Urodzony jako John Dellbridge 20 marca 1935 roku w Sydney, po raz pierwszy zainteresował się śpiewaniem jeszcze w szkole, a swoje pierwsze poszukiwanie talentu rozpoczął w wieku trzynastu lat. Johnny rzucił szkołę w wieku czternastu lat i rozpoczął pracę jako praktykant rzeźnik. W połowie lat pięćdziesiątych dorabiał nocą jako piosenkarz country & western. Po obejrzeniu filmu Blackboard Jungle zainteresował się muzyką rock'n'rollową i od razu założył grupę wspierającą. Ken Taylor z Festival Records pojawił się na jednej z ich prób na prośbę nieoficjalnego menedżera grupy Syda McDonagha, który był szkolnym przyjacielem Johnny'ego.

 

Mimo że czuł, że nie mają żadnego potencjału nagraniowego, Ken zasugerował, by użyli pseudonimu Johnny Rebb and the Rebels, wywodzącego się z amerykańskiej wojny secesyjnej. Zaczęli od małych lokalnych sal tanecznych. Po odrzuceniu przez CBS Records zespół wydał swój debiutancki singiel, cover przeboju Chucka Berry'ego Johnny B. Goode, dla wytwórni Columbia Records, będącej filią EMI. W drugiej połowie 1958 roku Johnny jako pierwszy lokalny artysta podpisał kontrakt z Leedon Records. Jego pierwszy singiel dla wytwórni, Hey Sheriff z kompozycją Noeline na odwrocie, został wydany w grudniu i osiągnął 28 miejsce na lokalnych listach przebojów w styczniu 1959 roku.

 

W marcu Johnny and the Rebels po raz pierwszy wystąpili na żywo jako suport podczas trasy koncertowej Lee Gordona Parade of Stars Show. Więcej tras koncertowych odbyło się w maju, lipcu i październiku. Johnny Rebb był już wtedy nazywany „dżentelmenem rock'n'rolla” ze względu na swój wygląd, skromność, maniery i fakt, że zawsze nosił konserwatywny granatowy garnitur i krawat podczas wszystkich publicznych wystąpień. Jego następny singiel składał się z Pathway To Paradise, napisanego wspólnie przez niego i jego menadżera Syda, oraz Rock On. Został wydany w połowie 1959 roku i stał się jego przełomowym nagraniem w całym kraju, plasując się w pierwszej dziesiątce w większości stanów.

 

U szczytu popularności stał się stałym bywalcem Six O'Clock Rock. Johnny był nawet gospodarzem programu podczas nieobecności stałego gospodarza Johnny'ego O'Keefe.  Sobotnie popołudniowe tańce sponsorowane przez Coca-Cola Company przyciągały co tydzień do trzech tysięcy dzieciaków. Pomiędzy październikiem 1959 a kwietniem 1960 nagrał jeszcze trzy single, trzy EP-ki i album, przy czym dwa z nich dotarły do Top 40 w Sydney. W połowie 1960 roku Johnny rozstał się z Rebels, aby rozpocząć karierę solową.

 

W ciągu następnej dekady wydał single w wielu wytwórniach płytowych - trzy w Coronet, sześć w CBS i trzy w HMV - żadna z nich nie odniosła zbyt dużego sukcesu. Johnny spędził także trochę czasu w USA, gdzie nagrał dwa single dla wytwórni London Records. W tym okresie Johnny nagrywał także z Atlantics i koncertował z nimi w Japonii. Johnny and the Atlantics założyli nawet własną niezależną wytwórnię płytową o nazwie JRA (Johnny Rebb / Atlantics) Productions.

W latach siedemdziesiątych Johnny występował na wspominkowych koncertach rock'n'rolla. W 1976 roku wydał swój ostatni singiel, po czym zrezygnował z biznesu nagraniowego i otworzył sklep z płytami   we współpracy ze swoim wieloletnim przyjacielem Sydem.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Hey, Sheriff /Noelene	Johnny Rebb and the Rebels	11.1958	A:23[25];B:83[8]	-	Leedon LS-540	[A:written by Bryant][B:written by Rebb, McDonagh, Charter]
Come On, Let's Go EP.	Johnny Rebb and the Rebels	02.1959	53[8]	-	Leedon LEP-301	[written by Ritchie Valens]
Pathway To Paradise/Rock On	Johnny Rebb and the Rebels	06.1959	13[20]	-	Leedon LS-558	[written by Rebb, McDonagh, Charters]
Bluebirds Over The Mountain/ Say Yeah	Johnny Rebb and the Rebels	10.1959	30[14]	-	Leedon LS-570	[written by Hickey]
Highway Of Love/It Might Have Been	Johnny Rebb and the Rebels	12.1959	19[17]	-	Leedon LS-584	[written by Gordon, Hosey]
How Will It End/There You Go	Johnny Rebb	06.1960	90[7]	-	Coronet KS-390	[written by Elliot Paul]
Lonesome Road/We Belong Together	Johnny Rebb and the Rebels	08.1960	84[1]	-	Lee Gordon LS-599	[written by Shilkret, Austin]
Think Me A Kiss/L-O-V-E-V-I-LL-E	Johnny Rebb	10.1960	21[18]	-	Coronet KS-416	[written by R. Stanley]
All Of Me/Two Ton Tessie	Johnny Rebb	11.1961	98[2]	-	London HL-1867	[written by Simons, Marks]
Anytime You Want Me/She's Just Another Girl	Johnny Rebb	12.1962	67[4]	-	Coronet KS-546	[written by C. Towns, N. Towns]
Ain't I'm A Dog/Seein' Is Believin'	Johnny Rebb	09.1963	83[5]	-	CBS BA-221047	[written by W. Walker, G. Sherry]

Rays

 The Rays to amerykańska grupa założona w Nowym Jorku w 1955 roku i aktywna do wczesnych lat sześćdziesiątych.  Najpierw nagrywali dla Chess Records . Ich największym hitem był utwór " Silhouettes ", umiarkowanie wolny popowy kawałek doo-wop, który osiągnął 3. miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1957 roku wydany przez Cameo po tym, jak został pierwotnie wydany przez małą wytwórnię XYZ Records.  Sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i otrzymał złoty krążek .Piosenkę napisali Bob Crewe i Frank Slay Jr. Również w XYZ mieli niewielki hit „Mediterranean Moon”, i „Magic Moon” (do tego czasu XYZ był rozprowadzany w kraju przez London Records).

Nagrali również oryginalną wersję „ Daddy Cool ”, która została użyta jako część składanki z utworem Little Richarda „ The Girl Can't Help It ” dla brytyjskiego zespołu Darts, który uplasował się na szóstym miejscu w UK Singles Chart  w 1977 r.  Piosenka użyczyła również swojej nazwy australijskiemu zespołowi Daddy Cool , który nagrał ją w 1971 roku.

„Silhouettes” został również wydany przez The Diamonds w 1957 roku, osiągając 10. miejsce na listach przebojów, a później w nieco szybszej wersji   przez Herman's Hermits w 1965 roku, osiągając 5. miejsce na amerykańskiej liście przebojów. Został on również nagrany przez Boba Dylana , ale wciąż niepublikowany, z jego sesji Basement Tapes pod koniec lat 60-tych.

25 czerwca 2019 roku magazyn The New York Times wymienił The Rays wśród setek artystów, których materiał został podobno zniszczony w pożarze Universal w 2008 roku . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Silhouettes/Daddy Cool	Rays	10.1957	-	3[20]	Cameo 117	[written by Bob Crewe,Frank Slay Jnr.][3[14].R&B Chart]
Mediterranean Moon/It's A Cryin' Shame	Rays	01.1960	-	95[2]	XYZ 605	[written by Bob Crewe,Frank Slay Jnr.]
Magic Moon (Clair De Lune)/Louie Hoo Hoo	Rays	08.1961	-	49[8]	XYZ 607	[written by Bob Crewe,Frank Slay Jnr.]

Flow on Show

Muzyka Flow on Show to zaraźliwa mieszanka hip-hopu i R&B. Mówią, że ich klimat odzwierciedla słońce, plaże i dobre czasy ich rodzinnego miasta.


Chłopcy poznali się po raz pierwszy w Tauranga Boys College w rodzinnym mieście Tauranga, gdzie połączyła ich miłość do muzyki. Muzyka jest wszystkim dla Flow on Show; oni „żyją tym i kochają”.

Flow on Show byli zwycięzcami piątej rundy konkursu Coke Rhythm Nation, a także wygrali profesjonalną sesję nagraniową, zdobywając najwięcej głosów słuchaczy Mai FM.

Flow on Show niedawno wystąpili podczas trasy Rhythm Nation Summer Beats i trasy Boost Mobile Hook It Up, gdzie zagrali u boku Decepticonz, Katchafire i Adeaze .

Pierwszy singiel Flow on Show „Innocent Love” po raz pierwszy zwrócił na siebie uwagę gościa Resonate i brytyjskiego producenta Colina Emmanuela, po tym jak wysłano mu kilka nowozelandzkich demówek. Colin wybrał „Innocent love” jako wyróżniający się utwór do pracy i od tego czasu przerywał sesje z chłopakami, dodając do tego swój talent produkcyjny. Talenty Colina jako producenta przyciągnęły największe nazwiska muzyczne, takie jak Mary J Blige i Jamelia.

Dla dwóch najbardziej przyjaznych i utalentowanych ludzi na lokalnej scenie muzycznej przyszłość Flow on Show rysuje się w jasnych barwach.

Członkowie zespołu:
Nathan Taute „Neight” Jackson
Christopher „Critter” Watene

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Innocent Love	Flow On Show	07.2004	-	20[3]	-/Universal 99 696	-

wtorek, 10 listopada 2020

Margie Rayburn

 Marjorie Helen Orwig (ur. 3 czerwca 1924r - zm. 14 czerwca 2000r)   lepiej znana jako Margie Rayburn była amerykańską wokalistką pop .


Rayburn urodziła się w Madera w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych i śpiewała jako członek The Sunnysiders , który miał hit w Top 40 w Stanach Zjednoczonych w 1955 roku piosenką „Hey! Mr. Banjo”.   Rayburn poślubiła Normana Milkina, również członka Sunnysiders. Ona również miała własny hit w Top Ten w 1957 roku z piosenką „ I'm Available ”, napisaną przez Dave'a Burgessa .  Singiel, wydany w Liberty Records , osiągnął 9. miejsce na liście Billboard Hot 100 w listopadzie 1957 roku.  Jako autorka tekstów napisała wraz z Milkinem piosenkę „Roman Holiday” z 1963 roku.

Nie mogąc znaleźć kolejnego hitu, Rayburn wycofała się z przemysłu muzycznego w połowie lat sześćdziesiątych. Zmarła 14 czerwca 2000 r. w Oceanside w Kalifornii w   wieku 76 lat .

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm Available/If You Were	Margie Rayburn	10.1957	-	9[19]	Liberty 55102	[written by Dave Burgess]

Wade Ray

Fiddler Wade Ray zyskał sławę grając tradycyjny country& western swing od najmłodszych lat, ale w ciągu swojej długiej kariery dokonał bardzo niewielu własnych nagrań. Urodzony jako Lyman Wade Ray w Evansville,Indiana, w 1913 roku, dorastał w Boynton, w stanie Arizona, a w wieku czterech lat zaczął grać na domowych skrzypcach, które jego ojciec wykonał z pudełka po cygarach. Zaledwie rok później koncertował po wodewilach jako najmłodszy skrzypek świata; nauczył się także grać na tenorowym banjo i pozostał regularnym uczestnikiem wodewili aż do swoich 18. urodzin w 1931 roku. 

Następnie przeniósł się do St. Louis i spędził następne 12 lat jako skrzypek, wokalista i dyrektor muzyczny w Pappy Cheshire's Western, the National Czempion Hillbillies, dopóki nie został powołany do służby w armii w 1943 r. Po powrocie  dołaczył do grupy Patsy Montana, The Prairie Ramblers przez kilka lat, nagrywając  również z Ozark Mountain Boys. 

W 1949 roku przeniósł się do Los Angeles, gdzie regularnie występował w The Rex Allen Show i pojawił się w filmie Hollywood. Podpisał kontrakt z RCA i wydał łącznie 23 single w latach 1951-1957, z których żaden nie znalazł się na listach przebojów („Idaho Red” jest prawdopodobnie najbardziej znanym). Jednakże dobrze żył, występując jako rezydent w Los Angeles i często występując w różnych kurortach w Nevadzie; regularnie pojawiał się także w The Roy Rogers Show i The Ernest Tubb Show.

 Przeprowadził się do Nashville i pracował sesyjnie w połowie lat 60-tych, a także nagrał swój pierwszy solowy album, A Ray of Country Sun , dla ABC-Paramount w 1966 roku.RCA Camden wydała Walk Softly (And Other Country Songs) później tego samego roku, w 1967 roku, Ray współpracował z takimi artystami jak Homer & Jethro , Sonny Osborne i Hargus „Pig” Robbins przy Down Yonder: The Country Fiddlers . Swoją pracę sesyjną kontynuował do 1979 roku, kiedy przeszedł na emeryturę do Sparty w stanie Illinois i występował z road show lokalnej stacji radiowej, dopóki problemy zdrowotne tego nie uniemożliwiły. Zmarł 11 listopada 1998 roku.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Burning Desire/Two Red Red Lips	Wade Ray	04.1963	91[3]	-	W & G WG-S-1557/-	[written by Cindy Walker][produced by Fabor Robison]

Johnnie Ray

Johnnie Ray - ur. 10.01.1927r Dallas (Oregon), zm. 24.02.1990r Los Angeles, jeden z najpopularniejszych piosenkarzy amerykańskich lat 50-tych, będący naturalnym pomostem między erą Franka Sinatry a nadchodzącą epoką rock & rolla.

Johnnie Ray urodził się 10 stycznia 1927 roku. W 1940 roku w czasie rzutu kocem spadł na ziemię doznając wstrząsu mózgu i obrażeń w uchu. Podczas II wojny światowej przeniósł się wraz z rodziną do Portland, gdzie jego ojciec pracował w stoczni. W 1949 roku przybył do Hollywood, aby grać w filmach, lecz pracował dorywczo jako barman i pianista w klubach. Wkrótce rozpoczął karierę piosenkarską. W 1952 roku poślubił Marilyn Morrison, jednak małżeństwo zakończyło się z rozwodem w 1954 roku.W 1958 roku przeszedł dwie operacje uszu.
 

Wielu znawców muzyki tamtych czasów uważa, że jego emocjonalny (niekiedy wręcz histeryczny) sposób śpiewania jest pierwszą zapowiedzią zbliżającej się epoki rock & rolla. Jego pierwszy wielki przebój (z 1954) - Such a Night (znany lepiej z późniejszej wersji Elvisa Presleya) przeszedł do historii jako pierwszy w historii przebój muzyki młodzieżowej ocenzurowany, z zakazem emisji przez BBC po obu stronach stronach Atlantyku jako "dwuznaczny w sposobie wykonania".
 

Jego największy przebój (z końca 1956) - Just Walkin' in the Rain, który zdobył miano "utworu roku", zaszokował słuchaczy dramatycznym wykonaniem i po raz pierwszy poważną tematyką w muzyce popularnej: był dramatycznym wyznaniem więźnia z Tennessee. Ostatni wielki przebój to Yes Tonight Josephine. Przez wiele lat walczył z postępującą głuchotą (działał na rzecz dzieci dotkniętych tą chorobą), a także z chorobą alkoholową, uzależnieniem od narkotyków i homoseksualizmem.  

Zmarł 24 lutego 1990 roku mając 63 lata na niewydolność wątroby. Posiada swoją gwiazdę na Hollywoodzkiej Alei Gwiazd. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Walking my baby back home//Out In The Cold…	Johnny Ray with Buddy Cole Quartet	11.1952	12[1]	6[17]	Columbia DB 3060/Columbia 39 750	[written by Fred Ahlert/Harry Richman/Roy Turk][oryginalnie nagrana przez Jo Stafford]
Faith can move mountains/Love Me	Johnny Ray and Four Lads	12.1952	7[3]	-	Columbia DB 3154/Columbia 39 837	[written by Ben Raleigh/Guy Wood]
Somebody stole my girl	Johnny Ray with Buddy Cole Quartet	04.1953	6[7]	19[3]	Philips PB 123	[written by Leo Wood]
Ma Says Pa Says/A Full-Time Job (w/Doris Day)	Doris Day & Johnny Ray	04.1953	12[1] side B:11[1]	-	Columbia DB 3242/Columbia 39 898	[written by Josef Marais][side B:written by Gerry Teifer]
Let' s walk thata-way/Candy Lips (with Doris Day)	Doris Day & Johnny Ray	07.1953	4[14]	-	Philips PB 157/Columbia 40 001	[written by Ben Wiseman /Fred Wise/Kay Twomey]
All i do [Is dream of you]/Tell the Lady I Said...	Johnny Ray	01.1954	22[1]	-	-/Columbia 40 046	[written by Arthur Freed/Nacio Herb Brown][original by Al Bowlly-1934r]
Such a night/Destiny	Johnny Ray	04.1954	1[1][18]	-	Philips PB 244/Columbia 40 020	[written by Lincoln Chase]
If you believe/Alexander’s Ragtime Band	Johnny Ray	04.1955	7[11]	-	Phillips PB 379/CXolumbia 40 391	[written by Irving Berlin][piosenka z filmu "There's no business like show business"
Paths of paradise/Parade Of Broken Hearts	Johnny Ray with Joe Reisman and His Orch	05.1955	20[1]	-	Philips PB 449/Columbia 40 435	[written by Johnnie Ray]
Hernando' s hideaway/Hey there	Johnny Ray	10.1955	11[5] side :5[9]	-	Philips PB 495/Columbia 40 024	[written by Richard Adler/Jerry Ross][piosenka z filmu "The pajama game"]
Song of the dreamer/I’ve Got So Many Million Years	Johnny Ray	10.1955	10[5]	-	Philips PB 516/Columbia 40 528	[written by Eddie Curtis][oryginalnie nagrana przez Billy Brooksa]
Johnnie' s comin' home/Love,love,love	Johnny Ray	11.1955	-	100[1]	-/Columbia 40 578
Who' s sorry now/A Heart Comes In Handy	Johnny Ray	02.1956	17[2]	-	Philips PB 546/Columbia 40 613	[written by Bert Kalmer/Harry Ruby/Ted Snyder][original by Original Memphis Five-1923r]
Ain' t misbehavin'/Walk Along With Kings	Johnny Ray	04.1956	17[7]	-	Philips PB 580/Columbia 40 649	[written by Andy Razaf/Thomas Waller/Harry Brooks]
Just walkin' in the rain/In the candlelight	Johnny Ray	10.1956	1[7][19]	2[28]	Philips PB 624/Columbia 40 729	[gold][written by Johnny Brag/Robert Riley][oryginalnie nagrana przez Prisonaires w 1953r]
You don' t owe me a thing/Look homeward angel	Johnny Ray	01.1957	12[15] side B:7[14]	10[12] side B:36[9]	Philips PB 655/Columbia 40 803	[written by Marty Robbins][oryginalnie nagrana przez Marty Robbinsa][ side B:written by Wally Gold][side B:oryginalnie nagrana przez Four Esquires]
Yes tonight, Josephine/No wedding today	Johnny Ray	05.1957	1[3][16]	12[14]	Philips PB 686/Columbia 40 893	[written by Winfield Scott/Dorothy Goodman]
Build your love [On a strong foundation]/Street of memories	Johnny Ray	09.1957	17[7]	58[9]	Philips PB 721/Columbia 40 942	[written by O. Jones]
Good evening friends/Up above my head i hear music in the air	Frankie Laine & Johnny Ray	10.1957	25[4]	-	Philips PB 708	[written by rt Allen/Al Stillman]
Up until now/No regrets	Johnny Ray	09.1958	-	81[3]	-/Columbia 41 213
I' ll never fall in love again/You're all that i live for	Johnny Ray	12.1959	26[6]	75[6]	Philips PB 952/Columbia 41 438	[written by Johnny Ray]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The big beat	Johnny Ray	03.1957	-	19[2]	Columbia 961

James Ray

 James Ray (urodzony jako James Jay Raymond , 1941r -zm.  ok. maj 1963r), amerykański wokalista R&B wczesnych lat 60-tych  najbardziej znany z przeboju „ If You Gotta Make a Fool of Somebody ”, który zdobył 10 miejsce w USA na liście R&B   i numer 22 na liście Billboard Hot 100 w 1962 roku.  Nagrał również oryginalną wersję „ Got My Mind Set on You ”, później hit numer jeden dla George'a Harrisona .

 

Urodzony w Waszyngtonie w 1941 roku, Afroamerykanin, Ray uczęszczał do McKinley High School .  W 1959 r. przeniósł się do Nowego Jorku . Miał zaledwie 5 stóp wzrostu i po raz pierwszy nagrywał jako Little Jimmy Ray , wydając „Make Her Mine” dla wytwórni Galliant w 1959 roku. Nie udało mu się i do 1961 roku był bez środków do życia, choć nadal występował w klubach. Autor piosenek Rudy Clark zaprzyjaźnił się z nim, a kiedy Gerry Granahan z Caprice Records usłyszał, jak ćwiczy jedną z piosenek Clarka, podpisał z nim kontrakt.

Używając nazwiska James Ray, jego pierwszym nagraniem była piosenka Clarka „If You Gotta Make a Fool of Somebody” zaaranżowana przez Hutcha Davie .  Płyta była hitem zarówno na listach przebojów pop, jak i R&B. Singiel został również wydany w Wielkiej Brytanii w 1962 roku, a utwór został wykonany przez Beatlesów, zanim został odkryty przez Freddie and the Dreamers , który rok później znalazł się w pierwszej piątce UK Singles Chart . W Stanach Zjednoczonych po singlu Raya w lipcu 1962 roku ukazał się tytułowy album, który zawierał kolejny singiel „Itty Bitty Pieces”, który osiągnął 41 miejsce na liście przebojów Billboard, a także „ Got My Mind Set on You”, również napisany przez Clarka. Zmieniona wersja została wydana później w tym roku jako singiel przez wytwórnię Dynamic Sound. 

Wytwórnia Caprice upadła na początku 1963 roku, a Ray podpisał kontrakt z wytwórnią Congress , spółką zależną Kapp Records . Wytwórnia wydała cztery single Raya, dwa napisane przez Clarka i wszystkie wyprodukowane przez Daviego, ale nie odniosły sukcesu. Ray zmarł w wyniku przedawkowania narkotyków, prawdopodobnie na początku 1963 roku.   

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
If You Gotta Make A Fool Of Somebody/It's Been A Drag	James Ray	11.1961	-	32[14]	Caprice 110	[written by Rudy Clark][10[7].R&B Chart]
Itty Bitty Pieces/You Remember The Face	James Ray	04.1962	-	41[10]	Caprice 114	[written by Rudy Clark]

Diane Ray

 Diane Ray (ur. 1 września 1945r-zm. 14 marca 2020r), Gastonia, Karolina Północna), amerykańska piosenkarka pop i rock and rollowa wczesnych lat 60-tych. Kariera muzyczna Diane rozpoczęła się po wygraniu konkursu talentów w radiu Big WAYS w Charlotte NC. Najbardziej znana jest ze swojego przeboju „Please Don't Talk to the Lifeguard”, który osiągnął 31 miejsce na liście Billboard Hot 100 w 1963 roku.  Bez dalszej obecności na listach, Ray pozostaje cudem jednego przeboju. Diane Ray Peoples Waldrop zmarła 14 marca 2020 roku w wieku 74 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Please Don't Talk To The Lifeguard/That's All I Want From You	Diane Ray	08.1963	-	31[9]	Mercury 72117	[written by Sylvia Dee, George Goehring][produced by Jerry Kennedy]

Rascals

Jedna z najlepszych amerykańskich formacji popowo-soulowych. Zadebiutowała w klubie Choo Choo w New Jersey w lutym 1965 r. Jej założycielami byli: Felix Cavaliere (ur. 29.11.1943 r. w Pelham w stanie Nowy Jork, USA; organy, śpiew), Eddie Brigati (ur. 22.10.1946 r. w Nowymi Jorku, USA; śpiew, perkusja) i Dino Danelli (ur. 23.07. 1945 r. w Nowym Jorku, USA; perkusja). Wszyscy byli znanymi muzykami w środowisku rhythm’n’bluesowym, występowali w składach popularnych zespołów m.in. Joey Dee And The Starlighters. W Nowym Jorku spotkali także Gene’a Comisha (ur. 14.05. 1946 r. w Ottawie, Kanada; śpiew, gitara), który został czwartym członkiem grupy, początkowo noszącej nazwę Felix Arid The Escorts, a później znanej jako Young Rascals.

 Pierwszym singlem „I Ain’t Gonna Eat Out My Heart Anymore” Young Rascals nie odnieśli dużego sukcesu, ale piosenka „Good Lovin’’ wspięła się na sam szczyt amerykańskiej listy przebojów. Pomimo dość oryginalnego image’u (krótkie do kolan spodnie i koszule a la chór chłopięcy) pełen uczucia, sentymentalny repertuar grupy zjednał sobie pochlebne opinie krytyki i publiczności. Będąc najbardziej znanym zespołem Wschodniego Wybrzeża, zainspirowali dużo formacji imitujących jego brzmienie m.in. Vagrants i Vanilla Fudge. Największym hitem Young Rascals była nastrojowa piosenka „Groovin’’, sygnalizująca zmianę brzmienia na bardziej delikatne i wyciszone.

 Choć w kolejnym przeboju - „How Can I Be Sure” (numer 5 amerykańskiej listy hitów) - pierwsze skrzypce grał Brigati, centralną postacią zespołu stopniowo stawał się Cavaliere. W 1968 roku z nazwy odrzucono wyraz „Young”, a na listę przebojów wszedł kolejny singel „People Got To Be Free” - dochodąc do miejsca 1. Kiedy prasa muzyczna zamieściła informację, że każdemu koncertowi Rascals musi towarzyszyć czarny wykonawca jako grupa towarzysząca, reakcje społeczeństwa były podzielone: jedni popierali zaangażowanie zespołu w obronę praw obywatelskich, inni krytykowali jego postawę- zwłaszcza mieszkańcy południowych stanów USA.

 Później kwartet zaczął eksperymentować, szukając inspiracji w jazzie i chociaż ciągle był ceniony, stracił jednak na popularności. W 1971 roku zespół opuścili Brigati i Cornish. Nowymi członkami Rascals zostali: Buzzy Feiten (gitara), Ann Sutton (śpiew) i Robert Popwell
(perkusja) i w tym składzie powstały ostatnie dwa albumy: Peaceful World i Island Of Real. Nie odniosły one jednak większego sukcesu-' grupa wyraźnie obniżała loty. Rok później się rozpadła. Felix Cavaliere poświęcił się karierze solowej, a Danelli i Comish utworzyli formacje Bulldog i Fotomaker. Trzej muzycy połączyli się ponownie w 1988 r. i odbyli trasę koncertową po USA. Wystąpili też na koncercie z okazji 40-lecia firmy Atlantic. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Ain't Gonna Eat Out My Heart Anymore/Slow Down	Young Rascals	12.1965	-	-	Atlantic 2312	[written by Pam Sawyer, Laurie Burton][produced by T. Dowd, A. Mardin]
Good Lovin'/Mustang Sally	Young Rascals	03.1966	-	1[1][14]	Atlantic 2321	[written by Rudy Clark,Arthur Resnick][produced by T. Dowd, A. Mardin]
You Better Run /Love Is A Beautiful Thing	Young Rascals	06.1966	-	20[7]	Atlantic 2338	[written by Eddie Brigati, Felix Cavaliere][produced by T. Dowd, A. Mardin,The Young Rascals]
Come On Up / What Is The Reason	Young Rascals	09.1966	-	43[7]	Atlantic 2353	[written by Felix Cavaliere][produced by The Young Rascals]
I've Been Lonely Too Long /If You Knew	Young Rascals	01.1967	-	16[14]	Atlantic 2377	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Young Rascals]
Groovin' / Sueño	Young Rascals	01.1967	8[13]	1[4][13]	Atlantic 2401	[gold-US][written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Rascals]
A Girl Like You / It's Love	Young Rascals	07.1967	37[4]	10[9]	Atlantic 2424	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati]
How Can I Be Sure / I'm So Happy Now	Young Rascals	09.1967	-	4[11]	Atlantic 2438	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Young Rascals]
It's Wonderful / Of Course	Young Rascals	12.1967	-	20[7]	Atlantic 2463	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Young Rascals]
A Beautiful Morning /Rainy Day	Rascals	04.1968	-	3[13]	Atlantic 2493	[gold-US][written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Rascals]
People Got To Be Free /My World	Rascals	07.1968	-	1[5][14]	Atlantic 2537	[gold-US][written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by The Rascals with Arif Mardin]
A Ray of Hope / Any Dance'll Do	Rascals	12.1968	-	24[8]	Atlantic 2584	[written by Felix Cavaliere, Eddie Brigati][produced by Felix Cavaliere, Eddie Brigati]
Heaven / Baby I'm Blue	Rascals	02.1969	-	39[6]	Atlantic 2599	[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals]
See / Away Away	Rascals	05.1969	-	27[8]	Atlantic 2634	[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Carry Me Back / Real Thing	Rascals	09.1969	-	26[8]	Atlantic 2664	[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Hold On / I Believe	Rascals	01.1970	-	51[7]	Atlantic 2695	[written by Felix Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Glory Glory / You Don't Know	Rascals	07.1970	-	58[6]	Atlantic 2743	[written by F. Cavaliere][produced by The Rascals Inc., Arif Mardin]
Right On / Almost Home	Rascals	01.1971	-	119[2]	Atlantic 2773	[written by Felix Cavaliere][produced by The Rascals, Arif Mardin]
Love Me / Happy Song	Rascals	06.1971	-	95[4]	Columbia 45400	[written by Felix Cavaliere][produced by Felix Cavaliere]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Young Rascals	Young Rascals	05.1966	-	15[84]	Atlantic 8123	[gold-US][produced by The Young Rascals]
Collections	Young Rascals	01.1967	-	14[74]	Atlantic 8134	[gold-US][produced by The Young Rascals]
Groovin'	Young Rascals	08.1967	-	5[59]	Atlantic 8148	[gold-US][produced by The Young Rascals]
Once Upon A Dream	Rascals	03.1968	-	9[30]	Atlantic 8169	[produced by The Rascals, Arif Mardin]
Time Peace: The Rascals' Greatest Hits	Rascals	07.1968	-	1[1][58]	Atlantic 8190	[gold-US][produced by The Rascals, Arif Mardin, Tom Dowd]
Freedom Suite	Rascals	03.1969	-	17[16]	Atlantic 901	[gold-US][produced by The Rascals, Arif Mardin]
See	Rascals	01.1970	-	45[16]	Atlantic 8246	[produced by The Rascals, Arif Mardin]
Search and Nearness	Rascals	03.1971	-	198[1]	Atlantic 8276	[produced by The Rascals, Arif Mardin]
Peaceful World	Rascals	06.1971	-	122[12]	Columbia 30462	[produced by Felix Cavaliere]
The Island of Real	Rascals	05.1972	-	180[3]	Columbia 31103	[produced by Felix Cavaliere]

Randy & the Rainbows

Randy & the Rainbows to amerykańska grupa doo-wop z Maspeth w Nowym Jorku .

Grupa powstała w 1962 roku w sąsiedztwie Queens i składała się z dwóch par rodzeństwa oraz piątego członka. Bracia Safuto, Dominick i Frank, śpiewali wcześniej w grupie The Dialtones . Nagrywali z producentami The Tokens , wydając singiel „ Denise ” w 1963 roku.Nazwę „Randy and the Rainbows” wybrali właściciele Laurie Records po nagraniu przez grupę „Denise”.  Grupa wcześniej nosiła nazwy „Junior & the Counts” oraz „The Encores”. 

"Denise" był przez 17 tygodni w Billboard Hot 100 , osiągając nr 10 .  Piosenka została napisana przez Neila Levensona i została zainspirowana jego przyjaciółką z dzieciństwa, Denise Lefrak.  Pod koniec lat 70-tych piosenka stała się europejskim hitem Blondie , a jej tytuł został zmieniony na „ Denis ”. Kolejny singiel Randy & The Rainbows, „Why Do Kids Grow Up”, ledwo trafił na listę przebojów na 97 pozycji, a grupa nigdy więcej nie znalazła się na listach przebojów. 
 
Oryginalny skład z 1962 roku to Dominick "Randy" Safuto (ur. 19 kwietnia 1947r - zm. 16 października 2018r,  ) ,Frank Safuto,Mike Zero, Sal Zero,Ken Arcipowski (ur. 26 maja 1944r - zm. 23 marca 2011r) .

Nadal występowali pod kilkoma innymi nazwami (Madison Street, Triangle, Them and Us), a w kolejnych latach koncertowali z The Spinners , Little Anthony and the Imperials , Tony Orlando , Blood, Sweat & Tears , Freddie Roman , Jay Black , Pat Cooper , The Beach Boys , Dionne Warwick i The Four Seasons . Wydali nowy album, zatytułowany Play Ball , w 2001 roku w wytwórni WizWorks producenta Jimmy'ego Wisnera . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Denise/Come Back	Randy & the Rainbows	06.1963	-	10[17]	Rust 5059	[written by Neil Levenson][produced by Bright Tunes Productions][18[3].R&B Chart]
Why Do Kids Grow Up/She's My Angel	Randy & the Rainbows	12.1963	-	97[2]	Rust 5073	[written by Neil Levenson][produced by Bright Tunes Productions]
Little Star/Sharin'	Randy & the Rainbows	12.1964	-	133[1]	Rust 5091	[written by Venosa, Picone ][produced by Bright Tunes Productions]

Red Foley

 Clyde Julian Foley (ur. 17 czerwca 1910r - zm. 19 września 1968r), lepiej znany jako Red Foley, amerykański piosenkarz , muzyk,osobowość radiowo- telewizyjna, który w znacznej mierze przyczynił się do rozwoju muzyki country po II wojnie światowej .

 

Przez ponad dwie dekady, Foley był jedną z największych gwiazd tego gatunku, sprzedając ponad 25 milionów płyt . Jego hit z 1951r, " Peace in the Valley ", był pierwszą płytą gospel sprzedającą się w ponad milionowym nakładzie.Weteran Grand Ole Opry aż do śmierci, Foley był również gospodarzem pierwszej popularnej serii programów muzyki country w telewizji sieciowej, Ozark Jubilee , od 1955 do 1960 roku.
Jest członkiem Music Hall Country of Fame , który nazwał go "jednym z najbardziej wszechstronnych i wzruszających wykonawców wszechczasów".
Foley urodził się 17 czerwca 1910 na 24-hektarowej farmie w Blue Lick, Kentucky , dorastał w pobliskim Berea i zyskał przydomek Red do jego koloru włosów. Urodził się w muzykalnej rodzinie, a w czasie, gdy miał dziewięć lat, dawał improwizowane koncerty w ojca sklepie, grając na francuskiej harfie, fortepianie, banjo, puzonie, harmonijce ustnej i gitarze . W wieku 17 lat zdobył pierwszą nagrodę w konkursie talentów . Ukończył Berea High School, a później pracował jako pracownik techniczny i śpiewak w teatrze w Covington, Kentucky .
 

W 1930 roku, jako student pierwszego roku w Georgetown College , Foley został wybrany przez łowcę talentów z chicagowskiej radiostacji WLS-AM do współpracy z producentem Johnem Lairem w Cumberland Runners Ridge, firmowej grupy National Barn Dance . Jego pierwszy singiel "Life is Good Enough for Me/Lonesome Cowboy", został wydany w czerwcu 1933 roku dla wytwórni Melotone . W 1937 roku wrócił do Kentucky z Lairem, aby wspomagać show Renfro Valley Barn Dance i audycję radiową w pobliżu Mt. Vernon w 1939 roku, wykonując wszystko, począwszy od ballad ,boogie-woogie do bluesa .
 

Pod koniec 1939 roku, Foley stał się pierwszym artystą country, gospodarzem programu radiowego sieci, NBC 's Avalon Time (współorganizowany przez Reda Skeltona ) i grał intensywnie w teatrach, klubach i wystawach. Następnie powrócił na następne siedem lat do National Barn Dance.
 

W 1941 roku miał swój jedyny występ filmowy z Texem Ritterem w westernie , The Pioneers, Foley w tym samym roku podpisał dożywotni kontrakt z Decca Records . Wydał także " Old Shep " w 1941 r., piosenkę napisaną przez Arthura Willisa w 1933 roku o psie ,którego miał jako chłopiec (w rzeczywistości, owczarek niemiecki , otruty przez sąsiada, został nazwany Hoover). Piosenka, później nagrana została przez wielu artystów, w tym Hanka Snowa i Elvisa Presley'a stała się klasykiem country. Jego kontrowersyjny patriotyczny singiel z 1944r " Smoke on the Water ",brylował na szczycie listy country przez 13 kolejnych tygodni, a 17 stycznia , 1945, Foley był pierwszym wykonawcą country,nagrywającym w Nashville, Tennessee . Podczas sesji w WSM-AM 's Studio B nagrał " Tennessee Saturday Night ","Blues in the Heart" i " Tennessee Border ". Wkrótce stał się znany z takich piosenek jak "The Death of Floyd Collins" i "The Sinking of the Titanic".Przeniósł się do Nashville w 1946 roku i był krótko członkiem Brown's Ferry Four, nagrywając "Jezus Hold My Hand " i "I'll Meet You in the Morning".
 

W kwietniu 1946 r. Foley podpisuje umowę na występy w Prince Albert Show, segmentu Grand Ole Opry prowadzonego przez NBC Radio . W ciągu najbliższych ośmiu lat dał się poznać jako jeden z najbardziej cenionych i wszechstronnych artystów w muzyce country. Jego popularność została potwierdzona przez Opry jako najwybitniejszy radiowy show country . W 1949 r. Foley był częścią pierwszego tournee po Europie Opry , odwiedzając amerykańskie bazy wojskowe w Anglii, Niemczech i Azorach, z Brasfield , Roy'em Acuffem , Minnie Pearl, Little Jimmy Dickensem i Hank Williamsem .
 

Foley zaczął nagrywać ze swoją grupą Cumberland Valley Boys, w 1947 roku. Nagrał siedem hitów z Top5 grupy pomiędzy 1947 i 1949 rokiem, w tym singiel nr 1 , "New Jolie Blonde (New Pretty Blonde)"(cover hitu Moona Mullicana z 1946r), i hymn boogie country "Tennessee Saturday Night",przebój z 1948 roku. W 1950 roku, miał trzy single o milionowej sprzedaży: "Just a Closer Walk with Thee "," Steal Away "(nagrana przez Hanka Williamsa jako " The Funeral ") oraz solową wersję utworu, który stał się jego znakiem firmowym "Chattanoogie Shoe Shine Boy",nagrany z udziałem gitarzysty Grady Martina , pozostał jako nr 1 na liście Billboard Country przez 13 tygodni ,trafiając na listy przebojów pop.
W 1951 roku, druga żona Foleya, Judy Martin, odebrała sobie życie.Foley poświęcał więcej czasu swojej rodzinie w Nashville, wycofując się z koncertowania, ale nadal wydaje hity w różnych stylach, w tym rockabilly i rhythm and bluesie . 

Jego hit z 1951r "(There'll Be) Peace in the Valley (for Me)" wspierany przez kwartet The Sunshine Boys , był pierwszym singlem gospel o sprzedaży miliona egzemplarzy.Wydał też swój pierwszy longplay, Souvenir Album (Decca DL-5303).
Menadżerami Foley'a byli Jim McConnell i "Dub" Albritton ,który był jego osobistym menadżerem. Od 1951 roku był gospodarzem The Red Foley Show w sobotnie popołudnia dla NBC Radio z Nashville (przeniesiony do ABC Radio w Springfield w stanie Missouri od 1956 do 1961 roku) sponsorowany przez Dow Chemical .
 

Foley nie stracił miłości do muzyki country w przeciwieństwie do Eddy Arnolda , nigdy nie szukał sukcesu jako artysta pop, choć wiele jego nagrań trafiło na listy przebojów. Inne jego przeboje m.in. "Rag Sugarfoot", "Cincinnati Dancing Pig" i " Bounce Birmingham ", który przebywał na szczycie listy country przez 14 tygodni. Sukcesem Foleya była też piosenka , "One By One", duet z Kitty Wells , hit nr 1 w 1954 roku ,który pozostał na listach przebojów przez 41 tygodni. Nagrywał również z Ernestem Tubbem, Dixie Dons, The Andrews Sisters , The Anita Kerr Singers,Rosetta Tharpe , Evelyn Knight i Lawrence Welk Orchestra.
 

Po kilku latach na wirtualnej emeryturze, Foley przeniósł się do Springfield w stanie Missouri w lipcu 1954 roku ,gdy Si Siman przekonał go do zorganizowania Ozark Jubilee dla ABC-TV i Radio . Transakcja została dokonana przy butelce Jacka Danielsa whisky w Andrew Jackson Hotel w Nashville, Tennessee . Foley walczył z alkoholizmem, które zgodnie ze słowami Maxine Brown " był utrzymywany w tajemnicy wśród wszystkich artystów, ponieważ kochaliśmy go tak bardzo ".
 

W 1955 roku oficjalnym aktem ustawodawczym Oklahoma uhonorowała go jako artystę, który "przyczynił się pokorą i czcią więcej niż jakakolwiek inna osoba do utrwalenia muzyki tak głęboko zakorzenionej w sercach narodu amerykańskiego". W tym samym roku , był uważany za odpowiedzialnego za odkrycie 11-letniej Brendy Lee , która regularnie występowała w Jubilee.Program trwał prawie sześć lat i umocnił jeszcze sławę Foley'a, ale został odwołany częściowo z powodu uchylania się od federalnego podatku dochodowego ,która to sprawa toczyła się przeciwko niemu do 1960 roku.
 

Od 1954 do 1955 Foleya nagrał szereg transkrypcji dla RadiOzark Enterprises w Springfield ze swoim zespołem z Tommy Jacksonem na skrzypcach, Grady Martinem na gitarze, steel gitarzystą Budym Isaacsem, gitarzystą Jimmie Selphem , Bobem Moore na basie i Billy Burke na akordeonie.
 

Pojawił się w programie ABC The Pat Boone Chevy Showroom prowadzonym przez syna Bonne'a w okresie 1957-1960 . W dniu 22 lutego 1960, wystapił w Tonight Starring Jack Paar. W lecie roku 1961, Foley pojawiły się dwa razy w programie NBC-TV Five Star Jubilee i odbył 58 występów w 22 stanowych targach z Boobem Brasfieldem . Ruszył do Los Angeles , a w latach 1962 do 1963 grał w serialu Mr. Smith Goes to Washington . W 1963 roku wrócił do Nashville i występował i koncertował w Grand Ole Opry. Był gościem w The Joey Bishop Show w dniu 24 sierpnia 1967 roku.
Foley został wybrany do Hall of Fame Country Music w 1967 roku (pierwszy ze stanu Kentucky), który odznaczył go jako "jednego z najbardziej wszechstronnych i wzruszających wykonawców wszech czasów".
 

W dniu 19 września 1968 Foley pokazał się w dwóch przedstawieniach Opry w Fort Wayne, Indiana sponsorowanych przez miejscowego szeryfa Posse , który przedstawiał Billy Walkera i 20-letniego Hanka Williamsa, Jr , syna swego długoletniego przyjaciela Hanka Williamsa . Foley cierpiał na niewydolność oddechową , i zmarł we śnie, co skłoniło Hanka Williamsa, Jr do napisania i nagrania (jako Luke the Drifter, Jr.) "I Was With Red Foley (The Night He Passed Away) ". Zgodnie ze słowami utworu, który wszedł na listy w listopadzie, jego ostatnie słowa brzmiały: "Jestem strasznie zmęczony, Hank, muszę iść do łóżka." Red Foley został pochowany na cmentarzu Woodlawn Memorial Park w Nashville.
 

Foley był inspiracją dla rock'n'rolla, a zwłaszcza Jerry Lee Lewisa i Elvisa Presleya , którzy wykonywali wiele jego utworów. Był prekursorem stylu country boogie. Foley ma dwie gwiazdki na Hollywood Walk of Fame : jedną za swoją karierę nagraniową, drugą za swoją karierę telewizyjną. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Smoke On The Water/There's A Blue Star Shining Bright (In A Window Tonight)	Red Foley	09.1944	-	7[11]	Decca 6102	[A:written by Earl Nunn, Zeke Clements][B:written by Foy, Bastow, Ravencroft, Howard][A:1[13][27].Country Chart][B:5[1].Country Chart]
Hang Your Head In Shame/I'll Never Let You Worry My Mind	Red Foley	06.1945	-	-	Decca 6108	[A:written by F. Rose, E. Nelson, S. Nelson][B:written by Clyde "Red" Foley, Earl Munn][A:4[2].Country Chart][B:5[1].Country Chart]
Shame on You/At Mail Call Today	Red Foley (with Lawrence Welk	09.1945	-	13[1]	Decca 18 698	[A:written by Spade Cooley][A:1[1][14].Country Chart][B:3[2].Country Chart]
Harriet/My Poor Little Heart Is Broken	Red Foley With Roy Ross And His Ramblers	05.1946	-	-	Decca 9003	[written by Abel Baer, Paul Cunningham][4[1]. Country Chart]
Have I Told You Lately That I Love You/Atomic Power	Red Foley With Roy Ross And His Ramblers	11.1946	-	-	Decca 46 024	[written by Scott Wiseman][5[1]. Country Chart]
That's How Much I Love You/Rye Whiskey	Red Foley And The Cumberland Valley Boys	03.1947	-	-	Decca 46 028	[written by Eddie Arnold, Wally Fowler][4[1]. Country Chart]
New Jolie Blonde (New Pretty Blonde)/ A Pillow Of Sighs And Tears	Red Foley And The Cumberland Valley Boys	04.1947	-	-	Decca 46 034	[written by Sidney Nathan, Al Miller][1[2][16]. Country Chart]
Freight Train Boogie/Rockin' Chair Money	Red Foley And The Cumberland Valley Boys	06.1947	-	-	Decca 46 035	[written by Jim Scott, Bob Nobar][5[1]. Country Chart]
Never Trust a Woman	Red Foley And The Cumberland Valley Boys	11.1947	-	-	Decca 46 074	[2[13]. Country Chart]
Tennessee Saturday Night/Blues In My Heart	Red Foley And The Cumberland Valley Boys	10.1948	-	-	Decca 46 136	[A:written by Billy Hughes][B:written by Red Foley, Jenny Lou Carson][A:1[1][40]. Country Chart][B:15[1]. Country Chart]
Candy Kisses/Tennessee Border	Red Foley	03.1949	-	-	Decca 46 151	[A:written by George Morgan][B:written by Jimmy Work][A:4[15].Country Chart][B:3[21].Country Chart]
Tennessee Saturday Night/Blues In My Heart	Red Foley And The Cumberland Valley Boys	10.1948	-	-	Decca 46 136	[written by Billy Hughes][1[1][40]. Country Chart]
Tennessee Polka/I'm Throwing Rice (At The Girl That I Love)	Red Foley	06.1949	-	-	Decca 46 170	[A:written by Irwin King, Red Foley][B:written by Nelson, Arnold, Nelson][A:4[13].Country Chart][B:11[2].Country Chart]
Two Cents, Three Eggs And A Postcard/I Wish I Had A Nickel	Red Foley	08.1949	-	-	Decca 46 165	[written by Mickey Barner, Doris Barner, Larry Vincent][8[4]. Country Chart]
Sunday Down In Tennessee/Every Step Of The Way	Red Foley	12.1949	-	-	Decca 46 197	[written by Beasley Smith][3[6]. Country Chart]
Tennessee Border No.2/Don't Be Ashamed Of Your Age	Red Foley And Ernest Tubb	12.1949	-	-	Decca 46 200	[A:written by Jimmy Work][B:written by Cindy Walker, Bob Wills][A:2[10]. Country Chart][B:7[2]. Country Chart]
I Gotta Have My Baby Back/Careless Kisses	Red Foley	01.1950	-	-	Decca 46 201	[A:written by Floyd Tillman][B:written by Tim Spencer][A:10[1].Country Chart][B:8[1].Country Chart]
Chattanoogie Shoe Shine Boy/Sugarfoot Rag	Red Foley	01.1950	-	A:1[8][16];B:24[1]	Decca 46 205	[gold-US][A:written by Harry Stone, Jack Stapp][B:written by Hank Garland, George Vaughn][A:1[13][20]. Country Chart][B:4[11]. Country Chart][A:#34 hit for Freddy Cannon in 1960]
Steal Away/Just A Closer Walk With Thee	Red Foley	05.1950	-	-	Decca Faith Series 14505	[A:9[1]. Country Chart][B:9[5]. Country Chart]
Birmingham Bounce/Choc'late Ice Cream Cone	Red Foley	05.1950	-	14[4]	Decca 46 234	[A:written by Hard Rock Gunter][B:written by Famous Lashua][A:1[4][15].Country Chart][B:5[4].Country Chart]
M-I-S-S-I-S-S-I-P-P-I/Old Kentucky Fox Chase	Red Foley With The Dixie Dons	06.1950	-	22[3]	Decca 46 241	[written by Curley Williams, Billy Simmons][1[1][14]. Country Chart]
Goodnight Irene/Hillbilly Fever #2	Red Foley And Ernest Tubb	08.1950	-	A:10[10]	Decca 46 255	[A:written by Hudie Ledbetter, Alan Lomax][B:written by George Vaughn][A:1[3][15].Country Chart][B:9[2].Country Chart]
Cincinnati Dancing Pig	Red Foley	09.1950	-	7[9]	Decca 46 261	[2[12]. Country Chart]
Our Lady Of Fatima/The Rosary	Red Foley	09.1950	-	16[9]	Decca Faith Series 14526	[written by Gladys Gollahon][8[4]. Country Chart]
My Heart Cries for You	Red Foley with Evelyn Knight	02.1951	-	28[6]	Decca 27 378	[written by Carl Sigman, Percy Faith][6[1]. Country Chart]
Hot Rod Race/Smoke On The Water No.2	Red Foley	02.1951	-	-	Decca 46 286	[written by George Wilson][7[3]. Country Chart]
Hobo Boogie/"Heska - Holka" (Pretty Girl)	Red Foley	05.1951	-	-	Decca 46 304	[written by Guy Wood, Al Lewis][8[3]. Country Chart]
The Strange Little Girl/Kentucky Waltz	Red Foley And Ernest Tubb With Anita Kerr Singers	05.1951	-	-	Decca 46 311	[written by Jerry Ross, Richard Adler][9[1]. Country Chart]
There'll Be Peace In The Valley (For Me)/Where Could I Go But To The Lord	Red Foley	07.1951	-	-	Decca Faith Series 14573	[gold-US][written by Thomas A. Dorsey][5[11]. Country Chart]
Alabama Jubilee/Dixie	Red Foley With The Nashville Dixielanders	12.1951	-	28[1]	Decca 27 810	[written by George L. Cobb, Jack Yellen][3[10]. Country Chart]
Too Old To Cut The Mustard/I'm In Love With Molly	Ernest Tubb And Red Foley	02.1952	-	-	Decca 46 387	[written by Bill Carlisle][5[9]. Country Chart]
Milk Bucket Boogie/Salty Dog Rag	Red Foley	03.1952	-	-	Decca 27 981	[A:written by Reece Shipley, W. G. Murray][B:written by John Gordy, Edward Crowe][A:8[3].Country Chart][B:8[2].Country Chart]
Midnight/ Deep Blues	Red Foley	11.1952	-	-	Decca 28 420	[written by Boudleaux Bryant, Chet Atkins][1[1][11]. Country Chart]
Don't Let The Stars Get In Your Eyes/Sally (What A Pal - What A Gal)	Red Foley	11.1952	-	25[1]	Decca 28 460	[written by Slim Willet][8[2]. Country Chart]
Hot Toddy/ Playin' Dominoes And Shootin' Dice	Red Foley	03.1953	-	-	Decca 28 587	[written by Ralph Flanagan, Herb Hendler][6[4]. Country Chart]
No Help Wanted No. 2	Red Foley with Ernest Tubb	04.1953	-	-	Decca 28 634	[7[2]. Country Chart]
Slaves of a Hopeless Love Affair	Red Foley	05.1953	-	-	Decca 28 567	[8[1]. Country Chart]
Shake A Hand/Stranded In Deep Water	Red Foley With Anita Kerr Singers	10.1953	-	-	Decca 28 839	[written by Joe Morris][6[4]. Country Chart]
Put Christ Back Into Christmas/The Gentle Carpenter Of Bethlehem	Red Foley With Anita Kerr Singers	12.1953	-	23[2]	Decca 28 940	[written by Edward Egide Unger]
As Far As I'm Concerned/Tennessee Whistling Man	Red Foley And Betty Foley	03.1954	-	-	Decca 29 000	[written by Dale Parker][8[10]. Country Chart]
Jilted/Pin Ball Boogie	Red Foley	05.1954	-	-	Decca 29 100	[written by Robert Colby, Dick Manning][7[4]. Country Chart]
One By One/I'm A Stranger In My Home	Kitty Wells And Red Foley	05.1954	-	-	Decca 29 065	[A:written by Johnny Wright, Jack Anglin, Jim Anglin][B:written by Pee Wee King, Redd Stewart][A:1[1][41]. Country Chart][B:12[1]. Country Chart]
Hearts Of Stone/Never	Red Foley With The Anita Kerr Singers	01.1955	-	-	Decca 29 375	[written by Rudy Jackson, Eddy Ray][4[15]. Country Chart]
As Long As I Live/Make Believe (Till We Can Make It Come True)	Red Foley And Kitty Wells	02.1955	-	-	Decca 29 390	[A:written by Roy Acuff][B:written by Billy Walker, Jerry Hamilton][A:3[16]. Country Chart][B:6[17]. Country Chart]
Satisfied Mind/How About Me	Red Foley And Betty Foley	06.1955	-	-	Decca 29 526	[written by R. Hays, J. Rhodes][3[23]. Country Chart]
You And Me/No One But You	Red Foley And Kitty Wells	01.1956	-	-	Decca 29 740	[ written by Johnnie Wright, Jack Anglin, Jim Anglin ][3[31]. Country Chart]
Travelin' Man/Just This Side Of Memphis	Red Foley	06.1959	-	-	Decca 30 882	[written by Marijohn Wilkin, John Loudermilk][29[1]. Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Trammps	Trammps	07.1975	-	159[4]	Golden Fleece 33 163	[produced by Norman Harris,Earl Young,Ronnie Baker]
Where the happy people go	Trammps	05.1975	-	50[24]	Atlantic 18 172	[produced by Ronnie Baker, Norman Harris, Earl Young, T.G. Conway, Bruce Gray, Allan Felder, Ron "Have Mercy" Kersey]
Disco inferno	Trammps	01.1977	-	46[49]	Atlantic 18 211	[gold-US][produced by Norman Harris, Ronald Baker, Ron "Have Mercy" Kersey, Earl Young]
The Trammps III	Trammps	12.1977	-	85[13]	Atlantic 19 148	[produced by Norman Harris, Ron "Have Mercy" Kersey, Ron Baker]
The best of The Trammps	Trammps	09.1978	-	139[6]	Atlantic 19 194	[produced by Norman Harris,Earl Young,Ronnie Baker]
The whole world' s dancing	Trammps	05.1979	-	184[2]	Atlantic 19 210	[produced by Norman Harris, Bruce Gray, Ron Baker, Ron "Have Mercy" Kersey]

Fontane Sisters

 The Fontane Sisters było triem wokalnym (Bea, Geri i Marge Rosse) z New Milford , w stanie New Jersey .Ich matka, Louise Rosse, byłao solistką i liderką chóru kościoła św Józefa w New Milford. Bea i Marge zaczynały śpiewać na lokalnych uroczystościach, robiły to tak dobrze, że zostały wezwane na przesłuchanie w Nowym Jorku . Początkowo występowali jako trio ze swoim bratem gitarzystą Frankiem, pod nazwą Ross Trio ("e" z Rosse pominięte).Grupa miała casting w NBC i wkrótce została wysłana do pracy w Cleveland . Kiedy wrócili do Nowego Jorku w 1944 roku, Frank został wcielony do armii, zginął w akcji w II wojnie światowej . Geri, która właśnie skończyła szkołę,zajęła miejsce brata , co było początkiem dziewcięcego tria.

 

Teraz grupa wybrała nazwę Fontaine od nazwiska prababci;. Postanowiły opuścić "i", co dało Fontane Sisters. Siostry pracowały w (nie sponsorowanych) programach NBC, spotkały się i pracowały z Perry Como wkrótce po przyjściu do rozgłośni.Dołączyły do Como na czas koncertów, co również oznaczało przebywanie bliżej ich domu.Na początku lata 1948r,występują w swoim radiowym i telewizjnym show znanym jako The Chesterfield Supper Club a później (1950-1954) jako The Show Perry Como. Trio brało również udział w Chesterfield Sound Off Time w czasie, gdy program nadawany był z Nowego Jorku.
 

W 1949 roku podpisały kontrakt z RCA Records , i realizowały nagrania jako chórek dla Como. W 1951 roku wylansowały hit " Tennessee Waltz ", który zyskał większe sukcesy na rynku w wykonaniu Patti Page i Les Paula i Mary Ford .
W 1954 roku przeniosły się do Dot Records ,wytwórni Randy Wooda, z którą miały 18 utworów na liście Billboard Hot 100 , w tym dziesięć w Top 40 . Ich nagranie z 1954r, "Hearts of Stone", sprzedało się w ponad milionie egzemplarzy, i zostało nagrodzone złotą płytą .
 

The Fontane Sisters wycofały się z show-biznesu w 1961 roku, kiedy najmłodsza siostra Geri spodziewała się córki. Córka została nazwana Geri.
 

Marge Fontane czuła, że trio nie chciało kontynuować turnee koncertowych i konkurencji z nowymi członkami sceny muzycznej. Siostry zgodziły się, że nie chcą być częścią rozwijającej się sceny rock and rolla i chciały prowadzić prywatne życie. Marge wyszła za Franklina Hobbsa, który stał się osobistością w WCCO w Minneapolis-St. Paul . Poznali się w czasie, gdy siostry pracowały w Chicago dla NBC. Wyszła ponownie za mąż i została panią Marge Smith, żoną agenta reklamowego. Tylko Marge opuściła rodzinne strony, przenosząc się do Florydy z drugim mężem. Bea została panią E. Holmes Douglass w 1964 roku.
 

W 1963 roku Dot Records wydała ostatni album,Tips of my Fingers i singiel ("Tips of My Fingers" / "Love Summertime") sygnowany przez Fontane Sisters. Ale te nagrania nie oznaczały powrotu do występów tria, które pozostało na emeryturze, mimo, że zgodziło się na dokonywanie nagrań dla Dot.
 

Przez następne 40 lat, Fontane Sisters pozostało poza oczami publiczności. W 2004 roku artykuł w New York Daily News poinformował, że Geri Fontane Latchford otrzymała honoraria za dokonania swojej matki i dwóch ciotek. Okazało się w tym samym artykule, że wszystkie trzy siostry Fontane zmarly: Geri, 13 września 1993 r, Bea, 25 marca, 2002r,a Marge, w dniu 3 grudnia 2003 r. W 2001 roku RCA Victor wydała kompilację nagrań dokonanych przez Fontane Sisters i Perry'ego Como, "Perry Como with The Fontane Sisters", zawierający wiele piosenek prezentowanych w radiu i programach telewizyjnych. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Wanna Be Loved/I Didn't Know What Time It Was	Fontane Sisters	06.1950	-	11[9]	RCA Victor 47-3772	[written by Rose, Heyman, Green]
Tennessee Waltz/I Guess I'll Have To Dream The Rest	Fontane Sisters	01.1951	-	20[4]	RCA Victor 47-3979	[written by Redd Stewart, Pee Wee King][#35 hit for Sam Cooke in 1964]
Let Me In/Hurry Home To Me	The Fontane Sisters With Texas Jim Robertson	03.1951	-	24[1]	RCA Victor 47-4077	[written by Bob Merrill]
Castle Rock/Makin' Like A Train	Fontane Sisters	09.1951	-	27[1]	RCA Victor 47-4213	[written by Drake, Shirl, Sears]
Cold, Cold Heart/I Get The Blues When It Rains	Fontane Sisters	11.1951	-	16[3]	RCA Victor 47-4274	[written by Hank Williams][#96 hit for Dinah Washington in 1962]
Happy Days And Lonely Nights/If I Didn't Have You	Fontane Sisters	08.1954	-	18[2]	Dot 45-15171	[written by Billy Rose, Red Fisher][#9 hit for Ruth Etting in 1928]
Hearts Of Stone/Bless Your Heart	Fontane Sisters	12.1954	-	1[3][20]	Dot 45-15265	[gold-US][written by Eddie Ray , Rudy Jackson]
Rock Love/You're Mine	Fontane Sisters	02.1955	-	13[8]	Dot 15333	[written by Henry Glover]
Rollin' Stone/Playmates	Fontane Sisters	06.1955	-	13[6]	Dot 15370	[written by Muddy Waters][#8 r&b hit for Marigolds in 1955]
Seventeen/If I Could Be With You (One Hour Tonight)	Fontane Sisters	08.1955	-	3[15]	Dot 15386	[written by Boyd Bennett, John F. Young, Jr.,Chuck Gorman][#8 r&b hit for Marigolds in 1955]
Daddy-O / Adorable	Fontane Sisters	04.1956	-	A:11[16];B:71[11]	Dot 15428	[written by Louie Innis/Buford Abner/Charlie Gore][B:written by Buck Ram]
Nuttin' For Christmas/Silver Bells	Fontane Sisters	12.1955	-	36[4]	Dot 15434	[written by Pepper, Bennett]
Eddie My Love / Yum Yum	Fontane Sisters	06.1956	-	11[17]	Dot 15450	[written by Maxwell Davis,Aaron Collins, Jr.,Sam Ling]
I'm In Love Again/You Always Hurt The One You Love	Fontane Sisters	05.1956	-	38[14]	Dot 15462	[written by Domino, Bartholomew]
Voices/Lonesome Lover Blues	Fontane Sisters	07.1956	-	A:47[7];B:93[2]	Dot 15480	[A:written by Coleman][B:written by Vaughn, Smith]
Please Don´t Leave Me/Still	Fontane Sisters	10.1956	-	A:55[7];B:86[6]	Dot 15501	[A:written by A. Domino][B:written by Burton, Plummer][#3 hit for Fats Domino in 1953]
The Banana Boat Song/Honolulu Moon	Fontane Sisters	12.1956	-	13[18]	Dot 15527	[written by Arkin, Carey, Darling]
I'm Stickin' With You/Let The Rest Of The World Go By	Fontane Sisters	05.1957	-	72[2]	Dot 15555	[written by Bowen, Knox]
Chanson D'Amour (Song Of Love)/Cocoanut Grove	Fontane Sisters	12.1958	-	12[9]	Dot 15736	[written by Wayne Shanklin]
Jealous Heart/Encore D'Amour	Fontane Sisters	11.1958	-	94[1]	Dot 15853	[written by Jenny Lou Carson]