Yael Naim

 Yael Naim (ur. 6 lutego 1978r w Paryżu) – izraelsko-francuska piosenkarka, autorka piosenek i tekstów.

Urodziła się w Paryżu 6 lutego 1978 roku w rodzinie sefardyjczyków. Kiedy miała 4 lata, jej rodzina przeprowadziła się do Izraela - zamieszkali w Ramat ha-Szaron, niedaleko Tel Awiwu, gdzie spędziła dzieciństwo. Odbyła służbę wojskową jako solistka w Orkiestrze Sił Powietrznych Izraela. Rozpoczęła karierę wokalistki rolą Miriam, starszej siostry Mojżesza (Daniel Lévi) w musicalu Dziesięć przykazań (Les Dix Commandements, 2000-2002), gdzie wykonała piosenkę „Oh Moïse” w duecie z Pédro Alvèsem (Aaron), „Mais tu t'en vas”, „C'est ma volonté” i pieśń finałową „L’envie d’aimer”.

Jej pierwszy album solowy pt. In a Man’s Womb (nagrany w Los Angeles w Kalifornii z udziałem artysty Kamila Rustama) został wydany w 2001 r. Zaśpiewała także piosenkę „You Disappear” autorstwa Bruno Coulais w filmie Harrison's Flowers reżyserii Elie Chouraqui. W początkowym okresie kariery znana była po prostu jako Yaël. Zaśpiewała również w duecie z Din Din Aviv znanym jako Mashmauyot.

Następnie współpracowała z perkusistą Davidem Donatienem. W ciągu dwóch lat wykonali aranżacje i nagrania 13 piosenek z wokalem Ja’el Na’im, w studio nagraniowym w jej mieszkaniu w Paryżu. Jej drugi album pt. Yael Naim ukazał się 22 października 2007 nakładem wytwórni Tôt ou tard. Naim zaśpiewała na nim piosenki po francusku, angielsku i hebrajsku, zaskarbiając sobie wysokie uznanie recenzentów. Album zadebiutował na francuskiej liście przebojów na 11. miejscu, ledwie tydzień po wydaniu. Styl muzyki opisano w recenzjach jako powiew folku i jazzu, z tajemniczymi, nastrojowymi słowami, zaśpiewanymi delikatnym i, ewidentnie zamierzonym, nieco chropawym głosem.

W styczniu 2008 r. Apple Inc. użyło jej piosenkę „New Soul” w reklamie-debiucie najnowszego i najcieńszego laptopa na rynku, szeroko promowanego MacBooka Air (CEO Steve Jobs sam wybrał właśnie ten utwór na debiut promocji tego sprzętu), co zaskutkowało niemal natychmiastową renomą tego singla. Z uwagi na wysoką sprzedaż wersji cyfrowej w sieci w USA, piosenka zadebiutowała na liście Billboard Hot 100 16 lutego 2008 na 9. pozycji, stając się pierwszym przebojem Ja’el Na’im w pierwszej dziesiątce singli w Stanach Zjednoczonych, czyniąc Naim pierwszą izraelską artystką solową z takowym osiągnięciem. Piosenka dotarła do 7. pozycji w najwyższym swoim notowaniu.

5 lutego 2008 jej piosenka „Far Far” z albumu Yael Naim została udostępniona gratis w sklepie internetowym iTunes Music Store.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

UK

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

New Soul

Yael Naim

01.2008

2[34]

5[39]

4[19]

30[11]

12[2]

2[27]

-

6[11]

Cherry 7947

[written by Yael Naim]

Coward

Yael Naim

02.2015

123[3]

-

-

-

-

-

-

-

Tôt Ou Tard 3323056

[written by Yael Naim]

Dream In My Head

Yael Naim

03.2015

77[2]

-

-

-

-

-

-

-

Tôt Ou Tard

[written by Yael Naim]

Albums

Nadiya

Nadiya, pół-Francuzka, pół-Arabka jest już mistrzynią Francji w lekkoatletyce, ale jej prawdziwą pasją życiową nie jest sport ale muzyka. Po zwycięstwie w telewizyjnym konkursie talentów, podpisała kontrakt z Sony Music i w listopadzie 2001 roku wydała pierwszą płytę - "Changer les choses", która spotkała się z bardzo pozytywnym przyjęciem.

 

W 2004 roku Nadiya powróciła przebojem "Parle Moi" opowiadającym o sytuacji kobiet we współczesnym świecie. Promowany tym singlem album, zatytułowany "16/9" utrzymany był w tanecznym klimacie pop/urban. Płyta ukazała się 14 czerwca 2004 roku. Nadiya sprzedała ponad 2 miliony płyt i singli, a każdy jej nowy utwór od razu lądował na szczytach europejskich list przebojów.
Kolejna płyta francuskojęzycznej wokalistki, zatytułowana "Nadiya", ukazała się latem 2006 roku. Na krążku znalazła się między innymi piosenka "Tous Ces Mots", z gościnnym udziałem Smartzee, a także taneczno-rockowy "Roc". W sumie "Nadiya" zawiera 12 kompozycji nagranych pod czujnym okiem tej samej ekipy producenckiej, która odpowiada za sukces poprzedniej płyty wokalistki "16/9".

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
J'ai confiance en toi	Nadiya	02.2001	38[13]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia COL 6705231	[written by Jean-Pierre Taïeb, David Manet]
Chaque fois	Nadiya	08.2001	27[18]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia 6713101	-
Parle-moi	Nadiya	03.2004	2[24][gold]	11[28]	-	-	-	-	-	-	Columbia 674 676 1	[written by Géraldine Delacoux, Thierry Gronfier]
Et c'est parti...	Nâdiya feat. Smartzee	06.2004	5[22][gold]	21[21]	-	-	14[15]	-	-	-	Columbia COL 6705231	[written by Thierry Gronfier,Mehdy Boussaïd,Hector Zounon,Nâdiya Zighem]
Si loin de vous (hey oh...par la radio)	Nadiya	11.2004	6[21][gold]	27[19]	-	-	-	-	-	-	Columbia 675 485 1	[written by Thierry Gronfier,Mehdy Boussaïd,Nâdiya Zighem]
Tous ces mots	Nâdiya feat. Smartzee	03.2006	2[23][gold]	25[20]	-	-	-	-	-	-	Columbia 82876 80390 2	[written by Géraldine Delacoux, Thierry Gronfier]
Roc	Nadiya	06.2006	2[24]	29[19][gold]	-	-	-	-	-	-	Columbia 82876 86095 2	[written by Géraldine Delacoux,Thierry Gronfier, Mehdy Boussaïd]
Amies-ennemies	Nadiya	11.2006	4[29][silver]	40[13]	-	-	-	-	-	-	Columbia 88697024812	[written by Géraldine Delacoux,Thierry Gronfier,Frédéric Chopin]
Vivre ou survivre	Nadiya	12.2007	26[18]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia 886 972 106 62	[written by Charlie Idounda]
Tired Of Being Sorry (Laisse le destin l'emporter)	Enrique Iglesias feat. Nâdiya	04.2008	1[1][47][platinum]	6[30]	-	-	-	-	-	-	Interscope 176 622-2	[written by Géraldine Delacoux,Scott Thomas,Nâdiya Zighem]

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
16/9	Nadiya	05.2004	6[93][2x-platinum]	76[13]	-	-	-	-	-	-	Columbia 516039-2	-
Nâdiya	Nadiya	06.2006	1[1][63][platinum]	14[14]	-	-	-	-	-	-	Columbia 82876 84377 2	-
La source	Nadiya	11.2007	35[10]	-	-	-	-	-	-	-	Columbia 88697167692	-
Électron libre	Nadiya	12.2008	69[10]	-	-	-	-	-	-	-	Epic 88697359712	-

Nada Surf

Nada Surf to amerykański zespół rockowy, w skład którego wchodzą obecnie Matthew Caws (gitara, wokal), Ira Elliot (perkusja), Doug Gillard (gitara) i Daniel Lorca (bas, chórki). Z siedzibą w Nowym Jorku i utworzony w 1990 roku, Nada Surf kontynuuje trasy koncertowe. Ich ósmy album " You Know Who You Are" został wydany w NPR w lutym 2016 roku.

W 1992 roku zespół założyli Matthew Caws i Daniel Lorca . Oryginalna nazwa zespołu brzmiała Helicopter, ale później zmieniono ją na "Nada Surf", która według Cawsa "odnosi się do czegoś o wiele bardziej egzystencjalnego, po prostu surfuje po niczym.  Spotkali się w Lycee Français de New York , oboje spędzili część swojego dzieciństwa we Francji i Belgii , i grali w wielu zespołach, w tym w The Cost of Living i Because Because Because .Ich pierwszy perkusista, Dan , został zastąpiony przez Aarona Conte, z którym zespół nagrał swój pierwszy singiel , The Plan / Telescope (1994 / Stickboy), a także taśmę demo Tafkans , surową wersję High / Low . Te surowe wersje zostały później wydane na ich drugim singlu  Deeper Well / Pressure Free (1995 / Deep Elm Records), na EP-ce Karmic   i na North 6th Street .

W 1995 roku Conte opuścił zespół i został zastąpiony przez Irę Elliota , byłego perkusistę Fuzztones , bardzo aktywnego zespołu z lat osiemdziesiątych na scenie nowojorskiej ,   których zarówno Caws, jak i Lorca byli fanami. Po koncercie w Knitting Factory , Nada Surf spotkał się z byłym frontmanem Cars i producentem Weezera Rickiem Ocaskiem . Nie mając nadziei, przedstawili mu kopię Tafkans . Trzy tygodnie później, Ocasek oddzwonił z wiadomością o swoim zamiarze wyprodukowania albumu zespołu. Niedługo potem zespół finalizował kontrakt z Elektra Records , za pośrednictwem dyrektora wykonawczego, Josha Deutscha .

Wiosną 1996 roku zespół wydał High / Low , ich debiutancki album, który został nagrany i zmasterowany w ciągu 19 dni. Wcześniej zespół wydał EP-kę  Karmic  dla No. 6 Records, wytwórnię prowadzoną przez pracownika Elektry, Bobby McCaina. Tego lata, kiedy Nada Surf koncertował z Superdragiem w Stanach Zjednoczonych, ich piosenka " Popular " stała się   letnim przebojem, a zespół koncertował za granicą.

W 1998 zespół wydał The Proximity Effect , ich kolejny album w Europie. Wyprodukowany przez Freda Mahera album zyskał niewielki sukces komercyjny w USA. Ich wytwórnia, myśląc, że album nie ma takiego hitu jak "Popular", nagrała kilka coverów, w tym "Black & White" ( The dBs ) i "Why Are You Mean Me Me?" ( Vitreous Humor ),   jako single. Zmęczony wymaganiami dyrektora A & R, zespół uznał, że album jest idealny (mimo że Elektra zasugerowała włączenie akustycznej wersji "Popular") i zerwał kontrakt. W konsekwencji, Elektra nie wydała albumu w USA i opuściła zespół podczas trasy promocyjnej w Europie. Pomimo tych wydarzeń, album ten zdobył uznanie we Francji, gdzie w następnym roku zespół zagrał 30 koncertów.

W 2000 roku zespół wydał The Proximity Effect w Stanach Zjednoczonych dla swojej własnej wytwórni, MarDev (nazwanej na cześć babci ze strony matki Caws, Margaret Devereux Lippitt, córki malarki Margaret Walthour Lippitt ), po tym jak opuściła Elektrę. Po wydaniu albumu zespół wystąpił na imprezie nagraniowej w Luna Lounge w Nowym Jorku i intensywnie koncertował przez kilka miesięcy, aby odbudować bazę fanów w Ameryce Północnej.

W latach 1999-2002 zespół wykonywał codzienne zajęcia: Caws pracował w brooklyńskim sklepie muzycznym o nazwie Earwax,  Lorca pracował przy niektórych projektach komputerowych, a Elliot robił sesje perkusyjne i gitarowe dla innych artystów. Caws określił te czasy jako okres luksusu, a praca w sklepie z płytami jako jego "ulubioną pracę". 

W 2002 roku zespół wydał album Let Go , zauważony przez krytyków , który zawierał udany singiel "Inside of Love".

W 2005 roku zespół wydał The Weight Is a Gift w Barsuk Records , album wyprodukowany przez Chrisa Wallę (między innymi), i zakończył trasę do tego albumu w październiku następnego roku. 

W 2008 roku zespół wydał Lucky , album z producentem Johnem Goodmansonem w Robert Lang Studios w Seattle , z materiału nagranego rok wcześniej. W tym samym roku utwór zespołu, "No Quick Fix", został wydany jako Spinner MP3 dnia, a zespół znalazł się na okładce magazynu Beyond Race w wydaniu zimowym.
W 2010 roku zespół wydał If I Had A Hi-Fi , album z coverami, w tym utworami takich artystów jak Depeche Mode , Kate Bush , Spoon i The Go-Betweens .  

W 2012 roku zespół wydał album The Stars Are Indifferent to Astronomy , który zawierał singiel "Waiting to Something" i wprowadził gitarzystę Guided By Voices ,Douga Gillarda jako czwartego członka zespołu. 

 Dziewiąty album studyjny Nada Surf, You Know Who You Are , z oficjalną datą premiery 4 marca 2016 r., został opublikowany pod koniec lutego 2016 r. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Popular	Nada Surf	03.1997	123[2]	51[8]	Elektra 64259	[written by Matthew Caws, Daniel Lorca, Gloria Winters][produced by Ric Ocasek]
The Way You Wear Your Head	Nada Surf	10.2002	142[1]	51[8]	Heavenly HVN 123	-
Hi-Speed Soul	Nada Surf	02.2003	87[2]	-	Heavenly HVN 128	[written by Lorca, Elliot, Caws][produced by Chris Fudurich, Louie Lino]
Inside of Love	Nada Surf	05.2003	73[2]	-	Heavenly HVN 133	[written by Lorca, Elliot, Caws][produced by Chris Fudurich, Louie Lino]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
High/Low	Nada Surf	07.1996	-	63[12]	Elektra 61 913	[produced by Ric Ocasek]
The Weight Is a Gift	Nada Surf	10.2005	-	187[1]	Barsuk 46	[produced by Chris Walla, Louie Lino, Nada Surf]
Lucky	Nada Surf	02.2008	193[1]	85[1]	Barsuk 70	[produced by John Goodmanson & Tom Beaujour]
The Stars Are Indifferent to Astronomy	Nada Surf	02.2012	190[1]	86[1]	Barsuk 122	[produced by Nada Surf/Christopher Shaw]

Nacash

Nacash (czasami Brothers Nacash lub Les Frères Nacash ) to grupa wokalna z Francji, która śpiewa różne piosenki   francuskie  i world music. Zespół składa się z pięciu braci, synów algierskiego Żyda, Cheikha Alexandre'a Nakache'a, mistrza andaluzyjskiej muzyki klasycznej, który wyemigrował do Francji w 1962 roku wraz z rodziną.Zespół wydaje albumy i single od lat 80-tych do chwili obecnej, kiedy singiel "Elle imagine" został napisany jako hołd dla swojej siostry, stając się ich największym hitem.

Bracia Nacash są także autorami piosenek i producentami nagrań. Na początku lat 90-tych odkryli wokalistkę Ophélie Winter, produkując jej debiutancki album No Soucy! oraz byli współautorami jej singla "Dieu m'a donné la foi", który osiągnął numer 1 we francuskim Top 50, sprzedając się w ponad 600 000 egzemplarzy, co było potwierdzone podwójnym złotem i ostatecznie platyną. Potem ukazał się jej album " Shame On U", który również zdobył platynę, sprzedając ponad 500 000 kopii. Jej sława sprawiła, że ​​Paisley Park Records, wytwórnia Prince, poprosiła braci Nacash, aby pozwolili jej nagrywać z amerykańską wytwórnią.

W 1997 r. Norbert i Marc odnieśli wielki sukces za produkcję "Hasta Siempre Che Guevara" śpiewaną przez argentyńską modelkę Ines Rivero ,a Alain odniósł sukces z koprodukcją jej albumów Coeur de verre w 1996 r. ,i Au nom d'une femme w 2000r, sprzedający się w 800 000 kopii i sukces singli Segara "Les Vallées d'Irlande" i "Parlez moi de nous" itd. Bracia również współpracowali z Chiméne Badi jako autorzy piosenek i jej przeboju "Tu me manques déjà" oraz w 1998,wyprodukowali debiut Yaela Naima  " In a Man's Womb ".

Inni artyści, z którymi współpracowali to amerykański raper J Five, który został wyprodukowany przez Norberta i Marca Nacasha, Chrisa Richarda, dla których napisali hit "Modern Times" w związku ze stacją muzyczną M6 i radiem NRJ , kolejnym numerem 1 we francuskim Top 50, stając się międzynarodowym przebojem w Belgii, Holandii, Włoszech i Japonii.

W 1988 roku wzięli udział w wydawnictwie charytatywnym Les enfants sans Noël, a w 1989 roku wzięli udział na charytatywnym albumie Pour toi Arménie . W 2010 roku Gérard i Claude Nacash współpracowali z Hamdi Benanim na koncertach w gatunku malouf , typem andaluzyjskiej muzyki klasycznej w Maghrebie , oraz mieli znakomitą współpracę z Enrico Maciasem i Ishtarem Alabiną podczas serii koncertów w 2013 roku.

Pięciu członków zespołu to:
    Alain Nakache, ur. 6 lutego 1947 r
    Claude Nakache, ur. 2 lutego 1948 r
    Gérard Nakache, ur. 12 marca 1949 r
    Norbert Nakache, urodzony 19 lutego 1954 r
    Marc Nakache, ur. 3 maja 1957 r.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Elle imagine...

Nacash

09.1987

20[24]

-

-

-

-

-

-

-

Étoile 888 449-7

[written by Alain Nakache,Robert Nakache,Claude Fabrizio, Pacco Jerry]

Albums

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

Un beau dimanche d'été

Nacash

09.2011

178[1]

-

-

-

-

-

-

-

Carrere Music 50.316

-

Eels

Indie-rockowa grupa Eels to projekt Marka Everetta - wokalisty, multiinstrumentalisty, kompozytora i autora tekstów kryjącego się pod pseudonimem "E". Skład zespołu na każdej płycie jest inny, a na koncertach, w zależności od potrzeb, Eels występuje raz jako trio, innym razem jako sekstet.


Mark Oliver Everett jest synem Hugh Everetta III, znanego fizyka, który zainspirował wielu twórców literatury i filmów science fiction swoją teorią równoległych światów. Mark od dziecka miał kontakt z muzyką dzięki kolekcji płyt swojej siostry Elizabeth. W wieku sześciu lat dostał zabawkową perkusję, z którą nie rozstawał się przez następną dekadę. Korzystał również z innych instrumentów znajdujących się w domu - najpierw grał na pianinie, potem - jako nastolatek - na gitarze. Ponieważ kilku kolegów Marka było jego imiennikami, zaczęli dla rozróżnienia używać inicjałów. I tak na Everetta mówiono M.E., a później już tylko E.

20-letni Mark zaczął pisać piosenki i nagrywać je na czterośladowym magnetofonie. Debiutancki album, podpisany pełnym imieniem i nazwiskiem, wydał niezależnie w 1985 roku. Gdy miał 24 lata, wyprowadził się z rodzinnej Wirginii do Los Angeles. Tam każdą wolną chwilę poświęcał na tworzenie muzyki.

W 1992 roku ukazała się pierwsza płyta pod pseudonimem E - "The Man Called E", wydana przez Polydor. Po serii koncertów u boku Tori Amos, E nagrał album "Broken Toy Shop", a następnie powołał do życia zespół Eels. W pierwszym składzie znaleźli się perkusista Jonathan "Butch" Norton i basista Tommy Walters. Everett, dalej występujący jako E, śpiewał, grał na gitarze i fortepianie. Krążek "Beautiful Freak" wydany w 1996 roku nakładem DreamWorks Records, przyniósł hity "Novocaine For The Soul" i "Susan's House".

W krótkim czasie siostra Marka popełniła samobójstwo, a matka zmarła na raka. Ojciec nie żył od kilkunastu lat. Utrata całej rodziny nie pozostała bez wpływu na jego twórczość. Kolejny album, "Electro-Shock Blues" (1998), był poświęcony rodzinnej tragedii. Wystarczy spojrzeć na tytuły utworów - "Elizabeth On The Bathroom Floor", "Going To Your Funeral" czy "Cancer For The Cure".

W lutym 2000 roku ukazał się album "Daisies Of The Galaxy", który magazyn "New Musical Express" uznał za "arcydzieło pod prawie każdym względem". W utworze "Estate Sale" zagrał gitarzysta R.E.M. Peter Buck.

Jeszcze przed ukazaniem się "Daisies Of The Galaxy" Butchowi śniło się, że gra koncert z orkiestrą. Następnego dnia zadzwonił do E, by mu o tym opowiedzieć. Obaj stwierdzili, że ten sen powinien się spełnić. Eels wyruszyli więc w trasę koncertową po Europie, Ameryce i Australii; wprawdzie tylko w 6-osobowym składzie, ale każdy z muzyków w ciągu jednego wieczoru grał na kilku instrumentach takich jak saksofon, trąbka, kontrabas, bandżo, skrzypce, klarnet, flet itp.

We wrześniu 2001 roku w sklepach pojawił się "The Soujacker", kolejny krążek bardzo entuzjastycznie przyjęty przez krytyków. Wideoklip do tytułowego utworu wyreżyserował Wim Wenders. Zarówno tytuł płyty ("Porywacz duszy"), jak i okładka przedstawiająca lidera z długą brodą nieświadomie wzbudziły skojarzenia z zamachem terrorystycznym z 11 września. Z tego powodu amerykańską premierę przesunięto o kilka miesięcy

W 2005 roku ukazało się podwójne wydawnictwo "Blinking Lights And Other Revelations". Materiał na ten album powstawał kilka lat i był nagrywany z różnymi muzykami. Wśród wielu gości znaleźli się Tom Waits (zaśpiewał w utworze "Going Fetal"), ponownie Peter Buck, a nawet pies Everetta, Bobby Jr., którego szczekanie słychać w "Last Time We Spoke". Ponieważ nagranie pochłonęło sporo pieniędzy, nie było już budżetu na teledysk. Everett nakręcił więc wideoklip do utworu "Hey Man (Now You're Really Living)" samodzielnie.

"Blinking Lights…" to najbardziej osobisty album od czasów "Electro-Shock Blues", znów częściowo zainspirowany wydarzeniami z całego życia Everetta. W 2001 roku zginęli kolejni członkowie jego rodziny - 11 września kuzynka i jej mąż lecieli samolotem, który uderzył w Pentagon. W muzyce E znalazł ujście dla swoich emocji. - To dla mnie jedyny sposób, żeby się do tego wszystkiego odnieść - mówił w wywiadzie dla BBC. - To dar od Boga, że jestem w stanie się z tym uporać i mam jak spożytkować energię.

Zespół odbył trasę pod szyldem Eels With Strings z towarzyszeniem kwartetu smyczkowego. Mimo że koncerty były spokojniejsze niż zwykle, a publiczność miała miejsca siedzące, w słuchaczach i tak wyzwalała się rockowa energia - do tego stopnia, że pewnego wieczoru ktoś wskoczył na scenę i uszkodził gitarę Everetta. Zapis jednego z koncertów tej trasy znalazł się na wydawnictwie "Live At Town Hall", wydanym w formacie CD i DVD w roku 2006.

W przeciwieństwie do wielu artystów, których w pewnym momencie kariery dopada niemoc twórcza, Everett cierpi na nadmiar weny. Choć jest szczęśliwy z takiego stanu rzeczy, przyznaje, że czasem go to męczy. - Po prostu nie mogę przestać tworzyć - powiedział w rozmowie z BBC. - Siedzę wieczorem w domu, oglądając film, i po dziesięciu minutach mam piosenkę. Strasznie mnie to denerwuje, bo chciałbym czasami spędzić miły, spokojny wieczór. Ale jeśli to zignoruję, to myślę o tym, co mogłem stracić, i to doprowadza mnie do szału. Everett przyznaje też, że z tego powodu nigdy tak naprawdę nie był na urlopie. - Zawsze, gdy próbuję zrobić sobie przerwę, kończy się to stworzeniem nowego albumu - zdradzał.

Potwierdzeniem tych słów może być płyta "Shootenanny!" (2003) nagrana w ciągu zaledwie 10 dni podczas przerwy w pracach nad "Blinking Lights and Other Revelations ".

E jest autorem muzyki do filmu "Skazany na wolność" z 2003 roku. Utwory Eels stanowią też większość soundtracku do "Jestem na tak" (znalazł się tam m.in. zupełnie nowy kawałek "Man Up"). Pojedyncze piosenki Eels pojawiły się również w kilku innych produkcjach, m.in. "American Beauty", "Grinch. Świąt nie będzie", "Koniec przemocy" i trzech częściach "Shreka".

W 2007 roku telewizja BBC wyemitowała film "Parallel Worlds, Parallel Lives", opowiadający o życiu Hugh Everetta z perspektywy jego syna. W filmie Mark poznaje przyjaciół ojca i kolegów ze studiów, a przede wszystkim dowiaduje się o jego pracy, o której wcześniej nie miał pojęcia. - Ojciec ani razu nie wspomniał mi o swoich teoriach. Mieszkałem z nim pod jednym dachem przez co najmniej 18 lat, ale był dla mnie całkowicie obcym człowiekiem. Żył w swoim równoległym wszechświecie - wspominał E. - Myślę, że był głęboko zawiedziony, bo wiedział, że jest geniuszem, ale reszta świata nie była tego świadoma.

Po świetnie przyjętym filmie na temat ojca Mark opublikował własną biografię "Things The Grandchildren Should Know", która również zebrała bardzo pochlebne recenzje. Tygodnik "The Sunday Tribune" określił ją jako "jedną z najbardziej ludzkich, zabawnych i najmniej egoistycznych książek napisanych przez muzyka", a magazyn "Rolling Stone" nazwał Everetta "Kurtem Vonnegutem rocka".

Czerwiec 2009 to data wydania siódmego studyjnego albumu Eels, "Hombre Lobo", co po hiszpańsku znaczy "wilkołak". - Chciałem stworzyć zbiór piosenek o pożądaniu. Tym strasznym, silnym pragnieniu stawiającym nas w różnych sytuacjach, które mogą bardzo zmienić nasze życie - wyjaśnił Everett.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Novocaine for the soul/Fucker	Eels	02.1997	10[12]	1.Modern Rocks Track	Dreamworks DRMCD 22 174	[written by Mark Goldenberg,Mark Oliver Everett][produced by Mark Goldenberg/Mitch Kroon][sample z "Let the Four Winds Blow"-Fats Domino]
Susan' s house/Stepmother	Eels	05.1997	9[8]	-	Dreamworks DRMCD 22 238	[written by Jim Weatherly,Mark Oliver Everett,Jim Jacobsen][produced by Mark Everett/Mike Simpson]
Your lucky day in the hell/Susan's apartment	Eels	08.1997	35[10]	-	Dreamworks DRMCD 22 277	[written by Mark Goldenberg,Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]
Cancer for the cure/Everything's gonna be cool this Christmas	Eels	10.1998	60[4]	-	Dreamworks DRMCD 22 373	[written by Mark Everett/Mickey P][produced by Mickey P.]
Last stop:This town/Funeral parlour	Eels	09.1998	23[8]	40.Modern Rocks Track	Dreamworks DRMCD 22 346	[written by Mike Simpson/Mark Everett][produced by Michael Simpson]
Mr E' s Beautiful Blues/Birdgirl on a cell phone	Eels	02.2000	11[10]	-	Dreamworks 450 978-7	[written by Mark Oliver Everett,Michael Simpson][produced by Mike Simpson]
Flyswatter/Open the door [live]	Eels	06.2000	55[1]	-	Dreamworks EELS 4	[written by Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]
Souljacker Part 1/Write the B-side	Eels	09.2001	30[2]	-	Dreamworks 450 893-2	[written by Mark Everett/Butch Norton/Adam Siegel][produced by Mark Oliver Everett]
Hey Man (Now You're Really Living)	Eels	05.2005	45[4]	-	Polydor 9881879	[written by Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]
Novocaine for the soul	Eels	02.2008	151[1]	-	Dreamworks DRMCD 22 174	[written by Mark Goldenberg,Mark Oliver Everett][produced by Mark Oliver Everett]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Beautiful freak	Eels	08.1996	5[57]	114[11]	Dreamworks DRD 50 001	[gold-UK][produced by Eels/Mike Simpson]
Electro-shock blues	Eels	10.1998	12[13]	21.Heatseekers	Dreamworks DRD 50 032	[produced by Mickey P/The Good]
Daisies for the Galaxy	Eels	03.2000	8[18]	17.Heatseekers	Dreamworks EELS 1	[silver-UK][produced by Mark Everett/Mike Simpson]
Souljacker	Eels	03.2002	12[7]	15.Heatseekers	Dreamworks 4503462	[produced by E & John Parish]
Shootennany!	Eels	06.2003	35[4]	145[1]	Dreamworks 4504588	[produced by E ]
Blinking Lights And Other Revelations	Eels	04.2005	16[8]	93[1]	Vagrant 9881785	[produced by E ]
With Strings - Live At Town Hall	Eels	03.2006	82[1]	-	Vagrant 9104232	[produced by Mark Oliver Everett]
Meet The Eels - Essential - Volume 1 - 1996	Eels	01.2008	26[4]	-	Geffen 1759813	[produced by Mark Everett/Michael Simpson/Mark Goldenberg/Jon Brion/Parish]
Useless Trinkets: B-Sides, Soundtracks, Rarities and Unreleased 1996–2006	Eels	01.2008	69[1]	-	Geffen 1746014	[produced by Mark Everett/Michael Simpson/Mark Goldenberg/Jon Brion/Parish]
Hombre Lobo	Eels	06.2009	18[4]	43[1]	Polydor 2707677	[produced by Mark Everett]
End Times	Eels	01.2010	21[5]	66[1]	Cooperative Music VVR 728642	[produced by Mark Everett]
Tomorrow Morning	Eels	08.2010	18[4]	83[1]	E Works VVR 744349	[produced by Mark Everett ]
Wonderful, Glorious	Eels	02.2013	14[2]	74[1]	V2 VVR 723528	[produced by Mark Everett ]
The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett	Eels	05.2014	7[3]	96[1]	E Works EWORKS 1147CD	[produced by Mark Everett ]
Live at Royal Albert Hall	Eels	04.2015	40[1]	96[1]	E Works EWORKS 1149CD	[produced by Mark Everett ]
The Deconstruction	Eels	04.2018	10[2]	96[1]	**Unknown Rch** EWORKS 1150CD	[produced by E]

Jackie Edwards

Jackie Edwards był nazywany Nat King Cole'm Jamajki, i pod wieloma względami jest to trafny opis tego delikatnego i wszechstronnego wokalisty, który był również utalentowanym autorem tekstów. Urodzony jako Wilfred Gerald Edwards w roku 1938, był gwiazdą na wyspie pod koniec lat 50-tych, kiedy został odkryty przez przyszłego założyciela Island Records Chrisa Blackwella, który przekonał Edwardsa do przenosin do Wielkiej Brytanii w 1962 roku.
 
Edwards miał ogromny talent, i choć niektórzy krytycy odrzucili go jako zbyt gładkego i sentymentalnego , nagrywał wiele we wszystkich rozwijających się na Jamajce stylach muzycznych, w tym ska, rocksteady, roots , ale wniósł także swój wkład w prostym pop style,nagrywając nawet wspaniały album gospel.
 
Napisał pierwsze trzy przeboje dla Spencer Davis Group w połowie lat 60-tych, w tym "Keep on Running" i " Somebody Help Me " i swój " Get Up ", będący bazą " Rock Revolution"-Clash. Kiedy Blackwell zaczął kierować Island w kierunku rocka w 1972 roku, Edwards wrócił na Jamajkę, gdzie nagrał to, co jest niewątpliwie jego najlepszym osiągnięciem z producentem Bunny Lee, który skojarzył go z The Aggrovators.
 
Nieco dziś zapomniany, być może dlatego, że był bardziej oddalony od głównego nurtu niż typowi wokaliści Jamajki swojej epoki, Edwards był wszechstronnym wykonawcą (i dobrym autorem tekstów), jakiego kiedykolwiek Jamajka wydała. Zmarł 15 sierpnia 1992 r. na atak serca.
                                           Kompozycje na listach przebojów

Kompozycje Rogera Greenaway'a na listach przebojów [solo] 12/1965 Keep On Running The Spencer Davis Group 1.UK/76.US 03/1966 Somebody Help Me The Spencer Davis Group 1.UK/47.US 04/1966 Come On Home Wayne Fontana 16.UK/117.US [with Steve Winwood] 09/1966 When I Come Home The Spencer Davis Group 12.UK

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus]	Komentarz
All shook up	Jackie Edwards	09.1982	-	21[11]	-/WEA Las 27	-

J. Vincent Edwards

J. Vincent Edwards (ur. 20 czerwca 1947 r.) - brytyjski piosenkarz. Stał się znany z musicalu Hair w 1968 roku i zaczął nagrywać serię singli.Najbardziej godna uwagi była piosenka "Thanks" (1969), która pojawiła się na wielu albumach kompilacyjnych .  Edwards również przyczynił się do ścieżki dźwiękowej Bloomfield .

Później Edwards zaczął pisać piosenki. Z Pierre Tubbsem napisał " Right Back Where We Started From ", który był hitem nr 2 w Wielkiej Brytanii   dla Maxine Nightingale w maju 1976. Ponadto, Edwards napisał piosenki z Miki Antony i Kris Ife . 
Edwards był również częścią trio Star Turn on 45 (Pints) , który miał brytyjski hit z "Pump Up the Bitter" w 1988 roku. Wydał solowy album zatytułowany Thanks w 2002 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Thanks	J. Vincent Edward	05.1970	-	15[2]	CBS BA 461274/-	-

                                        Kompozycje J. Vincenta Edwardsa na listach przebojów

[with Pierre Tubbs] 11/1975 Right Back Where We Started From Maxine Nightingale 8.UK/2.US 06/1989 Right Back Where We Started From Sinitta 84.US/4.UK [solo] 03/1977 Love Hit Me Maxine Nightingale 11.UK [with Steven O'Donnell & Colin Jennings] 01/1983 Looking for the Perfect Beat Afrika Bambaataa 86.UK [ with Steven O'Donnell & Colin Jennings] 01/1985 Let the Night Take the Blame Lorraine McKane 26.US dance [with Steven Young, Martyn Young, Pasquez, Black & K33] 04/1988 Pump Up the Bitter Star Turn on 45 12.UK

Electric Pandas

Electric Pandas był australijskim zespołem pop-rockowym,z liderem, wokalistą, gitarzystą i autorem tekstów Linem Buckfieldem, który powstał w Sydney w 1983 roku.Jego skład tworzyli Lin Buckfield jako wokalista i gitarzysta,Tim "Pretty Boy" Walter grajacy na gitarze, Warren Slater na gitarze basowej i Mark "Hips" Stinson na perkusji .Buckfield wymyślił nazwę jak odniesienie do angielskiego punk rockowego Exotic Pandas,który działał w Wielkiej Brytanii pod koniec lat 70-tych, i przenosił ich brzmienie do wczesnych nagrań Electric Panda.Ich pierwszym wydawnictwem był singiel "Big Girls" nagrany w 1984 r. dla Regular Records, który zajął miejsce w Top 10 na listach przebojów w Sydney .
 
Zespół podpisał kontrakt z Regular Records ,a ich debiutancki singiel "Big Girls", napisany przez Buckfielda , został wydany został w kwietniu 1984 roku. Utwór znalazł się na komercyjnych radiowych listach przebojów.Nieustające turnee grupy doprowadziło do wydania EP-ki "Let's Gamble", w grudniu 1984 r. Płytka dotarła do 81 miejsca na listach krajowych. Przed wejściem do studia, by nagrać swój debiutancki album, zespół przeszedł znaczące zmiany w składzie, który tworzyli Buckfield, Craig Wacholz (ex Dee Minor i Dischords), Marcel Chaloupka (ex Smith, Moving Parts), i Phillip Campbell na perkusji. Przed wydaniem albumu Buckfield wydał singiel "R.O.C.K. / Under My Thumb" razem z Jamesem Reyne (Australian Crawl) dla wytwórni Freestyle w kwietniu 1985r.
 
Pierwszy singiel z albumu, "Missing Me" został wydany w lipcu 1985 r. i osiągnął 41 pozycję na listach przebojów. W lipcu 1985 roku, Electric Pandas wykonał dwa swoje hity, "Missing Me" i "Let's Gamble", na koncercie Oz for Africa (części globalnego programu Live Aid). Koncert był transmitowany w Australii (przez Seven Network i Nine Network) oraz przez MTV w Stanach Zjednoczonych.
 
Debiutancki album, Point Blank,ukazał się we wrześniu 1985r, zajmując 22 miejsce na australijskiej liście przebojów w listopadzie. "Italian Boys" został wydany jako drugi singiel, ale osiągnął jedynie nr 90 . Skład nadal zmieniał się; Brad Holmes zastąpił Campbella, Neil McDonald zastępuje Chaplouka na gitarze basowej i doszedł Charlie Chan na klawiszach rozszerzając Electric Pandas do kwintetu.Nowy skład nakręcił video, z epizodów z tournée po Australii. Jednakże, nie wydaje żadnego nowego materiału, mimo że nagrywa reklamę Coca-Coli w 1985 roku, pisząc jingle i wykonanując go w telewizji, przed rozwiązaniem grupy w kwietniu 1987 roku.
 
Buckfield i Wacholz, utworzyli zespół indie F.O.O.D. z założycielem Dee Minor i Dischords, basistą Spole. Zespół wydał EP-kę dla Shock Records, a następnie Burckfield założył zespół, Happy House. Nagrali EP-kę,Passion, z singlem "Whatuwannadothatfor" , ale nie osiągnęła sukcesu na listach przebojów.
 
Buckfield pracował póżniej w Nine Network w Australii jako researcher, a następnie był reporterem telewizyjnym, w końcu pracuje w kanale ABC przy Four Corners. Grał w innym zespole MisChalin, a następnie w zespole z Sydney, Girls Bully, z Wacholzem na gitarze podczas koncertów.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Big Girls / TV Dogs	Electric Pandas	06.1984	18[18]	-	Regular RRSP 732/-	-
Let's Gamble	Electric Pandas	12.1984	81[7]	-	Regular RRM 005/-	-
Missing Me / 20 Revolutionaries	Electric Pandas	08.1985	41[17]	-	Regular K 9781/-	-
Italian Boys / Johnny	Electric Pandas	11.1985	90[1]	-	Regular K 9878/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Point Blank	Electric Pandas	10.1985	32[9]	-	Regular L 38 437/-	-

Electric Prunes

Zespół założony w Seatle w 1965 r. Działał w Los Angeles, a w jego oryginalnym składzie znaleźli się: Jim Lowe (ur. w San Luis Obispo w stanie Kalifornia, USA; śpiew, gitara), Ken Williams (ur. w Long Beach w stanie Kalifornia, USA; gitara prowadząca), James "Weasel" Spagnola (ur. w Cleveland w stanie Ohio, USA; gitara), Mark Tulin (ur. w Filadelfii w stanie Pennsylvania, USA; bas) i Michael Weakley alias Quint (perkusja), zastąpiony wkrótce przez Prestona Rittera (ur. w Stockton w stanie Kalifornia, USA).

Kwintet zadebiutował mało ciekawą piosenką "Ain't It Hard", ale kolejne dwa single - "I Had Too Much To Dream (Last Night)" i "Get Me The World On Time" zdobyły miejsca w amerykańskiej Top 20. Te ekscytujące nagrania łączyły żywioł rocka garażowego i punka z pulsującym rytmem Rolling Stonesów i eksperymentalizmem wyłaniającego się ruchu psychodelicznego. Wartość wykonań podnosił wysoki poziom produkcji Dave'a Hassingera.

Wadą debiutanckiego albumu zespołu był zły dobór materiału, ale za to na drugim longplayu Underground znalazły się trzy spośród największych osiągnięć grupy: "Hideaway", "The Great Banana Hoax" i "Long Day's Flight". Niestety The Prunes nie byli w stanie utrzymać tak wysokiego poziomu, czując się stopniowo coraz bardziej skrępowani ograniczeniami narzucanymi przez menedżerów i producenta. W 1967 r. Rittera na powrót zastąpił ekstrawagancki Quint, po czym w trakcie sesji do albumu Mass In F Minor ze współpracy z formacją zaczęli stopniowo rezygnować pozostali członkowie-założyciele.

Kompozytorem i aranżerem muzyki na tej płycie, tworzącej niespotykaną mieszankę muzyki gregoriańskiej i acid rocka, był David Axelrod, który taką samą rolę spełnił też na następnym longplayu Release Of An Oath. Marny album Just Good Old Rock 'N' Roll' nagrał już zupełnie nowy skład: Ron Morgan (gitara), Mark Kincaid (ur. w Topeka w stanie Kansas, USA; gitara), Brett Wade (ur. w Vancouver w Kanadzie; bas) i Richard Whetstobe (ur. w Hutchinson w stanie Kansas, USA). Płyta nie nosiła żadnych oznak poczucia wielkiej przygody, typowego dla pierwszego składu zespołu. Nic więc dziwnego, że grupa wkrótce przestała istnieć.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Had too much to dream[Last night]/Luvin	Electric Prunes	11.1966	49[1]	11[14]	Reprise RS 20532	[written by Nancie Mantz, Anette Tucker][produced by David Hassinger]
Get me to the world on time/Are you lovin' me more	Electric Prunes	04.1967	42[4]	27[8]	Reprise RS 20564	[written by Nancie Mantz, Anette Tucker][produced by David Hassinger]
Dr Do Good/Hideaway	Electric Prunes	07.1967		128[3]	Reprise 0594	[written by Nancie Mantz, Anette Tucker][produced by David Hassinger]

Albumy
Data wydania	Tytuł	UK /ilość tyg. na liście/	US	Wytwórnia /US/	Komentarz
04.1967	I had too much to dream last night [także jako "The Electric Prunes"]	-	113[12]	Reprise RLP 6248	[produced by David Hassinger]
09.1967	Underground		172[4]	Reprise RLP 6262	[produced by David Hassinger]
01.1968	Mass in F minor	-	135[13]	Reprise RLP 6275	[produced by David Hassinger]

18th Century Quartet

Kwartet XVIII Century lub 18 CQ, jak powszechnie go nazywano, był jednym z najciekawszych i najbardziej innowacyjnych zespołów australijskich z połowy lat sześćdziesiątych. Założony i prowadzony w latach 1964-65 przez wybitnego muzyka i autora piosenek Hansa Poulsena .Ta całkowicie akustyczna czteroosobowa grupa, która nie miała perkusisty, składała się z multiinstrumentalisty Teda Baardą, skrzypka Rona Snellgrove i basisty Steve  Dunstana. Użycie barokowego stylu i niezwykłych instrumentów uczyniło go wyjątkowym.
Drugie wydanie grupy (1966-1967) było bardziej popowe. W skład zespołu weszli Keith Glass, gitarzysta John Pugh i basista Frank Lyons oraz seria perkusistów. Zasadniczo nagrali tylko 4 utwory. Hans pozostał przez jakiś czas w drugim składzie, ale potem przyjął swój styl i odszedł, by podążać inną drogą.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Rachael / Distant Relative	18th Century Quartet	10.1966	69[8]	-	Go! G 5036	-
Am I a Lover / Drawing Room	18th Century Quartet	01.1967	81[7]	-	Go! G 5043	-

Vincent Edwards

Vince Edwards (ur. 9 lipca 1928r - zm. 11 marca 1996r), amerykański aktor, reżyser i piosenkarz, najlepiej znany z roli lekarza z telewizyjnego "Ben Casey" .

Edwards urodził się jako Vincent Edward Zoino na Brooklynie, Nowy Jork,jako syn Julii i Vincento Zoino, murarza, imigrantów z Włoch. Miał brata bliźniaka i był najmłodszym z siedmiorga dzieci. Był on wzorem do naśladowania w swojej szkolnej drużynie pływackiej i rozpoczął studia na Uniwersytecie Stanowym Ohio dzięki stypendium sportowemu. Był częścią drużyny pływackiej uniwersytetu, która wygrała Mistrzostwa Stanów Zjednoczonych.

Zoino studiował aktorstwo w American Academy of Dramatic Arts i w 1950 roku podpisał umowę z Paramount Pictures, debiutując na dużym ekranie jako "Vince Edwards" w Mister Universe z 1951r ,a następnie zagrał główną w Hiawatha rok póżniej. Mimo, że miał poważne lub główne role w kilku filmach, w tym Murder by Contract (1958) i Scavengers (1959), nie był zbyt popularny, aż pojawił się w tytułowej roli bardzo popularnej serii telewizyjnej Ben Casey , osiągając sławę.Ten serial medyczny , który od czasu do czasu reżyserował, pojawiał się w okresie 1961 / 66r , w związku z serialem i swoją popularnością , Edwards także wydał kilka albumów muzycznych. Vince był reprezentowany przez jednego z pierwszych hollywoodzkich Super Agents ,Abbey'a Greshlera z Diamond Artists w Hollywood.

Kiedy serial zakończył się Edwards powrócił do aktorstwa w filmach z ważną rolą w 1968 roku w dramacie wojennym,The Devil's Brigade. W dalszym ciągu działał w filmie, a także gościnnie w telewizyjnych spotach. Wyreżyserował kilka epizodów w różnych serialach telewizyjnych, w tym Battlestar Galactica. Około dwudziestu dwóch lat po zakończeniu serialu, Edwards powrócił do telewizji jako Dr Ben Casey w 1988 roku.

Edwards po raz ostatni zagrał w filmie Fear w 1995 roku, , po realizacji którego zdiagnozowano u niego raka trzustki. Zmarł w Los Angeles następnego roku i został pochowany na cmentarzu Świętego Krzyża w Culver City, Kalifornia.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Why did you leave me?/Squeelin' Parrot [Twist]	Vince Edwards	07.1962	-	68[6]	Russ-Fi 7001	-
Don't worry 'bout me/And now	Vincent Edwards	08.1962	-	72[2]	Decca 31 413	[written by Rube Bloom, Ted Koehler][#5 hit for Hal Kemp in 1939]
No,not much/See that girl	Vincent Edwards	06.1965	-	108[2]	Colpix 771	[#2 hit for Four Lads in 1956]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Vincent Edwards Sings	Vincent Edwards	07.1962	-	5[21]	Decca 4311	-
Sometimes I'm Happy... Sometimes I'm Blue	Vincent Edwards	12.1962	-	125[6]	Decca 4336	-

Tommy Edwards

Tommy Edwards (ur. 17 lutego 1922r - zm. 22 października 1969r) , był wokalistą i autorem tekstów. Jego najlepiej sprzedającym się nagraniem w wielu milionach egzemplarzy był singiel "To All in the Game".

Urodzony jako Thomas Edwards w Richmond, Virginia, był wokalistą R & B najbardziej pamiętany za przebój Billboard nr 1, "To All in the Game" w 1958r. Śpiewał swój przebój w programie The Ed Sullivan Show, w dniu 14 września 1958 roku. Piosenka została skomponowana przez byłego wiceprezydenta USA, Charlesa G. Dawesa w 1912 roku, jako "Melody in A Major" ze słowami napisanymi w 1951 roku przez Carla Sigmana.

Edwards oryginalnie nagrał tę przebojową piosenkę w 1951 roku, ale dotarł tylko do 18 miejsca na liście przebojów. Bardziej znana była wersja z 1958r dla tej samej wytwórni (MGM) i wspierana przez tego samego lidera orkiestry(Leroy Holmes), ale z innym układem bardziej dostosowanym do ówczesnego okresu zdominowanym przez rock and rolla . Oprócz szczytowej pozycji na Billboard Hot 100, piosenka stała się także numerem jeden na R & B chart, oraz w UK Singles Chart . Singel sprzedał się w ponad 3,5 milionach egzemplarzy na całym świecie, zdobywając status złotej płyty . Miał następnie skromniejszy hit , "Love is All We Need", który wspiął się na 15 miejsce na liście Billboard Hot 100.

Edwards zaczął występować w Richmond, gdy miał dziewięć lat.Swój pierwszy sukces w kręgu r&b; zanotował w 1946 roku, pisząc "That Chick Too Young Fry". To był hit słynnego Louisa Jordana .

Edwards zaczął nagrywać dla wytwórni Top w 1949 roku, a jego pierwszym hitem w 1951 roku był utwór "All Over Again" nagrany dla MGM, który trafił do Top10 listy R&B; Chart.Jego kolejny hit to utwór wydany w 1952 roku, jako "Please Mr Sun" osiągnął 18 miejsce na R & B Chart i 11 na Billboard Hot 100 Singles. Jego ostatnim znaczącym przebojem był " My Melancholy Baby " w 1959 roku .

Mimo, że Edwards nagrał kilka innych piosenek, nie zbliżył się do sukcesu wcześniejszych nagrań, choć kilka jego piosenek później stały się przebojami dla innych artystów (takich jak "A Fool Such As I" Elvisa Presley'a, "It's All in the Game" Cliffa Richarda i The Four Tops oraz "Morning Side of the Mountain" nagrany przez Donny'ego i Marie Osmond).

Zmarł po cierpieniach na tętniaka mózgu w Henrico County, Virginia, w wieku 47 lat .Wielu twierdzi,że jego śmierć została spowodowana przez alkoholizm,ale nie ma potwierdzenia tego faktu.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
The Morning Side of the Mountain/Fr instance	Tommy Edwards	07.1951	-	24[1]	MGM K 10 989	[written by Larry Lawrence Stock, Dick Manning][#8 hit for Donny & Marie Osmond in 1975]
It's All in the Game / All Over Again	Tommy Edwards	09.1951	-	18[9]	MGM K 11 035	[written by Carl Sigman, Charles Dawes][B:10[1].R&B; Chart]
Please Mr. Sun/Where I may live with my love	Tommy Edwards	02.1952	-	22[4]	MGM K 11 134	[written by S. Frank / R. Getzov][18[5].R&B Chart]
You Win Again/Sinner or saint	Tommy Edwards	12.1952	-	13[4]	MGM K 11 326	[written by Hank Williams][#10 country hit for Hank Williams in 1952;#22 hit for Fats Domino in 1962]
A Fool Such As I	Tommy Edwards	02.1953	-	24[1]	MGM 11 395	[written by Bill Trader]
Baby, Baby, Baby	Tommy Edwards	09.1953	-	26[2]	MGM 11 541	[written by J. Livingston / D. Mack][piosenka z filmu "Those red heads from Seattle"]
Secret Love	Tommy Edwards	02.1954	-	28[1]	MGM 11 604	[written by Sammy Fain / Paul Francis Webster][piosenka z filmu "Calamity Jane"]
It's All in the Game/ Please Love Me Forever	Tommy Edwards	08.1958	1[3][17]	1[6][22];B:61[3]	MGM 12 688	[written by Carl Sigman, Charles Dawes][1[3][14].R&B; Chart]
Love Is All We Need / Mr. Music Man	Tommy Edwards	10.1958	-	15[16]	MGM 12 722	[written by Raleigh, Wolf]
Please Mr. Sun / The Morning Side of the Mountain	Tommy Edwards	02.1959	-	11[13];B:27[12]	MGM 12 757	[written by S. Frank / R. Getzov][#6 hit for Johnnie Ray in 1952]
My Melancholy Baby / It's Only the Good Times	Tommy Edwards	05.1959	-	26[8];B:86[3]	MGM 12 794	[written by Ernie Burnett / George Norton / Maybelle E Watson][27[1].R&B Chart]
I've Been There/I looked at heaven	Tommy Edwards	08.1959	-	53[10];B:100[1]	MGM 12 814	[written by Lawrence "Black" Ardoin / David M.]
New in the Ways of Love/Honestly and truly	Tommy Edwards	11.1959	-	47[9];B:65[8]	MGM 12 837	[written by David M. / Pockriss]
Don't Fence Me In/I'm building castles again	Tommy Edwards	02.1960	-	45[8]	MGM 12 871	[written by Robert H. Fletcher / Cole Porter][#1 hit for Bing Crosby & The Andrew Sisters in 1944]
I Really Don't Want to Know / Unloved	Tommy Edwards	05.1960	-	18[13]	MGM 12 890	[written by Howard Barnes / Don Robertson][#11 hit for Les Paul & Mary Ford in 1954]

Bobby Edwards

Bobby Edwards (ur. Robert Edward Moncrief lub Robert Edward Burgan, 18 stycznia 1926 r., Anniston, Alabama), amerykański wokalista country który nagrywał między 1959 i 1964 rokiem.
 
Wczesny okres życia Edwardsa jest tajemnicą; sprzeczne historie dotyczą jego imienia i wychowania .Pewne jest to, że Bobby Edwards był jego pseudonimem. Po raz pierwszy stał się znany w 1959r,gdy Bluebonnet Records wydała jego singiel "Jealous Heart", napisany przez Jenny Lou Carson ,który był hitem Texa Rittera w 1945r.
 
Nie długo po tym , Edwards dołączył do grupy znanej jako The Four Men Young. Zespół był początkowo triem znanym jako Darrell, Gib & Ernie (w składzie: Darrell Cotton, Gib Guilbeau i Ernie Williams), wydając single "I Goof" i "Just or Unjust", które były lokalnymi przebojami. Po dojściu Wayne'a Moore, zmienili nazwę na The Four Young Men,a po dokoptowaniu Edwardsa, Bobby Edwards & the Four Young Men.
 
Ich pierwszą płytą był singiel dla Crest Records "You're the Reason". Piosenka stała się ogólnokrajowym hitem w USA, osiągając # 4 na liście country i # 11 na Billboard Hot 100 w 1961 roku. Utwór był coverem hitu Joe Southa i Hanka Locklina. Edwards przeniósł się do Capitol Records i wydał bliżniaczy singiel "What's the Reason", który zajął 71 miejsce na liście Billboardu w następnym roku.
 
Jego trzeci singiel "Don't Pretend",nie trafił na listy przebojów, podobnie jak kolejne jego nagrania. Pod koniec lat 60-tych, Edwards wycofał się z kariery muzycznej i wrócił do Anniston, by utrzymać rodzinę,z prowadzenia małego studio nagrań.
 
The Four Young Men wydali dalsze single dla Crest, w tym "You Been Torturing Me", "Just for Tonight" i "Don't Be Bashful Little Girl" (jako The Young Men Four). Eddie Cochran grał na gitarze w niektórych z tych nagrań. Później zmienili nazwę na Castaways, i stali się popularnymi wykonawcami w kasynach Las Vegas. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
You're the Reason / I'm a Fool for Loving You	Bobby Edwards	08.1961	-	11[17]	Crest 1075	[written by Bobby Edwards / Terry Fell / James F. Hanley / Mildred Imes][4[24].Country Chart]
What's the Reason / Walk Away Slowly	Bobby Edwards	01.1962	-	71[6]	Capitol 4674	[written by Pinky Tomlin, Carl Hatch, Coy Poe, Jimmie Grier][produced by Paul Wyatt]
Don't Pretend/Help Me	Bobby Edwards	09.1963	-	-	Capitol 5006	[written by R. Moncrief, J. Russell, R. Russell][produced by Marvin Hughes][23[2].Country Chart]