Danny Hutton

Daniel Anthony Hutton (ur. 10 września 1942r) to irlandzko-amerykański piosenkarz, najbardziej znany jako jeden z trzech głównych wokalistów zespołu Three Dog Night . Hutton był autorem tekstów i wokalistą w Hanna-Barbera Records w latach 1965–66.   Hutton miał skromny krajowy hit „Roses and Rainbows”, kiedy był artystą nagrywającym dla Hanna-Barbera Records. Hutton jest ojcem Dasha Huttona, byłego perkusisty amerykańskiego zespołu rockowego Haim .



Przed utworzeniem Three Dog Night, Hutton trafił na 73 miejsce listy Billboard Hot 100 z „Roses and Rainbows” w 1965 roku, kiedy był artystą nagrywającym dla Hanna-Barbera Records . Hutton śpiewał także wokale z power trio BBA na ich tytułowym albumie wydanym przez Epic w 1973 roku.

Po początkowym rozpadzie Three Dog Night Hutton zarządzał zespołami punk rockowymi , w tym Fear . On również frontmenem Danny Hutton Hitters , którego cover piosenki Nika Kershawa  „Wouldn't It Be Good ” pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu z 1986r Pretty in Pink . 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Roses And Rainbows/Monster Shindig	Danny Hutton	10.1965	-	73[6]	HBR 447	[written by D. Hutton, L. Goldberg]
Big Bright Eyes/Monster Shindig Pt 2	Danny Hutton	01.1966	-	102[7]	HBR 453	[written by L. Goldberg, D. Hutton]
Funny How Love Can Be/Dreamin' Isn't Good For You	Danny Hutton	05.1966	-	120[2]	MGM 13502	[written by Carter, Lewis][produced by Danny Hutton]

June Hutton

June Hutton (z domu June Marvel Cowan ;ur. 11 sierpnia 1919r-zm. 2 maja 1973r), amerykańska aktorka i wokalistka, popularna wśród big bandów w latach czterdziestych XX wieku. Była młodszą siostrą wokalistki Iny Ray Hutton .



Hutton urodziła się w Bloomington w stanie Illinois . Jej rodzicami byli Marvel Svea Williams i Odie Daniel Cowan. June i jej starsza siostra, Ina Ray Hutton , dorastały jako artystki i wykonawcy w erze big bandów .

Dorastając w Chicago, Hutton uczęszczała do Hyde Park High School , podobnie jak jej starsza siostra Ina. W szkole średniej pracowała w dziale sukienek w domu towarowym Marshall Fields . Kiedy miała 15 lat, opuściła dom, aby dołączyć do swojej siostry w poszukiwaniu kariery wokalnej.
 

W początkach swojej kariery śpiewała w Astor Roof w Nowym Jorku. Po zaśpiewaniu z orkiestrą swojej siostry w 1938 roku była częścią Winston Trio, Quintones i Sande Williams Band. Wystąpiła z Quintones w Hi Ya, Gentlemen , nieudanym musicalu z bokserem Maxem Baerem . W 1941 roku została wokalistką Stardusters , grupy wokalnej Charlie Spivak & His Orchestra . 

Po tym, jak Jo Stafford opuścił The Pied Pipers w 1944 roku, Hutton zastąpiła ją, dołączając do grupy w maju.Występowała z Pied Pipers przez sześć lat, nagrywając kilka przebojów, w tym piosenkę „Dream”. W 1950 roku Hutton opuściła Pied Pipers, rozpoczynając działalność solo w Decca Records .
Kariera solowa Hutton po Pipers obejmowała jej debiut w Nowym Jorku w nocnym klubie Copacabana 16 listopada 1950 r.
W 1951 roku Hutton poślubiła Axela Stordahla , muzycznego aranżera Tommy'ego Dorseya . W 1952 roku trafiła do Capitol Records , wspierana przez orkiestrę prowadzoną przez męża. W Capitol nagrała trzy przeboje: „ Say You're Mine Again ”, „No Stone Unturned” i „For the First Time”. Nagrali także ceniony album Afterglow z 1955 roku , zawierający wspaniałe aranżacje i grupę wokalną Boys Next Door.

Stordahl zmarł w 1963 roku, a Hutton poślubiła aktora Kennetha Tobeya w 1968 roku. Rozwiedli się w 1972 roku. Hutton zmarła w Encino w Los Angeles , 2 maja 1973 roku, w wieku 52 lat. Została pochowana obok Stordahla w Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Say You're Mine Again/The Song From Moulin Rouge (Where Is Your Heart)	June Hutton	05.1953	-	21[4]	Capitol 2429	[written by Charles Nathan, Dave Heisler]
No Stone Unturned/Rather	June Hutton	09.1953	-	24[4]	Capitol 2549	[written by Lester Cox, Melvin Herman]
For The First Time (In A Long Time)/If It's The Last Thing I Do	June Hutton	01.1954	-	26[1]	Capitol 2667	[written by John Nagy, Ted Varnick]

Peggy Hayama

Peggy Hayama urodzona jako Shigeko Mori (   9 grudnia 1933r-zm. 12 kwietnia 2017) była japońską piosenkarką.

Urodzona jako Shigeko Mori w Yotsuya ,  Hayama uczęszczała do liceum Aoyama Gakuin  , gdzie została odkryta podczas śpiewania jazzu. Zadebiutowała w wieku 18 lat w 1952 roku, a dwa lata później po raz pierwszy wstąpiła w  Kohaku Uta Gassen .  Hayama była znana ze śpiewania japońskiej wersji „ Do-Re-Mi ”, utworu z The Sound of Music, umieszczonego później na kompilacji Nihon no Uta Hyakusen w 2007 roku.

 Użyczyła również swojego głosu w japońskim dubbingu filmów Disneya i wydała japońską wersję „ The Wedding„ pod oryginalnym tytułem „ La Novia ”. Słynne japońskie piosenki Hayamy to „ Having Left Tosa”, „ School Days ” i „ Shimabara Lullaby ”.  Jej ostatni występ odbył się w marcu 2017 roku na koncercie upamiętniającym Fubuki Koshiji . 

Hayama została uhonorowana przez Ministerstwo Edukacji w 1993 roku za jej wkład w sztukę piękną w Japonii.Dwa lata później otrzymała Medal Purple Ribbon.  Została pierwszą przewodniczącą Stowarzyszenia Japońskich Śpiewaków w 2007 roku i służyła im do 2010 roku.

 Zmarła w wieku 83 lat w 2017 roku, po hospitalizacji w Tokio z powodu zapalenia płuc. 

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Click Go The Shears / Oh ! My Papa	Peggy Hayama	07.1963	85[4]	-	Festival FK 401/-	-

Booka Hyland

 John Hyland rozpoczął swoją karierę w 1956 roku, rozpoczynając w konkursach talentów w lokalnych pubach. Sześć lat później został głównym wokalistą Leedons, którzy występowali jako Booka Hyland & The Leedons. Następnie 4 lata jako wokalista zespołu The Chessmen. Po tańcach pracował dla „Lousy Les's” w Sans Souci, gdzie Warren Williams and The Crescents słyszeli jego występ w ogródku piwnym. Lubili Bookę i wracali tydzień po tygodniu, w końcu przekonując go, by spotkał się z Johnnym O'Keefem ” .
„Booka” to pseudonim z dzieciństwa. Zanim na pierwszej płycie pojawiło się jego nazwisko, Johnny O'Keefe nazywał go po prostu Booką.

O'Keefe chciał Booka do 6 'Clock Rock i przekonał go, by nadal używał nazwy „Booka”.

W tym czasie O'Keefe był aktywnym pracownikiem A&R i producentem dla wytwórni Lee Gordon i Leedon. Często używał nazwiska Eddie Cash Jr, ponieważ, jak to ujął, myślę, że disc jocke'owie mieli już dość słyszenia mojego imienia przez cały czas. Wokaliści i muzycy „Eddie Casha” to wielu znanych wykonawców z Sydney.
Booka Hyland pojawił  się w Six O'Clock Rock, Bandstand, Teentime i Rockville Junction, śpiewając piosenki, w tym „I Dig Girls”, „Is It Me?” ,"Sweet Thing", „The Right Time", "Transistor"  i "We've got Something Going"..

Hyland wydał kilka singli, z których tylko jeden znalazł się na listach przebojów, piosenka Johna Marascalco-Scotta Turnbulla Sweet Thing (1960, numer 33 w Sydney). Jego drugi singiel, We've Got Something Going (1960) był kolejną kompozycją Johna Marascalco. Wydał także czterościeżkową EP-kę Booka At The Police Boys Club, na której znalazły się trzy strony A i strona B.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Sweet Thing/I Dig Girls	Booka Hyland	07.1960	38[6]	-	Lee Gordon LS-594/-	-

Brian Hyland

Ur. 12.11.1943 r. w Woodhaven, Queens, New York, USA. Jego próbną płytą nagraną wraz z kolegami ze szkolnej grupy The Delphis zainteresowała się wytwórnia Kapp. W I960 r. Hyland wszedł na szczyt amerykańskiej listy przebojów singlem „Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka- dot Bikini”. Nieco zwariowany, uchodzący do dziś za symbol młodzieżowej muzyki tamtych lat utwór rozszedł się w milionowym nakładzie. 

Piosenkarz podpisał kontrakt z bardziej, niż Kapp, prestiżową firmą ABC Paramount, która z powodzeniem wylansowała jego kolejne przeboje: „Let Me Belong To You” (w amerykańskiej Top 20 w 1961 r.) i „Ginny Come Lately” (w rok później  w brytyjskiej Top 10). 

Milionowy sukces debiutu powtórzyła w 1962 r. nastrojowa ballada „Sealed With The Kiss”. Opiewała wakacyjną rozłąkę szkolnych zakochanych i stała się, jak do tej pory, przebojem trzech pokoleń nastolatków (w 1975 r. reedycja singla trafiła do brytyjskiej Top 10, a w 1990 r. światową sławą cieszyła się wersja Jasona Donovana). 

W 1966 r. na listach amerykańskich znalazły się kolejne nagrania Hylanda: „The Joker Went Wild” i „Run, Run, Look And See”. Triumfalny powrót nastąpił w 1970 r. za sprawą lirycznej wersji „Gypsy Woman”. Producentem nagrania starego przeboju The Impressions i Ricky’ego Nelsona był Del Shannon, współautor kilku tematów z towarzyszącego singlowi albumu. Sukces miał jednak krótki oddech i Hyland zaprzestał niedługo potem dalszych nagrań. 

<

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polkadot Bikini/Don't Dilly Dally, Sally	Brian Hyland	07.1960	8[13]	1[1][15]	Leader 805	[written by Paul Vance,Lee Pockriss][produced by Don Kirshner,Al Nevins]
The Clickity Clack Song Four Little Heels/That's How Much	Brian Hyland	10.1960	29[6]	A:73[3];B:74[4]	Kapp 352	[A:written by Paul Vance,Lee Pockriss][B:written by Brooks Arthur,Jerry Keller,Artie Kaplan]
I Gotta Go ('Cause I Love You)/ Lop-Sided Over-Loaded (And It Wiggled When We Rode It)	Brian Hyland	10.1960	-	A:101[2];B:105[1]	Kapp 363	[A:written by John D. Loudermilk][B:written by Kusik, Anton]
Let Me Belong To You/Let It Die!	Brian Hyland	08.1961	-	20[11]	ABC-Paramount 10236	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
I'll Never Stop Wanting You/The Night I Cried	Brian Hyland	11.1961	-	83[1]	ABC-Paramount 10262	[written by P. Udell, G. Geld][produced by Pogo Productions]
Ginny Come Lately/I Should Be Gettin' Better	Brian Hyland	03.1962	5[15]	21[11]	ABC-Paramount 10294	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
Sealed With A Kiss/Summer Job	Brian Hyland	06.1962	3[15]	3[14]	ABC-Paramount 10336	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
Warmed Over Kisses (Left Over Love)/Walk A Lonely Mile	Brian Hyland	09.1962	28[6]	25[8]	ABC-Paramount 10359	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
I May Not Live To See Tomorrow/It Ain't That Way At Al	Brian Hyland	11.1962	-	69[7]	ABC-Paramount 10374	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
If Mary's There/Remember Me	Brian Hyland	03.1963	-	88[2]	ABC-Paramount 10400	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Pogo Productions]
I'm Afraid To Go Home/Save Your Heart For Me	Brian Hyland	06.1963	-	63[8]	ABC-Paramount 10452	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Peter Udell, Gary Geld]
Let Us Make Our Own Mistakes/Nothing Matters But You	Brian Hyland	11.1963	-	123[2]	ABC-Paramount 10494	[written by Peter Udell, Gary Geld][produced by Geld - Udell Productions ]
Here's To Our Love/Two Kinds Of Girls	Brian Hyland	03.1964	-	129[2]	Philips 40179	[written by Peter Udell][produced by Geld - Udell Productions ]
3000 Miles/Sometimes They Do, Sometimes They Don't	Brian Hyland	04.1966	-	99[1]	Philips 40354	[written by Artie Wayne][produced by Snuff Garrett, Leon Russell]
The Joker Went Wild/I Can Hear The Rain	Brian Hyland	07.1966	-	20[11]	Philips 40377	[written by Bobby Russell][produced by Snuff Garrett, Leon Russell]
Run, Run, Look And See/Why Did You Do It	Brian Hyland	10.1966	-	25[9]	Philips 40405	[written by Marty Cooper, Ray Whitley][produced by Snuff Garrett]
Hung Up In Your Eyes/Why Mine	Brian Hyland	02.1967	-	58[5]	Philips 40424	[written by S. Curtis, G. D. Hardin][produced by Snuff Garrett]
Holiday For Clowns/Yesterday I Had A Girl	Brian Hyland	05.1967	-	94[3]	Philips 40444	[written by Sonny Curtis, Glen D. Hardin][produced by Snuff Garrett]
Get The Message/Kinda Groovy	Brian Hyland	08.1967	-	91[2]	Philips 40472	[written by J. Griffin, M. Gordon][produced by Snuff Garrett]
Tragedy/You'd Better Stop -- And Think It Over	Brian Hyland	01.1969	-	56[10]	Dot 17176	[written by F. Burch, G. Nelson][produced by Ray Ruff]
A Million To One/It Could All Begin Again (In You)	Brian Hyland	04.1969	-	90[5]	Dot 17222	[written by Phil Medley][produced by Ray Ruff]
Stay And Love Me All Summer/Rainy April Morning	Brian Hyland	07.1969	-	82[3]	Dot 17258	[written by A. Kasha, J. Hirschhorn][produced by Ray Ruff]
Gypsy Woman/You And Me (#2)	Brian Hyland	09.1970	42[6]	3[20]	Uni 55240	[written by C. Mayfield][produced by Del Shannon]
Lonely Teardrops/Lorrayne	Brian Hyland	02.1971	-	54[8]	Uni 55272	[written by B. Gordy Jr, T. Carlo][produced by Del Shannon]
So Long, Marianne/No Place To Run	Brian Hyland	06.1971	-	120[2]	Uni 55287	[written by Leonard Cohen][produced by Del Shannon]
Sealed With A Kiss/Summer Job	Brian Hyland	06.1975	7[11]	-	ABC 4059 [UK]	[written by Peter Udell, Gary Geld]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tragedy/A Million To One	Brian Hyland	04.1969	-	160[5]	Dot 25 926	[produced by Ray Ruff]
Brian Hyland	Brian Hyland	01.1971	-	171[4]	Uni 73 097	[produced by Del Shannon]

Dick Hyman

 Ur. 8.03.1927r w Nowym Jorku (USA). Po ukończeniu studiów w zakresie muzyki klasycznej poszerzał nadal swą wiedzę w dziedzinie jazzu i innych gatunków muzycznych. Pod koniec lat 40-tych grał na fortepianie w swym rodzinnym mieście, mając za partnerów innowatorów bebopu, jak Charlie Parker i Dizzy Gillespie. 

Na początku lat 50-tych rozpoczął trwającą wiele lat karierę wszechstronnego muzyka studyjnego: pianisty, kompozytora, aranżera i lidera orkiestr. W tym okresie zainteresował się poważnie historią jazzu, a zwłaszcza rozwojem jazzowej pianistyki. Niebywale szerokie eklektyczne zainteresowania Hymana sprawiały, że umiał przekonująco wykonywać i uprawiać odmiany muzyki obejmujące obszar od ragtime’u po free jazz.

 Jego występy i nagrania z New York Jazz Repertory Orchestra sprawiły, że wzrosło zainteresowanie muzyką Jelly’ego Rolła Mortona, Fatsa Wallera. Jamesa P. Johnsona i Louisa Armstronga. Był też założycielem małego zespołu o nazwie Perfect Jazz: Repertory Quintet. W okresie freejazzowym grał na elektrycznym fortepianie, potem dołożył do swego instrumentarium jeszcze organy, nagrywając „Cincinnati Fats”, „New School Concert”, jak też albumy w duecie z Rubym Braffem. Kolejne lata przyniosły nowe nagrania z Braffem, tym razem na instrumencie w jazzie nie akceptowanym - organach kinowych (Wurlitzer): album A Pipe Organ  Recital Plus One wywołał pozytywne reakcjeze strony krytyki, jak i publiczności.

 Jako kompozytor Hyman pisał na składy małe i duże, skomponował też muzykę do filmu „Scott Joplin” (1976). Jako mistrz jazzowego fortepianu zadziwia w czasie swych występów zarówno nadzwyczajną wirtuozowski techniką, jak i głębokim zrozumieniem i miłością do szerokich tradycji muzycznych.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
60 Great All Time Songs - Volumes 3	Dick Hyman	11.1957	-	21[2]	MGM 3537	-
Electrodynamics	Dick Hyman	11.1963	-	117[7]	Command 856	-
Fabulous	Dick Hyman	04.1964	-	132[5]	Command 862	-
Mirrors	Dick Hyman and The Group	04.1968	-	179[2]	Command 924	-
Moog: The Electric Eclectics	Dick Hyman	04.1969	-	30[30]	Command 938	-
The Age of Electronicus	Dick Hyman	09.1969	-	110[11]	Command 946	-

Fabulaires

 The Fabulaires to australijska grupa R&B założona w Adelaide przez Grega Championa na gitarze i wokalu prowadzącym, Johna Jamesa "JJ" Hacketta na perkusji (ex- Stars ), Jane Lewis na wokalu, Iana McDonalda na gitarze basowej (ex-Stars), Jo Moore na wokalu i Micka Teakle na gitarze. W następnym roku przenieśli się do Melbourne, gdzie Wayne Burt dołączył na gitarze i wokalu (ex - Daddy Cool , Jo Jo Zep & The Falcons ).

Nagrali swoją debiutancką EP-kę, na sześć utworów, Apocalypso .  Dwa utwory, „The Remedy” i „ Ghost Riders ” zostały nagrane w lipcu 1980 roku; trzeci utwór, „Sunglasses”, został nagrany w grudniu; a ostatnie trzy utwory zostały nagrane na żywo w hotelu Aberdeen w Fitzroy North w marcu 1981 roku.Hackett odszedł, aby dołączyć do Mondo Rock i został zastąpiony przez Geoffa Hassella na perkusji.

Podczas trasy koncertowej Moore zginął w wypadku samochodowym w kwietniu 1981 roku.Grupa rozpadła się i EP-ka została pośmiertnie wydana pod koniec tego roku przez Rough Diamond Records i  osiągnęła  52 miejsce na australijskich listach przebojów.

Champion i Teakle dołączyli do grupy Young Homebuyers z siedzibą w Adelajdzie, która wydała dwa single, a następnie EP-kę o tej samej nazwie w październiku 1982 roku. Od 1981r Champion był prezenterem radiowym, jako członek Coodabeen Champions ,w Coodabeens Footy Show .Burt był członkiem Black Sorrows od 1983 do 1985r, od 1988 do 1991r i ponownie w 1998r.   Hackett pozostał w Mondo Rock do 1990 roku. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Apocalypso	Fabulaires	09.1981	52[7]	-	Rough Diamond RDM 8802/-	-

Alpha 5.20

 Alpha 5.20 , którego prawdziwe nazwisko to Ousmane Badara Diallo , urodzony w 1977 roku w Dakarze , to raper pochodzenia francuskiego z Senegalu .


Jest szczególnie znany jako jeden z liderów niezależnego rapu we Francji i był źródłem inspiracji dla wielu raperów z Seine-Saint-Denis, takich jak Dinos , Sofiane czy nawet grupa 13  Blok . Jest źródłem wielu mixtape'ów i kompilacji , a nawet filmu niezależnego  .

Jest założycielem wytwórni i grupy Ghetto Fabulous Gang . Oficjalnie rozpoczął karierę muzyczną w 2001 roku, produkując i występując na pierwszej kompilacji swojej wytwórni, Rimes & Glories, Vol. 1 i zakończył ją w 2011 roku . Od tego czasu wydał dwa mixtape'y w 2016 i 2017 roku, a także epizodycznie występował w innych projektach, takich jak kompilacja 93 Empire w 2018 roku .


Urodzony w 1977 roku w Dakarze , Senegal , Ousmane Badara dorastał tam aż do 1992 roku , gdy opuścił swój rodzinny kraj dla Francji . Następnie osiadł w Szampanii-Ardenach, po czym przeniósł się do miasta Orgemont w Épinay-sur-Seine w Seine-Saint-Denis  . Rozważając rozpoczęcie studiów, udaje mu się przetrwać na niepewnych stanowiskach w sprzedaży i dlatego zaczyna sprzedawać narkotyki i rapować, próbując wydostać się z biedy. Po kilku podróżach po Stanach Zjednoczonych, z których wraca inspirowany kulturą miejską , a w szczególności lokalnym hip-hopem , że inwestuje  na pełny etat w rap i sprawia, że jego aktywność zawodowa zmierza ku niezależności , śladami Master P  . 

Istotnie, Ousmane Badara jest pod silnym wpływem modelu ekonomicznego amerykańskiego rapera- producenta . Po powrocie do Épinay-sur-Seine próbuje zbliżyć się do lokalnych niezależnych kolektywów hip-hopowych, takich jak La Brigade, ale znalezienie miejsca w środku jest bardzo skomplikowane . Tak więc w trakcie swoich spotkań z innymi młodymi raperami z miast Seine-Saint-Denis, w 2000 roku założył strukturę, którą nazwał Ghetto Fabulous Gang, zarówno grupową , jak i wytwórnię , z kilkoma innymi artystami.  

W następnym roku wytwórnia wydała swoją pierwszą kompilację zatytułowaną Rimes & Gloires, Vol. 1 i zaprasza prestiżowych raperów tamtych czasów, takich jak Booba , Rohff , Ali , Ol Kainry i Ęrsenik . Tom 2 ukazuje się w następnym roku, a tom 3 - w 2004 , zawsze z udziałem uznanych artystów, takich jak Rim'K czy Nessbeal , i zawsze pod egidą Ousmane Badary, znanego obecnie pod pseudonimem scenicznym. od Alpha 5.20. W latach 2002- 2004, pomimo dużej liczby kolaboracji , opublikował także swoje pierwsze trzy projekty solowe  : trzy tomy Boss 2 Panam . Dzięki niezależności swojej działalności Alpha 5.20 sprzedaje swoje kasety i płyty na rynkach  .
 

W 2010 roku wydał swój ostatni album zatytułowany Scarface d'Afrique: death before disconor . Projekt jest jego drugim co do wielkości komercyjnym sukcesem po Rakailles 4  . W tym samym roku wyprodukował niezależny film , African Gangster, w reżyserii Jean-Pascal Zadi , w którym grał i na który wyprodukował także ścieżkę dźwiękową . Po tym Alpha 5.20 kładzie kres swojej muzycznej karierze . Jest stopniowo zapomniany, jak typowy gangsta rap z lat 2000. Niemniej jednak opublikował dwa projekty w 2016 i 2017 roku , Thug Matrix i Blood : le sang des martyrs . Te dwa projekty powstają ze starych i niepublikowanych tytułów. W 2018 roku Alpha 5.20 ponownie pojawia się na przedzie sceny, uczestnicząc w projekcie 93 Empire prowadzonym przez rapera Sofiane, z którym dzieli tytuł na kompilacji Crépuscule des empires . Utwór, podobnie jak reszta albumu, odniósł sukces i osiągnął 88. miejsce w pierwszym tygodniu działalności   .

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwaj	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Vivre Et Mourir A Dakar	Alpha 5.20	06.2006	106[5]	-	Ghetto Fabulous	-
2025 Avant Rakailles 4	Alpha 5.20	07.2007	130[2]	-	Ghetto Fabulous	-
3025 Avant Rakailles 4 - La Reedition	Alpha 5.20	10.2007	160[2]	-	Ghetto Fabulous	-
Rakailles 4	Alpha 5.20	06.2008	51[11]	-	Ghetto Fabulous	-
4025	Alpha 5.20	06.2009	105[7]	-	Ghetto Fabulous	-

 

Airbourne

 

Airbourne – australijski zespół rock and rollowy założony w 2003 roku w Warrnambool.
Kapela została założona w roku 2003 przez dwójkę braci – Joela i Ryana O'Keeffe. Ten pierwszy gra na gitarze od 11 roku życia, a Ryan dostał pierwszą perkusję w tym samym wieku, kiedy to Joel miał już 15 lat. Podczas pracy w Hotel Warrnambool Joel poznał przyszłego członka zespołu, gitarzystę – Davida Roadsa. Wkrótce potem został on zaproszony do wspólnej gry. Obraz zespołu dopełnił basista, Justin Street, który dołączył do grupy w 2003 roku.

 

Zespół w roku 2004 wydaje swój pierwszy niezależny album – Ready to Rock, a z początkiem roku 2005 przenosi się do Melbourne. Tego samego roku grupa podpisuje kontrakt z wytwórnią Capitol Records oraz gra jako support dla takich zespołów jak Mötley Crüe, Motörhead czy The Rolling Stones. Kapela zaliczyła także kilka festiwali muzycznych.
 

W roku 2006 grupa przenosi się po raz kolejny – tym razem do Stanów. Tam rozpoczynają, razem z producentem Bobem Marlettem, pracę nad swoim pierwszym międzynarodowym albumem – Runnin' Wild. Ukończone dzieło zostaje po raz pierwszy wydane rok później, 23 czerwca, w rodzinnym kraju zespołu. 19 lutego 2007 roku wytwórnia Capitol Records zrywa wcześniej podpisaną umowę, lecz album był nadal rozprowadzany na terenie Australii poprzez EMI. Dystrybucją na resztę świata zajęła się (i zajmuje nadal) wytwórnia Roadrunner Records.
 

We wrześniu 2008 magazyn MetalSucks przeprowadził wywiad z frontmanem grupy – Joelem O'Keefe. Na pytanie o częste porównanie gry zespołu do słynnego AC/DC, wokalista odpowiedział:
 

Człowieku, w dzisiejszych czasach kiedy pojawiasz się na scenie, jesteś z Australii i brzmisz jak my, to nie sposób uniknąć takich porównań. Nie jest ważne kim jesteś, zawsze zostaniesz porównany do kogoś innego. Jednak być przyrównanym do najlepszej kapeli rock and rollowej, która na dniach wydaje kolejny album, to komplement najlepszy z możliwych...
 

David Roads potwierdził w przeprowadzonym z nim wywiadzie, że grupa od stycznia 2009 roku pracuję nad nowym materiałem. W styczniowym wydaniu magazynu Kerrang! Joel O' Keeffe wyjawił, że zespół pisze nowe piosenki w Criterion Hotel w mieście Warrnambool gdzie dawali swoje pierwsze koncerty. Jedna z piosenek, która prawdopodobnie znajdzie się na nowym albumie, nosi tytuł "Heads Are Gonna Roll" i została ona wykorzystana w trailerze gry Madden 2010.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Runnin' Wild	Airbourne	02.2008	62[1]	106	Roadrunner RR 79632	[silver-UK][produced by Bob Marlette]
No Guts. No Glory.	Airbourne	03.2010	31[3]	90	Roadrunner RR 78 742	[produced by Johnny K]
Black Dog Barking	Airbourne	06.2013	22[3]	89	Roadrunner RR 76 722	[produced by Brian Howes]
Breakin' Outta Hell	Airbourne	10.2016	9[1]	-	Spinefarm SPINE 799188	[produced by Bob Marlette]
Boneshaker	Airbourne	11.2019	39[1]	106	Spinefarm SPINE 794860	[produced by Dave Cobb]

Band ohne Namen

Band ohne Namen (krótko: BON ) był niemieckim zespołem pop   z Berlina . Został  założony w 1995 roku pod nazwą Die Allianz przez Guya Grossa i Clausa Capeka.



Guy Gross (ur. 7 stycznia 1977r) i Claus Capek (ur. 22 listopada 1976r) urodzili się w Berlinie. Obaj opuścili miasto w młodym wieku; Gross wyjechał do Oglesby w stanie Illinois ( USA ), a Capek do Mahlow w Brandenburgii .

Obaj wrócili do Berlina po kilku latach. W wieku 18 lat oboje otrzymali zlecenie przy produkcji prezentacji wideo o Berlinie. Szybko zdali sobie sprawę, że nadawali na tej samej fali i postanowili razem tworzyć muzykę.

Pierwsze utwory znalazły się w „Mini-Homerecording-Studio“ Capeka, dodanym do domu rodzicielskiego - studia. Następnie zostały wysłane taśmy demonstracyjne.

Zespół na żywo został utworzony z pomocą kolegów Capeka z Uniwersytetu Muzycznego w Berlinie. Zdobyto kilka nagród: EVP Band Award (1997), Rio Reiser Prize (1997) i Brandenburg Rock Competition (1997). W międzyczasie zespół  może spoglądać wstecz na dwa udane albumy i złote nagrody (w tym dwa  Goldene Stimmgabeln , jeden złoty singiel) w kraju i za granicą.

Wcześniej nazwa zespołu brzmiała „The Alliance”. Jednak firma ubezpieczeniowa o tej samej nazwie Allianz pozwała i miała rację. W rezultacie zespół stracił swoją nazwę. W międzyczasie nadawca muzyczny VIVA przerzucił się na pisanie wyłącznie „zespołu bez nazwy” do teledysków grupy. Fani i grupa polubili tę nazwę tak bardzo, że wkrótce oficjalnie nazwali siebie „Band ohne Namen”.

W 2003 roku zespół zakończył działalność. Obaj rozstali się ze swoją wytwórnią i pracowali nad solowymi projektami. Claus Capek pracuje jako producent i ma własną wytwórnię płytową MCR . W 2010 roku założył również duet   Keule wraz z raperem Sera Finale . Pierwszym wydawnictwem zespołu była EPka, Ich hab dich gestern Nacht auf Youporn gesehen , która była dostępna tylko do pobrania.

Guy Gross wydał dwie płyty, które   nie odniosła sukcesu. Posiada tytuł doktora i jest prawnikiem specjalizującym się w prawie muzycznym, filmowym, autorskim i licencyjnym.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	USA	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Knockin’	Die Allianz / Band Ohne Namen	12.1999	-	-	71[4]	-	-	-	-	-	X-cell XCL 667476 2	-
Boys	Die Allianz / Band Ohne Namen	12.1999	-	21[10]	14[17]	15[8]	-	-	-	18[3]	Epic 667977 2	-
Sex Control	Band Ohne Namen	02.2000	-	53[6]	34[7]	-	-	-	-	-	X-Cell 668902 2	-
Take My Heart	Band Ohne Namen	05.2000	-	12[21]	7[20][gold]	-	-	15[13]	-	-	Epic 669315 2	-
Slipping into You	Band Ohne Namen	09.2001	-	-	21[13]	-	-	-	-	-	X-cell XCL 671895 2	-
Missing You	Band Ohne Namen	02.2000	-	81[3]	21[10]	-	-	-	-	-	SME 672 557 2	-
Girl 4 a Day	Band Ohne Namen	08.2002	-	-	16[11]	-	-	-	-	-	X-cell XLC 673021 2	-
Free as a Bird	Band Ohne Namen	11.2002	-	-	64[5]	-	-	-	-	-	X-cell XLC 673374 2	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
No. 1	Band Ohne Namen	03.2000	-	60[15]	31[24]	-	-	-	-	-	X-cell XCL 501352 2	-
See My Life	Band Ohne Namen	05.2002	-	-	17[12]	-	-	-	-	-	X-cell 508 330 2	-

 

Wally Badarou

Wally Badarou , urodzony w Paryżu dnia 22 marca 1955r, jest francuskim muzykiem pochodzenia benińskiego.



Specjalista od syntezatorów , blisko Chrisa Blackwella (założyciela Island Records ), jest członkiem Compass Point All Stars , domowego zespołu Compass Point Studios, który wraz ze Sly & Robbie  ukształtował albumy Joe'go  Cockera , Micka Jaggera , Grace Jones , Black Uhuru , Gwen Guthrie, Jimmy Cliffa , Gregory Isaacsa  ; nagrywał dla Roberta Palmera , Marianne Faithfull,Herbie Hancockiem , grupą M (w 1979r na słynnym popowym singlu Muzik ), Talking Heads , Foreigner , Power Station, Melissa Etheridge , Manu Dibango , Miriam Makebą  ; produkuje płyty Feli Kuti , Salif Keita , Wasis Diop , Trilok Gurtu , Carlinhos Brown .

Jego wkład we francuską piosenkę okazuje się bardziej sporadyczny: Alain Chamfort (z Serge'em Gainsbourgiem ), CharlÉlie Couture i Lizzy Mercier Descloux .

Z Danielem Bangalterem założył duet DVWB  .

W 1989 roku był dyrektorem muzycznym i kompozytorem parady na dwusetną rocznicę Rewolucji z Jean-Paul Goude  .

Jego instrumentalny utwór The Dachstein Angels , zamieszczony na jego albumie Words of a mountain (1989), został wykorzystany jako muzyka do napisów do programu Claude'a Sérillon Géopolis w programie France 2 na początku lat 90-tych.

W 1991 roku w utworze Daydreaming (album Blue Lines ) grupa Massive Attack w dużej mierze zsamplowała tytuł Mambo , wydany w 1984 roku na albumie Echoes .

W 1997 roku brał udział w narodzinach Kora Awards , trofeów muzyki afrykańskiej, a także wyprodukował i był współautorem albumu So Why , na zlecenie Międzynarodowego Czerwonego Krzyża , gromadzącego między innymi Youssou N'Dour i Papa Wemba , apel do sumienia przeciwko konfliktom etnicznym w Afryce.

Lata 2000 w końcu wyprowadziły go ze studia na scenę teatralną. Nowa pasja, którą stara się pogodzić z wieloma innymi, w szczególności z lotnictwem, kinem, science fiction i filozofią.

Jeden z pionierów i zagorzałych promotorów koncepcji domowego studia , znany jest z szerokiego wykorzystania Sequential Circuits Prophet 5 , New England Digital Synclavier i swoich konsol mikserskich Yamaha , którymi mógł sterować już na początku lat 90-tych głosem  .


W 2012 roku został wybrany do rady dyrektorów SACEM . 

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

La Marche Des Mille.../Prélude a` la Marseillaise

Wally Badarou

08.1989

89[2]

-

-

-

-

-

-

-

Island 11.633

Julien Baer

 Julien Baer , urodzony  8 października 1964r , jest francuskim piosenkarzem.
Julien Baer pochodzi z alzackiej rodziny żydowskiej  . Jest bratem Édouarda Baera i Pauline Baer oraz prawnukiem René Baera .
Na  płycie Julien Baer otacza się w szczególności perkusistą Halem Blaine'em i Bertrandem Burgalatem przy produkcji niektórych piosenek. Rezultatem jest płyta z bujnymi aranżacjami, bardzo późnych lat  60-tych.Zawiera w szczególności singiel „Marie pense à moi”, odnoszący pewien sukces.



Drugi album studyjny Cherchell bierze swoją nazwę od małego portu w Algierii. Choć wciąż dość popowy, ten album otwiera się bardziej na inne style muzyczne,m.inn. elektronikę: utwór Juger un homme jest współrealizowany przez Philippe'a Zdara (członek grupy Cassius ).


Our Lady of Limits z 2005r,  zorientowana na pop i soul, zawiera trochę funkowych sampli ( na przykład Barry'ego White'a ). Julien Baer zapuszcza się jednak w inne style, np. z utworem Tu es une île, na którym towarzyszy mu  Ali Boulo Santo, senegalski wirtuoz Kory.
 
Wydany dnia 16 lutego 2009r nosi  tytuł: „Le La”. Bardziej okrojona niż poprzednie, a może nawet bardziej melancholijna, nagrana jest w Paris & Bamako . Z okazji premiery albumu powstała aplikacja na iPhone'a. Pierwsza dla francuskojęzycznego artysty  .

W 2016 roku nagrał swoją płytę z Philippe Katerine : The Film . 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Le Monde S'écroule	Julien Baer	03.1997	46[6]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 573218-2	[written by Julien Baer ]
Ecrit A La Main	Julien Baer	06.1999	96[3]	-	-	-	-	-	-	-	Polydor 9114	[written by Julien Baer ]