1905r - zm. Sydney 21 sierpnia 1994r) .


Po raz pierwszy usłyszał jazz na żywo w San Francisco, po tym, jak pracował jako chłopiec okrętowy na „Tahiti”. Przyjechał do Australii w 1920 roku i pracował z Cec Morrison & Merv Lyons. W 1930 r. Wyjechał do Londynu i pracował z Hermanem Darewskim i Jackiem Hyltonem (z Hyltonem koncertował w Europie). W 1933 r. Wrócił do Australii i pracował z różnymi zespołami w Sydney, ale zdecydował się wrócić do Londynu i opuścił go 2 maja 1936 r., gdzie pracował z Harrym Royem (łącznie z trasą do Ameryki Południowej), ale w 1940 roku wrócił do Australii. został mianowany liderem zespołu w Trocadero, gdzie przebywał przez ponad 5 lat (1941-1946).

 

 Po wakacjach w USA (1946/47) pracował jako disc jockey w 2GB do początku 1948 roku, kiedy to został mianowany dyrektorem muzycznym State Theatre Orchestras w Melbourne i Sydney (1948-1951).Prowadził zespoły w Sydney do momentu mianowania na dyrektora muzycznego Jack Davey Show w Radio 2GB w 1954 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
A Little Old Church In England /The Lights Will Shine Again	Abe Romain	10.1941	13[1m]	-	Regal Zonophone G24332/-	-

 

Rokes

 The Rokes to pop-rockowy zespół założony w 1963 roku we Włoszech przez angielskich emigrantów . Ich najbardziej udane piosenki to „Piangi con Me” (wersja włoska) = „Passing Through Grey (wersja angielska)”, oryginalna wersja „ Let's Live for Today ”, przebój ze Stanów Zjednoczonych nagrany ponownie przez The Grass Roots oraz „Che Colpa Abbiamo Noi ”, włoska wersja językowa „ Cheryl's Going Home ” autorstwa Boba Linda .



Norman David „Shel” Shapiro (ur. 16 sierpnia 1943 r. W Stanmore , Middlesex ) zaczął występować w Londynie jako gitarzysta i wokalista z zespołem rock and rollowym Rob Storm & the Whispers. Po   grze w zespole wspierającym Gene'a Vincenta podczas trasy koncertowej po Wielkiej Brytanii w 1959 roku, Shapiro postanowił założyć własny zespół The Shel Carson Combo z gitarzystą Vicem Briggsem (urodzonym 14 lutego 1945 roku w Twickenham , Middlesex), perkusistą Mike'em Shepstone'em (ur. 29 marca 1943, Weymouth , Dorset ) i basistą Bobby Posner (ur. 6 maja 1945 w Edgware , Middlesex).

Zespół występował w klubach r&b w londyńskich klubach i miał regularne koncerty w amerykańskich bazach na południu Anglii oraz kilka tras koncertowych na północy, w tym w Szkocji, zanim zdecydował się spróbować szczęścia na scenie klubowej w kontynentalnej Europie . W styczniu 1963 roku wyjechali do Niemiec , gdzie mieli rezydencję w Top Ten Club w Hamburgu z krótkim pobytem w TopTen Club w Hanowerze . Następnie zespół został zaproszony na trasę koncertową po Włoszech jako grupa wspierająca Colina Hicksa , brata Tommy'ego Steele . Gitarzysta Vic Briggs opuścił grupę, woląc pozostać w Anglii, i został zastąpiony przez Johnny'ego Charltona (ur. 3 kwietnia 1945 r.,Walthamstow , Londyn). Grupa koncertowała z Hicksem po Włoszech, coraz częściej wykonując swój własny materiał. 

W czerwcu 1963 roku zerwali więzi z Hicksem i zostali zaangażowani przez Teddy Reno, menadżera i męża włoskiej piosenkarki pop Rity Pavone . Koncertowali z Pavone, występując jako Shel Carson Combo, rozgrzewając fanów, zanim Rita wystąpiła w swoim programie. Następnie zdobyli kontrakt nagraniowy z wytwórnią ARC i zmienili nazwę na The Rokes na ich pierwszy singiel, covery utworu Big Joe Turnera „ Shake, Rattle and Roll ”.  The Rokes zrealizowali serię krótkich spotów reklamowych we włoskiej telewizji (Algida), na późniejszych nagraniach śpiewali głównie w języku włoskim z angielskim akcentem., często nagrywając wersje amerykańskich i brytyjskich przebojów. W 1965 r. ich wersja „ When You Walk in the Room ” („C'e Una Strana Espressione Nei Tuoi Occhi”) Jackie DeShannon osiągnęła nr. 11 na włoskich listach przebojów, a następnie „Grazie a Te”, cover albumu „ I'm Alive ” zespołu The Hollies .

W 1966 roku zostali wybrani drugą najpopularniejszą grupą beatową we Włoszech, po kolejnych hitach z wersjami piosenek Boba Linda „Cheryl's Going Home” („Che Colpa Abbiamo Noi”) i „Remember The Rain” („E La Pioggia Che Va ”). Strona B „Che Colpa Abbiamo Noi” to piosenka, której współautorem jest Shapiro, „Piangi Con Me”. Grupa ponownie nagrała piosenkę w języku angielskim jako „Let's Live for Today” z angielskimi tekstami autorstwa Michaela Juliana z Dick James Music . Światowa sprzedaż „Piangi Con Me” przekroczyła milion egzemplarzy, kwalifikując się do złotej płyty .  Został wydany w Anglii w tym samym czasie co cover innego angielskiego zespołu,  Piosenkę wysłuchali amerykańscy producenci płyt P. F. Sloan i Steve Barri , z powodzeniem nagrany przez   The Grass Roots. 

The Rokes wydali cztery albumy w latach 1965-1968 i nadal z powodzeniem nagrywali we Włoszech. Koncertowali także i regularnie pojawiali się we włoskich programach telewizyjnych oraz w kilku corocznych imprezach festiwalu San Remo . W 1967 roku zapuścili się w psychodeliczny rock z „Il Vento” (autorstwa Mogola i Lucio Battisti ), również nagrywali po angielsku m.inn. „When the Wind Arises” i nagrali wersję brytyjskiego hitu The Equals „ Baby Come Back"(" Non c'è Pace Per Me "). Jednak ich płyty odniosły niewielki sukces poza Włochami ze względu na brak zainteresowania RCA / ARC rozgłosem, a wraz ze zmieniającymi się gustami i spadającą sprzedażą, grupa rozpadła się w 1970 roku, sprzedając ponad 5 milionów płyt winylowych i nadal sprzedaje kompilacje CD i zestawy pudełkowe. 

Shapiro nadal komponował i wykonywał własną muzykę. Nagrał siedem albumów i na krótko rozpoczął karierę aktorską, współpracując z takimi reżyserami jak Mario Monicelli i Marco Risi . W 1977 roku założył własną wytwórnię w Mediolanie.  W 2018 roku nagrał album z byłym rywalem i głównym wokalistą Equipe 84 Maurizio Vandelli. Johnny Charlton otworzył własną galerię sztuki, Galleria Charlton w Rzymie. Obecnie pracuje jako artysta wizualny. Bobby Posner i Mike Shepstone początkowo wrócili do Anglii. Posner kupił różne puby w Londynie i ostatecznie je sprzedał, po czym przeniósł się do Hastings na południowym wybrzeżu, gdzie nabył inne puby muzyczne. Nigdy nie przestawał grać i występował w różnych zespołach rockowych, reggae i bluesowych. Mike Shepstone założył duet   Shepstone i Dibbens , koncertował z AC / DC i nadal pisał piosenki dla innych artystów. W 2000 roku poważne dyskusje na temat ponownego zebrania zespołu na włoską trasę koncertową nabrały tempa. Jednak Shapiro i Charlton nie byli zainteresowani, więc Posner i Shepstone zdecydowali się założyć „The Rokes M&B” (Mike i Bobby). We Włoszech regularnie grają od 2000 roku. W 2013 roku Posner na stałe wrócił do Włoch i obecnie mieszka ze swoją narzeczoną Paolą Salvadeo w Novi Ligure (AL).

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Works Of Bartholomew/When The Wind Arises	Rokes	07.1968	94[3]	-	RCA 47-9546/-	-

Sandy B

 Sandra Barber jest wokalistką house z Nowego Jorku, który używa pseudonimu scenicznego Sandy B .


Znana jest przede wszystkim z dwóch jej solowych płyt , które osiągnęły # 1 na Billboard „Dance / Club Play ,"Make the World Go Round" i "Ain't No Need to Hide" w roku 1996 i 1997, odpowiednio.   Obie piosenki zostały wyprodukowane przez duet Deep Dish . Stonebridge (DJ) Onionz wypuścił również remiksy "Make The World Go Round".

W niezwykłym odwróceniu historii sukcesu konwencjonalnego przemysłu muzycznego, Sandy B miała swoje pierwsze hity po opuszczeniu dużej wytwórni dla niezależnej wytwórni. Chociaż jej dwa przeboje ukazały się w Champion Records , jej debiutancki singiel „Feel Like Singin” został wydany w 1992 roku przez Nervous Records . W 1994 roku wydała także singiel „Back Together” w King Street Sounds.

Po „Make the World Go Round” hicie # 1, Nervous wydała remix Davida Moralesa „Feel Like Singin” na tanecznej kompilacji albumu , 100% Pure Dance .

W 1998 roku Sandy B wystąpiła na ekranie w filmie Donnie Brasco z Alem Pacino i Johnnym Deppem w rolach głównych .

W 2000 i 2001 roku miała na koncie hity z singlami wydanymi przez grupę Karmadelic , na których wykonała główny wokal. „Check It Out” osiągnął 2. miejsce na liście Hot Dance Music / Club Play , a „Nothingness” zajął 10. miejsce na liście Hot Dance Music / Club Play. Obie piosenki zapewniły umiarkowaną emisję w formacie Rhythmic / Dance.

W 2003 roku wydała solową płytę „Lose Our Love” wydaną przez wytwórnię Junior Vasquez Music, a także ukazała się płyta „Love Burns”, napisana przez Janice Robinson i wyprodukowana przez Stonebridge.
 W 2004 roku dołożyła wokale do piosenki "Medicine", którą wykonywali DJ Mike Cruz Presents China Ro & Sandy B, w Nervous Records , zawierającej remiksy Dezroka. W tym samym roku wydała także „The Beat Is Inside You”, autorstwa DJ Exacta i Sandy B.

W 2005 roku Sandy napisała wspólnie z Janice Robinson piosenkę „Risen”, która zdobyła platynę w Belgii dla popowej artystki Natalii. W 2006 roku jej „Being True To Her Groove” wykorzystano w animacji Disneya Kronk's New Groove .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Feel Like Singin'	Sandy B	02.1993	60[1]	-	Nervous SANCD 1	[written by P. Scott, B. Thompson][produced by Paul Scott, Shank Thompson][5[13].Hot Disco/Dance;Nervous 864905 12"]
Make The World Go Round	Sandy B	05.1996	73[1]	-	Champion CHAMPCD 322	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso][produced by Paul Scott, Shank Thompson][1[2][13].Hot Disco/Dance;Champion 322 12"]
Back Together	Urban Soul featuring Sandy B	12.1996	-	-	S3 DANU 15	[written by Roland Clark][produced by Roland Clark][6[16].Hot Disco/Dance;King Street 1053 12"]
Make The World Go Round (Remix)	Sandy B	05.1997	35[2]	-	Champion CHAMPCD 327	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso][produced by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso]
Ain't No Need to Hide	Sandy B	11.1997	60[2]	-	Champion CHAMPCD 331	[written by Eric Brown, Brinsley Evans][produced by Eric Brown, Brinsley Evans][1[1][12].Hot Disco/Dance;Champion 331 12"]
Make The World Go Round (2nd Remix)	Sandy B	02.1998	20[3]	-	Champion CHAMPCD 333	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso][produced by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso]
Alone	Sal & Sandy B	07.2001	-	-	Nervous NE 20486 [US]	[produced by Sal Dano][28[9].Hot Disco/Dance;Nervous 20 486 12"]
Make The World Go Round	Sandy B	05.2004	51[4]	-	Champion CHAMPCD 780	[written by Brinsley Evans, Thomas Del Grosso]

Terry Melcher

Terrence „Terry” Melcher   (ur . 8 lutego 1942r w Nowym Jorku , zm. 19 listopada 2004r w Beverly Hills w Kalifornii ), amerykański producent muzyczny i autor tekstów . Był także jedynym dzieckiem aktorki filmowej Doris Day . Terry Melcher był najbardziej znany jako producent folkowo-rockowego zespołu The Byrds .

 
Terrence P. Jorden był synem Doris Day z pierwszego małżeństwa z puzonistą Alem Jordenem . Po porodzie dwudziestoletnia wówczas Day wystąpiła o rozwód. W wieku dziesięciu lat Terry został adoptowany przez trzeciego męża Daya, producenta filmowego Marty'ego Melchera , i został przemianowany na Terrence Melchera. Rodzina mieszkała w Beverly Hills .

Terry Melcher napisał wiele hitów. We wczesnych latach sześćdziesiątych współpracował z przyszłym Beach Boyem Brucem Johnstonem . Wydali wiele singli w modnym surfingu pod nazwami Bruce & Terry, The Hot Doggers i The Rip Chords , w tym Hey Little Cobra , który osiągnął numer 4 na liście Billboard Hot 100 w lutym 1964 roku .W połowie lat siedemdziesiątych Johnston i Melcher ożywili tę współpracę. Pomiędzy 1974 a 1976 Terry Melcher wydał dwa solowe albumy z pomocą Bruce'a Johnstona.

W wieku 22 lat Terry Melcher został producentem współpracującym w wytwórni Doris Days Columbia Records , gdzie był odpowiedzialny za dział „muzyki młodzieżowej”. Tutaj produkował muzykę surf  pod pseudonimami, takimi jak The Rip Chords, Bruce & Terry i The Rogues, ale także reżyserował nagrania skierowane do młodzieży Doris Day, Frankie Laine i Eddie Hodgesa. Kiedy muzyka rockowa rozwinęła się w połowie lat 60-tych , odegrał kluczową rolę w brzmieniu Rising Sons , wspólnej grupy Ry Coodera i Taj Mahala , a także Paula Revere & the Raiders .
 

Po tym, jak wytwórnia   Capitol Records była w stanie założyć solidną grupę rockową  Beach Boys , Columbia szukała podobnego figuranta. Postawili na folk-rockowy zespół The Byrds . Terry Melcher wyprodukował zarówno debiutancki album Mr. Tambourine Man, jak i równie udany następca Turn! Turn! Turn! Najsłynniejsza piosenka ze współpracy z The Byrds jest  tytułem Boba Dylana  Mr. Tambourine Man .
 

W 1968 Terry Melcher założył własną firmę nagraniową i produkcyjną Equinox Records , z którą  produkował Doris Day Show od 1968 do 1973r . Wraz ze swoją partnerką Candice Bergen przeprowadził się do domu przy 10050 Cielo Drive w Beverly Hills. Perkusista Beach Boys , Dennis Wilson , który mieszkał w sąsiedztwie , przedstawił Melchera Charlesowi Mansonowi i jego zwolennikom. Jednak po kilku próbnych nagraniach z Mansonem odmówił wyprodukowania z nim albumu. Manson był zdenerwowany i często odwiedzał Melchera niezapowiedziany w jego domu. Po tym, jak Melcher przeniósł się do Malibu w 1969 roku, właściciel Rudolph Altobelli wynajął nieruchomość reżyserowi Romanowi Polańskiemu i jego żonie Sharon Tate . Tate i kilku obecnych gości zostało tam zamordowanych 9 sierpnia 1969 roku przez tzw. Rodzinę Mansonów .

W latach 1969-1971 Terry Melcher wyprodukował trzy albumy Byrds Ballad of Easy Rider , (Untitled) i Byrdmaniax . W połowie lat siedemdziesiątych Melcher ponownie zaczął współpracować z Johnstonem, który opuścił Beach Boys, wskrzesił Equinox Records i wyprodukował z nim m.in. Barry'ego Manna, Jacka Jonesa, Billa House'a i Legendary Masked Surfers. W 1985 roku dołączył do zespołu Beach Boys jako autor tekstów za pośrednictwem Johnstona. Napisał dla zespołu utwory Getcha Back i Rock 'n' Roll to the Rescue . W 1988r napisał i wyprodukował w większości album Beach Boys Still Cruisin ' , który zawierał się hit  numer jeden Kokomo . Melcher był nominowany do Złotego Globu w 1988 roku z Kokomo . Album Summer in Paradise , który Melcher napisał i wyprodukował dla Beach Boys w 1992 roku, był najgorszym momentem w jego karierze, ponieważ źle przyjęty album został zdjęty z półek po kilku tygodniach.

Wraz ze swoją matką Doris Day Melcher prowadził także hotel „Cypress Inn” w Carmel w Kalifornii .  Kierował też działalnością charytatywną swojej matki. Niektóre z jego wcześniej niepublikowanych nagrań z nią pojawiły się na albumie My Heart Doris Day z 2011 roku .

Terry Melcher był trzykrotnie żonaty. Początkowo był mężem Melissy E. Brown przez cztery lata. Na ślubie przyjaciela poznał Jacqueline Carlin, która właśnie rozwiodła się z Chevy Chase . Pobrali się w 1981 roku i mieli syna Ryana w 1983. W latach 1998-2004 był żonaty ze swoją trzecią żoną Teresą.

Przed śmiercią Terry Melcher cierpiał na demencję , którą współcześni świadkowie widzą w wyniku długotrwałego spożywania alkoholu. Według Rogera McGuinna , Terry Melcher zaczął nadmiernie pić po „Historii Mansona”. Po zdiagnozowaniu raka skóry u Melchera odmówił leczenia. Zmarł w Beverly Hills 19 listopada 2004 roku w wieku 62 lat. 

Kompozycje Terry Melchera na listach przebojów

[with Bruce Johnston] 08/1963 Gone The Rip Chords 88.US 09/1964 Beach Girl Pat Boone 72.US [with Hal Kanter, Joe Lubin] 03/1964 Move Over Darling Doris Day 8.UK 12/1983 Move Over Darling Tracey Ullman 8.UK [with Mark Lindsay,Paul Revere & The Raiders] 10/1966 The Great Airplane Strike Paul Revere & The Raiders 20.US [with Mark Lindsay,Paul Revere] 12/1966 Good Thing Paul Revere & The Raiders 4.US [with Mark Lindsay] 02/1967 Ups and Downs Paul Revere & The Raiders 22.US 04/1967 Him or Me What's It Gonna Be? Paul Revere & The Raiders 5.US 08/1967 I Had a Dream Paul Revere & The Raiders 17.US 11/1967 Peace of Mind Paul Revere & The Raiders 42.US 05/1970 Gone Movin' On Paul Revere & The Raiders 120.US [solo] 12/1967 Do Unto Others Paul Revere & The Raiders 102.US [with Mike Love] 05/1985 Getcha Back The Beach Boys 97.UK/26.US 08/1989 Still Cruisin' The Beach Boys 93.US/78.UK [with John Phillips, Scott McKenzie, Mike Love] 09/1988 Kokomo The Beach Boys 25.UK/1.US

 

Roy Rogers

 Roy Rogers (urodzony 5 listopada 1911r w Cincinnati , Ohio jako Leonard Franklin Slye ; zm.  6 lipca 1998 w Apple Valley w Kalifornii ), amerykański piosenkarz country i aktor  , znany przede wszystkim jako „Singing Cowboy” w wielu westernach stał się znany między 1938 a 1953 rokiem. Jako założyciel zespołu Sons of the Pioneers był jedną z gwiazd muzyki country.

 

Rogers urodził się   biednej parze Andrew („Andy”) Slye i Mattie Womack. W 1912 roku ojciec Rogersa, rozczarowany życiem w mieście, zbudował łódź mieszkalną, którą rodzina podróżowała po rzece Ohio i osiedlała się w pobliżu Portsmouth w stanie Ohio. W 1919 roku rodzina kupiła gospodarstwo w Ohio. Jednak ojciec Rogersa szybko zdał sobie sprawę, że gospodarstwo nie jest w stanie utrzymać jego rodziny i pracował w różnych fabrykach. W międzyczasie jego syn Roy rozwinął umiejętności jeździeckie, które później pokazał w swoich filmach. Po latach biedy i ciężkiej pracy w 1930 roku pojechał autostopem do Kalifornii , gdzie przez jakiś czas utrzymywał się z pracy najemnej.
 
Wszedł na lokalną scenę muzyczną poprzez konkurs śpiewu. Tutaj poznał Boba Nolana i Tima Spencera, z którymi założył Pioneer Trio w 1933 roku, z którego wyłonili się Sons of the Pioneers. Grupa szybko odniosła wielki sukces. Pomimo regularnych koncertów i nagrań radiowych, Sons of the Pioneers znaleźli czas, aby podjąć drobne role w westernach. W 1937 roku Rogers zastąpił   gwiazdę Gene Autry'ego w filmie przygodowym Under Western Stars który pokłócił się ze swoim studiem. Już po kilku filmach przewyższył Autry'ego na korzyść publiczności i stał się najsłynniejszym aktorem kowbojskim. Pojawiły się figurki Roya Rogersa, powieści Roya Rogersa, komiks Roya Rogersa i ponad 2000 fanklubów. Zarabiał 50 milionów dolarów rocznie tylko z marketingu artykułów fanów.

W 1946 roku grupa aktorów i inwestorów, w tym Rogers and the Sons of the Pioneers , założyła osadę Pioneertown na północny zachód od doliny Yucca . Powinien służyć jako tło dla westernów , ale nadal powinien być dostępny dla ekip filmowych po zakończeniu zdjęć. W tym celu wzniesiono budynki przypominające typowe zachodnie miasteczko z XIX wieku. Wewnątrz mieściły się jednak nowoczesne obiekty, takie jak lodziarnie , kręgielnia czy motele . Pierwotnie nowe miejsce miało nosić imię Roya Rogersa Rogersville  . Ostatecznie jednak  nazwano je Sons of the Pioneers .

W 1947 roku Rogers poślubił swoją trzecią żonę, partnerkę filmową i wokalistkę, Dale  Evans . To małżeństwo zaowocowało córką, która urodziła się z zespołem Downa i zmarła na krótko przed swoimi drugimi urodzinami. Oprócz trojga dzieci z pierwszego małżeństwa, Rogers i Evans adoptowali inne dzieci. Razem zaśpiewali piosenkę przewodnią, którą napisała, Happy Trails to You, Until We Meet Again ... w  jej programie telewizyjnym The Roy Rogers Show .

Równolegle z działalnością aktorską Roy Rogers kontynuował nagrywanie, od czasu do czasu ze swoimi starymi przyjaciółmi z Sons of the Pioneers i żoną. W 1972 roku miał kolejny hit z Candy Kisses . W 1991 roku powstał album Tribute ,na którym wiele obecnych gwiazd muzyki country, takich jak Clint Black czy Randy Travis, uhonorowało 79-letniego Rogersa. Rogers został dwukrotnie wprowadzony do Country Music Hall of Fame , w 1980 roku jako członek Sons of the Pioneers oraz w 1988 jako artysta solowy.

Rogers był chrześcijaninem i masonem oraz zagorzałym przeciwnikiem kontroli broni, który pojawiał się w reklamach telewizyjnych NRA . Otrzymał nie tylko jedną gwiazdę na Hollywood Walk of Fame przy 1752 Vine Street za swój wkład w historię filmu, ale także drugą gwiazdę na 1733 Vine Street za swój wkład w historię radia i trzecią gwiazdę na 1620 Vine Street za wkład w przemysł telewizyjny .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Hi-Yo, Silver!/Ridin' Ropin'	Roy Rogers	07.1938	-	13[2]	Vocalion 04190	[written by Vaughn De Leath,Jack Erickson]
Think Of Me/I've Sold My Saddle For An Old Guitar	Roy Rogers	12.1943	-	18[1]	Decca 6092	[written by Richard Loring, Steven Cross, Roy Rogers]
A Little White Cross On The Hill/I Can't Go On This Way	Roy Rogers	07.1946	-	-	RCA Victor 20-1872	[written by Fred Rose][7[1].Country Chart]
My Chickashay Gal/I Never Had A Chance	Roy Rogers	03.1947	-	-	RCA Victor 20-2124	[written by Spade Cooley, Smoky Rogers][4[1].Country Chart]
Blue Shadows On The Trail/(There'll Never Be Another) Pecos Bill	Roy Rogers	06.1948	-	-	RCA Victor 20-2780	[A&B:written by Johnny Lange, Eliot Daniel][A:6[14].Country Chart][B:13[4].Country Chart]
Stampede/Church Music	Roy Rogers And The Sons Of The Pioneers	02.1950	-	-	RCA Victor 48-0161	[written by Darol Rice, Foy Willing][8[1].Country Chart]
Money Can't Buy Love/You And Me Against The World	Roy Rogers	10.1970	-	-	Capitol 2895	[written by Betty Craig][produced by George Richey][35[3].Country Chart]
Lovenworth/Vision At The Peace Table	Roy Rogers	02.1971	-	-	Capitol 3016	[written by J. Crutchfield, D. Earl, N. Nixon][produced by George Richey][12[10].Country Chart]
Hoppy, Gene And Me/Good News, Bad News	Roy Rogers	01.1975	-	65[7]	20th Century 2154	[written by Garrett, Dorff, Brown][produced by Snuff Garrett][15[6].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Christmas Is Always	Roy Rogers & Dale Evans	12.1967	-	92[2].Christmas Chart	Capitol 2818	-
Tribute	Roy Rogers	11.1991	-	113[9]	RCA 3024	[produced by Richard Landis]

Katja Ebstein

Katja Ebstein, wł. Karin Witkiewicz (ur. 9 marca 1945) – niemiecka piosenkarka i aktorka. Wydała ponad 30 albumów, w latach 1970, 1971, 1980 brała udział w Festiwalu Eurowizji, za pierwszym i drugim razem zajmując trzecie miejsce, za trzecim- drugie. Angażuje się w wiele projektów charytatywnych, m.in. w Mali i Peru oraz prowadzi własną fundację na rzecz biednych dzieci.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
The star of Mykonos	Katja Ebstein	12.1973	6[32]	-	United Artists K 5259