Randy Travis

Randy Travis (ur . 4 maja 1959r w Marshville w Północnej Karolinie , właściwie Randy Bruce Traywick ) to amerykański piosenkarz country , autor tekstów i aktor.
W wieku ośmiu lat Randy zaczął grać na gitarze, na co wpływ miał jego kochający kraj ojciec. Dopiero dwa lata później po raz pierwszy wystąpił razem ze swoim bratem Rickym jako duet Traywick Brothers . Obaj jednak zaczęli pić wcześnie i często wchodzili w konflikt z prawem. Walki, jazda pod wpływem alkoholu i narkomanii były na porządku dziennym. W wieku 16 lat Randy przeprowadził się do Charlotte , gdzie przyciągnął uwagę podczas konkursu talentów. Właścicielka baru, Lib Hatcher, polubiła jego muzykę i zaproponowała mu pracę jako pomocnika w kuchni. Ponadto istniały możliwości pojawienia się w ich zakładzie. W Charlotte przynajmniej we wczesnych latach często dochodziło do kłopotów z policją.

Lib Hatcher ostatecznie została jego menedżerem. Z wielkim zaangażowaniem pozyskała dla niego w 1978 roku pierwszy kontrakt płytowy. Nagrał dwa single, ale nie były one zbyt udane. W 1982 roku Hatcher przejęła Palace Club w Nashville . Randy znów pracował w kuchni i miał sporadyczne występy. Jego menedżer sfinansował pierwszy album, który został wydany pod nazwą Randy Ray i został sprzedany głównie gościom klubu. Rok 1985 był pierwszym kontraktem z dobrze znaną wytwórnią Warner Brothers . Pod nową nazwą Randy Travis został wydany singiel On The Other Hand  w tym samym roku. Osiągnęła przyzwoite średnie miejsce na listach przebojów. Następny singiel z 1982 roku znalazł się nawet w pierwszej dziesiątce. W rezultacie ponownie promowano On The Other Hand , a tym razem singiel zajął pierwsze miejsce, a w 1986 roku wydał swój pierwszy album dla Warner Brothers: Storm of Live . Był imponującej jakości, otrzymał doskonałe recenzje i sprzedał się w ponad 3 milionach egzemplarzy.

Randy Travis stał się główną nadzieją muzyki country, która dryfowała w ostatnich latach w płytkich wodach pop. Ze swoim stylem śpiewu przypominającym Lefty Frizzella lub Johna Andersona , był jednym z neo-tradycjonalistów, którzy zainicjowali zwrot w drugiej połowie lat 80-tych. Jego drugi album, Always & Forever , był jeszcze bardziej udany niż pierwszy. Pod koniec dekady Travis miał siedem kolejnych   # 1. Otrzymał wiele nagród, w tym dwie nagrody Grammy i kilka nagród CMA . Jego sukcesom sprzyjał także silny materiał  , na którym mógł się oprzeć. Przede wszystkim tytuły napisane przez Paula Overstreeta i Dona Schlitza , takie jak Diggin 'Up Bones lub Forever and Ever, Amen , gwarantowały najwyższe pozycje. 

W 1991 roku Lib i Randy pobrali się. Jego zwycięska passa trwała. Wzburzona odnowa muzyki country przyniosła nowe gwiazdy, takie jak Garth Brooks czy Alan Jackson , co pchnęło go w cień. Niektóre płyty stały się porażkami. Po przełomie tysiącleci nagrał kilka albumów zorientowanych religijnie, co również przyniosło mu duże uznanie. Występował także w różnych filmach.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
1982	Randy Travis	02.1986	-	-	Warner 28 828	[written by James "Buddy" Blackmon,Carl "Vip" Vipperman][produced by Kyle Lehning][6[12].Country Chart]
On the Other Hand	Randy Travis	05.1986	-	-	Warner 28 962	[1[1][14].Country Chart]
Diggin' Up Bones	Randy Travis	08.1986	-	-	Warner 28 649	[written by Al Gore, Paul Overstreet, Nat Stuckey][produced by Kyle Lehning][1[1][14].Country Chart]
No Place Like Home	Randy Travis	12.1986	-	-	Warner 28 525	[written by Paul Overstreet][produced by Kyle Lehning][2[15].Country Chart]
Forever and Ever, Amen	Randy Travis	05.1987	55[9]	-	Warner 28 384	[gold-US][written by Paul Overstreet, Don Schlitz][produced by Kyle Lehning][1[3][13].Country Chart]
I Won't Need You Anymore (Always and Forever)	Randy Travis	09.1987	-	-	Warner 28 246	[written by Max D. Barnes & Troy Seals][produced by Kyle Lehning][1[1][14].Country Chart]
Too Gone Too Long	Randy Travis	12.1987	-	-	Warner 28 286	[written by Gene Pistilli][produced by Kyle Lehning][1[1][15].Country Chart]
I Told You So	Randy Travis	04.1988	-	-	Warner 27 969	[written by Randy Travis][produced by Kyle Lehning][1[2][12].Country Chart]
Honky Tonk Moon	Randy Travis	08.1988	-	-	Warner 27 833	[written by Dennis O'Rourke][produced by Kyle Lehning][1[1][13].Country Chart]
Deeper Than the Holler	Randy Travis	11.1988	-	-	Warner 27 689	[written by Paul Overstreet, Don Schlitz][produced by Kyle Lehning][1[1][13].Country Chart]
Is It Still Over?	Randy Travis	03.1989	-	-	Warner 27 551	[written by Ken Bell, Larry Henley][produced by Kyle Lehning][1[1][13].Country Chart]
Promises	Randy Travis	07.1989	-	-	Warner 22 917	[written by Randy Travis, John Lindley ][produced by Kyle Lehning][17[9].Country Chart]
It's Just a Matter of Time	Randy Travis	09.1989	-	-	Warner 22 841	[written by Brook Benton, Belford Hendricks, Clyde Otis][produced by Belford Hendricks][1[1][15].Country Chart]
Hard Rock Bottom of Your Heart	Randy Travis	02.1990	-	-	Warner	[written by Hugh Prestwood][produced by Kyle Lehning][1[4][22].Country Chart]
He Walked on Water	Randy Travis	05.1990	-	-	Warner Bros. 19878	[written by Allen Shamblin][produced by Kyle Lehning][2[19].Country Chart]
A Few Ole Country Boys	Randy Travis with George Jones	09.1990	-	-	Warner Bros. 19586	[written by Troy Seals,Mentor Williams][produced by Kyle Lehning][8[17].Country Chart]
Heroes and Friends	Randy Travis	02.1991	-	-	Warner Bros. 19469	[written by Don Schlitz,Randy Travis][produced by Kyle Lehning][3[17].Country Chart]
Point of Light	Randy Travis	05.1991	-	-	Warner Bros. Nashville 19283	[written by Don Schlitz & Thom Schuyler][produced by Kyle Lehning][3[18].Country Chart]
Forever Together	Randy Travis	10.1991	-	-	Warner Bros. 19158	[written by Randy Travis & Alan Jackson][produced by Kyle Lehning][1[1][17].Country Chart]
Better Class of Losers	Randy Travis	01.1992	-	-	Warner Bros. 19069	[written by Randy Travis, Alan Jackson][produced by Kyle Lehning][2[18].Country Chart]
I'd Surrender All	Randy Travis	05.1992	-	-	Warner	[written by Randy Travis, Alan Jackson][produced by Kyle Lehning][20[7].Country Chart]
If I Didn't Have You	Randy Travis	08.1992	-	-	Warner Bros. Nashville	[written by Skip Ewing, Max D. Barnes][produced by Kyle Lehning][1[1][18].Country Chart]
Look Heart, No Hands	Randy Travis	12.1992	-	-	Warner Bros. Nashville	[written by Trey Bruce,Russell Smith][produced by Kyle Lehning][1[2][18].Country Chart]
An Old Pair of Shoes	Randy Travis	05.1993	-	-	Warner Bros. Nashville	[written by Jerry Foster, Art Masters, Johnny Morris][produced by Kyle Lehning][21[10].Country Chart]
Before You Kill Us All	Randy Travis	03.1994	-	-	Warner Bros. Nashville 18208	[written by Max T. Barnes,Keith Follesé][produced by Kyle Lehning][2[16].Country Chart]
Whisper My Name	Randy Travis	07.1994	-	-	Warner Bros. Nashville 18153	[written by Trey Bruce][produced by Kyle Lehning][1[1][17].Country Chart]
This Is Me	Randy Travis	10.1994	-	-	Warner Bros. Nashville 18062	[written by Tom Shapiro,Thom McHugh][produced by Kyle Lehning][5[17].Country Chart]
The Box	Randy Travis	02.1995	-	-	Warner Bros. Nashville 17970	[written by Randy Travis,Buck Moore][produced by Kyle Lehning][7[13].Country Chart]
Are We in Trouble Now	Randy Travis	07.1996	-	-	Warner Bros. Nashville	[written by Mark Knopfler][produced by Kyle Lehning][24[8].Country Chart]
Would I	Randy Travis	11.1996	-	-	Warner Bros. Nashville	[written by Mark Winchester][produced by Kyle Lehning][25[9].Country Chart]
Out of My Bones	Randy Travis	03.1998	-	64[10]	DreamWorks 59007	[written by Gary Burr, Robin Lerner, Sharon Vaughn][produced by James Stroud, Byron Gallimore, Randy Travis][2[20].Country Chart]
The Hole	Randy Travis	06.1998	-	105[15]	DreamWorks 59010	[written by Skip Ewing, James Dean Hicks][produced by James Stroud, Byron Gallimore, Randy Travis][9[16].Country Chart]
Spirit of a Boy, Wisdom of a Man	Randy Travis	10.1998	-	42[14]	DreamWorks	[written by Trey Bruce,Glen Burtnik, Julian Williams][produced by Randy Travis, Byron Gallimore, James Stroud][2[19].Country Chart]
Stranger in My Mirror	Randy Travis	03.1999	-	81[4]	DreamWorks	[written by Skip Ewing, Kim Williams][produced by Randy Travis, Byron Gallimore, James Stroud][16[15].Country Chart]
A Man Ain't Made of Stone	Randy Travis	09.1999	-	82[4]	DreamWorks	[written by Gary Burr, Robin Lerner, Franne Golde][produced by Randy Travis, Byron Gallimore, James Stroud][16[17].Country Chart]
Three Wooden Crosses	Randy Travis	02.2003	-	31[20]	Word Music/Curb	[written by Kim Williams,Doug Johnson][produced by Kyle Lehning][25[9].Country Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Storms of Life	Randy Travis	07.1986	-	85[100]	Warner 25 435	[3x-platinum-US][produced by Kyle Lehning,Keith Stegall]
Always & Forever	Randy Travis	05.1987	-	19[103]	Warner 25 568	[5x-platinum-US][produced by Kyle Lehning]
Old 8×10	Randy Travis	07.1988	64[2]	35[43]	Warner 25 738	[2x-platinum-US][produced by Kyle Lehning]
No Holdin' Back	Randy Travis	10.1989	-	33[47]	Warner 25 988	[2x-platinum-US][][produced by Kyle Lehning]
An Old Time Christmas	Randy Travis	12.1989	-	70[7]	Warner 25 972	[gold-US][produced by Kyle Lehning]
Heroes & Friends	Randy Travis	09.1990	-	31[41]	Warner 26 310	[platinum-US] [produced by Kyle Lehning]
High Lonesome	Randy Travis	09.1991	-	43[31]	Warner 26 661	[platinum-US][][produced by Kyle Lehning]
Greatest Hits, Volume 1	Randy Travis	10.1992	-	44[24]	Warner 45 044	[platinum-US][[produced by Kyle Lehning]
Greatest Hits, Volume 2	Randy Travis	10.1992	-	67[31]	Warner 45 045	[platinum-US][produced by Kyle Lehning]
Wind in the Wire	Randy Travis	09.1993	-	121[6]	Warner 45 319	][produced by Kyle Lehning]
This Is Me	Randy Travis	05.1994	-	59[21]	Warner 45 501	[gold-US][][produced by Kyle Lehning]
Full Circle	Randy Travis	08.1996	-	77[4]	Warner 46 328	[produced by Kyle Lehning]
You and You Alone	Randy Travis	05.1998	-	49[9]	DreamWorks 45 034	[produced by Byron Gallimore,James Stroud,Randy Travis]
A Man Ain't Made of Stone	Randy Travis	10.1999	-	130[3]	DreamWorks 450 119	[produced by Byron Gallimore,James Stroud,Randy Travis]
Rise and Shine	Randy Travis	11.2002	-	73[23]	Word-Curb 886 236	[gold-US] [produced by Kyle Lehning]
Worship & Faith	Randy Travis	11.2003	-	90[7]	Word-Curb 86 273	[gold-US][][produced by Kyle Lehning]
The Very Best of Randy Travis	Randy Travis	08.2004	-	80[7]	Warner 78 996	-
Passing Through	Randy Travis	11.2004	-	127[5]	Word-Curb/War. 886 348	[produced by Kyle Lehning]
Glory Train: Songs of Faith, Worship, and Praise	Randy Travis	11.2005	-	128[5]	Word-Curb/War. 86 402	[produced by Kyle Lehning]
Songs Of The Season	Randy Travis	12.2007	-	131	Word-Curb	[produced by Kyle Lehning]
Around the Bend	Randy Travis	07.2008	-	14[10]	Warner Bros. Nashville	[produced by Kyle Lehning]
I Told You So: The Ultimate Hits Of Randy Travis	Randy Travis	04.2009	-	21[14]	Warner Bros. Nashville	[produced by Kyle Lehning]
Randy Travis	Randy Travis	05.2011	-	63	Warner Bros. Nashville	-
Anniversary Celebration	Randy Travis	06.2011	-	19[3]	Warner Bros.	-
Influence Vol. 1: The Man I Am	Randy Travis	10.2013	-	120	Warner Bros. Nashville	[produced by Kyle Lehning]
On The Other Hand: All The Number Ones	Randy Travis	05.2015	-	14[10]	Warner Bros. Nashville	-

Rage Against The Machine

Rage Against The Machine, której nazwę często skraca się do RATM, powstała w 1991 roku w Los Angeles. Od początku działalności występouje niezmiennie w składzie Zack de la Rocha (wokal), Tom Morello (gitara), Tim Commerford (gitara basowa) oraz Brad Wilk (perkusja). Rage Against The Machine powstał z pomysłu Morello, któremu przypadły do gustu wokalne popisy i teksty de la Rochy.


Do udziału w formacji zaproszono też Wilka, który wcześniej wziął udział w przesłuchaniach do poprzedniego zespołu gitarzysty, Lock Up oraz Commerforda, wieloletniego przyjaciela wokalisty. Nazwa Rage Against The Machine została zaczerpnięta z kolei z jednego z tekstów napisanych przez de la Rochę na potrzeby jego byłego, niegdyś popularnego na scenie niezależnej, hardcore punkowego zespołu Inside Out.

Po wydaniu własnym nakładem kasety demo, zainteresowanie grupą wyraziło kilka firm fonograficznych. Zespół przyjął ofertę Epic. Jak stwierdził Morello - Epic zgodził się na wszystko. Nigdy nie było żadnego konfliktu tak długo, jak tylko kontrola nad naszą twórczością pozostawała w naszych rękach. Debiutancka płyta zatytułowana "Rage Against The Machine" ukazała się w listopadzie 1992 roku. Okładkę płyty zdobiło zdjęcie samospalenia wietnamskiego buddysty, Thích Quảng Đức. We wkładce znajdziemy też informację o tym, że przy powstawaniu materiału zespół nie skorzystał z sampli, syntezatorów czy innych instrumentów klawiszowych. - Zawsze dawaliśmy naszej muzyce szansę, aby rozwijała się organicznie - wyjaśniał Morello w rozmowie dla magazynu "Tylko Rock" w 1994 roku. - W naszym przypadku chodzi o kombinację różnych stylów, która brzmi niepowtarzalnie. Ostrość punk rocka, hard rock, eksperymentalne partie gitary, coś z klimatu hip-hopu. Po prostu nie boimy się mniej lub bardziej dziwnych połączeń. Premierowy materiał Rage Against The Machine, który znany jest również z wysokich wartości produkcyjnych, zyskał grupie status potrójnej platyny w samych tylko Stanach Zjednoczonych. Po dziś dzień utwór "Take The Power Back" wykorzystywany jest przez różnego rodzaju serwisy i magazyny audiofilskie przy testowaniu wzmacniaczy i kolumn. Przy okazji europejskiego tournée w 1994 roku grupa wystąpiła na warszawskim "Torwarze". Morello skomentował koncert w następujących słowach: "Tak w ogóle to jest największy koncert w naszym życiu. Największy, jaki gramy w roli gwiazdy. I w dodatku pierwszy raz jesteśmy tak daleko od domu".

Pomimo krążących po świecie pogłosek o rzekomym rozpadzie grupy, Rage Against The Machine powrócili w 1996 roku z kolejną propozycją. Album "Evil Empire" ukazał się 14 maja 1996 roku i zadebiutował na szczycie listy tygodnika "Billboard". Tytuł krążka został zaczerpnięty ze słów prezydenta Ronalda Regana i kilku konserwatywnych amerykańskich polityków, którzy tym mianem określali ZSRR. Ponoć muzycy zażyczyli sobie, aby cały studyjny sprzęt przenieść na czas nagrań do sali prób. Podobno też pierwotna wersja materiału tak bardzo nie podobała się członkom zespołu, że zarejestrowane utwory zwyczajnie skasowano. Przy promocji płyty nie obyło się też bez narodowego skandalu. Podczas nagrań programu "Saturday Night Live" grupa postanowiła wystąpić ze sprzeciwem wobec kandydata w wyborach prezydenckich, miliardera Steve'a Forbesa, który również był gościem programu, i wywiesiła na własnych wzmacniaczach dwie odwrócone amerykańskie flagi. Po zagraniu "Bulls On Parade" prowadzący program i przedstawiciele stacji NBC zwyczajnie wyrzucili muzyków ze studia. W geście protestu basista Commerford szturmem wdarł się do garderoby Forbesa i obrzucił go kawałkami rozerwanej flagi.

Trzeci album RATM zatytułowany "Battle Of Los Angeles" również zadebiutował na szczycie Billboardu. Premiera longplaya miała miejsce 2 listopada 1999 roku a w ciągu pierwszego tygodnia sprzedaży, płytę kupiło blisko pół miliona Amerykanów. "Battle Of Los Angeles" zdeklasowała długo oczekiwaną w tamtym okresie płytę Mariah Carey. Okładka płyty jest autorską pracą LA Street Phantom i pomimo wielu pomówień nie była zainspirowana zamieszkami, jakie miały miejsce w 1992 roku w Mieście Aniołów, lecz tekstami i muzyką samego zespołu. Obrazek stanowi również część sporej serii grafik, jakie zdobią mury w różnych częściach Los Angeles. Trzeci longplay RATM był znacznie zainspirowany powieścią George'a Orwella "Rok 1984" a zespół jawnie przyznawał się do bezpośredniego cytowania książki w piosenkach "Testify", "Sleep Now In The Fire" czy "Voice Of The Voiceless".

- Uważam za konieczność opuszczenie Rage Against The Machine. Nasz proces decyzyjny zawiódł i nie spotyka się już z aspiracjami całej naszej czwórki - brzmiało oświadczenie Zacka de la Rochy, który 18 października 2000 roku oznajmił rozstanie z zespołem. - Gramy od dziesięciu lat i chcemy grać dalej. Zack zdecydował, że zajmie się swoim projektem solowym - wiem, jak bardzo tego pragnął, ma od nas pełne błogosławieństwo - mówił basista RATM, Tim Commerford, w rozmowie dla miesięcznika "Tylko Rock".

Wkrótce po odejściu wokalisty kapela wydała jeszcze jeden album "Renegades", który zawierał zbiór przeróbek utworów z repertuaru Devo, Cypress Hill, MC5 czy The Rolling Stones. Pozostali członkowie RATM postanowili rozpocząć współpracę pod szyldem Audioslave, gdzie w roli wokalisty udzielał się Chris Cornell. Od 2002 roku grupa wydała trzy albumu studyjne i w 2007, po odejściu Cornella przestała oficjalnie istnieć.

W czasie, gdy Audioslave przestawał istnieć, świat obiegły pogłoski o ewentualnej reaktywacji Rage Against The Machine w oryginalnym składzie. 22 stycznia 2007 roku informację oficjalnie potwierdzono, gdy okazało się, że RATM wystąpią na festiwalu Coachella 2007. Od czasu festiwalu zespół wystąpił jeszcze z koncertami w Japonii, Australii, Nowej Zelandii i Europie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Killing in the name/Clear the lane/Darkness of greed	Rage Against The Machine	02.1993	25[11]	-	Epic 6584922	[written by Zack De La Rocha/Rage Against The Machine][produced by Rage Against The Machine/Gggarth]
Bullet in the head	Rage Against The Machine	04.1993	16[4]	-	Epic 6592582	[written by Zack De La Rocha/Rage Against The Machine][produced by Rage Against The Machine]
Bombtrack	Rage Against The Machine	09.1993	37[3]	-	Epic 6594712	[written by Zack De La Rocha][produced by Rage Against The Machine/Gggarth]
Bulls on parade/Hadda be playing on the jukebox	Rage Against The Machine	04.1996	8[11]	62[7].Hot 100 Airplay Chart	Epic 6631522	[written by Zack De La Rocha][produced by Brendan O'Brien]
People of the sun/Zapata' s blood [live]	Rage Against The Machine	08.1996	26[5]	-	Epic 6636282	[written by Rage Against The Machine/Zack De La Rocha][produced by Brendan O'Brien/Rage Against The Machine]
Guerilla radio/The ghost of Tom Joad	Rage Against The Machine	10.1999	32[6]	69[20]	Epic 6683142	[written by Tim Commerford/Zack De La Rocha/Tom Morello/Brad Wilk][produced by Brendan O'Brien]
Sleep now in the fire	Rage Against The Machine	04.2000	43[8]	112[7]	Epic 6691362	[written by Rage Against The Machine][produced by Brendan O'Brien]
Renegades of funk	Rage Against The Machine	12.2000	-	109[10]	album cut	[written by Afrika Bambaataa, Arthur Baker, John Miller, John Robie][produced by Rick Rubin, Rage Against the Machine]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Rage Against The Machine	Rage Against The Machine	02.1993	17[200]	45[90]	Epic 4722242	[2x-platinum-UK][3x-platinum-US][produced by Rage Against The Machine/Gggarth]
Evil empire	Rage Against The Machine	04.1996	4[16]	1[1][74]	Epic 4810262	[gold-UK][3x-platinum-US][produced by Brendan O'Brien/Rage Against The Machine]
The battle of Los Angeles	Rage Against The Machine	11.1999	23[21]	1[1][51]	Epic 4919932	[2x-platinum-US][gold-UK][produced by Brendan O'Brien/Rage Against The Machine]
Renegades	Rage Against The Machine	11.2000	71[9]	14[22]	Epic 4999210	[platinum-US][gold-UK][produced by Rick Rubin/Rage Against The Machine]
Live At The Grand Royal Olympic Auditorium	Rage Against The Machine	11.2003	151[1]	101[2]	Epic 85114	[produced by Rick Rubin]

V2 Records

V2 Records (lub V2 Music ) (V2 to skrót od Virgin 2 ) to wytwórnia płytowa zakupiona przez Universal Music Group w 2007 r. i sprzedana [PIAS] w 2013 r.
Amerykański katalog Moby'ego jest teraz kontrolowany przez jego własną wytwórnię płytową, Little Idiot (z dystrybucją posiadaną przez Fontana Distribution i Because Music ), zaś prawa międzynarodowe należą do BMG Rights Management .
Wytwórnia została założona w 1996 roku przez Richarda Bransona , pięć lat po tym, jak sprzedał Virgin Records firmie EMI . Kierownictwem V2 kierowały te same osoby, które zbudowały słynny staff Bransona, a pozycję kontrolną sprawowała kanadyjska korporacja publiczna. Firma została zrestrukturyzowana po napotkaniu trudności finansowych, a Branson przejął kontrolę i odkrył markę na nowo. Etykieta należała w 95% do Morgan Stanley , głównego finansisty firmy, a 5% do Bransona. Przez lata V2 przejął Gee Street Records , Junior Boy's Own , Blue Dog Records i Big Cat Records . Wytwórnia dystrybuowała również wiele wytwórni, takich jak Wichita , Luaka Bop , City Slang i Modular .



Stereophonics był pierwszym zespołem, który podpisał kontrakt z wytwórnią.
V2 działa obecnie w Australii , Belgii , Kanadzie , Francji , Niemczech , Włoszech , Grecji , Holandii , Hiszpanii , Irlandii , Szwecji , Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych . Była dystrybuowana w USA przez BMG ; jednak odeszła do WEA wkrótce po utworzeniu Sony BMG . Jej siedziba mieściła się przy 14 East 4th Street na Manhattanie , dawnej siedzibie Island Records , która znajdował się w tym samym budynku, co dawny oddział Tower Records w Greenwich Village .

W kwietniu 2005 r. Cooperative Music została założona przez V2 Music Group jako międzynarodowa operacja marketingowa i dystrybucyjna, która licencjonuje niezależne wytwórnie, w przeciwieństwie do indywidualnych firm artystycznych, co jest standardową praktyką branżową, do emisji w Europie, Australii i Japonii. Ten wewnętrzny dział licencjonowania ma ekskluzywny międzynarodowy zespół marketingowy z reprezentacją w Wielkiej Brytanii, Irlandii, Francji, Niemczech, Włoszech, Hiszpanii, Holandii, Belgii, Szwecji, Norwegii, Danii, Australii i Japonii.

W 2006 roku Branson sprzedał V2 North America Sheridan Square Entertainment LLC (SSE)   za 15 milionów dolarów. Następnie SSE połączyło swoją wytwórnię Artemis Records z V2 North America. Nowa etykieta została skutecznie pozbawiona Virgin Group . Sheridan Square został później przejęty przez IndieBlu, które samo zostało przejęte przez Entertainment One . 

W maju 2006 r. Znaczna część katalogu V2, w tym wielu artystów platynowych Moby i The White Stripes , została dodana do eMusic , dzięki czemu wytwórnia stała się jedną z najbardziej prestiżowych na stronie internetowej muzyki, która sprzedaje głównie muzykę niezależną od DRM kosztem znacznie niższym niż wielu konkurentów. V2 Benelux został założony przez Richarda Bransona w 1997 roku jako część grupy V2 International z oddziałami w USA, Wielkiej Brytanii, Skandynawii, Niemczech, Francji, Włoszech i krajach Beneluksu. W lutym 2007 r. Dyrektorzy V2 Benelux, Chris Boog i Tom Willinck, zakończyli udany wykup menedżerski wraz z dystrybutorem Bertus Distribution . 

W dniu 12 stycznia 2007 r. V2 North America ogłosiła, że ​​przechodzi restrukturyzację, aby skupić się na swoim katalogu i dystrybucji cyfrowej.  W rezultacie ich pracownicy zostali zwolnieni, a ich lista artystów pozostała wolna.

W sierpniu 2007 roku V2 Music Group została sprzedana za 7 milionów funtów na rzecz Universal Music Group .  Następnie, w październiku 2007 roku, UMG nawiązało współpracę z amerykańskim oddziałem niezależnego ramienia dystrybucyjnego Fontana Distribution , znanego jako Fontana International, z londyńską spółką Cooperative Music of V2 Music. Zamierzeniem było rozszerzenie ekspansji poprzez umowy międzynarodowe, a zatem niezależne wytwórnie z Europy w ramach Cooperative Music uzyskałyby dostęp do niezależnego rynku amerykańskiego dzięki zróżnicowanym powiązaniom Fontana International w zakresie niezależnego wsparcia marketingowego, promocyjnego i dystrybucyjnego. Cooperative Music odniosła znaczący sukces dzięki różnym artystom, takim jak Fleet Foxes , Phoenix i The Black Keys .

Od września 2014 roku V2 Music oferuje własny marketing i promocję we Francji, a także w Niemczech, Szwajcarii i Austrii za pośrednictwem H'ART Musik - Vertrieb GmbH.

Numery 1 na British Singles Chart

JUST A LITLE _ Liberty X   05.2002

Dakota _ Stereophonics  03.2005

Crocketts

Crocketts to brytyjski indie rockowy zespół z Aberystwyth . Założony w 1996 roku zespół wystąpił z irlandzkim wokalistą Davey'em MacManusem, angielskim gitarzystą Danielem Harrisem, angielskim basistą Richardem Carterem i walijskim perkusistą Owenem Hopkinem. Crocketts podpisali kontrakt z Blue Dog Records i wydali dwa albumy studyjne: We May Be Skinny & Wirey w 1998 roku i The Great Brain Robbery w 2000 roku. Po rozpadzie zespołu w 2002 roku MacManus i Hopkin założyli The Crimea .

Crocketts powstał  pod koniec 1996 roku, podczas gdy członkowie zespołu Davey MacManus, Daniel Harris, Richard Carter i Owen Hopkin uczęszczali na Uniwersytet Aberystwyth .  Podczas pobytu na uniwersytecie MacManus studiował zarządzanie terenami wiejskimi, Harris studiował matematykę, Carter studiował zoologię, a Hopkin studiował    języki mniejszości.  Wczesny skład zespołu znanego jako The Crocketts 20th Century Vikings przedstawiał Grahama Salisbury'ego zamiast Hopkina, i drugą wokalistkę Hannah Fowler; wydali EP-kę w 1996 roku zatytułowaną Frog on a Stick . Wkrótce po utworzeniu zespołu, każdy członek stworzył także pseudonim, dzięki któremu można go było rozpoznać: MacManus użył „Davey Crockett” (inspiracja dla nazwy zespołu), Harris użył „Dan Boone”, Carter użył „Rich Turpin / Wurzel „  Hopkin użył„ Owen Cash ”.  Po ukończeniu studiów grupa podpisała kontrakt z Blue Dog Records (sub-label V2 Records ) i wydała debiutancką rozszerzoną    EP-kę , Hello & Good Morning , we wrześniu 1997r;  piosenka „Stunner” z EP otrzymała airplay w serialu animowanym Daria [1], a utwór „Will You Still Care” został uznany przez Kerrang! jako „piosenka tygodnia” w 1997 r. Resztę roku spędzili na koncertowaniu i nagrywaniu.

9 marca 1998 r. Zespół wydał pierwszy singiel z nadchodzącego debiutanckiego albumu „Loved Ya Once”,  który zameldował się na UK Singles Chart pod numerem 181. , „Flower Girl”,  , który osiągnął   185 miejsce na liście.  Zespół koncertował w Anglii przez kwiecień i maj,  przed wydaniem debiutanckiego albumu We May Be Skinny & Wirey 14 września 1998 r.  Album, wyprodukowany przez Davida M. Allena , był ogólnie dobrze przyjety przez krytyków.  „Explain” został wydany jako ostatni singiel z We May Be Skinny & Wirey 26 października , chociaż nie udało mu się wejść na UK Singles Chart.

Wracając do studia w 1999 r., The Crocketts wydali swój czwarty singiel, „ James Dean-esque ”, 10 maja 1999 r.  Magazyn muzyczny Kerrang! przyznał singlowi maksymalną ocenę pięciu gwiazdek, opisując utwór jako „classy punk 'n' roll”, podkreślając jego teksty, a także chwaląc jego B-stronę .   Singiel stał się również pierwszym , który osiągnął Top100   na brytyjskiej liście singli, osiągając najwyższą pozycję 87 na brytyjskiej liście singli . 25 października zespół wydał drugą EP-kę, Nintendo Fallacy , i koncertował przez cały październik i listopad, promując wydawnictwo. Pomiędzy końcem marca a początkiem kwietnia 2000 r. Zespół zakończył czterodniową rezydencję w The Kashmir Klub w Londynie, której ostateczny termin to wydanie 3 kwietnia kolejnego singla zespołu i teledysku „ Host ” ,który osiągnął numer 82 na UK Singles Chart. [

Kontynuacja pierwszego albumu grupy, The Great Brain Robbery , została wydana dwa tygodnie później, 17 kwietnia. The Crocketts wydali drugi singiel z The Great Brain Robbery , „ On Something ”, 3 lipca 2000.  Zespół powrócił we wrześniu na trasę koncertową Nuke Ibitha Tour, wspierając trzeci singiel z The Great Brain Robbery , „ 1939 Returning / Chicken vs. Macho ”, wydany pod koniec trasy 16 października.  Podwójny singiel ze strony A osiągnął 94. pozycję na UK Singles Chart.  Zespół stanął w obliczu kontrowersji pod koniec roku, ponieważ frontman MacManus był w centrum śledztwa w sprawie incydentu   w londyńskim klubie w dniu 12 grudnia 2000 r., który pozostawił mężczyznę z cięciami na twarzy,   z powodu negatywnych uwag ofiary na temat zespołu. 

Pod koniec 2001 roku V2 Records zrezygnowało z 23 swoich 60 artystów, w tym The Crocketts, pozostawiając zespół bez wytwórni.  Hopkin wystąpił w roli perkusisty Stereophonics Stuarta Cablea podczas trasy zespołu w Japonii w styczniu 2002 roku, po tym, jak Cable powrócił do domu w Walii z powodu „powodów rodzinnych” , a,w marcu grupa straciła Cartera, który postanowił odejść.  Pozostała trójka członków nagrała później EP-kę pod nazwą Klutzville , zanim Harris również odszedł w maju, a zespół oficjalnie się rozpadł.  W chwili ich rozpadu The Crocketts nagrywali materiał na planowany trzeci album, ale odejście Harrisa zostało opisane jako „tragiczny i nieprzewidziany cios”, który zasygnalizował koniec zespołu.

Wkrótce po rozpadzie The Crocketts, MacManus i Hopkin powrócili z nowym zespołem The Crimea i szybko nagrali swój pierwszy album.    Grupa podpisała kontrakt z Warner Bros. Records i wydała trzy albumy studyjne przed rozpadem w 2013 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Loved Ya Once	Crocketts	03.1998	181[1]	-	Blue Dog BDG 5001567	[written by Davey MacManus,Crocketts]
Flower Girl	Crocketts	05.1998	185[1]	-	Blue Dog BDG 5001597	[written by Davey MacManus,Crocketts][produced by David M. Allen]
James Dean-esque	Crocketts	05.1999	87[1]	-	Blue Dog BDR 5007753	[written by Crocketts][produced by Bird & Bush]
Host	Crocketts	04.2000	82[1]	-	Blue Dog BDG 5011333	[written by Crocketts][produced by Charlie Francis]
On Something	Crocketts	07.2000	90[1]	-	Blue Dog BDG 5013203	[written by Crocketts][produced by David M. Allen]
1939 Returning / Chick vs. Macho	Crocketts	10.2000	94[1]	-	Blue Dog BDG 5015023	[written by Crocketts][produced by Charlie Francis]

Blue Dog Records

Blue Dog Records była niezależną londyńską wytwórnią płytową zlokalizowaną w biurach nad oryginalnym Barfly Club (The Falcon, Camden ). Załozona w 1997 r. przez Nicka Moore'a i Jeremy'ego Ledlina, była licencjonowaną i dystrybuowaną przez V2 Records Richarda Bransona i miała głównie w swoim składzie zespoły gitarowe, w tym The Crocketts , Daytona, Contempo , Murry the Hump , Sona Fariq i Super J Lounge .

Wielu wykonawców, którzy wydali swoje pierwsze single w Blue Dog, zostało następnie nagrodzonych przez większe wytwórnie. Sona Fariq podpisała kontrakt z Warners , Contempo podpisał  kontrakt z London ,  Murry the Hump z Beggars Banquet , a Crashland z Independiente / Sony .

Wytwórnia rozpadła się w 2000 r. Z powodu cięć funduszy od V2 Records i głównego artysty wytwórni, Crocketts, przekształcającego się w The Crimea . Moore założył krótkotrwałą internetową wytwórnię Animal Noise, która kontynuowała współpracę z Alchemicals, The Disorientee, a także wydała płyty Baby Bird i Carina Round .

Oprócz wydawania albumów   The Crocketts i Daytona, wytwórnia prowadziła również Singles Club. Dwanaście singli zostało wydanych na 7-calowym winylu i obecnie jest poszukiwane, szczególnie singiel Contempo, który jest pierwszym wydawnictwem z zespołem Hard-Fi .

                                            Katalog wytwórni:

    BD9701     The Screaming Bluedogs     The Screaming Bluedogs ‎(CD, Album)     1997    
    BDG1001171     Daytona (9)     My Obsession With Elizabeth Montgomery ‎(LP, Album)     1998    
    BDG1001172     Daytona (9)     My Obsession With Elizabeth Montgomery ‎(CD, Album)     1998    
    BDG1002411     The Crocketts     We May Be Skinny & Wirey ‎(LP, Album, Blu)     1998    
    BDG1002412     The Crocketts     We May Be Skinny & Wirey ‎(CD, Album)     1998    
    BDG1011812     The Crocketts     The Great Brain Robbery ‎(CD, Album)     2000    
    BDG5000353     The Crocketts     Hello & Good Morning (EP) 1997 
  
    BDG5000358     The Crocketts     Hello & Good Morning ‎(10", Blu)     1997    
    bdg 5000363     Daytona (9)     Little Things ‎(CD, Maxi)     1997    
    BDG5000368     Daytona (9)     Little Things ‎(10", Maxi, Blu)     1997    
    BDG5001163     Daytona (9)     American Disco Dancer (Maxi) 1997
   
    BDG5001167     Daytona (9)     American Disco Dancer ‎(7", Blu)     1997    
    bdg5001553     Daytona (9)     Sunny Day ‎(CD, Single, Dig)     1998    
    bdg5001557     Daytona (9)     Sunny Day ‎(7", Single, Blu)     1998    
    BDG5001563     The Crocketts     Loved Ya Once ‎(CD, Single)     1998    
    BDG5001567     The Crocketts     Loved Ya Once ‎(7", Blu)     1998    
    bdg5001593     The Crocketts     Flower Girl ‎(CD, Single)     1998    
    BDG5001597     The Crocketts     Flower Girl ‎(7", Single, Ltd, Blu)     1998    
    BDG5002523     The Crocketts     Explain ‎(CD, Maxi, Dig)     1998    
    bdg5002527     The Crocketts     Explain ‎(7", Tra)     1998    
    BDG5007753     The Crocketts     James Dean-Esque (Maxi) 1999
    
    BDG5011333     The Crocketts     Host ‎(CD, Single, CD1)     2000    
    BDG5011338     The Crocketts     Host (Live At Morfa Stadium) ‎(CD, Single, CD2)     2000    
    BDG5013203     The Crocketts     On Something ‎(CD, Single, CD1)     2000    
    BDG5013208     The Crocketts     On Something ‎(CD, Single, CD2)     2000    
    BDG5015027     The Crocketts     1939 Returning / Chicken Vs. Macho ‎(7", Single)     2000    
    BDGBARK001     Crashland     New Perfume / Out Like A Light ‎(7", Single)     1998    
    BDGSC001     Sona Fariq     Blue Dog Singles Club Issue No 1 ‎(7", Single, Ltd)     1998    
    BDGSC002     De Virpsha     If You Want It ‎(7", Single, Ltd)     1998    
    BDGSC003     Altastate     Throw Back The Veil / Second Time Around ‎(7", Single, Ltd)     1998    
    BDGSC004     S.P.E.C.T.R.E     Ground Sound / Deliverance ‎(7")     1998    
    BDGSC005     Murry The Hump / Georgeous Fame & The 3 Degrees     Green Green Grass        Of      Home ‎(7", Ltd)     1998    
    BDGSC007     Contempo     On The Floor / Stronger ‎(7", Ltd)     1998    
    BDGSC008     Alchemicals     Information Centre ‎(7")     1998    
    BDGSC009     The Disorientee     Blue Dog Singles Club, Issue No. 9 ‎(7", Ltd)     1999    
    BDGSC 010     Super J Lounge     Wire & Wheels ‎(7")     2000    
    BDGSC011     Mr. Baker (2)     Blue Dog Singles Club Issue No.11 ‎(7", Single)     1999    
    BDR5007757     The Crocketts     James Dean-Esque ‎(7", Single, Ltd, Blu)     1999    
    CD 4517     Babilonia (2)     Tarantarock ‎(7")     1975    
    none     The Crocketts     Nintendo Fallacy ‎(CD, EP)     1999    
    SHEP 81558     Chrissy I-eece     Take Your Love And Go ‎(12")     1991    
    V2 0100898     Daytona (9)     My Obsession With Elizabeth Montgomery ‎(Cass, Album)     1998    
    V2 - 0341000     The Crocketts     The Great Brain Robbery ‎(Cass, Album)     2000    
    VVR1000752     Various     Firkin Greats ‎(CD, Comp, Promo, Smplr)     1997    
    WOOF-1     Barb Waters And The Rough Diamonds     Not Until The Next Time, Anyway ‎(CD, EP)     1990    

N'Dea Davenport

Doskonała wokalistka soulowa, kojarzona głównie z dokonań w ramach brytyjskiej formacji acid jazzowej The Brand New Heavies. Urodzona w drugiej połowie lat 60. w Atlancie N'Dea jeszcze jako nastolatka, marząc o wielkiej karierze, przeniosła się do Los Angeles. Tam też poznała szefów wytwórni Delicious Vinyl Records - Michaela C. Rossa i Matta Dike'a. Poznali się oni na talencie młodej artystki i pozwolili jej rozwinąć skrzydła oraz odnaleźć się w muzycznym świecie Kalifornii końca lat 80-tych.

Jako wokalistka sesyjna i chórzystka Davenport wsparła m.in. gwiazdy rapu - Tone-Loc, Young MC, ale także wielkie osobowości świata ambitnego popu - Madonnę i Malcolma McLarena. Jej charakterystyczny, niesamowicie zapadający w pamięć głos, którym doskonale operowała, bezproblemowo dopasowując się do stylistyki pop, funk, soul, jazz czy blues, był podstawowym atutem, który zadecydował, że w 1990 r. artystka dołączyła do brytyjskiej formacji acid jazzowej The Brand New Heavies. Wówczas to Davenport na kilka lat przeprowadziła się do Londynu.

Razem z grupą wydającą płyty dla założonej przez Gillesa Petersona wytwórni Acid Jazz nagrała dwa albumy. Niedługo po wydaniu świetnie ocenionego krążka Brother Sister, w pierwszej połowie 1995 r., artystka zdecydowała się odejść z grupy i rozpocząć solową karierę. Do The Brand New Heavies N'Dea powróciła jeszcze w 2006 r., by nagrać wspólnie z zespołem świetny materiał Get Used to It.

Jedyny autorski krążek Davenport ukazał się w 1998 r. nakładem V2 RECORDS. Producentami wykonawczymi albumu zatytułowanego po prostu N'Dea Davenport byli uznany twórca r&b; Dallas Austin i sama wokalistka, która przy okazji produkcji tego dzieła ukazała również swój inny talent, dogrywając do kilku kawałków perkusję.

Płyta zyskała bardzo przyzwoite oceny dziennikarzy, w ciekawy sposób łącząc acid jazz i soul w stylu dokonań The Brand New Heavies z wysmakowanym popem. Pewną popularność zdobyły single "Bring It On", "Bullshitin" (za sprawą świetnego remiksu z gościnnym rapem mos Defa), "Whatever You Want" i "Underneath a Red Moon", ale ogólnie krążek nie znalazł oszałamiającej ilości odbiorców, dochodząc zaledwie do 56. pozycji listy top r&b;/ hip-hop albums tygodnika billboard.

Najbardziej pamiętnymi featuringami w karierze artystki są występy na płytach Guru - Jazzmatazz Vol. l (nagranie "Trust Me"), Everlasta - EatAt Whitey's, DJ-a Spinny - Intergalactic Soul ("Where's Your Love"), oraz udział w fantastycznym houseowym singlu Rogera Sancheza i Armanda Van Heldena ("You Can't Change Me").

Solowe dokonania Davenport uzupełniają gościnnie występy u boku m.in.: Luscious Jackson, Jennifer Love Hewitt, Tami Davis, Fishbone, DJ-a Krusha i M-Boogie.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Never Stop	The Brand New Heavies Featuring N'Dea Davenport	06.1991	-	54[8]	Delicious Vinyl 868 552	[written by Kincaid][produced by Brand New Heavies][3[20].R&B Chart]
Stay This Way	The Brand New Heavies Featuring N'Dea Davenport	11.1991	-	-	Delicious Vinyl 866 186	[written by The Brand New Heavies][produced by The Brand New Heavies][19[18].R&B Chart]
Trust Me/ Loungin'	Guru feat N'Dea Davenport	09.1993	34[2]	105[7]	Chrysalis 24 849	[written by Guru, N'Dea Davenport][produced by Guru][50[20].R&B Chart]
Bring It On	N'Dea Davenport	06.1998	52[3]	-	V2 27527	[written by Brady Blade,Brian Blade,Colin Wolfe,Dallas Austin,N'Dea Davenport][75[12].R&B; Chart]
Underneath A Red Moon	N'Dea Davenport	11.1998	145[1]	-	V2 VVR 5003053	[written by Colin Wolfe , N'Dea Davenport][produced by Dallas Austin ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
N'Dea Davenport	N'Dea Davenport	07.1998	152[1]	-	V2 VVR 1002022	[produced by N'Dea Davenport]

Roy Dunn

Ur. 13.04.1922 r. w Eatonton w stanie Georgia (USA), zm. 2.03.1988 r. w Atlancie w stanie Georgia. Był wokalistą i gitarzystą w stylu podobnym do Lightnin' Hopkinsa. Umiał też grać na harmonijce. Chociaż należał do młodszego pokolenia muzyków, w latach 30-tych występował z takimi artystami z Georgii, jak Curley Weaver, Buddy Moss i Blind Willie McTell, od których też wiele się nauczył.
 
Nie nagrywał więc w okresie, kiedy jego styl święcił największe komercyjne triumfy. W młodości śpiewał w rodzinnym kwartecie gospel, The Dunn Brothers. Na przełomie lat 30. i 40-tych koncertował z szeregiem zespołów gospelowych. Odkryli go na początku lat 70-tych Pete Lowry i Bruce Bastin. Nagrał wtedy album i wziął udział w kilku festiwalach bluesowych. Był nieocenionym źródłem informacji i kontaktów dla badaczy bluesa Wschodniego Wybrzeża.

LP

1975 Know'd Them All Trix 3312

Ted Daffan

Ted Daffan,[Theron Eugene (Ted) Daffan ][ur.21.09.1912r Beauregard Parish, Louisiana]
, kompozytor,gitarzysta grający na steel guitar.Był pionierem na polu "elektryfikowania" instrumentów i aktywną figurą na tanecznej scenie muzycznej Houston w latach 30-tych.Jednak jego największym wkładem w muzyczną tradycję kraju były jego kompozycje.

Daffan w latach 30-tych przenosi się z Luizjany do Houston,gdzie kończy szkołę średnią.Rozwinął fascynację elektroniką we wczesnym wieku, otwierając warsztat naprawy radioaparatów i elektrycznych instrumentów muzycznych. Sklep służył jako centrum eksperymentów z gramofonami i wzmacniaczami.Wykazał również wczesne zainteresowanie gitarą hawajską i grając tę muzykę w grupie o nazwie Blue Islanders, wystepującej często w stacji radiowej Houston KTRH w 1933 roku.

Do muzyki country trafił poprzez wpływ Miltona Browna,co zaowocowało jego udziałem we wpływowej grupie Blue Ridge Playboys,w której grali dwaj legendarni muzycy:Floyd Tillman i Moon Mullican.Grał też w lokalnych zespołach,Bar-X Cowboys i Shelly Lee Alley's przed założeniem własnego Texans w 1940r,który skłaniał się bardziej ku honky-tonk niż swingowi.Daffan jest zwykle pamiętany jako twórca pierwszej piosenki z nurtu "kierowców ciężarówek"-"Truck Driver's Blues".Piosenka stała się hitem Cliffa Brunera i jego Texas Wanderers w 1939r,co pozwoliło Duffanowi podpisać kontrakt nagraniowy z Columbia Records rok póżniej. Trzy z piosenek które napisał i zarejestrował we wczesnych latach 40-tych stanowił klasykę honky-tonk: "Worried Mind", "Born to Lose" i "Headin 'Down the Wrong Highway".

Był nominowany do Nashville Songwriters Association International Hall of Fame w 1970r.Wśród artystów ,którzy nagrali jego utwory znajdowali się minn. Ray Charles -"Born to Lose" i "No Letter Today" czy Les Paul and Mary Ford -"I'm a Fool to Care". Daffan przeniósł się do Kalifornii w 1944 roku i kierował zespołem Venice Pier Ballroom na krótko przed powrotem do Teksasu w 1946 roku.Po kierowaniu zespołem w Dallas-Fort Worth wrócił do Houston na początku 1950 r.

Od 1955 do 1971 roku prowadził własną wytwórnię, Daffan Records, która wydawała płyty Floyda Tillmana, Jerry Irby'ego, Dickie McBride i innych.Daffan przeniósł się do Nashville w 1958 roku w celu utworzenia Music Publishing Company razem z Hankiem Snow, ale w 1961 wrócił do Houston, gdzie tworzy własną muzykę i działalność wydawniczą w dalszym ciągu aż do śmierci w dniu 6 października 1996.

Daffan był żonaty z Bobbie Martin Daffan ponad pięćdziesiąt lat. Mieli jedną córka. Był nominowany do Texas Western Swing Hall of Fame.Jego piosenka "Born to Lose" otrzymala nagrodę BMI "one million air play" w 1992.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No letter today/Born to lose	Ted Daffan	01.1944	-	2[8].Country Chart side B:3[21].Country Chart	Okeh 6706	[vocal:Chuck Keeshan and Leon Seago]
Look who's talkin'	Ted Daffan	06.1944	-	4[2].Country Chart	Okeh 6719	[vocal:Leon Seago]
Time Won't Heal My Broken Heart / You're Breaking My Heart	Ted Daffan	02.1945	-	6[2].Country Chart ;side B:5[3].Country Chart	Okeh 6729	[vocal:Ted Daffan]
Shadow on My Heart/Headin' Down the Wrong Highway	Ted Daffan	08.1945	-	5[3].Country Chart; side B:2[13].Country Chart	Okeh 6744	[vocal:"Idaho"]
Shut the gate	Ted Daffan	10.1946	-	5[3].Country Chart	Columbia 37 087	[vocal:George Strange]

Varetta Dillard

Varetta Dillard była jedną z wielkich nieznanych wokalistek bluesowych z lat 50-tych, znaną z wielu przebojów poppish R&B; w stylu bardzo przypominające Ruth Brown.Varetta urodził się w Harlemie w 1933 roku i w wyniku niedoboru kości spędziła większość swojego dzieciństwa w szpitalu, w którym odkryła śpiew jako terapię.

Zachęcona i inspirowana przez Carla Feastera, wokalistę z Chords, Dillard zaczęła brać udział w konkursach talentów, które doprowadziły do zwycięstwa w dwóch kolejnych konkursach w słynnym Apollo. Podpisała kontrakt płytowy z Savoy Records w 1951 roku ,po czym podczas pierwszej sesji nagraniowej w dniu 18 września 1951 r.,zostały nagrane dwa single : "Love and Wine" i "You Are Gone".Nie wywołały one jednak większego zainteresowania. W styczniu 1952r Savoy zaproponował jej nagranie w duecie z H-Bomb Fergusonem, cieszącego się sporą popularnością "Easy, Easy Baby" (numer 8 R&B;) w 1952 roku, "Mercy Mr. Percy" (nr 6 R&B;) w 1953 r. , a po przedwczesnej śmierci Johnny Ace, "Johnny Has Gone" (nr 6 R&B;) w 1955 roku.

W 1956 Dillard przechodzi do wytwórni Groove,oddziału RCA , gdzie, ku jej niechęci, była zmuszona do kapitalizacji śmierci Jamesa Deana nagraniem "I Miss You Jimmy". Późniejsze nagrania dla wytwórni Triumph i oddziału MGM, Cub nie przystają do jej sukcesów w Savoy, co spowodowało zakończenie kariery solowej w 1961 roku, choć nadal śpiewa i w końcu lat 60-tych udziela się w grupie jej męża ,Tri-Odds, która wykonywała jazz, a cappella, i poezję black-centric.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Here in My Heart / I'm Yours	Varetta Dillard	.1951	-	-	Savoy 851	-
Love and Wine / Please Come Back to Me	Varetta Dillard	10.1951	-	-	Savoy 822	[written by Lee Magid]
Please Tell Me Why / Hurry Up	Varetta Dillard	02.1952	-	-	Savoy 839	[written by Eloise Hinds]
Easy, Easy Baby / Letter in the Blues	Varetta Dillard	05.1952	-	8[3].R&B; Chart	Savoy 847	[written by Rudolph Toombs]
Them There Eyes / You Are Gone	Varetta Dillard	07.1952	-	-	Savoy 859	[written by Maceo Pinkard / Doris Tauber / William Tracey]
I Cried and Cried / Double Crossing Dandy	Varetta Dillard	.1952	-	-	Savoy 871	[written by Rudolph Toombs]
I Love You Just The Same / I Love You	Varetta Dillard	10.1953	-	-	Savoy 1107	[written by Jesse Stone]
Three Lies / Getting Ready for My Daddy	Varetta Dillard	02.1953	-	-	Savoy 884	[written by Leon Rene]
Mercy, Mr. Percy / No Kinda Good	Varetta Dillard	05.1953	-	6[10].R&B; Chart	Savoy 870	[written by Max Moten]
I Ain't Gonna Tell / (That's The Way) My Mind Is Working	Varetta Dillard	12.1953	-	-	Savoy 1118	[written by Toombs]
Send Me Some Money / Love	Varetta Dillard	09.1954	-	-	Savoy 1137	[written by Zeke Clements]
I'll Never Forget You / I Can't Stop Now	Varetta Dillard	07.1955	-	-	Savoy 1166	[written by Mendelsohn, Walsh, Cadena]
Johnny Has Gone / So Many Ways	Varetta Dillard	.1955	-	6[7].R&B; Chart	Savoy 1153	[written by Ozzie Cadena / F. Madison]
You're The Answer To My Prayer / Promise Mr. Thomas	Varetta Dillard	05.1955	-	-	Savoy 1160	[written by McCoy, Singleton]
Cherry Blossom / Gonna Tell My Daddy	Varetta Dillard With The Four Students	04.1956	-	-	Groove 0150	[written by John Davenport]
Got You On My Mind / Skinny Jimmy	Varetta Dillard	07.1956	-	-	Groove 0159	[written by Howard Biggs / Joe Thomas]
I Miss You Jimmy / If You Want To Be My Baby	Varetta Dillard	09.1956	-	-	Groove 0167	[written by Bill Henry / Clyde Otis]
Mama Don't Want (What Poppa Don't Want) / Darling, Listen To The Words Of This Song	Varetta Dillard	02.1956	-	-	Groove 0139	[written by Aaron Schroeder]
One More Time / I Can't Help Myself	Varetta Dillard	12.1956	-	-	Groove 0177	[written by John Davenport / Danny Taylor]
Pray For Me Mother / Leave a Happy Fool Alone	Varetta Dillard	03.1957	-	-	RCA Victor 6869	[written by Roy C. Bennett / Sid Tepper]
Time Was / I Got A Lot Of Love	Varetta Dillard	06.1957	-	-	RCA Victor 6936	[written by Gabriel Luna / Miguel Prado / Bert Russell]
Undecided / That's Why I Cry	Varetta Dillard	10.1957	-	-	RCA Victor 7057	[written by Sydney Robin / Charlie Shavers]
Just Multiply / What'll I Do	Varetta Dillard	07.1958	-	-	RCA Victor 7285	[written by Eddie White / Mack Wolfson]
Star Of Fortune / The Rules Of Love	Varetta Dillard	01.1958	-	-	RCA Victor 7144	[written by Ben Bierman / Thelma Hershonson]
Good Gravy Baby / Scorched	Varetta Dillard	06.1959	-	-	Triumph 608	[written by Joyce Kennedy]
Teaser / I Know I'm Good For You	Varetta Dillard	09.1960	-	-	Cub 9073	[written by Otis Blackwell]
I Don't Know What It Is But I Like It / You Better Come Home	Varetta Dillard	03.1961	-	-	Cub 9091	[written by Otis Blackwell / SIc Wyche]
Little Bitty Tear / Mercy, Mister Percy	Varetta Dillard	11.1960	-	-	Cub 9083	[written by Hank Cochran]

Jimmie Thomas

Leon René (ur. 6 lutego 1902 r. -zm.  30 maja 1982 r.) Był amerykańskim kompozytorem muzyki pop , R&B i rock and rolla oraz producentem płyt w latach 30., 40. i 50-tych XX wieku. Czasem używał pseudonimu autorskiego Jimmy Thomas lub Jimmie Thomas . Założył też kilka wytwórni płytowych .

Urodził się w Covington w stanie Luizjana . Najbardziej znany jest z przeboju „ When the Swallows Come Back to Capistrano ”. Piosenka, napisana jako hołd dla dorocznego wiosennego powrotu jaskółek  do Mission San Juan Capistrano w Południowej Kalifornii , spędziła kilka tygodni na szczycie list przebojów Your Hit Parade podczas pierwszego wydania w 1940 roku.

Piosenka została nagrana przez takich muzyków jak The Ink Spots , Fred Waring , Guy Lombardo i Glenn Miller . Przeszklony pokój w misji został wyznaczony na cześć René i wyświetla  fortepian, na którym skomponował melodię, recepcję z jego biura oraz kilka kopii nut i innych mebli, wszystkie podarowane przez rodzinę René .

Inne utwory René to „ When It's Sleepy Time Down South ” (z Clarence Museem i bratem Otisem René ), „ Gloria ”, oraz takie popowe utwory jak „ I Sold My Heart to the Junkman ”, „ Rockin 'Robin ” i „ Boogie Woogie Santa Claus ”.

W latach czterdziestych wraz ze swoim bratem i partnerem do pisania piosenek, Otisem René , Leon René założył i prowadził niezależne wytwórnie r&b Exclusive Records i Excelsior Records . Otis był odpowiedzialny za wszelkie publiczne identyfikacje z Excelsior Records, podczas gdy Leon był identyfikowany z Exclusive Records.  Kupili własną wytwórnię płytową, ale kiedy format zmienił się z 78 obr./min na 45 obr./min , nie mogli wytłoczyć nowej prędkości, i wytwórnie przestały działać. Wytwórnia Excelsior  Otisa René istniała od 1944 do 1951 roku.  Exclusive Records Leona René istniała od 1944 do 1950 roku. Artyści w Exclusive Records to Frantic Fay Thomas, Buddy Baker Sextet, Joe Liggins i Johnny Moore's Three Blazers .

Leon René założył Class Records w 1951 roku wraz z synem Rafaelem „Googie” René i Preston Love . René wydał następnie udane nagrania swojego syna, a także Oscara McLollie   i Bobby'ego Day . Day nagrywał także jako Bobby Byrd z The Hollywood Flames i Bob & Earl . W 1958 roku założył firmę Rendezvous Record Company , która produkowała hity B. Bumble'a & Stingers  , aż do 1963 roku.

René zmarł w Los Angeles w Kalifornii w wieku 80 lat. Był dziadkiem byłego zawodnika X Factor, Chrisa Rene .
„Boogie Woogie Santa Claus” to utwór napisany przez René. Piosenka została nagrana przez Mabel Scott pod koniec 1947 roku dla Supreme Records i znalazła się w pierwszej piętnastce listy Billboard's Race Records .   Lionel Hampton & His Orchestra wydali także jej wersję w 1950 roku z Sonnym Parkerem na wokalu. Od tego czasu został nagrany przez wielu innych artystów, w tym The Brian Setzer Orchestra na album z 2002 r. Boogie Woogie Christmas i Colina Jamesa  .

                                 Kompozycje Jimmie Thomasa na listach przebojów

[with Oscar McLollie] 08/1958 Hey Girl - Hey Boy Oscar McLollie & Jeanette 61.US [solo] 08/1958 Rockin' Robin Bobby Day 2.US/29.UK/1.R&B Chart 12/1958 The Bluebird, the Buzzard and the Oriole Bobby Day 54.US 09/1964 Rockin' Robin The Rivieras 96.US 03/1972 Rockin' Robin Michael Jackson 2.US/3.UK [with Jeanne Vikki] 11/1960 Gee Whiz Bobby Day 103.US 11/1960 Gee Whiz The Innocents 28.US [with Mike Rose, Nick Foster] 12/1999 Big Boys Don't Cry / Rockin' Robin Lolly 10.UK