Madison Avenue

Madison Avenue
Madison Avenue tworzą Andy Van - DJ z Melbourne - i Cheyne Coates.
Nie popełnijcie jednak błędu i nie myślcie, że to projekt wyłącznie Andy'ego, a Cheyne tylko śpiewa i pokazuje piękną buzię. Nic bardziej błędnego. Cheyne, Andy oraz Duane Morrison razem współpracują przy produkcji, jak również przy pisaniu muzyki i wokali.

Andy Van już od dawna jest jednym z pionierów małej, ale znakomicie ukształtowanej, australijskiej sceny tanecznej. Jest współwłaścicielem Vicious Vinyl, a także jednym z najlepszych DJ'ów w Australii. Przez ostatnie 12 lat zagrał dla ponad miliona ludzi, zarówno na stałych imprezach w klubach (był rezydentem w wielu, popularnych klubach w Melbourne), jak i na pojedynczych występach w całym kraju. Jest także odpowiedzialny za wiele ważnych remiksów, takich jak "Believe" Traveller & In Motion (pięć gwiazdek na pięć według Mixmag Update), "Comma" Pendulum" (kawałek ten wygrał nagrodę ARIA, będącą odpowiednikiem brytyjskiej Mercury Prize) oraz "Comma" Son Of a Cheeky Boy (pod tym pseudonimem ukrywa się Norman Cook, czyli Fatboy Slim), nie wspominając już o bardziej popularnych kawałkach wykonawców takich, jak choćby Dead or Alive.

Ale największe uznanie zdobył jako producent, pracując z różnymi ludźmi, zajmując się szeroką gamą muzycznych stylów i używając coraz to innych pseudonimów: Key South, Bubbleman, Astral Project, Discotheque i Blackout, którego hit "Gotta Have Hope" dotarł do pierwszej piątki na listach przebojów tanecznych na całym świecie. Wygląda na to, że teraz Madison Avenue przyćmi wszystkie te osiągnięcia wydając debiutancki album "Polyester Embassy". Ale kimkolwiek jest Andy - szefem wytwórni, DJ'em, producentem, czy człowiekiem remiksującym nagrania innych - zawsze wiadomo, że rozkręci imprezę.

Cheyne Coates może nie jest aż tak znana w Australii, jak Andy, ale jest również zwolenniczką klubowej sceny z Melbourne. Ta dyplomowana tancerka, przez wiele lat zajmowała się choreografią, brała udział w tanecznych show i pokazach mody, równocześnie rozwijając swój talent producencki. I choć Cheyne od dawna występuje na scenie, dzięki zainteresowaniu i bogatej wiedzy na temat produkcji muzycznej, najważniejsze jest dla niej to co dzieje się poza światłami rampy. Cheyne jest także obrończynią praw zwierząt i zawsze przeznaczała część swoich dochodów na rzecz organizacji charytatywnych. Zbyt długo nie zwracaliśmy uwagi na muzykę taneczną z Australii.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don' t call me baby	Madison Avenue	11.1999	30[4]	88[20]	VC Recordings 56	[silver-UK][written by Cheyne Coates, Andy Van Dorsselaer, Duane Morrison][produced by Andy Van Dorsselaer][1[1][13].Hot Disco/Dance;C2/Columbia 79 371 12"]
Don' t call me baby [re-issue]	Madison Avenue	05.2000	1[1]12]	-	VC Recordings 64
Who the hell are you	Madison Avenue	10.2000	10[5]	-	VC Recordings 70	[written by Cheyne Coates, Andy Van Dorsselaer][1[1][12].Hot Disco/Dance;C2/Columbia 12"]
Everything you need	Madison Avenue	01.2001	33[2]	-	VC Recordings VCRD 82	[written by Cheyne Coates, Andy Van Dorsselaer][24[10].Hot Disco/Dance;C2/Columbia 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Polyester embassy	Madison Avenue	11.2000	74[1]	-	VC Recordings CDVCR 7	[produced by Andrew Van Dorsselaer,Cheyne Coates]

Madasun

Madasun - brytyjskie żeńskie trio założone w 1997 roku i działająca do 2001 roku. Trio słynie z singla Don't You Worry .

 Grupa urodziła się jako kwintet w 1997 roku . Pięć dziewcząt, które następnie nie podpisały umowy, występowało jako kibicki takich zespołów, jak B * Witched i The Steps . Po opuszczeniu przez dwie członkinie, trzy pozostałe   ( Vonda Barnes , Abby Norman i Vicky Barrett ) postanowiły przedstawić się publiczności pod nazwą Madasun . Nazwa została wybrana w 1999 roku po zaćmieniu Słońca, które miało miejsce w tym roku.

Po podpisaniu umowy z V2 , w lutym 2000 roku wydał pierwszy singiel Don't You Worry, który osiągnął 14 pozycję w Wielkiej Brytanii i doskonałe pozycje na europejskich i australijskich listach przebojów. W maju drugi singiel Walking on Water również trafił na 14 miejsce w Wielkiej Brytanii . Madasun cieszył się również dużą popularnością we Włoszech , gdzie bywał zapraszany do niektórych programów telewizyjnych, a także występował na Festivalbar . W sierpniu trzeci singiel Feel Good służył jako siła napędowa debiutanckiego albumu The Way It Is .

The Way It Is, zarejestrowany w Wielkiej Brytanii i Szwecji , został  wydana we wrześniu i nie osiągnął  nadziei na sukces, osiągając jedynie 67 pozycję w Wielkiej Brytanii i rozczarowujące wyniki również w innych krajach europejskich. 

Następnie grupa, po tym jak była zwolennikiem Robbiego Williamsa , została zwolniona z wytwórni. Trzy dziewczyny, które znalazły się bez umowy, w styczniu 2001 roku postanowiły rozwiązać grupę.

Po rozwiązaniu grupy Abby podjęła studia i ukończyła London Academy of Art . Piosenkarka rozpoczęła karierę jako fotograf i reżyser filmowy i teatralny, nagrała także utwór solowy i należy do grupy aktywistów, którzy chronią lasy Tasmanii przed zniszczeniem . Vonda poślubiła producenta telewizyjnego Normana Rossa, z którym miała dwoje dzieci. W 2009 roku oficjalnie złożył wniosek o rozwód.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Don't You Worry	Madasun	03.2000	14[12]	-	V2 VVR 5013183	[written by A. Tennant, A. Birgisson, C. Karlsson, P. Tucker, W. Hector][produced by Arnthor]
Walking On Water	Madasun	05.2000	14[10]	-	V2 VVR 5012418	[written by A. Birgisson, C. Karlsson, P. Tucker, W. Hector][produced by Arnthor, Bloodshy]
Feel Good	Madasun	09.2000	29[8]	-	V2 VVR 5014683	[written by A. Tennant, A. Birgisson, C. Karlsson, P. Tucker, W. Hector][produced by Arnthor, Bloodshy]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Way It Is	Madasun	09.2000	153[1]	-	V2 VVR 1012408	-

Paulina Rubio

O tym, jak wiele czasu potrzeba na zdobycie serc ludzi na całym świecie, może coś opowiedzieć piosenkarka Paulina Rubio. W ciągu minionych dwóch dziesięcioleci odnosiła sukcesy jako członkini najpopularniejszego zespołu w swym rodzinnym kraju, cieszyła się sławą aktorki małego i dużego ekranu oraz stała się prawdziwą królową latynoskiego popu.
Sądzę że z muzyką jest tak samo jak z miłością – uważa Paulina, zjawisko zza południowej granicy Stanów Zjednoczonych, gdy zapytać ją o jej natarcie na rynki spoza kręgu latynoskiego. Całuje się kogoś, by dawać i jednocześnie otrzymywać energię, poczucie więzi. Ja staram się łączyć z ludźmi we wszystkich częściach świata, wysłać całej planecie swój muzyczny pocałunek.
Po tym, jak odniosła uhonorowane Złotymi i Platynowymi Płytami sukcesy w ośmiu różnych krajach, a także z chwytliwym anglojęzycznym debiutem „Border Girl” gotowym do zrzutu, już tylko jedna rzecz została do powiedzenia: szykuj się, świecie!

Jest córką jednej z najbardziej uwielbianych gwiazd filmu meksykańskiego, Susany Dosamantes, a wychowywała się w Meksyku, Los Angeles i Hiszpanii. Kontakt z zawodem wykonywanym przez matkę miał wielki wpływ na młodą artystkę w najbardziej wrażliwym wieku dojrzewania. Moja mama kręciła w Europie wiele filmów, więc podróżowałam razem z nią po świecie, w otoczeniu licznych artystów: pisarzy, architektów, piosenkarzy, twórców filmowych – zaznacza Rubio. Dzięki temu stałam się osobą bardzo niezależną, już w wieku 7 czy 8 lat zaczęłam samodzielnie podejmować decyzje.

Pierwsza samodzielna decyzja w drodze do sławy polegała na zapisaniu się na kurs śpiewu i tańca, dzięki czemu w wieku ośmiu lat wstąpiła do prestiżowej szkoły artystycznej. Dwa lata później talent Pauliny nie budził już wątpliwości i wybrano ją do najbardziej uwielbianej grupy nagraniowej złożonej z dzieci - Timbiriche. I chociaż nieprzerwanie łączyła naukę w szkole z rosnącą popularnością (dobre stopnie stanowiły warunek bycia w zespole), powiedziała, że prawdziwe lekcje życia odbierała podczas nagrań i występów dla fanatycznych audytoriów w Południowej Ameryce.

Po niemal dziesięciu latach spędzonych w tej cieszącej się powodzeniem grupie Paulina zdecydowała, że najwyższy czas opuścić Timbiriche. Niewiele osób było zaskoczonych faktem, iż jej długo wyczekiwany solowy debiut zatytułowany „La Chica Dorada” dał trzy single, które stały się hitami numer jeden, a samo wydawnictwo uzyskało status Platynowej Płyty. Później powtórzyła jeszcze ten sukces czterema przebojowymi płytami, po czym podjęła kolejne wyzwanie: podążenie śladem matki jako gwiazdy filmu i telewizji. Aktorstwo stanowiło dla mnie hobby -skromnie opowiada Rubio o swych rolach w niezwykle popularnych operach mydlanych czy pracy w filmie. Priorytetem była muzyka. Uwielbiam występować, dzielić się muzyką i emocjami. Dzięki anglojęzycznemu debiutowi będzie teraz mogła rozszerzyć to dzielenie się poza barierę językową i granicę, które czyniły ją raczej nieznaną dla amerykańskiej publiczności.

Wypełniając puste przestrzenie pomiędzy muzyką rockową, popem, dance i tradycyjnymi meksykańskimi rytmami, „Border Girl” łączy różnorodne wpływy, na jakie Paulina była wystawiona przez całe życie. Romantyczna tytułowa ballada została napisana przez Richarda Marxa, znanego doskonale ze współpracy z okupującymi najwyższe miejsca na listach przebojów formacjami *NSYNC czy SheDaisy, ale najnowsi fani Pauliny będą mieli okazję poznać ją dzięki gotowemu do wyemitowania utworowi z głównego singla towarzyszącego płycie, „Don't Say Goodbye” - chwytliwej, pełnej interesujących motywów melodii, której jednoczesne wydanie w wersji hiszpańskojęzycznej pod tytułem „Si Tu Te Vas” ma upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.

„Stereo” stanowi mix zmysłowych wokali z ograniczoną do minimum produkcją, które to połączenie przywodzi na myśl najlepsze efekty współpracy pomiędzy Janet Jackson i wieloletnimi producentami Jimmy Jamem oraz Terry Lewisem. Ta utrzymana w stylu R&B, jedna z ulubionych piosenek artystki, ma także wpleciony rap pochodzący od wschodzącej gwiazdy hip hopu, Pretty Williego. Dla mnie ‘Stereo’ opowiada o rytmie życia ulicy, otaczających cię przyjaciołach, chodzeniu na imprezy czy tańczeniu do muzyki robionej przez dobrego DJ-a.

A taniec to coś, z czym ta artystka ma wiele wspólnego. Synkopowa prostota w utworach takich jak „Sexual Lover”, „Fire - Sexy Dance” lub „Libre” wywołują przed oczami widoki znane z wypełnionych ludźmi europejskich dyskotek, zaś zawarte na nich wokale udowadniają, jak świetną jest piosenkarką w dziedzinie muzyki dance. Sama jednak szybko zaznacza, iż grono jej fanów nie ogranicza się jedynie do bywalców klubów. Moja muzyka jest grana w nocnych klubach, ale także w przedszkolach, na uroczystościach weselnych, w rozmaitych miejscach – mówi odnośnie swego szerokiego audytorium. W muzyce nie ma twardych zasad. Podobnie jak w przypadku malarstwa, można mieszać barwy czy faktury. Ja bez skrępowania wykonuję dance, rock czy cokolwiek, na co mam ochotę.

Najbardziej zaskakującym i być może najweselszym utworem na tej płycie jest cover klasycznego przeboju grupy KISS zatytułowanego "I Was Made For Lovin' You", od dawna uwielbianego przez Paulinę, a teraz odmienionego, przystosowanego do roli hitu na parkiety klubowe. Pamiętam, jak słuchałam tej piosenki z moimi wszystkimi ciotkami, które miały wtedy po dwadzieścia parę lat, a ja miałam dziesięć lub jedenaście; byłam też z tatą na koncercie Kissów -wspomina. Wiele lat później, podczas zajęć aerobiku, wpadł mi do głowy pomysł, by nagrać ten utwór na swój sposób, więc bardzo byłam szczęśliwa, kiedy Dyrektor Naczelny Universalu Doug Morris i ludzie z Universalu poparli mnie. Piosenkarka z wielką radością dowiedziała się o jeszcze jednej rzeczy: wsparcie przyszło także ze strony samego wokalisty Kiss, Paula Stanley’a!

Oczywiście meksykańskie korzenie Pauliny są wyraźnie słyszalne w licznych utworach, na przykład poprzez akcenty granego na gitarze flamenco w „The One You Love”, ozdobniki grane na blaszanych instrumentach dętych, rozgrzewające w „Casanovie” czy jedne i drugie, pod dostatkiem słyszalne w „The Last Goodbye”. Jeden z czterech pochodzących z „Border Girl” przebojów, przetłumaczonych na hiszpański i ponownie wydanych, ma postać palety, na której mieszają się rytmy z dobrze znanych Paulinie ulic Tijuany oraz wpływy hip hopu i rocka biorące się z lat spędzonych na występowaniu dla różnorodnej publiczności na świecie.

Dorastałam grając koncerty i zamierzam robić do aż do śmierci - ogniście określiła się ta Meksykanka. Dlatego tutaj jestem, o to właśnie mi w życiu chodzi. A zatem, po spędzeniu większości swego życia na dostarczniu dobrej zabawy swym fanom na całym świecie, teraz nadszedł czas, by ukazać jej wyjątkowy talent amerykańskiej publiczności, a także raz na zawsze udowodnić, iż popularność tej dziewczyny nie zna granic.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Don't Say Goodbye	Paulina Rubio	06.2002	68[2]	41[16]	Universal 015 860	[written by Cheryl Yie ,Joshua 'Gen' Rubin][produced by Gen Rubin]
The One You Love	Paulina Rubio	11.2002	-	97[3]	Universal 019 280	[written by Brett James, Troy Verges][produced by Doug Morris, Bruce Carbone, Sal Guastella]
Te Quise Tanto	Paulina Rubio	03.2004	-	105[15]	Universal	[written by Coti Sorokin, Andahí, A. Schinoff][produced by Emilio Estefan]
Algo Tienes	Paulina Rubio	08.2004	-	121[1]	Universal	[written by Chris Rodríguez, Manny Benito][produced by Chris Rodríguez]
Dame Otro Tequila	Paulina Rubio	12.2004	-	105[7]	Universal	[written by E. Estefan, R. Gaitán, A. Gaitán, T. Mardoni, T. Mcwilliams][produced by E. Estefan]
Ni Una Sola Palabra	Paulina Rubio	09.2006	-	98[2]	Universal Latino	[written by Xabier San Martín from La Oreja de Van Gogh][produced by Cachorro López]
Causa Y Efecto	Paulina Rubio	07.2009	-	104[6]	Universal	[written by Mario Domm, Mónica Vélez][produced by Cachorro López]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Paulina	Paulina Rubio	03.2001	-	156[15]	Universal Latino 543 319	[produced by Estéfano,Chris Rodriguez,Marcello Azevedo,Francisco Pellicer]
Border Girl	Paulina Rubio	07.2002	-	11[10]	Universal 153 300	[gold-US][produced by Doug Morris, Bruce Carbone, Sal Guastella]
Pau-Latina	Paulina Rubio	02.2004	-	105[8]	Universal Latino 002 036	[produced by Chris Rodríguez, Marzello Acevedo, Emilio Estefan, Toy Hernández, Sasha Triujeque, Sergio George, Marteen, Richard Vission]
Ananda	Paulina Rubio	10.2006	-	31[6]	Universal Latino 7733	[produced by Cachorro López, Antonio "Toy" Hernández, Áureo Baqueiro, Ric Wake, Tricky Stewart, Adrián Sosa, Sacha Triujeque ,Gush Montalvo, Gustavo Santaolalla, Eric Sanicola]
Gran City Pop	Paulina Rubio	07.2009	-	44[3]	Universal Latino 13075	[produced by Cachorro López, Lester Méndez, Chris Rodríguez, Fernando Montesinos]

Lutricia McNeal

Lutricia McNeal to amerykańska wokalistka R&B;, pop. Popularność zyskała w latach dziewięćdziesiątych, dzięki przebojom Someone Loves You Honey czy Stranded.Urodziła się w Oklahoma City, w USA. Dorastała w licznej rodzinie - wśród czterech braci i czterech sióstr.

Na początku lat 90-tych odkryła Europę, a przede wszystkim Szwecję. Tam właśnie rozpoczęła współpracę z grupą producencką Rob'n'Raz. Uczestniczyła w ich projekcie Rob'n'Raz DLC - gdzie była wokalistką. Wspólnie z nimi nagrała dwa albumy, które zawierały takie przeboje jak Clubhopping, Bite the Beat i In Command. W Sztokholmie Lutricia poznała także swojego męża i chociaż obecnie mieszka w Dallas, w Texasie powraca do Szwecji by nagrywać muzykę.

Na przełomie roku 1996/97 wokalistka przygotowała swoją pierwszą solową płytę "My Side Of Town". Pierwszy singiel z tego albumu Ain't That Just The Way - cover piosenki z lat 70. - osiągnął pierwsze miejsce szwedzkiej listy przebojów, a niebawem stał się przebojem w całej Europie (drugie miejsce w Austrii, piąte w Niemczech, piętnaste w Finlandii) i Azji. Znalazł się nawet na szczycie listy US Billboard Dance Charts. Wkrótce Lutricia otrzymała nagrodę dla Najlepszej Nowej Artystki Muzyki Dance w Szwecji. Drugim singlem wokalistki był My Side Of Town (znalazł się na m.in. 1. miejscu listy najlepszych singli w Nowej Zelandii, w Szwecji tylko na 30. pozycji). Kolejne utwory Stranded, Someone Loves You Honey i The Greatest Love You'll Never Know znalazły się w pierwszej dwudziestce UK Singles Chart, z czego największym osiągnięciem jest wynik Stranded. Utwór uplasował się na 3. miejscu listy.

Następny album artystki "Whatcha Been Doing" ukazał się w maju 2000 roku i znalazł ponad 1,5 miliona nabywców na całym świecie. Artystka zrezygnowała chwilowo z biznesu muzycznego by poświęcić macierzyństwu. Polska premiera kolejnej płyty "Metroplex" odbyła się 17 lutego 2003 roku. Materiał był nagrywany jesienią 2001 roku w studiach w Los Angeles, Londynie i Sztokholmie. Półtora roku później, w październiku 2004, wokalistka zaprezentowała kolejny longplay "Soulsister Ambassador". Jak to określiła sama, jest to najbardziej osobista płyta w całej jej karierze. Niestety sprzedała się najgorzej, a single z tego wydawnictwa bardzo kiepsko radziły sobie na listach przebojów. Promujący album utwór Promise Me znalazł się zaledwie na 86. miejscu listy przebojów w Niemczech. Najmniejszy sukces z dotychczasowych dokonań artystki osiągnęły single Hold That Moment oraz przebojowy i taneczny Same, Same, Same. Oba utwory zapowiadały najnowszy album artystki Great Memories.

Lutricia jest matką dwójki synów: Deana (urodzonego w 1990 roku) oraz 10 lat młodszego Dallasa. W październiku 2004 roku pozowała dla niemieckiej edycji magazynu Playboy. Otwarcie krytykowała politykę George"a W. Busha.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ain't That Just The Way	Lutricia McNeal	11.1997	6[24]	63[16]	Wildstar CDSTAS 2907	[silver-UK][written by Glen Larson,Bruce Belland,Stu Phillips][produced by Rami,Daniel Papalexis,Josef Larossi,Daniel Benn][oryginalnie nagrana w latach 70-tych przez gwiazdę porno Barbie Benton]
Stranded	Lutricia McNeal	05.1998	3[16]	-	Wildstar CDSTAS 2973	[silver-UK][written by Rami,Daniel Papalexis,Josef Larossi][produced by Rami,Daniel Papalexis,Josef Larossi]
Someone Loves You Honey	Lutricia McNeal	09.1998	9[16]	-	Wildstar WILD 9	[written by D. Devaney][produced by Rami,Daniel Papalexis,Josef Larossi][oryginalnie nagrana przez Brendę Lee]
The Greatest Love You'll Never Know	Lutricia McNeal	12.1998	17[14]	-	Wildstar CDWILD 11	-

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lutricia McNeal	Lutricia McNeal	07.1998	16[28]	-	Wildstar CDWILD 5	-

Lou Monte

Lou Monte-ur.2.04.1917r na Manhattanie/N.Jork [jako Louis Scaglione] ,amerykański piosenkarz pochodzenia włoskiego, znany głównie z nagrań włoskich piosenek dla RCA i Reprise w póżnych latach 50-tych i na początku lat 60-tych.

W dzieciństwie uczył sie gry na gitarze i jako dziecko zaczął profesjonalną karierę jako piosenkarz,aktor .Po skończeniu służby wojskowej podczas II wojny światowej,osiada w Lynghurst/New Jersey.Jego pierwszym znaczącym sukcesem był udział w radiowym show w Newark i telewizyjnym programie stacji WAAT.Mimo,że śpiewał zawodowo od 15-tu lat dopiero nagranie anglo-włoskie coveru piosenki "Darktown strutters" w 1954r przyniosło mu sukces i rozgłos.

Swoją pierwszą Złotą Płytę otrzymał za udany pastisz utworu "Pepino",śpiewanego po włosku i angielsku.Inną amerykańsko-włoską hybrydą była jego wersja starej piosenki amerykańskiej-"What Did Washington Say (When He Crossed The Delaware?)."Występował regularnie w nocnych klubach,oraz w narodowej TV ,inaczej niż większość aktorów włoskiego rodowodu.U szczytu popularności przedstawiany był w mediach jako "Ojciec chrzestny włoskiego humoru" i "Król włosko-amerykańskiej muzyki".

Jego inne znane utwory to "Dominick the Italian Donkey" i sequel "Pepino"-"Pasquale the Italian Pussycat".Zmarł w Pampano Beach na Florydzie w czerwcu 1989 roku.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At the darktown strutters ball/I know how you feel	Lou Monte	02.1965	-	7[11]	Rca Victor 5611	[written by Shelton Brooks][with Hugo Winterhalter & His Orchestra]
Somewhere there is someone	Lou Monte	04.1954	-	21[4]	RCA Victor 5691	[with Henri Rene & His Orchestra][written by Dave Heisler/Charles Nathan]
Italian Hucklebuck	Lou Monte	08.1954	-	30[1]	RCA Victor 5832	[written by Roy Alfred/Andy Gibson][with Hugo Winterhalter & His Orchestra]
Lazy Mary [Luna mezzo mare]/Angelique	Lou Monte	03.1958	-	12[18]	RCA Victor 7160	[written by Pablo Citorello/Lou Monte][włoska piosenka znana pod tytułem-The butcher boy][#5 hit by Rudy Vallee in 1938r]
The sheik of Araby [Italian style]/Eh,Marie! Eh,Marie!	Lou Monte	06.1958	-	54[5]	RCA Victor 7265	[written by Harry Beasley Smith][włoska wersja popularnej melodii z 1921r]
Dominick The Donkey [The Italian Christmas Donkey]/Christmas at our house	Lou Monte	12.1962	-	114[1]	Roulette 4308	[written by Ray Allen]
Please Mr. Columbus [Turn the ship around]/Addio,addio [Goodbye]	Lou Monte	06.1962	-	109[3]	Reprise 20 085	[written by Ray Allen/Merrell, Wandra/Sam Saltzberg]
Pepino The Italian Mouse/What did Washington say [When he crossed the Delaware]	Lou Monte	12.1962	-	5[10]	Reprise 20 106	[gold][written by Merrell Allen]
Pepino' s friend Pasqual [The Italian Pussy-Cat]/I like you,you like me,Eh Paisan	Lou Monte	03.1963	-	78[3]	Reprise 20 146	[written by Merrell Allen]
Bossa nova Italiano/Limba Italiano	Lou Monte	06.1963	-	128[1]	Reprise 20 171
Hello, Dolly [Italian style]/Jungle Louie [The Italian Tarzan]	Lou Monte	06.1964	-	131[1]	Reprise 0284	[#1 hit by Louis Armstrong in 1964r][written by Jerry Herman]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pepino The Italian Mouse & other Italian fun songs	Lou Monte	12.1962	-	9[25]	Reprise 6058

Patrick Wolf

Patrick Wolf to pochodzący z Wielkiej Brytanii wokalista i multiinstrumentalista. W swojej twórczości łączy klasyczny folk (głównie celtycki i galicki) z muzyką elektroniczną i elementami popu i jazzu.

Patrick przyszedł na świat 30 czerwca 1983 roku w Londynie jako Patrick Denis Apps. Muzyczną edukację zaczynał od lekcji gry na skrzypcach oraz śpiewu w kościelnym chórze. W wieku 11 lat sam zbudował theremin - instrument z grupy elektrofonów elektromechanicznych przypominający w swym brzmieniu gwizd, piłę lub skrzypce.
Jako czternastolatek dołączył do pop-artowego kolektywu Minty. Już po wydaniu pierwszej płyty "Lycanthropy" (2003) rozpoczął studia na Trinity College Music Conservatoire.
Patrick jest niezwykle wszechstronnie utalentowanym muzykiem - potrafi grać m.in.: na skrzypcach, harfie, wiolonczeli, gitarze, fortepianie, akordeonie i ukulele.
 O ile "Lycanthropy" to album zawierający muzykę z pogranicza elektroniki i popu, to na kolejnych krążkach słychać echa klasycznej edukacji muzyka.

Na albumie "Wind In The Wires" (2005) Wolf w niezwykle udany sposób połączył klasyczny brytyjski folk z elektronicznym, chłodnym popem. Kolejne płyty: "The Magic Position" (2007) i "Bachelor"(2009) są kontynuacją tej muzycznej drogi. Całą twórczość artysty charakteryzje specyficzna estetyka muzycznej awangardy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Libertine	Patrick Wolf	02.2005	67[1]	-	Tomlab TOM 46	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
Wind in the Wires	Patrick Wolf	06.2005	123[2]	-	Tomlab TOM 48	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
Tristan	Patrick Wolf	11.2005	129[1]	-	Tomlab TOM 49	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
Accident & Emergency	Patrick Wolf	11.2006	79[1]	-	A&M 1707539	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
The Magic Position	Patrick Wolf	04.2007	69[1]	-	A&M 1726001	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
The City	Patrick Wolf	04.2011	195[1]	-	Hideout HDDJ 6	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Magic Position	Patrick Wolf	03.2007	46[1]	-	A&M 1704886	[produced by Patrick Wolf]
The Bachelor	Patrick Wolf	06.2009	49[1]	-	Bloody Chamber BCM 2CD	[produced by Patrick Wolf]
Lupercalia	Patrick Wolf	07.2011	37[1]	-	Hideout HDCJ 9	[produced by Patrick Wolf]

Patricia Kaas

Patricia Kaas (ur. 5 grudnia 1966r w Forbach) - francuska wokalistka i autorka tekstów.
Kaas zaczęła swoją karierę muzyczną w wieku ośmiu lat, występując w kabarecie Rumpelkammer w niemieckim mieście Saarbrücken. W 1985 roku została wypatrzona podczas jednego z występów przez francuskiego aktora, Gérarda Depardieu, dzięki wstawiennictwu którego nagrała swój pierwszy singiel -„Jalouse”, powstały we współpracy z François Bernheimem. Trzy lata później wydała swój debiutancki album, zatytułowany Mademoiselle chante..., który dotarł do drugiego miejsca krajowych list najczęściej kupowanych płyt. Od tamtej pory artystka sprzedała łącznie ponad 16 milionów egzemplarzy płyt na całym świecie. W 2002 roku zadebiutowała jako aktorka w produkcji A Teraz... Panie i Panowie w reżyserii Claude’a Leloucha.

W 2009 roku Kaas reprezentowała Francję podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Et s’il fallait le faire”, z którym zajęła ostatecznie 8. miejsce w klasyfikacji finałowej. W marcu 2011 roku wydała swoją pierwszą książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix, kilka miesięcy później premierę miał jej album pt. Kaas chante Piaf, nagrany z okazji 50. rocznicy śmierci Édith Piaf.
Patricia Kaas urodziła się 5 grudnia 1966 w Forbach we Francji jako siódme, najmłodsze dziecko francusko-niemieckiej rodziny zamieszkującej Lotaryngię. Kaas dorastała w miejscowości Stiring-Wendel, mieszczącej się między Forbach i francuską częścią Saarbrücken.

Patricia Kaas zaczęła śpiewać na scenie w wieku 8 lat, wykonywała wówczas utwory z repertuaru Sylvie Vartan, Dalidy, Claude François i Mireille Mathieu. Jej pierwszym wyróżnieniem było zdobycie pierwszej nagrody podczas konkursu piosenki pop. W wieku 13 lat podpisała kontrakt z klubem Rumpelkammer, w którym zaczęła występować pod pseudonimem Pady Pax. W 1985 roku, po siedmiu latach współpracy z zespołem Dob’s Lady Killers, została dostrzeżona przez Gérarda Depardieu, który zapoznał ją z autorem tekstów- François Bernheimem. Aktor pomógł jej wydać pierwszy singel - „Jalouse”.

Dwa lata później spotkała Didiera Barbeliviena, który napisał dla niej utwór „Mademoiselle chante le blues”. Singiel został wydany w 1987 roku pod szyldem wytwórni Polydor i zdobył 7. miejsce na francuskiej liście przebojów. Rok później wydany został kolejny singel - „D’Allemagne” oraz debiutancki album Mademoiselle chante.... Płyta trafiła na drugie miejsce najczęściej kupowanych albumów i utrzymała się na tej pozycji przez dwa miesiące, uzyskując także wynik 64 tygodni w najlepszej dziesiątce oraz 118 tygodni w najlepszej setce zestawienia. Niedługo po premierze we Francji album otrzymał status złotej, a trzy miesiące później platynowej płyty. Podobny certyfikat krążek otrzymał w Belgii i Szwajcarii, natomiast w Kanadzie zdobył tytuł złotej płyty. Kaas wygrała także tytuł Odkrycia roku podczas ceremonii rozdania nagród Victoires de la Musique.

W 1989 roku zmarła matka Kaas, u której zdiagnozowano raka. Od tamtej pory wokalistka nosi ze sobą maskotkę, którą podarowała matce podczas jej pobytu na rekonwalescencji w szpitalu. Niedługo potem zmarł także jej ojciec. Jak wyznała artystka, nie jestem smutna, tylko melancholijna. Jeżeli tracisz matkę w wieku 20 lat, a niedługo potem także i ojca, melancholia jest częścią twojego życia.

W 1990 roku Kaas wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową, która trwała łącznie 16 miesięcy. W tym samym czasie wokalistka śpiewała także w najpopularniejszych paryskich salach koncertowych: Olympia i Le Zénith, co zostało udokumentowane na wydawnictwie DVD pt. Carnets de scène (1991), a także w Stanach Zjednoczonych. Pod koniec trasy koncertowej, album Mademoiselle chante... osiągnął status diamentowej płyty za osiągnięcie wyniku 1 miliona sprzedanych egzemplarzy. W tym samym toku artystka została wyróżniona statuetką Golden Europa, przyznawaną przez niemiecki rynek muzyczny, a także zmieniła wytwórnię płytową z Polydor na CBS/Sony. Jej nowymi menedżerami zostali wówczas Cyril Prieur i Richard Walter z paryskiej firmy Talent Sorcier, którzy zastąpili na tej funkcji Bernarda Schwartza.

Po podpisaniu umowy z nową wytwórnią, Kaas wyprodukowała album zatytułowany Scène de vie, który został wydany w 1990 roku. Wydawnictwo dotarło do pierwszego miejsca francuskich list najczęściej kupowanych albumów i zdobyło status diamentowej płyty w kraju. Na krążku znalazł się utwór dedykowany Rose Kennedy, „Kennedy Rose”, podczas którego nagrywania Kaas ponownie nawiązała współpracę z Elisabeth Depardieu i François Bernheimem. Piosenka dotarła do 34. miejsca krajowej listy przebojów. W ramach promocji płyty, wokalistka wyruszyła w trasę koncertową, która obejmowała 210 występów w 13 państwach.

W 1991 roku Kaas otrzymała dwie prestiżowe nagrody muzyczne: statuetkę Bambi oraz w trakcie ceremonii przyznania World Music Awards, podczas której wykonała gościnnie utwór „Kennedy Rose”

W 1993 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Je te dis vous (wydanie amerykańskie - Tour de charme), który osiągnął wynik 3 milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie. Producentem płyty został Robin Millar, nagrania zostały zrealizowane w Londynie. Wśród wszystkich piosenek znalazł się jeden utwór wykonany przez wokalistkę w języku niemieckim - „Ganz und Gar” autorstwa Mariusa Müller-Westernhagena oraz trzy w języku angielskim - „Out of the Rain”, w którym artystce akompaniował brytyjski muzyk Chris Rea, „It’s A Man’s World” z repertuaru Jamesa Browna oraz „Space in My Heart”. Krążek zadebiutował na pierwszym miejscu listy najczęściej kupowanych płyt we Francji oraz dotarł do 2. miejsca w Szwajcarii i do 11. miejsca w Niemczech, gdzie spędził łącznie 35 tygodni w pierwszej setce zestawienia. Wydawnictwo promował singiel „Il me dit que je suis belle” autorstwa Jean-Jacques Goldmana (tutaj pod pseudonimem Sam Brewski), francuskiego kompozytora mającego polskie korzenie. Utwór dotarł do piątego miejsca krajowej listy przebojów. Remiks piosenki „Reste sur moi” dotarł do pierwszej dwudziestki amerykańskiej listy przebojów muzyki dance.

W 1994 roku Kaas wydała swój kolejny album koncertowy, zatytułowany Tour de charme. W ramach trasy koncertowej wokalistka zagrała m.in. w Tajlandii, Wietnamie, wystąpiła także na Ukrainie podczas charytatywnego koncertu, z którego zysk przeznaczono na pomoc ofiarom katastrofy elektrowni jądrowej w Czarnobylu.

W połowie lat 90-tych Kaas wyprodukowała swój kolejny album, zatytułowany Black Coffee (fr. Café noir), który został nagrany na potrzeby amerykańskiego rynku muzycznego. Na płycie znalazło się dwanaście anglojęzycznych piosenek, w tym m.in. przeboje „Black Coffee” z repertuaru Billie Holiday, „If You Leave Me Now” zespołu Chicago oraz „Ain't No Sunshine” Billa Withersa w wykonaniu wokalistki. W tym samym roku Kaas nagrała płytę ze ścieżką dźwiękową do filmu Nędznicy, będącej ekranizacją powieści Victora Hugo o tym samym tytule.

W 1997 roku artystka wydała album pt. Dans ma chair, który został wyprodukowany w Nowym Jorku przez samą Kaas oraz Phila Ramone’a, mającego w dorobku współpracę m.in. z Rayem Charlesem, Billym Joelem, Frankiem Sinatrą i Paulem Simonem. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Je voudrais la connaitre” autorstwa Jeana-Jacques’a Goldmana, z którym wokalistka nawiązała wówczas stałą współpracę. Rok później piosenkarka wydała kolejną koncertową płytę, zatytułowaną Rendez-vous, której premiera odbyła się po trasie koncertowej promującej jej ostatni album studyjny. W grudniu tego samego roku Kaas wystąpiła razem z tenorami Plácido Domingo i Alejandro Fernándezem podczas koncertu w wiedeńskim Guildhall. Materiał nagrany w trakcie wydarzenia został umieszczony w 1999 roku na płycie Christmas in Vienna Vol. VI[.

W 1999 roku Kaas wydała swój piąty album studyjny, zatytułowany Le mot de passe, którego producentem został Pascal Obispo, akompaniujący wokalistce na fortepianie i gitarze akustycznej na większości utworów z płyty. Po raz kolejny artystka zaprosiła do nagrania płyty Jean-Jacques’a Goldmana, który tym razem zagrał gościnnie na gitarze w utworze „Une fille de ’l’Est”. Inna piosenka z płyty, „Les éternelles”, została wydana na niemieckim rynku jako singiel pod tytułem „Unter der Haut”, na którym zaśpiewał także szwajcarski tenor, Erkan Aki. Nowa wersja kompozycji została wykorzystana w ścieżce dźwiękowej serialu Sturmzeit, którego fabuła oparta była na książce autorstwa Charlotte Link.

W czerwcu tego samego roku Kaas wystąpiła podczas charytatywnej trasy koncertowej Michael Jackson & Friends, która została zorganizowana w Seulu i Monachium, a cały dochód został przekazany na charytatywną Dziecięcą Fundację Nelsona Mandeli, Czerwony Krzyż i UNESCO. Oprócz pomysłodawcy wydarzenia, Michaela Jacksona, w trakcie koncertów (transmitowanych w 39 krajach) zaśpiewali m.in. Mariah Carey, Andrea Bocelli, Luther Vandross i zespół Status Quo. We wrześniu Kaas zajęła trzecie miejsce w plebiscycie francuskiego tygodnika Marianne na narodowy symbol Francji, przegrywając jedynie z supermodelkami - Laetitią Castą i Estelle Hallyday]. W tym samym roku wokalistka wystąpiła podczas festiwalu muzycznego Schleswig-Holstein, w kolejnym roku ukazał się jej album artystki pt. Ce sera nous. W grudniu wystąpiła razem z José Carrerasem w jednym z programów telewizyjnych w Lipsku. W 2000 roku wytwórnia Sony przygotowała specjalne wydawnictwo Long Box, zawierające wszystkie dotychczas wydane albumy studyjne Kaas. W październiku tego samego roku w Berlinie piosenkarka otrzymała Nagrodę Adenauera/de Gaulle’a. Kaas zdecydowała się na przeprowadzkę do Zurychu w Szwajcarii, co poskutkowało także zmianą zamieszkania jej menedżerów, którzy zmienili nazwę swojej firmy na International Talent Consulting.

W kwietniu 2001 roku Kaas zagrała koncert przed 50 tys. publicznością podczas uroczystości objęcia tronu Luksemburga przez wielkiego księcia Henryka, po abdykacji jego ojca, księcia Jana. W tym samym roku wokalistka zadebiutowała jako aktorka w melodramacie A Teraz... Panie i Panowie w reżyserii Claude’a Leloucha, w którym zagrała główną żeńską rolę Jane Lester u boku Jeremiego Ironsa, a także wydała swój pierwszy album kompilacyjny pt. Rien ne s’arrête. Na płycie znalazły się największe przeboje artystki oraz nowy, tytułowy utwór.

W 2002 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Piano Bar. Kilka utworów z płyty pojawiło się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu A Teraz... Panie i Panowie. Wśród wszystkich piosenek z płyty znalazły się przeboje „Where Do I Begin” z repertuaru Shirley Bassey oraz „Ne me quitte pas” (wydany jako „If You Go Away”) Jacques’a Brela. Album dotarł do 10. miejsca krajowej listy najczęściej kupowanych płyt, do 6. w Szwajcarii i Belgii i do 12. w Niemczech, do 35. w Nowej Zelandii i do 38. miejsca w Austrii. W tym samym roku Kaas po raz drugi otrzymała niemiecką nagrodę muzyczną Golden Europa. We wrześniu wokalistka wyruszyła w trasę koncertową promującą wydawnictwo Piano Bar.

Na początku grudnia 2003 roku Kaas wydała album, zatytułowany Sexe fort (pol. Silna płeć), zawierający kilka utworów, którymi wokalistka chciała podkreślić znaczenie kobiet i ich wyższość nad mężczyznami - „C´est les femmes qui mènent la danse” (pol. To kobiety rządzą światem) i „Où sont les hommes” (pol. Gdzie są mężczyźni). Płyta zadebiutowała na 9. miejscu francuskiej listy bestsellerów, dotarła także m.in. do 3. miejsca w Belgii (Walonii) oraz 6. w Szwajcarii. Wśród wszystkich piosenek na albumie znalazł się także m.in. utwór „On pourrait” nagrany w duecie ze szwajcarskim wokalistą Stephanem Eicherem.

Niedługo po premierze płyty, 8 grudnia Kaas otrzymała Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec za jej wkład w przyjacielskie relacje między Francją a Niemcami. Aż do 2005 roku wokalistka odbywała kolejną międzynarodową trasę koncertową, w ramach której zagrała łącznie 175 koncertów w 25 krajach, w tym m.in. w Chinach i Rosji. Na początku roku wydała kolejny koncertowy krążek CD/DVD, zatytułowany Toute la musique..., na którym znalazły się także największe przeboje artystki oraz bonusowa kompozycja w języku niemieckim - „Herz eines Kämpfers”, napisana przez Kaas i Petera Plate’a z zespołu Rosenstolz W marcu tego samego roku para zaśpiewała utwór w trakcie niemieckich eliminacji do jubileuszowego, 50. Konkursu Piosenki Eurowizji Germany 12 Points!. Tytułowy utwór z płyty, „Toute la musique que j’aime”, powstał we współpracy z francuskim piosenkarzem Johnnym Hallydayem.

W listopadzie 2005 roku Kaas zdecydowała się przerwać działania artystyczne aż do początku 2008 roku. W tym czasie sporadycznie występowała na kilku koncertach. W lutym 2008 roku nagrała z zespołem Uma2rman swój pierwszy singiel w języku rosyjskim -„Ne pozwonisz”, który zdobył popularność w Rosji. Pod koniec kolejnego miesiąca wokalistka wydała płytę, zatytułowaną Kabaret, którą promowała podczas europejskiej trasy koncertowej, w ramach której wystąpiła łącznie na 170 koncertach, m.in. na Litwie, w Niemczech, Szwajcarii, Luksemburgu, Ukrainie, Polsce, Rumunii i 28 miastach Rosji.

Pod koniec stycznia 2009 roku Kaas została wybrana wewnętrznie przez krajową telewizję publiczną France 3 na reprezentantkę Francji podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Moskwie. Jak sama przyznała, wzięła udział w konkursie, ponieważ kocha wyzwania. W specjalnym głosowaniu internetowym fani artystki głosowali na swój ulubiony utwór z ostatniej płyty wokalistki, który później został ogłoszony jej konkursową propozycją. Największe poparcie zdobył singiel „Et s’il fallait le faire”, z którym Kaas wystąpiła podczas koncertu finałowego widowiska, odbywającego się 16 maja w moskiewskiej hali sportowej „Olimpijskij”. W trakcie jednej z konferencji prasowych zorganizowanych podczas tygodnia eurowizyjnego, dyrektor wytwórni Sony Music Russia wręczył wokalistce certyfikat diamentowej płyty za osiągnięcie wysokich wyników sprzedaży albumu pt. Kabaret w Rosji. Chociaż artystka była jedną z głównych faworytek do wygrania, zajęła ostatecznie 8. miejsce w końcowej klasyfikacji, zdobywając łącznie 107 punktów. Po finale konkursu Kaas otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Marcela Bezençona, przyznawaną najlepszemu uczestnikowi w opinii wszystkich krajowych komentatorów przedsięwzięcia. Przyznała także:

    To było wspaniałe doświadczenie. Oczywiście, jestem trochę rozczarowana wynikiem, ale to normalne. Rezultat jest zarówno ważny, jak i nieważny. Ważne jest być tutaj i być częścią tego [konkursu] -jednak nadal czuję pewne rozczarowanie. Spędziłam tutaj miły tydzień, było wspaniale reprezentować Francję. Mój występ był trochę za wcześnie podczas finału, ale ogólnie jestem zadowolona.

W marcu 2011 roku Kaas wydała pod szyldem Flammarion swoją książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix. Wydawnictwo ukazało się w sześciu językach m.in.: francuskim, angielskim, rosyjskim i niemieckim. W 2012 roku wystąpiła w telewizyjnej produkcji Assassinée w reżyserii Thierry Binisti.

W listopadzie tego samego roku wokalistka wydała album pt. Kaas chante Piaf (fr. Kaas śpiewa Piaf), na którym znalazło się 21 największych przebojów Édith Piaf w nowej aranżacji, przygotowanej przez polskiego kompozytora, Abela Korzeniowskiego, oraz nagranej w towarzystwie Królewskiej Orkiestry Filharmonicznej. Wydawnictwo powstało na pamiątkę 50. rocznicy śmierci ikony piosenki francuskiej. Płytę promowały single „L’Hymne à l’amour” i „Avec ce soleil”. Kaas wyruszyła z materiałem w trasę koncertową, w ramach której wystąpiła m.in. na najbardziej prestiżowych scenach muzycznych na świecie, w tym w londyńskiej Royal Albert Hall, nowojorskiej Carnegie Hall, moskiewskiej Operetta Theatre, seulskiej Sejong Cultural Center czy paryskiej hali Olympia, z której występ został zarejestrowany i wydany w marcu 2014 roku na CD/DVD Kaas chante Piaf a L’Olympia.

Pod koniec grudnia 2012 roku Kaas wydała własną linię kobiecych perfum, sygnowanych logotypem artystki - K.

W 2016 roku ukazała się jej płyta Patricia Kaas promowana singlami „Le jour et l'heure” oraz „Madame tout le monde”. W styczniu 2017 roku ukazał się trzeci singel promujący album Patricia Kaas zatytułowany „Adèle”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mademoiselle chante le blues	Patricia Kaas	11.1987	7[18]	-	Polydor 885 787-7	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,Bob Medhi][produced by Richard Walter]
D'Allemagne	Patricia Kaas	05.1988	11[18]	-	Polydor 887 495-7	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Bernard Estardy]
Mon mec à moi	Patricia Kaas	12.1988	5[18]	-	Polydor 887 850-3	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Bernard Estardy]
Elle voulait jouer cabaret	Patricia Kaas	05.1989	17[13]	-	Polydor 889 252-7	[written by Didier Barbelivien][produced by Bernard Estardy]
Quand Jimmy dit	Patricia Kaas	10.1989	10[17]	-	Polydor 889978-7	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Bernard Estardy]
Les hommes qui passent	Patricia Kaas	04.1990	7[16]	-	CBS 655049 1	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Richard Walter]
Les mannequins d'osier	Patricia Kaas	09.1990	21[14]	-	CBS 656218 7	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Note de Blues]
Kennedy Rose	Patricia Kaas	01.1991	36[7]	-	CBS 656504 1	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim,Elisabeth Depardieu][produced by Richard Walter]
Regarde les riches	Patricia Kaas	06.1991	27[10]	-	CBS	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Richard Walter]
Entrer dans la lumière	Patricia Kaas	03.1993	15[13]	-	Columbia 659128 1	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Richard Walter]
Il me dit que je suis belle	Patricia Kaas	07.1993	5[32]	-	Columbia COL 659743 2	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim,Jean-Jacques Goldman][produced by Richard Walter]
Quand j'ai peur de tout	Patricia Kaas	02.1997	11[21]	-	Columbia 664105 1	[silver-Fra][written by Diane Warren,Jean-Jacques Goldman][produced by Phil Ramone, Patricia Kaas]
Je voudrais la connaître	Patricia Kaas	07.1997	20[20]	-	Columbia 664675	[written by Jean-Jacques Goldman][produced by Jean-Jacques Goldman]
Ma liberté contre la tienne	Patricia Kaas	05.1999	34[17]	-	Columbia COL 667138 1	[written by Pascal Obispo,Didier Golemanas][produced by Pascal Obispo]
Une femme comme une autre	Patricia Kaas	08.1999	78[7]	-	Columbia 667689 1	[written by Lionel Florence,Pascal Obispo][produced by Pascal Obispo]
Mon chercheur d'or	Patricia Kaas	07.2000	74[10]	-	Columbia	[written by Pascal Obispo,Didier Golemanas][produced by Pascal Obispo]
Les chansons commencent [Live]	Patricia Kaas	09.2000	70[9]	-	Columbia 669908 9	[written by Jean-Jacques Goldman]
If You Go Away	Patricia Kaas	06.2002	83[2]	-	Columbia 672795 1	[written by Jacques Brel,Rod McKuen][produced by Robin Millar]
Toute la musique que j'aime (Live)	Patricia Kaas	02.2005	59[6]	-	Columbia SAMPCS 14727	[written by Michel Mallory,Johnny Hallyday][produced by Frédéric Helbert]
Et s'il fallait le faire	Patricia Kaas	05.2009	41[15]	-	-	[written by Fred Blondin,Anse Lazio][produced by Frédéric Helbert]
Le jour et l'heure	Patricia Kaas	06.2016	69[2]	-	Richard Walter 190295933579	[written by Rémi Lacroix,David Verlant][produced by Jonathan Quarmby]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mademoiselle chante...	Patricia Kaas	11.1988	2	-	Polydor 837 356-1	[diamond-Fra][produced by Joël Cartigny,Bernard Estardy]
Scène de vie	Patricia Kaas	04.1990	1	-	CBS 466746 2	[diamond-Fra][produced by Bertrand Châtenet,Franck Langolff,Philippe Osman,Jean-Jacques Souplet]
Je te dis vous	Patricia Kaas	04.1993	1	-	Columbia 473629 2	[diamond-Fra][produced by Robin Millar]
Dans ma chair	Patricia Kaas	03.1997	2[57]	-	Columbia COL 483834 2	[2x-platinum-Fra]
Rendez-vous	Patricia Kaas	08.1998	6[11]	-	Columbia 491815 2	[2x-gold-Fra]
Le mot de passe	Patricia Kaas	05.1999	2[36]	-	Columbia 494559 2	[platinum-Fra]
Live	Patricia Kaas	09.2000	5[13]	-	Columbia 499772	[2x-gold-Fra]
Piano Bar	Patricia Kaas	04.2002	10[30]	-	Columbia 506169-6	[gold-Fra]
Sexe fort	Patricia Kaas	11.2003	9[39]	-	Columbia 5134072	[2x-gold-Fra]
Toute la musique...	Patricia Kaas	01.2005	10[15]	-	Columbia 519 580 2	-
En studio et sur scène - Kabaret	Patricia Kaas	04.2009	15[15]	-	Columbia 37700017081	[gold-Fra]
Kaas chante Piaf	Patricia Kaas	11.2012	6[23]	-	Richard Walter RWE0021	[platinum-Fra][produced by Abel Korzeniowski]
Kaas chante Piaf à l'Olympia	Patricia Kaas	04.2014	73[1]	-	Richard Walter RWE0031	-
Patricia Kaas	Patricia Kaas	11.2016	12[17]	-	Richard Walter RWE004C	[gold-Fra]

Passion Pit

Bostoński zespół Passion Pit jest projektem Michaela Angelakosa. EP'ka "Chunk Of Change" powstała jako prezent walentynkowy dla dziewczyny Angelakosa, która zachęciła go do dalszego rozprowadzenia albumu pomiędzy znajomymi i pozostałymi studentami Emmerson College.

Angelakos samodzielnie skomponował oraz nagrał cały album. "Chunk Of Change" zostało oficjalnie wydane przez Frenchkiss Records jesienią 2008 roku. Passion Pit miało okazję wystąpić m.in. przed These New Puritans, Death Cab For Cutie i Girl Talk.

W tym samym roku mieli swój pierwszy przebój z piosenką   Sleepyhead : osiągnęła 9 pozycję na listach przebojów US Heatseekers. Była także wykorzystana w brytyjskim dramacie telewizyjnym Skins - Hautnah w 2009 roku .

Debiutancki album Manners został ogłoszony na 2009 rok. Album nie spełnił jednak oczekiwań i osiągnął pozycję poniżej 50 w USA i Wielkiej Brytanii, a dwa single The Reeling i Little Secrets trafiły do Top 40 na alternatywnych listach przebojów.

Drugi album Gossamer został umieszczony w pierwszej piątce Billboard 200 w sierpniu 2012 r. , singiel Take a Walk , 84. miejsce w amerykańskiej Top 100, został nagrodzony złotą płytą.  Na początku 2018 roku Passion Pit odbył  tournée po Ameryce Północnej, aby promować swój czwarty album Tremendous Sea of ​​Love (2017).

Wokalista Michael Angelakos cierpiał na chorobę afektywną dwubiegunową od młodości, co oznaczało, że koncerty i występy musiały być odwołane w przeszłości, a Angelakos był czasami leczony w szpitalu. Po separacji z żoną Kristina Mucci w 2015 roku, wyszedł jako homoseksualista.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Secrets	Passion Pit	12.2009	-	23.Hot Singles Sales	Columbia 767532	[written by Michael Angelakos][produced by Passion Pit]
Sleepyhead	Passion Pit	01.2010	-	104[4]	Frenchkiss	[written by Michael Angelakos][produced by Chris Zane]
The Reeling	Passion Pit	02.2010	99[1]	45.Hot Singles Sales	Columbia 88697531782 [UK]	[written by Michael Angelakos][produced by Chris Zane]
Take a Walk	Passion Pit	08.2012	-	101[5]	Columbia	[gold-US][written by Michael Angelakos][produced by Chris Zane,Michael Angelakos]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manners	Passion Pit	06.2009	55[1]	51[27]	Columbia 88697438862	[produced by Chris Zane]
Gossamer	Passion Pit	08.2012	56[1]	4[20]	Columbia 88725416512	[produced by Chris Zane, Michael Angelakos]
Kindred	Passion Pit	05.2015	81[1]	23[2]	Columbia 88875068412	[produced by Chris Zane, Benny Blanco, Michael Angelakos, Alex Aldi]

Passion Fruit

Passion Fruit to kobiecy zespół muzyczny powstały w 1999r grający muzykę pop i dance. Grupę tworzyły trzy dziewczyny i chłopak: Manye Thompson, Viola Schubbe, Carla Sinclair i Mario Zuber. Najbardziej znana kompozycja Passion Fruit to "The Rigga Ding Dong Song".

Po nagraniu „The Rigga Ding Dong Song” zespół rozpadł się. Postanowiono zostawić tę samą nazwę zespołu, natomiast powstał nowy skład: Hiszpanka Maria Serrano Serrano, Niemka Nathaly Van Het Ende i Holenderka Debby St. Maarten. W 1999 roku wydali swój najsłynniejszy singel pt. „The Rigga Ding Dong Song”, który wkrótce stał się wielkim hitem. Później wydali dwa kolejne przeboje: „Sun fun baby” i „Wonderland”. 








Karierę zespołu przerwała katastrofa lotnicza samolotu lecącego z Berlina do Zurychu, która miała miejsce 24 listopada 2001 roku . Zginęły Maria Serrano-Serrano i Nathaly Van Het Ende, a także wokalistka zespołu La Bouche - Melanie Thornton. Przeżyła jedynie trzecia z dziewcząt – Debby St. Maarten, która wraz z ośmioma innymi ocalałymi trafiła z ciężkimi obrażeniami do szpitala.

Grupa ma na swoim koncie jeden studyjny krążek - album "Spanglish Love Affairs" został wydany w kwietniu 2000 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
The Rigga-Ding-Dong-Song	Passion Fruit	09.1999	9[15]	-	X-Cell 667488 2	[gold-Ger][written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Ronny Ronaldo,Antonio Berardi,Kenneth Clemmons][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
Wonderland	Passion Fruit	.2000	22[13]	-	X-Cell / Epic 668 164 2	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech, Antonio Berardi][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
Sun Fun Baby (Looky Looky)	Passion Fruit	.2000	34[9]	-	X-Cell XCL 669462 2	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech, Antonio Berardi][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
Bongo Man	Passion Fruit	.2001	35[8]	-	X-Cell 671 430 2	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Antonio Berardi][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
I'm Dreaming of... A Winter Wonderland / I'm Dreaming of... A White Christmas	Passion Fruit	.2001	75[4]	-	Edel 12296-5	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Thomas Hubert Kopp,Michel du Clais][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]

Vivian Green

Vivian Green ur. 22.05.1979r Filadelfia (Pensylwania, USA).
Jedna z grupy młodych filadelfijskich wokalistek, których ekspansja na scenę soulową w Stanach Zjednoczonych nastąpiła na przełomie XX i XXI w. Vivian Green od najmłodszych lat pobierała lekcje wokalne oraz gry na pianinie, a będąc jeszcze nastolatką, zaczęła również pisać utwory. Mając trzynaście lat, dołączyła do kwartetu Younique. Niedługo później została ghostwriterką, sprzedając swoje teksty m.in. Britney Spears.

W 1998 r. Vivian podczas jednego z koncertów została dostrzeżona przez   Jill Scott i od tego czasu została jej etatową chórzystką. Green nie przestała jednak nagrywać własnych kompozycji i wysyłać ich do wszelkich możliwych firm płytowych. Przyniosło to efekt, gdy w listopadzie 2001 r. podczas trasy koncertowej Jill Scott po Europie do Vivian Green zgłosili się właściciele labelu Columbia records, zapraszając na rozmowy w sprawie kontraktu. Strony szybko osiągnęły porozumienie i już od początku 2002 r. wokalistka rozpoczęła pracę nad debiutanckim krążkiem. Promowany hitem „Emotional Rollercoaster” album A Love Story ukazał się w listopadzie 2002 r. Materiał dotarł do 51. pozycji na liście billboardu, zyskując w większości przypadków pozytywne recenzje. Na płycie dominowały spokojne, wysublimowane kompozycje w klasycznym filadelfijskim neosoulowym klimacie. Za produkcję odpowiadali   Osunlade, Erie Tribbett (perkusista będący zarazem byłym narzeczonym Green i ojcem jej dziecka) i Julius Bervine, a wśród muzyków sesyjnych z pomocą Vivian Green przyszli m.in. członkowie formacji Soulquarians.

Ze względu na bardzo ciepły i doskonale wyszlifowany głos oraz świetne teksty, wokalistkę zaczęto porównywać z legendami pokroju Anity Baker i wróżono, że A Love Story to dopiero początek wielkiej kariery. Wydany wiosną 2005 r. drugi album artystki, dzieło zatytułowane Vivian oceniono jeszcze wyżej niż debiut. Przebojami stały się utwory „Gotta Go Gotta Leave (Tired)” i „Like It (But I Don’t Need It)” - oba doszły do 1. miejsca na Billboardowej liście nagrań tanecznych. Wśród muzyków pracujących nad płytą byli m.in.   James Poyser, Osunlade czy   Scott Storch, którzy w wymierny sposób przyczynili się do dużego sukcesu, jakim było dojście Vivian do 18. pozycji na amerykańskiej liście sprzedaży.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Emotional Rollercoaster	Vivian Green	02.2003	-	39[19]	Columbia 79 858	[written by Vivian Green ,Eric Roberson, Osunlade][produced by Junius Bervine][13[36].R&B Chart]
Fanatic	Vivian Green	06.2003	-	-	Columbia 79904	[written by Vivian Green , Fred Kenney][produced by Fred Kenney][52[13].R&B Chart]
What Is Love?	Vivian Green	10.2003	-	-	Columbia	[75[9].R&B Chart]
Gotta Go Gotta Leave (Tired)	Vivian Green	04.2005	-	102	Columbia	[written by Vivian Green , Junius Bervine][produced by Junius Bervine][24[42].R&B Chart]
Beautiful	Vivian Green	02.2010	-	-	E1	[43[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Love Story	Vivian Green	11.2002	-	51[27]	Columbia 86 357	[gold-US][produced by Vivian Green, Anthony Bell, Junius Bervine, Durrell Bottoms, Jamar Jones, Fred Kenney, Osunlade, Eric Tribbett, Tye Tribbett]
Vivian	Vivian Green	07.2005	-	18[9]	Columbia 90 761	[produced by Chauncey Childs,Anthony Bell ,Junius Bervine, Zukhan Bey, Adam Blackstone, Steven Green, Vivian Green, Steve McKie, Kevin Patrick ,James Poyser ,Clay Sears, Spida Hole, Scott Storch, Che Vicious]
Beautiful	Vivian Green	04.2010	-	101	E1 2037	[produced by Anthony Bell,Jason Farmer]
The Green Room	Vivian Green	10.2012	-	169	E1	[produced by Vivian Green,Kevin Patrick,Vidal Davis,Adam Blackstone, Brian Culbertson ,J-vibe ,Steven McKie, Phoe Notes, Rex Rideout]

Loreena McKennitt

Loreena urodziła się 17 lutego 1957 roku w Morden, małej rolniczej mieścinie w kanadyjskiej prowincji Manitoba, 20 kilometrów od granicy ze Stanami Zjednoczonymi. Jako córka sprzedawcy bydła, wybrała się na studia weterynaryjne do Winnipeg. Ale nie to było jej pisane. Bardzo wcześnie, bo już w wieku 5 lat zaczęła grać na fortepianie, a po dziesięciu latach nauki zaczęła też ćwiczyć śpiew, udzielając się rzecz jasna w miejskim chórze. W wieku 20 lat, już w Winnipeg rozpoczęła karierę, najpierw na lokalnej scenie, występując na miejscowych imprezach, takich jak Winnipeg Folk Festiwal. Angażowała się też w działalność lokalnego teatru muzycznego.

Na przełomie lat 77/78 wzięła udział w ogólnokrajowym konkursie mającym na celu wyszukanie młodych talentów muzycznych. Uczestniczyło w nim przeszło 1500 osób. Loreena zajęła w nim jedno sześciu głównych miejsc, wygrywając... 5 tysięcy dolarów i szanse (niewykorzystane zresztą) na współpracę z kanadyjską telewizją CBC.

W następnym roku przeniosła się do Stradford w Ontario, gdzie wzięła udział w festiwalu Szekspirowskim - zarówno jako aktorka jak i kompozytorka. Po trzech latach pracy w teatrze pojechała z nim do Stradford-upon-Avon, rodzinnym mieście Williama Szekspira, dając tam krótkie przedstawienie. Jednocześnie brała udział w wielu dziedzinach sztuki muzycznej, pisała muzykę do filmów, a nawet sama wzięła udział w jednym z nich, była też kierownikiem muzycznym kilku festiwali muzycznych w Kanadzie.

Ale najważniejsze dla nas jest to, co robiła jako samodzielny wykonawca i wydawca własnych nagrań. W 1985 roku założyła swe własne studio nagrań, Quinlan Road i wydała pierwszą płytę - Elemental. Pierwsze egzemplarze rozeszły się wśród rodziny, następne Loreena sprzedawała podczas ulicznych występów w największych miastach w Kanadzie i poprzez znajomych muzyków i właścicieli sklepów muzycznych. Utrzymywała też stały pocztowy kontakt z ludźmi, chcącymi dostać jej nagrania. W ten sposób przez pięć lat, do roku 1990 udało się jej sprzedać ponad 100 tysięcy kopii swych trzech (do Elementals doszły To Drive Cold Winter Away i Paralell Dreams) płyt. Ten sukces nie pozostał niezauważony przez kanadyjskie media. Loreena zaczęła pokazywać się w prasie, radiu i telewizji, stając się coraz bardziej znaną osobą. Pod koniec lat osiemdziesiątych wyjeżdżała już na tournee zarówno po Kanadzie jak i zagranicą.

Punktem przełomowym było wydanie w 1991 roku płyty The Visit, która w samej Kanadzie zdobyła tytuł podwójnie platynowej. W tym samym roku Loreena wystąpiła z wielkim tournee po Ameryce Północnej i Europie. The Visit było pierwszą płytą wydaną przy współpracy wytwórni Warner Music, która zapewniła jej promocję i rozpowszechniła po całym świecie. Do dziś sprzedano ponad milion kopii "Wizyty". W 1994 ukazał się kolejny album, The Mask and Mirror, zajmując w Kanadzie od razu siódme miejsce na liście najlepiej sprzedających się płyt. Loreena i tym razem posunęła się dalej w adoptowaniu muzyki z różnych stron świata do swych własnych wizji (ale o tym poczytacie dalej).

No i nadszedł czas na ostatnią oryginalną płytę. The Book of Secrets była absolutnym przebojem na całym świecie. Piosenka Mummer's Dance była prezentowana w niezliczonej ilości stacji radiowych na całym świecie, w tym także w naszych. Dla wielu ludzi zresztą było to pierwsze spotkanie z muzyką Loreeny McKennitt. Wracając do tematu ilość sprzedanych płyt przekroczyła już dobrze 3 miliony i ciągle rośnie, bo wciąż znajdują się nowi wielbiciele talentu Loreeny. Ostatnią rzeczą wydaną przez Loreenę jest dwupłytowy album Live in Paris and Toronto, jak nazwa wskazuje zawierający najlepsze utwory z koncertów danych przez Loreenę w Ameryce i Europie. Kiedy wyjdzie następny album? Na razie nic o nim nie słychać i pewnie nieprędko się ukaże.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Mummer' s dance	Loreena McKennitt	03.1998	-	18[20]	Warner 17 241	[written by Loreena McKennitt][produced by Loreena McKennitt, Brian Hughes, Donald Quan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The mask and mirror	Loreena McKennitt	04.1994	-	143[11]	Warner 45 420	[gold-US][produced by Loreena McKennitt]
The book of secrets	Loreena MCKennitt	10.1997	-	17[61]	Warner 46719	[2x-platinium-US]
An Ancient Muse	Loreena MCKennitt	06.2006	-	83[13]	Quinlan Road QRCD 7920
Nights from the Alhambra	Loreena MCKennitt	09.2007	-	190[1]	Verve 9459
A Midwinter Night's Dream	Loreena MCKennitt	11.2008	-	140[6]	Quinlan Road 12096	[produced by Loreena McKennitt]
The Wind That Shakes the Barley	Loreena MCKennitt	12.2012	-	141[1]	Quinlan Road QRLP 114	[produced by Loreena McKennitt]
Lost Souls	Loreena MCKennitt	05.2018	-	164[1]	Quinlan Road QRCD 117	[produced by Loreena McKennitt]