Lou Monte

Lou Monte-ur.2.04.1917r na Manhattanie/N.Jork [jako Louis Scaglione] ,amerykański piosenkarz pochodzenia włoskiego, znany głównie z nagrań włoskich piosenek dla RCA i Reprise w póżnych latach 50-tych i na początku lat 60-tych.

W dzieciństwie uczył sie gry na gitarze i jako dziecko zaczął profesjonalną karierę jako piosenkarz,aktor .Po skończeniu służby wojskowej podczas II wojny światowej,osiada w Lynghurst/New Jersey.Jego pierwszym znaczącym sukcesem był udział w radiowym show w Newark i telewizyjnym programie stacji WAAT.Mimo,że śpiewał zawodowo od 15-tu lat dopiero nagranie anglo-włoskie coveru piosenki "Darktown strutters" w 1954r przyniosło mu sukces i rozgłos.

Swoją pierwszą Złotą Płytę otrzymał za udany pastisz utworu "Pepino",śpiewanego po włosku i angielsku.Inną amerykańsko-włoską hybrydą była jego wersja starej piosenki amerykańskiej-"What Did Washington Say (When He Crossed The Delaware?)."Występował regularnie w nocnych klubach,oraz w narodowej TV ,inaczej niż większość aktorów włoskiego rodowodu.U szczytu popularności przedstawiany był w mediach jako "Ojciec chrzestny włoskiego humoru" i "Król włosko-amerykańskiej muzyki".

Jego inne znane utwory to "Dominick the Italian Donkey" i sequel "Pepino"-"Pasquale the Italian Pussycat".Zmarł w Pampano Beach na Florydzie w czerwcu 1989 roku.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
At the darktown strutters ball/I know how you feel	Lou Monte	02.1965	-	7[11]	Rca Victor 5611	[written by Shelton Brooks][with Hugo Winterhalter & His Orchestra]
Somewhere there is someone	Lou Monte	04.1954	-	21[4]	RCA Victor 5691	[with Henri Rene & His Orchestra][written by Dave Heisler/Charles Nathan]
Italian Hucklebuck	Lou Monte	08.1954	-	30[1]	RCA Victor 5832	[written by Roy Alfred/Andy Gibson][with Hugo Winterhalter & His Orchestra]
Lazy Mary [Luna mezzo mare]/Angelique	Lou Monte	03.1958	-	12[18]	RCA Victor 7160	[written by Pablo Citorello/Lou Monte][włoska piosenka znana pod tytułem-The butcher boy][#5 hit by Rudy Vallee in 1938r]
The sheik of Araby [Italian style]/Eh,Marie! Eh,Marie!	Lou Monte	06.1958	-	54[5]	RCA Victor 7265	[written by Harry Beasley Smith][włoska wersja popularnej melodii z 1921r]
Dominick The Donkey [The Italian Christmas Donkey]/Christmas at our house	Lou Monte	12.1962	-	114[1]	Roulette 4308	[written by Ray Allen]
Please Mr. Columbus [Turn the ship around]/Addio,addio [Goodbye]	Lou Monte	06.1962	-	109[3]	Reprise 20 085	[written by Ray Allen/Merrell, Wandra/Sam Saltzberg]
Pepino The Italian Mouse/What did Washington say [When he crossed the Delaware]	Lou Monte	12.1962	-	5[10]	Reprise 20 106	[gold][written by Merrell Allen]
Pepino' s friend Pasqual [The Italian Pussy-Cat]/I like you,you like me,Eh Paisan	Lou Monte	03.1963	-	78[3]	Reprise 20 146	[written by Merrell Allen]
Bossa nova Italiano/Limba Italiano	Lou Monte	06.1963	-	128[1]	Reprise 20 171
Hello, Dolly [Italian style]/Jungle Louie [The Italian Tarzan]	Lou Monte	06.1964	-	131[1]	Reprise 0284	[#1 hit by Louis Armstrong in 1964r][written by Jerry Herman]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Pepino The Italian Mouse & other Italian fun songs	Lou Monte	12.1962	-	9[25]	Reprise 6058

Patrick Wolf

Patrick Wolf to pochodzący z Wielkiej Brytanii wokalista i multiinstrumentalista. W swojej twórczości łączy klasyczny folk (głównie celtycki i galicki) z muzyką elektroniczną i elementami popu i jazzu.

Patrick przyszedł na świat 30 czerwca 1983 roku w Londynie jako Patrick Denis Apps. Muzyczną edukację zaczynał od lekcji gry na skrzypcach oraz śpiewu w kościelnym chórze. W wieku 11 lat sam zbudował theremin - instrument z grupy elektrofonów elektromechanicznych przypominający w swym brzmieniu gwizd, piłę lub skrzypce.
Jako czternastolatek dołączył do pop-artowego kolektywu Minty. Już po wydaniu pierwszej płyty "Lycanthropy" (2003) rozpoczął studia na Trinity College Music Conservatoire.
Patrick jest niezwykle wszechstronnie utalentowanym muzykiem - potrafi grać m.in.: na skrzypcach, harfie, wiolonczeli, gitarze, fortepianie, akordeonie i ukulele.
 O ile "Lycanthropy" to album zawierający muzykę z pogranicza elektroniki i popu, to na kolejnych krążkach słychać echa klasycznej edukacji muzyka.

Na albumie "Wind In The Wires" (2005) Wolf w niezwykle udany sposób połączył klasyczny brytyjski folk z elektronicznym, chłodnym popem. Kolejne płyty: "The Magic Position" (2007) i "Bachelor"(2009) są kontynuacją tej muzycznej drogi. Całą twórczość artysty charakteryzje specyficzna estetyka muzycznej awangardy.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Libertine	Patrick Wolf	02.2005	67[1]	-	Tomlab TOM 46	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
Wind in the Wires	Patrick Wolf	06.2005	123[2]	-	Tomlab TOM 48	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
Tristan	Patrick Wolf	11.2005	129[1]	-	Tomlab TOM 49	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
Accident & Emergency	Patrick Wolf	11.2006	79[1]	-	A&M 1707539	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
The Magic Position	Patrick Wolf	04.2007	69[1]	-	A&M 1726001	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]
The City	Patrick Wolf	04.2011	195[1]	-	Hideout HDDJ 6	[written by Patrick Wolf][produced by Patrick Wolf]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Magic Position	Patrick Wolf	03.2007	46[1]	-	A&M 1704886	[produced by Patrick Wolf]
The Bachelor	Patrick Wolf	06.2009	49[1]	-	Bloody Chamber BCM 2CD	[produced by Patrick Wolf]
Lupercalia	Patrick Wolf	07.2011	37[1]	-	Hideout HDCJ 9	[produced by Patrick Wolf]

Patricia Kaas

Patricia Kaas (ur. 5 grudnia 1966r w Forbach) - francuska wokalistka i autorka tekstów.
Kaas zaczęła swoją karierę muzyczną w wieku ośmiu lat, występując w kabarecie Rumpelkammer w niemieckim mieście Saarbrücken. W 1985 roku została wypatrzona podczas jednego z występów przez francuskiego aktora, Gérarda Depardieu, dzięki wstawiennictwu którego nagrała swój pierwszy singiel -„Jalouse”, powstały we współpracy z François Bernheimem. Trzy lata później wydała swój debiutancki album, zatytułowany Mademoiselle chante..., który dotarł do drugiego miejsca krajowych list najczęściej kupowanych płyt. Od tamtej pory artystka sprzedała łącznie ponad 16 milionów egzemplarzy płyt na całym świecie. W 2002 roku zadebiutowała jako aktorka w produkcji A Teraz... Panie i Panowie w reżyserii Claude’a Leloucha.

W 2009 roku Kaas reprezentowała Francję podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji z utworem „Et s’il fallait le faire”, z którym zajęła ostatecznie 8. miejsce w klasyfikacji finałowej. W marcu 2011 roku wydała swoją pierwszą książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix, kilka miesięcy później premierę miał jej album pt. Kaas chante Piaf, nagrany z okazji 50. rocznicy śmierci Édith Piaf.
Patricia Kaas urodziła się 5 grudnia 1966 w Forbach we Francji jako siódme, najmłodsze dziecko francusko-niemieckiej rodziny zamieszkującej Lotaryngię. Kaas dorastała w miejscowości Stiring-Wendel, mieszczącej się między Forbach i francuską częścią Saarbrücken.

Patricia Kaas zaczęła śpiewać na scenie w wieku 8 lat, wykonywała wówczas utwory z repertuaru Sylvie Vartan, Dalidy, Claude François i Mireille Mathieu. Jej pierwszym wyróżnieniem było zdobycie pierwszej nagrody podczas konkursu piosenki pop. W wieku 13 lat podpisała kontrakt z klubem Rumpelkammer, w którym zaczęła występować pod pseudonimem Pady Pax. W 1985 roku, po siedmiu latach współpracy z zespołem Dob’s Lady Killers, została dostrzeżona przez Gérarda Depardieu, który zapoznał ją z autorem tekstów- François Bernheimem. Aktor pomógł jej wydać pierwszy singel - „Jalouse”.

Dwa lata później spotkała Didiera Barbeliviena, który napisał dla niej utwór „Mademoiselle chante le blues”. Singiel został wydany w 1987 roku pod szyldem wytwórni Polydor i zdobył 7. miejsce na francuskiej liście przebojów. Rok później wydany został kolejny singel - „D’Allemagne” oraz debiutancki album Mademoiselle chante.... Płyta trafiła na drugie miejsce najczęściej kupowanych albumów i utrzymała się na tej pozycji przez dwa miesiące, uzyskując także wynik 64 tygodni w najlepszej dziesiątce oraz 118 tygodni w najlepszej setce zestawienia. Niedługo po premierze we Francji album otrzymał status złotej, a trzy miesiące później platynowej płyty. Podobny certyfikat krążek otrzymał w Belgii i Szwajcarii, natomiast w Kanadzie zdobył tytuł złotej płyty. Kaas wygrała także tytuł Odkrycia roku podczas ceremonii rozdania nagród Victoires de la Musique.

W 1989 roku zmarła matka Kaas, u której zdiagnozowano raka. Od tamtej pory wokalistka nosi ze sobą maskotkę, którą podarowała matce podczas jej pobytu na rekonwalescencji w szpitalu. Niedługo potem zmarł także jej ojciec. Jak wyznała artystka, nie jestem smutna, tylko melancholijna. Jeżeli tracisz matkę w wieku 20 lat, a niedługo potem także i ojca, melancholia jest częścią twojego życia.

W 1990 roku Kaas wyruszyła w swoją pierwszą trasę koncertową, która trwała łącznie 16 miesięcy. W tym samym czasie wokalistka śpiewała także w najpopularniejszych paryskich salach koncertowych: Olympia i Le Zénith, co zostało udokumentowane na wydawnictwie DVD pt. Carnets de scène (1991), a także w Stanach Zjednoczonych. Pod koniec trasy koncertowej, album Mademoiselle chante... osiągnął status diamentowej płyty za osiągnięcie wyniku 1 miliona sprzedanych egzemplarzy. W tym samym toku artystka została wyróżniona statuetką Golden Europa, przyznawaną przez niemiecki rynek muzyczny, a także zmieniła wytwórnię płytową z Polydor na CBS/Sony. Jej nowymi menedżerami zostali wówczas Cyril Prieur i Richard Walter z paryskiej firmy Talent Sorcier, którzy zastąpili na tej funkcji Bernarda Schwartza.

Po podpisaniu umowy z nową wytwórnią, Kaas wyprodukowała album zatytułowany Scène de vie, który został wydany w 1990 roku. Wydawnictwo dotarło do pierwszego miejsca francuskich list najczęściej kupowanych albumów i zdobyło status diamentowej płyty w kraju. Na krążku znalazł się utwór dedykowany Rose Kennedy, „Kennedy Rose”, podczas którego nagrywania Kaas ponownie nawiązała współpracę z Elisabeth Depardieu i François Bernheimem. Piosenka dotarła do 34. miejsca krajowej listy przebojów. W ramach promocji płyty, wokalistka wyruszyła w trasę koncertową, która obejmowała 210 występów w 13 państwach.

W 1991 roku Kaas otrzymała dwie prestiżowe nagrody muzyczne: statuetkę Bambi oraz w trakcie ceremonii przyznania World Music Awards, podczas której wykonała gościnnie utwór „Kennedy Rose”

W 1993 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Je te dis vous (wydanie amerykańskie - Tour de charme), który osiągnął wynik 3 milionów sprzedanych egzemplarzy na całym świecie. Producentem płyty został Robin Millar, nagrania zostały zrealizowane w Londynie. Wśród wszystkich piosenek znalazł się jeden utwór wykonany przez wokalistkę w języku niemieckim - „Ganz und Gar” autorstwa Mariusa Müller-Westernhagena oraz trzy w języku angielskim - „Out of the Rain”, w którym artystce akompaniował brytyjski muzyk Chris Rea, „It’s A Man’s World” z repertuaru Jamesa Browna oraz „Space in My Heart”. Krążek zadebiutował na pierwszym miejscu listy najczęściej kupowanych płyt we Francji oraz dotarł do 2. miejsca w Szwajcarii i do 11. miejsca w Niemczech, gdzie spędził łącznie 35 tygodni w pierwszej setce zestawienia. Wydawnictwo promował singiel „Il me dit que je suis belle” autorstwa Jean-Jacques Goldmana (tutaj pod pseudonimem Sam Brewski), francuskiego kompozytora mającego polskie korzenie. Utwór dotarł do piątego miejsca krajowej listy przebojów. Remiks piosenki „Reste sur moi” dotarł do pierwszej dwudziestki amerykańskiej listy przebojów muzyki dance.

W 1994 roku Kaas wydała swój kolejny album koncertowy, zatytułowany Tour de charme. W ramach trasy koncertowej wokalistka zagrała m.in. w Tajlandii, Wietnamie, wystąpiła także na Ukrainie podczas charytatywnego koncertu, z którego zysk przeznaczono na pomoc ofiarom katastrofy elektrowni jądrowej w Czarnobylu.

W połowie lat 90-tych Kaas wyprodukowała swój kolejny album, zatytułowany Black Coffee (fr. Café noir), który został nagrany na potrzeby amerykańskiego rynku muzycznego. Na płycie znalazło się dwanaście anglojęzycznych piosenek, w tym m.in. przeboje „Black Coffee” z repertuaru Billie Holiday, „If You Leave Me Now” zespołu Chicago oraz „Ain't No Sunshine” Billa Withersa w wykonaniu wokalistki. W tym samym roku Kaas nagrała płytę ze ścieżką dźwiękową do filmu Nędznicy, będącej ekranizacją powieści Victora Hugo o tym samym tytule.

W 1997 roku artystka wydała album pt. Dans ma chair, który został wyprodukowany w Nowym Jorku przez samą Kaas oraz Phila Ramone’a, mającego w dorobku współpracę m.in. z Rayem Charlesem, Billym Joelem, Frankiem Sinatrą i Paulem Simonem. Na płycie znalazł się m.in. utwór „Je voudrais la connaitre” autorstwa Jeana-Jacques’a Goldmana, z którym wokalistka nawiązała wówczas stałą współpracę. Rok później piosenkarka wydała kolejną koncertową płytę, zatytułowaną Rendez-vous, której premiera odbyła się po trasie koncertowej promującej jej ostatni album studyjny. W grudniu tego samego roku Kaas wystąpiła razem z tenorami Plácido Domingo i Alejandro Fernándezem podczas koncertu w wiedeńskim Guildhall. Materiał nagrany w trakcie wydarzenia został umieszczony w 1999 roku na płycie Christmas in Vienna Vol. VI[.

W 1999 roku Kaas wydała swój piąty album studyjny, zatytułowany Le mot de passe, którego producentem został Pascal Obispo, akompaniujący wokalistce na fortepianie i gitarze akustycznej na większości utworów z płyty. Po raz kolejny artystka zaprosiła do nagrania płyty Jean-Jacques’a Goldmana, który tym razem zagrał gościnnie na gitarze w utworze „Une fille de ’l’Est”. Inna piosenka z płyty, „Les éternelles”, została wydana na niemieckim rynku jako singiel pod tytułem „Unter der Haut”, na którym zaśpiewał także szwajcarski tenor, Erkan Aki. Nowa wersja kompozycji została wykorzystana w ścieżce dźwiękowej serialu Sturmzeit, którego fabuła oparta była na książce autorstwa Charlotte Link.

W czerwcu tego samego roku Kaas wystąpiła podczas charytatywnej trasy koncertowej Michael Jackson & Friends, która została zorganizowana w Seulu i Monachium, a cały dochód został przekazany na charytatywną Dziecięcą Fundację Nelsona Mandeli, Czerwony Krzyż i UNESCO. Oprócz pomysłodawcy wydarzenia, Michaela Jacksona, w trakcie koncertów (transmitowanych w 39 krajach) zaśpiewali m.in. Mariah Carey, Andrea Bocelli, Luther Vandross i zespół Status Quo. We wrześniu Kaas zajęła trzecie miejsce w plebiscycie francuskiego tygodnika Marianne na narodowy symbol Francji, przegrywając jedynie z supermodelkami - Laetitią Castą i Estelle Hallyday]. W tym samym roku wokalistka wystąpiła podczas festiwalu muzycznego Schleswig-Holstein, w kolejnym roku ukazał się jej album artystki pt. Ce sera nous. W grudniu wystąpiła razem z José Carrerasem w jednym z programów telewizyjnych w Lipsku. W 2000 roku wytwórnia Sony przygotowała specjalne wydawnictwo Long Box, zawierające wszystkie dotychczas wydane albumy studyjne Kaas. W październiku tego samego roku w Berlinie piosenkarka otrzymała Nagrodę Adenauera/de Gaulle’a. Kaas zdecydowała się na przeprowadzkę do Zurychu w Szwajcarii, co poskutkowało także zmianą zamieszkania jej menedżerów, którzy zmienili nazwę swojej firmy na International Talent Consulting.

W kwietniu 2001 roku Kaas zagrała koncert przed 50 tys. publicznością podczas uroczystości objęcia tronu Luksemburga przez wielkiego księcia Henryka, po abdykacji jego ojca, księcia Jana. W tym samym roku wokalistka zadebiutowała jako aktorka w melodramacie A Teraz... Panie i Panowie w reżyserii Claude’a Leloucha, w którym zagrała główną żeńską rolę Jane Lester u boku Jeremiego Ironsa, a także wydała swój pierwszy album kompilacyjny pt. Rien ne s’arrête. Na płycie znalazły się największe przeboje artystki oraz nowy, tytułowy utwór.

W 2002 roku ukazał się kolejny album Kaas, zatytułowany Piano Bar. Kilka utworów z płyty pojawiło się na oficjalnej ścieżce dźwiękowej filmu A Teraz... Panie i Panowie. Wśród wszystkich piosenek z płyty znalazły się przeboje „Where Do I Begin” z repertuaru Shirley Bassey oraz „Ne me quitte pas” (wydany jako „If You Go Away”) Jacques’a Brela. Album dotarł do 10. miejsca krajowej listy najczęściej kupowanych płyt, do 6. w Szwajcarii i Belgii i do 12. w Niemczech, do 35. w Nowej Zelandii i do 38. miejsca w Austrii. W tym samym roku Kaas po raz drugi otrzymała niemiecką nagrodę muzyczną Golden Europa. We wrześniu wokalistka wyruszyła w trasę koncertową promującą wydawnictwo Piano Bar.

Na początku grudnia 2003 roku Kaas wydała album, zatytułowany Sexe fort (pol. Silna płeć), zawierający kilka utworów, którymi wokalistka chciała podkreślić znaczenie kobiet i ich wyższość nad mężczyznami - „C´est les femmes qui mènent la danse” (pol. To kobiety rządzą światem) i „Où sont les hommes” (pol. Gdzie są mężczyźni). Płyta zadebiutowała na 9. miejscu francuskiej listy bestsellerów, dotarła także m.in. do 3. miejsca w Belgii (Walonii) oraz 6. w Szwajcarii. Wśród wszystkich piosenek na albumie znalazł się także m.in. utwór „On pourrait” nagrany w duecie ze szwajcarskim wokalistą Stephanem Eicherem.

Niedługo po premierze płyty, 8 grudnia Kaas otrzymała Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec za jej wkład w przyjacielskie relacje między Francją a Niemcami. Aż do 2005 roku wokalistka odbywała kolejną międzynarodową trasę koncertową, w ramach której zagrała łącznie 175 koncertów w 25 krajach, w tym m.in. w Chinach i Rosji. Na początku roku wydała kolejny koncertowy krążek CD/DVD, zatytułowany Toute la musique..., na którym znalazły się także największe przeboje artystki oraz bonusowa kompozycja w języku niemieckim - „Herz eines Kämpfers”, napisana przez Kaas i Petera Plate’a z zespołu Rosenstolz W marcu tego samego roku para zaśpiewała utwór w trakcie niemieckich eliminacji do jubileuszowego, 50. Konkursu Piosenki Eurowizji Germany 12 Points!. Tytułowy utwór z płyty, „Toute la musique que j’aime”, powstał we współpracy z francuskim piosenkarzem Johnnym Hallydayem.

W listopadzie 2005 roku Kaas zdecydowała się przerwać działania artystyczne aż do początku 2008 roku. W tym czasie sporadycznie występowała na kilku koncertach. W lutym 2008 roku nagrała z zespołem Uma2rman swój pierwszy singiel w języku rosyjskim -„Ne pozwonisz”, który zdobył popularność w Rosji. Pod koniec kolejnego miesiąca wokalistka wydała płytę, zatytułowaną Kabaret, którą promowała podczas europejskiej trasy koncertowej, w ramach której wystąpiła łącznie na 170 koncertach, m.in. na Litwie, w Niemczech, Szwajcarii, Luksemburgu, Ukrainie, Polsce, Rumunii i 28 miastach Rosji.

Pod koniec stycznia 2009 roku Kaas została wybrana wewnętrznie przez krajową telewizję publiczną France 3 na reprezentantkę Francji podczas 54. Konkursu Piosenki Eurowizji, organizowanego w Moskwie. Jak sama przyznała, wzięła udział w konkursie, ponieważ kocha wyzwania. W specjalnym głosowaniu internetowym fani artystki głosowali na swój ulubiony utwór z ostatniej płyty wokalistki, który później został ogłoszony jej konkursową propozycją. Największe poparcie zdobył singiel „Et s’il fallait le faire”, z którym Kaas wystąpiła podczas koncertu finałowego widowiska, odbywającego się 16 maja w moskiewskiej hali sportowej „Olimpijskij”. W trakcie jednej z konferencji prasowych zorganizowanych podczas tygodnia eurowizyjnego, dyrektor wytwórni Sony Music Russia wręczył wokalistce certyfikat diamentowej płyty za osiągnięcie wysokich wyników sprzedaży albumu pt. Kabaret w Rosji. Chociaż artystka była jedną z głównych faworytek do wygrania, zajęła ostatecznie 8. miejsce w końcowej klasyfikacji, zdobywając łącznie 107 punktów. Po finale konkursu Kaas otrzymała Nagrodę Artystyczną im. Marcela Bezençona, przyznawaną najlepszemu uczestnikowi w opinii wszystkich krajowych komentatorów przedsięwzięcia. Przyznała także:

    To było wspaniałe doświadczenie. Oczywiście, jestem trochę rozczarowana wynikiem, ale to normalne. Rezultat jest zarówno ważny, jak i nieważny. Ważne jest być tutaj i być częścią tego [konkursu] -jednak nadal czuję pewne rozczarowanie. Spędziłam tutaj miły tydzień, było wspaniale reprezentować Francję. Mój występ był trochę za wcześnie podczas finału, ale ogólnie jestem zadowolona.

W marcu 2011 roku Kaas wydała pod szyldem Flammarion swoją książkę autobiograficzną, zatytułowaną L’Ombre de ma Voix. Wydawnictwo ukazało się w sześciu językach m.in.: francuskim, angielskim, rosyjskim i niemieckim. W 2012 roku wystąpiła w telewizyjnej produkcji Assassinée w reżyserii Thierry Binisti.

W listopadzie tego samego roku wokalistka wydała album pt. Kaas chante Piaf (fr. Kaas śpiewa Piaf), na którym znalazło się 21 największych przebojów Édith Piaf w nowej aranżacji, przygotowanej przez polskiego kompozytora, Abela Korzeniowskiego, oraz nagranej w towarzystwie Królewskiej Orkiestry Filharmonicznej. Wydawnictwo powstało na pamiątkę 50. rocznicy śmierci ikony piosenki francuskiej. Płytę promowały single „L’Hymne à l’amour” i „Avec ce soleil”. Kaas wyruszyła z materiałem w trasę koncertową, w ramach której wystąpiła m.in. na najbardziej prestiżowych scenach muzycznych na świecie, w tym w londyńskiej Royal Albert Hall, nowojorskiej Carnegie Hall, moskiewskiej Operetta Theatre, seulskiej Sejong Cultural Center czy paryskiej hali Olympia, z której występ został zarejestrowany i wydany w marcu 2014 roku na CD/DVD Kaas chante Piaf a L’Olympia.

Pod koniec grudnia 2012 roku Kaas wydała własną linię kobiecych perfum, sygnowanych logotypem artystki - K.

W 2016 roku ukazała się jej płyta Patricia Kaas promowana singlami „Le jour et l'heure” oraz „Madame tout le monde”. W styczniu 2017 roku ukazał się trzeci singel promujący album Patricia Kaas zatytułowany „Adèle”.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mademoiselle chante le blues	Patricia Kaas	11.1987	7[18]	-	Polydor 885 787-7	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,Bob Medhi][produced by Richard Walter]
D'Allemagne	Patricia Kaas	05.1988	11[18]	-	Polydor 887 495-7	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Bernard Estardy]
Mon mec à moi	Patricia Kaas	12.1988	5[18]	-	Polydor 887 850-3	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Bernard Estardy]
Elle voulait jouer cabaret	Patricia Kaas	05.1989	17[13]	-	Polydor 889 252-7	[written by Didier Barbelivien][produced by Bernard Estardy]
Quand Jimmy dit	Patricia Kaas	10.1989	10[17]	-	Polydor 889978-7	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Bernard Estardy]
Les hommes qui passent	Patricia Kaas	04.1990	7[16]	-	CBS 655049 1	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Richard Walter]
Les mannequins d'osier	Patricia Kaas	09.1990	21[14]	-	CBS 656218 7	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Note de Blues]
Kennedy Rose	Patricia Kaas	01.1991	36[7]	-	CBS 656504 1	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim,Elisabeth Depardieu][produced by Richard Walter]
Regarde les riches	Patricia Kaas	06.1991	27[10]	-	CBS	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Richard Walter]
Entrer dans la lumière	Patricia Kaas	03.1993	15[13]	-	Columbia 659128 1	[written by Didier Barbelivien,François Bernheim][produced by Richard Walter]
Il me dit que je suis belle	Patricia Kaas	07.1993	5[32]	-	Columbia COL 659743 2	[silver-Fra][written by Didier Barbelivien,François Bernheim,Jean-Jacques Goldman][produced by Richard Walter]
Quand j'ai peur de tout	Patricia Kaas	02.1997	11[21]	-	Columbia 664105 1	[silver-Fra][written by Diane Warren,Jean-Jacques Goldman][produced by Phil Ramone, Patricia Kaas]
Je voudrais la connaître	Patricia Kaas	07.1997	20[20]	-	Columbia 664675	[written by Jean-Jacques Goldman][produced by Jean-Jacques Goldman]
Ma liberté contre la tienne	Patricia Kaas	05.1999	34[17]	-	Columbia COL 667138 1	[written by Pascal Obispo,Didier Golemanas][produced by Pascal Obispo]
Une femme comme une autre	Patricia Kaas	08.1999	78[7]	-	Columbia 667689 1	[written by Lionel Florence,Pascal Obispo][produced by Pascal Obispo]
Mon chercheur d'or	Patricia Kaas	07.2000	74[10]	-	Columbia	[written by Pascal Obispo,Didier Golemanas][produced by Pascal Obispo]
Les chansons commencent [Live]	Patricia Kaas	09.2000	70[9]	-	Columbia 669908 9	[written by Jean-Jacques Goldman]
If You Go Away	Patricia Kaas	06.2002	83[2]	-	Columbia 672795 1	[written by Jacques Brel,Rod McKuen][produced by Robin Millar]
Toute la musique que j'aime (Live)	Patricia Kaas	02.2005	59[6]	-	Columbia SAMPCS 14727	[written by Michel Mallory,Johnny Hallyday][produced by Frédéric Helbert]
Et s'il fallait le faire	Patricia Kaas	05.2009	41[15]	-	-	[written by Fred Blondin,Anse Lazio][produced by Frédéric Helbert]
Le jour et l'heure	Patricia Kaas	06.2016	69[2]	-	Richard Walter 190295933579	[written by Rémi Lacroix,David Verlant][produced by Jonathan Quarmby]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	US	Wytwórnia [Fra]	Komentarz
Mademoiselle chante...	Patricia Kaas	11.1988	2	-	Polydor 837 356-1	[diamond-Fra][produced by Joël Cartigny,Bernard Estardy]
Scène de vie	Patricia Kaas	04.1990	1	-	CBS 466746 2	[diamond-Fra][produced by Bertrand Châtenet,Franck Langolff,Philippe Osman,Jean-Jacques Souplet]
Je te dis vous	Patricia Kaas	04.1993	1	-	Columbia 473629 2	[diamond-Fra][produced by Robin Millar]
Dans ma chair	Patricia Kaas	03.1997	2[57]	-	Columbia COL 483834 2	[2x-platinum-Fra]
Rendez-vous	Patricia Kaas	08.1998	6[11]	-	Columbia 491815 2	[2x-gold-Fra]
Le mot de passe	Patricia Kaas	05.1999	2[36]	-	Columbia 494559 2	[platinum-Fra]
Live	Patricia Kaas	09.2000	5[13]	-	Columbia 499772	[2x-gold-Fra]
Piano Bar	Patricia Kaas	04.2002	10[30]	-	Columbia 506169-6	[gold-Fra]
Sexe fort	Patricia Kaas	11.2003	9[39]	-	Columbia 5134072	[2x-gold-Fra]
Toute la musique...	Patricia Kaas	01.2005	10[15]	-	Columbia 519 580 2	-
En studio et sur scène - Kabaret	Patricia Kaas	04.2009	15[15]	-	Columbia 37700017081	[gold-Fra]
Kaas chante Piaf	Patricia Kaas	11.2012	6[23]	-	Richard Walter RWE0021	[platinum-Fra][produced by Abel Korzeniowski]
Kaas chante Piaf à l'Olympia	Patricia Kaas	04.2014	73[1]	-	Richard Walter RWE0031	-
Patricia Kaas	Patricia Kaas	11.2016	12[17]	-	Richard Walter RWE004C	[gold-Fra]

Passion Pit

Bostoński zespół Passion Pit jest projektem Michaela Angelakosa. EP'ka "Chunk Of Change" powstała jako prezent walentynkowy dla dziewczyny Angelakosa, która zachęciła go do dalszego rozprowadzenia albumu pomiędzy znajomymi i pozostałymi studentami Emmerson College.

Angelakos samodzielnie skomponował oraz nagrał cały album. "Chunk Of Change" zostało oficjalnie wydane przez Frenchkiss Records jesienią 2008 roku. Passion Pit miało okazję wystąpić m.in. przed These New Puritans, Death Cab For Cutie i Girl Talk.

W tym samym roku mieli swój pierwszy przebój z piosenką   Sleepyhead : osiągnęła 9 pozycję na listach przebojów US Heatseekers. Była także wykorzystana w brytyjskim dramacie telewizyjnym Skins - Hautnah w 2009 roku .

Debiutancki album Manners został ogłoszony na 2009 rok. Album nie spełnił jednak oczekiwań i osiągnął pozycję poniżej 50 w USA i Wielkiej Brytanii, a dwa single The Reeling i Little Secrets trafiły do Top 40 na alternatywnych listach przebojów.

Drugi album Gossamer został umieszczony w pierwszej piątce Billboard 200 w sierpniu 2012 r. , singiel Take a Walk , 84. miejsce w amerykańskiej Top 100, został nagrodzony złotą płytą.  Na początku 2018 roku Passion Pit odbył  tournée po Ameryce Północnej, aby promować swój czwarty album Tremendous Sea of ​​Love (2017).

Wokalista Michael Angelakos cierpiał na chorobę afektywną dwubiegunową od młodości, co oznaczało, że koncerty i występy musiały być odwołane w przeszłości, a Angelakos był czasami leczony w szpitalu. Po separacji z żoną Kristina Mucci w 2015 roku, wyszedł jako homoseksualista.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Little Secrets	Passion Pit	12.2009	-	23.Hot Singles Sales	Columbia 767532	[written by Michael Angelakos][produced by Passion Pit]
Sleepyhead	Passion Pit	01.2010	-	104[4]	Frenchkiss	[written by Michael Angelakos][produced by Chris Zane]
The Reeling	Passion Pit	02.2010	99[1]	45.Hot Singles Sales	Columbia 88697531782 [UK]	[written by Michael Angelakos][produced by Chris Zane]
Take a Walk	Passion Pit	08.2012	-	101[5]	Columbia	[gold-US][written by Michael Angelakos][produced by Chris Zane,Michael Angelakos]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Manners	Passion Pit	06.2009	55[1]	51[27]	Columbia 88697438862	[produced by Chris Zane]
Gossamer	Passion Pit	08.2012	56[1]	4[20]	Columbia 88725416512	[produced by Chris Zane, Michael Angelakos]
Kindred	Passion Pit	05.2015	81[1]	23[2]	Columbia 88875068412	[produced by Chris Zane, Benny Blanco, Michael Angelakos, Alex Aldi]

Passion Fruit

Passion Fruit to kobiecy zespół muzyczny powstały w 1999r grający muzykę pop i dance. Grupę tworzyły trzy dziewczyny i chłopak: Manye Thompson, Viola Schubbe, Carla Sinclair i Mario Zuber. Najbardziej znana kompozycja Passion Fruit to "The Rigga Ding Dong Song".

Po nagraniu „The Rigga Ding Dong Song” zespół rozpadł się. Postanowiono zostawić tę samą nazwę zespołu, natomiast powstał nowy skład: Hiszpanka Maria Serrano Serrano, Niemka Nathaly Van Het Ende i Holenderka Debby St. Maarten. W 1999 roku wydali swój najsłynniejszy singel pt. „The Rigga Ding Dong Song”, który wkrótce stał się wielkim hitem. Później wydali dwa kolejne przeboje: „Sun fun baby” i „Wonderland”. 








Karierę zespołu przerwała katastrofa lotnicza samolotu lecącego z Berlina do Zurychu, która miała miejsce 24 listopada 2001 roku . Zginęły Maria Serrano-Serrano i Nathaly Van Het Ende, a także wokalistka zespołu La Bouche - Melanie Thornton. Przeżyła jedynie trzecia z dziewcząt – Debby St. Maarten, która wraz z ośmioma innymi ocalałymi trafiła z ciężkimi obrażeniami do szpitala.

Grupa ma na swoim koncie jeden studyjny krążek - album "Spanglish Love Affairs" został wydany w kwietniu 2000 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ger	US	Wytwórnia [Ger]	Komentarz
The Rigga-Ding-Dong-Song	Passion Fruit	09.1999	9[15]	-	X-Cell 667488 2	[gold-Ger][written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Ronny Ronaldo,Antonio Berardi,Kenneth Clemmons][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
Wonderland	Passion Fruit	.2000	22[13]	-	X-Cell / Epic 668 164 2	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech, Antonio Berardi][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
Sun Fun Baby (Looky Looky)	Passion Fruit	.2000	34[9]	-	X-Cell XCL 669462 2	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech, Antonio Berardi][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
Bongo Man	Passion Fruit	.2001	35[8]	-	X-Cell 671 430 2	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Antonio Berardi][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]
I'm Dreaming of... A Winter Wonderland / I'm Dreaming of... A White Christmas	Passion Fruit	.2001	75[4]	-	Edel 12296-5	[written by Mark Nissen,Hartmut Krech,Thomas Hubert Kopp,Michel du Clais][produced by Mark Nissen,Hartmut Krech]

Vivian Green

Vivian Green ur. 22.05.1979r Filadelfia (Pensylwania, USA).
Jedna z grupy młodych filadelfijskich wokalistek, których ekspansja na scenę soulową w Stanach Zjednoczonych nastąpiła na przełomie XX i XXI w. Vivian Green od najmłodszych lat pobierała lekcje wokalne oraz gry na pianinie, a będąc jeszcze nastolatką, zaczęła również pisać utwory. Mając trzynaście lat, dołączyła do kwartetu Younique. Niedługo później została ghostwriterką, sprzedając swoje teksty m.in. Britney Spears.

W 1998 r. Vivian podczas jednego z koncertów została dostrzeżona przez   Jill Scott i od tego czasu została jej etatową chórzystką. Green nie przestała jednak nagrywać własnych kompozycji i wysyłać ich do wszelkich możliwych firm płytowych. Przyniosło to efekt, gdy w listopadzie 2001 r. podczas trasy koncertowej Jill Scott po Europie do Vivian Green zgłosili się właściciele labelu Columbia records, zapraszając na rozmowy w sprawie kontraktu. Strony szybko osiągnęły porozumienie i już od początku 2002 r. wokalistka rozpoczęła pracę nad debiutanckim krążkiem. Promowany hitem „Emotional Rollercoaster” album A Love Story ukazał się w listopadzie 2002 r. Materiał dotarł do 51. pozycji na liście billboardu, zyskując w większości przypadków pozytywne recenzje. Na płycie dominowały spokojne, wysublimowane kompozycje w klasycznym filadelfijskim neosoulowym klimacie. Za produkcję odpowiadali   Osunlade, Erie Tribbett (perkusista będący zarazem byłym narzeczonym Green i ojcem jej dziecka) i Julius Bervine, a wśród muzyków sesyjnych z pomocą Vivian Green przyszli m.in. członkowie formacji Soulquarians.

Ze względu na bardzo ciepły i doskonale wyszlifowany głos oraz świetne teksty, wokalistkę zaczęto porównywać z legendami pokroju Anity Baker i wróżono, że A Love Story to dopiero początek wielkiej kariery. Wydany wiosną 2005 r. drugi album artystki, dzieło zatytułowane Vivian oceniono jeszcze wyżej niż debiut. Przebojami stały się utwory „Gotta Go Gotta Leave (Tired)” i „Like It (But I Don’t Need It)” - oba doszły do 1. miejsca na Billboardowej liście nagrań tanecznych. Wśród muzyków pracujących nad płytą byli m.in.   James Poyser, Osunlade czy   Scott Storch, którzy w wymierny sposób przyczynili się do dużego sukcesu, jakim było dojście Vivian do 18. pozycji na amerykańskiej liście sprzedaży.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Emotional Rollercoaster	Vivian Green	02.2003	-	39[19]	Columbia 79 858	[written by Vivian Green ,Eric Roberson, Osunlade][produced by Junius Bervine][13[36].R&B Chart]
Fanatic	Vivian Green	06.2003	-	-	Columbia 79904	[written by Vivian Green , Fred Kenney][produced by Fred Kenney][52[13].R&B Chart]
What Is Love?	Vivian Green	10.2003	-	-	Columbia	[75[9].R&B Chart]
Gotta Go Gotta Leave (Tired)	Vivian Green	04.2005	-	102	Columbia	[written by Vivian Green , Junius Bervine][produced by Junius Bervine][24[42].R&B Chart]
Beautiful	Vivian Green	02.2010	-	-	E1	[43[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
A Love Story	Vivian Green	11.2002	-	51[27]	Columbia 86 357	[gold-US][produced by Vivian Green, Anthony Bell, Junius Bervine, Durrell Bottoms, Jamar Jones, Fred Kenney, Osunlade, Eric Tribbett, Tye Tribbett]
Vivian	Vivian Green	07.2005	-	18[9]	Columbia 90 761	[produced by Chauncey Childs,Anthony Bell ,Junius Bervine, Zukhan Bey, Adam Blackstone, Steven Green, Vivian Green, Steve McKie, Kevin Patrick ,James Poyser ,Clay Sears, Spida Hole, Scott Storch, Che Vicious]
Beautiful	Vivian Green	04.2010	-	101	E1 2037	[produced by Anthony Bell,Jason Farmer]
The Green Room	Vivian Green	10.2012	-	169	E1	[produced by Vivian Green,Kevin Patrick,Vidal Davis,Adam Blackstone, Brian Culbertson ,J-vibe ,Steven McKie, Phoe Notes, Rex Rideout]

Loreena McKennitt

Loreena urodziła się 17 lutego 1957 roku w Morden, małej rolniczej mieścinie w kanadyjskiej prowincji Manitoba, 20 kilometrów od granicy ze Stanami Zjednoczonymi. Jako córka sprzedawcy bydła, wybrała się na studia weterynaryjne do Winnipeg. Ale nie to było jej pisane. Bardzo wcześnie, bo już w wieku 5 lat zaczęła grać na fortepianie, a po dziesięciu latach nauki zaczęła też ćwiczyć śpiew, udzielając się rzecz jasna w miejskim chórze. W wieku 20 lat, już w Winnipeg rozpoczęła karierę, najpierw na lokalnej scenie, występując na miejscowych imprezach, takich jak Winnipeg Folk Festiwal. Angażowała się też w działalność lokalnego teatru muzycznego.

Na przełomie lat 77/78 wzięła udział w ogólnokrajowym konkursie mającym na celu wyszukanie młodych talentów muzycznych. Uczestniczyło w nim przeszło 1500 osób. Loreena zajęła w nim jedno sześciu głównych miejsc, wygrywając... 5 tysięcy dolarów i szanse (niewykorzystane zresztą) na współpracę z kanadyjską telewizją CBC.

W następnym roku przeniosła się do Stradford w Ontario, gdzie wzięła udział w festiwalu Szekspirowskim - zarówno jako aktorka jak i kompozytorka. Po trzech latach pracy w teatrze pojechała z nim do Stradford-upon-Avon, rodzinnym mieście Williama Szekspira, dając tam krótkie przedstawienie. Jednocześnie brała udział w wielu dziedzinach sztuki muzycznej, pisała muzykę do filmów, a nawet sama wzięła udział w jednym z nich, była też kierownikiem muzycznym kilku festiwali muzycznych w Kanadzie.

Ale najważniejsze dla nas jest to, co robiła jako samodzielny wykonawca i wydawca własnych nagrań. W 1985 roku założyła swe własne studio nagrań, Quinlan Road i wydała pierwszą płytę - Elemental. Pierwsze egzemplarze rozeszły się wśród rodziny, następne Loreena sprzedawała podczas ulicznych występów w największych miastach w Kanadzie i poprzez znajomych muzyków i właścicieli sklepów muzycznych. Utrzymywała też stały pocztowy kontakt z ludźmi, chcącymi dostać jej nagrania. W ten sposób przez pięć lat, do roku 1990 udało się jej sprzedać ponad 100 tysięcy kopii swych trzech (do Elementals doszły To Drive Cold Winter Away i Paralell Dreams) płyt. Ten sukces nie pozostał niezauważony przez kanadyjskie media. Loreena zaczęła pokazywać się w prasie, radiu i telewizji, stając się coraz bardziej znaną osobą. Pod koniec lat osiemdziesiątych wyjeżdżała już na tournee zarówno po Kanadzie jak i zagranicą.

Punktem przełomowym było wydanie w 1991 roku płyty The Visit, która w samej Kanadzie zdobyła tytuł podwójnie platynowej. W tym samym roku Loreena wystąpiła z wielkim tournee po Ameryce Północnej i Europie. The Visit było pierwszą płytą wydaną przy współpracy wytwórni Warner Music, która zapewniła jej promocję i rozpowszechniła po całym świecie. Do dziś sprzedano ponad milion kopii "Wizyty". W 1994 ukazał się kolejny album, The Mask and Mirror, zajmując w Kanadzie od razu siódme miejsce na liście najlepiej sprzedających się płyt. Loreena i tym razem posunęła się dalej w adoptowaniu muzyki z różnych stron świata do swych własnych wizji (ale o tym poczytacie dalej).

No i nadszedł czas na ostatnią oryginalną płytę. The Book of Secrets była absolutnym przebojem na całym świecie. Piosenka Mummer's Dance była prezentowana w niezliczonej ilości stacji radiowych na całym świecie, w tym także w naszych. Dla wielu ludzi zresztą było to pierwsze spotkanie z muzyką Loreeny McKennitt. Wracając do tematu ilość sprzedanych płyt przekroczyła już dobrze 3 miliony i ciągle rośnie, bo wciąż znajdują się nowi wielbiciele talentu Loreeny. Ostatnią rzeczą wydaną przez Loreenę jest dwupłytowy album Live in Paris and Toronto, jak nazwa wskazuje zawierający najlepsze utwory z koncertów danych przez Loreenę w Ameryce i Europie. Kiedy wyjdzie następny album? Na razie nic o nim nie słychać i pewnie nieprędko się ukaże.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Mummer' s dance	Loreena McKennitt	03.1998	-	18[20]	Warner 17 241	[written by Loreena McKennitt][produced by Loreena McKennitt, Brian Hughes, Donald Quan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The mask and mirror	Loreena McKennitt	04.1994	-	143[11]	Warner 45 420	[gold-US][produced by Loreena McKennitt]
The book of secrets	Loreena MCKennitt	10.1997	-	17[61]	Warner 46719	[2x-platinium-US]
An Ancient Muse	Loreena MCKennitt	06.2006	-	83[13]	Quinlan Road QRCD 7920
Nights from the Alhambra	Loreena MCKennitt	09.2007	-	190[1]	Verve 9459
A Midwinter Night's Dream	Loreena MCKennitt	11.2008	-	140[6]	Quinlan Road 12096	[produced by Loreena McKennitt]
The Wind That Shakes the Barley	Loreena MCKennitt	12.2012	-	141[1]	Quinlan Road QRLP 114	[produced by Loreena McKennitt]
Lost Souls	Loreena MCKennitt	05.2018	-	164[1]	Quinlan Road QRCD 117	[produced by Loreena McKennitt]

Paola & Chiara

Paola i Chiara to duet prezentujący włoską muzykę pop. Założony został w 1996 roku w Mediolanie przez siostry Paolę i Chiarę Iezzi. Debiut grupy miał miejsce w 1997 roku podczas konkursu Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo, siostry wygrały w kategorii nowych artystów wspólnie napisanym utworem pt. „Amici come prima”.
Po sukcesie debiutanckiego albumu „Ci chiamano bambine” utrzymanego w stylu akustycznym z silnym wpływem muzyki celtyckiej, oraz po publikacji drugiego albumu „Giornata storica”, wiosną 2000 roku, ukazuje się najpopularniejszy singiel w dorobku Paoli i Chiary Vamos a bailar.

Duet Paola i Chiara wydał w 2005 roku album Greatest Hits, zawierający balladę „A modo mio” oraz nowy singiel „Fatalità”, nagrany w stylu long playa zatytułowanego Blu (poprzedzał go Festival, z tytułowym utworem Festival i kontrowersyjnym singlem Kamasutra, promowanym teledyskiem, w którym siostry pojawiają się topless, i który z tego powodu został ocenzurowany przez telewizję). Siostry zakończyły współpracę z wytwórnią płytową Sony Music i stworzyły własne niezależne wydawnictwo Trepertre, współpracowały z Universal Music do 2009 roku, a od 2010 z Carosello Records. Album Milleluci został wydany w listopadzie 2010 roku. 

Chiara Iezzi urodziła się 27 lutego 1973 roku, ma blond włosy i niebieskie oczy. Paola Iezzi urodziła się 30 marca 1974 roku, ma ciemne włosy i karnację.

W okresie dorastania siostry były sobie bardzo bliskie i traktowały się nawzajem jak bliźniaczki. Każda chciała nosić ubrania takie jak druga, miały taki sam gust w modzie, muzyce i wielu innych rzeczach. Ich drogi nieco się rozeszły, kiedy Chiara poszła do szkoły artystycznej a Paola do zwykłej. Siostry sformowały swą pierwszą grupę muzyczną zwaną „The Elefunky” specjalizującą się w muzyce funkowej. Grały one w różnych klubach w Mediolanie i zostały odkryte przez Claudio Cecchetto, który szukał grupy, która mogłaby pomóc znanemu artyście Maxowi Pezzali.

Opuściły one scenę klubową i przyłączyły się do Maxa Pezzali, żeby grać na Festival Bar dzięki czemu stały się częścią grupy 883, gdzie grały m.in. na gitarach.

Siostry zwiedziły Irlandię po obejrzeniu filmu Braveheart, ponieważ chciały zobaczyć miejsca, w których był on kręcony. Pobyt w Irlandii stał się dla nich obu inspiracją do napisania wielu piosenek.

Po powrocie do Włoch zdecydowały się wziąć udział w konkursie Nowych Talentów w San Remo. Wystąpiły tam z piosenką In Viaggio, która zaprowadziła siostry do wygranej, dzięki czemu zyskały nowych fanów i podziw. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Vamos a bailar (esta vida nueva)	Paola & Chiara	07.2001	1[26]	-	Columbia 669583 2	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi,Roberto Baldi]
Amoremidai	Paola & Chiara	.2000	22[14]	-	SME 669 668 2	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi,Roberto Baldi]
Viva el amor!	Paola & Chiara	.2000	8[13]	-	SME 670 000 2	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi,Roberto Baldi]
Fino alla Fine	Paola & Chiara	.2000	22[19]	-	Columbia 671 182 2	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi,Roberto Baldi]
Festival	Paola & Chiara	.2002	6[18]	-	SME 672 639 2	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]
Hey!	Paola & Chiara	.2002	21[11]	-	Columbia	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]
Kamasutra	Paola & Chiara	.2002	19[7]	-	Columbia	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]
Blu	Paola & Chiara	.2004	18[11]	-	Columbia	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi,Roberto Baldi,Michele Monestiroli]
A modo mio	Paola & Chiara	.2005	10[12]	-	Columbia 675757 2	-
Fatalità	Paola & Chiara	.2005	29[4]	-	Columbia 675978 2	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi][produced by Paola Iezzi,Chiara Iezzi,Roberto Baldi,Michele Monestiroli]
Second Life	Paola & Chiara	.2007	4[19]	-	Trepertre	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]
Cambiare Pagina	Paola & Chiara	.2007	7[9]	-	Trepertre	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]
Vanity and Pride	Paola & Chiara	.2008	21	-	Trepertre	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]
Pioggia d'estate	Paola & Chiara	.2010	26	-	Carosello	[written by Paola Iezzi,Chiara Iezzi]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Ita	US	Wytwórnia [Ita]	Komentarz
Ci Chiamano Bambine	Paola & Chiara	02.1997	33	-	Columbia 487273 9	[platinum-Ita]
Television	Paola & Chiara	06.2000	23[20]	-	Columbia COL 498051 9	[platinum-Ita]
Festival	Paola & Chiara	06.2002	13[11]	-	Columbia COL 508145 2	-
Blu	Paola & Chiara	05.2004	27[7]	-	Columbia 517 171 2	-
Win the Game	Paola & Chiara	11.2007	40[1]	-	Trepertre 300003 9	-
Milleluci	Paola & Chiara	11.2010	19[2]	-	Carosello TRE B72	-

Liza Minelli

Właśc. Liza May Minelli, ur. 12.03.1946 r. w Hollywood w Kalifornii. Niezwykle dynamiczna i żywiołowa aktorka, piosenkarka i tancerka, występująca w filmach, na koncertach, w muzycznych show i telewizji. Imię Liza pochodziło z piosenki George'a Gershwina, a May wokalistka otrzymała na cześć babci, matki reżysera filmowego Vincente'a Minellego.

Matką Lizy była legendarna artystka Judy Garland. O swoim pierwszym imieniu wokalistka śpiewa zabawną piosenkę, przekonując publiczność, że jest Lizą przez "z", a nie "s". Większą część dzieciństwa artystka spędziła w Hollywood, gdzie towarzyszką jej zabaw była m.in. późniejsza aktorka Mia Farrow. W wieku dwu i pół lat zadebiutowała na ekranie, pojawiając się w ostatniej sekwencji musicalu "In The Good Old Summer Time", jako córeczka gwiazd Garland i Vana Johnsona. W wieku lat siedmiu tańczyła na scenie nowojorskiego Palace Theatre, kiedy jej matka śpiewała "Swanee".

W 1962 r., mimo że początkowo nie objawiała zainteresowania show biznesem, Liza wystąpiła jako początkująca aktorka we wznowieniach popularnych musicali: "Take Me Along" i "The Flower Drum Song"; zagrała też rolę Anny Frank w niskobudżetowym przedstawieniu. Rok później otrzymała nagrodę dla "najbardziej obiecującej osobowości" za swoją trzecią główną rolę w wystawionym poza Broadwayem wznowieniu musicalu Blane'a i Martina "Best Foot Forward" z 1941 r. Wkrótce wyruszyła w objazd z produkcjami "Carnival", "The Pajama Game" i "The Fantastics".

W 1964 r. nagrała swój pierwszy album Liza! Liza!, który sprzedał się w liczbie 500.000 egzemplarzy. W listopadzie tego samego roku wystąpiła wraz z Judy Garland na scenie londyńskiego Palladium. Praktycznie nieznana w Wielkiej Brytanii, zaskoczyła publiczność dynamicznym wykonaniem piosenek "The Travellin' Life" i "Gypsy In My Soul", niemal przyćmiewając bardziej doświadczoną matkę. Jej pierwszym występem na Broadwayu była w 1965 r. rola w spektaklu "Flora And The Red Menace" autorstwa Johna Kandera i Freda Ebba, za którą dostała nagrodę Tony, mimo że spektakl grano tylko 87 razy.

W 1966 r. zadebiutowała w kabarecie w nowojorskim hotelu Plaza, gdzie zebrała entuzjastyczne recenzje, a w 1967 r. poślubiła australijskiego twórcę piosenek i piosenkarza, Petera Allena. Karierę filmową rozpoczęła w 1968 r. drugoplanową rolą w obrazie będącym reżyserskim debiutem znanego aktora Alberta Finneya, "Charlie Bubbles", a w 1969 r. była nominowana do Oscara za rolę Pookie Adams w filmie "The Sterile Cuckoo", adaptacji powieści Johna Nicholsa. W czasie zdjęć do trzeciego filmu Lizy, "Tell Me That You Love Me, Junie Moon", w 1969 r. po zażyciu zbyt dużej dawki proszków nasennych zmarła jej matka. Rok później Liza i Peter Alien podjęli decyzję o separacji.

W 1972 r. artystka została już supergwiazdą. Filmowa wersja broadwayowskiego przeboju Kandera i Ebba "Kabaret", zdobyła dziewięć Oscarów (w tym dla najlepszego filmu i najlepszej aktorki za rolę Minelli jako Sally Bowles), a Liza w jednym tygodniu pojawila się na okładkach "Newsweeka" i "Time'a" (co w Stanach Zjednoczonych jest prawdziwym ewenementem). Za swój program telewizyjny "Liza With A "Z", w reżyserii Boba Fosse'a, zdobyła też nagrodę Emmy. Teraz szła już od sukcesu do sukcesu: bilety na jej koncerty rozchodziły się jak przysłowiowe ciepłe bułeczki, a podczas występów w paryskiej Olympii nadano jej miano "la petite Piaf Americano" ("mała amerykańska -Piaf).

W 1973 r. podczas zdjęć do filmu "That's Entertainment" poznała jego producenta i reżysera, Jacka Haleya Jnr. Jego ojciec grał Blaszanego Człowieka w najsłynniejszym filmie Judy Garland, "Czarodziej z krainy Oz". Haley i Liza pobrali się w 1974 r. i w tym samym roku artystka pobiła rekord Broadwayu i zdobyła specjalną nagrodę Tony za trzytygodniową serię występów solowych w Winter Garden. Jej dwa następne filmy: "Lucky Lady" i "A Matter Of Time" spotkały się z dość chłodnym przyjęciem, ale gorszą passę przerwał nakręcony w 1977 r. obraz Martina Scorsese "New York, New York". Rola młodej, występującej z big-bandem piosenkarki w okresie tuż po drugiej wojnie światowej, zagrana u boku Roberta DeNiro, okazała się osobistym triumfem Lizy. Kolejny raz pojawiła się na ekranie dopiero w 1981 r., kiedy to w filmie "Artur" zagrała obok Dudleya Moore'a. Autorem tematu przewodniego z tego obrazu, "Best You Can Do", był eks-malżonek artystki, Peter Allen. W opinii wielu krytyków kolejna broadwayowska produkcja z udziałem Lizy, musical "The Act" (z 1977 r., autorstwa twórców "Kabaretu"), była jedynie zbiorem luźnych numerów mających na celu zaprezentowanie różnorodności talentu Minelli.

Rola ta przyniosła jej jednak kolejną nagrodę Tony, lecz artystka musiała przerwać występy z powodu ogólnego wyczerpania. W 1979 r. rozwiodła się z Jackiem Haleyem Jnr. i poślubiła włoskiego rzeźbiarza Marka Gero. Tymczasem w prasie coraz częściej pojawiały się pogłoski o jej problemach z alkoholem i narkotykami, a ona sama na kilka lat praktycznie wycofała się z czynnego życia artystycznego. W 1984 r. została po raz kolejny nominowana do nagrody Tony za rolę w "The Rink" u boku Chity Rivery, ale zrezygnowała z dalszych występów, by poddać się kuracji odwykowej w słynnej klinice Betty Ford w Kalifornii.

W 1985 r. powróciła na scenę, a rok później, w swe czterdzieste urodziny, wystąpiła na wyprzedanym koncercie w londyńskim Palladium. Pojawiła się tam po raz pierwszy od pamiętnego wieczoru w 1964 r., a publiczność angielska zgotowała jej owację równą tej, jaką przed 22 laty przyjęła występ jej matki. W tym samym roku Minelli zdobyła nagrodę Złotego Globu dla najlepszej aktorki za rolę w filmie "A Time To Live", będącym telewizyjną adaptacją prawdziwej historii opisanej przez Mary-Lou Weisman w książce "Intensive Care". W obrazie tym zaprezentowała przejmującą kreację matki walczącej ze śmiertelną chorobą syna.
Pod koniec lat 80-tych dołączyła do Franka Sinatry i Sammy'ego Davisa Jnr., by wraz z nimi wyruszyć w światową trasę zatytułowaną "The Ultimate Event!". W 1989 r. współpracowała z brytyjską grupą Pet Shop Boys przy nagraniu albumu Results. Pochodzący z tego wydawnictwa singel z kompozycją Stephena Sondheima "Losing My Mind" jako pierwszy w jej karierze trafił na listy przebojów, plasując się w Top 10 brytyjskich zestawień. Minelli wystąpiła również w filmie "Arthur 2: On The Rocks".

W 1990 r. rozpoczęła pracę nad filmową wersją popularnego brytyjskiego musicalu komediowego "Stepping Out", w którym wystąpiła obok Julie Walters. 20 kwietnia 1992 r. wzięła udział w zorganizowanym na stadionie Wembley w Londynie słynnym koncercie "Freddie Mercury Tribute", gdzie w finale z towarzyszeniem wszystkich pozostałych wykonawców zaśpiewała superprzebój Queen "We Are The Champions". Cała bogata kariera muzyczna i filmowa pozwoliła artystce na dobre uwolnić się od ciążącej jej początkowo etykietki ..córka Judy Garland".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Theme from ' New York,New York' /Hazoy	Liza Minelli	08.1977	-	104[1]	UA 1014	[written by Fred Ebb/John Kander][piosenka z filmu New York,New York]
Losing my mind	Liza Minelli	08.1989	6[7]	-	Epic ZEE 1	[written by Stephen Sondheim][produced by Pet Shop Boys, Julian Mendelsohn]
Don' t drop bombs	Liza Minelli	10.1989	46[3]	-	Epic ZEE 2	[written by Chris Lowe/Neil Tennant][produced by Pet Shop Boys, Julian Mendelsohn]
So sorry i said	Liza Minelli	11.1989	62[2]	-	Epic ZEE 3	[written by Chris Lowe/Neil Tennant][produced by Pet Shop Boys, Julian Mendelsohn]
Love pains/Rent	Liza Minelli	03.1990	41[3]	-	Epic ZEE 4	[written by Steve Barri/Harvey Price/Dan Walsh][produced by Pet Shop Boys, Julian Mendelsohn]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Liza! Liza!	Liza Minelli	11.1964	-	115[8]	Capitol 2174	[produced by Si Rady]
Live at The London Palladium	Judy Garland & Liza Minelli	09.1965	-	41[14]	Capitol 2295
New feelin'	Liza Minelli	11.1970	-	158[3]	A&M; 4272	[produced by Rex Kramer]
Liza with A ' Z'	Liza Minelli	09.1972	9[15]	19[23]	Columbia 31 762	[gold][produced by Andrew Kazdin]
The Singer	Liza Minelli	03.1973	45[1]	38[20]	Columbia 32 149	[produced by Snuff Garrett]
Live at The London Palladium [re-issue]	Judy Garland & Liza Minelli	06.1973	-	164[8]	Capitol 11 191
Live at The Winter Garden	Liza Minelli	05.1974	-	150[4]	Columbia 32 854
Liza Minelli at Carnegie Hall	Liza Minelli	11.1987	-	156[8]	Telarc 15 502
Results	Liza Minelli	11.1989	6[10]	128[10]	Epic 45 098	[produced by Pet Shop Boys, Julian Mendelsohn]
Gently	Liza Minelli	07.1996	58[1]	156[1]	Angel 35 470	[produced by Brooks Arthur]

Kym Mazelle

Kym Mazelle (ur. Kimberley Grigsby 1960 r. Gary i Indiana ) to amerykańska wokalistka dance-pop , Hi-NRG , soul i house , jest pierwszą damą muzyki house. Mieszkała i wychowywała się na tej samej ulicy, co rodzina Jacksonów i znała matkę Michaela Jacksona.
Kariera Mazelle rozpoczęła się w Chicago,gdzie współpracowała z producentem płyt Marshallem Jeffersonem w 1987 roku,nagrywając "Taste My Love" dla wytwórni Police.

W 1988 roku ukazał się jej singiel "Useless (I Don't Need You Now)", hit na listach przebojów klubowych, który utknął w martwym punkcie jako # 53 na UK Singles Chart. Następny , "Wait", duet z Robertem Howardem z The Blow Monkeys w 1989 roku, zadebiutował jako # 7 w Wielkiej Brytanii.

Debiutancki album Mazelle Crazy został wydany w Wielkiej Brytanii z singlem "Love Strain". "Was That All It Was" pozwolił na powrót Mazelle do UK Top 40 i "Useless (I Don't Need You Now)" ,który został zremiksowany przez Normana Cooka .

Singiel "Missing You" nagrany z Soul II Soul odniósł ogólnoświatowy sukces. Doprowadziło to Parlophone do przepakowania albumu Mazelle Brilliant z remiksami jej singli i dwoma nowymi utworami oraz remiksu "No One Can Love You More Than Me".

Mazelle być może jest najbardziej znana jako wykonawczyni coveru utworu "Young Hearts Run Free" z adaptacji filmowej Baza Luhrmanna Romeo i Julia Williama Szekspira z 1996r , która pojawiła się na albumie Something for Everybody. Wystąpiła na dwóch albumach koncertowych Maceo Parkera , Live on Planet Groove i My First Name is Maceo. W 2005 roku Mazelle wzięła udział w brytyjskiej wersji reality show, Celebrity Fit Club .W tym samym roku wydała album The Pleasure is All Mine i singiel "Love Magic" oraz odbyła turnee po Wielkiej Brytanii.W lipcu 2010 wystapiła w serialu telewizji BBC Celebrity MasterChef.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Useless (I Don't Need You Now)	Kym Mazelle	11.1988	53[3]	-	Syncopate SY 18	[written by Marshall Jefferson][produced by Marshall Jefferson][13[9].Hot Disco/Dance;Capitol 15 406 12"]
Wait!	Robert Howard & Kym Mazelle	01.1989	7[10]	-	RCA PB 42595	[written by Robert Howard][produced by Dr. Robert]
Got To Get You Back	Kym Mazelle	03.1989	29[4]	-	Syncopate SY 25	[written by Ce Ce Rogers][produced by Marshall Jefferson][13[9].Hot Disco/Dance;Capitol 15 406 12"]
Love Strain	Kym Mazelle	10.1989	52[3]	-	Syncopate SY 30	[written by Kym Mazelle, Morgan King][produced by Alvin Moody, Vincent Bell]
Was That All It Was	Kym Mazelle	01.1990	33[6]	-	Syncopate SY 32	[written by Jerry Butler,John L. Usry Jnr,Linda Conlon][produced by Marshall Jefferson]
Useless (I Don't Need You Now)	Kym Mazelle	05.1990	48[2]	-	Syncopate SY 36	[written by Marshall Jefferson][produced by Marshall Jefferson]
Missing you	Soul II Soul with Kym Mazelle	11.1990	22[7]	-	10 Records TENCD 345	[written by Beresford Romeo, Mazelle, Simon Law][produced by Jazzie B, Nellee Hooper]
Don't Scandalize My Name	Kym Mazelle	11.1990	-	-	Capitol 15 613 [US]	[written by Kym Mazelle][produced by Allen George, Fred McFarlane][22[6].Hot Disco/Dance;Capitol 15 613 12"]
No One Can Love You More Than Me	Kym Mazelle	05.1991	62[2]	-	Parlophone R 6287	[written by Billy Livsey ,Terry Brittan][produced by Ric Wake]
Love Me The Right Way	Rapination And Kym Mazelle	12.1992	22[10]	-	Logic 74321 12520 1	[written by Kym Mazelle,Rapino Brothers][produced by Rapino Brothers][13[9].Hot Disco/Dance;Capitol 15 406 12"]
No More Tears (Enough Is Enough)	Kym Mazelle & Jocelyn Brown	06.1994	13[8]	-	Arista 74321 209037	[written by Bruce Roberts, P. Jabara][produced by Stock & Aitken]
Gimme All Your Lovin'	Jocelyn Brown & Kym Mazelle	10.1994	22[3]	-	Ding Dong/Bell 74321231312	[written by Billy Gibbons,Dusty Hill,Frank Beard][produced by Stock & Aitken]
Searching For The Golden Eye	Motiv8 And Kym Mazelle	12.1995	40[3]	-	Eternal WEA 027T	[written by B. Higgins,S. Rodway][produced by S. Rodway]
Love Me The Right Way '96	Rapination & Kym Mazelle	09.1996	55[1]	-	Logic LUK 087	[20[9].Hot Disco/Dance;Logic 59 053 12"]
Young Hearts Run Free	Kym Mazelle	08.1997	20[8]	-	EMI CDEM 488	[written by David Crawford][produced by – Nellee Hooper][piosenka z filmu "Romeo & Juliet"]
Truly	Peshay feat Kym Mazelle	02.2000	55[1]	-	Blue (Island) PFACD4	[written by Peshay, Kym Mazelle & Lasse Jensen][produced by Peshay & lllinton]