Destiny' s Child

Żeńska formacja, która na dobre karierę rozpoczęła jako kwartet w drugiej połowie lat 90-tych. Destiny’s Child stały się w ciągu dekady najpopularniejszym zespołem świata, sprzedając wszystkie albumy w oszałamiającym nakładzie. W karierze grupy oprócz wielkich uniesień i triumfów nie obeszło się również bez skandali i przykrych momentów, które wstrząsnęły opinią publiczną.
Zanim doszło do założenia Destiny’s Child w postaci znanej doskonale na całym świecie, na początku lat 90-tych działały formacje Girls Tyme i The Dollz, które położyły podwaliny pod Destiny’s.

W ich składach od początku były Beyonce Knowles (Beyonce) i LaTavia Roberson,  Kelly Rowland dołączyła do dziewczyn w 1992 r., a LeToya Luckett (LeToya) rok później. Przez krótki czas partnerowały im m.in. Tamar Davis    (Tamar), KeKe Wyatt
czy Nikki Taylor. Ostatecznie jako Destiny’s Child kwartet zaistniał w 1995 r., z Mathew Knowlesem (ojcem Beyonce) jako menedżerem. Nazwa formacji została zaczerpnięta z Biblii.
Destiny’s Child w 1996 r. po wielu miesiącach wytężonych działań promocyjno-marketingowych, podpisały umowę wydawniczą z firmą Columbia. Porozumienie ostatecznie sfinalizowano w 1997 r. i grupa rozpoczęła pracę nad pierwszą płytą. Oficjalnym debiutem kwartetu była piosenka „Killing Time” pochodząca ze ścieżki dźwiękowej do filmu „Faceci w czerni” (oryg. „Men in Black”, reż. Barry Sonnenfeld, 1997, USA). Co ciekawe, na tym samym soundtracku debiutowała też   Alicia Keys. Pełny krążek kwartetu, zatytułowany po prostu Destiny’s Child, trafił do sklepów w Stanach Zjednoczonych 17 lutego 1998 r., a niespełna miesiąc później ukazał się również na Starym Kontynencie. Nad płytą pracowali m.in.   Wyclef Jean,  Jermaine Dupri, D'wayne Wiggins z   Tony! Toni! Tone! i Carl Washington. Żaden singiel z wydawnictwa nie stał się wielkim hitem, z wyjątkiem nagrania „No, No, No” (w dwóch wersjach), które narobiło odrobinę zamieszania na listach przebojów i zwróciło na młodziutki zespół uwagę fanów. Cierpliwością wykazali się również wydawcy Destiny’s Child, nie czyniąc żadnych uwag z powodu dość przeciętnej sprzedaży materiału (zaledwie 67. pozycja na liście billboardu, jednokrotna platyna w Stanach Zjednoczonych, uzyskana w dodatku półtora roku po premierze). O wiele istotniejsze okazały się przychylne recenzje wydawnictwa, które ukazały, że media i fani doceniają potencjał kwartetu z Houston.

Najlepsze dni Destiny’s Child miały dopiero nadejść, a na dobry początek za materiał zgromadzony na debiutanckim krążku dziewczyny otrzymały trzy nagrody lady of soul awards. Grupa niedługo po premierze pierwszej płyty zabrała się za pracę nad kolejnym materiałem. Tym razem poszerzono zestaw producentów o popularnych wówczas   Rodneya Jerkinsa, Kevina „She’kspere” Briggsa, a także   Missy Elliott. By zyskać spokój większość nagrań zrobiono w Toronto na przełomie 1998 i 1999 r. Pierwszym singlem było nagranie "Get On The Bus" z Timbalandem,które jednak promowało film („Why Do Fools Fall In Love" Nava, 1998),a nie sam album-premierę tego kawałka i płyty dzieliło ponad pół roku. Zasadniczym singlem okazał się wydany w połowie czerwca 1999r "Bills,Bills,Bills".Był to pierwszy w karierze zespołu utwór,który doszedł na szczyt listy Billboardu.

27 lipca 1999 r. ukazał się drugi album Destiny’s Child, dzieło zatytułowane The Writing’s on the Wall. Płyta okazała się przełomem w karierze zespołu, zyskując doskonałe recenzje, a także ogólną sprzedaż rzędu 13 mln sztuk na całym świecie. Kolejne dwa single z płyty („Say My Name” i „Jumpin’ Jumpin’”) również zdobyły szczyt billboardu, a popularność osiągnął też kawałek „Bug a Boo”. Wraz z rosnącą popularnością rozpoczęły się niestety problemy wewnątrz zespołu, które ostatecznie doprowadziły do rozpadu kwartetu w jego oryginalnym składzie. LeToya i LaTavia zarzuciły menedżerowi zespołu Mathew Knowlesowi nieuczciwy podział zysków i faworyzowanie swej córki Beyonce oraz kuzynki Kelly Rowland kosztem pozostałej dwójki. Konflikt przybrał na sile na początku 2000 r., a jego rozwiązanie okazało się dość radykalne. Mathew Knowles zarządził nagranie teledysku i sesji zdjęciowej do singla „Say My Name” bez udziału Luckett i Roberson, za to z dwoma nowo dobranymi dziewczynami do składu -  Michelle Williams i Farrą Franklin. Tak obcesowe potraktowanie dwójki z pierwotnego składu szybko znalazło swój finisz w sądzie. Już w marcu LeToya i LaTavia wytoczyły Knowlesowi proces, a na łamach prasy zaczęły się wzajemne oskarżenia i kłótnie. W fatalnej sytuacji były ponadto Beyonce i Kelly Rowland, które nie wiedziały, po czyjej stronie się opowiedzieć, nie chcąc tracić ani przyjaciółek, ani zatrzymywać swej fenomenalnie rozwijającej się kariery. Koniec końców całe zamieszanie jedynie przysporzyło Destiny’s Child kolejnych fanów, a singiel „Say My Name” stał się jednym z największych hitów w historii zespołu.


Promując płytę, zespół odbył wiele spektakularnych koncertów, występując na wspólnych trasach m.in. z  TLC, Britney Spears i Christiną Aguilerą. Został też obsypany gradem niezwykle prestiżowych nagród i nominacji, wśród których najbardziej wartościowe to oczywiście dwie statuetki Grammy za „Say My Name”, sześć triumfów w billboard music awards i jedna mtv video music award za klip do „Say My Name”.
Jeszcze w czerwcu 2000 r. grupę po niespełna pół roku obecności opuściła Farrah Franklin. Oficjalnie przyczyną były pobudki osobiste i za małe zaangażowanie się Franklin w działalność grupy (wokalistka opuściła kilka koncertów i imprez promocyjnych), ale w kuluarach bardzo głośno mówiło się o ogromnym konflikcie pomiędzy nią a Beyonce i Mathew Knowles. Ostatecznie Destiny’s Child zostało triem.


Jeszcze w 2000 r. grupa rozpoczęła pracę nad kolejną płytą, której zwiastunem był nagrany po raz pierwszy w składzie Knowles - Rowland - Williams kawałek „Independent Woman, Pt. 1” ze ścieżki dźwiękowej do filmu „Aniołki Charliego” („Charlie’s Angels”, reż. McG, 2000, USA). Singiel okazał się fenomenalnym sukcesem, spędzając aż jedenaście tygodni na szczycie listy billboardu i wraz z „Say My Name” będąc megahitem 2000 r. Oczekiwania wobec trzeciego krążka grupy były ogromne. Zespół w coraz większym stopniu stawał się zależny od Beyonce, która wzięła na siebie ciężar produkcji materiału, angażując do pomocy m.in. Anthony’ego Denta, Falonte Moore’a, Statica, D’wayne’a Wigginsa i Waltera Afanasieffa. Knowles zaczęła też zdecydowanie dominować w kwestii wokalnego udziału w nagraniach. Zdania recenzentów wobec takiej sytuacji były dość podzielone. Płytę Survivor, która ukazała się w maju 2001 r., oceniono gorzej niż poprzednie krążki. Zupełnie odmiennego zdania byli fani. Ogromna popularność tytułowego singla znacznie pomogła w fenomenalnej sprzedaży albumu. Wydawnictwo zadebiutowało na 1. miejscu listy billboardu, w ciągu tygodnia sprzedając się w ilości 663 tys. sztuk. Niespełna dwa miesiące wystarczyły, by w samych Stanach Zjednoczonych płyta osiągnęła potrójną platynę, a do końca roku 2001 uzyskała blisko 4 miliony sprzedanych nośników. Równie pozytywny odbiór materiału na całym świecie spowodował, że Destiny’s Child stały się najpopularniejszym żeńskim zespołem Planety.

Potwierdzeniem tego było ponad dziesięć milionów sprzedanych sztuk krążka Survivor, ogromna popularność kolejnych singli („Bootylicious”, „Emotion” i „Nasty Girl”) oraz kolejne spektakularne nagrody, Z GRAMMY, BILLBOARD MUSIC AWARDS i LADY OF
soul awards na czele.
Fala niesamowitych sukcesów komercyjnych szła w parze z coraz gorszym odbiorem grupy przez bardziej wymagających fanów czarnych brzmień. Zarzucali oni Destiny’s Child odchodzenie od wysmakowanego r&b w stronę czarnego popu, muzyki przeznaczonej zdecydowanie dla mas i pozbawionej większych emocji. Powszechne były też sygnały, że trio jest tak naprawdę tylko poligonem doświadczalnym dla Mathew Knowlesa i jego córki Beyonce. W dodatku wciąż trwał konflikt na linii Destiny's Child - LeToya Luckett i LaTavia Roberson. Artystki wniosły pozew przeciwko grupie i firmie SONY music, domagając się zadośćuczynienia za obraźliwy ich zdaniem singiel „Survivor”, którego tekst miał jakoby uderzać w ich dobra osobiste i być skierowany właśnie przeciwko byłym członkiniom formacji. W rezultacie sprawę udało się załatwić polubownie, a w dodatku doszło do pogodzenia pomiędzy Beyonce, Kelly oraz LaTavią i LeToyą. W wielu późniejszych wywiadach i wypowiedziach dziewczyny głośno mówiły, że całe zamieszanie w ogromnym stopniu było niepotrzebne a górę wzięły prywatne ambicje i urażona duma.


Także w 2001 r. ukazał się świąteczny krążek 8 Days of Christmas, a wiosną 2002 r. This Is the Remix - albumy przeznaczone zdecydowanie dla zagorzałych fanów grupy i wydane głównie po to, by jak najmocniej wykorzystać boom popularności zespołu. Walory artystyczne tych wydawnictw nie przedstawiały się zbyt korzystnie, stąd wielu dziennikarzy i bezstronnych obserwatorów zaczęło powątpiewać w przyszłość Destiny’s Child, sugerując, iż to ostatnie tchnienia grupy. Potwierdzeniem tego zdawały się być przede wszystkim wypowiedzi samych wokalistek, mówiących coraz głośniej, że po tylu latach wyczerpującej pracy razem potrzebują odrobiny oddechu i odpoczynku od siebie. O rozpadzie Destiny’s Child nikt jednak w bezpośredni sposób nie powiedział, w związku z czym wiosną 2002 r. rozpoczął się okres przerwy w działalności formacji, który to czas Knowles, Williams i Rowland wykorzystały na wydanie solowych albumów i nabranie dystansu do działalności w ramach formacji.
Do pracy jako zespół dziewczyny powróciły w połowie 2004 r., czyli po okresie mniej lub bardziej efektownych triumfów solowych. Zgodnie z powszechnymi oczekiwaniami najlepiej jako indywidualna artystka poradziła sobie Knowles. Rowland nagrała płytę znacznie przewyższającą swą dojrzałością i muzycznym rozmachem dzieła Destiny’s Child, w związku z czym nie w pełni trafiła w nastoletni target fanów dotąd związanych z grupą. Williams całkowicie odrzuciła komercyjne zapędy, koncentrując się na twórczości pełnej spirytyzmu, o bardzo gospelowym charakterze.


Nagrany w 2004 r. czwarty klasyczny, studyjny album Destiny’s Child miał w swym zamierzeniu być dziełem odpowiadającym ówczesnym standardom brzmień urban. Do pracy nad materiałem Destiny Fulfilled zaangażowano w związku z tym zarówno gigantów brzmienia r&b (Rodney Jerkins,   Rich Harrison,   Bryan-Michael Cox), twórców hiphopowych ( 9th Wonder,  Rockwilder), jak i muzyków bliższych neosoulowym klimatom Dre & Vidal,  Mario Winans). Krążek w swoim zamierzeniu miał zadowolić dotychczasowych fanów grupy, jak i tych, którzy wcześniej co najwyżej kojarzyli dokonania Destiny’s Child, ale uważali je za nazbyt popowe i miękkie jak na standardy czarnych miejskich brzmień. Niestety ambitne zamierzenia nagrania płyty nie w pełni zostały zrealizowane. Stało się tak zarówno z powodu braku muzycznej harmonii i za dużego rozstrzelenia stylistycznego, jak również monotonnych tekstów i wokali, które zdominowała oczywiście Beyonce. Wielu krytyków podawało w wątpliwość sens nagrania płyty, którą niby promowało trio, ale często na zasadzie Knowles świecącej w pierwszym rzędzie i schowanych głęboko w tle Rowland i Williams.
Żadne nagranie singlowe z Destiny Fulfilled nie dotarło do szczytu billboardu. Co prawda zarówno „Lose My Breathe”, jak i „Soldier”, w którym gościnnie zarapowały gwiazdy rapu z Południa USA - T.I. oraz Lil’ Wayne, dotarły do 3. pozycji listy najpopularniejszych piosenek za Oceanem, jednak ich powodzenie nie dorównało w ogólnym rozrachunku takim szlagierom zespołu, jak „Survivor”, „Independent Woman, Pt. 1” czy „Say My Name”. „Cater 2 U” i „Girl” nie dotarły nawet do pierwszej dziesiątki listy.
Sprzedaż ostatniej płyty Destiny’s Child w Stanach Zjednoczonych sięgnęła trzech milionów sztuk, a na całym świecie ogólnie dziesięciu milionów. Było to ponad cztery miliony mniej niż w przypadku Survivor i blisko sześciomilionowy spadek w stosunku do The Writing’s on the Wall. Krążkowi nie udało się dotrzeć na szczyt sprzedaży ani w USA, ani w Wielkiej Brytanii. Pomimo że Destiny’s Child udało się zachować miano najlepiej sprzedającej się żeńskiej grupy na świecie. .  Destiny Fulfilled pozostawiło pewien niesmak i mało kogo zdziwił brak jakiejkolwiek nagrody Grammy za to wydawnictwo.
W 2005 r. zapadła decyzja, że po sponsorowanym przez firmę mcdonald’s tournee destiny fulfilled... and lovin’ it tour, podczas którego zespół zagrał łącznie 67 koncertów na całym świecie, ukaże się płyta z największymi hitami grupy i trio zawiesi swą działalność. Krążek #l’s trafił do sklepów 25 października i zawierał trzy nowe piosenki Destiny’s Child, w tym wielki przebój „Stand Up for Love” przygotowany jako hymn na światowy dzień dziecka, ale odnoszący się też do sytuacji ludzi poszkodowanych podczas tsunami w Azji (2004) i amerykańskich huraganów RITA oraz KATRINA. Płycie udało się dotrzeć do szczytu billboardu, a z ogólną sprzedażą ponad trzech milionów nośników na całym świecie zostało najlepiej sprzedającym się krążkiem typu greatest hits w historii, jeśli chodzi o żeńską grupę. Jednym z elementów promocji materiału było wypuszczenie w 2005 r. przez firmę Mattel lalek wzorowanych na członkiniach formacji.
Dyskografię zespołu uzupełniają EP-ki Love: Destiny (2001) i Single Remix Tracks (2002), dwa regularne DVD - jedno z zapisem koncertu w holenderskim Rotterdamie Destiny’s Child World Tour (2003) i doskonale przyjęte Destiny’s Child: Live in Atlanta (2006), a także jeden krótki materiał DVD - The Platinum’s on the Wall (2001) z zapisem jedynie siedmiu klipów.
Ze sprzedażą ponad 60 milionów płyt w swej historii Destiny’s Child są najlepiej sprzedającą się żeńską grupą r&b w dziejach, bijąc o ponad piętnaście milionów nośników więcej TLC i o czterdzieści   En Vogue. W ciągu dziesięciu lat aktywnego pobytu na scenie muzycznej zespół wprowadził aż trzynaście nagrań do czołowej pięćdziesiątki billboardu. Udało mu się również zdobyć aż osiemdziesiąt sześć prestiżowych nagród. Są wśród nich trzy statuetki Grammy i dziewiętnaście nagród billboard music awards. Destiny's Child w 2006 r. zaproszono też do hollywoodzkiej alei gwiazd. W ślad za fenomenalnymi sukcesami grupy poszły też mniej lub bardziej udane kariery solowe członkiń kolektywu. Początkowo kwartet, a od 2001 r. trio z Houston jest jedną z najważniejszych muzycznych grup końca XX i początku XXI wieku. Często nazywane następczyniami słynnego The Supremes , Destiny’s Child stały się prawdziwą ikoną komercyjnego, popowego r&b. To nieczęsty przypadek, gdy niezwykła uroda wokalistek idzie w parze z ich talentem i potencjałem. Dlatego też formacja od samego początku zyskała na całym świecie miliony sympatyków obu płci w każdym przedziale wiekowym. Fani niezmiennie wierzą, że Destiny Fulfilled nie okaże się ostatnim regularnym, studyjnym materiałem w historii grupy i z wypiekami na twarzy wypatrują jakichkolwiek wieści na temat reaktywacji Destiny’s Child. Ostatnie z nich pojawiły się pod koniec sierpnia 2008 r., kiedy artystki oficjalnie zapowiedziały nagranie kolejnego wspólnego albumu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
No no no	Destiny' s Child feat Wyclef Jean	03.1998	5[20]	3[35]	Columbia 6656592	[platinum-US][written by Vincent Herbert, Robert Fusari, Mary Brown, Calvin Gaines][producent by Wyclef Jean, Vincent Herbert, Rob Fusari][1[1][39].R&B; Chart]
Just be straight with me	Silkk The Shocker feat Master P,Destiny's Child,O'dell ,Mo B.Dick	03.1998	-	57[16]	No Limit 53 305 [US]	[written by Destiny's Child/Master P/Mo B. Dick/O'Dell/Silkk "The Shocker"][produced by Craig B][36[20].R&B Chart]
With me	Destiny' s Child feat Jermaine Dupri	07.1998	19[8]	-	Columbia 6661475	[written by Jermaine Dupri, Percy Miller, Manuel Seal, Jr.][produced by Jermaine Dupri, Manuel Seal, Jr.][36[15].R&B Chart]
She' s gone	Matthew Marsden feat Destiny' s Child	11.1998	24[12]	-	Columbia 6664912	[written by Daryl Hall and John Oates]
Get on the bus	Destiny' s Child feat Timbaland	01.1999	15[10]	-	East West E 3780CD	[written by Tim Mosley, Melissa Elliott][produced by Timbaland]
Bills ,Bills,Bills	Destiny' s Child	06.1999	6[14]	1[1][20]	Columbia 6676902	[gold-US][silver-UK][written by Kevin Briggs/Kandi Burruss/Beyoncé Knowles/LeToya Luckett/Kelendria Rowland][prodecer by Shek'spere][1[9][24].R&B; Chart]
Bug a boo	Destiny' s Child	10.1999	9[15]	33[20]	Columbia 6681882	[written by Kevin Briggs/Kandi Burruss/Beyoncé Knowles/LeToya Luckett/Latavia Roberson/Kelendria Rowland][producer by She'kspere][15[20].R&B; Chart]
Say my name/Timbaland [remix]	Destiny' s Child	12.1999	3[21]	1[3][32]	Columbia 6691882	[gold-US][platinum-UK][written by Rodney Jerkins, Fred Jenkins III, Lashawn Daniels, [Grammy 2000r-Best R&B; Performance]Beyoncé Knowley, LeToya Luckett, Kelendria Rowland, LaTavia Roberson][produced by Rodney Jerkins][1[3][35].R&B; Chart]
Jumpin' Jumpin' /Upside down	Destiny' s Child	05.2000	5[19]	3[32]	Columbia 6696292	[silver-UK][written by Rufus Moore, Chad Elliot, Beyoncé Knowles][produced by Beyoncé Knowles, Chad Elliott, Jovonn Alexander][8[28].R&B; Chart]
Independent Women Part 1/Independent women	Destiny' s Child	09.2000	1[1][23]	1[11][28]	Columbia 6705932	[platinum-US][written by Samuel Barnes/Beyoncé Knowles/Jean Claude Olivier/Mark Rooney] [piosenka z filmu "Aniołki Charliego"][produced by Poke & Tone, Cory Rooney,Beyoncé Knowles][1[3][27].R&B Chart]
Survivor	Destiny' s Child	04.2001	1[1][22]	2[20]	Columbia 6711732	[gold-US][platinum-UK][written by Anthony Dent/Beyoncé Knowles/Mathew Knowles][produced by Anthony Dent, Beyoncé Knowles][Grammy 2001r-Best R&B; Performance][6[20].R&B; Chart]
Bootylicious	Destiny' s Child	07.2001	2[15]	1[2][19]	Columbia 6717382	[gold-UK][written by Rob Fusari/Beyoncé Knowles/Falonte Moore/Stevie Nicks][produced by Beyoncé Knowles, Rob Fusari, Falonte Moore][2[20].R&B; Chart][sample z "Edge Of Seventeen"-Stevie Nicks]
Emotion	Destiny' s Child	11.2001	3[18]	10[20]	Columbia 6721112	[silver-UK][written by Barry Gibb, Robin Gibb][produced by Beyoncé Knowles, Mark J. Feist,Mathew Knowles][original by Samantha Sang 1978r][28[19].R&B; Chart]
8 Days Of Christmas	Destiny' s Child	01.2002	-	102[1]	album cut	[written by Errol McCalla, Jr., Kelendria Rowland, Beyoncé Knowles][produced by Beyoncé Knowles, Errol McCalla, Jr., Mathew Knowles][57[1].R&B; Chart]
Nasty girl	Destiny' s Child	04.2002	111[2]	-	Columbia 672446 2	[written by Beyoncé Knowles, Anthony Den,t Maurizio Bassi, Naimy Hackett][produced by Beyoncé Knowles, Anthony Dent]
Lose my breath	Destiny' s Child	11.2004	2[39]	3[23]	Columbia 6754912	[gold-US][gold-UK]][written by Shawn Carter/LaShawn Daniels/Sean Garrett/Fred Jerkins/Rodney Jerkins/Beyoncé Knowles/Kelly Rowland/Michelle Williams][produced by Darkchild, Beyoncé Knowles, Kelendria Rowland, Sean Garrett][10[20].R&B; Chart]
Soldier	Destiny' s Child Featuring T.I. And Lil Wayne	11.2004	4[21]	3[21]	Columbia 6757622	[platinum-US][written by Dwayne Carter/Sean Garrett/Clifford Harris/Rich Harrison/Beyoncé Knowles/Kelly Rowland/Michelle Williams][produced by Rich Harrison, Beyoncé Knowles][3[24].R&B; Chart]
Girl	Destiny' s Child	04.2005	6[21]	23[19]	Columbia 6758952	[gold-US][written by Beyoncé Knowles,Kelly Rowland,Michelle Williams,Patrick "9th Wonder" Douthit,Sean Garrett,Angela Beyince,Don Davis,Eddie Robinson][produced by Patrick Douthit,Kelendria Rowland,Beyoncé Knowles][10[21].R&B; Chart]
Cater 2 U	Destiny' s Child	07.2005	-	14[24]	Columbia 74672 [US]	[platinum-US][written by Rodney Jerkins, Beyoncé Knowles, Ricky Lewis, Kelly Rowland, Robert Waller, Michelle Williams][produced by Darkchild, Ric Rude, Beyoncé Knowles][3[38].R&B; Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Destiny' s Child	Destiny' s Child	03.1998	45[15]	67[26]	Columbia 4885352/td>	[platinium-US][gold-UK][produced by Mathew Knowles,Tim & Bob ,Sylvia Bennett-Smith, Jerry Duplessis, Jermaine Dupri, Rob Fusari, Che Greene ,Vincent Herbert, Wyclef Jean ,KLC, Jay Lincoln, Mark Morales, O'Dell ,Cory Rooney, Terry T ,Craig B, Carl Washington, D'Wayne Wiggins]
The writing' s on the wall	Destiny' s Child	07.1999	10[112]	5[99]	Columbia 4943942	[8x-platinium-US][3x-platinium-UK][produced by Kevin "She'kspere" Briggs, Beyoncé Knowles, Jovonn Alexander, D-Major, Chad "Dr. Seuss" Elliot, Missy Elliott, Donald Holmes, Anthony Hardy, Oshea Hunter ,Rodney Jerkins, Eric Nealante Phillips, K-Fam, Daryl Simmons, Platinum Status ,Chris Stokes, Gerard Thomas, D'wayne Wiggins, Kandi Burruss]
Survivor	Destiny' s Child	05.2001	1[2][67]	1[2][46]	Columbia 5017832	[4x-platinium-US][3x-platinium-UK][produced by Anthony Dent, K-Fam, Mark J. Feist, Rob Fusari ,Beyoncé Knowles, Errol "Poppi" McCalla Jr ,Falonte Moore ,Poke & Tone ,Rapture & E. Seats ,Cory Rooney, Dwayne Wiggins]
8 days of Christmas	Destiny' s Child	11.2001	117[4]	34[9]	Columbia 86 098 [US]	[gold-US][produced by Bama Boyz, Damon Elliott, Kurt Farguhar, Focus... ,Alan Foyd, Rob Fusari ,Alonzo Jackson, Beyoncé Knowles, Errol McCalla Jr. ,Falante Moore ,Willie Morris, Ric Wake, Erron Williams]
This is the remix	Destiny' s Child	03.2002	25[9]	29[8]	Columbia 5076272	[silver-UK][produced by Maurice Joshua, Wyclef Jean, Rockwilder, Missy Elliott, Timbaland ,The Neptunes, Jermaine Dupri]
Destiny fulfilled	Destiny' s Child	11.2004	5[39]	2[50]	Columbia 5179162	[3x-platinum-US][2x-platinum-UK][produced by Beyoncé Knowles, Kelly Rowland ,Michelle Williams, Rich Harrison, Mathew Knowles,9th Wonder, Bryan Michael Cox ,Dre & Vidal, Sean Garrett, Rodney Jerkins, Rockwilder, Ric Rude, Erron Williams ,Mario Winans, WyldCard]
#1's	Destiny' s Child	11.2005	6[32]	1[1][28]	Columbia 82876739282	[platinum-US][platinum-UK][produced by Beyoncé Knowles, Kelly Rowland, Michelle Williams, Mark J. Feist, Wyclef Jean, Cory Rooney ,Rob Fusari, Kevin "She'kspere" Briggs, Swizz Beatz, Rodney Jerkins ,9th Wonder, Rich Harrison, David Foster, Ricky "Ric Rude" Lewis]
Love Songs	Destiny' s Child	02.2013	44[1]	72[4]	Columbia/Legacy 88765430182
Playlist: The Very Best of Destiny's Child	Destiny' s Child	08.2012	-	77[2]	Columbia/Legacy 88765430182	[produced by Mathew Knowles ,Beyoncé Knowles, Kelly Rowland, Michelle Williams]

Montell Jordan

Bardzo lubiany, zwłaszcza przez kobiety, wokalista, producent, tekściarz i okazjonalnie aktor. Okres jego największej popularności przypadł na drugą połowę lat 90-tych.

Jordan od najmłodszych lat chciał zostać piosenkarzem. Śpiewał w kościelnym i szkolnym chórze, regularnie uczęszczał na konkursy dla młodych wokalistów. Nie zaniedbywał przy tym nigdy nauki, kończąc z wyróżnieniem studia w kalifornijskim uniwersytecie pepperdine na kierunku komunikacja społeczna.
Montell przez wiele lat próbował zdobyć kontrakt z poważną wytwórnią, udało mu się to dopiero w 1994 r. z pomocą szefa pmp records - Paula Stewarta, Jordan spotkał się z dowodzącym def jamem Russellem Simmonsem, którego zauroczył swoim występem na żywo. Przyczyniło się to do podpisania umowy, na mocy której Montell stał się drugim artystą r&b w historii katalogu DEF JAM.

Dla tej wytwórni nagrał pięć bardzo przyzwoicie ocenionych albumów, które ogólnie sprzedały się w ponad ośmiomilionowym nakładzie. Na swoich płytach Montell sprawdzał się zarówno w roli wokalisty, tekściarza, jak i producenta obdarzonego bardzo dużym wyczuciem do nagrywania wielkich hitów. Jordan zapisał na swym koncie m.in. takie szlagiery, jak „This Is How We Do It” (1995 r.), „Let’s Right” z Masterem P (1998) i „Get It On... Tonite” (1999)- wszystkie z nich doszły do pierwszej piątki najpopularniejszych nagrań w Stanach Zjednoczonych.

Dobra passa artysty zakończyła się w 2002 r„ gdy opuścił szeregi def jam. Najpierw wydał przeciętny krążek Life After Def w KOCH records, a później zdecydował się na kontynuowanie kariery jako niezależny twórca. Jego siódmy album Pressure miał
ukazać się na przełomie 2007 i 2008 r. w prowadzonym przez niego labelu JORDAN RECORDS, ale do września 2008 r. można było usłyszeć jedynie singiel „Me & U”, do którego nie nakręcono nawet teledysku.

Bardzo długa jest lista twórców, których Jordan wsparł swoim wszechstronnym (wokalnie, tekstowo lub producencko) talentem. W okresie swojej kariery miał on okazję współpracować m.in. z Coolio, P+ Deborą Cox, Peterem Andre,  Giną Thompson,  Shanice,  Sisqo,  Case’em,  Kelly Price, Lii’ Mo,  Christiną Milian,  3LW i  Dru Hill.
Montell Jordan ma też na koncie epizody aktorskie, które zawdzięcza swojej nietuzinkowej urodzie i oszałamiającej tysiące kobiet aparycji.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is How We Do It	Montell Jordan	02.1995	11[8]	1[7][29]	PMP/RAL 851 468	[platinum-US][silver-UK][written by Montell Jordan,Oji Pierce,Ricky Walters][produced by Montell Jordan,Oji Pierce][1[7][31].R&B Chart][sample z "Children's story"-Slick Rick]
Somethin' 4 da Honeyz	Montell Jordan	08.1995	15[4]	21[15]	PMP/RAL 856 962	[gold-US][written by Montell Jordan, Oji Pierce, Mark Alton, Robert E. Bell, Ronald N. Bell, George M. Brown, Robert "Spike" Mickens, Doug Rasheed, Claydes Smith, Dennis Thomas, Richard Westfield][produced by Oji Pierce][18[16].R&B Chart][sample z "Summer Madness"-Kool & The Gang]
Daddy's Home	Montell Jordan	11.1995	-	125[1]	PMP/RAL 577 412	[written by S. Crawford][produced by Shappell Crawford, Montell Jordan][74[5].R&B Chart]
I Like	Montell Jordan featuring Slick Rick	06.1996	24[3]	28[20]	Def Jam/RAL 575 046	[written by Montell Jordan, Ricky Waters][produced by Derick "D Man" McElveen, James Earl Jones][11[20].R&B Chart][sample z "I getlifted"-KC & The Sunshine Band z filmu "The Nutty Professor"]
Falling	Montell Jordan	10.1996	-	18[20]	Def Jam 575 648	[gold-US][written by Montell Jordan][produced by Derick "D Man" McElveen, James Earl Jones][8[20].R&B Chart][sample z "Streiht Up Menace"-MC Eiht]
What's On Tonight	Montell Jordan	02.1997	-	21[20]	Def Jam 574 032	[gold-US][written by Montell Jordan, Donald DeGrate, Jr.][produced by Montell Jordan, DeVante Swing and James Earl Jones][7[28].R&B Chart]
Showdown	E-A-SKI feat. Montell Jordan	11.1997	-	103[14]	Relativity 1643	[produced by CMT, E-A-Ski][54[20].R&B Chart]
Let's Ride	Montell Jordan featuring Master P and Silkk the Shocker	03.1998	25[2]	2[21]	Def Jam 568 475	[platinum-US][written by Montell Jordan, Percy Miller, Vyshonn Miller][produced by Teddy Bishop][1[3][29].R&B Chart]
I Can Do That	Montell Jordan	08.1998	-	14[18]	Def Jam 566 106	[gold-US][written by Montell Jordan][produced by Teddy Bishop][4[20].R&B Chart]
When You Get Home	Montell Jordan	01.1999	-	-	Def Jam	[written by A. Crawford, A. Ross, L. Ware, M. Jordan][produced by Anthony "Shep" Crawford][74[8].R&B Chart]
Get It On Tonite/Once Upon a Time	Montell Jordan	10.1999	15[4]	A:4[32];B:114[3]	Def Soul 562 622	[gold-US][written by Darren Benbow, Jörg Evers, Montell Jordan, Brian Palmer, LeVar A. Wilson][produced by Brian Palmer & Sergio Moore][A:1[3][38].R&B Chart][B:35[20].R&B Chart][sample z "Love For The Sake Of Love"-Claudja Berry]
You Must Have Been	Montell Jordan	11.2001	-	124[1]	Def Soul	[written by Jordan, Hudson, Jones, Estiverne][produced by Montell Jordan, Steven Estiverne][44[20].R&B Chart]
Supa Star	Montell Jordan	11.2003	-	-	Enterprise 5705	[written by James Earl Jones, Montell Jordan, Percell "Black" Holmes][produced by JorJa Black][71[7].R&B Chart]
Me and U	Montell Jordan	11.2008	-	-	Native	[71[3].R&B Chart]
The Party (This Is How We Do It)	Joe Stone feat. Montell Jordan	08.2015	17[9]	-	Polydor NLZ 541500166	[written by Montell Jordan]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
This Is How We Do It	Montell Jordan	04.1995	53[3]	12[36]	Def Jam 527 179	[platinum-US][produced by Montell Jordan,Oji Pearce,Doug Rasheed,Rome,Clizark,DJ Enuf,J.A. Black,L.C.,Mr. Janky]
More...	Montell Jordan	09.1996	66[1]	47[24]	Def Jam 533 191	[gold-US][produced by Montell Jordan,Shep Crawford,Tony Dofat,Derick "D Man" McElveen,Professor Funk,DeVante Swing]
Let's Ride	Montell Jordan	04.1998	-	20[26]	Def Jam 536 987	[gold-US][produced by Ted Bishop, Jazz "The Man", Beats By the Pound]
Get It On...Tonite	Montell Jordan	11.1999	-	32[26]	Def Jam 546 714	[gold-US][produced by Montell Jordan,Kristin Hudson,JoJo Brim ,Shep Crawford,Jazz the Man,Ralph Kearns,Brian "Lilz" Palmer,Sergio "PLX" Moore,K. C. Porter]

Peacock Records [UK]

Wytwórnia „Peacock” w Wielkiej Brytanii nie miała nic wspólnego z amerykańską wytwórnią o tej samej nazwie. Jedyną wzmianką w „Music Week” był artykuł w numerze z 6 maja 1972 r., w którym poinformowano, że Peacock została utworzona przez agenta Terry'ego Younga, a dystrybucja jej nagrań została zorganizowana przez  President i  grupę British Independent Record Distributors . Niestety, działalność wytwórnii okazała się krótkotrwała. 

Pojawiła się i zniknęła w ciągu kilku miesięcy, pozostawiając po sobie zaledwie trzy single:Turnbull & Arkwright oraz dwa wokalisty i autora piosenek Petera Nelsona - ex Peter's Faces, Flowerpot Men i White Plains. Drukowane złotem etykiety na czarno-białym tle wytwórni,  miały uderzający wygląd. Produkcja została wykonana przez brytyjski  Homophone. Numeracja rozpoczęła się na PEA-500 i zakończyła na PEA-502.

 

Peacock Records

Peacock Records była amerykańską wytwórnią płytową , założoną w 1949 roku przez Dona Robey'a w Houston w Teksasie w Stanach Zjednoczonych .
„ Hound Dog ” Big Mama Thornton był hitem Peacock  w 1953 r.  Innymi znaczącymi artystami rhythm and bluesowymi w Peacock byli Marie Adams , James Booker , Clarence „Gatemouth” Brown , Little Richard , Memphis Slim i były piosenkarz gospel Jackie Verdell . Wytwórnia zajmowała się także jazzem , wydając albumy wokalistki Betty Carter i saksofonisty Sonny'ego Crissa . W 1952 Robey przejął kontrolę nad wytwórnią Duke Records w Memphis, Tennessee . Powstała Duke / Peacock Records.

Przez pewien czas we wczesnych latach 60-tych Peacock wydawała tylko muzykę gospel, wydając single i albumy niektórych z najbardziej znanych amerykańskich artystów gospel, w tym The Dixie Hummingbirds , The Mighty Clouds of Joy , The Five Blind Boys of Mississippi , Reverend Cleophus Robinson , Gospelaires of Dayton, Ohio, The Pilgrim Jubilee Singers , The Loving Sisters i gospel / jazz group Together (1975), w skład którego wchodził saksofonista Felix „Top Cat” Dixon z Kansas City, Kansas .

Pod koniec 1963 roku wytwórnia wprowadziła na rynek oddział nagrywający gospel Song Bird Records, w której wystąpiła Inez Andrews . W późnych latach  60-tych Peacock ponownie zaczęła wydawać świeckie single soul artystów takich jak Jackie Verdell, Inspirations, Little Frankie Lee , Al 'TNT' Bragg i Bud Harper. Ta późniejsza etykieta Peacock zawierała jasny wielobarwny pawi ogon na niebieskim tle etykiety, i to te późniejsze nagrania są często poszukiwane przez  kolekcjonerów northern soul.

Grupa wytwórni Duke / Peacock (w tym także Back Beat i Sure Shot) została sprzedana ABC Dunhill Records z Los Angeles 23 maja 1973 roku, a założyciel wytwórni Don Robey został w ABC jako konsultant aż do śmierci w 1975 roku. Nazwa wytwórni została zmieniona na ABC / Peacock w 1974 roku.

Po sprzedaży ABC MCA Records w 1979 r., MCA krótko obsługiwał wytwórnię MCA / Songbird z nowymi kontraktami, w tym Little Anthony (z Little Anthony and the Imperials ) i Dan Peek (dawniej z grupy America ). MCA na krótko ożywił nazwę Peacock dla serii reedycji płyt CD („Peacock Gospel Classics”) pod koniec lat 90-tych. Wraz z   katalogiem MCA  Peacock i Song Bird są teraz kontrolowani przez jednostkę Geffen Records ,Universal Music Group .

Peachtree Records

Założona w 1969 roku w Atlancie przez wokalistę - autora tekstów - producenta Williama Bella.
 
Płyty, które Bell wyprodukował dla swojej wytwórni Peachtree w późnych latach 60-tych i na początku lat 70-tych, zawierały takich artystów, jak Mitty Collier (która wcześniej nagrywała w Chess), Johnny Jones i King Kasuals z Nashville (którego płyta „Soul Poppin”   została później przechwycona przez Brunswick), a także mniej znanych lokalnych wykonawców z Atlanty, takich jak James Fountain, Gorgeous George i Emory & The Dynamics. 

 Produkcja Bella na tych płytach jest uważana za jedną z najlepszych w tym okresie, a oryginalne egzemplarze niektórych rzadszych tytułów są poszukiwane wśród kolekcjonerów soul. Niestety, nie ma kompleksowej reedycji nagrań   Peachtree, a kilka płyt pojawiło się na kompilacjach.

Katalog wytwórni:

101 Jimmy Church Thinking About Those Good Times / Shadow Of
Another Man's Love ‎ 1968
102 Johnny Jones And The King Casuals Soul Poppin 1968
103 Peg Leg Moffett The Shocker ‎(7", Single) Unknown
104 Eddie Billups Soldier's Prayer ‎(7", Single) 1969
105 Georgous George It's Not A Hurting Thing ‎(7", Single) Unknown
106 Susie Raney You Hurt So Good ‎(7", Single, Promo) Unknown
107 Emory And The Dynamics It Sure Would Be Nice / Let's Take A
                                       Look At Our Life (Single)

GS010 Ruby Andrews / James Fountain Just Lovin' You / Seven
                                     Day Lover ‎(7") 1996
P 120 Emory & The Dynamics Pretty Little School Girl 1970

P 121 Mitty Collier I Can't Lose / You Hurt So Good ‎(7", Single) 1969
P-122 Mitty Collier I'd Like To Change Places / Share What You Got (Single)1970

P-123 Mitty Collier True Love Never Comes Easy / Fly Me To The Moon 1969

P-124 James Fountain My Hair Is Nappy (Single)1970

P 125 Mitty Collier Lovin' On Borrowed Time / One Heck Of A
                                       Lover ‎(7", Single) 1970
P-126 Johnny Jones Mighty Low, Part I & Part II Unknown
P-127 James Fountain Malnutrition / Seven Day Lover ‎(7") 1970
P-128 Mitty Collier Your Sign Is A Good Sign / Mama He
                    Treats Your Daughter Mean ‎(7") 1969
P- 129 The 4 Dynamics That's What Girls Are Made For / Things
                           That A Lady Ain't Suppose To Do ‎(7") 1970
P-130 The Velvetones Funky Sweat ‎(7") Unknown
P-133 Sue Rainey You Got To Be Kind ‎(7", Single) Unknown
Stomp1 James Fountain / The Montclairs Seven Day Lover / Hung Up
                             On Your Love ‎(7", Single, Mono, Ltd) 2014
VS 1020 Various William Bell Present Atlanta Session ‎(LP, Comp) 1980

British North American Act

The British North American Act był kanadyjskim zespołem psychodelicznym powstałym w Montrealu w Quebecu w 1968 roku. Grupa nagrała jeden album studyjny In the Beginning w 1969 roku, który zawierał piosenkę „Joe Cool”, umiarkowany hit na kanadyjskich listach przebojów. Mimo że album przez wiele lat pozostawał w ukryciu, retrospektywnie pobiera wysokie ceny ofertowe i został ponownie wydany.

Przyjmując nazwę brytyjskiego statutu, który stworzył Kanadę w 1867 roku , zespół składał się z Andy Batora ( klawisze ), Boba Allena ( gitara prowadząca ), Dave McCalla ( perkusja ), Ricka  Elgera ( gitara rytmiczna ) i Kirka Armstronga ( gitara basowa) ). cv Uformowani w Montrealu członkowie grupy nie byli rodowitymi Kanadyjczykami, ale w rzeczywistości większość imigrantami : Allen i Elger pochodzili z Anglii, a Bator pochodził z Węgier. 

Po występie na lokalnej scenie muzycznej przez około rok, grając folk i  psychodeliczny rock , British North American Act   podpisał kontrakt z Now Records. Kierownicy wytwórni zaaranżowali, by grupa ubrała się w rewolucyjne mundury, mając nadzieję powielić sukces stroju, z którego korzystali Paul Revere & Raiders .  Zespół nagrał swój jedyny album studyjny In the Beginning ... jeszcze w tym roku. Zawierający mniej niż 30 minut, album zawierał miękkie rockowe piosenki, eksperymentując z zniekształceniami i surową muzyką garażową . Singiel zaczerpnięty z albumu „Joe Cool” odniósł umiarkowany sukces w Kanadzie, osiągając pozycję tuż poza Top 40 listy przebojów.

Na początku lat siedemdziesiątych firma Now Records zbankrutowała; wkrótce potem rozwiązano zespół.Muzyka grupy zaczęła pojawiać się ponownie w 1987 roku, kiedy In the Beginning ... został wznowiony po raz pierwszy.  W 2004 roku album został wydany po raz pierwszy na CD przez Akarma Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The World Would Understand/Joe Cool	British North American Act	.1968	-	-	Now RS 600 [Can]	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
In The Beginning..	British North American Act	.1969	-	-	Now RSS 6700 [Can]	[produced by Brian Chater]

Remo Four

Remo Four to zespół rockowy z lat 50. i 60-tych z Liverpoolu w Anglii . Byli rówieśnikami The Beatles , a później mieli tego samego menedżera, Briana Epsteina . Jego członkami byli Colin Manley (ur. Colin William Manley, 16 kwietnia 1942r, Old Swan , Liverpool, Lancashire ;zmarł 9 kwietnia 1999r) ( gitara prowadząca / wokal), Phil Rogers ( gitara rytmiczna / gitara basowa / wokal) (urodzony Philip Rogers, 03.1942, w Liverpool), Don Andrew (ur. Donald Andrew, w 1942r, w Liverpool ) (gitara basowa / wokal) i Roy Dyke (perkusja) (ur. 13 lutego 1945 r. w Liverpool). Andrew i Manley byli w tej samej klasie w szkole ( Liverpool Institute for Boys ) jak  Paul McCartney .

Manley i Andrew założyli Remo Quartet w 1958 roku, z wokalistą / gitarzystą Keithem Stokesem (ur. 1942r) i perkusistą Harrym Prytherchem (ur. 4 sierpnia 1941r, Liverpool;zm. 13 października 2015r). Przeszli od grania na lokalnych imprezach i konkursach do regularnych występów w hali i stali się profesjonalistami, zmieniając nazwę na Remo Four latem 1959 roku. Grali mieszankę  harmonii wokalnej (à la The Everly Brothers ) i numerów instrumentalnych w stylu The Shadows , The Ventures i Cheta Atkinsa .

Remo Four zostali wybrani jako Number Three Group w plebiscycie Mersey Beat w 1961 roku, a wśród ich fanów byli The Beatles, świeżo po sezonie w Hamburgu w Niemczech . Obie grupy znalazły się wśród stałych bywalców Cavern Club w 1961 i 1962 r.Obie grupy wystepowały tam regularnie z Gerry & The Pacemakers , Rory Storm & the Hurricanes oraz Ted „Kingsize” Taylor & the Dominoes w 1961 r.  Podczas gdy The Beatles podróżowali tam i z powrotem do Hamburga, Remo Four zaczęli grać w amerykańskich bazach lotniczych we Francji , budując swoje doświadczenie sceniczne i muzyczne. Punktem kulminacyjnym ich wczesnej kariery było dzielenie się sceną z The Shadows, w jedynym występie w Cavern Club. Johnny Sandon dołączył do zespołu jako wokalista w 1962 roku i pozostał przez dwa lata.


Na początku 1963 roku Prytherch postanowił wziąć ślub i znaleźć stałą pracę, a Roy Dyke zajął jego miejsce w zespole. W tym samym roku zespół podpisał kontrakt z NEMS Enterprises Epsteina i nabył nowego wokalistę, Tommy'ego Quickly , oraz kontrakt nagraniowy z Piccadilly Records , szybko nagrywając „ Tip of My Tongue ” Lennona i McCartneya oraz inne piosenki. Zespół wydał także instrumentalne nagrania, w tym wersję motywu przewodniego Henry'ego Manciniego z filmu Peter  Gunn  .

Przychodzili i odchodzili różni członkowie, w tym autorzy piosenek Wayne Bickerton i Tony Waddington (który później dołączył do Pete Best Group, która przeniosła się do Ameryki) oraz Tony Ashton ( klawisze / wokal), którzy zastąpili Don Andrewa, a Rogers przeniósł się na bas.Pomimo ich talentu i osiągnięć, sukces zespołu na rynku płytowym był ograniczony, a większość ich pracy to wystepy jako muzycy wspierający, lub jako zespół domowy w niemieckich klubach, w tym w Star-Club w Hamburgu. Wydali album Smile! , we własnej wytwórni Star-Club w 1967 roku, z elementami rocka i jazzu .

Pod koniec 1967 roku Beatle George Harrison zatrudnił Remo Four jako swój zespół wspierający w ramach pierwszego solowego projektu, albumu ze ścieżką dźwiękową do filmu Wonderwall . Podczas gdy utwory były głównie instrumentalne, nagrali jedną liryczną piosenkę „ In the First Place ” z Harrisonem, która pozostała w archiwum do lat 90-tych. ( Ashton, Gardner i Dyke później przerobili utwór i nagrali go jako „As It Was in the First Place”). Pod koniec lat 60-tych stali się także zespołem wspierającym Billy'ego Fury'ego .

Po rozpadzie w 1970 roku Ashton i Dyke dołączyli do gitarzysty Kim Gardnera, wcześniej The Creation i The Birds (nie mylić z kalifornijskim zespołem The Byrds ) , by utworzyć Ashton, Gardner & Dyke , który później nagrał piosenkę „ Ballada Of The Remo Four ”. Ashton utworzył później Paice Ashton Lord z członkami Deep Purple . Manley stał się akompaniatorem wokalistow, w tym Engelberta Humperdincka , a później dołączył do The Swinging Blue Jeans . Don Andrew i Colin Manley występowali z Gerry Marsdenem (sławą Gerry'ego & The Pacemakers) występując na scenie w odcinku brytyjskiego serialu telewizyjnego „ Brookside ” w latach 90-tych. Manley zmarł na raka w dniu 9 kwietnia 1999 r., a w czerwcu odbył się dla niego koncert pamiątkowy, podczas którego występowali jego byli koledzy z zespołu. Ashton zmarł również na raka w dniu 28 maja 2001 r. Keith Stokes zmarł 19 czerwca 2010 r., przyczyna nieznana. Mieszkał w Wallasey, a przyjaciele i krewni bezskutecznie próbowali go odnaleźć przez 15 lat.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Lies/On The Horizon	Johnny Sandon And The Remo Four	07.1963	-	-	Pye 7N 15542	[written by C. Manley]
Yes/Magic Potion	Johnny Sandon And The Remo Four	08.1963	-	-	Pye 7N 15559	[written by Leiber, Stoller]
Kiss Me Now/No Other Love (Could Ever Be The Same)	Tommy Quickly And The Remo Four	10.1963	-	-	Piccadilly 7N 35151	[written by Martin]
Everybody Knows/Closer To Me	Gregory Phillips And The Remo Four	01.1964	-	-	Pye 7N 15593	[written by Mitch Murray ]
Prove It/Haven't You Noticed	Tommy Quickly With The Remo 4	02.1964	-	-	Piccadilly 7N 35167	[written by G. Marsden]
I Wish I Could Shimmy Like My Sister Kate/Peter Gunn	Remo Four	03.1964	-	-	Piccadilly 7N 35175	[written by Clarence Williams,Armand Piron]
Sally Go Round The Roses/I Know A Girl	Remo Four	05.1964	-	-	Piccadilly 7N 35186	[written by Z. Sanders, L. Stevens]
The Wild Side Of Life/Forget The Other Guy	Tommy Quickly And The Remo 4	10.1964	33[8]	-	Pye 7N 15708	[written by Warren, Carter]
Humpty Dumpty/I'll Go Crazy	Tommy Quickly With The Remo 4	12.1964	-	-	Pye 7N 15748	[written by Trad. arr. Harris, Nicol, Wellings]
Live Like A Lady/Sing Hallelujah	Remo Four	01.1967	-	-	Fontana TF 787	[written by Colin Manley ]
In The First Place	Remo Four	03.1998	-	-	Pilar PILAR O2V	[written by Colin Manley, Tony Ashton]

Dynamic Hepnotics

The Dynamic Hepnotics to australijski zespół soul , blues i funk, który powstał w 1979 roku i rozpadł się w 1986 roku.Główny wokalista i frontman, „Continental” Robert Susz utworzył grupę w Sydney. Odnieśli sukces na australijskiej liście Kent Singles Chart z   najpopularniejszym singlem „ Soul Kind of Feeling ” w 1984 r., a następnie nagrali „Gotta Be Wrong (Way to Love)”, który dotarł do pierwszej 20-ki w 1985 r. Ich album Take You Higher znalazł się w pierwszej dwudziestce na pokrewnej liście albumów w czerwcu. W 1986 roku „Soul Kind of Feeling” zdobył nagrodę APRA Music Award za „Most Performed Australasian Popular Work”.

The Dynamic Hepnotics powstali w Sydney w 1979 roku z Timem Martinem na saksofonie (ex-Friends), Manuelem Patti na gitarze basowej, Richardem Ruhle na perkusji, Andrew Silverem na gitarze (Big Town Playboys) i „Continental” Robertem Suszem na wokalu i harmonijce ustnej (Rugcutters, Humdinger Dogs). W maju 1980 r. ten skład wydał czterośladową EP-kę Shakin 'All Over dla wytwórni Mambo.  W czasie jej wydania do Silvera i Susza dołączyli Bruce Allen na saksofonie (ex-Jeff St John Band, Ol '55 ), Allen Britton na gitarze basowej (Mangrove Boogie Kings) i Robert Souter na perkusji (Lizard, Gulliver's Travels, Living Legends). Grupa wydała singiel „Hepnobeat” we wrześniu 1981 r., A następnie zmieniła wytwórnię z Mambo na Missing Link Records .

W sierpniu 1982 roku wydali sześcio-ścieżkową EP-kę Strange Land , wyprodukowaną przez Rossa Wilsona ( Daddy Cool , Mondo Rock , Jo Jo Zep i The Falcons ) w Missing Link. Grupa przyczyniła się do powstania ścieżki dźwiękowej do filmu fabularnego z 1983 r. Going Down . W 1984 roku zespół podpisał kontrakt z oddziałem  Mushroom Records,White Label Records. Pod koniec stycznia Dynamic Hepnotics pojawił się na Narara Music Festival .  W maju wydali singiel „I'll Make You”. 

Na początku 1985 roku wydali album Live (aka The Dynamic Hepnotics Live ), który zawierał covery i oryginały nagrane na żywo w studio.Słyszalny dźwięk syczenia został nagrany na albumie z dźwięków gaśnic używanych do gaszenia pożaru pod sceną, gdy występowała grupa.   Mike Gubb dołączył na klawiszach. W maju  pojawił się singiel „Gotta Be Wrong (Way to Love)”, który dotarł do pierwszej dwudziestki.  Ich album, Take You Higher , dotarł do pierwszej dwudziestki na  liście albumów w czerwcu.  Pod koniec tego roku Dave Brewer zastąpił Silvera na gitarze, Mark Simmonds zastąpił Allena na saksofonie, a Peter Bishop dołączył na trąbce Ostatni singiel grupy, „On Our Way Now”, został wydany w marcu 1986 r., osiągając Top100. Souter został zastąpiony przez Duncana Archibalda na perkusji, Gubb został zastąpiony przez Chrisa Pascoe na klawiaturach a Lloyd Swanton zastąpił Brittona na gitarze basowej.  Jednakże grupa rozwiązała się przed końcem roku. 

W 1988 roku Susz utworzył „soul /   R&B”,grupę The Mighty Reapers, z Archibaldem, Brewerem i Ruhle. Grupa ta nagrała trzy albumy: The Mighty Reapers (1993), Trouble People (1994) i The Hurt Is On (1997). Susz był później w grupie, Continental Blues Party. Bruce Allen później koncertował i  nagrywał z The Allniters, Eurogliders, The Eddys, Glennem Shorrockiem, Dougiem Parkinsonem i Rossem Wilsonem, a obecnie występuje z wieloma zespołami z Sydney, takimi jak The Layabouts, The Bellhops i The Hollywood Hombres. Mike Gubb współpracował z wieloma australijskimi zespołami, w tym z Mental As Anything , Ganggajang , The Whitlams i Dog Trumpet .   Lloyd Swanton założył trio jazzowe The Necks w 1987 roku z Chrisem Abrahamsem i Tony Buckiem.  Dave Brewer współpracował z The Catholics (utworzonym przez Swantona w 1991 roku) i obecnie występuje z zespołem bluesowym The Doodaddies z Perth. Pod koniec 2008 roku Brewer wydał solowy album Life of Riley .  Robert Souter występuje z Mental As Anything. Duncan Archibald występuje z zespołem The Moods z Sydney.

Czterech z oryginalnych członków zespołu (Susz, Souter, Britton and Brewer) wykonało 2 koncerty pod nazwą Dynamic Hepnotics w 2015 r., na Caloundra Music Festival oraz w ostatnim w historii Great Southern Blues i Roots Music Festival w Narooma.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Soul Kind of Feeling / Last to Know	Dynamic Hepnotics	10.1984	5[22]	3[18]	White Label K 9740/White K 9740	-
Gotta Be Wrong (Way to Love) / Motley Crusaders	Dynamic Hepnotics	04.1985	20[13]	35[5]	White Label K 9636/White K 9636	-
On Our Way Now / The Work it Out	Dynamic Hepnotics	04.1986	86[3]	-	White Label K 9953/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Live	Dynamic Hepnotics	01.1985	66[3]	-	White Label L 27 147/-
Take You Higher	Dynamic Hepnotics	05.1985	30[11]	30[5]	White Label RML 53 164/White L 38 413

DV8

Na początku, kiedy frontman DV8, gitarzysta Greg Bryce ledwie skończył szkołę, założył energetyczne trio o nazwie Meccalissa z przyjaciółmi Markiem Middletonem (bas) i Darrellem Mephamem (perkusja), które grały dla   publiczności w legendarnym Star Hotel.
To był podstawowy skład DV8 - oryginalnego zespołu ciężko pracujących, bez zbędnych dodatków blues-rockerów, którzy wydali 4 albumy i single w latach osiemdziesiątych, kiedy „rządzili lokalną sceną rockową”. Inni muzycy to Roy Giles i Allan Cook (bas), Tony Heaney (klawiatura), Tony D'Abruzzo i Kerry Jacobsen (Dragon, KB Express) na perkusji.

Scott Bevan z The Herald powiedział: „Przez siedem lat Greg Bryce był kluczem do DV8, grając role członka-założyciela,wokalisty, gitarzysty i autora piosenek. Bryce był także kluczem do popularności DV8 w Newcastle. włączył różne style, zrozumiał dokładnie to, czego szukał przeciętny pub w zespole ... wykonawcy, który był mało widowiskowy, ale bardzo energetyczny    oparty na gitarze ”.

Chociaż Bryce mógł być kluczem, z pewnością nie sięgnąłby daleko bez genialnego bębnienia Brada Heaneya, który grał z The Radiators i Screaming Jets i wyjątkową grą basu, najpierw Marka Middletona, a potem Bretta Reida.

U szczytu swoich mocy, gdy przyciągali tłumy do 2000 r., podobnie jak zespoły takie jak Chisel i Midnight Oil, DV8   mieli szansę wyjść poza lokalną sławę,ale Bryce zwrócił się do zwiedzania świata i praktykowanie jogi przez następne 7 lat.

We wczesnych latach dziewięćdziesiątych po raz kolejny zreformowano DV8, grając w zatłoczonym klubie Newcastle Workers Club, a pod koniec lat 90-tych wydali nowy album Big Green Monsters.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Dry Your Eyes / Without You	DV8	10.1982	90[4]	-	EMI Custom 13 328/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Stab in the dark	DV8	10.1981	79[4]	-	EMI Custom YPRX 1861/-
Back to basics	DV8	01.1987	85[5]	-	Confidental CR 1205/-
DV8 Live	DV8	09.1987	74[5]	-	Confidental CR 1206/-
Can you hear me	DV8	12.1988	98[1]	-	Confidental CR 1214/-

Issy Dy

Issy Dy jest jednym z czołowych australijskich gwiazd kabaretu , uczestniczący ponad 40 lat w showbiznesie.
Dzięki doświadczeniu telewizyjnemu i występom na scenie w około 100 klubów i kasyn, Issy prowadzi jedną z najbardziej profesjonalnych agencji rozrywkowych w kraju.W latach 60-tych pojawił się w takich programach telewizyjnych jak Bandstand, Kommotion, GO! Show and Uptight.
 
Pod koniec 1969r Issy miał swój pierwszy hit "Incense" i stał się w latach 70-tych stałym prezenterem i wykonawcą w programie telewizyjnym "Happening 70s" . Trwało to trzy lata. W 1971r nagrał singiel Family Full Of Soul/I'm Your Tiger (FK-4300). Strona B została napisana przez Johnny Younga. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Incense	Issy Dy	09.1969	47[13]	-	Festival FK 3254/-	-

Dusters

Amerykańska grupa rock 'n' rollowa, Dusters pochodząca z Danvers-Peabody (Massachusetts), składała się z Roberta Mansfielda, Roberta Wentwortha, Donalda „Satcha” Emiliana i Lee De Felice. Nagrywała w Cupid Records w Wakefield (Massachusetts).






 Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Coolation	Dusters	07.1959	45[14]	-	W&G; WG-SPN 806/-	-

Judith Durham

Judith Durham, (ur. Judith Mavis Cock, w dniu 3 lipca 1943 r.) jest australijską piosenkarką i muzykiem jazzowym, która stała się główną wokalistką australijskiej grupy folkowej The Seekers w 1963 roku. Odeszła od grupy w połowie 1968r by kontynuować karierę solową. W 1993 Durham zaczęła sporadyczne nagrania i występy z The Seekers, kontynuując je w następnej dekadzie.
Judith Durham urodziła się 3 lipca 1943 r. w Essendon, Victoria, Australia,jej rodzicami byli William Alexander Cock navigator podczas II wojny światowej Pathfindera, i jego żona Hazel. Durham żyła w Hobart na Tasmanii, gdzie uczęszczała do Fahan School zanim powróciła do Melbourne w 1956 roku. W Melbourne uczyła się w szkole Ruyton Girls , a po maturze w RMIT University.

Judith chciała zostać początkowo pianistką i zdobyła umiejętności w Associate In Music, ,na wydziale klasycznej gry na fortepianie w konserwatorium University of Melbourne. Ćwiczyła także klasyczny śpiew śpiewając blues, gospel,i jazzowe standarty. Karierę muzyczną rozpoczęła w wieku 18 lat, kiedy Nicholas Ribush, lider Melbourne University Jazz Band, zapytał ją czy chciałaby śpiewać razem z jego zespołem. W 1963 roku zaczęła występować w tym samym klubie z Preachers Jazz Franka Traynora, wykorzystując nazwisko panieńskie matki Durham,jako pseudonim . W tym roku nagrała swoją pierwszą EP-kę-'Judy Durham z Frankiem Traynor's Jazz Preachers'-dla W & G Records.

Durham pracowała jako sekretarka w agencji reklamowej J. Walter Thompson, gdzie spotkała Athola Guy'a. Guy był w grupie folkowej zwanej Seekers, która śpiewała w poniedziałkowe wieczory w kawiarni Treble Clef, na Toorak Road w Melbourne.

The Seekers składała się z Durham, Athola Guy'a, Bruce Woodley'a, i Keitha Potgera,ten ostatni to producent radia ABC. To dzięki pozycji Keitha Potgera, mogli nagrać demo w swoim wolnym czasie. Przekazano je do W & G Records, która chciała innej próbki głosu Durham przed wyrażeniem zgody na nagranie albumu Jazz Preachers. Natychmiast W & G podpisała kontrakt z The Seekers na album "Introducing Seekers", w 1963 roku. (Keith Potger nie pojawił się na okładce albumu, bo nie wolno było mu mieć drugą pracę). Durham, jednak nagrała dwie inne piosenki z Preachers Jazz, "Muddy Water" (który ukazała się na ich albumie Jazz From the Pulpit) i "Trombone Frankie" (adaptacją utworu Bessie Smith "Trombie Cholly").

Na początku 1964 roku Seekers popłynął do Wielkiej Brytanii na SS Fairsky, na którym grupa dawała swoje koncerty. W listopadzie 1964 roku ukazuje się singiel "I'll Never Find Another You" ,który skomponował Tom Springfield. W lutym 1965 roku płyta osiągnęła pozycję numer jeden na listach przebojów w Wielkiej Brytanii i Australii.

Durham powróciła do Australii w sierpniu 1968 roku i jej pierwszy solowy występ w telewizji Nine Network miał miejsce we wrześniu. Podczas swojej solowej kariery nagrała albumy zatytułowane For Christmas With Love, Gift Of Song i Climb Ev'ry Mountain. W latach 70-tych powróciła do tradycyjnego jazzu i nagrała Volumes 1 i 2 z The Hottest Band In Town i The Hot Jazz Duo. . Potem przeniosła się do Queensland, gdzie okazjonalnie pisała piosenki.

W 1994 r. rozpoczęła ponowne nagrywanie albumów, w tym Mona Lisas w 1996 r. pod kierunkiem producenta Gusa Dudgeona. Ten album został ponownie wydany jako Always There w 1998r. Jej płyta "Always There" została wydana ponownie w 1997 roku na podwójnym CD Anthems, na którym znalazły się utwory Bruce Woodley'a "Common Ground" i Seekers " Advance Australia Fair ".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
The Olive Tree/The Non-Performing Lion Quickstep	Judith Durham	06.1967	33[5]	-	Columbia DB 8207	[written by T. Springfield-D.Lampert][produced by Tom Springfield]
Again and Again/Memories	Judith Durham	11.1967	-	-	Columbia DB 8290	[written by J. Durham-D.Reilly][produced by An F.X.B. Prod.]
The Light Is Dark Enough/Wanderlove	Judith Durham	01.1970	-	-	A&M; AMS 777	[written by Richard Kerr, Jean Maitland][produced by Chad Stuart]
Let Me Find Love/Music Everywhere	Judith Durham	08.1970	-	-	A&M; AMS 798	[written by Judith Durham, Ron Edgeworth][produced by Richard Clements, Ron Edgeworth]
Climb Ev'ry Mountain/What Could Be A Better Way	Judith Durham	04.1971	-	-	A&M; AMS 823	[written by R. Rodgers, O. Hammerstein II][produced by Ron Richards]
I Wanna Dance To Your Music/Mama's Got The Blues	Judith Durham and The Hottest Band In Town	01.1974	-	-	Pye 7N 45312	[written by Judith Durham][produced by Ron Edgeworth]
What'll I Do/The Hottest Band In Town	Judith Durham and The Hottest Band In Town	03.1974	-	-	Pye 7N 45365	[written by Irvin Berlin][produced by Ron Edgeworth]
It's Goin' To Be A Beautiful Day/Chase Those Blues Away	Judith Durham and The Hottest Band In Town	02.1974	-	-	Pye 7N 45389	[written by Judith Durham][produced by Ron Edgeworth]
World Of Your Own	Judith Durham & The Seekers	04.1994	76[2]	-	EMI CDEM 313	[written by Tom Springfield]
Georgy Girl	Judith Durham & The Seekers	12.1974	79[5]	-	EMI CDEM 363	[written by Tom Springfield]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
For Christmas With Love	Judith Durham	11.1968	-	-	Columbia SCX 6374	[produced by Bill Miller]
Gift Of Song	Judith Durham	02.1970	-	-	A&M; AMLS 967	[produced by Chad Stuart]
Climb Ev'ry Mountain	Judith Durham	02.1971	-	-	A&M; AMLS 2011	[produced by Ron Richards]
Here AM I	Judith Durham	10.1972	-	-	A&M; AMLB 51035	[produced by Ron Richards and Chad Stuart]
The Hottest Band In Town	Judith Durham and The Hottest Band In Town	06.1974	-	-	Pye NSPL 18431	[produced by Ron Edgeworth]
Hottest Band In Town Vol. 2	Judith Durham and The Hottest Band In Town	09.1974	-	-	Intervision L35331	[produced by Ron Edgeworth]
Carnival of hits	Judith Durham and The Seekers	04.1994	7[23]	-	EMI CDEMTV 83	[produced by Michael Cristiano]
Let Me Find Love	Judith Durham	10.1994	-	-	EMI 829241 2	[produced by Michael Cristiano]
25 Year Reunion Celebration	Judith Durham and the Seekers	04.1995	93[1]	-	Premier CDDPR 130
Mona Lisas	Judith Durham	11.1996	46[3]	-	EMI Premier CDJDTV 1	[produced by Gus Dudgeon]
Always There	Judith Durham	.1997	-	-	EMI	[produced by Gus Dudgeon]
Hold On To Your Dream	Judith Durham	07.2003	-	-	Proper/Musicoast PRJD01	[produced by Michael Cristiano]

Deanna Durbin

Kiedy jako Edna Mae Durbin przychodziła na świat w jednym ze szpitali 4 grudnia 1921 roku niewielu domyślało się, że zostanie gwiazdą show-businessu nie przekroczywszy granicy 18-go roku życia.

Już jako Deanna Durbin stała się sensacją. W wieku 14 lat była jedną z najlepiej opłacanych aktorek Hollywoodu. W latach 30-tych stała się znana dzięki takim filmom, jak "Three Smart Girls", "Mad About Music" i... "That Certain Age". Zanim stała się pełnoletnia, zarabiał ćwierć miliona dolarów rocznie, co na tamte czasy było zawrotną sumą.

Miała piękny głos, którym śpiewała pieśni z oper, m.in. "Madame Butterfly" po batutą Polaka, Leopolda Stokowskiego. Mimo splendoru porzuciła karierę filmową. Zamężna trzykrotnie, dopiero przy ostatnim mężu poczuła się szczęśliwa-przeżyli razem niemal 50 lat. Obecnie mieszka we francuskim miasteczku i skutecznie, bo już dziesiątki lat, opiera się z roku na rok rzadziej przychodzącym ofertom filmowym.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
My own	Deanna Durbin	02.1939	-	15[3]	Decca 2274	[written by Harold Adamson / Jimmy McHugh][piosenka z filmu "That certain age"]

Jimmy Durante

Jimmy Durante, a właściwie James Francis "Jimmy" Durante (ur. 10.02.1893r – zm. 29.01.1980) amerykański piosenkarz, pianista i aktor, który posiadał niesamowite poczucie humory oraz ... duży nos, z którego sam zwykł żartować. Dowodem na to jest jego przydomek "Schnozzola", który swoją drogą pomógł mu stworzyć jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobowości od lat 1920 do 1970. 

 Durante urodził się w Lower East Side w Nowym Jorku. Był najmłodszym z czworga dzieci urodzonych przez Rosę (Lentino) i Bartolomeo Durante, obaj byli imigrantami z Salerno we Włoszech .  Bartolomeo był fryzjerem. Młody Jimmy służył jako ministrant w kościele rzymskokatolickim St. Malachy , znanym jako kaplica aktorska.Wczesna kariera

Durante porzucił szkołę w siódmej klasie, aby zostać pełnoetatowym pianistą ragtime . Po raz pierwszy grał ze swoim kuzynem, który nazywał się także Jimmy Durante. To był ansambl rodzinny, ale był zbyt profesjonalny dla  jego kuzyna. Kontynuował pracę w miejskich  barach i zdobył przydomek „ragtime Jimmy”, zanim dołączył do jednego z pierwszych rozpoznawalnych zespołów jazzowych w Nowym Jorku, Original New Orleans Jazz Band . Durante był jedynym członkiem nie pochodzącym z Nowego Orleanu . Jego rutyna wstawiania żartu do piosenki, z interpunkcją akordów zespołu lub orkiestry po każdej zwrotce, stała się znakiem towarowym Durante. W 1920 r. grupa została przemianowana na Jimmy Durante's Jazz Band.
  
W połowie lat dwudziestych Durante stał się gwiazdą wodewilu i osobowością radiową w trio Clayton, Jackson and Durante. Lou Clayton i Eddie Jackson , najbliżsi przyjaciele Durante, często spotykali się z nim w kolejnych latach. Jackson i Durante pojawili się w musicalu Cole Portera The New Yorkers , który został zaingurowany na Broadwayu 8 grudnia 1930 roku. Wcześniej tego samego roku zespół pojawił się w filmie Roadhouse Nights , rzekomo opartym na powieści Dashiella Hammetta Red Harvest .

Do 1934 r. Durante miał duży przebój płytowy dzięki własnej kompozycji „ Inka Dinka Doo ” z tekstem  Bena Ryana . Stało się jego sztandarową piosenką  do końca życia. Rok później Durante wystąpił na Broadwayu w musicalu Billy Rose Jumbo . Durante pojawił się także na Broadwayu w Show Girl (1929), Strike Me Pink (1934) i Red, Hot and Blue (1936).
 Na początku lat 30-tych Durante występował na przemian w Hollywood i na Broadwayu. Jego wczesne filmy zawierały oryginalny musical Rodgersa i Harta The Phantom President (1932), w którym Durante śpiewał Schnozzolę . Początkowo był  łączony z legendą filmu niemego Bustera Keatona w serii trzech popularnych komediach dla Metro-Goldwyn-Mayer , Speak Easily (1932), The Passionate Plumber (1932) i  What! No Beer? (1933), które były hitami finansowymi i trampoliną dla wyróżniającego się przybysza. Jednak głośne niezadowolenie Keatona z ograniczeń, jakie nakładało na niego studio, jego postrzegana niezgodność z szerokim gadatliwym humorem Durantego, zaostrzona przez jego alkoholizm, doprowadziły studio do zakończenia serii. Durante pojawił się w The Wet Parade (1932), Broadway to Hollywood (1933), The Man Who Came to Dinner (1942, grając  Banjo , postać na podstawie Harpo Marxa ), Ziegfeld Follies (1946), Billy Rose's Jumbo ( 1962, na podstawie musicalu z 1935 r.) oraz „ It's a Mad, Mad, Mad, Mad World ” (1963). W 1934 roku zagrał w Hollywood Party , gdzie marzy, że jest „Schnarzanem”, parodią „ Tarzana ”, który był wówczas popularny dzięki filmom Johnny'ego Weissmullera .



 Durante wycofał się z występów w 1972 roku po tym, jak został dotknięty przez   udar . Zmarł na zapalenie płuc w Santa Monica w Kalifornii 29 stycznia 1980 roku, dwanaście dni przed ukończeniem 87 roku życia. Cztery dni później został pochowany na cmentarzu Świętego Krzyża w Culver City .  

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Inka Dinka Doo/Hot Patatta	Jimmy Durante	02.1934	-	6[4]	Brunswick 6774	[piosenka z filmu "Palooka"]
Umbriago/Inka Dinka Doo	Jimmy Durante With Six Hits And A Miss	10.1944	-	24[1]	Decca 23351	[written by Irving Caesar, Jimmy Durante][piosenka z filmu "Music For The Millions"]
Black Strap Molasses/How D' Ye Do And Shake Hands	Danny Kaye - Jimmy Durante - Jane Wyman - Groucho Marx	09.1951	-	29[1]	Decca 27748	[written by Cy Coben, Oliver Wallace]
September Song/Young At Heart	Jimmy Durante	09.1963	-	51[8]	Warner Bros. 5382	[written by Weill, Anderson]

Dave Dudley

Dave Dudley (ur. 3 maja 1928r - zm. 22 grudnia 2003r urodził się w Spencer, Wisconsin), amerykański muzyk country, który był najbardziej znany z piosenek dotyczących kierowców samochodów ciężarowych w latach 60 i 70-tych, i swojego charakterystycznego barytonu.Jego sztandarowym utworem była piosenka "Six Days on the Road", ale jest również pamiętany jego "Wietnam Blues", "Truck Drivin' Son-of-a-Gun" i "Me and ol' CB ". Inne znane nagrania to duety Dudley'a z Tomem T. Hallem, "Day Drinking", a jego hit z Top10, "Fireball Rolled A Seven", rzekomo na podstawie kariery i śmierci Edwarda Glenna "Fireball" Robertsa.

Urodził się jako David Darwin Pedruska w Spencer, Wisconsin, miał krótki okres kariery jako pół-profesjonalny gracz w baseball.Po tym jak doznał kontuzji ramienia, nie był już w stanie grać w baseball. Potem zdecydował się rozpocząć karierę w muzyce country. Był jednym z pierwszych artystów nagrywających dla National Recording Corporation, z "Where's There's A Will" (1959).Dudley został kontuzjowany po raz kolejny w 1960 roku, tym razem w wypadku samochodowym, zatrzymując kolejny raz swoją karierę w muzyce. Po raz pierwszy pojawił się na listach przebojów country w 1961 roku z singlem "Maybe I Do", wydanym przez Vee Records. Później przeniósł się do Golden Ring Records.

W roku 1963, "Six Days on the Road", stał się hitem Dudley'a. Piosenka została napisana przez Earla Greena i Peanut Montgomery.Singiel sprzedał się w ilości ponad miliona egzemplarzy i otrzymał złotą płytę.

W 1963 roku przeniósł się do Mercury Records. Pod koniec 1963 roku wydał swój pierwszy singiel dla nowej wytwórni, "Last Day in the Mines". Dudley nagrał kolejne hity w roku 1960, w tym "Truck Drivin' Son-of-a-Gun", "Trucker's Prayer" i "Anything Leaving Town Today" . "Six Days on the Road" została coverem nagranym przez wielu artystów, w tym George Thorogood and the Destroyers, Steve Earle i Sawyera Browna.

Dudley nadal odnosi sukcesy w latach 70-tych, kontynując nagrania dla Mercury Records. Miał kilka hitów w Country Top 10 w latach 70-tych, w tym "Comin' Down" i "Fly Away Again". Pod koniec tej dekady,ustają jego sukcesy na listach przebojów , choć Dudley zgromadził trzydzieści trzy utwory w Top 40 Country Chart.

W latach 80-tych Dudley nagrywał sporadycznie, i pozostał popularnym wykonawcą koncertowym. W tym czasie został wybrany do "Nashville Teamsters Truck Drivers Union", otrzymując stałą złotą kartę stowarzyszenia. W tym czasie też dowiedział się, że miał duże grono fanów w Europie i postanowił spróbować więcej na tym rynku.

W sumie, Dudley nagrał ponad 70 albumów. Jednak nie udało się odzyskać swoich poprzedniej popularności, ani singlem "Where's that Truck?", nagrany z disc jockey'em Charlie Douglasem, ani utworem "Dave Dudley, American Trucker", nagranym w 2002 roku w wyniku ataków terrorystycznych z 11 września.

Dudley zmarł w dniu 22 grudnia 2003 r., w wieku 75 lat, po ataku serca w swoim domu w Wisconsin.

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Maybe I do/I Wouldn't Wait Around	Dave Dudley	10.1961	-	28[2].Country Chart	Vee 7003	[written by Dave Dudley, Garrett][produced by Alexander Productions]
Under cover of the night/Please Let Me Prove (My Love For You)	Dave Dudley	09.1962	-	18[9].Country Chart	Jubilee 5436	[written by Dave Dudley][produced by Jimmy Key, Hank Cochran]
Six Days on the Road / I Feel a Cry Coming On	Dave Dudley	06.1963	-	32[11]	Golden Wing 3020	[written by Green & Montgomery ][2[21].Country Chart]
Cowboy boots/I think I'll Cheat [A little tonight]	Dave Dudley	10.1963	-	95[1]	Golden Wing 3030	[written by Baker Knight ][3[20].Country Chart]
Last Day in the Mines/Last year's heartaches	Dave Dudley	12.1963	-	125[3]	Mercury 72 212	[written by Jimmy Key][produced by Shelby Singleton][7[16].Country Chart]
Mad/Don't Be Surprised	Dave Dudley	10.1964	-	6[15].Country Chart	Mercury 72 308	[written by Tom T. Hall][produced by Shelby Singleton, Jerry Kennedy]
Two Six Packs Away/Hiding Behind The Curtain	Dave Dudley	03.1965	-	15[14].Country Chart	Mercury 72 384	[written by Ronnie Self][produced by Shelby Singleton, Jerry Kennedy]
Truck Drivin' Son-Of-A-Gun/ I got lost	Dave Dudley	08.1965	-	125[1]	Mercury 72 422	[written by Ray King, Dixie Deen][produced by Jerry Kennedy][3[18].Country Chart]
Vietnam Blues / Then I'll Come Home Again	Dave Dudley	04.1966	-	127[2]	Mercury 72 550	[written by Kris Kristofferson][produced by Jerry Kennedy][12[12].Country Chart]
What We're Fighting For/Coffee, Coffee, Coffee	Dave Dudley	11.1965	-	4[16].Country Chart	Mercury 72 500	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
Lonelyville/Time And Space	Dave Dudley	07.1966	-	13[12].Country Chart	Mercury 72 550	[written by Dave Burgess][produced by Jerry Kennedy]
Long Time Gone/I Feel A Cry Comin' On	Dave Dudley	10.1966	-	15[12].Country Chart	Mercury 72 585	[written by Dave Dudley / Danny Morrison][produced by Jerry Kennedy]
My Kind of Love/Subject To Change	Dave Dudley	03.1967	-	12[11].Country Chart	Mercury 72 618	[written by J. Reed][produced by Jerry Kennedy]
Trucker's Prayer/ Don't Come Cryin' To Me	Dave Dudley	08.1967	-	23[10].Country Chart	Mercury 72 697	[written by James Thornton / Scott Turner][produced by Jerry Kennedy]
Anything Leaving Town Today/ I'd Rather Be Forgotten	Dave Dudley	12.1967	-	12[11].Country Chart	Mercury 72 741	[written by Dave Dudley / Tom T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
There Ain't No Easy Run/Why I Can't Be With You (Is A Shame)	Dave Dudley	03.1968	-	10[11].Country Chart	Mercury 72 779	[written by Dave Dudley / Tom T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
I Keep Coming Back for More/Where Does A Little Boy Go	Dave Dudley	07.1968	-	14[11].Country Chart	Mercury 72 818	[written by Dave Dudley][produced by Jerry Kennedy]
Please Let Me Prove (My Love for You)/I'll Be Moving Along	Dave Dudley	11.1968	-	10[14].Country Chart	Mercury 72 856	[written by Jimmy Key][produced by Jerry Kennedy]
One More Mile/Angel	Dave Dudley	04.1969	-	12[11].Country Chart	Mercury 72 902	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
George (And the North Woods)/ It's Not A Very Pleasant Day Today	Dave Dudley	09.1969	-	10[11].Country Chart	Mercury 72 952	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
The Pool Shark/The Bigger They Come, The Harder They Fall	Dave Dudley	03.1970	-	1[1][14].Country Chart	Mercury 73 029	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
This Night (Ain't Fit for Anything But Drinking/ I'm Not So Easy Any More	Dave Dudley	08.1970	-	20[9].Country Chart	Mercury 73 089	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
Day Drinkin/Let's Get On With The Show	Dave Dudley & Tom T. Hall	12.1970	-	23[9].Country Chart	Mercury 73 139	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
Listen Betty (I'm Singing Your Song)/ I Hope My Kind Of Love (Didn't Break Your Heart)	Dave Dudley	01.1971	-	15[9].Country Chart	Mercury 73 138	[written by T.T. Hall][produced by Jerry Kennedy]
Comin' Down/Six-O-One	Dave Dudley	05.1971	-	8[10].Country Chart	Mercury 73 193	[written by Dave Dudley][produced by Jerry Kennedy]
Fly Away Again/There You Are Again	Dave Dudley	09.1971	-	8[12].Country Chart	Mercury 73 225	[written by Dave Dudley][produced by Jerry Kennedy]
If It Feels Good Do It/Sometime In The Future	Dave Dudley	04.1972	-	14[11].Country Chart	Mercury 73 274	[written by Jerry Chesnut][produced by Jerry Kennedy, Roy Dea]
You've Gotta Cry Girl/The Arms Of A Satisfied Woman	Dave Dudley	08.1972	-	12[12].Country Chart	Mercury 73 309	[written by Richard Barish / Dave Dudley][produced by Jerry Kennedy]
We Know It's Over/Gettin' Back Together	Dave Dudley & Karen O'Donnal	01.1973	-	40[2].Country Chart	Mercury 73 345	[written by R. Rogers][produced by Jerry Kennedy]
Keep On Truckin/ It Won't Hurt As Much Tomorrow	Dave Dudley	03.1973	-	19[7].Country Chart	Mercury 73 367	[written by Ronnie Rogers][produced by Jerry Kennedy]
It Takes Time/ I Almost Didn't Make It Through The Door	Dave Dudley	09.1973	-	37[1].Country Chart	Mercury 73 404	[written by D. Dudley, J. J. Huhta ][produced by Jerry Kennedy]
Fireball Rolled a Seven/Blue Bedroom Eyes	Dave Dudley	05.1975	-	21[6].Country Chart	United Artists 630	[written by Richard Barish / Dave Dudley][produced by Jerry Kennedy]
Me and Ole C.B./ I Can't Remember You	Dave Dudley	11.1975	-	12[9].Country Chart	United Artists 722	[written by Dave Dudley / Ron Rogers][produced by E. Jimmy Key, Jack J. Key]