Rappin' 4-Tay

Zachodnie Wybrzeże Stanów Zjednoczonych - słuchaczom rapu kojarzy się głównie z takimi wykonawcami jak m in. Dr. Dre, Xzibit, 2Pac, Warren G czy Snoop Dogg. Jednak stamtąd pochodzi wielu graczy, którzy zwykle bywają niedocenieni i mało znani. Jednym z nich jest Rappin' 4-Tay.

Rappin' 4-Tay, właściwie Anthony Forté urodził się 2 marca 1968 r. w San Francisco. Swoją przygodę z rapem rozpoczął w wieku 20 lat (1988), kiedy to wystąpił gościnnie w kawałku Too Shorta "Don't Fight the Feelin'".

Wkrótce został aresztowany i skazany na 10 miesięcy pozbawienia wolności za posiadanie narkotyków. Po opuszczeniu więzienia, w 1991 r. ukazał się debiutancki album 4-Tay'a "Rappin' 4-Tay Is Back". W 1994 światło dzienne ujrzał drugi solowy krążek rapera "Don't Fight The Feelin'", który zajął czwarte miejsce na liście najlepiej sprzedających się albumów Hip-Hop/R&B magazynu "Billboard".

W roku 1995 4-Tay nagrał dwa utwory - "Problems" i "A Message for Your Mind", które pojawiły się na soundtracku do filmu "Młodzi, gniewni". Anthony współpracował z wieloma znanymi wykonawcami muzyki rap m in. z Master'em P, 2Pac'iem (z którym nagrał utwór "Only God Can Judge Me"), Nate Doggiem, E-40, czy z zespołem The Dogg Pound. Z Antem Bankiem i Captainem Save'm tworzył grupę T.W.D.Y. (The Whole Damn Yay).

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Playaz Club	Rappin' 4-Tay	09.1994	63[2][09.95]	36[21]	Chrysalis/EMI 58 267	[written by Anthony Forté][produced by Cyrus Estaban, Franky J][54[20].R&B Chart]
I’ll Be Around	Rappin' 4-Tay feat. The Spinners	03.1995	30[4]	39[16]	Chrysalis/EMI 58 331	[written by Anthony Forté][produced by Cyrus Estaban, Franky J][37[15].R&B Chart]
Ain’t No Playa	Rappin' 4-Tay	03.1996	-	73[11]	Chrysalis/EMI 58 528	[written by Anthony Forté, Shannon Lacy, Stan Keith][produced by "G" Man Stan Keith][55[14].R&B Chart]
A Lil’ Some’em Some’em	Rappin' 4-Tay	08.1996	-	117[2]	Chrysalis/EMI 58 575	[written by Al Eaton, Anthony Forté][produced by Al Eaton][74[10].R&B Chart][sample z "I Wanta Do Something Freaky To You"-Leon Haywood]
Players Holiday	T.W.D.Y. feat Too Short,Ant Banks,Rappin' 4-Tay,Captain Save Em,Mac Mall	04.1999	-	90[16]	Thump Street 2265	[38[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don’t Fight the Feelin’	Rappin' 4-Tay	09.1994	-	174[7]	Rag Top 30 889	[produced by Anthony, Black C, Cyrus Estaban, Franky J, Gigolo Gee, J-Mack, JT The Bigga Figga, Fly, TC]
Off Parole	Rappin' 4-Tay	04.1996	-	38[7]	Rag Top 35 509	[produced by Al Eaton, G-Man Stan]
4 Tha Hard Way	Rappin' 4-Tay	11.1997	-	169[1]	Noo Trybe 5717	-

IMX

IMX-to Marques Houston, Jerome Jones, Don Santos założona w 1992r w Los Angeles (Kalifornia, USA)
Chłopięca grupa r&b z Kalifornii, aktywna na scenie przez całe lata 90-te.

Zespół powstał w 1992 r. z inicjatywy producenta/ menedżera Chrisa Stokesa (twórcy m.in.   B2K). W pierwotnym składzie Immature znaleźli się   Marques „Batman” Houston, Jerome „Romeo” Jones i Don „Half Pint” Santos. Ostatni z nich po premierze debiutanckiego albumu On Our Worst Behavior (1992, virgin) został wymieniony przez śpiewającego perkusistę Keltoria „LDB” Kessee.

Pierwszy materiał 11-letnich wówczas chłopców przetarł szlaki przed sukcesami odniesionymi przez kolejne dwie produkcje, wydane już w nowym labelu MCA. Płyty Playtime Is Over (1994) i WeGotIt (1995) rozeszły się w USA w złotym nakładzie i wygenerowały takie hity młodzieńczego r&b, jak chociażby „Never Lie”, „Constantly” i „Please Don't Go”, które dobrze radziły sobie także na amerykańskiej liście pop. Przebojowa twórczość nastolatków spotkała się z sympatią szerszej grupy słuchaczy m.in. dzięki umieszczeniu nagrań Immature na ścieżkach
dźwiękowych do filmów „Młodzi Gniewni” z Michelle Pfeiffer (oryg. „Dangerous Minds”, reż. John N. Smith, 1995, USA - numer „Feel the Funk”) oraz animowanego „Bebe's Kids” (reż. Bruce W. Smith, 1992, USA - kawałek „Tear It Up (On Our Worst Behavior)”).

Ostatnim materiałem wydanym przez trójkę pod szyldem Immature był The Journey z 1997. Jako że młodzieńcy powoli wkraczali w okres dojrzałości, chcieli się odciąć od swojej „dziecięcej" nazwy i w 1999 r. przemianowali formację na IMx. Pod tym szyldem grupa wydała jeszcze dwa studyjne krążki, które jednak pod względem brzmienia nie różniły się zbytnio od wcześniejszych dokonań trio. Jednocześnie bardziej „dojrzałe” nagrania kalifornijskiej grupy nie porwały już tylu fanów, co złote albumy z połowy lat 90-tych.

Poczynając od Playtime Is Over, wszystkie pełne krążki zespołu trafiały do pierwszej czterdziestki listy albumów r&b w Stanach, jednak nigdy nie udało mu się wystarczająco przebić na scenie pop, by dziś być wymienianym obok takich męskich grup popularnych w latach 90-tych, jak   Jodeci,   Boyz II Men czy   All-4-One. Niemniej jednak formacji udała się sztuka utrzymania na scenie równą dekadę.

Po rozwiązaniu IMx w 2002 r. poszczególni członkowie kontynuują działalność solową. Marques Houston ma na koncie trzy pełne krążki, Jerome Jones pod pseudonimem Young Rome wydał w 2004 r. materiał Food for Thought, zaś Kessee jest aktywny w branży jako producent muzyczny.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Tear It Up (On Our Worst Behavior)	Immature	08.1992	-	-	Capitol 44 887	[written by Chris Stewart, Chris Stokes, Jermaine Dupri, Marquis Dair, Kuk Harrell][produced by Chris Stokes ,Marquis Dair][29[9].R&B Chart][piosenka z filmu animowanego "Babe's Kids"]
Never Lie	Immature	07.1994	-	5[26]	MCA 54 850	[gold-US][written by Claudio Cueni, Chris Stokes][produced by Claudio Cueni,Chris Stokes][5[23].R&B Chart]
Constantly	Immature	11.1994	-	16[20]	MCA 54 948	[gold-US][written by Teron Beal, Delroy Pearson, Jesse Powell, Ian Prince][produced by Claudio Cueni,Chris Stokes][12[21].R&B Chart]
Is It Me?	Monteco Featuring Immature	03.1995	-	103[14]	MCA 54 990	[written by Chris Stokes, Kelli Ball, Lamonte Lassiter][produced by Chris Stokes, Lamonte Lassiter][32[18].R&B Chart]
I Don't Mind	Immature	05.1995	-	95[2]	MCA 55 015	[47[14].R&B Chart]
Feel the Funk	Immature	09.1995	-	46[13]	MCA 55 130	[written by Chris Stokes,Skip Scarborough][produced by Claudio Cueni,Chris Stokes][15[20].R&B Chart][piosenka z filmu "Dangerous Mind"]
We Got It	Immature	12.1995	-	37[20]	MCA 55 148	[written by Sean Mather,Chris Stokes,Juanita Carter][produced by Sean Mather,Chris Stokes][11[20].R&B Chart]
Please Don't Go	Immature	05.1996	-	36[13]	MCA 55 158	[written by Claudio Cueni, Chris Stokes][produced by Chris Stokes][16[19].R&B Chart]
Lover's Groove	Immature	09.1996	-	102[13]	MCA 55 234	[written by Claudio Cueni, Chris Stokes][produced by Chris Stokes][42[13].R&B Chart]
Watch Me Do My Thing	Immature featuring Smooth and Ed From Good Burger	02.1997	-	32[14]	Loud /RCA 64 737	[written by Claudio Cueni, Chris Stokes, Kel, Smooth][produced by Claudio Cueni,Chris Stokes][16[16].R&B Chart]
I'm Not a Fool	Immature	09.1997	-	69[8]	MCA 55 367	[written by Chris Stokes, Brion James, Joe Harrington][produced by Brion James,Chris Stokes][19[20].R&B Chart]
Stay the Night	IMx	10.1999	-	23[20]	MCA 155 630	[written by Chris Stokes, Jerome Jones][produced by Chris Stokes, Tony Isaac, Platinum Status][20[20].R&B Chart]
First Time	IMx	03.2002	-	-	Tug	[69[11].R&B Chart]
Beautiful (You Are)	IMx	11.2002	-	-	Tug	[71[6].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Playtyme Is Over	Immature	08.1994	-	88[37]	MCA 11 068	[gold-US][produced by Chris Stokes,Claudio Cueni,Ian Prince,Del Pearson,Kyle Hudnall]
We Got It	Immature	12.1995	-	76[30]	MCA 11 385	[gold-US][produced by Chris Stokes, Davina, Sean "The Mystro" Mather, Mike Dean, Lamonte Lassiter, Claudio Cueni, B Team]
The Journey	Immature	10.1997	-	92[3]	MCA 11 668	[produced by Rodney Jerkins, Chris Stokes]
Introducing IMx	IMx	11.1999	-	101[4]	MCA 112 061	[produced by Chris Stokes, Platinum Status]
IMx	IMx	02.2002	-	126[15]	Tug 39 009	[produced by Chris Stokes]

Megadeth

Megadeth -bezkompromisowy thrashmetalowy kwartet założony w 1983r w San Francisco w stanie Kalifornia (USA), przez gitarzystę Dave'a Mustaine'a (ur. 13.09.1962 r. w Costa Mesa w stanie Kalifornia, USA), po opuszczeniu przez niego zespołu Metallica.

Dokooptowawszy gitarzystę basowego Dave'a Ellefsona, gitarzystę Chrisa Polanda i perkusistę Garsa Samuelsona, Mustaine wynegocjował kontrakt z niezależna firmą nagraniowa Combat. Swą nazwę zespół przyjął po przemówieniu jednego z senatorów amerykańskich, który stwierdził, iż wynikiem kolejnej wojny nuklearnej będzie właśnie "megaśmierć". Mając do dyspozycji skromne środki finansowe, w 1985 r, Megadeth nagrał swój debiutancki longplay Killing Is My Business....And Business Is Good. Był to szaleńczy wybuch thrash metalu o ogromnej energii, jednak zdradzający spore niedostatki jeżeli chodzi o stronę produkcyjną. Płyta spotkała się z bardzo ciepłymi recenzjami, dzięki czemu wytwórnia Capitol Records - zdając sobie sprawę z potencjału, jakim dysponował zespół - natychmiast podpisała z nim kontrakt. Nie miał większego znaczenia fakt, że już wtedy Mustaine miał reputację człowieka o niewyparzonej gębie i słynął z prowokacyjnego sposobu bycia. W tym czasie Polanda na krótko zastąpił Mike Albert.

Wydany w 1986 r. longplay Peace Sells.... But Who's Buying? wyraźnie przebił debiutancki album i to zarówno pod względem technicznym, jak i muzycznym. Jego producentami byli Randy Burnes i Mustaine. Odznaczał się kawalkadą riffów, przenikliwymi salwami gitary i tekstami, które odzwierciedlały krytyczny stosunek lidera do bieżących kwestii społecznych i politycznych. Udane koncerty u boku m.in. Kinga Diamonda, Motorhead i Alice Coopera ugruntowały pozycję Megadeth, choć nadal uważani byli za "dobrze zapowiadającą się grupę". W 1987 r., przed przystąpieniem do nagrania kolejnej dużej płyty So Far, So Good, So What!, Mustaine zwolnił Polanda i Samuelsona, a na ich miejsce przyjął Jeffa Younga i Chucka Behlera. To jeszcze bardziej zwiększyło agresywność i nieokiełznanie ich muzyki. Album wydany na początku 1987 r. zawierał m.in. nową wersję klasyka Sex Pistols - "Anarchy In The U.K.". W jego nagraniu wziął udział Steve Jones, gitarzysta tej legendarnej punkowej grupy. Już po wydaniu płyty odszedł Young, który założył własną formację Broken Silence. Zastąpił go Lee Althus. Wkrótce potem z Megadeath pożegnał się Behler, by dołączyć do zespołu Black&White;. Po dwóch latach kłopotów Mustaine'a związanych z używaniem heroiny (raz w jego ciele policja zidentyfikowała aż dziewięć różnych narkotyków) Megadeth powrócił do akcji w 1990 r. z nowymi muzykami, wirtuozem gitary Marty Friedmanem i perkusistą Nickiem Menzą.

Nagrany z. ich udziałem longplay Rust In Peace spotkał się z powszechnym zachwytem krytyków z powodu antynuklearnego przesłania i wybuchowej pirotechniki gitarowej Friedmana. Podobnie stało się po wydaniu w 1992 r. albumu Countdown To Extinction. Była to płyta w całości nagrana cyfrowo, co zapewniło muzyce doskonałe brzmienie. W połączeniu z niezwykłą świeżością utworów i zaangażowanymi tekstami (prawa zwierząt, Reagan, stracona miłość), spowodowało to olbrzymie powodzenie longplaya po obu stronach Atlantyku (w USA album wylądował na 2. miejscu listy najpopularniejszych płyt!). Po raz pierwszy w historii Megadeth autorami poszczególnych utworów byli wszyscy muzycy, a nie tylko Mustaine. Wyszło to płycie tylko na dobre.

W 1993 r. małą sensacją stał się wspólny koncert grupy wraz z Metalliką przed kilkudziesięciotysięczną publicznością!! Niemniej niepokorny charakter Mustaine'a, który w tym czasie ponownie wpadł w uzależnienie od alkoholu, spowodował wyrzucenie zespołu ze wspólnej trasy z Aerosmith. W tym samym roku nowy utwór Megadeth "Angry Again" znalazł się na ścieżce dźwiękowej filmu "Last Action Hero", a na albumie The Beavis And Bullhead Experience wydano nagranie "99 Ways To Die", którym grupa czynnie włączyła się w kampanię ograniczenia dostępu do broni w USA.

Na początku 1994 roku Megadeth zaczynał nagrywać materiał na nowy album. Ze względu na problemy ze sprzętem znajdującym się w Phase Four Studios w Phoenix, Mustaine zdecydował się na nagrywanie materiału w swoim własnym domu. Ostatecznie jednak zespół stworzył swoje własne studio w wynajętym magazynie w Phoenix. Miejsce to zostało później nazwane „Fat Planet in Hangar 18”. Nagrywanie albumu zostało uwiecznione na taśmie i wydane później jako Evolver: The Making of Youthanasia.

Po ośmiu miesiącach spędzonych w studiu, album Youthanasia ukazał się 31 października 1994 roku. Zadebiutował na 4. miejscu na liście Billboard Top 200. Zyskał status złotej płyty w Kanadzie w 30 minut, a w USA osiągnął status platynowej płyty szybciej, niż jakikolwiek inny album Megadeth. Za sprawą producenta, którym nadal był Max Norman, utwory Megadeth ciągle kierowały się w stronę wolniejszego tempa i bardziej „komercyjnego” grania, czyli stylistyki zapoczątkowanej na Countdown to Extinction.

Zespół zatrudnił fotografa mody Richarda Avedona, by stworzył ich nowy wizerunek. Muzycy zastąpili jeansy i podkoszulki bardziej stylowym ubiorem.

Powstała strona internetowa grupy, znana jako „Megadeth, Arizona”. Fani mogli czatować w „Mega-diner”, za pomocą poczty elektronicznej korespondować z członkami zespołu, składać prośby o zagranie konkretnych piosenek na koncertach, czytać wiadomości o grupie i pamiętniki muzyków z tras koncertowych.

Pierwszy singel z Youthanasii, „Train of Consequences”, znalazł się na 29. miejscu na Billboard's Mainstream Rock chart, po czym pojawił się w Late Show with David Letterman w listopadzie 1994 roku, poprzedzając ukazanie się drugiego singla- „A Tout le Monde”. Do utworu „À Tout Le Monde” nakręcono również teledysk, przed którego emisją wzbraniało się MTV, ponieważ klip miał nakłaniać do samobójstwa.

Promocja nowego albumu rozpoczęła się w RPA w listopadzie 1994 roku. Trwała 11 miesięcy i była najbardziej ekstensywną i wyczerpującą w historii grupy. Megadeth grał wspólnie z Corrosion of Conformity w Europie i USA, oraz z Flotsam and Jetsam, Kornem i Fear Factory w USA. Kulminacyjny występ miał miejsce na festiwalu Monsters of Rock w Brazylii, gdzie grupa wystąpiła obok Alice'a Coopera i Ozzy’ego Osbourne’a.

W styczniu 1995 roku utwór „Diadems” pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Tales from the Crypt Presents: Demon Knight. Megadeth coverował następnie utwór „Paranoid”, przeznaczając go na trybut Nativity in Black, poświęcony Black Sabbath. Wersja w wykonaniu Megadeth otrzymała nominację do Grammy w 1996 roku w kategorii Best Metal Performance. Była to już szósta nominacja w karierze zespołu.

W marcu 1995 roku Megadeth wydał specjalną edycję Youthanasii, przeznaczoną dla europejskich słuchaczy. Edycja zawierała Hidden Treasures ze wszystkimi utworami Megadeth przeznaczonymi na wszelkiego rodzaju soundtracki, trybuty, kompilacje plus cover Sex Pistols - Problems. Na żądanie fanów jeszcze w tym samym roku bonusowy dysk został wydany jako minialbum także w USA i Japonii.

W 1996 roku muzycy Megadeth skupiają się na własnych, indywidualnych projektach - o samym zespole jest cicho.

Dave Mustaine wraz z Lee Vingiem z Fear, Kelly LeMieuxem i Jimmym DeGrasso pracuje nad projektem MD.45 - efektem współpracy muzyków jest album The Craving wydany 29 maja 1996 roku w Japonii i 23 lipca na świecie.

David Ellefson świętuje narodziny syna - Romana Alexandra (luty 1996), zajmuje się też produkcją albumu Multiples of Black  grupy Helstar. W 1997 David Ellefson wydaje także książkę „Making Music Your Business: A Guide for Young Musicians”.

Marty Friedman wydaje trzeci solowy album - True Obsession - za perkusją kolejny raz zasiada Nick Menza.

Od sierpnia 1996 roku Megadeth rozpoczyna pracę nad nowym albumem, którego producentem zostaje Dan Huff. W tym samym czasie managerem zespołu zostaje Bud Prager. Pod jego wpływem zespół zmienia tytuły wielu utworów, a także zastępuje roboczy tytuł albumu - Needles and Pins nazwą Cryptic Writings.

Cryptic Writings ukazuje się 17 czerwca 1997 roku, zajmuje pozycję #10 na liście Billboard Top 200 oraz pokrywa się złotem u USA. Utwór „Trust” jest nominowany do nagrody Grammy w 1998 roku w kategorii Best Metal Performance.

Jeszcze w czerwcu, po rocznej przerwie w koncertowaniu, Megadeth wyrusza w światową trasę koncertową z The Misfits, następnie odbywa tournée w USA z grupami Life of Agony i Coal Chamber. W lipcu występuje na Ozzfescie, ale gra bez Menzy, którego problemy zdrowotne uniemożliwiają grę na perkusji. Czasowo zastępuje go Jimmy DeGrasso, który ostatecznie zostaje z zespołem, gdy na jaw wychodzi fakt, że Menza kłamał, że ma raka.

W 1998 dwa utwory Megadeth - cover „Grabbag” Lee Jacksona oraz „New World Order” zostają wykorzystane przy tworzeniu gry Duke Nukem.
 Na początku roku 1999 muzycy wkraczają do studia, by nagrać materiał na nowy album. W trakcie nagrywania narasta konflikt między Marty Friedmanem a Dave Mustainem. Friedman chce nagrywać bardziej popowe kawałki, traci zainteresowanie metalem, ponadto jest wściekły, bo bez jego wiedzy i zgody zamieniono jego solówkę z Breadline solówką Mustaine'a. Ostatecznie nowa płyta jest tak różna od poprzednich, że Capitol Records początkowo chce wydać ją jako dzieło samego Dave Mustaine'a, wokalista jednak nie zgadza się na to i ostatecznie Risk ukazuje się jako album Megadeth.

Risk, wyprodukowany przez Danna Huffa ukazuje się 31 sierpnia 1999 roku. Krążek jest sporym zaskoczeniem dla fanów Megadeth - gitary stanowią tylko tło muzyczne, album jest raczej rockowy z wyraźnymi wpływami disco, electro i dance. Świadectwem słabości tego wydawnictwa jest fakt, że jest to ostatni dotychczasowy album Megadeth, który zdobył status złotej płyty, i pierwszy od 1985 roku, który nie pokrył się platyną.

Utwór „Crush'em” trafia na ścieżkę dźwiękową filmu Uniwersalny żołnierz: Powrót.

W sierpniu grupa nagrywa cover utworu Black Sabbath - „Never Say Die”, który trafia na drugą płytę tribute albumu Nativity in Black.

We wrześniu Megadeth wyrusza w trasę koncertową z Iron Maiden, w trakcie której Marty Friedman informuje, że zdecydował się opuścić zespół. Pozostaje w grupie do stycznia 2000 roku, kiedy na jego miejsce przychodzi Al Pitrelli.

W maju 2000 roku, zaledwie w miesiąc po rozpoczęciu pracy nad nowym albumem, Megadeth otrzymuje propozycję wspólnej trasy z Mötley Crüe i Anthraxem. Zespół zawiesza prace w studio i wyrusza w tournée. Obejmująca Amerykę Północną trasa trwa całe lato.

Jesienią Megadeth rozstaje się z Capitol Records po 15 latach współpracy. Wytwórnia wypuszcza kompilację Capitol Punishment: The Megadeth Years, zawierającą największe hity grupy i dwa nowe utwory pochodzące z materiału nagranego na najnowszą płytę.

Zespół podpisuje umowę z Sanctuary Records. Wytwórnia wykupuje od Capitol Records prawa do materiału nagranego z myślą o Capitol Punishment: The Megadeth Years. Kilka utworów zostaje zmienionych, powstaje kilka nowych i tak zostaje stworzony album The World Needs a Hero
The World Needs a Hero (2001-2002).

Wydany 15 maja 2001 roku The World Needs a Hero jasno wskazuje na powrót do korzeni - jest to pierwszy od czasów Peace Sells... album, którego utwory są w całości napisane przez Mustaine'a (z wyjątkiem utworu Promises), a na okładce pojawił się ponownie Vic Rattlehead, niewidziany tam od Rust In Peace.

W czerwcu zespół wyrusza w ogólnoświatową trasę The World Needs a Hero, a następnie, we wrześniu rusza w tournée po Ameryce. Z dwóch ostatnich koncertów w Arizonie wydane zostaje Rude Awakening. W pierwotnej wersji materiał na DVD miał być zarejestrowany w Argentynie, ale po wydarzeniach 11 września ostatecznie pokazane zostają koncerty w Phoenix i Tucson - jak się wkrótce okaże, dwa ostatnie przed zawieszeniem działalności zespołu.

9 października światło dzienne ogląda Megadeth: VH1 Behind The Music - nagrany na DVD i video wywiad i dokument o Megadeth.


W styczniu 2002 roku Mustaine podczas pobytu w centrum medycznym w Teksasie (w celu usunięcia kamicy nerkowej) ulega wypadkowi: podczas snu odcina dopływ krwi do bicepsa lewej ręki, co kończy się uszkodzeniem nerwu dłoni. Muzyk nie jest w stanie grać na gitarze, oznajmia, że rekonwalescencja zajmie mu około rok.

W lutym ukazuje się zremasterowana wersja Killing Is My Business... and Business Is Good!, w kwietniu koncertowe wydawnictwo Rude Awakening.

3 kwietnia Megadeth oficjalnie przestaje istnieć. Mustaine wyprzedaje swój sprzęt i materiały związane z zespołem.

W celu wypełnienia zobowiązań kontraktowych z wytwórnią Sanctuary Records, we wrześniu zostaje wydany album koncertowy Still Alive... And Well?, zawierający 6 utworów z The World Needs A Hero i 6 dotychczas niepublikowanych nagrań z koncertów.

Mustaine po roku rehabilitacji swojej ręki (z użyciem m.in. terapii elektrowstrząsowej), u której wystąpił niedowład, wraz z Vinniem Colaiutą i Jimmym Sloasem rozpoczyna pracę nad nowym albumem. Pierwotnie miał to być album solowy, jednak ze względu na zobowiązania wobec wydawców (w tym m.in. EMI - wydawcę Megadethu w Europie), Dave ogłasza wielki powrót Megadeth. Przed wydaniem albumu próbuje nawiązać kontakt z niektórymi dotychczasowymi członkami zespołu, którzy czasowo dołączają do zespołu (Chris Poland, Nick Menza) lub nie dołączają w ogóle (David Ellefson, Marty Friedman). Wskutek tego Mustaine zmuszony jest sformować nowy skład zespołu.

Album The System Has Failed zostaje wydany 14 września 2004 roku przez Sanctuary Records, wskakując na 18. pozycję w Billboard Top 200, i zyskując ogromne uznanie wśród fanów i krytyków muzycznych. Zespół w nowym składzie (Dave Mustaine, James MacDonough, Glen Drover i Shawn Drover) w październiku 2004 roku wyrusza - według Mustaine'a - na ostatnią trasę koncertową w swej historii, po której lider grupy chce skoncentrować się na karierze solowej.

W czerwcu 2005 roku, na rynek wychodzi album składankowy Greatest Hits: Back to the Start. Kilka miesięcy później, frontman grupy Dave Mustaine zorganizował festiwalową trasę koncertową Gigantour. W jej pierwszej edycji (poza Megadethem) udział wzięli m.in. Anthrax, Fear Factory, Dream Theater i Nevermore.

Rok po rozpoczęciu trasy koncertowej Blackmail The Universe Tour, 9 października 2005 roku podczas koncertu Megadeth w Buenos Aires, uwiecznionego na wydanym w 2007 roku albumie koncertowym That One Night, Mustaine ogłasza decyzję o kontynuowaniu działalności zespołu. W styczniu 2006 roku miejsce Jamesa MacDonougha w zespole zajmuje James LoMenzo. W nowym składzie zespół wziął udział w drugiej edycji Gigantouru i rozpoczął pracę nad kolejnym albumem.
United Abominations (2006-2008).

W maju 2007 roku ma miejsce zaplanowana pierwotnie na koniec 2006 roku premiera jedenastego albumu Megadeth, zatytułowanego United Abominations. Album debiutuje na 8. miejscu listy Billboard 200, co okazuje się najlepszym wynikiem zespołu od czasu wydania Youthanasii.

W trakcie trasy promującej krążek, gitarzysta Glen Drover zostaje zastąpiony przez Chrisa Brodericka (grającego wcześniej w Jag Panzer i Nevermore), którego Mustaine uznał za najlepszego gitarzystę w historii Megadeth.

We wrześniu 2008 roku na rynek wychodzi kolejny album „the best of”, zatytułowany Anthology: Set the World Afire.

Zaledwie po dwóch latach ma miejsce premiera następnego dzieła Megadeth, które nosi nazwę Endgame. Trafia ono na 9. miejsce listy Billboard 200,

Główny singiel, Head Crusher, przyniósł zespołowi ósmą już nominację do Grammy Awards.

W lutym 2010 grupa, na dwudziestą rocznicę wydania płyty Rust in Peace, rozpoczyna trasę koncertową Rust in Peace 20th Aniversarry Tour. Jednocześnie do zespołu po kilkuletniej przerwie powraca basista David Ellefson, zastępując Jamesa LoMenzo.

3 września tego samego roku zostaje wydany album koncertowy Rust in Peace Live.

Pod koniec roku nowy singiel zespołu, zatytułowany Sudden Death został nominowany do 53. rozdania Grammy Awards.

Prace nad nowym albumem ogłoszone zostały w styczniu 2011 roku. Trwały one do końca maja. Dave Mustaine, lider grupy, 6 lipca ogłosił, że trzynasty album grupy będzie znany jako Thirteen.

7 września wydawca płyty, Roadrunner Records, opublikował listę utworów.

1 listopada 2011 roku album został wydany, producentem był Johnny K. Z albumu wyodrębniono single „Public Enemy No.1” oraz „Whose Life (Is It Anyways?)”. Pierwszy z nich został nominowany do 54. rozdania Granny Awards w kategorii „Best Hard Rock/Heavy Metal Performance”, drugi - na 55. rozdaniu w tej samej kategorii, przegrywając z utworem zespołu Halestorm „Love Bites (So Do I)”.

Płyta zadebiutowała na 11 miejscu listy Bilboard 200 oraz uzyskała średnią ocen na Metacritic równą 73%, zyskując w większości pozytywne opinie recenzentów.

11 września 2012 roku, zespół zapowiedział ponowne wydanie Countdown to Extinction z okazji jego 20-lecia. Dodatkowo zespół zapowiedział trasę upamiętniającą rocznicę, na której cała płyta była grana w całości, tak jak miało miejsce z okazji 20-lecia Rust in Peace w 2010.
Super Collider

22 września 2012 zespół poinformował, że chciałby wrócić do studia z producentem Johnym'm K., by nagrać swój czternasty album.

18 grudnia 2012 perkusista Megadeth, Shawn Drover ogłosił na portalu Twitter, że zespół zaczął nagrywać utwory na nowy album.

Dave Mustaine zapowiedział album na wiosnę 2013. W Wigilię, Mustaine ogłosił, że trzy nowe utwory są już zarejestrowane i prawie skończone.

Czternasty krążek Megadeth jest pierwszym wyprodukowanym przez nową wytwórnię Mustaine'a - Tradecraft,dystrybucją zajął się Universal Music Group.

23 kwietnia 2013 „Super Collider” został wypuszczony jako singiel dostępny na iTunes. 18 maja za pośrednictwem Twittera udostępniono kolejny utwór z płyty, „Kingmaker”. Płyta zadebiutowała na 6 miejscu listy Billboard 200.

12 kwietnia 2014 roku miał miejsce występ lidera Megadeth z orkiestra symfoniczną w San Diego.
Dystopia

Koniec 2014 roku był trudny dla zespołu. Powodem tego było odejście gitarzysty Chrisa Brodericka i perkusisty Shawna Drovera. Obaj muzycy za powód odejścia podali różnice na tle artystycznym.

Przez krótką chwilę, sytuacja zespołu Mustaine'a była pod znakiem zapytania, jednakże frontman szybko zdementował te plotki i uspokoił fanów, zespół nie zakończy działalności. Megadeth poszukiwało muzyków, którzy mieli zastąpić Drovera po 10 latach gry na perkusji i Brodericka po 6 latach gry na gitarze. Fani zastanawiali się kogo nabędzie lider grupy, istniały spekulacje, że do zespołu powróci Nick Menza. Możliwość została odrzucona przez tego drugiego gdyż nie odpowiadało mu wynagrodzenie.

Krążyły plotki, jakoby nowym nabytkiem miał być perkusista Lamb of God, Chris Adler. Początkowo Adler był muzykiem sesyjnym i nagrywał nową płytę razem z Mustainem i Ellefsonem, zwaną Dystopia. Niedługo potem Adler został pełnoprawnym członkiem Megadeth.

Nowym gitarzystą natomiast został członek zespołu Angra, Kiko Louriero. 3 kwietnia 2015 roku Mustaine i Ellefson poinformowali, że to właśnie Louriero zastąpi Chrisa Brodericka.

Praca nad Dystopią szła sprawnie, zespół wypuścił 3 single promujące nadchodzącą płytę: Fatal Illusion, Threat is Real i Dystopia.

22 stycznia 2016 roku album został ukończony i wydany. Oprócz standardowej edycji tj. płyta, można zakupić edycję rozszerzoną, która zawiera płytę, plakat a także okulary umożliwiające użytkownikowi obejrzeć nagrane teledyski utworów z tego krążka. Dystopia została przyjęta pozytywnie, sprzedając się w 48 000 egzemplarzach na terenie Stanów Zjednoczonych już w pierwszym tygodniu. Płyta zajęła 3 miejsce US Billboard 200.

W tym samym roku ekipa Mustaine'a odbywa trasę Dystopia World Tour promującą płytę.
Teksty piosenek
Istotny był wizerunek Megadeth. Już w samej nazwie kryło się przesłanie. Nihilistyczne teksty, w których często pojawiał się motyw umierania i samobójstwa, naraził grupę na oskarżenia o uprawianie kultu śmierci, choć teksty świadczyły o czymś zupełnie innym. Grupa Megadeth często w swoich piosenkach zamieszczała przesłania polityczne. Można to usłyszeć min. w takich utworach jak: „Amerikhastan”, „Kill the King”, czy „Symphony of Destruction”. Teksty piosenek zespołu często traktują też o osobistych przeżyciach Mustaine'a. Nierzadko wzbudzają kontrowersje. Zespół nie unika w swoich tekstach tematu wojny (także atomowej). Piosenka Truth be told przytacza biblijny motyw o Kainie i Ablu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Wake up dead/Black friday [live]	Megadeth	11.1987	65[2]	-	Capitol CL 476	[written by Dave Mustaine][produced by Dave Mustaine and Andy Somers]
Anarchy in The U.K./Liar	Megadeth	02.1988	45[3]	-	Capitol CL 480	[written by Johnny Rotten,Glen Matlock,Steve Jones,Paul Cook][produced by Dave Mustaine,Paul Lani]
Mary Jane/Hook in mouth	Megadeth	05.1988	46[2]	-	Capitol CL 489	[written by Mustaine/Ellefson][produced by Dave Mustaine]
No more Mr. Nice Guy/Dead on	Megadeth	11.1989	13[6]	-	SBK SBK 4	[written by Alice Cooper, Michael Bruce]
Holy wars...The punishment due/Lucretia	Megadeth	09.1990	24[3]	-	Capitol CL 588	[written by Dave Mustaine][produced by Dave Mustaine]
Hangar 18/The conjuring [live]	Megadeth	03.1991	26[4]	-	Capitol CL 604	[written by Dave Mustaine][produced by Dave Mustaine, Mike Clink]
Symphony of destruction/Peace sells [live]	Megadeth	06.1992	15[3]	71[15] [10.92]	Capitol CLS 662	[written by Dave Mustaine][produced by Max Norman and Dave Mustaine]
Skin O' my teeth/Holy wars...The punishment due	Megadeth	10.1992	13[3]	-	Capitol CL 669	[written by Dave Mustaine][produced by Max Norman and Dave Mustaine]
Sweating bullets/Ashes in your mouth [live]	Megadeth	05.1993	26[3]	27.Mainstream Rock Tracks	Capitol CL 692	[written by Dave Mustaine][produced by Max Norman and Dave Mustaine]
Train of consequences/Crown of worms	Megadeth	12.1994	22[7]	29.Mainstream Rock Tracks	Capitol CL 730	[written by Dave Mustaine][produced by Max Norman and Dave Mustaine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK/US]	Komentarz
Killing is my business...And business is good	Megadeth	06.1985	-	-	Music For Nations MFN 46/Combat MX 8015	[sprzedaż:261.000egz][ Producer - Dave Mustaine , Karat Faye]
Peace sells...but who' s buying?	Megadeth	11.1986	-	76[47]	Capitol EST 2022/Capitol ESTP 2022	[platinium][ Producer - Dave Mustaine , Randy Burns][platinum-Canada]
So far...So good...So what!	Megadeth	03.1988	18[5]	28[23]	Capitol EST 2053/Capitol 7 48148 1	[platinium][ Producer - Dave Mustaine , Paul Lani]
Rust in peace	Megadeth	10.1990	8[4]	23[30]	Capitol EST 2113/Capitol 79 19352	[platinium][silver-UK][ Producer - Dave Mustaine , Mike Clink]
Countdown to extinction	Megadeth	07.1992	5[8]	2[58]	Capitol ESTU 2175/Capitol CDP 0777 7 98531 2 0	[2x-platinium][silver-UK][ Producer - Dave Mustaine , Max Norman]
Youthanasia	Megadeth	10.1994	6[13]	4[[23]	Capitol EST 2244/Capitol C2 7243 8 29004 2 9	[platinium][ Producer - Dave Mustaine , Max Norman]
Hidden treasures	Megadeth	08.1995	-	90[7]	Capitol CDESTS 2244/Capitol CDP 7243 8 33670 2 3	[ Producer - Dave Mustaine , Max Norman]
Cryptic writings	Megadeth	07.1997	38[4]	10[29]	Capitol EST 2297/Capitol 7243 8 38262 2 3	[platinium][ Producer - Dann Huff]
Risk	Megadeth	09.1999	29[3]	16[8]	Capitol 4991 30-2/Capitol CDP 7243 4 99134 0 0	[ Producer - Dann Huff]
Capitol punishment:The Megadeth Years	Megadeth	11.2000	185[1]	66[3]	Capitol 525916-2/Capitol CDP 7243 5 25916 2 6
The worlds needs a hero	Megadeth	05.2001	45[4]	16[6]	Metal-Is LP 006/Sanctuary 84503	[ Producer - Dave Mustaine]
Rude awakening	Megadeth	03.2002	129[1]	115[1]	-/Sanctuary 84544	[Producers: Bill Kennedy]
The system has failed	Megadeth	09.2004	60[2]	18[5]	-/Sanctuary 84708	[Producers: Jeff Balding , Dave Mustaine ]
Greatest Hits: Back To The Start	Megadeth	06.2005	-	65[8]	-/Capitol 73929	-
United abominations	Megadeth	06.2007	23[4]	8[6]	Roadrunner RR 80292/ Roadrunner 618029	[Producers: Dave Mustaine ]
EndGame	Megadeth	09.2009	24[4]	9[7]	Roadrunner RR 78852/ Roadrunner 1686-178852	[Producers: Andy Sneap , Dave Mustaine ]
Rust in Peace Live	Megadeth	09.2010	-	161	-/Shout! Factory 826663-12217	[Producers: Mark Adelman ]
The Big 4 Live from Sofia, Bulgaria	Megadeth	10.2010	1	-	-/-	-
Thirteen	Megadeth	11.2011	34[1]	11[2]	Roadrunner RR 77002/ Roadrunner 1686-177002	[Producers: Johnny K and Dave Mustaine]
Super Collider	Megadeth	06.2013	22[1]	6	UMC 3727372/ -	[Producers: Johnny K and Dave Mustaine]
Dystopia	Megadeth	02.2016	11[2]	3	UMC 4760415/ -	[Producers:Chris Rakestraw and Dave Mustaine]

Medina

Duńska wokalistka Medina jest objawieniem swej rodzimej sceny pop. Ta pół-Dunka pół-Chilijka rozpoczęła współpracę ze słynną ekipą producencką Providers latem 2008 roku, by już niebawem wypuścić przebój parkietów "Kun For Mig" (Tylko dla mnie).

Utwór aż przez siedem tygodni nie schodził ze szczytu duńskiej listy hitów dance, a w styczniu 2009 zainteresowało się nim duńskie radio publiczne. "Kun For Mig" to najbardziej przebojowe nagranie roku w Danii. Singiel pozostawał numerem jeden przez 6 tygodni i sprzedał się w 75 tysiącach egzemplarzy, zdobywając podwójną platynę.

Stronę MySpace Mediny, podobnie jak jej teledysk na YouTube oglądano ponad 2 miliony razy. Nie ulega wątpliwości, że jej piosenki przyciągają międzynarodową publiczność i mają niesamowity potencjał. Od stycznia 2009 piosenkarka dała ponad 100 występów na żywo, również jako support Lady Gagi. Jej wypełniony terminarz koncertowy na tegoroczne lato zawiera m.in. sierpniowy występ przed The Pussycat Dolls.

Medina nagrała "Kun For Mig" (Tylko dla mnie) po angielsku (You And I) i po zagorzałej walce o reprezentowanie artystki, piosenka ukaże się na terenie Wielkiej Brytanii we wrześniu 2009 nakładem Parlophone Records. Mocne remiksy na singiel stworzyli Deadmau5, Spencer & Hill, Dash Berlin, Svenstrup & Vendelboe, Kim Fai oraz Havin Zagross & Luciano Vargas. "You And I" to numer, któremu nie brakuje niczego: ma hipnotyczne partie syntezatorów, zapadający w pamięć tekst i chwytliwą melodię.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
You and I	Medina	10.2009	39[7]	-	Parlophone CATCO 153233004	[written by Medina Valbak, Rasmus Stabell, Jeppe Federspiel, Adam Powers, Julie Steincke][produced by Providers ]
First Time	M-22 featuring Medina	03.2018	20[28]	-	3 Beat GBSXS 1700182	[written by Adrien Nookadu,Andre Nookadu,Arlissa Ruppert,Frank Buelles,Matt James][produced by M-22]

Medicine Head

Duet brytyjski: John Fiddler (ur. 25.09.1947 w Darlaston w hrabstwie Staffordshire- gitara, śpiew) i Peter Hope-Evans (ur. 28.09.1947r w Brecon w hrabstwie Powys w Walii: harmonijka,harfa). Występowali w małych klubach środkowej Anglii do chwili, gdy taśma z ich nagraniem demo trafiła do należącej do słynnego disc jockeya Johna Peela wytwórni Dandelion.

Na debiutanckim albumie duetu New Bottles Old Medicine znalazły się łagodne, nastrojowe utwory opatrzone surowym brzmieniem rhythm'n'bluesa; kontrast ten utrzymano na drugim longplayu, Heavy On The Drum. Miłą niespodzianką dla muzyków był sukces singla "(And The) Pictures In The Sky", który w 1971 r. dotarł do 22. miejsca brytyjskiej listy przebojów. Przyszłość formacji stanęła jednak pod znakiem zapytania, gdy Hope-Evans zdecydował się odejść. Do Fiddlera dołączył wtedy eks-członek The Yardbirds, Keith Relf (wówczas producent Medicine Head), a w nagraniach do trzeciego albumu Dark Side Of The Moon wziął również udział perkusista John Davies.
Hope-Evans i Fiddler nawiązali ponownie współpracę w 1972 r., a do nagrania albumu One And One Is One zaproszono również muzyków sesyjnych. Tytułowy utwór z tego wydawnictwa w 1973 r. wszedł na 3. miejsce brytyjskich zestawień, a drugi singel dotarł do 11. pozycji. Wkrótce potem poszerzono skład grupy o Rogera Saundersa (ur. 9.03.1947 r. w Barking w hrabstwie Essex; gitara), Iana Sainty'ego (bas) i byłego członka Family Roba Townsenda (ur. 7.07.1947 r. w Leicester w hrabstwie Leicestershire; perkusja).

Po ukazaniu się na rynku albumu Thru' A Five w zespole ponownie dały o sobie znać wewnętrzne problemy, w wyniku których w 1976 r. Medicine Head ponownie stali się duetem. Zarejestrowany w 1976 r. album Two Man Band był ostatnim we wspólnej karierze Fiddlera i Hope-Evansa. Fiddler dołączył do grupy British Lions, w której występowali również byli członkowie Mott The Hoople, i nagrał kilka solowych singli. W 1983 r. stanął na czele Box Of Frogs ( "zreformowanych" The Yardbirds), by później ponownie występować jako artysta solowy.

Hope-Evans współpracował z Pete'em Townshendem przy nagrywaniu ścieżki dźwiękowej do filmu "White City" (w 1985 r.), a potem pojawił się w kilku krótko działających grupach.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
[And the] Pictures in the sky/Natural Sight	Medicine Head	06.1971	22[8]	-	Dandelion K 19 002	[written by John Fiddler][produced by Keith Relf]
One & one is one/Out On The Street	Medicine Head	05.1973	3[13]	-	Polydor 200 1432	[written by John Fiddler][produced by Tony Ashton]
Rising sun/Be My Flyer	Medicine Head	08.1973	11[9]	-	Polydor 2058 389	[written by John Fiddler][produced by Tony Ashton]
Slip and slide/Cajun Kick	Medicine Head	02.1974	22[7]	-	Polydor 2058 436	[written by John Fiddler][produced by Tony Ashton]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
New bottles,old medicine	Medicine Head	.1970	-	-	Dandelion 63 757	[produced by John Peel]
Heavy on the drum	Medicine Head	.1971	-	-	Dandelion DAN 8005	[produced by Keith Relf]
Dark side of the moon	Medicine Head	.1972	-	-	Dandelion 2310 166	[produced by Keith Relf]
One & one is one	Medicine Head	.1973	-	-	Polydor 2310 248	[produced by Tony Ashton]
Thru' a five	Medicine Head	.1974	-	-	Polydor 2383 272	[produced by Tony Ashton]
Two man band	Medicine Head	.1976	-	-	Barn 2314 102	[produced by John Fiddler, Tony Ashton]

Meat Puppets

Amerykańska grupa rockowa założona w 1980 roku w Paradise Valley, dzielnicy Phoenix w stanie Arizona, przez Curta Kirkwooda (gitara i wokal), jego brata Crisa (bas) i Derrika Bostroma (perkusja).

Muzyka grupy wywarła duży wpływ na takie zespoły jak Nirvana, Soundgarden czy Dinosaur Jr. Choć dwukrotnie zespół rozpadał się, w 2006 roku muzycy ponownie reaktywowali grupę. Choć zaczynali jako grupa punkrockowa, udało im się wypracować własny, rozpoznawalny styl, w którym łączyli elementy punka z country psychodelią. Ich najbardziej znaną płytą jest album z 1994 roku "Too High to Die".

Bracia Kirkwood poznali Bostroma uczęszczając do Brophy Prep High School w Phoenix. Następnie cała trójka przeniosła się na przedmieścia, do Tempe, gdzie mieścił się Uniwersytet Stanu Arizona. Bracia wynajęli dwa sąsiadujące ze sobą domy, z których jeden miał szopę, gdzie odbywały się próby zespołu. Bostrom tworzył wraz z Jackiem Knetzgerem zespół Atomic Bomb Club. Dołączył do nich basista Cris Kirkwood. Grupa po zagraniu kilku koncertów rozpadła się. Derrik i Cris zaprosili do współpracy Curta i zaczęli próby.

Początkowo jako The Bastions of Immaturity, szybko zmienili nazwę na Meat Puppets. Pierwsze nagrania inspirowane punkrockiem zwróciły na nich uwagę Joe Carducciego i wytwórni SST Records. W 1982 roku ukazał się ich debiutancki album zatytułowany "Meat Puppets" zawierający własne utwory i kilka roverów Doca Watsona i Boba Nolana.
Na wydanej dwa lata później płycie "Meat Puppets II" zespół zaczął eksperymentować z acid rockiem i country, stając się jedną z najważniejszych grup w wytwórni SST. Stali się pionierami stylu cow punk.

W 1995 roku ukazał się kolejny album, "Up on the Sun", którego folk-rockowe brzmienie przywodziło na myśl dokonania The Byrds. Fani oskarżyli grupę o odejście od punkowych korzeni. W związku z niekonwencjonalnym podejściem muzyków do nagrywania, cała płyta została zaśpiewana nie w tonacji.

Przez całą następną dekadę grupa pozostała w wytwórni SST nagrywając dla niej serię płyt. Pomiędzy dużymi trasami koncertowymi grupa występowała w małych barach w rejonie Phoenix. Po wydaniu płyty "Out My Way" w 1986 roku zespół musiał zawiesić koncertową działalność, gdyż Curt złamał palec, przytrzaskując go w drzwiach samochodu. Spowodowało to również przesunięcie wydania kolejnej płyty o rok. Psychodeliczny album "Mirage" ukazał się w 1987 roku i uznawany jest za jeden z najbardziej dopracowanych w historii grupy jeśli chodzi o brzmienie.
Niecałe pół roku później ukazała się cięższa płyta zatytułowana "Huevos", surowo brzmiąca, nagrana praktycznie za pierwszym podejściem z małą ilością nakładek i poprawek w ciągu kilku dni.

Na kolejnym krążku, zatytułowanym "Monsters" z 1989 roku, znalazły się dłuższe kompozycje, swoiste jam session, takie jak "Touchdown King" i "Flight of the Fire Weasel". Była to ostatnia płyta nagrana dla SST. Następnie zespół podpisał kontrakt z wytwórnią London Records, dla której nagrał płytę "Forbidden Places" (nakład płyty został wyprzedany i krążek jest już niedostępny).

W 1993 roku Kurt Cobain z zespołu Nirvana zaprosił Crisa i Curta, aby wystąpili razem z nim podczas koncertu unplugged dla MTV, gdzie wykonali trzy utwory z repertuaru Meat Puppets: "Plateau", "Oh Me" i "Lake of Fire". Pomogło to osiągnąć Puppetsom komercyjny sukces. W 1994 roku grupa wydała kolejny album, zatytułowany "Too High To Die", z którego pochodził ich największy przebój "Backwater". Krążek osiągnął status złotej płyty.

W 1995 roku ukazał się ostatni longplay nagrany w oryginalnym składzie – "No Joke!". Muzycy zawsze mieli skłonność do nadużywania narkotyków. Cris uzależnił się od heroiny i praktycznie przestał ruszać się ze swojego domu w innym celu niż zdobycie nielegalnych środków. W jego mieszkaniu w Tempe w wyniku przedawkowania zmarł jego najlepszy przyjaciel wraz z żoną.
Derrick nagrał solową EP-kę pod pseudonimem Today’s Sounds w 1996 roku, a trzy lata później podjął decyzję o wydaniu reedycji pierwszych siedmiu albumów Meat Puppets oraz pierwszego koncertowego wydawnictwa "Live In Montana" w wytwórni Rykodisc.

Curt założył nowy zespół w Austin w Teksasie, który przyjął nazwę Royal Neanderthal Orchestra, który wkrótce przemianował na Meat Puppets. Skład zespołu uzupełniali Kyle Ellison (wokal, gitara), Andrew Duplantis (wokal, bas) i Shandon Sahm (perkusja). Już pod nową starą nazwą wydał Epkę "You Love Me" w 1999 roku, a rok później cały album "Golden Lies". W 2002 roku ukazała się koncertowa płyta zatytułowana "Live". Następnie zespół rozwiązał się, a Curt wspomógł w nagraniach zespoły Eyes Adrift i Volcano oraz nagrał solowy krążek "Snow".

W 2003 roku Cris został aresztowany za zaatakowanie strażnika urzędu pocztowego w Phoenix. Ten postrzelił muzyka w brzuch, przez co Cris nabawił się poważnych problemów zdrowotnych i trafił na stół operacyjny. Sąd skazał muzyka na więzienie, z którego wyszedł w lipcu 2005 roku.
24 marca 2006 roku Curt Kirkwood zamieścił pytanie na swojej stronie MySpace, czy zespół Meat Puppets powinien reaktywować się w oryginalnym składzie. Fani entuzjastycznie przyjęli informację o reaktywacji grupy. Jednak post zamieszczony przez Bostroma na forum zdementował informację o takiej możliwości.

W kwietniu 2006 roku Billboard doniósł, że bracia Kirkwood zamierzają reaktywować grupę bez Bostroma. Jego miejsce początkowo miał zająć Tim Alexander z grupy Primus, a finalnie przypadło ono Tedowi Marcusowi. W takim składzie trio nagrało album "Rise to Your Knees", który ukazał się w 2007 roku.

20 stycznia 2007 roku grupa wystąpiła na koncercie zespołu Army of Anyone w Austin w Teksasie. Pierwszy utwór wykonali bracia Kirkwood wraz z muzykami Army of Anyone: Ray’em Luzierem i Deanem DeLeo. Drugi utwór wykonali już z nowym perkusistą, Tedem Markusem.
W marcu grupa wystąpiła na festiwalu South by Southwest, prezentując kilka nowych nagrań. Ogłosiła także tournee po USA, które odbyło się jeszcze w tym samym roku.
W 2008 roku na festiwalu ATP w Nowym Jorku wykonali na żywo w całości swój drugi klasyczny album.

Zimą 2009 roku weszli do studia aby nagrać nowy materiał. Płyta "Sewn Together" ma się ukazać w maju tego roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Backwater / Open Wide	Meat Puppets	06.1994	-	47[20]	London 857 553	[written by Curt Kirkwood][produced by Meat Puppets , Paul Leary]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Too High to Die	Meat Puppets	04.1994	-	62[27]	London 828 484	[gold-US][produced by Meat Puppets, Paul Leary]
No Joke!	Meat Puppets	10.1995	-	183[1]	London 828 665	[produced by Meat Puppets, Paul Leary]