Slim Dusty

David Gordon "Slim Dusty" Kirkpatrick, (ur. 13 czerwca 1927 w Kempsey, zm. 19 września 2003 w Sydney ) był australijskim piosenkarzem country, jedną z najlepiej znanych osób w Australii. Łącznie nagrał 106 albumów które jeszcze za jego życia sprzedano w łącznej ilości ponad 5 milionów egzemplarzy.
 
Swój pseudonim sceniczny Slim Dusty przyjął w wieku 11 lat, za swojego pierwszego idola uważał Jimmiego Rodgersa. Swoją pierwszą płytę nagrał i wydał w 1946r.
 
Jego największy przebój "A Pub with No Beer" został wydany w 1957, był to pierwszy singel australijskiego artysty który zdobył status złotej płyty w Australii. W czasie jego kariery zdobył on więcej złotych i platynowych płyt niż jakikolwiek inny artysta australijski. W 1959 i 1960 holenderska i niemiecka wersje tego utworu nagrana przez flamandzkiego piosenkarza Bobbejaan Schoepen weszły na pierwsze miejsca list przebojów w Belgii, Austrii i Niemczech.
Dusty nagrywał także utwory z tekstami australijskich poetów takich jak Henry Lawson i Banjo Petterson przypominając wiele zapomnianych tzw. "bush ballads".
 
Zmarł na raka w 2003 pracując nad swoją 106 płytą długogrającą. Wydany już po jego śmierci album zatytułowany "Columbia Lane - the Last Sessions" zadebiutował na piątym miejscu australijskiej listy przebojów, a na pierwszym miejscu listy przebojów country, zdobył status złotej płyty w ciągu zaledwie dwóch tygodni.
Dusty wziął udział w ceremonii zamknięcia olimpiady w Sydney w 2000 śpiewając wzruszającą wersję utworu "Waltzing Matilda". 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
A Pub With No Beer	Slim Dusty "The Dusty Trail Yodeler" with His Bushlanders	01.1958	1[1][55]	-	Columbia 45-DO 3954/-	-
The Answer to a Pub With No Beer / Winter Winds	Slim Dusty "The Dusty Trail Yodeler" with His Bushlanders	05.1958	12[21]	-	Columbia 45-DO 3944/-	-
Sequel to a Pub With No Beer / Sunny Southern Sue	Slim Dusty	11.1958	23[16]	-	Columbia 45-DO 4004/-	-
Boomerang	Slim Dusty	11.1961	79[6]	-	Columbia 45-DO 4207/-	-
Darwin (Big Heart of the North) / Rodeo Riders	Slim Dusty	02.1971	71[5]	-	Columbia DO 9133/-	-
The Lights on the Hill / Redwing	Slim Dusty	01.1973	100[1]	-	Columbia DO 9836/-	-
The Biggest Disappointment / I'll Come Around	Slim Dusty	10.1974	57[8]	-	Columbia DO 10554/-	-
The Melbourne Cup	Slim Dusty	11.1975	91[2]	-	Columbia DO 10923/-	-
Duncan (Version One) / Duncan (Version Two)	Slim Dusty	12.1980	1[2][23]	7[10]	Columbia 384/EMI 5141	-
Country revival	Slim Dusty	05.1981	99[1]	-	Columbia DO 397/-	-
The pub that doesn't sell beer	Slim Dusty	01.1983	94[1]	-	Columbia DO 909/-	-
We've Done Us Proud / Waltzing Matilda	Slim Dusty	12.1987	80[15]	-	Columbia DO 2088/-	-
G'day G'day	Slim Dusty	08.1988	39[10]	-	Columbia DO 2130/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Australiana	Slim Dusty	09.1974	96[2]	-	Columbia SCXA 8018/-
Lights on the Hill	Slim Dusty	08.1975	45[17]	-	Columbia SCXA 8028/-
Things I See Around Me	Slim Dusty	07.1978	62[10]	-	Columbia SCXA 8030/-
Give Me the Road	Slim Dusty	11.1976	81[5]	-	Columbia SCXA 8032/-
This is your life	Slim Dusty	11.1976	40[12]	-	Columbia SCXA 8033/-
On the move	Slim Dusty	09.1977	59[10]	-	Columbia SCXO 8035/-
To whom it may concern	Slim Dusty	09.1978	64[10]	-	Columbia SCXO 8037/-
Spirit of Australia	Slim Dusty	05.1979	79[3]	-	Columbia SCXO 8038/-
Walk a country mile	Slim Dusty	10.1979	58[15]	-	Columbia SCXO 8039/-
The man who steadies the lead	Slim Dusty	08.1980	61[10]	-	Columbia SCXO 8040/-
The Slim Dusty Family Album	Slim Dusty	12.1980	65[7]	-	Columbia SCXO 8041/-
Slim Dusty No. 50: The Anniversary Album	Slim Dusty	04.1981	10[20]	-	Columbia PLAY 1004/-
Where country is	Slim Dusty	09.1981	59[6]	-	Columbia SCXO 8042/-
Who's Riding Old Harlequin Now?	Slim Dusty	10.1982	90[3]	-	Columbia SCXO 8044/-
On the Wallaby	Slim Dusty	07.1983	76[6]	-	Columbia SCXO 8045/-
Trucks On the Track	Slim Dusty	05.1984	50[163]	-	Columbia SCXO 43 0002/-
The Slim Dusty Movie [original soundtrack]	Slim Dusty	09.1984	73[4]	-	Columbia VMP 43 0004/2/-
Singer from down under	Slim Dusty	08.1985	78[9]	-	Columbia SCXO 430028/-
Beer Drinking Songs of Australia	Slim Dusty	11.1986	77[10]	-	Columbia SCXO 430045/-
Neon City	Slim Dusty	09.1987	86[4]	-	Columbia SCXO 430058/-
Cattlemen from The High Plains	Slim Dusty	02.1988	95[2]	-	Columbia SCXO 748656/-
G'Day G'Day	Slim Dusty	12.1988	78[8]	-	Columbia SCXO 791447/-
King of Kalgoorlie	Slim Dusty	08.1989	85[3]	-	Columbia SCXO 792455/-
91 Over 50	Slim Dusty	09.1996	46[1]	-	-/-
A Time To Remember	Slim Dusty	04.1997	18[4]	-	-/-
Makin' A Mile	Slim Dusty	11.1997	34[4]	-	-/-
The Very Best Of Slim Dusty	Slim Dusty	12.1998	19[17]	-	-/-
99	Slim Dusty	11.1999	50[1]	-	-/-
Looking Forward Looking Back	Slim Dusty	07.2000	3[20]	-	-/-
Travellin' Still... Always Will	Slim Dusty & Anne Kirkpatrick	04.2002	35[4]	-	-/-
Columbia Lane - The Last Sessions	Slim Dusty	03.2004	5[9]	-	-/-
Live	Slim Dusty	03.2006	42[2]	-	-/-
Pubs, Trucks & Plains	Slim Dusty	04.2007	20[8]	-	-/-
Sittin' On 80: 80 Aussie Truckin' Classics	Slim Dusty	08.2009	20[7]	-	-/-

Dusk

We wczesnych latach 70-tych Peggy Santiglia była główną wokalistką grupy dziewczęcej Dusk,  założonej przez producentów Bell Records, Hanka Medressa i Dave'a Appella, aby kontynuować sukces, jaki mieli z grupą Tony Orlando & Dawn.  

Grupa wydała trzy single: „Angel Baby”, „I Hear These Church Bells Ringing” i „Treat Me Like a Good Piece of Candy”. Żaden z nich nie wszedł powyżej 53 miejsca na liście Billboard Hot 100 Singles, a wysiłek został zmarnowany. Santiglii zaproponowano stanowisko jednego z członków grupy Dawn, podczas turnee za Tony'ego Orlando, ale odmówiła. Płyta taneczna zatytułowana „Sweet, Sweet City Rhythm” została wyprodukowana w 1978 roku przez Billy Terrella pod jej prawdziwym nazwiskiem Peggy Santiglia dla Tiki Records.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Angel Baby/If We Just Leave Today	Dusk	02.1971	-	57[9]	Bell 961	[written by Irwin Levine, L. Russell Brown][produced by The Tokens, Dave Appel]
I Hear Those Church Bells Ringing/I Cannot See To See You	Dusk	06.1971	-	53[13]	Bell 990	[written by Irwin Levine, L. Russell Brown][produced by The Tokens, Dave Appel]
Treat Me Like A Good Piece Of Candy/Suburbia U.S.A.	Dusk	11.1971	-	106[3]	Bell 45,148	[written by Irwin Levine, L. Russell Brown][produced by The Tokens, Dave Appel]

Ian Dury and Blockheads

Ur. 12.05.1942 r. w Upminster w hrabstwie Essex w Anglii.
Apogeum jego kariery przypadło na rok 1977 - czasy buntu muzycznego najmłodszego pokolenia. Dury miał wtedy 35 lat. W dzieciństwie, w wieku 7 lat przeszedł chorobę Heinego-Medina.
Początkowo zamierzał zostać artystą studiował sztuki plastyczne i do 28 roku życia wykładał je w Canterbury School of Art.

Później zaczął występować w pubach, i klubach Londynu z zespołem Kilburn And The High Roads, wykonując znane utwory rhythm and bluesowe, do których dodawał własne, sarkastyczne teksty, pół śpiewane, a pół wypowiadane slangowym cockneyem.
Po rozwiązaniu zespołu wraz z kilkoma jego byłymi członkami utworzył grupę The Blockheads, która w 1975 r. podpisała kontrakt z wytwórnią Stiff Records.

Zdaniem szefów tej firmy postawa Dury'ego , szczera, agresywna, a przy tym uczciwa - doskonale pasowała do ówczesnych nastrojów wśród młodzieży.
Debiutancki, najlepiej przyjęty album Blockheads, New Boots And Panties zdobył entuzjastyczne recenzje i przez ponad rok utrzymywał się na liście najlepiej sprzedawanych albumów w Wielkiej Brytanii.

Zalety tekstów Dury'ego, pełnych cynicznego dowcipu i ostrej karykatury, a zarazem zdradzających dużą wrażliwość, przejawiły się w takich utworach, jak "Clever Trevor", "Wake Up And Make Love To Me" czy "Sweet Gene Vincent", piosence na cześć tego muzyka. Utwór "Sex And Drugs And Rock And Roll" był paszkwilem na zepsucie świata muzycznego biznesu.
W grudniu 1979 r. Dury wprowadził swą piosenkę "Hit Me With Your Rhythm Stick" na pierwsze miejsce brytyjskiej listy przebojów; w tym czasie zdobył wielką popularność wśród publiczności za cenę utraty dobrej opinii u części krytyków.

Albumy Do It Yourself i Laughter były dość podobne do wcześniejszych wydawnictw, jednak pozbawione temperamentu płyty debiutanckiej.
Przed wydaniem trzeciego albumu, Dury nawiązał współpracę z gitarzystą Wilko Johnsonem (wcześniej członkiem grupy Dr. Feelgood), przestał natomiast komponować wspólnie z pianistą Chazem Jankelem.

Skierował się w stronę rytmów tanecznych - do nagrania albumu Lord Upminster zatrudnił bardzo sprawna sekcję rytmiczną Sly Dunbar - Robbie Shakespeare. Na płycie tej wystąpił także znany trębacz jazzowy Don Cherry.

W latach 80-tych Dury nadal nagrywał płyty z ciekawymi tekstami, cechującymi się polemicznym dystansem wobec rzeczywistości. Proponował też, by jego świetny utwór "Spasticus Autislicus" przyjęto jako muzyczny emblemat Roku Niepełnosprawnych.

Jak wielu innych muzyków, próbował rzemiosła aktorskiego, występując pod koniec lat 80. w kilku sztukach telewizyjnych i filmach. W 1989 r. wspólnie z innym byłym członkiem Blockheads, Mickeyem Gallagherem, skomponował musical "Apples".
W latach 90-tych był m.in. prezenterem wieczornego programu rozrywkowego telewizji brytyjskiej -"Metro".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
What a waste/Wake up and make love with me	Ian Dury and Blockheads	04.1978	9[12]	-	Stiff Buy 27	[written by Chas Jankel/Ian Dury/Rod Melvin][produced by Prince Charming]
Hit me with your rhythm stick/There ain't half been some clever bastards	Ian Dury and Blockheads	12.1978	1[1][15]	-	Stiff Buy 38	[written by Ian Dury / Chas Jankel][produced by Chaz Jankel][79[6].Hot Disco/Dance;Stiff/Epic 50 779 12"]
Reasons to be cheerful [Part.3]/Common as muck	Ian Dury and Blockheads	08.1979	3[8]	-	Stiff Buy 50	[written by Ian Dury / Chas Jankel / Davey Payne][produced by Chaz Jankel]
I want to be straight/That's not all he wants	Ian Dury and Blockheads	08.1980	22[7]	-	Stiff Buy 90	[written by Ian Dury/Mickey Gallagher][produced by Pals]
Superman's big sister/F****ing Ada	Ian Dury and Blockheads	10.1980	51[3]	-	Stiff Buy 100	[written by Ian Dury, Wilko Johnson][produced by Puppets]
Spasticus Autisticus/F****ing Ada	Ian Dury and Blockheads	09.1981	95[3]	-	Polydor POSP 285/td>	[written by Ian Dury,Chas Jankel][produced by Ian Dury,Chas Jankel]
Really Glad You Came/Inspiration	Ian Dury and Blockheads	11.1983	98[1]	-	Polydor POSP 646	[written by Ian Dury, Michael McEvoy][produced by Adam Kidron]
Hit me with your rhythm stick [remix]/Sex and drugs and rock and roll	Ian Dury and Blockheads	05.1985	55[4]	-	Stiff Buy 214
Profoundly in love with Pandora/Eugenius (You're A Genius)	Ian Dury	10.1989	45[5]	-	EMI EMI 5534	[written by Ian Dury / Chas Jankel ][produced by Chaz Jankel][piosenka z serialu TV "The secret diary of Adrian Mole"]
Hit me with your rhythm stick '1991	Ian Dury and Blockheads	07.1991	73[1]	-	Flying FLYR 1
Drip Fed Fred/Elysium	Madness feat Ian Dury	03.2000	55[5]	-	Virgin VSCDT 1768	[written by Lee Thompson/Mike Barson][produced by Clive Langer & Alan Winstanley ]
One Love/Ballad of the Sulphate Strangler	Ian Dury	05.2002	173[1]	-	East Central One / Ronnie Harris Records DUR4	-

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
New boots and panties	Ian Dury and Blockheads	10.1977	5[90]	168[5]	Stiff SEEZ 4	[platinum-UK][produced by Peter Jenner, Laurie Latham, Rick Walton]
Do it yourself	Ian Dury and Blockheads	06.1979	2[19]	126[6]	Stiff SEEZ 14	[gold-UK][produced by Chas Jankel, Laurie Latham]
Laughter	Ian Dury and Blockheads	12.1980	48[4]	159[4]	Stiff SEEZ 30	[silver-UK][produced by Ian Dury & The Blockheads]
Lord Upminster	Ian Dury and Blockheads	10.1981	53[4]	-	Polydor POLD 5042	[produced by Robbie Shakespeare/Sly Dunbar]
40 000 weeks holiday	Ian Dury and Blockheads	02.1984	54[2]	-	Polydor POLD 5112	[produced by Adam Kidron]
Mr. love pants	Ian Dury and Blockheads	07.1998	57[5]	-	CNR Music	[produced by The Blockheads]
Reasons To Be Cheerful - The Very Best Of Ian Dury And The Blockheads	Ian Dury and Blockheads	10.1999	40[56]	-	EMI 22888	[silver-UK][produced by Chas Jankel/Ian Dury/The Blockheads/Pete Jenner/Lathany/Rathernet]
Ten more turnips from the tip	Ian Dury and Blockheads	03.2002	60[2]	-	Ronnie Harris DUR 2	[produced by Laurie Latham]
Reasons to be Cheerful-The Best Of	Ian Dury and Blockheads	06.2010	80[4]	-	Music Club Deluxe MCDLX 016	-
sex&drugs&rock&roll - The Essential Collection	Ian Dury and Blockheads	01.2010	51[4]	-	DMG TV DMGTV 038	[produced by Peter Jenner/Rick Walton/Laurie Latham/Chas Jankel/Various]

Felt

Angielska grupa popowa grająca wyrafinowaną, eksperymentalną muzykę. Założona została w 1980r, a jej liderem był enigmatyczny Lawrence Hayward (ur. w Birmingham, Anglia; śpiew, gitara). Wśród pierwszych jego współpracowników znaleźli się Maurice Deebank (gitara) i Nick Gilbert (gitara basowa), którzy ćwiczyli razem w małej mieścinie zwanej Water Orton na przedmieściach Birmingham. Jeszcze przed wydaniem pierwszego albumu nakładem wytwórni Cherry Red Records, miejsce perkusisty Tony'ego Race’a zajął Gary Ainge, a Gilbert odszedł i został zastąpiony przez Micka Lloyda.

Na albumie Ignite The Seven Cannons po raz pierwszy pojawił się grający na organach Martin Duffy. Status zespołu kultowego Felt zdobył utworem „Penelope Tree”. Zespół otrzymywał pochlebne recenzje za kolejne nagrania, choć płyty nie sprzedawały się dobrze. Do komercyjnego popu formacja zbliżyła się najbardziej w utworze „Primitive Painters”, w którym zaśpiewała Elizabeth Fraser z Cocteau Twins. Była to niepokojąca, lecz niewinna piosenka popowa, a producentem nagrania został drugi muzyk Cocteau Twins Robin Guthrie.

W 1985r zespół podpisał kontrakt nagraniowy z wytwórnią Creation Records. Jednak wraz z wygaśnięciem kontraktu z Cherry Red skończyła się też współpraca Lawrence’a z gitarzystą i współautorem nagrań Deebankiem. Muzyk ten otrzymał klasyczne wykształcenie muzyczne i miał duży wpływ na brzmienie Felt - był głównym „odpowiedzialnym” za delikatną, ale odurzającą dramaturgię wczesnych płyt.

Podczas współpracy z Creation najważniejszymi wydawnictwami Felt okazały się albumy Forever Breathes The Lonely World (1986) oraz Poem Of The River (1987). Na tym drugim zespół wsparli Marco Thomas, Tony Wille i Neil Scott, dzięki którym rozrosły się partie gitarowe. Ostatnią płytą zespołu okazał się Me And A Monkey On The Moon wydaną po przeprowadzce do stajni El Records. W tym czasie obowiązki gitarzysty wypełniał John Mohan.

Pod koniec lat 80-tych formacja przestała istnieć, ale osiągnęła założony na początku cel - istniała przez 10 lat, wydała 10 singli i 10 albumów (płyta Bubblegum Perfume zawiera archiwalny materiał z okresu współpracy z Creation, a The Felt Box Set - z czasów nagrywania dla Cherry Red). Lawrence postanowił skoncentrować się na swoim nowym projekcie - zespole Denim, który miał przypominać muzykę lat 70-tych.

Factory Records

Absolwent Cambridge Tony Wilson (ur. w 1950r w Salford, Anglia) założył wytwórnię Factory w 1978r, kiedy pracował w Manchesterze jako reporter lokalnej telewizji. Byt tam odpowiedzialny za programy „So It Goes" i „What’s On", które też były bardzo cenną odskocznią dla rodzącej się sceny muzyki new wave. Wilson zaczynał karierę jako redaktor uniwersyteckiej gazety „Shilling Paper”. Stamtąd dostał się do brytyjskiej telewizji ITN zajmującej się przede wszystkim programami informacyjnymi, w której został reporterem stażystą- pisał serwisy.

 Właśnie w takich regionalnych programach w Manchesterze poznał przyszłych współpracowników z Factory Records: Alana Erasmusa, Petera Saville’a, Roba Grettona (menedżera Joy Division) i producenta Martina Hannetta. Erasmus i Wilson byli wówczas menedżerami nowej formacji Durutti Column, a wkrótce potem otworzyli klub Factory.

 Pierwszym wydawnictwem nowej wytwórni, noszącym numer FAC 1, był plakat promujący otwarcie tego klubu. Był to chwyt typowy dla Wilsona: najbardziej znany z katalogu Factory jest osławiony klub Hacienda oznaczony numerem FAC 51. Jednak to płytami, w bezosobowych, oszczędnych graficznie okładkach, wytwórnia zdobyła sobie markę. Jednym z pierwszych wydawnictw Factory był singel „Electricity” OMD (później, po wydaniu przez firmę Dindisc, stał się on wielkim przebojem), potem ukazał się „All Night Party” formacji A Certain Ratio. Ale prawdziwą popularność i bezpieczeństwo finansowe zapewnił wytwórni kontrakt z Joy Division, zespołem, który ujął niepokoje manchesterskiej młodzieży w kakofoniczny, chłodny krajobraz dźwiękowy.

Po śmierci lidera tej grupy lana Curtisa „holownikiem” Factory w latach 80-tych stała się założona przez pozostałych członków Joy Division formacja New Order. Dostała się ona na główne listy przebojów z największym hitem Factory-singlem „Blue Monday”. Poza tym do stajni Factory należały m.in. formacje Section 25 i Stockholm Monsters, które podążały ścieżką bliską New Order, oraz nowatorska Durutti Column. Powrót na rynek popu zapewniło zaangażowanie - na krótki co prawda czas - grupy James (jej późniejsze odejście było sporym ciosem dla firmy).

Natomiast New Order niespodziewanie wszedł na pierwsze miejsce list przebojów z hymnem piłkarskiej reprezentacji Anglii „World In Motion”. Późniejsze sukcesy Electronic - jednej z licznych „córek” New Order - oraz Happy Mondays, postpunkowej formacji tanecznej, rozwiały obawy co do tego, że Factory opiera się zbyt mocno na popularności jednej grupy.

W 1991 pojawiły się pogłoski o problemach gotówkowych firmy, którym Wilson gwałtownie zaprzeczał; jeśli nawet było to plotki prawdziwe, to napływ nowych środków zapewniło wydanie całej serii płyt - m.in. nowego materiału New Order i Happy Mondays. Czteropłytowa składanka Palatine podsumowuje osiągnięcia wytwórni, co do których Wilson nie zachowywał nigdy przesadnej skromności: „Moim zdaniem [sztuka popularna] nie jest gorsza od żadnej innej formy sztuki. Wiele utworów z Palatine to doskonałe dzieła sztuki. Muzyka pop ma już 35 lat i dobre płyty nie tracą swojej mocy. Atencja, z jaką tę muzykę traktujemy, jest zasłużona”.






Numery 1 na UK Singles Chart:

WORLD IN MOTION  Englandneworder 06.1990 [2]

Numery 1 na UK Albums Chart:

New Order Technique 02.1989 [1 tyg]

Idlewild

Zespół Idlewild powstał w 1995 roku w Edynburgu w Szkocji. Jego założycielami byli 19 letni Roddy Woomble pełniący w zespole rolę wokalisty, 19 letni gitarzysta Rod Jones i o rok młodszy Colin Newton, który przyjął obowiązki perkusisty. Kilka tygodni później dołączył do nich basista - Phil Scanlon i w takim składzie zespół zagrał pierwszy koncert. Po jakimś roku grania, obijania się i nagraniu sześciu numerów Phil odchodzi z zespołu a jego miejsce zastępuje Bob Fairfoull. Bob nie zostaje jednak w zespole do dnia dzisiejszego. Rok 2002 to kolejne zmiany w składzie Idlewild. Nowym basistą zostaje Gavin Fox. Dodatkowo gitarzysta wspomagający grupę na koncertach - Allan Stewart zostaje piątym członkiem grupy. Aktualnie Idlewild jest kwintetem .

Zespół w ciągu 15 lat istnienia wydał 6 albumów studyjnych, 2 kompilacje oraz jeden minialbum.
 Początkowo powstał mini-LP o tytule "Captain", który ukazał w pierwszych miesiącach 1998 roku. Również w 1998 zespół wydał swoją pierwszą długogrającą płytę zatytułowaną "Hope Is Important". Nie odniosła ona specjalnego sukcesu (dopiero 53 pozycja na liście brytyjskich albumów), jednakże formacja zaznaczyła swoją obecność singlem "When I'm Argue I See Shapes", któremu udało się przebić na 19 miejsce na brytyjskiej liście przebojów. Kompozycje takie jak "Everybody Says You're So Fragile", "Film For The Future", "I'm A Message" i wcześniej wymienione "When I'm Argue I See Shapes" zapewniły zespołowi stałą grupę fanów. W '98 Idlewild po raz pierwszy wybrali się na brytyjskie tournée, grali również jako support takich zespołów jak Placebo czy Ash.

 Kolejny rok członkowie grupy rozpoczęli w Szkocji. A konkretnie w Edynburgu gdzie formacja przystąpiła do pisania i komponowania nowych piosenek. Korzystając z pomocy Boba Westona nagrali w Londynie 6 piosenek. "Little Discourage" i "Roseability" powstały dzięki współpracy z producentem Dave'em Eringą. Zespół będąc bardzo zadowolonym z nowych kompozycji postanowił kontynuować współpracę, której efektem był album pt. "100 Broken Windows". Popularności przysporzył im przede wszystkim singel "Little Discourage". Spowodował on, że piosenki Idlewild były odtąd częściej puszczane w rozgłośniach radiowych co przełożyło się na większe zainteresowanie ze strony słuchaczy. 100 Broken Windows zdobył miano srebrnej płyty w UK, poza tym zespół wyruszył w trasę koncertową po Europie i Północnej Ameryce. Warto zaznaczyć iż magazyn "Spike" nazwał 100 Broken Windows "number one album you didn't hear in 2000" czyli w wolnym tłumaczeniu "najlepszym albumem, którego nie słyszałeś w 2000 (roku)". Poza tym grupa otrzymała w Ameryce bardzo wiele pochlebnych recenzji za swój album.

Idlewild komponowali utwory do tego albumu w szkockich highlandach. Producentem został Dave Eringa. W tworzeniu pomagali również przyjaciele zespołu tacy jak Edwin Morgan (znany i ceniony szkocki poeta, którego tekst możemy usłyszeć w zamykającym płytę utworze "Scottish Fiction"), Allan Stewart (koncertowy gitarzysta zespołu od połowy 2001 roku) i Jeremy Mills (grał na gitarze i klawiszach podczas koncertów do połowy 2001 roku). Zespół kończył rok 2001 nagrywając i miksując utwory w różnych studiach. Kwiecień 2002 roku członkowie Idlewild z pewnością będą wspominać bardzo miło. Najnowszy singel z "The Remote Part" zatytułowany "You Held The World In Your Arms" stał się największym przebojem zespołu, wkroczył do Top 10 brytyjskiej listy przebojów i zajął na niej ostatecznie 9 miejsce.

 Dwa miesiące później zespół wydaje singel "American English", który osiąga 15 miejsce na brytyjskiej liście przebojów i przede wszystkim sam album, który od początku zajmuje 3 pozycję na liście najlepszych brytyjskich albumów. The Remote Part ostatecznie zdobył tytuł złotej płyty na wyspach. W recenzjach brytyjskich gazet często pojawiały się opinie i wyróżnienia typu "najlepszy album roku" czy "zespół roku". W październiku 2002 został wydany kolejny singel grupy "Live In Hiding Place" jednakże nie udało mu się powtórzyć sukcesu dwóch poprzednich. W lutym 2003 wydano "A Moddern Way Of Letting Go" ale podobnie jak "Live In Hiding Place" nie został hitem, zajął 28 miejsce na UK Charts. Niewątpliwym następstwem tych sukcesów były zaproszenia ze strony Coldplay i Pearl Jam do supportowania ich koncertów. Z Coldplay Idlewild wyruszyli po największym tournée po Europie w swojej karierze, a z Pearl Jam na największe tournée w ogóle. Z tymi ostatnim zaprzyjaźnili się tak bardzo, że wspólnie zagrali jeden z utworów podczas finałowego występu Pearl Jam w Chicago.

Pisanie piosenek do tego albumu podobnie jak do poprzednich zaczęło się w szkockich highlandach (z przerwami na tworzenie kawałów w londyńskim mieszkaniu Roddy'ego), jednakże zespół stwierdził, że zacznie wszystko od nowa ponieważ napisane dotąd utwory budziły w członkach zespołu mieszane uczucia. Kapela wybrała Tone'go Hoffera na człowieka, który poprowadzi tworzenie albumu. Zespół wybrał się więc do Los Angeles pod koniec maja 2004 gdzie przez kolejne 3 miesiące tworzył, miksował i nagrywał nowe piosenki. Podkreślić należy iż był to pierwszy raz gdy Idlewild za "jednym zamachem" nagrali całą płytę. Początek roku 2005 stanął pod znakiem serii akustycznych koncertów. "Love Steals Us From Loneliness" - nowy singel zespołu ukazał się w lutym i dotarł do 16 miejsca. Dwa tygodnie po tym wydarzeniu Warnings/Promises zajęło 9 miejsce na liście najlepszych brytyjskich albumów. Kolejne single "I Understand It" i "El Capitan" nie zdołały wedrzeć się do najlepszej 30 brytyjskiej listy przebojów. "As If I Hadn't Slept" w ogóle został anulowany. Zaraz po wydaniu Warnings/Promises zespół rozpoczął nadrabianie zaległości w koncertowaniu (w 2004 Idlewild prawie w ogóle nie grali koncertów). Sam album przeważnie uzyskiwał pozytywne oceny, jednak sporej części fanów i krytyków nie spodobał się kierunek obrany przez zespół w tym albumie - bardziej nastrojowy, smutny i refleksyjny.

Płyta została wydana 5 Marca 2007 roku -zajęła 26 miejsce na liście najlepszych albumów (wynik wbrew pozorom bardzo dobry, ponieważ płyta i single nie miały żadnej kampanii reklamowej). Dzięki ponownej współpracy z Dave'em Eringą i podpisaniem kontraktu z wytwórnią (Sequel), która nie zmuszała do tworzenia muzyki "pod publiczkę" zespół wrócił w swym brzmieniu do korzeni. Recenzje tego albumu są jak dotąd bardzo skrajne. Dla przykładu BBC.co.uk oceniło album wręcz entuzjastycznie, natomiast The Guardian dokładnie odwrotnie. Pierwszym nieoficjalnym singlem promujacym płytę był If It Takes You Home. Natomiast pierwszym "pełnoprawnym" został No Emotion. Dotarł on do 36 miejsca na brytyjskiej liście przebojów. 18 czerwca zostanie wydany kolejny singel zespołu zatytułowany A Ghost In The Arcade.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Satan Polaroid	Idlewild	02.1998	160[1]	-	Deceptive BLUFF 057	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
A film for the future/Mince showercap [Part.1]	Idlewild	04.1998	53[3]	-	Food FOOD 111	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
Everyone says you' re so fragile/Mince Showercap (Part 2)	Idlewild	07.1998	47[4]	-	Food FOOD 113	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
I' m a message/Mince showercap [Part.3]	Idlewild	10.1998	41[5]	-	Food FOOD 114	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
When i argue I see shapes/Chandelier	Idlewild	02.1999	19[5]	-	Food FOOD 116	[written by Idlewild][produced by Paul Tipler]
Little discourage/Broken windows	Idlewild	09.1999	24[5]	-	Food FOOD 124	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Actually it' s darkness/Meet Me At The Harbour	Idlewild	03.2000	23[8]	-	Food FOOD 127	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
These wooden ideas/There' s glory in your story	Idlewild	06.2000	32[9]	-	Food FOOD 132	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Roseability /Rusty [Poor soldier]	Idlewild	10.2000	38[4]	-	Food FOOD 134	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
You held the world in your arms/A distant	Idlewild	04.2002	9[9]	-	Parlophone CDRS 6575	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
American english/Poor thing	Idlewild	06.2002	15[11]	-	Parlophone CDRS 6582	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Live in a hiding place/Great times a wasted	Idlewild	10.2002	26[2]	-	Parlophone CDRS 6587	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa/Guy Massey]
A modern way of letting go	Idlewild	02.2003	28[2]	-	Parlophone CDR 6598	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
Love steals us from loneliness	Idlewild	03.2005	16[10]	-	Parlophone CDRS 6658	[written by Idlewild][produced by Tony Hoffer]
I Understand It	Idlewild	05.2005	32[4]	-	Parlophone CDRS 6662	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]
El Capitan	Idlewild	07.2005	39[4]	-	Parlophone CDRS 6667	[written by Idlewild][produced by Tony Hoffer]
No Emotion	Idlewild	03.2007	36[2]	-	Sequel SEQXD 008	[written by Idlewild][produced by Dave Eringa]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hope is important	Idlewild	11.1998	53[7]	-	Food FOODCD 28	[produced by Paul Tipler]
100 broken windows	Idlewild	04.2000	15[13]	-	Food FOODCD 032	[produced by Dave Eringa/Bob Weston]
The remote part	Idlewild	07.2002	3[30]	-	Parlophone 5402430	[gold-UK][produced by Dave Eringa]
Warning/Promises	Idlewild	03.2005	9[10]	-	Parlophone 5607752	[silver-UK][produced by Tony Hoffer]
Make Another World	Idlewild	03.2007	24[1]	-	Sequel SEQCD 005	[produced by Dave Eringa]
Scottish Fiction - Best Of 1997-2007	Idlewild	10.2007	79[2]	-	Parlophone 5064302	-
Post Electric Blues	Idlewild	10.2007	90[2]	-	Cooking Vinyl COOKCD 501	[produced by Dave Eringa]
Everything Ever Written	Idlewild	02.2015	20[1]	-	Empty Words EWR 0001CD	[produced by Rod Jones]
Interview Music	Idlewild	04.2019	22[1]	-	Empty Words EWR 180001CD	-

Soulsearcher

Soulsearcher był projektem studyjnym pochodzącym z Anglii i został założony przez producenta płytowego Marca Pomeroya, w którym występowała amerykańska wokalistka i autorka piosenek Thea Austin na wokalu .

W 1999 roku mieli hit  # 8 hit na brytyjskiej liście singli ,   # 20 na Billboard Hot Dance Music / Club Play z hitem „Can't Get Enough”. Utwór został napisany wspólnie przez Austin  i samplował utwór  z 1979 roku „Let's Lovedance Tonight”  Gary's Gang . Utwór później pojawił się na Grand Theft Auto: The Ballad of Gay Tony w fikcyjnej stacji radiowej w grze Vladivostok FM .

Wydali także singiel w 1999 r. zatytułowany „Do It To Me Again”, który osiągnął 32 miejsce na brytyjskiej liście singli .

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Can't Get Enough	Soulsearcher	02.1999	8[7]	-	Defected DEFECT 1CDS	[written by Marc Pomeroy][produced by Marc Pomeroy]
Do It To Me Again	Soulsearcher	04.2000	32[2]	-	Defected DEFECT 15CDS	[written by Marc Pomeroy, Thea Austin][produced by Marc Pomeroy]

Felix Cavaliere

Felix Cavaliere (ur. 29 listopada 1942r) to amerykański wokalista, autor tekstów, producent muzyczny i muzyk.

Chociaż był członkiem Joey Dee & Starliters , najbardziej znanym z przeboju „ Peppermint Twist ”  , jest najbardziej znany ze swojego związku z The Young Rascals w latach 60-tych. Pozostałymi członkami The Rascals byli Eddie Brigati , Dino Danelli i Gene Cornish . Cavaliere śpiewał wokale na sześciu udanych singlach i grał na organach Hammond B-3 .

Cavaliere urodził się w 1942 r. w   rodzinie amerykańskiej włoskiego pochodzenia. W młodym wieku uczył się gry na fortepianie na polecenie matki od 6 roku życia do jej śmierci, gdy miał 14 lat.Wstąpił do The Stereos i przeniósł się do The Escorts, podczas studiów. Później wyprodukował albumy innych artystów , takich jak Laura Nyro i Jimmie Spheeris .

Po dwóch solowych wysiłkach Cavaliere nagrał pod nazwą Treasure i wydał w 1977 roku tytułowy album w stylu AOR, w którym wystąpił przyszły członek Kiss Vinnie Vincent na gitarze. Cavaliere miał solowy hit „Only a Lonely Heart Sees” (1980), który osiągnął 36 miejsce na liście Billboard Hot 100 i nr 2 na liście Adult Contemporary . Cavaliere i były kolega z zespołu Rascals Dino Danelli dołączyli do Steve'a Van Zandta, by nagrać album jako Little Steven and the Disciples of Soul , Men Without Women (1982).Jednak Cavaliere stanowczo kwestionuje to i twierdzi, że nigdy nie był członkiem zespołu Little Stevena. 

Nagrał Dreams in Motion w 1994 roku, wyprodukowany przez Dona Wasa . W 1995 roku Cavaliere był członkiem trasy koncertowej trzeciego zespołu All-Starr w Ringo Starra . Cavaliere można zobaczyć grającego na klawiszach w oficjalnym video „Hey Girl” Billy'ego Joela , covera  piosenki Carole King , nagranej przez Billy'ego Joela w 1997 roku, aby dodać ją do kompilacji Greatest Hits Volume III . Utwór został wydany jako singiel, ale Cavaliere nie grał na nagraniu.

 W 2008 roku nagrał album ze Steve Cropperem , Nudge it Up a Notch , który został wydany 29 lipca 2008 roku. Kontynuuje tournee jako Rascals Felixa Cavaliere'a, a 18 czerwca 2009 roku, Cavaliere, wraz z byłym partnerem Eddie Brigati , został wprowadzony do Hall of Fame Songwriters .

Cavaliere niedawno połączył się ze swoimi kolegami z zespołu. The Rascals pojawili się w Capitol Theatre w Port Chester w stanie Nowy Jork na sześć koncertów w grudniu 2012 r.  Ze swoją produkcją, zatytułowaną „Once Upon A Dream”, obecnie koncertuje w Ameryce Północnej (Toronto, Los Angeles, Phoenix, Chicago, Detroit, Rochester i Nowym Jorku). Jest produkowany przez wieloletnich fanów Rascals , Stevena Van Zandta i jego żonę Maureen.

W 2014 r. Cavaliere został wprowadzony do Hammond Hall of Fame.

Wystąpił z Billy Joelem w Madison Square Garden 28 maja 2015 roku.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Only A Lonely Heart Sees/You Turned Me Around	Felix Cavaliere	03.1980	-	36[11]	Epic 50829	[written by F. Cavaliere, J. Tran][produced by Felix Cavaliere, Cengiz Yaltkaya]
Good To Have Love Back/Dancin' The Night Away	Felix Cavaliere	06.1980	-	105[4]	Epic 50 880	[written by F. Cavaliere][produced by Felix Cavaliere, Cengiz Yaltkaya]

                     Kompozycje Felixa Cavaliere na listach przebojów

[with Eddie Brigati] 06/1966 You Better Run The Rascals 20.US 01/1967 I've Been Lonely Too Long The Rascals 16.US 04/1967 Groovin' The Rascals 1.US/8.UK 07/1967 A Girl Like You The Rascals 10.US/37.UK 08/1967 Groovin' Booker T. & the MG's 21.US 09/1967 How Can I Be Sure The Rascals 4.US 12/1967 It's Wonderful The Rascals 20.US 04/1968 A Beautiful Morning The Rascals 3.US 07/1968 People Got to Be Free The Rascals 1.US 12/1968 A Ray of Hope The Rascals 24.US 09/1970 How Can I Be Sure Dusty Springfield 36.UK 05/1972 How Can I Be Sure David Cassidy 25.US/1.UK 01/1976 A Girl Like You Nigel Olsson 107.US 07/1980 You Better Run Pat Benatar 42.US 04/1985 Groovin' War 43.UK 07/1996 Groovin' Pato Banton 14.UK 05/1998 How Can I Be Sure? Darren Day 71.UK 08/2001 Groovin' Paul Carrack 177.UK

[solo]
09/1966 Come On Up The Rascals 43.US
02/1969 Heaven The Rascals 39.US
05/1969 See The Rascals 27.US
09/1969 Carry Me Back The Rascals 26.US
01/1970 Hold On The Rascals 51.US
07/1970 Glory Glory The Rascals 58.US
01/1971 Right On The Rascals 119.US
06/1971 Love Me The Rascals 95.US
06/1980 Good to Have Love Back Felix Cavaliere 105.US

[with Jay Tran]
03/1980 Only a Lonely Heart Sees Felix Cavaliere 36.US

[with David Dunson, Micah Carson, Eddie Brigati, Norman Whitfield, Barrett Strong, Tommy James, Mike Vale & Eddie Gray ]
11/1991 On a Sunday Afternoon Lighter Shade of Brown 39.US

[with Eddie Brigati, Felix Cavaliere & Sean McDuffie]
02/1992 Helluva Brotherhood Creed 53.US

[with Poe , R.J. Rice]
07/1996 Angry Johnny Poe 60.US

Wayne Carson

Wayne Carson (ur. Wayne Carson Head ; 31 maja 1943 r. - zm. 20 lipca 2015 r.), czasami nazywany Wayne Carson Thompson , był amerykańskim muzykiem country , autorem piosenek i producentem płyt. Grał na perkusji, fortepianie, gitarze i basie. Jego najsłynniejsze utwory jakie napisał to „ The Letter ”, „ Neon Rainbow ”, „Soul Deep” i „ Always on My Mind ” (napisane z Markiem Jamesem i Johnnym Christopherem ).

Carson urodził się w Denver w stanie Kolorado z Odie i Olivii Head, która profesjonalnie grała muzykę pod pseudonimem Thompson. Spotkali się w Nebrasce podczas pracy w stacji radiowej KMMJ, przenieśli się do Kolorado i ostatecznie do Springfield w stanie Missouri, aby dołączyć do personelu muzycznego KWTO . Do tego czasu były lepiej znane pod pseudonimami „Shorty and Sue”. Shorty Thompson był prawdopodobnie najlepiej znana w Ozarks jako członek grupy The Tall Timber Boys.
Wayne Carson chciał grać na gitarze gdy miał około 14 lat, po usłyszeniu nagrania Merle Travisa . Mimo to szybko został porwany przez nowsze brzmienie rock'n'rolla. Mieszkał w kilku miastach, w tym w Denver, jako młody mężczyzna prowadzący zespoły, i przeniósł się do Nashville w stanie Tennessee w 1962 r. Początkowo używał pseudonimu rodziców, stając się znany i uznawany za Wayne'a Carsona Thompsona, zanim uprościł nazwisko i przyjęcie imienia Wayne Carson.

W połowie lat 60-tych powrócił do Springfield, gdzie rozpoczął współpracę z wydawcą muzyki i promotorem Si Simanem . Razem nagrywali piosenki przez lata, ale bez powodzenia, dopóki przyjaciel Simana i producent Chet Atkins nie polubili melodii „Somebody Like Me” i chcieli, żeby Eddy Arnold nagrał ją. Carson był zaskoczony, gdy dostał telefon od Arnolda, jednego z najbardziej znanych artystów country wszech czasów. „Eddie powiedział:„ Wayne, uwielbiam tę piosenkę, ale ona potrzebuje kolejnej zwrotki ”- przypomniał Carson. „Więc powiedziałem:„ Cóż, trzeci werset idzie w ten sposób ”i właśnie napisałem to tam przez telefon.”  Piosenka stała się jego pierwszym hitem numer jeden pod koniec 1966 roku i spędziła cztery tygodnie na szczycie list przebojów.

W 1967 roku napisał kolejny poważny hit „The Letter”, zainspirowany kilkoma stronami tekstów wysłanych przez jego ojca. Piosenka była międzynarodowym hitem The Box Tops, a później Joe Cockera i Leona Russella i była nominowana do dwóch nagród Grammy.   Carson napisał także „Neon Rainbow” i „Soul Deep” dla Box Tops.

Piosenka Carsona „Always on My Mind” zdobyła nagrody Grammy w 1983 roku za Song of the Year i Best Country Song; w 1982 roku osiągnęła nr 1 na listach przebojów Billboard Country. Stowarzyszenie Muzyki Country uznało ją za Song of the Year w 1982 i 1983 roku. Również w 1982 roku The Nashville Songwriters Association International ogłosiło ją Song of the Year, a Academy of Country Music nazwała ją singlem roku.

W 1997 r. Carson został wprowadzony do Nashville Songwriters Hall of Fame .

Carson zmarł 20 lipca 2015 r., w wieku 72 lat, po wielu dolegliwościach, w tym zastoinowej niewydolności serca.

      Awards

Oscar [Muzyka filmowa] Nominacje do Oscara [Muzyka filmowa] Golden Globe    Grammy   "Always on My Mind" – Johnny Christopher, Mark James & Wayne Carson (songwriters) (1983)

                                         Kompozycje Wayne Carsona na listach przebojów

[ solo] 10/1966 Somebody Like Me Eddy Arnold 53.US/1.Country Chart 05/1967 Do It Again a Little Bit Slower Jon & Robin & the In Crowd 18.US 08/1967 The Letter The Box Tops 1.US/5.UK 08/1967 Drums Jon & Robin & the In Crowd 100.US 09/1967 The Letter Wayne Fontana 42.UK 11/1967 I Want Some More Jon & Robin & the In Crowd 108.US 11/1967 Neon Rainbow The Box Tops 24.US/57.UK 12/1967 Mr. Bus Driver Bruce Channel 90.US 03/1968 Dr. Jon (The Medicine Man) Jon & Robin & the In Crowd 87.US 06/1968 Keep On Bruce Channel 12.UK 10/1968 I Couldn't Spell !!*@! Sam the Sham 120.US 02/1969 The Letter The Arbors 20.US 05/1969 I'm Gonna Do All I Can (To Do Right By My Man) Ike & Tina Turner 98.US 07/1969 Soul Deep The Box Tops 18.US/22.UK 3/1970 You Keep Tightening Up on Me The Box Tops 92.US 04/1970 The Letter Joe Cocker 7.US/39.UK 02/1971 Tulsa Billy Joe Royal 86.US 07/1982 Soul Deep Gary U.S. Bonds 59.UK [with Dan Penn] 09/1967 Nine Pound Steel Joe Simon 70.US 05/1969 Everyday Livin' Days Merrilee Rush 130.US [with Johnny Christopher] 02/1971 No Love at All B.J. Thomas 16.US 03/1971 No Love at All Bobbi Martin 123.US [with Johnny Christopher, Mark James ] 12/1972 Always on My Mind Elvis Presley 9.UK 03/1982 Always on My Mind Willie Nelson 5.US/49.UK/1.Country Chart 12/1987 Always on My Mind Pet Shop Boys 4.US/1.UK 06/2012 Always on My Mind Vince Kidd 134.UK [with Mischa Scorer] 1974 I See the Want to in Your Eyes Conway Twitty 1.Country Chart [with Brenda Barnett, Charlie Chalmers & Sandy Rhodes ] 1982 The Clown Conway Twitty 1.Country Chart

Eyeless In Gaza

Ta brytyjska grupa, której nazwa wzięła się od słynnej powieści Aldousa Huxleya, była „dzieckiem” Martyna Batesa i Petera Beckera. Byli oni znani ze swoich „męczeńskich” wokali i wielkich umiejętności aranżerskich. Zespół zdobył spore uznanie na rynku niezależnym debiutanckim albumem Photographs As Memories z 1981r.

 Kilka kolejnych albumów wydanych przez wytwórnię Cherry Red Records zawierało materiał czasem melodramatyczny, a czasem meandrujący, z biegiem czasu skłaniający się coraz bardziej ku improwizacji. Bates współpracował potem z byłym basistą grupy Primitives Steve’ern Gullaghanem w formacji Hungry; nagrywał również solo.

Zespół wznowił działalność w 1992r i wydał w roku następnym album Fabulous Library. Nagrany został on w składzie trzyosobowym: oprócz Batesa i Beckera zaśpiewała na nim niejaka Elizabeth S. W tym samym roku formacja powróciła do pierwotnego składu dwuosobowego. Duet nagrywał i koncertował w Europie i USA z samozwańczą „poetką-performerką” Anną Clark, współpracował też z Simonem Turnerem, kompozytorem ścieżek dźwiękowych do filmów Dereka Jarmana. W 1994r grupa podpisała kontrakt nagraniowy z belgijską wytwórnią Antler Subway zajmującą się wydawaniem muzyki tanecznej i eksperymentalnej.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Veil Like Calm/Taking Steps	Eyeless In Gaza	04.1982	42.Indie	-	Cherry Red CHERRY 47	[written by Bates, Becker][produced by John Rivers, Eyeless In Gaza]
New Risen/Bright Play Of Eyes	Eyeless In Gaza	05.1983	15.Indie	-	Cherry Red CHERRY 63	[written by Bates, Becker][produced by John Rivers]
Sunbursts In/Lilt Of Music	Eyeless In Gaza	12.1983	13.Indie	-	Cherry Red CHERRY 74	[written by Bates, Becker][produced by John Rivers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Photographs as Memories	Eyeless In Gaza	01.1981	19.Indie	-	Cherry Red BRED 13	[produced by John Rivers]
Caught in Flux	Eyeless In Gaza	.1981	27.Indie	-	Cherry Red BRED 18	[produced by John Rivers]
Drumming the Beating Heart	Eyeless In Gaza	.1982	26.Indie	-	Cherry Red BRED 36	[produced by John Rivers]
Rust Red September	Eyeless In Gaza	.1983	5.Indie	-	Cherry Red BRED 50	[produced by John Rivers]

Exploited

The EXPLOITED, grupa szkocka. Powstała w czerwcu 1979 w East Kilbride, ale na miejsce działalności wybrała Edynburg. Założył ją były żołnierz Wattie Buchan - voc, któremu od początku towarzyszyli Hay Boy - g, Mark Patrizio - b i Glen "Dru Stix" Campbell - dr, voc.

Latem 1980 odeszli kolejno Patrizio i Hay Boy; zastąpili ich Gary McCormack - b, voc (były muzyk zespołu TV Art) i Big John Duncan - g, voc. Tak ustalił się najsłynniejszy skład, który przetrwał do początku 1982, gdy miejsce Campbella zajął Danny Heatley - dr z The Satellites. W 1984, po dalszych zmianach, formacja zawiesiła działalność. W 1985 się odrodziła, ale w składzie ostał się jedynie Wattie, któremu od tej pory stale towarzyszył brat, Willie Buchan - dr, natomiast gitarzysta i basista ciągle się w następnych latach zmieniali. Raz byli to Wayne i Egghead, kiedy indziej Deptford John i Mad Mick, później Gogs i Smeeks, następnie Arthur i Billy, a w końcu, w połowie lat dziewięćdziesiątych, Jamie Buchan, jeszcze jeden brat lidera, i Jim Gray.

Zadebiutowała w lipcu 1980 nagranym i wydanym własnym kosztem singlem Army Life/Fuck The Mods/Crashed Out (z nalepką: Exploited Record Company). Płytka zrobiła furorę na listach przebojów firm niezależnych - utrzymała się na nich osiemdziesiąt tygodni, i zapoczątkowała renesans stylu, która wydawał się już dogorywać - punk rocka. Okazało się, że jest zapotrzebowanie na muzykę bardziej nawet surową, chropawą i hałaśliwą niż w czasach The Sex Pistols, wyrażającą wściekłość i bezsilność młodych, spychanych przez kolejne załamania brytyjskiej gospodarki na margines społeczeństwa.

Formacja uguntowała sukces następnymi płytami, m.in. singlami Exploited Barmy Army/I Believe In Anarchy/What You Gonna Do z listopada 1980, Dogs Of War/Blown To Bits (wersja koncertowa) z kwietnia 1981, Dead Cities/Hitler's In The Charts Again/Class War z października i sygnowanym razem z Anti-Pasti Don't Let 'im Grind You Down z listopada tego roku oraz Attack/ Alternatives 2 kwietnia 1982, a także albumami "Punk's Not Dead" z maja 1981 i "Troops Of Tomorrow" z czerwca 1982.

Zaprezentowała się na nich jako rasowa grupa punkowa, biorąca w swych napastliwych, pełnych agresji, anarchizujących utworach na celownik ludzi wielkiej polityki, wojsko, policję, media, szkołę i wszelkie inne instytucje społeczne (np. Exploited Barmy Army, Dogs Of War, Dead Cities, Cop Cars, Dole Q, Jimmy Boyle, Daily News, Disorder, War, They Won't Stop). Świadectwem popularności, jaką w tym czasie zdobyła, było m.in. zaproszenie do udziału w wielkiej wspólnej trasie po kraju z zespołami Chron Gen, Anti-Pasti i Discharge pod hasłem Apocalypse Now Tour (w kwietniu 1981).

Ale i druga fala punk rocka dość szybko przeminęła, i choć grupa nie złożyła broni, w późniejszych latach kierowała swoje dokonania do znacznie mniejszej grupy słuchaczy. Wierna stylowi obranemu w początkach działalności, czasem wzbogacająca go jedynie elementami metalu, coraz sprawniejsza pod względem warsztatowym, nadal nagrywała udane, ostre, bezkompromisowe płyty. Najważniejsze to "Let's Start A War (Said Maggie One Day)" z grudnia 1983, "Horror Epics" z marca 1985, "Death Before Dishonour" z lipca 1987, "The Massacre" ze stycznia 1991 oraz "Beat The Bastards" z grudnia 1995 (pozostałe to zbiory nagrań koncertowych, składanki itp.). 21 września 1996 formacja wystąpiła w krakowskiej Hali Wisły z polskimi zespołami Farben Lehre, Psy Wojny i Bunkier.
Hołdem dla grupy był album "Troops Of Today -A Tribute To The Exploited" (Rhythm Vicar, 1999) z jej utworami w różnych wykonaniach.

Największy sukces po rozstaniu z The Exploited odniósł Big John Duncan, który najpierw założył Blood Uncles, później trafił do innego, Goodbye Mr. Mackenzie, który niebawem przekształcił się w Angelfish (wokalistką była Shirley Manson, późniejsza gwiazda formacji Garbage), a w końcu nawiązał współpracę z Nirvaną. Gary MacCormack związał się z Zulu Syndicate. Glen "Dru Stix" Campbell, zmagający się z uzależnieniem od narkotyków, stanął przed sądem za napad z bronią w ręku i został skazany na siedem lat więzienia.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Army Life / Fuck the Mods / Crashed Out EP.	Exploited	07.1980	-	-	Exploited EXP 1001	[written by Wattie Buchan][produced by Dave Leaper ]
Exploited Barmy Army / I Believe in Anarchy / What You Gonna Do?	Exploited	10.1980	-	-	Exploited EXP 1002	[produced by Dave Leaper ][written by W. Buchan]
Dogs of War / Blown to Bits [Live]	Exploited	04.1981	63[4]	-	Secret SHH 110	[written by Exploited][produced by Dave Leaper ,T' Exploited ]
Dead Cities / Hitler's in the Charts Again / Class War	Exploited	10.1981	31[5]	-	Secret SHH 120	[written by John Duncan, Gary McCormack, Andrew Campbell]
Don't Let 'Em Grind You Down EP.	Exploited/Anti-Pasti	12.1981	70[1]	-	The Exploited Record Company Exp 1003	-
Attack / Alternative	Exploited	05.1982	50[3]	-	Secret SHH 130	[written by Duncan, McCormack][produced by Exploited,Tony Spath ]
Computers Don't Blunder / Addiction	Exploited	.1983	-	-	Secret SHH 140	[written by John Duncan][produced by Tony Spath ]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Punks Not Dead	Exploited	05.1981	20[11]	-	Secret SEC 1	[produced by Dave Leaper , T' Exploited]

Sweet Smoke

Sweet Smoke to psychodeliczny zespół jazzowo-rockowy założony w Brooklynie w Nowym Jorku w 1967 roku. Grupa przeniosła się do Europy w 1969 roku, mieszkając w Niemczech i występując w Niemczech, Holandii i Francji do 1974 roku, kiedy zespół się rozpadł. Początkowo niektórzy członkowie pozostali w Europie, niektórzy pojechali do Indii, ale większość zespołu wróciła do Stanów Zjednoczonych. Chociaż Sweet Smoke pochodzi z USA, często nazywany jest zespołem krautrocka . Zwracając uwagę na prężne rytmy, pomysłowe improwizacje i złożone struktury muzyczne, w wywiadach grupa twierdzi, że na ich muzykę wpływ mieli Eric Clapton , Jimi Hendrix , Frank Zappa , John Coltrane i The Beatles .

Po pierwszych występach w Stanach Zjednoczonych i na Karaibach grupa przeniosła się do Niemiec i utworzyła gminę w wiejskim domu w wiosce Hüthum, poza miastem Emmerich , około kilometra (0,62 mili) od granicy z Holandią. Grupa stała się dobrze znana w regionie na scenie i poza nią ze względu na mieszankę porywających występów muzycznych połączoną z zainteresowaniami filozofią wschodnią i psychodeliczną.  Pierwszymi członkami, którzy przybyli do Niemiec, byli Andy Dershin (gitara basowa), Michael Fontana (saksofon tenorowy, rejestrator altowy, wokal, perkusja), Jay Dorfman (perkusja), Marvin Kaminowitz (gitara prowadząca, wokal) i Victor Sacco (gitara). Victor wkrótce zostanie zastąpiony przez Steve'a Rosensteina (gitara rytmiczna, wokal).

W 1970 r. grupa została zaproszona przez EMI i nagrała swój pierwszy LP, Just a Poke z niemieckim producentem płyt Konradem „Connym” Plankiem .

Po nagraniu „ Just a Poke” Sweet Smoke spędził rok na podróży. Większość grupy   Fordem Transitem ruszyła z lądu do Indii na duchową podróż w połączeniu z grupą społeczno-duchową Ananda Marga . Grupa po raz pierwszy dowiedziała się o sukcesie Just a Poke , po spotkaniu z niemieckimi turystami w Nepalu. Wrócili do Europy, podpisali nową umowę nagraniową z EMI i dodali Jeffreya Dershina (fortepian, perkusja, wokal) jako pełnoetatowego członka. Grupa nagrała swój drugi LP Darkness to Light w studiach EMI w Holandii w 1973 roku. Później w 1973 roku Jeffery Dershin wrócił do domu, aby objąć rolę ojca, Michael Fontana opuścił grupę, aby powrócić do Indii, a Steve Rosenstein został zastąpiony przez Ricka Greenberga, aka Rick Rasa (gitara rytmiczna, sitar, wokal). 

Pod koniec 1974 roku grupa rozpadła się w końcu. Ostatni występ zagrali w sali koncertowej konserwatorium muzycznego Hochschule für Musik w Berlinie. Koncert został nagrany przez EMI i stał się ostatnim albumem grupy, Sweet Smoke Live.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Morning Dew/Mary Jane Is To Love	Sweet Smoke	11.1968	-	-	Amy A-11,042	[written by T. Rose, B. Dobson ]
Baby, Sweet Baby/I Want You	Sweet Smoke	.1969	-	-	Jan Gi 102	-
You've Got To Hide Your Love Away/You Don't Know Like I Know	Sweet Smoke	03.1969	-	-	Amy A-11,053	[written by Lennon, McCartney][produced by Dale Hawkins]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Just a Poke	Sweet Smoke	.1970	-	-	Columbia 1 C 062-28 886 [Ger]	[produced by Rosie Schmitz, Winfried Ebert]
Darkness to Light	Sweet Smoke	.1973	-	-	EMI Electrola 1C 062-29 471 [Ger]	[produced by John G. Möring]
Sweet Smoke Live	Sweet Smoke	.1974	-	-	EMI Electrola 1C 038 1575701 [Ger]	[produced by John Möring]

St. John Green

St. John Green był amerykańskim psychodelicznym zespołem rockowym, który wydał w 1968 r. jeden LP , wyprodukowany przez Kima Fowley'a i Michaela Lloyda . 

Zespół powstał w 1967 roku wśród studentów Pasadena City College . Klawiszowiec Mike Baxter postanowił założyć zespół z wokalistą Vicem Sabino. Na przesłuchaniu znaleźli basistę i aspirującego poetę Eda Bissota, a także gitarzystę Billa Kirklanda, także z Pasadeny,   i perkusistę Shela Scotta, mieszkańca San Fernando Valley ,   na północ od LA, aby uzupełnić skład zespołu. Bissot chciał wykonywać swój własny materiał pod pseudonimem „St. John”, a jako kompromis uzgodniono nazwę grupy na St. John Green. Zespół był zarządzany przez lokalnego przedsiębiorcę Harry'ego Snegga i występował w okolicach Los Angeles, grając piosenki Bissota lub Baxtera i Sabino razem.

Na początku 1968 roku spotkali się z producentem fonograficznym i promotorem Kimem Fowleyem, który zachęcił ich do opracowania czegoś, co nazwał „Canyon Sound”, unikalnego dla lokalnego Kanionu Topanga . Zespół występował wraz z innymi lokalnymi zespołami, w tym Canned Heat i Spirit , i stał się zespołem domowym w Topanga Canyon Corral.

Zespół   podpisał poprzez Mike'a Curb'a z MGM Records do filii firmy, Flick Disc, a album był współprodukowany przez Fowleya i przez 19-letniego protegowanego Curba, Michaela Lloyda , członka-założyciela West Coast Pop Art Experimental Band, który później został producentem Osmonds , Shauna Cassidy i ścieżki dźwiękowej do Dirty Dancing .

Krótko po wydaniu albumu w 1968 roku Shel Scott i Bill Kirkland opuścili zespół, a na krótko zastąpili ich Bob Desimone (perkusja) i Brad Delavalley (gitara). Jednak różnice muzyczne między Bissotem, Baxterem i Sabino wkrótce doprowadziły do ​​dezintegracji zespołu i nie wydano kolejnych nagrań, chociaż Bissot zachował prawa do nazwy zespołu.

Album został ponownie wydany na CD przez Relics Records w Wielkiej Brytanii w 2014 r.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Messages From The Dead/One Room Cemetery	St. John Green	.1968	-	-	Flick-Disc F 901	[written by E. Bissot][produced by Kim Fowley]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
St. John Green	St. John Green	.1968	-	-	Flick-Disc FLS 45,001	[produced by Kim Fowley, Michael Lloyd]