B. J. Thomas

Billy Joe Thomas (ur. 7 sierpnia 1942r) to amerykański popularny piosenkarz. Jest szczególnie znany ze swoich hitów z lat 60. i 70-tych, które pojawiły się na listach przebojów pop, country i christian. Jego najbardziej znane nagrania to piosenka Burta Bacharacha i Hala Davida „ Raindrops Keep Fallin 'on My Head ” oraz oryginalna wersja piosenki Marka Jamesa „ Hooked on a Feeling ”.

Thomas wychowywał się w okolicach Houston w Teksasie , kończąc Lamar Consolidated High School w Rosenberg . Przed solową karierą śpiewał w chórze kościelnym jako nastolatek, a następnie dołączył do grupy muzycznej The Triumphs   z Timem Griffithem (gitara i instrumenty klawiszowe), Denver „Zeke” Zatyka (bas), Don Drachenberg (sax) i Ted Mensik (bębny). Podczas swojego ostatniego roku zaprzyjaźnił się z Royem Headem z Roy Head & The Traits. The Traits and the Triumphs zorganizowali kilka wydarzeń Battle of the Bands na początku lat sześćdziesiątych.

W 1966 roku BJ Thomas i The Triumphs wydali album I'm So Lonesome I Could Cry (Pacemaker Records). Zawierała przebojowy cover piosenki Hanka Williamsa „ I'm So Lonesome I Could Cry ”. Singiel sprzedał się w ponad milionie egzemplarzy i otrzymał złotą płytę .Kolejny singiel, „Mama”, osiągnął   22 pozycję. W tym samym roku Thomas wydał solowy album o tym samym tytule w wytwórni Scepter Records .

Thomas powrócił, aby ponownie osiągnąć główny sukces w 1968 roku, najpierw z „The Eyes of a New York Woman”, a następnie pięć miesięcy później ze znacznie większym „ Hooked on a Feeling ”, w którym pojawił się dźwięk elektrycznego sitar Reggie Younga i został wydany po raz pierwszy na albumie On My Way (Sceptre Records). „Hooked on a Feeling” stał się drugim milionowym hitem Thomasa. Rok później film Butch Cassidy i Sundance Kid zaprezentował Thomasa wykonującego piosenkę Bacharacha / Davida „ Raindrops Keep Fallini' on My Head ”, która zdobyła Oscara za najlepszy oryginalny utwór w tym samym roku i trafiła na pierwszą pozycję na liście Billboard Hot 100 w styczniu 1970 r. Sprzedaż przekroczyła milion egzemplarzy, a Thomas otrzymał trzecią złotą płytę.  Piosenka została również wydana na albumie o tym samym tytule. Inne przeboje z lat 70-tych to „Everybody's Out of Town”, „ I Just Can't Help Believing ” (nr 9 w 1970 roku, Elvis Presley ), „No Love at All”, „Mighty Clouds of Joy” i „Rock and Roll Lullaby”.

Wcześniejsze hity Thomasa były wydawane przez Scepter Records, jego wytwórnią przez sześć lat. Opuścił Scepter Records w 1972 roku i spędził krótki okres, w 1973 i 1974, w Paramount Records , w tym czasie wydał dwa albumy, Songs (1973) i Longhorns & Londonbridges (1974).

W 1975 roku Thomas wydał album Reunion w ABC Records , który wchłonął wytwórnię Paramount; zawierał  „ Another Somebody Done Somebody Wrong Song ” (Hey Won't You Play) (najdłuższy tytuł nr 1 w historii Hot 100). Był to pierwszy wielki hit Thomasa od 1972 roku i zapewnił mu czwartą   złotą płytę. 

W 1976 roku Thomas wydał Home Where I Belong , wyprodukowany przez Chrisa Christiana w Myrrh Records , pierwszym z kilku albumów gospel. Był to pierwszy album chrześcijański, który stał się platyną , a Thomas stał się największym współczesnym artystą chrześcijańskim tego okresu. 

W MCA Records Thomas i Chris Christian nagrali swój ostatni hit z Top 40, „ Don't Worry Baby ”, na swoim ostatnim albumie pop, w którym znalazł się także hit Adult Contemporary „Still the Lovin 'Is Fun”.

W latach 80-tych jego sukcesy na listach przebojów zaczęły słabnąć, ale wiele jego singli dotarło do wyższych regionów na liście singli country, w tym dwa #1 z 1983 r. „Whatever Happened to Old-Fashioned Love” i „ New Looks from an Old Lover ”, a także „ Two Car Garage ”, który osiągnął trzecie miejsce na listach przebojów. W 1981 roku, w swoje 39 urodziny, Thomas został 60. członkiem Grand Ole Opry .

Thomas zdobył kolejny przebój, nagrywając „ As Long As We Got Each Other ”, motyw do serialu telewizyjnego Growing Pains . Temat pierwszego sezonu był solowy dla Thomasa, ale został nagrany jako duet z Jennifer Warnes w drugim i trzecim sezonie. Został on ponownie nagrany ponownie w czwartym sezonie serialu z brytyjską piosenkarką Dusty Springfield , ale wersja Thomas / Warnes została przywrócona na sezon piąty, i część siódmego sezonu. Thomas po raz pierwszy wydał ten utwór na albumie Throwing Rocks at the Moon z 1985 r. ( Columbia Records ).



Thomas napisał także dwie książki, w tym autobiografię Home Where I Belong i zagrał w filmach Jory i Jake's Corner . 2 kwietnia 2013 r. Thomas wydał The Living Room Sessions , album z akustycznymi aranżacjami znanych przebojów. Występują gościnnie   uznanani i wschodzący wokaliści towarzyszący  Thomasowi na siedmiu z dwunastu utworów. 

3 grudnia 2013 r. National Academy of Recording Arts and Sciences ogłosiło, że jego singiel z 1969 r. „ Raindrops Keep Fallin” on My Head ”zostanie wprowadzony do Grammy Hall of Fame .

Thomas jest żonaty z piosenkarką i autorką tekstów Glorią Richardson od grudnia 1968 r. Mają trzy córki: Paige (ur. 1970), Nora (adoptowana z Korei Północnej w 1978 r.) i Erin (ur. 1979).  Wkrótce po rozpoczęciu kariery Thomasa stał się uzależniony od narkotyków i alkoholu, co doprowadziło do tego, że jego małżeństwo prawie się skończyło, a jego życie też prawie się skończyło. W 1975 r. Został chrześcijaninem niecały miesiąc po Glorii. Większość źródeł prasowych wskazuje, że Thomas był trzeźwy od czasu, gdy on i Gloria pogodzili się w 1976 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I'm So Lonesome I Could Cry/Candy Baby	B. J. Thomas	02.1966	-	8[13]	Scepter 12 129	[written by Hank Williams][produced by Music Ent., Inc.]
Mama/Windy	B. J. Thomas	05.1966	-	22[8]	Scepter 12 139	[written by Mark Charron][produced by Music Ent., Inc.]
Billy And Sue/Never Tell	B. J. Thomas	06.1966	-	34[11]	Hickory 1395	[written by Mark Charron][produced by Zenith Productions]
Bring Back The Time/I Don't Have A Mind Of My Own	B. J. Thomas	07.1966	-	75[4]	Scepter 12 154	[written by Mark Charron][produced by Huey P. Meaux]
Tomorrow Never Comes/Your Tears Leave Me Cold	B. J. Thomas	09.1966	-	80[5]	Scepter 12 165	[written by E. Tubb, J. Bond][produced by Huey P. Meaux][#3 country hit for Ernest Tubb in 1945]
I Can't Help It/ Baby Cried	B. J. Thomas	05.1967	-	94[1]	Scepter 12 194	[written by Hank Williams][produced by Stan Greenberg, Huey P. Meaux][#2 country hit for Hank Williams in 1951]
The Eyes Of A New York Woman/I May Never Get To Heaven	B. J. Thomas	06.1968	-	28[14]	Scepter 12 219	[written by M. James][produced by Chips Moman]
Hooked On A Feeling/I've Been Down This Road Before	B. J. Thomas	11.1968	-	5[16]	Scepter 12 230	[gold-US][written by Mark James][produced by Chips Moman]
It's Only Love/You Don't Love Me Anymore (The Train Song)	B. J. Thomas	03.1969	-	45[8]	Scepter 12 244	[written by M. James, S. Tyrell][produced by Chips Moman]
Pass The Apple Eve/Fairy Tale Of Time	B. J. Thomas	07.1969	-	97[3]	Scepter 12 255	[written by Johnny Christopher/Mark James][produced by Chips Moman]
Raindrops Keep Fallin' On My Head/Never Had It So Good	B. J. Thomas	11.1969	38[4]	1[4][22]	Scepter 12 265	[gold-US][written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Burt Bacharach, Hal David][piosenka z filmu "Butch Cassidy And The Sundance Kid"]
Everybody's Out Of Town/Living Again	B. J. Thomas	03.1970	-	26[9]	Scepter 12 277	[written by Burt Bacharach, Hal David][produced by Burt Bacharach]
I Just Can't Help Believing/Send My Picture To Scranton, PA	B. J. Thomas	06.1970	-	9[13]	Scepter 12 283	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Chips Moman]
Most Of All/The Mask	B. J. Thomas	11.1970	-	38[10]	Scepter 12 299	[written by Buddy Buie/J.R. Cobb][produced by Buddy Buie, Steve Tyrell]
No Love At All/Have A Heart	B. J. Thomas	02.1971	-	16[11]	Scepter 12 307	[written by Johnny Christopher/Wayne Carson Thompson][produced by Buddy Buie, Steve Tyrell]
Mighty Clouds Of Joy/Life	B. J. Thomas	07.1971	-	34[10]	Scepter 12 320	[written by Buddy Buie/Robert Nix][produced by Buddy Buie, Steve Tyrell]
Long Ago Tomorrow/Burnin' A Hole In My Mind	B. J. Thomas	11.1971	-	61[7]	Scepter 12 335	[written by Burt Bacharach/Hal David][produced by Burt Bacharach, Hal David]
Rock And Roll Lullaby/Are We Losing Touch	B. J. Thomas	02.1972	-	15[11]	Scepter 12 344	[written by Barry Mann/Cynthia Weil][produced by Steve Tyrell, Al Gorgoni]
That's What Friends Are For/I Get Enthused	B. J. Thomas	07.1972	-	74[6]	Scepter 12 354	[written by Paul Williams][produced by Steve Tyrell, Al Gorgoni ]
Happier Than The Morning Sun/We Have To Get Our Ship Together	B. J. Thomas	10.1972	-	100[2]	Scepter 12 364	[written by Stevie Wonder][produced by Steve Tyrell, Al Gorgoni]
(Hey Won't You Play) Another Somebody Done Somebody Wrong Song/City Boys	B. J. Thomas	02.1975	-	1[1][18]	ABC 12 054	[gold-US][written by Larry Butler/Chips Moman][produced by Chips Moman][1[1][10].Country Chart]
Help Me Make It (To My Rockin' Chair)/We Are Happy Together	B. J. Thomas	09.1975	-	64[9]	ABC 12 121	[written by Bobby Emmons][produced by Chips Moman][37[3].Country Chart]
Don't Worry Baby/My Love	B. J. Thomas	07.1977	-	17[17]	MCA 40735	[written by Roger Christian/Brian Wilson][produced by Chris Christian]
Still The Lovin' Is Fun/Play Me A Little Traveling Music	B. J. Thomas	11.1977	-	77[4]	MCA 40812	[written by Chris Christian][produced by Chris Christian]
Everybody Loves A Rain Song/Dusty Roads	B. J. Thomas	01.1978	-	43[8]	MCA 40854	[written by Mark James/Chips Moman][produced by Chips Moman][25[6].Country Chart]
Some Love Songs Never Die/There Ain't No Love	B. J. Thomas	05.1981	-	-	MCA 51087	[written by Alice Keister, Bob Morrison, Johnny MacRae][produced by Larry Butler ][27[5].Country Chart]
I Recall A Gypsy Woman/The Lovin' Kind	B. J. Thomas	09.1981	-	22[5]	MCA 51151	[written by Allen Reynolds, Bob McGill][produced by Larry Butler][22[5].Country Chart]
Whatever Happened To Old Fashioned Love/I Just Sing	B. J. Thomas	05.1983	-	93[2]	Cleveland International 03492	[written by Lewis Anderson][produced by Pete Drake][1[1][14].Country Chart]
New Looks From An Old Lover/You Keep The Man In Me Happy (And The Child In Me Alive)	B. J. Thomas	07.1983	-	-	Columbia 03985	[written by G. Thomas, "Lathan", R. Lane][produced by Pete Drake][1[1][13].Country Chart]
Two Car Garage/Beautiful World	B. J. Thomas	12.1983	-	-	Cleveland International 04237	[written by J. D. Martin, G. Harrison][produced by Pete Drake][3[12].Country Chart]
The Whole World's In Love When You're Lonely/We're Here To Love	B. J. Thomas	05.1984	-	-	Cleveland International 04431	[written by D. Tyler, F. Knoblock][produced by Bob Montgomery][10[11].Country Chart]
Rock And Roll Shoes/Then I'll Be Over You	Ray Charles (With B. J. Thomas)	09.1984	-	-	Columbia 04531	[written by P. Kennerly][produced by Billy Sherrill]
The Girl Most Likely To/From This Moment On	B. J. Thomas	11.1984	-	-	Cleveland International 04608	[written by S. Pippin, W. Newton][produced by Bob Montgomery]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On My Way	B. J. Thomas	01.1969	-	133[12]	Scepter 570	[produced by Chips Moman]
Greatest Hits Volume 1	B. J. Thomas	11.1969	-	90[28]	Scepter 578	[produced by Chips Moman, Huey P. Meaux, Stan Green]
Raindrops Keep Fallin' on My Head	B. J. Thomas	01.1970	-	12[41]	Scepter 580	[gold-US][produced by Burt Bacharach And Hal David, Chips Moman, Stan Green, Steve Tyrell]
Everybody's Out of Town	B. J. Thomas	05.1970	-	72[20]	Scepter 582	[produced by Burt Bacharach, Chips Moman, Hal David]
Most of All	B. J. Thomas	12.1970	-	67[24]	Scepter 586	-
Greatest Hits Volume 2	B. J. Thomas	11.1971	-	92[13]	Scepter 597	[produced by Burt Bacharach And Hal David, Buddy Buie, Chips Moman, Steve Tyrell]
Billy Joe Thomas	B. J. Thomas	05.1972	-	145[9]	Scepter 5101	[produced by Al Gorgoni, Steve Tyrell]
Reunion	B. J. Thomas	03.1975	-	59[14]	ABC 858	[produced by Chips Moman]
B.J. Thomas	B. J. Thomas	08.1977	-	114[12]	MCA 2286	-
New Looks	B. J. Thomas	05.1983	-	193[3]	Cleveland Int. 38 561	[produced by Pete Drake]

Paul Evans

Paul Evans (ur. 5 marca 1938 r.)to amerykański wokalista rock and rollowy i autor tekstów  , który był najbardziej znany w latach 50. i 60-tych XX wieku. Jako wykonawca miał przeboje z piosenkami „ Seven Little Girls Sitting in the Backseat ” (jego największy hit, nagrany z The Curls), osiągając 9 pozycję na liście Billboard Hot 100 w 1959 roku), „ Midnight Special ” i „Happy -Go-Lucky Me ”.


Evans miał duży hit w Wielkiej Brytanii i Australii w latach 1978-79 z   piosenką country „Hello, This is Joanie” (tak to było zatytułowane w prasie z Nowej Zelandii wydany przez Polydor Records ) lub, jak wydany przez Spring Records, „Hello, This is Joannie (The Telephone Answering Machine Song)”.

Evans miał również małe hity z „After the Hurricane”, który trafił na 2 miejsce 8 kwietnia 1961 roku na liscie rozgłośni CFUN w Vancouver, oraz „Feelin 'No Pain”, który trafił na 23 miejsce na kanadyjskiej liście CHUM.

„Happy-Go-Lucky Me” został zaprezentowany w filmie Johna Watersa , Pecker ,  i odcinku # 3.10 telewizyjnego programu komediowego Scrubs . W 2014 roku piosenka została umieszczona w reklamach gry wideo Clash of Clans .  Piosenka znalazła się także w pilotażowym odcinku miniserialu  z 2016r 11.22.63 .

Jako autora piosenek, piosenki Evansa były wykonywane przez wielu wykonawców, w tym Elvisa Presleya , Jimmy'ego Deana i Pata Boone . Jego najbardziej udane piosenki to „ Roses Are Red (My Love) ”, która był hitem numer jeden   Bobby'ego Vintona na amerykańskiej liście Billboard Hot 100; oraz „ When ”, top listy w UK Singles Chart i # 5 w USA   The Kalin Twins . 

Wraz z Larrym Kusikiem  Evans napisał „Live Young”   do filmu  Palm Springs Weekend Warner Brothers   z 1963 roku .  Piosenki Evansa zostały również nagrane przez Jackie Wilsona , Frankiego Lymona , Fabiana , the Coasters , a ostatnio przez Rebę McEntire . Jego prace były również wykorzystywane w filmach i jako motyw przewodni do programu CBS, This Morning .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Seven Little Girls Sitting In The Back Seat/Worshipping An Idol	Paul Evans And The Curls	09.1959	25[1]	9[18]	Guaranteed 200	[written by Bob Hilliard,Lee Pockriss,Lee Julien Pockriss]
Midnite Special/Since I Met You Baby	Paul Evans	01.1960	41[1]	16[13]	Guaranteed 205	[written by Milton Schnapf][#12 hit for Tiny Grimes in 1948]
Happy-Go-Lucky-Me/Fish In The Ocean (Bubbly Bum Bum)	Paul Evans	05.1960	-	10[14]	Guaranteed 208	[written by Paul Evans,Al Byron]
The Brigade Of Broken Hearts/Twins	Paul Evans	08.1960	-	81[4]	Guaranteed 210	[written by Ballard, Tobias]
Hello, This Is Joannie (The Telephone Answering Machine Song)/Lullabye Tissue Paper Co.	Paul Evans	12.1978	6[12]	-	Spring SP 183	[written by Paul Evans, Fred Tobias][produced by Jimmy "Wiz" Wisner]

                         Kompozycje Paula Evansa na listach przebojów

[with Jack Reardon] 06/1958 When The Kalin Twins 5.US/1.UK 02/1964 I'm a Worried Guy Johnny Tillotson 37.US 03/1977 When Showaddywaddy 3.UK [with Al Byron, Buddy Kaye & Charly Niessen] 07/1960 Happy Go Lucky Me / Banjo Boy George Formby 40.UK [with Matt Williams] 11/1960 I Gotta Know Elvis Presley 20.US [with Jimmy Krondes] 07/1961 Summer Souvenirs Karl Hammel Jr. 68.US [with Fred Tobias] 11/1961 Johnny Will Pat Boone 35.US/4.UK 02/1963 Hand a Handkerchief to Helen Susan Maughan 41.UK 1964 Followed Closely by My Teardrops Hank Locklin 15.Country Chart 01/1966 Blue River Elvis Presley 95.US/22.UK 12/1978 Hello, This Is Joanie (The Telephone Answering Machine Song) Paul Evans 6.UK [with Al Byron] 06/1962 Roses Are Red (My Love) Bobby Vinton 1.US/15.UK 08/1962 Roses Are Red Ronnie Carroll 3.UK 08/1962 Long As the Rose Is Red Florraine Darlin 62.US [with Paul Parnes] 09/1964 I Could Conquer the World The Shevelles 104.US 11/1965 Our World Johnny Tillotson 70.US 07/1967 Let's Pretend Lulu 11.UK 08/1970 The Next Step Is Love Elvis Presley 32.US

Kalin Twins

Kalin Twins to duet wokalny złożony z braci bliżniaków,Harolda i Herberta Kalina,stanowiących alternatywną wersję Everly Brothers.Ich repertuar stanowił kompromis między rock'n'rollem i typową muzyką pop.

Bracia Kalin urodzili się w tym samym okresie co Elvis Presley;pochodzili z tak zwanej klasy średniej.Dorastali w Port Jervis,słuchali Tony Bennetta,Johnny Ray'a i Nat 'King' Cole'a,ale też fascynował ich rhythm'n'blues w osobach LaVern Baker i Ruth Brown.Ich ambicje nagraniowe musiały jednak poczekać aż do ukończenia służby wojskowej,po której w 1957r przenoszą się do Waszyngtonu.Tam nawiązują kontakt z autorem piosenek Clintem Ballardem,który pomógł im w podpisaniu kontraktu z wytwórnią Decca.

Pierwsza sesja miała miejsce w grudniu 1957r,w okresie boomu rock'n'rolla,a wytwórnia poszukiwała nowych młodych wykonawców w tym duchu.Nagrali wtedy trzy piosenki,które jednak nie ukazały się na płycie,ale trzy miesiące póżniej nastąpił złoty strzał w postaci singla "When",oryginalnie typowany na stronę B singla.Piosenka trafiła na szczyt listy przebojów w W.Brytanii i 5-te miejsce w Stanach Zjednoczonych.Po występach w "The Milt Grant Show" i typowych wówczas turnee [z udziałem wielu wykonawców] stali się znani i rozpoznawani w rodzinnym kraju.

Ich następny singiel,łatwo wpadający w ucho "It's Only the Beginning",utrzymana w duchu Everly Brothers.W tym samym okresie nagrywają także dwie własne kompozycje-"Clickety Clack" i "Oh! My Goodness".W połowie 1959r pracują w Nashville z Owenem Bradley'em,ale także z Felice i Boudleaux Bryant,którzy pisali materiał dla Everly Brothers.Ich kompozycja "Sweet sugar lips" była ostatnim singlem braci Kalin,który trafił na listy bestsellerów.Była to piosenka w duchu country z Hankiem Garlandem na gitarze i Floydem Cramerem na fortepianie.

W tym samym czasie występują w W.Brytanii otwierając występy Cliffa Richarda.Ich kariera nagraniowa sięga 1962r,a jej bardziej jasnymi punktami jest cover Judy Garland-"Zing, Went the Strings of My Heart" i własna wersja brytyjskiego hitu Joe Browna-"Picture of you".
W latach 60-tych zwracają się w stronę dorosłych słuchaczy,ale ich popularność w rodzinnym kraju była niewielka.Większy wpływ mieli na wyspach brytyjskich ,gdzie byli impulsem do powstania wręcz ich lustrzanego odbicia -Brook Brothers nagrywającego dla Pye Records.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
When/Three O' clock thrill	Kalin Twins	06.1958	1[5][18]	5[15]	Decca 30 642	[gold-US][written by Jack Reardon,Paul Evans][produced by Jack Pleis][1[1][5].R&B Chart]
Forget me not/Dream of me	Kalin Twins	09.1958	-	12[15]	Decca 30 745	[written by Larry Kolber,Larry Martin][produced by Jack Pleis]
It' s only the beginning/Oh! My goodness	Kalin Twins	01.1959	-	42[10]	Decca 30 807	[written by Aaron Schroeder,Sid Wayne][produced by Jack Pleis]
Sweet sugar lips/Moody	Kalin Twins	07.1959	-	97[1]	Decca 30 911	[written by Boudleaux Bryant,Felice Bryant][produced by Jack Pleis]
Zing! Went the strings of my heart/No money can buy	Kalin Twins	12.1960	-	112[2]	Decca 31 169	[written by James Hanley][produced by Leroy Kirkland][#22 hit Judy Garland w 1943r]

Rank 1

Rank 1 to holenderski duet DJ-ski Benno de Goeija i Pieta Bervoetsa. Historia grupy rozpoczęła się w 1996 roku, kiedy muzycy spotkali się po raz pierwszy na przyjęciu urodzinowym wspólnego znajomego. Wówczas jeszcze nie wiedzieli, że połączy ich miłość do muzyki.

 

Benno miał za sobą lata nauki gry na pianinie i sporą wiedzę o muzyce klasycznej i komponowaniu, co było od wczesnych lat młodości jego pasją. Natomiast edukacja muzyczna Pieta rozpoczęła się dużo wcześniej, gdyż już w wieku 12 lat stawiał pierwsze kroki za konsoletą. Z biegiem czasu grywał w małych klubach, gdzie serwował zebranym klubowiczom coraz bardziej zróżnicowane odmiany techno. Po wielu rozmowach na temat muzyki panowie postanowili działać razem. Jeszcze w tym samym roku wydali pierwszy kawałek, który nie schodził z list Top 10 wielu Dj-ów.

W 1998 roku, po wielu sukcesach, używając jednak różnych pseudonimów, postanowili zmienić swój artystyczny przydomek na Rank 1 (1. miejsce, 1. pozycja). Był to swojego rodzaju żart i marzenie, że kiedyś uda im się osiągnąć szczyty list. Jednak marzenie stało się faktem, kiedy to „Airwave” trafiło na pierwsze miejsca zestawień i stało się hymnem Innercity, wielkiego festiwalu muzyki dance.
Krótko po tym ich wydawcą zostało ID&T organizator szeregu imprez, takich jak Sensation, Innercity, Thunderdome. Ich remix Cyngus X Superstring stał się hymnem Sensation 2000, jednej z największych imprez organizowanych przez ID&T.

Latem 2001 roku sklepowe półki zaatakował „Such Is Life”, będący swoistym protestem przeciwko polityce George'a Busha. Z kolei kwiecień 2002 roku to czas, w którym wydali „Symsonic” - nowy album będący podsumowaniem ich pracy na przestrzeni lat. Krążek zawiera kilkanaście ich najlepszych numerów, zróżnicowanych pod względem stylistycznym, ocierających się o progressive. Wraz z albumem ukazała się płyta DVD, na której można znaleźć zapis ich występu na Trance Energy 2002.

Ten wielki sukces stał się przyczyną krótkotrwałego rozłamu w Rank1, gdzie Benno rozpoczął swój własny projekt, a Piet pojechał na swoje tournee po świecie, często grając w Japonii. W 2003 duet odebrał trzecią w ich karierze złotą płytę za nagranie Awakening.
W 2003 r. po raz kolejny stworzyli numer, który został przebojem Sensation i zdobył 10. miejsce na listach sprzedaży w Holandii.
Obecnie nie ustępują prace nad nowym albumem. Rank 1 ma bardzo napięty grafik. W weekendy Piet podróżuje po całym świecie, grając sety Rank 1. W tym czasie Benno zostaje w studio i tworzy nowe dźwięki. Kiedy się spotykają w tygodniu, wymieniają się wspólnymi pomysłami na nowe kawałki. Na większości wywiadów są raczej niechętni do wgłębiania się w detale. Pozwalają, aby to muzyka mówiła za nich. A sami o sobie mówią, że są zwykłymi facetami. Jednak mimo tej skromności nie należy zapominać o ich wielkim, muzycznym talencie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Airwave	Rank 1	01.2000	85[4]	-	Free For All FFA 7002725	[written by Benno De Goeij, Piet Bervoets][produced by Benno De Goeij, Piet Bervoets]
Airwave	Rank 1	04.2000	10[21]	-	Manifesto FESCD 69	[written by Benno De Goeij, Piet Bervoets][produced by Benno De Goeij, Piet Bervoets]
Awakening	Rank 1	04.2002	156[4]	-	ID&T 7004935 [import-Holl]	[written by Benno De Goeij, Piet Bervoets][produced by Benno De Goeij, Piet Bervoets]

Peg Records

Krótkotrwała następczyni wytwórni „Pegasus”  , która spotkała się z trudnościami ze   znakami towarowymi i została zmuszona do mutacji. Zmiana nazw miała miejsce w lutym 1972 roku. Peg przejęła numerację Pegasusa (PGS-0 dla singli, PEG-0 dla albumów) , a kilka albumów Pegasus zostało ponownie wytłoczonych lub ponownie wydanych na Peg.  
Singiel Nazareth  „Dear John” (PGS-2) został ponownie wydany w Peg, choć po prawie roku opóźnienia; strona „B” pozostała taka sama, ale z jakiegoś powodu otrzymała inny tytuł. W 1973 r. B&C Records zrezygnowało zarówno z Peg, jak iz głównej wytwórni B&C, i zastąpiło je Mooncrest.

W wyniku tych zmian można znaleźć kilka płyt - na przykład LP „Exercises” Nazareth - w Pegasus , Peg i Mooncrest; co jest nieco dziwne. Tak czy inaczej, obecnie nie ma wielu singli Peg. Tłoczenie było realizowane EMI; jak widać, kopia demonstracyjna PGS-4 ma typowy nadruk w stylu EMI . Podobnie jak inne marki B&C, Pegasus i Peg były dystrybuowane przez Island i EMI do 1 lipca 1972 r.

                                       Katalog wytwórni:

    B07GX4PHH1     Alaska And Jeremy     Amethyst Journey ‎(CD, Album)     2019    
    PEG 7     Shirley Collins And The Albion Country Band     No Roses ‎(LP, Album)                                                                                                                     1972    
    PEG-9     Steeleye Span     Ten Man Mop Or Mr. Reservoir Butler Rides Again ‎(LP, )                                                                                                                  1972    
    PEG-10     Nazareth       Nazareth ‎(LP, Album, RP)     1972    
    PEG11     Ritchie Francis     Song Bird ‎(LP, Album, Gat)     1971    
    PEG 12     Martin Carthy     Shearwater ‎(LP, Album)     1972    
    PEG 13     Spirogyra     Old Boot Wine ‎(LP, Album)     1972    
    PEG 14     Nazareth      Exercises ‎(LP, Album)     1972    
    PGS 2     Nazareth     Dear John  1972 
    PGS 3     Spirogyra     Dangerous Dave ‎(7", Single)     1972    
    PGS 4     Nazareth      Morning Dew (Single)  1972
    PGS 5     Nazareth       If You See My Baby (Single) 1972
    PGS 6     Steeleye Span     Jigs And Reels ‎(7", EP)     1972    
    PS1     Various     Clogs ‎(LP, Comp, Smplr)     1972    
    PS2     Various     Club Folk Volume 1 ‎(LP, Comp)     1972    
    PS3     Various     Club Folk Volume 2 ‎(LP, Comp)     1972    
    Y8 PEG 9     Steeleye Span     Ten Man Mop Or Mr. Reservoir Butler Rides Again ‎(      Album)     1971    
    Y8PEG 12     Martin Carthy     Shearwater ‎(8-Trk, Album)     1972    
    Y8PEG 13     Spirogyra     Old Boot Wine ‎(8-Trk, Album)     1972    
    Y8PEG 1045     Harold McNair     Harold McNair ‎(8-Trk, Album)     1972    
    ZCPEG 5     Andy Roberts       Nina And The Dream Tree ‎(Cass, Album)     1971    
    ZCPEG 10     Nazareth      Nazareth ‎(Cass, Album)     1971    
    ZCPEG11     Ritchie Francis     Song Bird ‎(Cass, Oli)     1971    
    ZCPEG 13     Spirogyra     Old Boot Wine ‎(Cass, Album)     1972    
    ZCPEG 14     Nazareth      Exercises ‎(Cass, Album)     1972    

Gigi D' Agostino

Gigi D'Agostino urodził się 17 grudnia 1967 na prowincji Salermo. Swoją pełną przygód młodość spędzał pomiędzy Turynem, a Breścią, gdzie znajdują się studia Megia Records. Jego największym marzeniem było wstąpienie w ogromny świat muzyki disco. I tak się stało. Na początku zajmował się różnymi stylami muzycznymi, jednak po pewnym czasie zaczął preferować muzykę elektroniczną i zaczął swoją karierę jako DJ w 1983 roku, mając zaledwie 16 lat. Zaczął organizować imprezy w różnych klubach i w końcu zadebiutował w klubie Woodstock w Turynie. W latach 1993-1998 pracował w klubie Ultimo Impero.

Po niektórych sukcesach jak np. z hitem Sweetly przeszedł do drużyny Gianfranco Bortolotti (generalny menedżer Media Records). Singiel "Fly" pod nazwą "BXR Noise Maker" (jest ona specjalnie używana dla produkcji w stylu "Mediterranean Progressive") ukazał się na początku 1996 roku i dostał się on do grona najlepiej sprzedawanych singli. Następnym ogromnym sukcesem okazał się krążek La Voyage, który sprzedał się w ponad 80 000 egzemplarzy, co oznaczało złotą płytę. Kolejne single przyniosły kolejne sukcesy. "Gigi's Violin" znów w stylu "Mediterranean Progressive" był grany we włoskich klubach i stacjach radiowych z ogromnym sukcesem. Gigi niezmęczenie pracował dalej inspirowany przez niewyczerpywalne kreatywne źródła.

Gigi D Agostino współpracował także ze swoim przyjacielem Mauro Picotto, czego efektem był "Angels symphony" . Niedługo potem został wydany album pt. "Gigi D'Agostino" z 19 utworami, który sprzedał się w ponad 60 000 egzemplarzach (złota płyta). Muzyka Gigi'ego zaczynała się zmieniać, choć raczej powinno się powiedzieć ewoluowała. Poprzez zdobywanie doświadczenia następował dalszy rozwój włoskiego DJ'a. Jego brzmienie stało się bardziej melodyjne. To coś pośredniego pomiędzy muzyką house, a muzyką progresywną, z energicznymi dźwiękami i mniejszą ilością wymuszonych rytmów.

 W roku 1997 został opublikowany "Gin Lemon", a rok później przyszła kolej na "Elisir" - jeden z najczęściej przetańczonych kawałków 1998 roku. W 1999 roku powstał "Cuba Libre" i niedługo potem już legendarny "Bla bla bla", które znów osiągnęły ogromny sukces. W międzyczasie ukazał się zmiksowany przez Gigiego album Eurodance Compilation, który zawierał pięć niepublikowanych utworów. Za tą płytę Gigi otrzymał platynę i został wyróżniony na Italian Dance Awards, jako najlepszy producent roku.

Gigi D AgostinoW październiku 1999 r. ukazał się singiel "Another Way" i zimą długo oczekiwane "L'Amour Toujours". Płyta ta od razu trafiła na 10 miejsce najlepiej sprzedawanych płyt we Włoszech i zdobyła kolejną platynę. Album to efekt ciężkiej pracy: 23 kawałki na dwóch krążkach, jeden dla serca i pośpiewania, drugi dla tańczenia i odreagowania. Na płycie znalazły się największe osiągnięcia Gigiego oraz nowe kawałki m.in. przepiękny utwór tytułowy. Gigi został uznany przez Red Bull Awards jako najlepszy DJ-producent roku i występował w najpopularniejszych klubach Hiszpanii, Szwecji, Francji, Niemiec i Wielkiej Brytanii (w 1996 roku na Ministry of Sound razem z Mauro Picotto).

W roku 2000 udało mu się uzyskać, także ogromny sukces poza ojczyzną. W Niemczech na przykład sprzedał ponad 1 mln płyt, we Francji tylko singiel "The Riddle" sprzedał się w ilości 200 000 sztuk.

Na rynek trafiły kolejne płyty "Tecno Fes" w sierpniu i "Tecno Fes vol. 2" w grudniu. Rok 2001 Gigi zaczął od współpracy z DJ'em Albertino, czego efektem była piosenka "Super". Gigi D'Agostino to pionier tak zwanego "Mediterranean Progressive", stylu który sam powołał do życia. Jako DJ i producent płyt dzięki swojemu talentowi, pracy i cierpliwości rozwinął swój własny styl muzyczny: minimum dźwięków, łatwe do zapamiętania melodie i niejedno kroć śródziemnomorskie melodie. Silna strona Gigi'ego D'Agostino leży w tym, iż płyty pierwotnie przeznaczone dla dyskotek potrafił przekształcić w hity dla wielomilionowych mas.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Bla Bla Bla	Gigi D' Agostino	11.2002	87[2]	-	Liberty CDBLA 001	[written by Gigi D'Agostino, Kirby Gregory][produced by Gigi D'Agostino]
I'll Fly With You (L'Amour Toujours)	Gigi D' Agostino	08.2001	-	78[1]	Arista 3851 [US]	[written by C. Montagner, D. Leoni, L. Di Agostino, P. Sandrini][produced by Gigi D'Agostino]
In My Mind	Dynoro and Gigi D'Agostino	08.2018	5[27]	-	Ministry Of Sound QZ22B 1859046	[2x-platinum-US][written by Diego Leoni, Paolo Sandrini, Luigino Di Agostino, Carlos Montagner, Ivan Gough ,Aden Forte, Josh Soon, Georgina Kingsley][produced by Dynoro]

Hilary Duff

Hilary Erhard Duff (ur. 28 września 1987 w Houston) – amerykańska aktorka i piosenkarka pop. Aktorka zadebiutowała w filmie Kacper i Wendy w 1998 roku. Jednak sławę przyniosła jej dopiero tytułowa rola w serialu Disneya Lizzie McGuire (2001–2003), który natychmiast stał się hitem. W Polsce emitowany był przez młodzieżową telewizję ZigZap. Po sukcesie jaki odniósł serial, w 2003 do kin trafił pełnometrażowy film opowiadający o dalszych losach bohaterki. Następnie wystąpiła m.in. w popularnym filmie familijnym Fałszywa dwunastka, przygodowym Agent Cody Banks oraz komedii romantycznej Historia Kopciuszka. W 2006 roku zagrała w filmie Dziedziczki u boku swojej starszej siostry Haylie.

Duff stworzyła własną kolekcję ubrań dla nastolatek "Stuff By Hilary Duff", lalek Barbie oraz małych piesków. W 2006 roku ukazały się również perfumy "With Love". Obecnie aktywnie prowadzi działalność charytatywną, wspierając różne organizacje. Grała w filmach u boku takich aktorów jak Steve Martin, Chad Michael Murray, Ashton Kutcher, Piper Perabo, Anjelica Huston, Heather Locklear, John Cusack, Marisa Tomei, czy Ben Kingsley. W latach 2002-2003 jej chłopakiem był Aaron Carter, wokalista pop, brat Nicka Cartera z Backstreet Boys. Spotykała się również z Joelem Maddenem z kapeli Good Charlotte, jednak rozstali się w grudniu 2006 roku. Od 14 sierpnia 2010 roku jest żoną gwiazdy ligi NHL Mike'a Comrie.
 
Hilary Duff urodziła się w Houston w Teksasie jako drugie dziecko Bob'a Duff i Susan Duff (z domu Cobb). W młodym wieku zachęcana przez matkę, wraz ze swoją starszą siostrą Haylie wzięła udział w zajęciach z aktorstwa. Obydwie dziewczynki dostały wtedy kilka ról w produkcjach lokalnych teatrów. W wieku ośmiu (Haylie) i sześciu (Hilary) lat wzięły udział w balecie Dziadek do orzechów z grupą Columbus Ballet Met w San Antonio. Wówczas siostry zaczęły bardziej entuzjastycznie myśleć o karierze aktorskiej i ewentualnej przeprowadzce z matką do Kalifornii. Bob Erhard Duff został w Houston, aby pilnować rodzinnego interesu. Małżeństwo rodziców Hilary rozpadło się w 2006 roku. Po kilku latach przesłuchań i spotkań siostry Duff zostały zaangażowane do kilku reklam telewizyjnych.

Większość pierwszych ról Duff była bardzo mała, grała w miniserii westernów firmy Hallmark Entertainment True Women (1997), gdzie rola była tak mała, że nie uwzględniono jej w napisach końcowych. Służyła również jako statystka, ponownie bez uwzględnienia, w wyreżyserowanej i napisanej przez Willarda Carrolla komedii romantycznej Gra w serca (1998). Jej pierwszą poważniejszą rolą był udział w filmie Kacper i Wendy w 1998 r. Zagrała w nim młodą czarownicę, Wendy, która spotyka animowanego Kacpra. Tak jak prequel – Kacper II: Początek straszenia (1997), sequel do znanego filmu Casper (1995), film został nakręcony specjalnie na video i uzyskał głównie niepochlebne recenzje.

Później Duff pojawiła się we wspomagającej roli w serialu telewizyjnym Przewodnik dusz (1999), bazującym na powieści Kathleen Kane. Duff grała w nim w towarzystwie m.in. Bruce'a Greenwooda i Melissy Gilbert. Pod koniec roku Hilary wygrała Nagrodę Młodych Artystów za "Najlepszą grę aktorską w filmie TV lub programie pilotażowym".

Pierwszą poważniejszą rolą Duff była rola dziecka w odcinku pilotażowym sitcomu telewizji NBC Daddio (2000). Aktor Michael Chiklis grający w tym samym sitcomie ogłosił "Po pracy z nią pierwszego dnia, pamiętam, jak powiedziałem do żony 'Ta młoda dziewczyna będzie kiedyś gwiazdą filmową'. Była całkowicie rozluźniona i czuła się dobrze we własnej skórze."
Po wyemitowaniu Daddio, Duff zniknęła z jego nowej obsady i niechętnie wróciła do kontynuowania kariery aktorskiej. Jej menadżer i matka zachęcali ją do tego i już tydzień później szczęśliwie przeszła casting do komediowego serialu Lizzie McGuire. W serii, Duff gra niezdarną, ale przeciętną uczennicę szkoły średniej. Serial skupia się na jej życiu i powolnym rozwoju w środowisku nastolatków. Grała w nim w towarzystwie takich aktorów, jak: Lalaine, Adam Lamberg, Jake Thomas, Clayton Snyder, Ashlie Brillault, Robert Carradine i Hallie Todd.

Lizzie McGuire, którego emisja rozpoczęła się na kanale Disney Channel 12 stycznia 2001, od razu stał się hitem. Zbierał przed telewizorami 2,3 mln widzów podczas jednego odcinka i rozpoczął przełom w karierze Duff, na który czekała. Udział w show przyniósł jej rosnącą popularność wśród dzieci i młodzieży głównie pomiędzy 7. i 14. rokiem życia. Krytyk Richard Huff z New York Daily News nazwał ją "wersją Annette Funicello z 2002 roku". Po spełnieniu kontraktu z Duff na 65 odcinków Lizzie McGuire, Disney wpadł na pomysł kontynuacji kontraktu na przyszły film i emisję nowych odcinków serialu na kanale ABC w godzinach największej oglądalności, ale plany zostały zmienione. Wyprodukowano jedynie film pełnometrażowy Lizzie McGuire, który okazał się sukcesem.

Pierwsza rolą Duff w prawdziwym aktorstwie była kreacja w filmie Wojna plemników (2002), który został nakręcony przed Lizzie McGuire, ale pokazano go po raz pierwszy na festiwalach w Cannes i Sudance. Napisany przez Charlie Kaufmana i wyreżyserowany przez Michela Gondry'ego film opowiada o kobiecie mającej problemy hormonalne, o imieniu Lila Jute, którą zagrała Patricia Arquette. Duff grała młodą Lilę.

Później Duff zagrała obok Christy Carlson Romano i Gary'ego Cole'a w filmie telewizyjnym Disney Channel Kadet Kelly (2002), który stał się najbardziej oglądanym programem w dziewiętnastoletniej historii kanału. Pierwsza główną rolę, którą zagrała w filmie fabularnym była rola w obrazie pt. Agent Cody Banks przy boku Frankiego Muniza w 2003 roku. Dzieło dostało pozytywne recenzje i odniosło wystarczający sukces do nakręcenia kontynuacji, w której Duff nie wzięła udziału. Następnie, Duff zagrała jako Lizzie McGuire w filmie Lizzie McGuire. Obraz okazał się wielkim sukcesem i przewyższył oczekiwania twórców.

Potem w tym samym roku Duff zagrała jedną z dwunastki dzieci Steve'a Martina i Bonnie Hunt w komedii familijnej Fałszywa dwunastka (2003), który był jej największym dotychczasowym filmem. Ponownie grała rolę Lorraine Baker w kontynuacji filmu pt. Fałszywa dwunastka 2 (2005). Obraz został skrytykowany przez znawców, ale finansowo przyniósł zyski równe poprzednikowi.
W 2004 r. Duff zagrała w komedii romantycznej Historia Kopciuszka, nowoczesnej wersji bajki Charles'a Perraulta Kopciuszek. Film odniósł umiarkowany sukces finansowy, a większość recenzji była negatywna, lecz nieliczni krytycy byli pod wrażeniem gry aktorskiej Duff i jej "chemii" z gwiazdą Chadem Michaelem Murrayem. Historia Kopciuszka zarobiła ponad 60 mln dolarów na całym świecie i była reklamowym sukcesem. Również w 2004 roku, Duff zagrała w filmie Szansa na sukces."Szansa na sukces" to historia Terri Fletcher (granej przez Duff), dziewczyny z małego miasteczka o przepięknym głosie. Kiedy w wypadku samochodowym ginie jej brat, Terri wbrew woli ojca wyjeżdża do Los Angeles, gdzie przez wakacje ma uczęszczać na zajęcia z kultury i sztuki. Ale szkoła zamiast być dla nią odskocznią od rodzinnej tragedii staje się nowym wyzwaniem, a program nauczania wyzwala silną konkurencję wśród uczniów. Terri, początkowo przytłoczona nowym otoczeniem, znajduje jednak oparcie w nowo poznanych przyjaciołach, nauczycielu oraz pierwszej swojej miłości. Krytycy pochwalili Duff za ukazywanie się w bardziej dramatycznych rolach niż wcześniej, lecz film został mocno skrytykowany, m.in. przez Las Vegas Weekly piszącym: "Bez wysiłku połączono złą grę aktorską i zły głos Duff ze złym scenariuszem i złą reżyserią, Szansa na sukces jest obraźliwym marnowaniem czasu, który błaga o ciszę". Kilka recenzji skrytykowało głos Duff, krytycy zwrócili uwagę na coś, co wydawało się cyfrowo uwydatnionym głosem. Podczas premiery filmu kina nie przeszły szturmu widzów. Dzieło jest ostatnim udanym filmem reklamowym Duff z całkowitymi wpływami kasowymi przewyższającymi 14 mln dolarów. Była to pierwsza rola Duff w dramacie. Za udział w Szansie na sukces Duff dostała pierwszą nominację do Złotej Maliny .
W 2005 roku oprócz udziału w sequelu Fałszywej dwunastki, Duff zagrała również w Idealnym facecie, gdzie wykreowała postać starszej córki rozwiedzionej kobiety (Heather Locklear), która przeprowadza się do Nowego Jorku w poszukiwaniu miłości. Film dostał negatywne recenzje i przyniósł zyski mniejsze od oczekiwanych. Tego roku, Duff ponownie była nominowana do Złotej Maliny za filmy Idealny facet i Fałszywa dwunastka 2.

W 2006 roku, komedia zatytułowana Dziedziczki przyniosła kolejne finansowe rozczarowanie. Martha Coolidge – reżyser filmu, który wyprodukowała m.in. Madonna, zatrudniła Hilary Duff i jej siostrę Haylie Duff do odegrania ról bogatych sióstr, które muszą walczyć o odzyskanie fortuny. Za film Duff była nominowana do następnych dwóch Złotych Malin 24 stycznia 2007. Film ukazał się w europejskich kinach dopiero w marcu 2007 roku, a w Polsce nie wszedł do kin – ukazał się na płytach DVD. W Stanach Zjednoczonych film Dziedziczki został wydany na płytach 12 grudnia 2006. Z powodu szybkiego nagrywania nowego studyjnego albumu Duff zatytułowanego Dignity, Dziedziczki był jedynym filmem, w którym zagrała w 2006 r.

Rok 2007 to kolejny kinowy rok Duff. Wystąpiła w filmie, drugi jest dopiero kręcony, a w kolejnym wraz z siostrą użyczyła głosu. Animowana komputerowo komedia Foodfight! wejdzie do kin w Stanach Zjednoczonych w 2008 r. Reżyser filmu, Larry Kasanoff, powiedział, że jest "absolutnie zachwycony, że siostry Duff są częścią jego obsady".

Hilary Duff odbyła kolejną podróż do Europy, tym razem do Bułgarii, w celu kręcenia filmu War, Inc.. W thrillerze Duff gra obok Johna Cusacka, który ogłosił, że cieszy się graniem z panną Duff i że "budzi szacunek w filmie". Duff kreuje azjatycką gwiazdę pop o imieniu Yonica. Premiera odbyła się w USA 23 maja 2008 roku.
Hilary zagrała jednocześnie jeszcze w dwóch filmach "Greta" i "Safety Glass". Premiery obu filmów przewidziane są na przełomie 2008/2009 roku.
Hilary Duff nagrała cover piosenki Brooke McClymont "I Can't Wait" na potrzeby ścieżki dźwiękowej do serialu Lizzie McGuire w 2002 r. Cover "The Tiki Tiki Tiki Room" zaśpiewała dla pierwszego albumu kompilacyjnego DisneyMania.

Pierwszym albumem piosenkarki jest Santa Claus Lane wydany w 2002 roku. Jest to kompilacja świątecznych piosenek, która zawiera duety z Lilem Romeo, Christiną Millan i siostrą Duff – Haylie. W asyście Disney Channel tylko singel "Tell Me a Story" zdołał znaleźć się na liście Billboard 200. Tytułowa ścieżka z albumu została dołączona do ścieżki dźwiękowej filmu Śnięty Mikołaj 2. Inna piosenka, "What Christmas Should Be", została wykorzystana w filmie Fałszywa dwunastka. Duff zaśpiewała kilka piosenek do filmu Lizzie McGuire, włączając w to "Why Not", która znalazła się w pierwszej dwudziestce hitów w Australii.

Drugim albumem Duff jest Metamorphosis wydany w 2003 roku i zawierający m.in. kompilacje napisane przez takie osobistości jak The Matrix. Album był numerem jeden w USA i Kanadzie, jego sprzedaż była jedną z największych w roku w USA – sprzedano ponad 3,7 mln kopii. Singel "So Yesterday" znalazł się w pierwszej dziesiątce w kilku krajach, a teledysk do niego był jednym z najczęściej nadawanych w MTV. "Come Clean", kolejny singel, znalazł się w pierwszej czterdziestce hitów w USA, a w wielu innych krajach był w pierwszych dwudziestkach. Trzeci singel "Little Voice" chociaż nie został wydany w USA, został wielkim hitem w Australii i Kanadzie.
Pod koniec 2003 roku, Duff pojechała w swoją pierwszą trasę koncertową – Metamorphosis Club Tour. Wszystkie występy podczas jej trasy sprzedały się lepiej od pokazów Britney Spears czy Christiny Agiulery z tego roku. Hilary wygrała nagrodę dla Najlepszego Nowego Artysty podczas 2004 World Music Awards i dla Najlepszej Artystki podczas Kids Choice Awards 2004.

Drugi krążek z serii DisneyMania, DisneyMania 2 został wydany w styczniu 2004 i zawierał m.in. piosenkę śpiewaną przez obie siostry Duff – "The Siamese Cat Song". Inną piosenkę, "Circle of Life", zaśpiewała Duff wraz z Disney Channel Stars. Hilary i jej siostra nagrały cover piosenki The Go-Go's Our Lips Are Sealed na potrzeby soundtracku do filmu Historia Kopciuszka , który zawierał jeszcze dwie inne piosenki Duff. Teledysk do Our Lips Are Sealed był popularny w programie Total Request Live kanału MTV, ale piosenka nie dostała się na listę Billboard Hot 100.

Trzecim albumem jest krążek Hilary Duff (2004), na który piosenki napisała m.in. sama artystka. Płyta ma bardziej rockowy styl niż Metamorphosis. Został wydany na jej siedemnaste urodziny (we wrześniu 2004) i zadebiutował jako numer #2 w USA i numer jeden w Kanadzie. Album sprzedał się w liczbie ponad 1,5 miliona kopii w USA, ale singel "Fly" nie odniósł sukcesu w Stanach, w przeciwieństwie do popularnego teledysku. "Fly" i "Someone's Watching over Me" dostały się w Australii do najlepszej czterdziestki, ale z powodu mniejszego sukcesu albumu od Metamorphosis pozostałe single nie zostały wydane.

Czwarty album Duff jest zatytułowany Most Wanted i został wydany w 2005 roku. Zawiera jej ulubione piosenki z poprzednich dwóch albumów, remiksy i nowe piosenki inspirowane popowo-rockowymi muzykami jak The Killers i Muse. Hilary uznała, że album nie zawiera jej największych hitów, ale coś jej powiedziało, że czas na nową płytę. Podczas pracy przy Most Wanted, Hilary miała więcej kontroli kreatywności przy pisaniu i produkcji wszystkich nowych utworów wraz z Joelem Maddenem i jego bratem Benjim, niż przy poprzednich albumach. Singel "Wake Up" stał się największym debiutem na liście Billboard Hot 100 i jej największym osiągnięciem w USA, teledysk do piosenki został dobrze przyjęty na MTV. Teledysk do drugiego singla "Beat of My Heart", też był popularny, ale nie był aż takim hitem w USA. Album debiutował jako numer jeden na liście Billboard 200 i był jej trzecim debiutem, który znalazł się na pierwszym miejscu w Kanadzie zaraz po wydaniu. W marcu 2006 sprzedaż sięgała 1,3 mln kopii. Trasa koncertowa promująca album, Most Wanted Tour, trwała dziewięć miesięcy.

Trzeci kompilacyjny album, 4Ever, został wydany jedynie we Włoszech w 2006 r. Album został wydany jedynie w Italii z powodu dużej ilości włoskich fanów nie mających dostępu do niektórych piosenek, remiksów i miksów Duff.

W 2006 roku, Hilary nagrała dwie nowe piosenki na pożytek filmu Dziedziczki, był to m.in. cover piosenki Madonny Material Girl (producentem był m.in. Timbaland), który zaśpiewała razem z siostrą. Nagrała również piosenkę zatytułowaną Happy, która została wykorzystana w zwiastunie do filmu, ale nie wydano jej na płytach. Muzyka od piosenki została wykorzystana przy nagrywaniu innego singla Duff, Play with Fire.

Piątym albumem Duff jest Dignity, który według Total Request Live miał być wydany w Stanach już 5 grudnia 2006, ale z powodu zaangażowania piosenkarki w film War, Inc. premiera została przełożona na luty, a później na kwiecień 2007 r. Ostatecznie album wydano 3 kwietnia 2007 w Ameryce Północnej, a wszędzie indziej wcześniej. Materiał do niego napisała Kara DioGuardi i Rhett Lawrence.

Przy tworzeniu albumu, Duff pracowała z takimi producentami i mikserami muzyki, jak Richard Vission, Tim and Bob, Manny Marroquin i will.i.am. Hilary powiedziała, że w porównaniu do jej wcześniejszej muzyki, płyta jest bardziej "do tańca" i że zostały wykorzystane bardziej realne instrumenty. "Dokładnie nie wiem, jak wytłumaczyć to co robimy, ale to jest zabawne i rytmiczne i inne, coś nowego dla mnie. To jest naprawdę super", powiedziała. Duff opisała również album jako "brzmienie trochę mniej poprockowe i bardziej elektroniczne". Krążek ma dwie wersje: standardową edycję i deluxe zawierającą bonusowe piosenki i DVD.

Pierwszy singel Play with Fire stał się głównym hitem klubów, a w radiach był rozpowszechniany od sierpnia 2006, lecz nie znalazł się wysoko w amerykańskich rankingach. Drugi singel, With Love, został rozpowszechniony na początku 2007 r. i osiągnął radiowy sukces oraz dostał się do najlepszej czterdziestki. Teledysk do singla został także użyty reklamowo dla pierwszego zapachu Duff – With Love, który został wypuszczony we wrześniu 2006 roku. Trzeci singel Stranger zajął drugie miejsce w Bułgarii i trzecie w Czechach. W USA był numerem jeden klubowych hitów.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia[UK]	Komentarz
So Yesterday	Hilary Duff	08.2003	9[24]	42[20]	Hollywood HOL 003CD1	[written by Charlie Midnight, Graham Edwards, Lauren Christy , Scott Spock][produced by Matrix]
Come Clean/ Why Not?	Hilary Duff	02.2004	18[13]	35[13]	Hollywood HOL 005CD1	[gold-US][written by Kara DioGuardi/John Shanks][produced by John Shanks]
Our Lips Are Sealed	Hilary & Hailey Duff	10.2004	168[1]	-	Hollywood	[written by Jane Wiedlin, Terence Hall][produced by Charlie Midnight, Spider]
Wake Up	Hilary Duff	11.2005	7[21]	29[6]	Angel ANGEDX 5	[gold-US][written by Dead Executives, Hilary Duff][produced by Andre Recke]
Fly	Hilary Duff	03.2006	20[9]	-	Angel ANGEDX 13	[written by John Shanks,Kara DioGuardi][produced by John Shanks]
With Love	Hilary Duff	07.2007	29[6]	24[9]	Angel ANGEDX 32	[gold-US][written by Hilary Duff/Kara Dioguardi/Vada Nobles/Julius Diaz][produced by Vada Nobles]
Stranger	Hilary Duff	09.2007	195[2]	97[1]	Hollywood 00946 3 94694 2 0	[written by Derrick Haruin, Hilary Duff, Julius Diaz, Kara DioGuardi, Vada Nobles][produced by Vada Nobles, Derrick Harvin, Logic]
Reach Out	Hilary Duff	02.2009	193[1]	-	Hollywood 5099924309622	[written by Evan Bogart, Martin Gore, Mika Guillory, Ryan Tedder][produced by Ryan "Alias" Tedder]
Chasing the Sun	Hilary Duff	07.2014	-	79[1]	RCA	[written by Colbie Caillat, Jason Reeves, Toby Gad][produced by Toby Gad]
All About You	Hilary Duff	08.2014	-	119	RCA	[written by Hilary Duff,Savan Kotecha,Kristian Lundin,Carl Falk][produced by Falk,Lundin]
Sparks	Hilary Duff	07.2015	-	93[1]	RCA	[written by Christian "Bloodshy" Karlsson,Peter Thomas,Tove Lo,Sam Shrieve][produced by Peter Thomas,Bloodshy,Svidden,Emily Wright]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia[UK]	Komentarz
Santa Claus Lane	Hilary Duff	12.2002	-	154[3]	Buena Vista 60066 [UK]	[gold-US][produced by Matthew Gerrard/Charlie Midnight/Denny Weston Jr./Chico Bennett/Alain Bertoni/Chris Hamm]
Metamorphosis	Hilary Duff	08.2003	69[3]	1[1][77]	Hollywood 5046692682	[3x-platinum-US][produced by Charlie Midnight/Chico Bennett/Denny Weston Jr./Jim Marr/John Shanks/Kara Dioguardi/Meredith Brooks/The Matrix/Wendy Page]
Hilary Duff	Hilary Duff	10.2004	-	2[33]	Hollywood 162473 [US]	[platinum-US][produced by Matthew Gerrard/Charlie Midnight/Charlton Pettus/John Shanks/Marc Swersky/Andreas Carlsson/Denny Weston Jr./Shaun Shakel/Andre Recke/Haylie Duff/Chico Bennett/Jim Marr/Wendy Page/Julian Bunetta]
Most Wanted	Hilary Duff	08.2005	31[22]	1[2][35]	Angel CDANGE 04	[platinum-US][gold-UK][produced by Charlie Midnight/Dead Executives/Haylie Duff/John Shanks/Julian Bunetta/Kevin DeClue]
Dignity	Hilary Duff	04.2007	25[5]	4[24]	Angel CDANGE 33	[gold-US][produced by Lawrence/Vission/Marroquin/will.i.am]
Best of Hilary Duff	Hilary Duff	11.2008	144[1]	125[1]	Hollywood 5099924229821	[produced by Kara DioGuardi,Derrick Harvin, Logic, Chico Bennett, Richard Vission, Mateo Camargo, Ryan Tedder, Victor Gonzalez, Greg Wells, Fredwreck, Tim & Bob, Rhett Lawrence]
Breathe In. Breathe Out	Hilary Duff	07.2015	91[1]	5[4]	RCA 88875113942	[produced by Micheal Angelo, Christopher J. Baran, Jerrod Bettis, Dan Book, Carl Falk, Toby Gad ,Jason Gill ,Jake Gosling, Oscar Holter ,Ilya Christian "Bloodshy" Karlsson, KDrew, Ian Kirkpatrick, Matthew Koma, Kristian Lundin, Christian Medice, OzGo ,Peter Thomas ,Svidden, Emily Wright]

ian Van Dahl

Wielu ludzi sądzi że IAN VAN DAHL to mężczyzna. Nic bardziej błędnego! Okazuje się, że jest to kobieta, której prawdziwe imię i nazwisko brzmi ANNEMIE COENEN. Pseudonim IAN VAN DAHL wymyśliła, ponieważ szukała imienia które będzie brzmiało dobrze w każdym języku.
Z pochodzenia jest Belgijką, a przez wiele lat jej głównym zajęciem było projektowanie mody, do czasu kiedy 2 lata temu ANNEMIE zadebiutowała na rynku muzycznym. Wszystko zaczęło się w momencie kiedy producenci CHISTOPHE CHANTZIS i ERIK VANSPAUWEN rozglądali się za wokalistą do swojego nowego projektu dance. Kiedy poznali ANNEMIE i usłyszeli jak śpiewa, od razu wiedzieli, że to jest to! Już następnego dnia zaczęli pracę w studio i tak narodził się IAN VAN DAHL.

Pierwsze dwa single 'Castles In The Sky' i 'Will I' okazały się niesamowitym sukcesem, sprzedając się w nakładzie przekraczającym 1.200.000 sztuk. Oba utwory znalazły się w zestawieniu 10 najlepszych hitów UK. Trzeci singiel 'Reason', który obecnie w Polsce cieszy się dużą popularnością, w Wielkiej Brytanii w pierwszym tygodniu sprzedaży znalazł się w zestawieniu Top 10 - osiągając pozycję 8.

W 2002 roku ukazał się debiutancki, studyjny album zatytułowany 'Ace'. Płyta po zaledwie trzech tygodniach stała się złotą na Wyspach Brytyjskich. Dwa lata później grupa wydała swój drugi krążek Lost and Found. Pochodzące z niego utwory Where Are You Now? i Inspiration uplasowały się na amerykańskich listach przebojów takich jak: Hot Dance Airplay czy Hot Dance Club Play. Ostatni przebój Ian Van Dahl to Just a Girl. Jest to ich największy hit w Polsce, a także jeden z największych przebojów lata 2007r. W styczniu 2008 roku projekt zakończył działalność na rzecz solowej kariery Coenen.

Członkowie: wokaliści - Annemie Coenen, Peter Luts, David Vervoort oraz dwaj producenci: Christophe Chantzis i Erik Vanspauwen. Luts i Vervoort współpracują także z grupą Lasgo. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Castles in the sky	Ian Van Dahl feat Marsha	07.2001	3[23]	91[10]	NuLife 74321867142	[written by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen, Martine Theeuwen][produced by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen]
Will I?	ian Van Dahl	12.2001	5[15]	55[8].Hot 100 Singles Sales	NuLife 74321903402	[written by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen][produced by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen]
Reason	ian Van Dahl	06.2002	8[8]	58[3].Hot 100 Singles Sales	NuLife 74321938722	[written by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen, Annemie Coenen][produced by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen]
Try	ian Van Dahl	10.2002	15[7]	-	NuLife 74321967942	[written by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen, Annemie Coenen][produced by Christophe Chantzis, Erik Vanspauwen]
I can' t let you go	ian Van Dahl	11.2003	20[7]	-	NuLife 82876570712	[written by Annemie Coenen, David Vervoort, Peter Luts][produced by David Vervoort, Peter Luts]
Believe	ian Van Dahl	07.2004	27[3]	-	NuLife 82876626532	[written by Annemie Coenen, David Vervoort, Peter Luts][produced by David Vervoort, Peter Luts]
Inspiration	ian Van Dahl	10.2005	87[1]	-	Turbulence CDTURB 3	[written by Annemie Coenen, C. Chantzis, E. Vanspauwen, Peter Luts]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Ace	Ian Van Dahl	06.2002	7[7]	-	NuLife 74321 934812

Jerry Douglas

Gitara Dobro prezentuje się niezwykle okazale. Na drewnianym pudle rezonansowym zamontowano tu lśniący, metalowy dysk, a struny umieszczono wysoko nad gryfem. Gdyby istniały gitarowe konkursy piękności, instrument ten na pewno zająłby pierwsze miejsce.
Jednak to nie wygląd, lecz brzmienie tego instrumentu zainteresowało gitarzystę, Jerrego Douglasa. Po raz pierwszy muzyk usłyszał go mając dziesięć lat, a było to w roku 1963. Młody Douglas wybrał się na koncert ówczesnego mistrza gry na Dobro, Burketta "Josha" Gravesa. Na scenie towarzyszyły mu inne legendy bluegrassu: Lester Flatt i Earl Scruggs.
"Słyszałem tę gitarę już wcześniej. Były gitarami typu slide, które mnie nie interesowały. Jednak kiedy usłyszałem Gravesa, wiedziałem, że muszę mieć ten instrument. Zaprezentował zupełnie inny, nieznany mi dotąd styl gry" – wspomina Douglas.

Czterdzieści lat po tym wydarzeniu Douglas zdetronizował Gravesa jako mistrza gry na Dobro. Miał duże pole do popisu, bowiem niewielu muzyków gra na tym instrumencie. Mało kto spoza środowiska związanego z bluegrassem wiedział w ogóle, co to jest Dobro. Jeszcze mniej osób potrafiło na niej zagrać czy ją nastroić. Douglasowi z pewnością udało się jedno – wypromował gitarę Dobro i rozpropagował jej użycie w innych niż bluegrass gatunkach muzycznych.
Od 1998 roku Jerry Douglas jest członkiem grupy Alison Krauss And Union Station. Przedtem nagrywał jako muzyk sesyjny w Nashville, współpracując z artystami wywodzącymi się z różnych nurtów muzycznych. Znajdziemy wśród nich między innymi Gartha Brooksa czy Raya Charlesa. Douglas grał jazz, tworzył akompaniamenty dla Norah Jones oraz nagrywał z indyjskim gitarzystą, Vishwą Mohanem Bhattem. Wszechstronność i wirtuozeria Douglasa przyniosły mu tytuł Jimiego Hendriksa i Charliego Parkera gitary akustycznej.


Choć Dobro została po raz pierwszy skonstruowana w latach 20-tych, według Douglasa jest to wciąż "nowy instrument, którego nikt jeszcze na dobre nie odkrył". Muzyk uważa się za odkrywcę, pragnącego poznać możliwości Dobro. Nietrudno się domyślić, że artysta ma bogatą kolekcje gitar. "Moja żona uważa, że mam ich zdecydowanie za dużo! W moich zbiorach znajduje się około pięćdziesięciu gitar Dobro, a do tego jeszcze sporo gitar innego typu. Przede wszystkim jednak kolekcjonuję gitary Dobro, a jest co zbierać, ponieważ instrument ten doczekał się bardzo wielu wersji. Nigdy nie powtórzono dwukrotnie tej samej serii – producenci lubili eksperymentować. Można powiedzieć, że wszystkie egzemplarze, które posiadam, to prototypy. Wszystkie gitary typu Les Paul czy Martins są z grubsza takie same. W przypadku Dobro specjaliści wciąż doskonalili ten instrument" – wyjawia nam Douglas.
Jak zaczynał słynny muzyk Dobro? W wieku pięciu lat zaczął grać na mandolinie. Dorastał przy dźwiękach bluegrassu – jego ojciec grał w zespole The West Virginia Travellers. Od samego początku gusta muzyczne Douglasa były bardzo zróżnicowane.

"Wychowywałem się w pobliżu Cleveland w stanie Ohio, które było istnym rockowym zagłębiem. W nocy słuchałem rocka w radiu i nie mogłem się zdecydować, jaki jest mój ulubiony gatunek muzyczny. Co więcej, nie wiem tego do tej pory! Uczę sie grać różne rodzaje muzyki."

Douglas musiał zdecydować, jaką muzykę będzie grać. Wybrał bluegrass i dołączył do zespołu The Country Gentlemen, później JD Crowe & The New South, gdzie grał u boku przyszłej gwiazdy muzyki country, Ricky Skaggsa. Lata 70. były dla gitarzysty bluegrassowego idealnym czasem. "Blugrass był wtedy bardzo popularny w Stanach Zjed- noczonych, a oprócz tego zainteresowanie tym gatunkiem zaczęło się nasilać również za granicą. Kiedy pojechałem na koncert do Japonii z JD Crowe, zostaliśmy przyjęci jak The Beatles!".

W późnych latach 70-tych Jerry Douglas wraz z Rickiem Skaggsem założyli grupę Boone Creek, jednak muzyk długo nie zagrzał w niej miejsca. Wkrótce założył rodzinny zespół, The Whites. Jednocześnie brał udział w projektach pobocznych. Zagrał na znaczących albumach tego okresu, takich jak "Roses In The Snow" Emmylou Harrisa czy "Don’t Get Above Your Raisin’" Skaggsa.

Płyty te otworzyły mu drogę do kariery na scenach w Nashville. Douglas bardzo dużo wtedy nagrywał. W pewnym momencie sam przyznał się, że czuł się wypalony. Grał trzy sesje dziennie, pięć dni w tygodniu. "Przesta- łem rozpoznawać swoje nagrania. Słyszałem jakiś kawałek a radiu i nie pamiętałem nawet, że go nagrałem. Doszedłem do wniosku, że dłużej tak nie dam rady."

Obecnie Douglas gra w Union Station i cieszy się z faktu, że zespół koncertuje jedynie kilka miesięcy w roku. Ma wtedy czas na branie udziału w innych projektach. Country Music Association (CMA) przyznało mu tytuł Muzyka Roku za udział w nagraniu ścieżki dźwiękowej do filmu braci Coen z 2000 rok O Brother, Where Art Thou?. Album ten sprzedał się w rekordowej ilości kopii i przyczynił się do spopularyzowania bluegrassu w Ameryce i poza jej granicami.

Pierwszym solowym krążkiem artysty był "Fluxology", wydany w 1979 roku. Z kolejnych płyt warto wymienić te bardziej znaczące: "Under The Wire" (1986), "Slide Rule" (1992) oraz "The Best Kept Secret" (2005). Na ostatnim albumie Douglas gra na gitarze typu lap steel, co było sporym zaskoczeniem dla jego fanów. "Ten krążek zaczyna się od utworu granego właśnie na lap steel. Stąd też prawdopodobnie wziął się przewrotny tytuł albumu. Douglas przyznał się, że lap steel jest instrumentem o wiele łatwiejszym w grze: "To tak, jakbym całe życie używał piły ręcznej i nagle ktoś dał mi piłę mechaniczną. Zupełnie inaczej się na niej gra. To niesamowite.” Istnieje także inna interpretacja tytułu płyty – to sam Douglas jest muzyczną tajemnicą. Oznacza to, że artysta jest po prostu mało rozpoznawalny.

 Choć zeszłej jesieni znów otrzymał tytuł Muzyka Roku od CMA, nie jest gwiazdą muzyki w dosłownym tego słowa znaczeniu. Zawsze był anonimowym muzykiem sesyjnym. Nawet podczas swoich występów solowych woli grać w zespole.

Deep Obsession

Deep Obsession to nowozelandzki zespół popowo-dane'owy założony przez producenta i autora tekstów Christophera Banksa w 1997 r. z wokalistami Zarą i Charlie Lawson.
 
Został pierwszą grupą z Nowej Zelandii bez kontraktu płytowego ,która była powszechnie dostępna w radio, gdy nagranie demo pierwszego singla, "Lost In Love" (cover z 1980r australijskiej grupy Air Supply), zostało podchwycone przez ogólnokrajową sieć FM. Grupaa wysłała kopię demo do ówczesnego reżysera programu Andrewa Szustermana.
 
W konsekwencji, Deep Obsession stał się pierwszą nowozelandzką grupą ,która podpisała kontrakt z Universal Music,zwracając uwagę kilku dużych wytwórni płytowych."Lost In Love" został zremiksowany przez Malcolma Welsforda, wcześniej znanego jako producenta muzyki rockowej,i został wydany pod koniec 1998 roku. Dotarł do 1 pozycji na liście singli w Nowej Zelandii i osiągnął status Złotej Płyty. Kolejne dwa single, "Cold" i "One & Only", także dotarły do pozycji # 1, czyniąc z Deep Obsession pierwszą grupą której trzy kolejne single zostały #1.
 
Album "Infinity" został wyprodukowany w Australii i Nowej Zelandii przez Michaela Lloyda i Christophera Banksa razem z australijskimi producentami Steve'a Peachem i Paulem Goodyearem. Został wydany w 1999 roku i dotarł do 8 pozycji w rodzinnym kraju. Nowa wersja albumu, zawierająca remiksy "Lost In Love" i "One & Only" nagrodzonego Grammy producenta Cher Briana Rawlinga został wydany na całym świecie w roku następnym.
 
W 2003 roku, Deep Obsession rozstał się z obu producentami i autorem piosenek Christopherem Banksem ,oraz wytwórnią Universal Music.
"Miracles", który osiągnął # 34 na liście singli, nigdy nie został wydany jako singiel, ale jako nagranie radiowe. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Lost In Love	Deep Obsession	07.1998	-	1[2][12][gold]	-/Universal U 74 049	[produced by Christopher Banks, Dave McDougall, Michael Lloyd]
Cold	Deep Obsession	07.1999	-	1[1][11]	-/Universal 156265	[produced by Christopher Banks, Paul Goodyear, Steve Peach]
One & Only	Deep Obsession	11.1999	-	1[2][15][gold]	-/Universal 156455	[produced by Christopher Banks,Steve Peach]
You Got The Feeling	Deep Obsession	05.2000	-	17[6]	-/Universal 156806	[produced by Christopher Banks,Michael Lloyd]
I Surrender	Deep Obsession	09.2000	-	25[12]	-/Universal 158538	-
Miracles	Deep Obsession	04.2003	-	34[8]	-/airplay	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Infinity	Deep Obsession	11.1999	-	8[15][platinum]	-/Universal 157126	-