Tha Dogg Pound

Duet, w skład którego wchodzą Dat Nigga Daz (właśc. Delmar Damaud) i Kurupt tha Kingpin (właśc. Ricardo Brown). Pochodzący z Filadelfii Kurupt zaczął rymować w wieku 18 lat, rytm wybijał uderzając dłonią o blat szkolnej ławki. Ponieważ jako nastolatek nie chciał zajmować się niczym innym poza rymowaniem, ojciec wyrzucił go z domu. Kurupt przeniósł się do Los Angeles, gdzie zaczęła się jego muzyczna kariera.

Daz pochodzący z Long Beach od początku towarzyszył swoim zdobywającym coraz większą sławę w hip- hopowym świecie kolegom - Dr. Dre i Snoop Doggy Doggowi. Zanim Tha Dogg Pound nagrali własny album byli już dobrze znani z płyt innych wykonawców, wydawanych przez wytwórnię Death Row i z wyprodukowanej przez Dr. Dre ścieżki dźwiękowej do filmu „Above The Rim” („Nad obręczą”).

Debiutancki album „Dogg Food” okazał się sukcesem 22-letnich wtedy raperów. Identyfikowani, jak reszta wykonawców Death Row z rapem gangsterskim, zasłynęli też utworem „New York, New York”, w którym negowali wartość hip hopu ze wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Respect	Tha Dogg Pound	11.1995	-	-	Death Row	[written by Big Pimpin Delemond, Dat Nigga Daz, Kurupt, Nancy Fletcher, Prince Ital Joe][produced by Dat Nigga Daz][35[7].R&B Chart]
Let's Play House	Tha Dogg Pound featuring Michel'le	01.1996	-	45[16]	Death Row 53 230	[written by Ricardo Brown,Delmar Arnaud,Nathaniel Hale,Michel'le Toussaint][produced by Daz Dillinger][21[17].R&B Chart]
New York, New York	Tha Dogg Pound featuring Snoop Doggy Dogg	03.1996	-	-	Death Row	[written by Ricardo Brown,Calvin Broadus][produced by DJ Pooh][51[11].R&B Chart]
Music Makes Me High	Lost Boyz feat Tha Dogg Pound	10.1996	-	51[16]	Universal 56 022	[28[20].R&B Chart]
Nothin' But The Cavi Hit	Mack 10 & Tha Dogg Pound	12.1996	-	38[20]	Priority 53 263	[produced by Dat Nigga Daz , Mo B. Dick][24[20].R&B Chart]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dogg Food	Tha Dogg Pound	11.1995	-	1[1][32]	Death Row 50 546	[2x-platinum-US][produced by Suge Knight ,Dr. Dre,Dat Nigga Daz,DJ Pooh,Dave Swang,Emanuel Dean,Soopafly,Overdose]
Dillinger & Young Gotti	Tha Dogg Pound	05.2001	-	124[6]	D.P.G. 1001	[produced by Delmar Arnaud, Sr.,DPG]
2002	Tha Dogg Pound	08.2001	-	36[8]	Death Row 33 353	[produced by Daz Dillinger,Suge Knight,Cold 187um,Fredwreck,Darren Vegas,Rick Rock,Soopafly]
Cali Iz Active	Tha Dogg Pound	06.2006	-	28[5]	Koch 5919	[produced by Snoop Dogg,Battlecat,L.T. Moe,Swizz Beatz,J-Dub,Soopafly,Ryan Leslie,Rick Rock,David Banner,1500 or Nothin',Bangladesh,Jazze Pha]
Dogg Chit	Tha Dogg Pound	03.2007	-	77[1]	Koch 5539	[produced by Daz Dillinger,Soopafly,Ivan Johnson,Tha Dogg Pound]

Tim Dog

Właśc. Timothy Blair, ur. 1.01.1967 r. na Bronsie, w Nowym Jorku. Nie skończył studiów na St. John’s University w dzielnicy Queens. Jego singel _Fuck Compton” stał się jednym z najbardziej znanych nagrań w historii rapu. Ta wymierzona  przeciwko NWA tyrada (w pewnej chwili Dog śpiewa: „Zamknij się dziwko, nie umiesz śpiewać-. jednocześnie odbywając stosunek z „dziewczyną" Eazy'ego-E) była niewątpliwie mocnym i wyuzdanym atakiem (plotka głosi, że nagranie wywołało pogróżki z zachodniego wybrzeża).

 Dog współpracował przez jakiś czas z Ultramagnetic MC’s i wystąpił gościnnie w nagraniu „Chorus Line”. W 1994 r. podpisał umowę z należącą do Phonogramu firmą Talkin’ Loud, będącą schronieniem dla takich artystów, jak Incognito czy Galliano. Dog nagrał też piosenkę „Bitcb Wid A Perm” - dedykowaną Snoop Doggy Doggowi, w której nie pozostawił na nim suchej nitki. Znana jest także jego nienawiść do innego rapera z zachodniego wybrzeża - DJ-a Quika.  

W 1996 r. Wraz z Koolem Keithem z Ultramagnetic MC’s nagrał album Ultra Big Time (Our Turn Records). 

W lutym 2013 media poinformowały, że raper zmarł w wieku 46 lat po wieloletniej walce z cukrzycą. 14 maja 2013 roku sąd Stanów Zjednoczonych wydał nakaz aresztowania rapera twierdząc, że upozorował on swoją śmierć by uniknąć zapłaty długu, który wynosi 19 000 dolarów. Oskarżyciel określił jego zachowanie jako "największym oszustwem w historii kultury hip-hop". W październiku 2014 śmierć rapera została potwierdzona wydanym przez sąd, który wydał akt zgonu.  

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Penicillin on Wax	Tim Dog	11.1991	-	155[2]	Ruffhouse 48 707	[produced by Tim Dog,TR Love,Ced-Gee,Moe Love,Bobby Crawford,Louis Flores]

D.O.C.

Właśc. Tray Curry. ur. ok. 1970 r w West Dallas Project w Dallas, w stanie Teksas.D.O.C. był
jednym z najlepiej zapowiadających się raperów, dopóki jego kariera nie została  przerwana wypadkiem drogowym, w wyniku którego doznał poważnego uszkodzenia krtani i nie mógł rapować.

Współpracował z grupą Dogg Pound, nagrywającą dla Death Row, wytwórni należącej do Dr Dre. a wcześniej wziął udział w nagraniu jego albumu Chronic. Na debiutanckim albumie D.O.C. po raz pierwszy można było usłyszeć przyszłą protegowaną Dr Dre,Michelle, jak również byłych członków NWA: Eazy’ego-E. Ice'a Cube'a i MC Rena.Płyta charakteryzowała się płynnością rytmicznej ekspresji,która była zapowiedzią dynamicznego sukcesu kolejnego podopiecznego Dr Dre, Snoop Doggy Dogga.

Znalazła się na niej także kompozycja D O.C. "Portrait Of A Masterpiece",która może być ozdobą każdej kolekcji największych przebojów rapowych. Dzięki zdobyczom współczesnej medycyny D.O.C. znów wziął do ręki mikrofon i w 1996 r. ukazała się płyta Helter Skelter. ze znamiennym utworem  „Return Of The Living Dead".

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
It's Funky Enough	D.O.C.	08.1989	-	-	Ruthless 96 549	[written by The D.O.C.][produced by Dr. Dre][12[14].R&B Chart]
The Formula	D.O.C.	04.1990	-	-	Ruthless 96 500	[written by Tracy Curry][produced by Dr. Dre][76[6].R&B Chart][sample z "Inner City Blues"-Marvin Gay'e]
Return of Da Livin' Dead	D.O.C.	11.1995	-	-	Giant 17 796	[produced by The D.O.C. , Erotic D][67[13].R&B Chart][sample z "Misdemeanor"-Foster Sylvers]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
No One Can Do It Better	D.O.C.	08.1989	-	20[34]	Ruthless 91 275	[platinum-US][produced by Eazy-E,Dr. Dre]
Helter Skelter	D.O.C.	02.1996	-	30[7]	Giant 24 627	[produced by The D.O.C., Erotic D]
Deuce	D.O.C.	03.2003	-	184[1]	Silverback 2113	[produced by The D.O.C., Jazze Pha, Dr. Dre]

D-Nice

Derrick Jones, ur. 19.06.1970 r. w Bronksie, w Nowym Jorku. Po nawiązaniu znajomości ze Scottem La Rockiem z Boogie Down Productions, D-Nice został DJ-em i „human beat box”. Jako solista zadebiutował w 1990 r. albumem Call Me D-Nice.

 KRS-1 nie zapomniał o starym wspólniku i wystąpił w nagraniu „The TR-808 Is Coming”  opartym na charakterystycznym brzmieniu automatu perkusyjnego Roland TR-808. D-Nice zwrócił się również ku bardziej komercyjnej twórczości, poruszając autobiograficzne tematy, charakterystyczne dla starej szkoły, zamiast bardziej społecznie świadomych w stylu KRS-1.

Poza dwoma wyjątkami: utwór „Glory” opowiadał o roli czarnych w amerykańskiej wojnie secesyjnej i pojawił się później we fragmencie w filmie pod tym samym tytułem, natomiast „A Few Dollars More" odmalował pełen współczucia obraz życia w dzielnicach biedoty, w których cel uświęca środki. Album przyniósł dwa singlowe przeboje: „Crumbs On The Table” oraz utwór tytułowy „Call Me D- Nice”.

Do nagrania drugiej dużej płyty D-Nice pozyskał Too Shorta, KRS-1, Naughty By Nature i punkowego gitarzystę Jean-Paula Bourelly'ego.

Chociaż jego muzyczne horyzonty rozwijały się,„Rhyming Skill” - oparty na ciężkim jednostajnym basowym rytmie - był kontynuacją kierunku wytyczonego przez „The TR-808 is coming" .Na albumie znalazło się też miejsce dla "Get In Touch With Me" , utworu broniącego spraw kobiet który jednak mocno kontrastował z obelżywym „Check Yourself’, Przez niego zginął w sierpniu 1987 r.. postrzelony w głowę i szyję. Scoc Li Rock z zespołu BDP. Usiłował załagodzić kłótnię o dziewczynę między 16-letmm wtedy D-Nicem. a innym nastolatkiem.

Singles
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Call Me D-Nice	D-Nice	08.1990	-	-	Jive 1351	[written by Derrick Jones, The Turtles][produced by Derrick Jones][19[13].R&B Chart]

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Call Me D-Nice	D-Nice	07.1990	-	75[13]	Jive 1202	[produced by D-Nice,Carl Bourelly,Sidney Mills]
To tha Rescue	D-Nice	11.1991	-	137[5]	Jive 41 466	[produced by D-Nice,Skeff Anselm,Naughty By Nature,Carl Bourelly]

Oldelaf

Olivier Delafosse , znany jako Oldelaf , jest wokalistą i autorem piosenek , humorystycznym piosenkarzem i francuskim muzykiem urodzonym na 10 maja 1975 r w Île-de-France .
W 2000 roku stworzył grupę Oldelaf & Monsieur D z komikiem Frédérickiem Draps . Po rozpadzie grupy na pożegnalnym koncercie w Olympia 30 stycznia 2010 r , kontynuuje swoją solową podróż, otoczony na scenie przez Juliena Bretona w roli Charlesa Berthiera, Alexandre Zapatę w roli Alaina Berthiera, Fabrice Lemoine'a w roli Amaury Cantet i Victora Pailleta w roli Jacquesa F. 17 października 2011 r , wydał swój pierwszy solowy album Le Monde est Beau .


Urodzony w regionie paryskim, Olivier Delafosse uczy się gry na fortepianie jako dziecko. W wieku 14 lat zaczął komponować piosenki, które grał w grupie licealistów. Po ukończeniu matury studiował muzykologię, stał się animatorem społeczno-kulturowym i przez pewien czas uczył muzyki na studiach. Bardzo wcześnie jednak zdecydował się "pojechać do Paryża".

Pierwszą grupą Oldelafa był "The Little Humans" (najpierw nazwany "Chameleon"). Ta francuska grupa muzyczna została założona we wrześniu 1997 roku w Paryżu , w składzie perkusista (Colin), bas (Lionel), gitara elektryczna (Alex) i gitara akustyczna (Oldelaf). Oldelaf jest także głównym wokalistą grupy w tym czasie. The Little Humans   koncertowali w regionie paryskim, a także nagrali dwa albumy, które nie są dostępne w sprzedaży, ale można je odsłuchać i pobrać na stronie internetowej Little Humans .

W 2010 roku Oldelaf powraca na scenę w otoczeniu 4 muzyków. Obejmuje on Juliena Bretona i Alexandre Zapatę, i dwóch braci, odpowiednio, Charlesa i Alaina Berthier.
Nowe piosenki i niektóre stare mieszają się w kolorowy zestaw. Brzmienie jest również znacznie bardziej barwne, ponieważ 5 muzyków gra na gitarze, klawiszach, perkusji, perkusji, basie,ukulele i innych instrumentach. Oldelaf i jej muzycy podróżują po całej Francji i spotykamy ich na największych festiwalach, takich jak Solidays, LaSemo w Belgii czy Francofolies of La Rochelle. 10 grudnia 2010 roku dali koncert "specjalny gwiezdnych wojen" w paryskiej Alhambrze .

21 lutego 2011 roku wydał pięć utworów na EP-ce o tytule Vendredi, dzięki której udało mu się zająć 18 miejsce w rankingu najlepiej sprzedających się albumów pobranych we Francji w tygodniu jego premiery  .

Dwa tytuły tej EPki nie znajdują się na albumie Le monde est beau : Comme je peux et Subjonctif . Ten nowy studyjny album, początkowo zaplanowany na 2 maja, zostanie ostatecznie przesunięty na 17 października, a cyfrowa produkcja rozpocznie się 12 września. Została wykonana i nagrana w ciągu sześciu miesięcy we współpracy z Camille Ballon (Java, R-Wan, No One is Innocent, The Caravan Pass itp.). Kanał France 4 i Dailymotion są partnerami tego albumu  . Ponieważ Europa 1 stała się również partnerem tego albumu. Klip z utworem La Tristitude , który pojawia się na albumie w reżyserii François Goetghebeur , został opublikowany 19 sierpnia na wszystkich platformach wideo, zaczynając od Dailymotion (wspólnika produkcji) i stron takich jak Viedemerde .fr 4 . 

  Drugi klip, piosenka "Le monde est beau" , wychodzi w poniedziałek, 25 lipca 2012 r.  Cechą szczególną tego klipu jest aplikacja na Facebooku , która tworzy spersonalizowaną wersję klipu, czyniąc użytkownika jego głównym bohaterem, za pośrednictwem informacji z jego konta na Facebooku (zdjęcia, znajomi itp.). 

Równolegle Oldelaf kontynuuje wielką trasę koncertową po Francji dzięki swojemu programowi "Le monde est beau" oraz   filmowi krótkometrażowym Night of the Falling Star   w reżyserii Jean-Marca Deltorn. 


W 2013 Oldelaf nagrał nowy album "Dimanche", który został wydany 27 stycznia 2014 r. wyprodukowany przez   Jean-Louisa Pierota. Pierwszy wydany singiel to "The Beautiful History"  , wydany 13 stycznia tego samego roku. Aby sfinansować ten album, znów wezwał do crowdfunding za pośrednictwem strony internetowej oocto.com,aby zebrać 50 000 €: projekt został osiągnięty w lipcu 2013 roku serią koncertów w Alhambrze (Paryż) 21 22 i 23 listopada 2013 r. Odbyło się turnee po całej Francji, aby zaprezentować ten nowy album. 

Od września 2014 r. Oldelaf został felietonistą telewizyjnym w programie " Du côté de chez Dave" dla France 3 , w którym prezentuje cotygodniową kolumnę poświęconą gościowi programu. Objazd z ponad stu koncertami, który towarzyszy wydaniu "Dimanche" kończy się apoteozą podczas koncertu w Zenith w dniu 29 listopada 2014 roku nagranego i dostępnego na DVD . W lipcu 2016 roku prezentuje swój program  "La folle histoire de Michel Montana" we współpracy z Alainem Berthierem na festiwalu w Avignon w teatrze Le Palace . Od września 2016 r. Stéphane Bern rekrutuje go na RTL za cotygodniowy program z piosenkami w każdy czwartek .

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Le monde est beau	Oldelaf	09.2011	108[2]	-	-	-	-	-	-	-	Roy Music 06025 2784831 0	-
Dimanche	Oldelaf	02.2014	15[6]	-	-	-	-	-	-	-	Roy Music ROY 59 VI	-
Goliath	Oldelaf	03.2018	15[5]	-	-	-	-	-	-	-	Verycords B0794L5SXB	-

Angel Olsen

Angel Olsen (ur. 22 stycznia 1987 r.) - amerykańska wokalistka i autorka tekstów z St. Louis w stanie Missouri  , obecnie mieszkająca w Asheville w Północnej Karolinie . Nagrała i koncertowała jako wokalistka z Bonnie "Prince" Billy i Cairo Gang   przed rozpoczęciem własnej kariery.

W wieku trzech lat Olsen została adoptowana przez rodzinę zastępczą, która opiekowała się nią od krótko po jej urodzeniu. Różnica lat między nią a rodzicami pozostawiła wrażenie. "Ponieważ między nami jest tyle dekad różnicy, bardziej interesowało mnie to, jak wyglądało ich dzieciństwo" - mówi o swoich rodzicach, którzy wciąż mieszkają w St. Louis. "Marzyłam o tym, jak to jest być młodym w latach 30 i 50, bardziej niż inne dzieci w moim wieku."

 Pomimo wczesnych aspiracji nastolatków do bycia "gwiazdą popu", jej zainteresowania zostały później zmienione w liceum. Olsen stała się bardziej introwertyczna, regularnie uczęszczała na koncerty  punk rocka i noise w Lemp Neighborhood Arts Center i Creepy Crawl, a także chrześcijańskie koncerty rockowe w całym mieście. Zaczęła uczyć się gry na fortepianie i gitarze oraz tworzyć własną muzykę. Dwa lata po ukończeniu Christian High School w Tower Grove Olsen przeniósła się do Chicago. 

Po wydaniu jej pierwszej EP-ki , Strange Cacti ,   i debiutanckiego albumu Half Way Home ,   w Bathetic Records, Olsen podpisała kontrakt z Jagjaguwar , wydając album, Burn Your Fire for No Witness  , który ukazał się 17 lutego 2014 r.Trzeci pełny album Olsen, My Woman, został wydany 2 września 2016 r. 

Oprócz pracy z Bonnie "Prince" Billy i The Cairo Gang, Olsen współpracował z wieloma innymi znaczącymi postaciami amerykańskiego indie rocka, w tym Timem Kinsella z Cap'n Jazz , LeRoy Bach z Wilco i Cass Mccombs .  Jej współpraca z Kinsellą i Bachem, a także z chicagowskim poetą Marvinem Tate'em zaowocowała albumem "Tim Kinsella sings the songs of Marvin Tate by LeRoy Bach featuring Angel Olsen", który grupa wydała w wytwórni z Indianapolis Joyful Noise Recordings w dniu 3 grudnia 2013 r. 

Jej piosenka "Windows" pojawiła się w ostatnim odcinku oryginalnej serii   " Netflix ", 13 Reasons Why.

Albums
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Burn Your Fire For No Witness	Angel Olsen	03.2014	64[1]	71[1]	Jagjaguwar JAG 244CD	[produced by John Congleton]
My Woman	Angel Olsen	09.2016	40[1]	47[2]	Jagjaguwar JAG 284CD	[produced by Justin Raisen, Angel Olsen]

112

Jeden z najważniejszych kwartetów wokalnych na scenie r&b przełomu wieków. Symbol potęgi labelu bad boy w drugiej połowie lat 90-tych. Każdy z pięciu albumów formacji dotarł do pierwszej czterdziestki billboardu, osiągając ogólnie sprzedaż rzędu niemal dziesięciu milionów sztuk.

Członkowie 112 poznali się w szkole średniej. Szybko znaleźli porozumienie odnośnie wizji muzyki, jaką by chcieli nagrywać. Nazwę formacji wokaliści zaczerpnęli od najbardziej znanego wówczas hiphopowego klubu w Atlancie - club 112. Początek taktycznej działalności grupy datuje się na przełom 1994 i 1995 r. Kwartet regularnie brał udział w szkolnych i kościelnych przeglądach talentów, podczas jednego z nich zwracając na siebie uwagę Courtney Sills i Kevina Walesa, którzy zdecydowali się zostać menedżerami grupy.

W bardzo krótkim czasie udało im się skontaktować z budującym wówczas potęgę  labelu BAD BOY ENTERTAINMENT Puff Daddym , Diddy), który gdy tylko usłyszał demo i krótki
występ na żywo 112, zdecydował się podpisać umowę z grupą, opiewającą na wydanie trzech albumów.

Już w 1996 r. ukazał się debiutancki krążek formacji, zatytułowany po prostu 112. Wydawnictwo promowały świetne single „Only You” i „Cupid”, które doskonale oddawały atmosferę krążka - na zmianę romantycznego i przebojowego, perfekcyjnie dopieszczonego muzycznie i gwiazdorsko obsadzonego. Album sprzedał się w podwójnie platynowym nakładzie.

Podobne sukcesy zanotowały dwa kolejne wydawnictwa firmowane przez 112 w ramach bad boy. Na albumie Room 112 wydanym w 1998 r. hitami były nagrania „Love Me” oraz „Anywhere”. Part III z 2001 r. okazało się najlepiej sprzedającą się płytą kwartetu w ich karierze, osiągając trzykrotną platynę. Stało się tak za sprawą najpopularniejszych singli w dorobku grupy „Peaches & Cream”, a także „It’s Over Now”.

Po wydaniu płyty Part III 112 opuścili szeregi BAD boy i podpisali umowę z def soul. Nie okazało się to udanym posunięciem. Targana wewnętrznymi konfliktami grupa wydała w 2003 r. album Hot & Wet, który w swoim zamierzeniu miał podbić publiczność na Południu USA (gościnne udziały Ludacrisa, T.I.- a i Chingy' ego), a okazał się klapą, nie dochodząc nawet do statusu platynowej płyty. Niewiele lepiej wypadł kolejny album 112 - Pleasure & Pain z 2005 r. Po raz pierwszy w swojej historii grupa nie sięgnęła po żadną produkcję od Puff Daddy ego, opierając się na bitach Darona Jonesa,  Jermaine'a Dupri, Seana Garretta i Mario Winansa. Płyta osiągnęła
co prawda status platyny, ale nie dotarła nawet do trójki BILLBOARDU.

W 2006 r. wyszły na jaw długo ukrywane podziały w grupie. Daron Jones postanowił opuścić jej szeregi, a dwóch innych członków (Quinnes „Q” Parker i Michael „Mike” Keith) zdecydowało się rozpocząć pracę nad solowymi albumami. W związku z tym 112 na czas nieokreślony zawiesiło działalność, by powrócić ostatecznie w trzyosobowym składzie (bez Jonesa) na trasę koncertową w 2008 r. Niedługo później grupa uwolniła się od kontraktu z def jam music GROUP i powołała do życia autonomiczny label one twelve music GROUP. Po niewielkich sukcesach solowych poszczególnych artystów związanych z zespołem, zespół zdecydował się pogodzić, aby w oryginalnym składzie raz jeszcze spróbować podbić scenę r&b. Efektem tego 112, na nowo z Da- ronem Jonesem, na 2009 r. zaplanował premierę krążka The Classic.

112 to jedna z niewielu grup, w której nigdy nie było ewidentnego lidera. W każde z nagrań wszyscy członkowie formacji mieli swój równomierny wkład.
Za sprawą gościnnego udziału w nagranym w 1997 r. przeboju „I’ll Be Missing You” Puff Daddy’ego, 112 ma na koncie statuetkę GRAMMY.

Singles

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Only you	112	06.1996	-	13[28]	Bad Boy 79 060	[gold-US][sample z I get lifted-K.C. & The Sunshine Band][written by Harry Wayne Casey/Sean "Puffy" Combs/Richard Finch/Daron Jones/Steve Jordan/Michael Keith/Quinnes Parker/DeWayne Rogers/Mike Scandrick][produced by Sean "Puffy" Combs/Stevie][3[39].R&B Chart]
Come see me	112	11.1996	-	33[20]	Bad Boy 79 073	[written by Arnold Hennings/Daron Jones/Michael Keith/Quinnes Parker/Mike Scandrick/Courtney Sills][produced by Tim Kelley/Bob Robinson][15[20].R&B Chart]
Cupid /This is your day	112	03.1997	-	13[28]	Bad Boy 79 087	[platinum-US][written by Sean "Puffy" Combs/Tim Kelley/Terrance Kelly/Bob Robinson][produced by Arnold Hennings][2[31].R&B Chart]
I' ll be missing you	Puff Daddy & Faith Evans feat 112	06.1997	1[6][62]	1[11][33]	Bad Boy 79 097	[3x-platinum-US][written by Sean "Puffy" Combs/Faith Evans/Sting][produced by Sean "Puffy" Combs/Stevie][1[8][33].R&B Chart]
All cried out/Head over heels[Tone & AZ]	Allure feat 112	08.1997	12[8]	4[25]	Crave 78 678	[gold-US][written by Curtis Bedeau/Gerard Charles/Hugh Clarke/Brian George/Lucien George/Paul George][produced by Mariah Carey/Mark Cory Rooney/Walter Afanasieff][9[22].R&B Chart][oryginalnie nagrana przez Lisa Lisa and Cult Jam]
Sky' s the limit/Going back to Cali	The Notorious B.I.G. Feat 112	12.1997	35[6]	26[19]	Bad Boy 79 131	[written by Bobby Caldwell/Hubert Eaves/Clark Kent/Christopher Wallace/James Williams][produced by DJ CLark KEnt][34[4].R&B Chart][sample z My flame-Bobby Cadwell][side B:#26 by Notorious B.I.G.]
Love me	112 feat Mase	10.1998	196[1]	17[16]	Bad Boy 79 184	[gold-US][written by Mason Betha/Leslie Brathwaite/Daron Jones/Michael Keith/Quinnes Parker/Marvin Scandrick/Luther Vandross][produced by Leslie Brathwaite][8[20].R&B Chart][sample z Don' t you know that?-Luther Vandross]
Anywhere	112 feat Lil' Z	03.1999	-	15[25]	Bad Boy 79 214	[written by Jason Boyd/Zane Copeland Jr./Daron Jones/Michael Keith/Lamont Maxwell/Quinnes Parker/Marvin Scandrick][produced by Ric Wake][5[35].R&B Chart]
Love You Like I Did	112	07.1999	-	103[20]	Bad Boy	[29[32].R&B Chart]
Your Letter	112	01.2000	-	-	Bad Boy	[written by Diane Warren][produced by Khris Kellow][78[5].R&B Chart]
Callin' me	Lil ' Zhane feat 112	07.2000	-	21[13] side B:67[5]	Priority 53 582	[written by Zane Copeland Jr./Irving Folmar/Ken Jones/Dominick Warren][produced by Mistafiss/Diggie Doms][8[18].R&B Chart]
It' s over now	112	12.2000	22[4]	6[20]	Bad Boy 79 366	[written by Melvin Glover/Daron Jones/Michael Keith/Quinnes Parker/Sylvia Robinson/Marvin Scandrick][produced by Daron Jones][sample z White lines-Grandmaster & Melle Mel][1[2][29].R&B; Chart]
Peaches & cream/Dance with me	112	04.2001	32[5]	4[29]	Bad Boy 9387	[written by Jason Boyd/Sean "Puffy" Combs/Daron Jones/Michael Keith/Quinnes Parker/Courtney Sills/Mario Winans][produced by Mario Winans/Sean "Puffy" Combs][2[34].R&B Chart]
Dance with me	112	09.2001	-	39[20]	Bad Boy 79 413	[written by Jason Boyd/Daron Jones/Michael Keith][produced by Daron Jones][20[23].R&B Chart]
Hey luv [Anything]	Mobb Deep feat 112	01.2002	-	58[15]	Loud/Columbia 79 753	[written by Albert Johnson/Daron Jones/Michael Keith/Kejuan Muchita/Quinnes Parker/Marvin Scandrick][produced by Havoc][32[20].R&B Chart]
Na na na/To the crib	112 with Super Cat	08.2003	-	75[6]	Bad Boy 000940	[written by Daron Jones/Michael Keith/William Maragh/Quinnes Parker/Marvin Scandrick][produced by Daron Jones][24[13].R&B Chart]
Hot & wet	112 with Ludacris	10.2003	-	70[9]	Bad Boy 0001150	[written by Christopher Bridges/Sean "Puffy" Combs/Daron Jones/Steve Jordan/Michael Keith/Quinnes Parker/Marvin Scandrick][produced by Sean "Puffy" Combs/Stevie J][29[18].R&B Chart]
U already know	112 with Foxy Brown	03.2005	-	32[20]	Def Soul 004229	[written by Bernard Edwards/Sean Garrett/Peter Ivers/John Parker/Quinnes Parker][produced by Focus(US)/Sean Garrett][3[29].R&B Chart]
What If	112	07.2005	-	-	Def Soul	[written by Darrell "Delite" Allamby][produced by Darrell "Delite" Allamby][74[8].R&B Chart]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
112	112	09.1996	-	37[55]	Bad Boy 73 009	[produced by Al B. Sure!/Arnold Hennings/Daron Jones/Sean "Puffy" Combs/Stevie J/Wanda Richbourg/Wanya Morris][2x-platinium-US]
Allure	Allure feat 112	05.1997	137[5]	108[27]	Crave 67 848	[gold-US]
Room 112	112	11.1998	156[1]	20[53]	Bad Boy 73 021	[2x-platinium-US][produced by Arnold Hennings/Daron Jones/Dwayne Bastiany/Kris Kello/Leslie Brathwaite/Scotty Beats/Sean "Puffy" Combs]
Part III	112	04.2001	78[23]	2[37]	Bad Boy 73 039	[platinium-US][silver-UK][produced by Anthony Dent/Daron Jones/R Kelly]
Hot & wet	112	12.2003	129[2]	22[14]	Bad Boy/Def Soul 000927	[produced by Sean "Puffy" Combs/Stevie J/Deric Angelettie/Daron Jones]
Pleasure & pain	112	04.2005	109[2]	4[17]	Def Soul 004471	[gold-US][produced by Bryan Michael Cox/Daron Jones/Darryl Allamby/Jermaine Dupri/Kevin Wales/Mario Winans/Sean Garrett/Warryn Campbell]

Oomph!

Oomph! (stare angielskie określenie na polot, rozmach, sexappeal)- niemiecki zespół rockowo-heavymetalowy, założony w 1989 roku w Wolfsburgu. Są jednymi (po KMFDM i Die Krupps) z prekursorów łączenia metalu i industrialu, chociaż na pierwszym albumie Oomph! doszukać można się inspiracji zespołem Nitzer Ebb (Die Krupps i Nitzer Ebb wydali razem singel The Machineries of Joy w 1989 roku, kiedy to Oomph! debiutował). Mimo wszystko muzykę zespołu często trudno jest jednoznacznie zaszufladkować, dlatego można spotkać się z określeniem ich muzyki jako crossover, chociaż najczęściej szufladkuje się ją jako neue deutsche härte.

Członkowie zespołu słuchają różnych gatunków muzyki, a do niektórych piosenek zainspirowały ich tacy wykonawcy jak np. The Beatles, ABBA, Depeche Mode, Nine Inch Nails, Björk, Garbage, KoЯn czy nawet Mozart.

Piosenki zespołu śpiewane są zarówno w języku niemieckim, jak i angielskim. Członkowie zespołu, zwłaszcza Dero, nie kryją swojego lekceważącego podejścia do spraw religii i Boga. Ponadto zespół swoje niemieckie piosenki publikuje w anglojęzycznych wersjach. Skład zespołu poza koncertami nie uległ żadnej zmianie, od początku jego istnienia w jego skład wchodzi stała trójka: Dero, Crap i Flux.

Styl zespołu zmienił się pomiędzy debiutanckim albumem Oomph! (1992), a następnym w kolejności Sperm (1994) - zdecydowano się na więcej gitarowego brzmienia i mniej elektroniki. Ów zabieg stał się inspiracją dla wielu innych zespołów, w tym Rammsteinu, co zespół kilkakrotnie podkreślał.

Pierwsze albumy zespołu wydane zostały przez wytwórnie Machinery i Virgin Schallplatten, od 2004 roku jest to Supersonic Records (oddział BMG). W tym samym roku po raz pierwszy na szczyty niemieckich list przebojów dostała się piosenka Oomph! - Augen auf!, która znalazła się także na soundtracku do gry FIFA 2005. Wydany w marcu 2006 roku album GlaubeLiebeTod promowały teledyski i single Gott ist ein Popstar (wzbudzający pewne kontrowersje), Das letzte Streichholz i Die Schlinge (wraz z Apocalypticą). Także w 2006 roku pojawiły się dwie kompilacje: 1998-2001: Best of Virgin Years i Delikatessen. Znalazły się na nich piosenki z poprzednich albumów oraz niepublikowane wcześniej wersje niektórych z nich, np. instrumentalna wersja Swallow, wersje na żywo Gekreuzigt i Unsere Rettung czy remake Gekreuzigt 2006 oraz cover The Power of Love zespołu Frankie Goes to Hollywood.

9 lutego 2007 roku zespół wystąpił na niemieckim odpowiedniku Eurowizji nazywanym Bundesvision. Jako reprezentant Dolnej Saksonii wraz z piosenkarką zespołu Die Happy Martą Jandovą wykonali utwór Träumst du?, zwyciężając konkurs. Po tym wydarzeniu Delikatessen zostało wydane ponownie, zaktualizowane o nową wersję utworu z Jandovą. W tym samym roku premierę miało pierwsze koncertowe DVD, Rohstoff.

22 sierpnia 2008 roku ukazał się 10. studyjny album zespołu, Monster, promowany przez single Wach auf!, Beim ersten Mal Tut’s immer weh, Labyrinth, Auf Kurs oraz Sandmann.

26 lutego 2010 ukazał się album typu best of „Truth Or Dare”, zawierający 16 dobrze znanych utworów w języku angielskim. W maju 2012 zespół wydał nową płytę Des Wahnsinns fette Beute.

W 2012 zespół przyjął dwóch nowych członków wspomagających Oomph! podczas koncertów, Okusę i El Friede. Ponadto zespół opuścił dotychczasowy perkusista grający podczas koncertów, Christian Leonhardt. We wrześniu grupa ogłosiła, że nowym perkusistą będzie Silvestri.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Gekreuzigt	Oomph!	.1998	-	-	81[1]	-	-	-	-	-	Virgin 7243 8 94825 2 2	[written by Oomph!]
Das weiße Licht	Oomph!	.1999	-	-	46[7]	-	-	-	-	-	Virgin 7243 896168 2 8	[written by Crap , Dero, Flux]
Niemand	Oomph!	09.2001	-	-	94[1]	-	-	-	-	-	Virgin 7243 897883 03	[written by Oomph!]
Augen auf!	Oomph!	.2004	-	21[18]	1[21]	-	-	1[26]	-	-	Gun / Supersonic 82876 58471 2	[written by Crap , Dero, Flux]
Brennende Liebe	Oomph! feat. L'Âme Immortelle	05.2004	-	35[7]	6[10]	-	-	11[14]	-	-	Gun 82876607452	[written by Dero,Oomph!]
Sex hat keine Macht	Oomph!	09.2004	-	-	31[5]	-	-	57[2]	-	-	Gun 82876 64973 2	[written by Dero,Oomph!]
Gott ist ein Popstar	Oomph!	02.2006	-	93[3]	12[11]	-	-	14[12]	-	-	Gun 82876 80213 2	[written by Dero,Oomph!]
Das letzte Streichholz	Oomph!	05.2006	-	-	27[9]	-	-	37[5]	-	-	Gun 8 28768 33992 3	[written by Dero,Oomph!]
Die Schlinge	Oomph! feat. Apocalyptica	08.2006	-	-	51[5]	-	-	-	-	-	Gun 82876 87865 2	[written by Ennio Morricone, OOMPH!]
Träumst du?	Oomph! feat. Marta Jandová	02.2007	-	-	9[9]	-	-	48[5]	-	-	Gun 88697 05940 2	[written by Crap , Dero, Flux]]
Wach auf!	Oomph!	01.2008	-	-	52[4]	-	-	-	-	-	Gun 88697 22293 2	[written by Dero,Oomph!]
Labyrinth	Oomph!	09.2008	-	-	26[9]	-	-	-	-	-	Gun 88697386982	[written by Chris Buseck,Oomph!]
Sandmann	Oomph!	02.2009	-	-	60[4]	-	-	-	-	-	Gun 88697461772	-

Albums

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Fra	Szwa	Ger	Dan	Hol	Aut	Sve	Ita	Wytwórnia	Komentarz
Unrein	Oomph!	02.1998	-	-	37[4]	-	-	38[2]	-	-	Virgin 7243 8 45463 2 8	[produced by Oomph!]
Plastik	Oomph!	10.1999	-	-	23[4]	-	-	-	-	-	Virgin 848090 2	-
Ego	Oomph!	07.2001	-	-	21[6]	-	-	60[1]	-	-	Virgin 7243 8 10637 2 9	-
Wahrheit oder Pflicht	Oomph!	02.2004	140[2]	7[15]	2[22]	-	-	2[17]	-	-	Super Sonic 82876589372	-
GlaubeLiebeTod	Oomph!	03.2006	-	23[5]	5[21][gold]	-	-	16[9]	-	-	Gun 82876 80833 2	-
Delikatessen	Oomph!	12.2006	-	-	72[3]	-	-	59[1]	-	-	Gun GUN 257	-
Monster	Oomph!	08.2008	-	27[4]	8[9]	-	-	19[5]	-	-	Gun 88697 283712	-
Des Wahnsinns fette Beute	Oomph!	05.2012	-	71[1]	15[2]	-	-	41[1]	-	-	Columbia 88697636612	-
XXV	Oomph!	07.2015	-	59[1]	10[3]	-	-	42[1]	-	-	Airforce1 06025 4739529	-

Opeth

Opeth - szwedzka grupa, grająca metal progresywny połączony z death metalem, założona w 1990 w Sztokholmie. Liderem zespołu jest Mikael Åkerfeldt, piszący muzykę i teksty, będący wokalistą oraz gitarzystą zespołu.
Nazwa zespołu pochodzi z książki Wilbura Smitha - Ptak Słońca. W niej Opet to zaginione, starożytne miasto Fenicjan w Botswanie na południu Afryki, zwane Księżycowym Miastem.

Muzyka Opeth to specyficzny death metal, połączony z rockiem progresywnym. Ten ostatni staje się szczególnie widoczny od płyty Blackwater Park, gdy Opeth nawiązał współpracę ze Stevenem Wilsonem, liderem rockowej grupy Porcupine Tree. Kompozycje grupy, trwające często ponad 10 minut, składają się z granych naprzemiennie spokojnych, rockowych zwrotek, z czystym śpiewem Åkerfeldta, gitarą akustyczną i jazzową perkusją oraz ostrych - z growlem, szybką gitarą prowadzącą i wyrazistą stopą. W dorobku grupy znajdują się także utwory w całości utrzymane w gatunku rocka progresywnego (np. „Harvest”, „A Fair Judgement” czy cały album Damnation). Zespół aktualnie wydaje swoje płyty w wytwórni Roadrunner Records.


Zespół Opeth założył w 1990 roku w Sztokholmie David Isberg. W tym czasie przez zespół przewijało się bardzo wiele osób w zbyt krótkim czasie i trudno je wszystkie wymienić. Przyjaciel Isberga, Mikael Åkerfeldt, dołączył do Opeth ponieważ jego zespół Eruption zaczął się rozpadać. Wkrótce do Åkerfeldta grającego na gitarze i Isberga udzielającego się wokalnie dołączyli: poprzedni perkusista Eruption - Anders Nordin, basista Nick Döring oraz drugi gitarzysta Andreas Dimeo. Skład ten zagrał jeden koncert, po którym z zespołu odeszli Dimeo i Döring. Na ich miejsce przyszli wkrótce Kim Petterson i Johan DeFarfalla. Po drugim koncercie DeFarfalla odszedł, natomiast Petterson został do kolejnego koncertu. Na owym koncercie na basie grał Peter Lindgren, który po odejściu Kima wrócił do gitary - swojego oryginalnego instrumentu.

Isberg odszedł z zespołu z powodu „różnic twórczych”, a ponieważ Mikael miał doświadczenia wokalne z zespołu Eruption, objął to stanowisko i natychmiast zaczął pisać nowy materiał z Peterem. Zespół ćwiczył w trzyosobowym składzie przez ponad rok, aż w końcu dołączył do nich Stefan Guteklint obejmując osierocony bas.


Po podpisaniu kontraktu z Candlelight Records, Guteklint został wydalony. Zespół nagrał w 1994 swój debiutancki album Orchid z Johanem DeFarfallą jako studyjnym basistą. Album został wydany w 1995, a DeFarfalla został pełnoprawnym członkiem zespołu. Zespół sam zajął się produkcją, Dan Swanö zajął się realizacją dźwięku.

Drugi album, Morningrise, został nagrany na przełomie marca i kwietnia 1996 i wydany później tego samego roku. Opeth ruszył w swoją pierwszą trasę koncertową po Europie u boku Cradle of Filth. W trakcie tej trasy odwiedzili również Polskę. Po jej zakończeniu z zespołu wyrzucony został DeFarfalla, a Anders Nordin opuścił zespół i przeprowadził się do Brazylii.

Trzeci album, My Arms, Your Hearse, został nagrany po przyjęciu perkusisty Martina Lopeza, który opuścił zespół Amon Amarth by przyłączyć się do Opeth. Przyjaciel Lopeza, Martin Mendez, został przyjęty na bas, ale z powodu braku czasu nie był w stanie opanować nowego materiału i w studiu na basie grał Åkerfeldt. Po nagraniu My Arms, Your Hearse wygasł kontrakt z Candlelight Records.

W 1999 roku zespół nagrał kolejny album, Still Life wydany przez Peaceville Records. Album ten jest uważany za punkt zwrotny w brzmieniu zespołu - zawiera dużo niespotykanych wcześniej elementów, głównie za sprawą gry na perkusji Lopeza i zastosowania nieużywanego od lat 1970. efektu e-bow. Jest drugim po My Arms, Your Hearse albumem konceptowym z równie tajemniczą atmosferą.


Piąty album, Blackwater Park, przyniósł zespołowi komercyjny sukces. Z pewnością, jednym z powodów było nakłonienie do współpracy Stevena Wilsona z zespołu Porcupine Tree, który zajął się produkcją, wprowadził wiele nowych elementów do brzmienia zespołu, a także zagrał kilka partii gitarowych i klawiszowych. Ciekawostką jest fakt, że zespół nie odbył ani jednej próby przed nagraniem tego albumu i większość materiału, łącznie ze słowami, była pisana na bieżąco w studiu. Wydawcą została wytwórnia Music for Nations.

Współpraca z Wilsonem zaowocowała jeszcze dwoma albumami -wydanym w drugiej połowie 2002 Deliverance, oraz wydanym niecałe pół roku później Damnation. Początkowo oba albumy miały być wydano jako jeden podwójny album - materiał do nich powstał w tym samym czasie, podobnie nagrania studyjne. Deliverance jest uważany za jeden z najcięższych albumów zespołu i jednocześnie jeden z najłagodniejszych ze względu na ogromne kontrasty wewnątrz utworów. Damnation natomiast jest całkowicie progrockowym albumem i bezpośrednio nawiązuje on do brzmienia charakterystycznego dla progresywnych zespołów lat 70-tych.

W 2004 roku wydane zostało DVD Lamentations (Live at Shepherd’s Bush Empire 2003) z nagraniem koncertu z 2003, który odbył się w londyńskim Shepherd’s Bush Empire. Koncert podzielony był na dwie części - ciężką, zawierającą materiał z Blackwater Park i Deliverance, oraz łagodną zawierającą cały album Damnation oraz utwór „Harvest” z Blackwater Park. Koncert ten był częścią trasy promującej bliźniacze albumy. Podczas tych występów Per Wiberg z zespołu Spiritual Beggars po raz pierwszy współpracował z Opeth grając partie klawiszy. Wtedy też Opeth po raz kolejny odwiedził Polskę grając na Metalmanii. Na krążku DVD znalazł się również film dokumentalny zawierający relację ze studia i wywiady z artystami.


W 2005 Opeth wydał album Ghost Reveries w Roadrunner Records- przez część fanów i krytyków uznawany za najlepsze dotychczas dzieło zespołu. Mikael Åkerfeldt zaprezentował nowy styl czystego śpiewu oraz znacznie pogłębiony growl. Klawisze stanowią niemal wyłącznie tło i doskonale wpisują się w charakter albumu. Per Wiberg został stałym członkiem zespołu.

W kolejnych latach skład grupy zaczął ulegać zmianie - w 2006 roku zespół opuścił Martin Lopez, a jego miejsce zajął Martin „Axe” Axenrot. W roku 2007, po 16 latach udzielania się w Opeth, z członkostwa w zespole zrezygnował także Peter Lindgren. Zastąpił go, dotychczas znany z zespołów Talisman, Arch Enemy i Krux, Fredrik Åkesson, uznawany za jednego z najlepszych szwedzkich gitarzystów. W tym składzie Opeth przystąpił do nagrywania dziewiątego studyjnego albumu. Jego zapowiedź pojawiła się oficjalnie w lutym 2008. Płyta zatytułowana Watershed zawiera 7 utworów o łącznej długości ok. 55 minut (oprócz tego w czasie sesji nagraniowej grupa stworzyła także dodatkowy utwór oraz 3 covery, które zostały zamieszczone w edycji specjalnej). 25 kwietnia 2008 album wyciekł do sieci, oficjalnie pojawił się w sprzedaży 2 czerwca. 18 kwietnia został wydany singel Porcelain Heart do którego nakręcony został także teledysk, zaś niedługo później wytwórnia Roadrunner Records udostępniła utwór The Lotus Eater do pobrania za darmo z ich strony (w dwóch wersjach: zwykłej i skróconej). W 2009 roku zespół został nominowany do nagrody Manifest Awards w kategorii „Best Hard Rock/Metal” za album Watershed .


W 2011 roku grupę opuścił keyboardzista Per Wiberg, którego zastąpił Joakim Svalberg .

Dziesiąty album zespołu Opeth, Heritage, został wydany 14 września 2011 roku przez Roadrunner Records . Album ten odbiega swoim stylem muzycznym od poprzednich albumów zespołu, będąc zarazem ich drugim albumem nie zawierającym growlów (pierwszym był album Damnation). Płyta zawiera 10 utworów o łącznej długości 57 minut, oraz dwa utwory dodatkowe. „Slither” jest hołdem dla Ronniego Jamesa Dio, który zmarł w czasie tworzenia tego albumu.

Opeth wyruszył w 2011 roku w trasę koncertową promującą swój najnowszy album przez Amerykę Północną oraz Europę ze swoim nowym keyboardzistą. Grali na scenie wraz z zespołem Katatonia we wrześniu i październiku, i z Pain of Salvation w listopadzie. Trasa koncertowa kontynuowała w 2012 roku i Opeth wystąpił na scenach w Turcji, Indiach, Japonii, Grecji, Izraela, Ameryki Południowej oraz Szwecji, a także w Polsce . 24 lutego 2012 zespół wystąpił na koncercie w warszawskiej „Stodole” .

W sierpniu 2012, Åkerfeldt ujawnił, że rozpoczął pisanie materiału do jedenastej płyty zespołu Opeth. Åkerfeldt stwierdził, że utwór brzmi jak zespół Goblin, i taki będzie również tytuł roboczy tego utworu.

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Damnation	Opeth	04.2003	181[1]	192[1]	Music For Nations CDMFN 294	[produced by Opeth, Steven Wilson]
Ghost Reveries	Opeth	09.2005	62[2]	65[1]	Roadrunner RR 81232	[produced by Opeth, Jens Bogren]
Watershed	Opeth	10.2008	34[1]	23	Roadrunner RR 79622	[produced by Mikael Åkerfeldt, Jens Bogren]
Heritage	Opeth	10.2011	22[2]	19	Roadrunner RR 77052	[produced by Mikael Åkerfeldt]
Pale Communion	Opeth	09.2014	14[2]	19	Roadrunner RR 75732	[produced by Mikael Åkerfeldt, Tom Dalgety]
Sorceress	Opeth	10.2016	11[1]	24	Nuclear Blast NE 38222	[produced by Tom Dalgety,Mikael Åkerfeldt]

Gilles Olivier

Gilles  Olivier,to francuski piosenkarz którego prawdziwe nazwisko brzmi Oliviers. Po ukończeniu kilku szkół z internatem odbył służbę wojskową w Niemczech i Algierii. Był szczególnie zainteresowany muzyką i uczył się gry na gitarze ze słynnym Olivierem Despax. Zaczął komponować piosenki i znalazł się w finale konkursu "Relais de la Chanson Française" w 1963 roku z piosenką "Te réjouis pas tant". W tym samym roku wziął również udział w konkursie radiowym "Tour de Chance" organizowanych przez Radio Luxembourg. Jako zwycięzca, zdobył okazję do nagrania pierwszego singla z czterema piosenkami w 1964 roku: "On est bien", "Avec tes faux sourires", "Sur la place au soleil" i "Sois pas grand chose".

W 1965 roku poznał Belga Dominique'a Neya, z którym napisał piosenki i założył duet: Gilles et Dominique. W 1966 r. para artystów wygrała nagrodę za interpretację na festiwalu de la Chanson Française de Spa w Belgii. Nagrywają razem kilka singli, w 1969r Gilles Olivier rozpoczyna karierę solową z "La complainte du satyre" i "Rien qu’un peu de pluie". Ta ostatnia płyta nie odniosła spodziewanego sukcesu, ale artysta wytrwał i naprawdę zaczyna być znany w 1971 r. z "Il faut prendre son parti", szczególnie w 1972 r. z  " Pourvu que ça dure".

 Sukces rośnie w przypadku Gillesa Oliviera, z wydaniem pierwszego albumu "Naissanc" w 1973 roku. Jego piosenki zyskały popularność w radio: "On ne peut pas vivre sans amour" (1973), " La faute aux photographies" ( 1974), "Des hauts et des bas" (1974) i " Sur le pont de Simon & Garfunkel" w 1976 roku. Jednym z ostatnich singli  był "Vivre en harmonie" w 1979 roku.

Artysta zdaje się wycofywać z życia publicznego, nie dając żadnych wiadomości. Pojawia się jednak ponownie w 1996 roku wraz z wydaniem płyty CD z coverami: "Chantons autour du feu","Prendre un enfant par la main", " L’eau vive", "Le métèque", "Stewball" itp. W 2003 roku Gilles Olivier nagrał album dla młodej publiczności: "Les zèbres en pyjama, un après-midi sans histoire". Wreszcie, w 2011 roku wydana zostaje płyta Reader's Digest z dwunastoma kultowymi francuskimi piosenkami w wykonaniu Gillesa Oliviera, którego głos nie zmienił się od lat 70-tych, "L’espérance folle" Béarta "Prendre un enfant par la main"   Duteila, " La Fanette" Brela, "Passer ma route" Le Forestiera, "La maladie d'amour" Sardou i "L'important c'est la rose" Bécauda.

Single

Tytuł

Wykonawca

Data wydania

Fra

Szwa

Ger

Dan

Hol

Aut

Sve

Ita

Wytwórnia

Komentarz

On Ne Peut Pas Vivre Sans Amour

Gilles Olivier

01.1974

63[5]

-

-

-

-

-

-

-

CBS CBS 1856

[written by B. Liamis, D. Ney, G. Olivier]

Olive

Olive to grupa trip hopowa z Londynu w Anglii . Członkiem założycielem byli producent, instrumentalista i autor tekstów Tim Kellett , producent i programista klawiszowy Robin Taylor-Firth oraz wokalistka Ruth-Ann Boyle . Zespół wydał dwa albumy, drugi bez Taylora-Firtha. Ich singiel z 1996 roku " You're Not Alone " osiągnął numer jeden na brytyjskiej liście singli .

Dwóch członków założycieli Olive'a było członkami innych przedsięwzięć. Tim Kellett był członkiem Simply Red od 1981 r. do 1991 r.  Robin Taylor-Firth   kontynuował projekt George'a Evelyn'a Nightmares on Wax .   Oboje spotkali się dzięki wspólnemu przyjacielowi, który niedawno dołączył do zespołu Simply Red jako basista i nawiązał współpracę muzyczną.

W 1994 r. trzy nagrania demo ( "Miracle", "Falling" i "You're Not Alone")  zostały nagrane w piwnicznym studio Kelletta  , po których   zaczęły się poszukiwania wokalisty. W tym czasie Kellett wyruszył w trasę koncertową jako klawiszowiec z   The Durutti Column Vini Reilly'go, z którym grał przez dekadę, zanim dołączył do zespołu Simply Red. Podczas odtwarzania wcześniej nagranych sampli klawiszy na scenie, Kellett usłyszał udane sample głosu; głos należał do Ruth-Ann Boyle , która dostarczyła sample na album  " The Death and Death" The Durutti Column z 1994 roku.

Kellett skontaktował się z Boyle  w sprawie  współpracy;   w czasie pracy w barze i choć rozczarowany wcześniejszymi eksperymentami z wokalem, Boyle zaakceptował. Po przesłuchaniu   "Miracle",   ustalono członkostwo Boyle w zespole. Ukończenie trzech wstępnych demo  spotkało się z zainteresowaniem różnych brytyjskich wytwórni płytowych, a firma Olive podpisała kontrakt z czołowym oferentem, RCA ,   we wrześniu 1995 r.

Proces pisania i nagrywania zakończył się wraz z ukończeniem pierwszego albumu w styczniu 1996 roku.  Pierwszy singiel "You're Not Alone" został wydany w 1996 roku. Po wydaniu remiksu osiągnął on pierwsze miejsce w 1997 roku. wersja, sprzedając sie w ponad 500000 kopii.  Popularność w Ameryce i Australii była niewielka, a utwór nie nadawał się na amerykańską pozycję na Top 40 i ograniczył się do małej muzycznej niszy W Australii. "Outlaw" pojawił się niedługo potem, z podobnymi reakcjami, a także ich pierwszy album, Extra Virgin w 1997 roku.

Sukces remiksowanego singla, spowodował ,że Extra Virgin, został ponownie wydany w 1997 roku z bonusową płytą remiksów producentów, w tym Monkey Mafia , Roni Size i duetu Paul Oakenfold i Steve Osborne . 

Zespół wyruszył w trasę promującą album z siedmioosobowym zespołem,  grając w  trzech odcinkach Top of the Pops ("You're Not Alone" dwa razy w maju 1997, "Outlaw" w sierpniu), dziesięciodniową trasę po Wielkiej Brytanii,  oraz   w Niemczech i USA .

W czasie poprzedzającym wydanie kolejnego albumu, Taylor-Firth opuścił grupę, aby skoncentrować się na Nightmares on Wax i rozpocząć inne projekty (Sub Machena,   BudNubac, Piano Segundo  ). Założył także BlancoMusic, platformę do wydawania wspomnianych wcześniej utworów, a także innych, takich jak Mil i Maria. Tymczasem Olive straciło poparcie brytyjskiego oddziału RCA, która zrezygnowała z zespołu; został  on  jednak odebrany   przez Maverick Records Madonny, podobno z osobistą aprobatą Madonny po tym, jak brała udział w jednym z ich koncertów w Niemczech. 

W 2000 roku ukazał się ich drugi album " Trickle" . Album był bardziej zorientowany na taniec, a cover piosenki " I'm Not In Love " 10cc znalazł  się na pierwszym miejscu na liście Billboard Hot Dance Club Play . Piosenka znalazła się również na ścieżce dźwiękowej do The Next Best Thing .

Od tego momentu   zespół  zrobił długą przerwę. Kellett skupił się na pisaniu piosenek dla innych artystów, dzięki czemu mógł spędzać więcej czasu z rodziną. Boyle dołączyła do Enigmy jako wokalistka i wydała swój pierwszy solowy album What About Us w dniu 4 czerwca 2007 roku. Został wydany wyłącznie przez iTunes.

W 2009 roku Tinchy Stryder wydał wersję " You're Not Alone ", która wzbudziła nowe zainteresowanie Olive. Mniej więcej w tym samym czasie, Digital Spy ogłosił, że Olive pracuje nad swoim trzecim albumem, który ma zostać wydany na początku 2011 roku. Album miał ponownie zaprezentować Ruth Ann na wokalu, a także gościnnie innych specjalnych gości, ale od 2014 roku album nie został wydany.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Miracle	Olive	06.1996	41[10]	-	RCA 74321461242	[written by Tim Kellett/Robin Taylor-Firth][produced by Robin Taylor-Firth/Tim Kellett][10[12].Hot Disco/ Dance;RCA [promo] 12"]
You're Not Alone	Olive	09.1996	1[2][31]	56[20]	RCA 74321473232	[written by Tim Kellett/Robin Taylor-Firth][produced by Robin Taylor-Firth/Tim Kellett][5[14].Hot Disco/ Dance;RCA 64 906 12"]
Outlaw	Olive	08.1997	14[9]	-	RCA 74321508372	[written by Tim Kellett/Robin Taylor-Firth][produced by Robin Taylor-Firth/Tim Kellett][4[13].Hot Disco/ Dance;RCA [promo] 12"]
I'm Not in Love	Olive	05.2000	-	-	-	[written by Eric Stewart, Graham Gouldman][1[1][11].Hot Disco/ Dance;Maverick 44 866 12"]

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Extra Virgin	Olive	10.1997	15[13]	-	RCA 74321392302	[produced by Robin Taylor-Firth/Tim Kellett]