David Houston

 Charles David Houston (ur. 9 grudnia 1935r-zm. 30 listopada 1993r) był amerykańskim piosenkarzem muzyki country . Jego szczyt popularności przypadł na okres od połowy lat 60-tych do wczesnych 70-tych.

 

Houston urodził się w Bossier City w północno - zachodniej Luizjanie 9 grudnia 1935 roku. Był potomkiem Sama Houstona , pierwszego prezydenta Republiki Teksasu i generała Konfederacji Roberta E. Lee . Jego ojcem chrzestnym był piosenkarz pop z lat dwudziestych Gene Austin , który nie był spokrewniony z Stephenem F. Austinem , kolejnym założycielem Teksasu . Podobnie jak Austin, Houston jako młodzieniec mieszkał krótko w domu na skrzyżowaniu ulic Marshall i Goodwill w Minden , siedzibie parafii Webster w północno-zachodniej Luizjanie. Inny muzyk z Minden, Tommy Tomlinson, współpracował z Houstonem przy singlu „Mountain of Love”.

Houston był jednym z pierwszych artystów z National Recording Corporation w Atlancie w stanie Georgia. W 1963 roku zdobył krajową sławę dzięki „Mountain of Love”; utwór, który różnił się od melodii rozsławionej przez kompozytora Harolda Dormana, Johnny Riversa i Charley'a Pride , doszła do numeru dwa na Billboard „ Hot Country Singles Chart. Inna piosenka, „Livin 'in a House Full of Love” (1965), wypadła równie dobrze.

W 1966 roku Houston nagrał swój przełomowy, świecki przebój „ Almost Persuaded”. Ta piosenka, niezwiązana z hymnem Philipa Paula Blissa pod tym samym tytułem, jest opowieścią o żonatym mężczyźnie, który potrafi oprzeć się kusicielce, którą spotyka w tawernie. Nagranie tego utworu w Houston szybko osiągnęło pierwsze miejsce w sierpniu tego roku, ostatecznie spędzając dziewięć tygodni na szczycie listy przebojów Billboard Hot Country Singles. Przez 46 lat żadna piosenka nie dorównała ani nie poprawiła wyczynu Houstona, dopóki Taylor Swift wyównała dziewięciotygodniowego rekordu „Almost Persuaded” 15 grudnia 2012 r. z „ We Are Never Ever Getting Back Together ”. (Piosenka Swift  przekroczyła dziewięciotygodniowe panowanie „Almost Persuaded”, spędzając dziesiąty tydzień na pozycji No. 1 na początku 2013 r.)

Houston otrzymał 2 nagrody Grammy za najlepsze nagranie country & western oraz za najlepszy występ w stylu country & western  w 1967 r. za „Almost Persuaded”.

W 1968 roku zabawiał żołnierzy w Fort Polk w Luizjanie, co było bardzo cenione.

„Almost Persuaded” rozpoczął serię pięciu najlepszych singli  Houstona do 1973 roku, w tym sześć kolejnych numerowanych: „ With One Exception ” i „ You Mean the World to Me ” (1967); „ Have a Little Faith” i „Already It's Heaven ” (1968); „ Baby, Baby (I Know You're a Lady) ” (1970); oraz duet My Elusive Dreams z 1967 roku z Tammy Wynette . W późniejszych latach Houston wystąpił  w duecie z Barbarą Mandrell przy kilku jej wczesnych hitach, w szczególności „After Closing Time” z lat 70-tych i „I Love You, I Love You” z 1972 roku.

Ostatni hit Houstona w Top 10 country miał miejsce w 1974 roku wraz z „Can't You Feel It”, chociaż nagrywał dalej do 1989 roku.

Houston zmarł na tętniaka mózgu 30 listopada 1993 r. w Bossier City, tydzień przed swoimi 58. urodzinami. Mieszkał na przedmieściach Nowego Orleanu w Kenner , a teraz jest pochowany na cmentarzu domu pogrzebowego Rose-Neath w Bossier City. 

 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Mountain Of Love/Angeline	David Houston	10.1963	-	-	Epic 9625	[written by L. Martin, V. Del Rio][2[18].Country Chart Chart]
Passing Through/Chickashay	David Houston	03.1964	-	-	Epic 9658	[A:written by R. C. Blakeslee, D. Houston][B:written by T. Franks, D. Houston][produced by Billy Sherrill][A:37[4].Country Chart Chart][B:17[12].Country Chart Chart]
One If For Him, Two If For Me/Your Memories	David Houston	07.1964	-	-	Epic 9690	[written by G. Davis][produced by Billy Sherrill][11[15].Country Chart Chart]
Love Looks Good On You/My Little Lady	David Houston	10.1964	-	-	Epic 9720	[written by P. Richy, C. Moman][produced by Billy Sherrill][17[12].Country Chart Chart]
Sweet, Sweet Judy/Too Many Times (Away From You)	David Houston	03.1965	-	-	Epic 9746	[written by D. Houston][produced by Billy Sherrill][18[12].Country Chart Chart]
Livin' In A House Full Of Love/Cowpoke	David Houston	09.1965	-	-	Epic 9831	[written by B. Sherrill, G. Sutton][produced by Billy Sherrill][3[16].Country Chart]
Almost Persuaded/We Got Love	David Houston	06.1966	-	24[15]	Epic 10 025	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[9][24].Country Chart]
Where Could I Go? (But To Her)/ A Loser's Cathedral	David Houston	12.1966	-	-	Epic 10 102	[A:written by G. Sutton, B. Sherrill][B:written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][A:14[9].Country Chart][B:3[14].Country Chart]
With One Exception/Sweet, Sweet Judy	David Houston	05.1967	-	-	Epic 10 154	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[1][15].Country Chart]
My Elusive Dreams/Marriage On The Rocks	David Houston And Tammy Wynette	07.1967	-	89[5]	Epic 10 194	[written by C. Putman, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[2][16].Country Chart]
You Mean The World To Me/Don't Mention Tomorrow	David Houston	09.1967	-	75[7]	Epic 10 224	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[2][16].Country Chart]
It's All Over/Together We Stand (Divided We Fall)	David Houston And Tammy Wynette	02.1968	-	-	Epic 10 274	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][11[11].Country Chart]
Have A Little Faith/You Mean The World To Me	David Houston	03.1968	-	98[2]	Epic 10 291	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[1][13].Country Chart]
Already It's Heaven/Lighter Shade Of Blue	David Houston	06.1968	-	-	Epic 10 338	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][1[1][15].Country Chart]
Where Love Used To Live/I Love A Rainbow	David Houston	10.1968	-	-	Epic 10 394	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][2[14].Country Chart]
My Woman's Good To Me/Lullaby To A Little Girl	David Houston	01.1969	-	-	Epic 10 430	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][4[16].Country Chart]
I'm Down To My Last "I Love You"/ Watching My World Walk Away	David Houston	07.1969	-	-	Epic 10 488	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][3[14].Country Chart]
Baby, Baby (I Know You're A Lady)/True Love's A Lasting Thing	David Houston	11.1969	-	-	Epic 10 539	[written by N. Wilson, A. Harvey][produced by Billy Sherrill][1[4][16].Country Chart]
I Do My Swinging At Home/Then I'll Know You Care	David Houston	04.1970	-	-	Epic 10 596	[written by B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][3[14].Country Chart]
Wonders Of The Wine/If God Can Forgive Me (Why Can't You?)	David Houston	08.1970	-	-	Epic 10 643	[written by B. Sherrill, N. Wilson, W. Parrish][produced by Billy Sherrill][6[14].Country Chart]
After Closing Time/My Song Of Love	David Houston And Barbara Mandrell	10.1970	-	-	Epic 10 656	[written by B. Sherrill, N. Wilson, D. Walls][produced by Billy Sherrill][6[11].Country Chart]
A Woman Always Knows/The Rest Of My Life	David Houston	01.1971	-	-	Epic 10 696	[written by B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][2[13].Country Chart]
Nashville/That's Why I Cry	David Houston	07.1971	-	-	Epic 10 748	[written by B. Sherrill, D. Houston, T. Franks][produced by Billy Sherrill][9[10].Country Chart]
Maiden's Prayer/ Home Sweet Home	David Houston	10.1971	-	-	Epic 10 778	[A:written by B. Sherrill, D. Houston][B:written by B. Sherrill, L. Butler][produced by Billy Sherrill][A:10[12].Country Chart][B:32[12].Country Chart]
We've Got Everything But Love/Try A Little Harder	David Houston And Barbara Mandrell	10.1971	-	-	Epic 10 779	[written by C. Taylor][produced by Billy Sherrill][20[7].Country Chart]
The Day That Love Walked In/Sweet Lovin'	David Houston	03.1972	-	-	Epic 10 830	[written by G. Sutton, B. Sherrill][produced by Billy Sherrill][18[8].Country Chart]
Soft, Sweet And Warm/The Rest Of My Life	David Houston	06.1972	-	-	Epic 10 870	[written by N. Wilson, C. Taylor][produced by Billy Sherrill][8[10].Country Chart]
A Perfect Match/Almost Persuaded	David Houston And Barbara Mandrell	10.1972	-	-	Epic 10 908	[written by G. Sutton, B. Peters][produced by Billy Sherrill][24[10].Country Chart]
Good Things/The Love She Gives	David Houston	01.1973	-	-	Epic 10 939	[written by B. Sherrill, N. Wilson, C. Taylor][produced by Billy Sherrill][2[12].Country Chart]
She's All Woman/Sweet Lovin'	David Houston	06.1973	-	-	Epic 10 995	[written by C. Taylor][produced by Billy Sherrill][3[11].Country Chart]
The Lady Of The Night/Thank You Teardrop	David Houston	12.1973	-	-	Epic 11 048	[written by E. Montgomery, G. Richey][produced by Billy Sherrill][22[6].Country Chart]
I Love You, I Love You/Let's Go Down Together	David Houston And Barbara Mandrell	01.1974	-	-	Epic 11 068	[written by D. Walls, N. Wilson, S. Lyons][produced by Billy Sherrill][6[12].Country Chart]
That Same Ol' Look Of Love/Clinging Vine	David Houston	05.1974	-	-	Epic 11 096	[written by C. Taylor, G. Richey, N. Wilson][produced by Billy Sherrill][33[4].Country Chart]
Lovin' You Is Worth It/How Can It Be Wrong (When It Feels So Right)	David Houston And Barbara Mandrell	07.1974	-	-	Epic 11 120	[written by C. Taylor, Q. Claunch][produced by Billy Sherrill][40[2].Country Chart]
Ten Commandments Of Love/Try A Little Harder	David Houston And Barbara Mandrell	09.1974	-	-	Epic 20 005	[written by M. Paul][produced by Billy Sherrill][14[9].Country Chart]
Can't You Feel It/I Walk And I Walk And I Walk	David Houston	10.1974	-	-	Epic 50 009	[written by C. Taylor, G. Richey, N. Wilson][produced by Norro Wilson][9[11].Country Chart]
A Man Needs Love/Flower Of Love	David Houston	04.1975	-	-	Epic 50 066	[written by N. Wilson, G. Richey, C. Taylor][produced by Norro Wilson][36[2].Country Chart]
I'll Be Your Steppin' Stone/Then I'll Know You Care	David Houston	07.1975	-	-	Epic 50 113	[written by B. Darnell, M. Luper][produced by Norro Wilson][40[1].Country Chart]
The Woman On My Mind/I Can't Sit Still	David Houston	12.1975	-	-	Epic 50 156	[written by C. Taylor, N. Wilson, G. Richey, D. Houston][produced by Norro Wilson][35[2].Country Chart]
Come On Down (To Our Favorite Forget-About-Her Place)/ Me And Susan Wright	David Houston	10.1976	-	-	Epic 50 275	[written by B. Sherrill, N. Wilson][produced by Billy Sherrill][24[6].Country Chart]
So Many Ways/Touch My World	David Houston	05.1977	-	-	Gusto 156	[written by Bobby Stevenson][produced by Tommy Hill][33[4].Country Chart]
Faded Love And Winter Roses/Beyond The Blue Horizon	David Houston	05.1979	-	-	Elektra 46028	[written by Fred Rose][produced by Ray Baker][33[4].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Almost Persuaded	David Houston	08.1966	-	57[20]	Epic 26 213	[produced by Billy Sherrill]
David	David Houston	09.1969	-	143[5]	Epic 26 482	[produced by Billy Sherrill]
Baby, Baby	David Houston	04.1970	-	194[2]	Epic 26 539	[produced by Billy Sherrill]
Wonders Of The Wine	David Houston	09.1970	-	170[3]	Epic 30 108	[produced by Billy Sherrill]

Bert Howell

 

Bertram (Bert) Howell (1893-1961), muzyk, lider zespołu i kolekcjoner, urodził się 24 listopada 1893 r. w Runcorn, Cheshire w Anglii, jako syn Jamesa Bertrama Howella, magazyniera generalnego   i jego żony Charlotte Helen, z domu Holness. Wykształcony w Manchesterze, Bert twierdził, że uczył się gry na skrzypcach od 9 roku życia w Royal Manchester College of Music i awansował do gry w Hallé Orchestra. Wyemigrował do Melbourne przed wybuchem I wojny światowej i założył Society Jazz Band w 1916 roku. Jego wczesne zawodowe zajęcia obejmowały występy w herbaciarni „Djin Djin” na Collins Street w 1920 roku oraz na prywatnych imprezach. W tym samym roku założył Dominant Music Lending Library przy ulicy Collins 178. Pomiędzy występami w Victory Picture Theatre, St Kilda,wyjechał za granicę w 1922 i 1924 roku, aby pogłębić swoje muzyczne studia i zebrać najnowszą muzykę.

Po dwóch niezwykle udanych latach (od września 1928 r.) w Ambassadors Theatre w Perth, Howell przybył do Sydney na początku 1931 roku, gdzie kolejno zajmował stanowiska w teatrach Capitol i State. Po osiemnastomiesięcznym sezonie w Capitol Picture Theatre w Melbourne, przed światową trasą koncertową w 1933 roku. Zwiedzając Kair, Wiedeń, Madryt, Paryż, Brukselę, Berlin, Londyn, Nowy Jork i Hollywood, wrócił do Melbourne z dwoma walizkami najnowszej muzyki orkiestrowej.

Howell przyjął swing, agresywną nową formę muzyki, gdy dotarł do Australii w 1936 roku i szybko rozprzestrzenił się w przemyśle rozrywkowym. Jego zespół zdominował radio w Melbourne. Zorganizowany jako wielka jednostka teatralna i radiowa, obejmował najlepszych muzyków w mieście, którzy mogli zarabiać ponad 15 funtów tygodniowo. Od września 1935 roku łączyli regularne występy w Kapitolu z ich „Shell Show” w radiu 3AW. W marcu 1938 roku zespół przeniósł się do State Theatre, aż do zakończenia kontraktu w lutym 1939 roku. Zwabiony nocnym życiem Sydney, jego członkowie zdecydowali się tam przenieść.

W maju 1939 roku, niecałe dwa miesiące po rozpoczęciu kariery w Prince Edward Theatre, zespół pojawił się w restauracji Romano , Martin Place. Szalone tempo trwało nadal: typowy harmonogram dnia obejmował dwa pokazy w Prince Edward pomiędzy filmami fabularnymi i pracę w klubach nocnych w Romano między 21:00 a 2:00 od poniedziałku do soboty. W środy program „Kraft Dilly Revue” (przekazywany do dwudziestu trzech stacji radiowych w całej Australii z radia 2GB) przedstawił piosenkarkę Dorothy „Dilly” Foster z zespołem Howella, sponsorowanym przez Kraft Walker Cheese Co. Pty Ltd. At St Peter's Anglican Church , East Sydney, 1 czerwca 1940 r. Howell poślubił Jean Bishop Houghton, 18-letnią urzędniczkę ; mieli pozostać bezdzietni i rozwieść się w 1956 roku. Jego pieśń,Homeward, napisana z Varneyem Monkiem, został pokazany w 1944 roku w „The Anzac Show” w Prince Edward.

Mieszkając w Whitstable w hrabstwie Kent, Howellowie założyli biznes antyków i sztuk pięknych w Canterbury. Zainteresował się XV-wiecznym francuskim poetą lirycznym François Villonem i zebrał rzadkie wydania swoich dzieł opublikowanych w Anglii. Howell wrócił do Australii w czerwcu 1949 r., Regularnie korespondował z angielskimi i europejskimi antykwariuszami oraz podróżował za granicę, aby uzupełnić swoją kolekcję Villona. Zmarł z powodu choroby wieńcowej 10 listopada 1961 r. W szpitalu św. Łukasza w Darlinghurst i został pochowany na cmentarzu w Randwick; jego kolekcja Villona, osobiste dokumenty i ulotki zostały przekazane Bibliotece Publicznej Nowej Południowej Walii.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
The Aussies and the Yanks Are Here / Waltzing Matilda	Bert Howell	05.1942	2[4m]	-	Regal Zonophone G24565 /-	-

 

Frankie Howson

 Frank Michael Howson (ur. 1952r) Melbourne ) miał karierę w rozrywce. Wyreżyserował Flynn  (1996) na temat wczesnego życia Errola Flynna i Hunting  (1991). Howson, wraz z Peterem Boylem, pomogli założyć Boulevard Films, która wyprodukowała trzynaście filmów od Boulevard of Broken Dreams (1988) do Flynna ; Poza produkcją dla Boulevard Films, Howson często pisał scenariusze i reżyserował.



Howson urodził się w Melbourne, rozpoczął karierę w showbiznesie, gdy miał siedem lat.Po ukończeniu szkoły, Christian Brothers College w St. Kilda (1963–1967), Howson podjął pierwszą pracę w radiu 3UZ w Melbourne jako urzędnik. W końcu awansował na operatora panelu, pracował w popularnym cotygodniowym programie Radio Auditions Johna McMahona. Zawsze, gdy pojawiało się za mało artystów, wzywano młodego Franka, by występował pod zmyślonymi nazwiskami. W tym okresie Howson był nazywany „Magicznym Frankiem” , gdy poproszono go o wystąpienie w programie pilotowym programu telewizyjnego przez Jimmy'ego Hannana z 3UZ .
 

DJ Stan Rofe podpisał kontrakt z Howsonem i wyprodukował jego pierwszy singiel: „ Seventeen Ain't Young ” (napisany przez Jeffa Barry'ego ) / Hide and seek ( Richie Adams , Mark Barkan)   w wykonaniu „Frankie Howson ” (1969), który podczas nagrywania miał siedemnaście lat, stał się hitem Top 40 w Melbourne.

Howson wydał dwa inne single This Night (Howson, Kenneth Firth, Miller)   i w 1983 The Heart Is A Lonely Hunter (John Capek, Howson). 

Howson był menadżerem australijskiego oddziału niemieckiej firmy IC Records, która publikowała utwory muzyczne (w tym własne) dystrybuowane przez EMI . Jest współautorem albumu One Foot in Front Johna Paula Younga z 1984 roku . Podpisał kontrakt z   zespołem new romantic Pseudo Echo i był współautorem ich piosenek „Autumnal Park” i „Destination Unknown” z Tonym Lugtonem   . Później mieli hit z 1987 roku nr 1 w Australii dzięki swojej wersji Funky Town . IC Records zdobył 3 krajowe przeboje w Australii w ciągu pierwszych 12 miesięcy działalności. Howson i Peter Boyle byli producentami wykonawczymi   przeboju Johna Paula Younga   „  Soldier of Fortune (John Capek, Marc Jordan)  osiągając nr 15.

Howson i Allan Zavod napisali „ Time Can't Keep Us Apart ”, który w 1987 roku wygrał konkurs Asian Popular Song w wykonaniu Kate Ceberano  dla szacowanej widowni telewizyjnej wynoszącej 500 milionów.
 

Frank Howson rozpoczął karierę jako aktor teatralny, piosenkarz i tancerz. Wystąpił w 21 głównych produkcjach (w tym w australijskiej produkcji Olivera! ),zanim skończył 21 lat.   We wczesnych latach siedemdziesiątych Howson spotkał innego aktora Barry'ego Ferriera, gdy oboje  wystąpili w oryginalnej australijskiej produkcji Jesus Christ Superstar , a następnie obaj mężczyźni współpracowali przy wielu projektach teatralnych. Pierwszym z nich był musical dla dzieci zatytułowany The Faraway Land of Magical Frank , który został wyprodukowany w Toral Theatre w Melbourne w styczniu 1976 roku. Później tego samego roku Howson i Ferrier wydali koncepcyjne nagranie kolejnego musicalu dla dzieci. ,The Boy who dared to dream , w wykonaniu Trevora White'a , piosenkarza popowego Marka Holdena oraz aktorów Johna Watersa i Tommy'ego Dysarta . Pierwsza inscenizacja spektaklu (z udziałem niektórych aktorów z nagrania koncepcyjnego) została zamontowana w Melbourne w styczniu 1978 r., a druga w maju 1981 r.

Frank Howson stworzył kolejne dwa musicale dla dzieci, bez udziału Ferriera: Aladdin and his Wonderful Lamp (muzyka Roberta Gavina, 1981) oraz Sinbad the Sailor: The Last Adventure (muzyka Iana McKeana, 1982). Oba były początkowo wystawiane w Alexander Theatre na Uniwersytecie Monash .
Howson był członkiem jury Crystal Prix na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1997 roku. Od 1997 do 2005 roku Howson pracował i mieszkał w Hollywood. Zasiadał w radzie dyrektorów Fundacji Starlight Children's w Kalifornii.

Niedawno Howson skończył pisać swoje wspomnienia o przemyśle filmowym  A Life in the Circus i napisał piosenki na solowy album Steve'a Housdena ( gitarzysty Little River Band ). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Seventeen Ain't Young/Hide And Seek	Frankie Howson	12.1969	80[3]	-	Astor A-7158/-	[written by Barry]

Steve Foster

Stephen Edward Foster (urodzony 30 września 1946r), lepiej znany jako Steve Foster, to australijski piosenkarz / autor tekstów z Murray Bridge w Australii Południowej. Swój pierwszy solowy singiel nagrał w 1963 roku, będąc jeszcze w liceum w wytwórnii K-Bee . 

 

Jego kariera była głównie solowa, ale prowadził również kilka odnoszących sukcesy zespołów, w tym Inkase, Alcheringa, Head First i Limited Edition. Był aktorem otwierającym australijską trasę koncertową Brian Cadd & the Bootleg Family w latach 1972-1973 i występował w The Mount Lofty Rangers, która była zbiorem muzyków z Adelaide, w tym zmarłego Bona Scotta, zanim przeszedł do sławnego AC / DC. 

 

W 1971 roku Foster był jedynym aktorem Adelajdy, który zagrał na The Myponga Festival, który był odpowiedzią Adelaide na Woodstock. We wrześniu 1972 roku wydał wielokrotnie nagradzany, debiutancki album solowy Coming Home In A Jar wydany przez Bootleg Label, będąca oddziałem   w ramach wytwórni Rona Tudora, Fable Records. W 1995 Forever Blue, napisany wspólnie z Grahamem Goble, po raz pierwszy nagrany przez Little River Band w 1986 roku na albumie No Reins, ostatni album nagrany z Johnem Farnhamem stał się wielkim hitem w Europie, awansując do Top 10.

 

 Steve nadal występuje w całej Australii i pisze piosenki, a w 2013 roku obchodził 50 lat od pierwszego nagrania.

 

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Coming home in a jar	Stephen Foster	11.1972	32[11]	-	Bootleg BLA 024/-	-

Fox

Australijski zespół, Fox ,jest tajemnicą. Niewiele jest informacji o zespole w druku lub w Internecie. Wydaje się, że jest to ich jedyny album What The Hell Is Going On  i wydał tylko dwa single w ciągu swojej kariery. To jeden z wielu zespołów lat siedemdziesiątych, który nazwał siebie Fox (i prawdopodobnie najmniej udany).

Album wyprodukowany przez Iana Millera, który był także producentem Lobby Loyde i the Coloured Balls oraz The Boy From the Stars Jima Keaya, a także z udziałem Johna Brownrigga z Star Spangled Banger, który napisał i aranżował utwory.  Chociaż zespół na to nie wygląda, pod względem muzycznym jest wiele rzeczy, które przypominają   Coloured Balls.
Gitarzysta Peter Laffy grał także w australijskich zespołach Freeway , Mondo Rock i w Southern Cross Jima Keaya (nie mylić z innym zespołem o tej samej nazwie, w którym występowali były

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Who do	Fox	07.1974	97[4]	-	EMI EMI 10 478/-	-

Frames

The Frames był  instytucją muzyczną dla tych, którzy pamiętają kluby piwne w Perth z lat 80-tych, takie jak Overflow, Herdsman i Generator. Za każdym razem, gdy zespół grał, na imprezę wychodziły tysiące fanów.
Zespół grający covery zebrał się na początku lat 80-tych i zdecydował, że ich setlisty będą opierać się w dużej mierze na klasycznym australijskim rocku, a nie na wszystkich amerykańskich hitach, które robiła większość innych zespołów. Zszywki takie jak Counting the Beat zespołu The Swingers, Cold Chisel’s Khe Sanh i I Got You zespołu Split Enz to trzy z ich charakterystycznych wykonań.

W pewnym momencie zespół był sponsorowany przez narodowe linie lotnicze, które kazały im grać przez kilka tygodni na Great Keppel Island. Wsparcie i sponsoring zespołu oznaczały, że dużo koncertowali i wszyscy byli pełnoetatowymi muzykami, dopóki nie rozpadli się około 1986 roku.
„Byliśmy wtedy przyjaciółmi i naprawdę świetnymi kumplami” - mówi piosenkarz Dean Denton. „Wiele zespołów rozpadło się z powodu przyjaźni, ale przez lata pozostaliśmy przyjaciółmi. Wszyscy jesteśmy małżonkami i mamy dzieci, ale uwielbiamy spotykać się i bawić się od czasu do czasu ”. 

Członkowie zespołu są nadal zaangażowani w muzykę w taki czy inny sposób i kilka razy w roku lubią razem wskakiwać na scenę jako The Frames, żeby miło spędzić czas. Większość ich oryginalnego składu jest teraz po trzydziestce i po czterdziestce, ale Dean mówi, że to całkiem fajne widzieć dzieciaki tuż po liceum śpiewające do wszystkich słów piosenek, które stanowią mocną część australijskiego klasycznego repertuaru. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Please listen to me	Frames	08.1981	90[3]	-	CBS BA 222832/-	-
Funny situation	Frames	11.1983	84[5]	-	Elite ELR 0001/-	-

John J. Francis

John J. Francis (ur. 1945r), piosenkarz, autor tekstów i producent, od dzieciństwa mieszkał w Newcastle, NSW.

 W latach 60-tych był z zespołami z Newcastle, The Sorrows (1963-1965), The John Francis Collexion (ok. 1966-1967) i Magic (1969-1970), z których każdy wydał co najmniej jeden singiel. Singiel The Sorrows ( Someday/I'm Lonely , 1964) był jedynym znanym wydanym przez  wytwórnię z Newcastle Big Sound . Po obu stronach singla John Francis Collexion , You Tell Me / I Talk To Trees (RCA, 1967), były kompozycje Johna J. Francisa .

 Po wydaniu czterech solowych albumów, kilku singli i epki dla Warner  1972-1974, John J. Francis najwyraźniej na stałe porzucił biznes muzyczny. Przez kilka lat był prezenterem nocnych programów, młodzieżowej stacji ABC Radio uruchomionej w Sydney w 1975 roku.

John J. Francis jest również zapamiętany z Simple Ben YouTube , kolejnego utworu z Breaks, Works and Thoughts, który można było usłyszeć na ścieżce dźwiękowej do filmu surfingowego Albiego Falzona Morning Of The Earth (1972).

 

 John był uznanym artystą nagrywającym w Australii we wczesnych latach siedemdziesiątych. Był najbardziej znany ze swojego przeboju „Play Mumma, Sing Me A Song”. Piosenka osiągnęła numer 22 w 1973 roku.

John J. Francis urodził się w USA, wyemigrował do Australii i osiadł w Newcastle. Nagrał cztery albumy w latach 1972-1974, po czym na stałe porzucił biznes muzyczny.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Play Mumma, Sing Me a Song / What to Do	John J.Francis	08.1973	29[12]	-	Warner Bros WBA 4038/-	-

W 1962 roku Bernard Mahony (ur. 1943r) i jedno z jego rodzeństwa Adrian (ur. 1944r) połączyli się z braćmi Peterem (ur. 1942r) i George'em Fayem (ur. 1943r), tworząc The Four Kinsmen. Ich pierwszy występ telewizyjny miał miejsce w Kevin Dennis Auditions w lipcu 1963 roku. Po kilkukrotnym pojawieniu się w programie, wygrali. Program został wyemitowany o 8 rano w sobotę rano na żywo 12 października 1963 roku. Sędziami byli Bert Newton, Frank Wilson i Geoff Brooks. Wygrali i dostali dobre miejsce w filmie Graeme Kennedy In Melbourne Tonight. 

W 1964 roku wydali swój pierwszy singiel dla wytwórni VAMP „The Sphinx Won't Tell / The Last Leaf”. Został nagrany w Television City w Melbourne, w studiach telewizyjnych AKA GTV-9 Bendigo Street, Richmond By Bob Phillips. " The Sphinx Won't Tell '' osiągnął numer 10 na wykresie Melbourne 3DB.

Większy sukces nastąpił wraz z ekspozycją w telewizji, wtedy zdecydowali się na skok i wyjazd do Anglii. Po ciężkiej pracy dano im trzymiesięczny sezon z Dave'em Allenem w restauracji teatralnej, co dało im bardzo potrzebną okazję do umocnienia swojej pozycji. Przez następne trzy lata współpracowali z Englebertem Humperdinkiem, Des O'Connorem, Val Doonicanem, Benny Hillem, Moorecombe and Wise oraz koncertowali w Hiszpanii, Francji, Niemczech i Szwecji. Podczas pobytu w Anglii wydali trzy single, które młody Peter Shelly pomógł im wyprodukować, a także zagrali sezon pantomimy z New Vaudeville Band.

W 1968 roku zdecydowali się powrócić do Australii i jako doświadczeni profesjonaliści, którymi teraz byli, nie mieli problemu z podjęciem pracy na scenie klubowej w Sydney. Z ich humorem śpiewającym i nowym podejściem do rozrywki byli zawsze poszukiwani. W 1975 roku ich ciężka praca została nagrodzona prestiżową nagrodą „Mo Award”, została wybrana najlepszą grupą wokalną i podzieliła się tytułem „Entertainers of the Year” z Don Lane. Grupa cieszyła się dużym zainteresowaniem za granicą, a praca w Azji Południowo-Wschodniej i Las Vegas zapewniała im zajęcie. W 1976 roku wszystkie podróże zaczęły zbierać żniwo i Bernard opuścił grupę i został zastąpiony przez Spencera Whitely'a. Bernard Mahoney zmarł w 1978 roku.

W 1978 roku byli na Bob Hope Show który został nakręcony w Perth, został wyemitowany w 37 krajach i obejrzało go ponad 500 milionów ludzi. W 1980 roku Peter Fay zdecydował się odejść i został zastąpiony przez Alana Morrisona. Alan nie wytrzymał zbyt wiele czasu, więc Peter wrócił, dopóki nie wkroczył George Harvey. W 1982 roku dwóch członków opuściło grupę Spencer zdecydował się odejść i został zastąpiony przez Roberta Pearsona. Adrian odszedł i został zastąpiony przez Grahama Wilsona.

W połowie lat 80-tych byli supportem dla Raya Charlesa, Ronniego Milsapa, Pata Boone'a i Barbary Mandrell na amerykańskim obwodzie koncertowym. W 1986 roku ostatni pierwotny członek, George Fay, opuścił grupę i został zastąpiony przez Scotta Radburna. Czterej Kinsmenowie koncertowali po całym świecie, zachwycając publiczność do 2009 roku.  

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
It Looks Like the Daybreak / Forget About Him	Four Kinsmen	10.1967	72[8]	-	Festival FK 1997/-	-

Gordon Franklin And The Wilderness Ensemble

Gordon Franklin And The Wilderness Ensemble to pseudonim używany przez zespół Goanna , kiedy nagrali ten singiel w celu wsparcia kampanii Tasmanian Wilderness Society przeciwko proponowanemu spiętrzeniu rzeki Franklin na Tasmanii. Ich kampania zakończyła się sukcesem.

Goanna to australijski zespół rockowy, który powstał w 1977 roku w Geelong jako The Goanna Band z Shane Howardem jako wokalistą, autorem tekstów i gitarzystą. Grupa połączyła protest społeczny z muzyką popularną i dotarła do Top 20 na liście singli Australian Kent Music Report z utworami „Solid Rock” (1982) i „Let the Franklin Flow” (wydany pod nazwą Gordon Franklin & the Wilderness Ensemble w 1983). 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Let the Franklin Flow / Franklin River - World Heritage	Gordon Franklin & the Wilderness Ensemble	04.1983	12[15]	-	WEA 7-259941/-	-

 

 

Freaked Out Flower Children

 Freaked Out Flower Children to australijski zespół, który powstał w 1991 roku z aktorką i prezenterką telewizyjną Sophie Lee grającą na saksofonie i wokalu.Pozostali członkowie to Gumpy Phillips (ex-Battle Happy, Mighty Big Crime) na gitarze i wokalu; Tricky J (Mighty Big Crime) na syntezatorze; Fiona Ruttelle w chórkach; i Nicole Love w chórkach.

Grali muzykę flower power w stylu lat 60-tych . Ich debiutancki singiel „ Spill the Wine ” - cover  przeboju Erica Burdona i War z 1970 roku - osiągnął 31 miejsce na liście ARIA Singles Chart w 1992 roku. W grudniu 1991 roku grupa wydała swój debiutancki album Love In w Virgin Records , który był „pełen synkopowanych bitów i przewiewnych melodii”.  Wydano drugi singiel „Beautiful People”. Jednak skupienie się na „retro-kabarecie i codziennym glo…” niewiele przyczyniło się do wzmocnienia poczucia długowieczności. Rozpadli się w 1993 roku.

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Spill the Wine	Freaked Out Flower Children	12.1991	32[17]	-	Virgin VOZCD 128/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love In	Freaked Out Flower Children	01.1992	68[8]	-	Virgin VOZCD 2059/-	-

Hugo & Luigi

Hugo & Luigi byli amerykańskim zespołem produkującym płyty , składającym się z autorów piosenek i producentów Luigi Creatore i Hugo Perettiego , którzy dzielili biuro w nowojorskim Brill Building . Poza stosunkiem pracy obaj byli kuzynami.


Po raz pierwszy zwrócili na siebie uwagę dzięki singlom wydanym w Mercury Records w połowie lat pięćdziesiątych, a następnie wyprodukowali nagrania Perry Como , Sama Cooke'a i kilku innych artystów RCA Victor , w tym przeboje " Twistin 'the Night Away ", " Another Saturday Night " , „ The Lion Sleeps Tonight ” The Tokens , „ Shout ”, klasyk Isley Brothers i „ I Will Follow Him ” Little Peggy March . Współautorami przeboju Elvisa Presleya „ Can”t Help Falling in Love ”, z George Davidem Weissem . Wyprodukowali także albumy Delli Reese, w tym The Classic Della , zbiór piosenek popowych opartych na klasycznych motywach oraz Waltz With Me, Della , zbiór popularnych piosenek w czasie. Ich utwór „ La Plume de Ma Tante ” osiągnął 29 miejsce na brytyjskiej liście przebojów singli w lipcu 1959 roku. 

Hugo i Luigi byli także niegdyś współwłaścicielami Roulette Records . Piosenki skomponowane przez duet często przypisywano „Markowi Markwellowi”, a nagrane przez nich płyty nosiły odrębne logo. Podczas pobytu w Roulette Hugo i Luigi dokonali serii nagrań tzw. Beautiful Music „Cascading Voices”, a później „Cascading Strings”.

Po założeniu Avco Records i produkcji artystów, takich jak Stylistics w latach 70-tych, Hugo & Luigi założyli nową wytwórnię, H&L Records , którą prowadzili aż do przejścia na emeryturę pod koniec dekady. Peretti (ur. 6 grudnia 1916 r.) zmarł 1 maja 1986 r.  Creatore (ur. 21 grudnia 1921 r.) zmarł 13 grudnia 2015 r.  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Young Abe Lincoln/Two Thirds Of The Tennessee River	Hugo And Luigi With Their Family Singers	12.1955	-	90[1]	Mercury 70721	[written by Alfred, Silver]
La Plume De Ma Tante/Honolulu Lu	Hugo And Luigi	06.1959	29[2]	86[5]	RCA Victor 7518	[written by Hoffman, Manning][produced by Hugo & Luigi]
Just Come Home/Lonesome Stranger	Hugo And Luigi	12.1959	-	35[9]	RCA Victor 7639	[written by C. Sigman, M. Monnot][produced by Hugo & Luigi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Cascading Voices of the Hugo & Luigi Chorus	Hugo & Luigi	04.1963	-	14[13]	RCA Victor 2641	-
Let's Fall in Love	Hugo & Luigi	10.1963	-	125[2]	RCA Victor 2717	-

 

Piosenki na listach przebojów

[with Solomon Linda, Paul Campbell, Albert Stanton,George David Weiss]
02/1952 Wimoweh Gordon Jenkins and His Orchestra and the Weavers 14.US
01/1962 Wimoweh Karl Denver 4.UK 

 [with Gladys Shelby]
07/1955 Experience Unnecessary Sarah Vaughan 14.US

[solo]
10/1956 It Happened Again Sarah Vaughan 72.US
03/1959 Because You're Young Jimmie Rodgers 62.US
06/1963 I Wish I Were a Princess Little Peggy March 32.US
09/1963 Hello Heartache, Goodbye Love Little Peggy March 26.US/29.UK

[with Al Hoffman, Dick Manning]
02/1958 Oh-Oh, I'm Falling in Love Again Jimmie Rodgers 7.US/18.UK
04/1958 Secretly Jimmie Rodgers 3.US
05/1958 Make Me a Miracle Jimmie Rodgers 16.US
08/1958 Are You Really Mine? Jimmie Rodgers 10.US
02/1959 I'm Never Gonna Tell Jimmie Rodgers 36.US
10/1965 Secretly The Lettermen 64.US

[with Mack David]
08/1958 The Wizard Jimmie Rodgers 45.US
11/1958 Bimbombey Jimmie Rodgers 11.US

[with George David Weiss]
09/1960 And Now Della Reese 69.US
06/1961 Wild in the Country Elvis Presley 26.US/4.UK
08/1961 A Far Far Better Thing Della Reese 115.US
12/1961 Can't Help Falling in Love Elvis Presley 2.US/1.UK
02/1962 B'wa Nina The Tokens 55.US
04/1962 I'll Take You Home The Corsairs 68.US
11/1963 The Impossible Happened Little Peggy March 57.US
09/1966 What a Party Tom Jones 120.US
02/1970 I Can't Help Falling in Love with You Al Martino 54.US
02/1970 Can't Help Falling in Love with You Andy Williams 88.US/3.UK
12/1973 Smile Smile Smile Kenny Ball 54.UK
07/1974 Let's Put It All Together The Stylistics 18.US/9.UK
10/1974 Heavy Fallin' Out The Stylistics 41.US
01/1975 Star on a TV Show The Stylistics 47.US/12.UK
04/1975 Thank You Baby The Stylistics 70.US
05/1975 Sing Baby Sing The Stylistics 3.UK
07/1975 Can't Give You Anything (But My Love) The Stylistics 51.US/1.UK
11/1975 Na-Na Is the Saddest Word The Stylistics 5.UK
12/1975 Funky Weekend The Stylistics 76.US/10.UK
03/1976 You Are Beautiful The Stylistics 79.US
04/1976 Can't Help Falling in Love The Stylistics 4.UK
08/1976 Sixteen Bars The Stylistics 7.UK
03/1977 $7000 and You The Stylistics 24.UK
12/1986 Can't Help Falling in Love Corey Hart 24.US
05/1993 (I Can't Help) Falling in Love with You UB40 1.US/1.UK
04/2006 Can't Help Falling in Love Russell Watson 69.UK
06/2014 Can't Help Falling in Love Christina Grimmie 74.US

[with Solomon Linda, Paul Campbell, Albert Stanton]
11/1961 The Lion Sleeps Tonight The Tokens 1.US/11.UK
01/1972 The Lion Sleeps Tonight Robert John 3.US
04/1972 The Lion Sleeps Tonight Dave Newman 34.UK
07/1975 The Lion Sleeps Tonight (wimoweh) Brian Eno 52.UK
01/1982 The Lion Sleeps Tonight Tight Fit 1.UK

[with Adam Levy,George David Weiss]
08/1963 A Walkin' Miracle The Essex 12.US
04/1974 A Walkin' Miracle Limmie & the Family Cookin' 6.UK

[with LaShawn Daniels, Rodney Jerkins, Ludacris,George David Weiss]
08/2006 Need a Boss Shareefa 62.US

Human Beinz

Human Beinz  jest amerykańskim   zespołem rockowym z Youngstown, Ohio . Pierwotnie znany jako The Human Beingz, zespół początkowo składał się z Johna „Dicka” Belleya (wokal, gitara), Joe „Ting” Markulin (wokal, gitara), Mel Pachuta (wokal, bas) i Gary Coates (perkusja) przez Mike Tatman.
Ich jedyny hit , „ Nobody but Me ”, zadebiutował w 1968 roku i zajął 8. miejsce na liście Billboard Hot 100 .



Beinz rozpoczęli swoją działalność w 1964 roku jako The Premiers, rozpoczynając swoją karierę zawodową, aby zbudować lokalną bazę fanów. W 1966 roku zmienili nazwę na The Human Beingz, ponieważ uważali, że ich stare imię nie pasuje do stylu późnych lat sześćdziesiątych. Nagrali covery piosenek Them , The Yardbirds , The Who i Bob Dylan . Grupa jako pierwsza nagrała także cover „ Gloria ” Them, który stał się hitem The Shadows of Knight , oraz cover „ The Pied Piper ”, który później stał się hitem Crispiana St. Petersa .

Grupa podpisała kontrakt z Capitol Records w 1967 roku iw tym czasie Capitol błędnie zapisał ich nazwę, pomijając literę „g”. Rzekomym pomysłem Capitolu było powiązanie nazwy zespołu z ruchem Human Be-In z 1967 roku.

The Beingz powiedziano, że nazwa zostanie zmieniona w następnym wydawnictwie, jeśli debiutancki singiel nie odniesie żadnego sukcesu. 24 sierpnia 1967 r. Ukazał się „ Nobody But Me ”  i stał się ich jedynym hitem na liście Billboard Top 40, co oznaczało, że Capitol nie poprawił pisowni. „Nobody But Me” (napisane i po raz pierwszy nagrane przez The Isley Brothers w 1962 r.) Osiągnęło 8. miejsce w lutym 1968 r. Dwa 31-krotne powtórzenia słowa „nie” na nagraniu spełniają kategorię „Book of Records” Caseya Kasema najbardziej powtarzalnego słowa lub frazy w przeboju Top 10 Hot 100, pokonując 26-krotne powtórzenie „I know” w „ Ain't No Sunshine ” Billa Withersa .Album ,Nobody But Me" ukazał się po wydaniu singla.

Następny singiel Beinza, „ Turn On Your Love Light ”, osiągnął 80. miejsce, ale stał się wielkim hitem w Japonii , gdzie zadebiutował na 1. miejscu "Turn On Your Love Light", pierwotnie hit  Bobby'ego Blanda w 1962 roku. , został później nagrany przez Jerry Lee Lewisa and the Grateful Dead . W 1968 roku Capitol wydał drugi album, Evolutions . Wydali także singiel „Hold on Baby”, wyłącznie w Japonii, gdzie również trafił na szczyty list przebojów. Zespół odbył kontraktową trasę koncertową po Japonii w wyniku ich tamtejszego sukcesu i natychmiast po tym rozpadł się w marcu 1969 roku. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody But Me/Sueno	Human Beinz	12.1967	-	8[15]	Capitol 5990	[written by R. Isley][produced by Alexis de Azevedo]
Turn On Your Love Light/It's Fun To Be Clean	Human Beinz	03.1968	-	80[5]	Capitol 2119	[written by Don Malone][produced by Alexis de Azevedo]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Nobody but Me	Human Beinz	03.1968	-	65[10]	Capitol 2906	[produced by Lex de Azevedo]

Humble Pie

 Jedna z pierwszych brytyjskich "supergrup", założona w kwietniu 1969 r. Jej twórcami byli: Peter Frampton (ur. 22.04.1950 r. w Beckenham w hrabstwie Kent, Anglia; gitara, śpiew), Steve Marriott (ur. 30.01.1947 r. w Londynie, zm. 20.04.1991 r. w Arkesden; gitara, śpiew) i Greg Ridley (ur. 23.10.1943 r. w Carlisle w hrabstwie Cumbria, Anglia), muzycy z zespołów The Herd, The Small Faces i Spooky Tooth. Wraz z perkusistą Jerrym Shirleyem (ur. 4.02.1952 r., eks-Apostolic Interyention i Little Women) zadebiutowali w brytyjskiej Top 5 singlem "Natural Born Bogie".

 

Pierwsze dwa albumy grupy zawierały oprócz klasycz nego hard rocka kilka tematów akustycznych. Po odejściu Framptona w październiku 1971 r. pozostali muzycy wraz z gitarzystą Dave'em Clempsonem (ur. 5.04.1949 r. w Birmingham, Anglia) z zespołu Colosseum zaniechali akustyki, częściowo z myślą o pozyskaniu amerykańskiej widowni. Typowym przykładem muzyki z tego okresu jest album Smokin' notowany najwyżej na brytyjskich listach bestsellerów. Po wpadnięciu w rockową rutynę Humble Pie rozwiązali się w marcu 1975 r.
 

Marriott założył własną grupę All Stars, do której dołączyli Clempson i Ridley, a Shirley występował w formacji Natural Gas. Zespół reaktywował się w 1980 r. w składzie: Shirley, Marriott, Bobby Tench (gitara, śpiew) i Anthony Jones (bas), nagrał dwa albumy i definitywnie zakończył działalność. Marriott związał się później z pub-rockową grupą Packet Of Three.
 

W 1991 r. nawiązał ponownie współpracę z Peterem Framptonem, lecz na przeszkodzie w jej kontynuowaniu stanęła tragiczna śmierć muzyka. Marriott zginął 20.04.1991 r. podczas pożaru swojego domu w Arkesden w hrabstwie Essex. 

 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Natural born boogie	Humble Pie	08.1969	4[10]	-	Immediate IM 082	[written by Steve Marriott][produced by Humble Pie]
I don't need no doctor/A song for Jenny	Humble Pie	09.1971	-	73[8]	A&M; AMS 862	[written by: Jo Armstead, Nick Ashford, Valerie Simpson][produced by Humble Pie]
Hot'n'Nasty/You're so good for me	Humble Pie	05.1972	-	52[8]	A&M; AMS 7003	[written by Peter Frampton/Steve Marriott/Greg Ridley/Jerry Shirley][produced by The Pie]
Black coffee/Say no more	Humble Pie	04.1973	-	113[5]	A&M; AMS 7052	[written by Ike Turner, Tina Turner][produced by The Pie]
Rock and roll music/Road hog	Humble Pie	08.1975	-	105[2]	A&M; AMS 7158	[written by C. Berry][produced by Andrew Oldham][#8 hit for Chuck Berry in 1957r]
Fool for a pretty face [Hurt by love]/You soppy pratt	Humble Pie	04.1980	-	52[7]	Jet JET 180	[written by Steve Marriott/Jerry Shirley][produced by The Pie, Johnny Wright]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
As safe as yesterday is	Humble Pie	09.1969	32[1]	-	Immediate IMSP 025	[produced by Andy Johns]
Rock on	Humble Pie	05.1971	-	118[23]	A&M; 4301 [US]	[produced by Glyn Johns & Humble Pie]
Performance-rockin' The Fillmore	Humble Pie	11.1971	32[2]	21[32]	A&M; AMLH 63506	[gold-US][produced by Humble Pie]
Smokin'	Humble Pie	04.1972	20[5]	6[34]	A&M; AMLS 64342	[gold-US][produced by Humble Pie]
Lost and found	Humble Pie	09.1972	-	37[20]	A&M; 3513 [US]	-
Eat it	Humble Pie	04.1973	34[2]	13[21]	A&M; AMLS 6004	[produced by Humble Pie]
Thunderbox	Humble Pie	03.1974	-	52[14]	A&M; 3611 [US]	[produced by Steve Marriott]
Street rats	Humble Pie	04.1975	-	100[8]	A&M; 4514 [US]	[produced by Andrew Loog Oldham, Steve Marriott]
On to victory	Humble Pie	04.1980	-	60[14]	Atco 122 [US]	[produced by Humble Pie, John Elijah Wright]
Go for the throat	Humble Pie	05.1981	-	154[6]	Atco 131 [US]	[produced by Gary Lyons]