Four Knights

The Four Knights byli amerykańską grupą wokalną z Charlotte , w Północnej Karolinie .
Zespół powstał w 1943 roku w składzie: Gene Alford (lead tenor ), Oscar Broadway ( bas ), Clarence Dixon ( baryton ) i John Wallace (tenor, gitara ). Ten skład pozostał taki sam przez większą część kariery zespołu. Najpierw śpiewali pod nazwą Southland Jubilee Singers i wykonywali muzykę gospel , jak i wokalny pop i numery doo-wop . Ich pierwsze profesjonalne zajęcie przyszło w 1944 roku dla stacji radiowej WSDC ,oddziału NBC z siedzibą w Charlotte.

Wkrótce potem stali się znani jako wykonawcy w programie Carolina Hayride, transmitowany przez CBS .Nagrali płyty transkrypcyjne dla Langworth Records w połowie dekady i zmienili nazwę na The Four Knights w 1945 roku.

Później w 1945 roku grupa przeniosła się do Nowego Jorku , gdzie pojawili się w audycji radiowej Arthura Godfrey 'a . Podpisali kontrakt z Decca Records w 1946 roku, wydając cztery single w ciągu najbliższych dwóch lat. Pojawiły się one w audycji radiowej Reda Skeltona w 1948 roku i koncertowali z Billem "Bojangles" Robinsonem . W 1949 roku wydali dwa kolejne single dla wytwórni Coral ,oddziałem Decca.

Grupa straciła kontrakt płytowy z Skelton w 1950 roku, kiedy to ich menedżer żądał większych sum dla zespołu, co było powyżej budżetu wytwórni. Menedżer złamał umowę, zamiast starać się osiągnąć kompromis z wytwórnią.Podpisali kontrakt z Capitol Records, rok później, gdzie mieli pozostać przez sześć lat wydając 40 singli, wraz z dwoma LP i trzema EP-kami .W 1951r wydali "I Love the Sunshine of Your Smile" ,hit # 23 na amerykańskiej liście przebojów.Gdy telewizja stała się bardziej powszechna, odnowili umowę z Skelton dla swojego programu telewizyjnego, a także pojawili się w Ed Sullivan Show .

Ich hit z 1954r "I Get So Lonely When I Dream About You (Oh Baby Mine)" został # 2 na listach przebojów w USA i był ich największym sukcesem w Ameryce, choć miał kilka innych utworów na liście przebojów na początku lat 50-tych.Piosenka "Oh Baby Mine (I Get So Lonely)" dotarła do 5 miejsca na UK Singles Chart w tym samym roku.Grupa towarzyszy Nat King Cole w jego hitach "My Personal Possession" i "That's All There Is to That".

Gene Alford musiał opuścić grupę w połowie lat 50-tych z powodu nasilenia padaczki i został zastąpiony przez George'a Vereena, a następnie Clifforda Hollanda (dawniej z Delta Rhythm Boys ). Alford zmarł w 1960 roku.

W 1957 roku grupa ponownie podpisała kontrakt z Coral, wydając cztery kolejne single i dwa albumy. Ich ostatni hit to "Oh Falling Star" z 1959 roku, który zadebiutował jako # 83. Wydali kilka singli dla niewielkich wytwórni w latach 60-tych, ale w zasadzie opuścili przemysł muzyczny w połowie dekady. Trzy lata po śmierci Alforda , Clarence Dixon opuścił grupę, w 1966 roku,a grupa została rozwiązana. John Wallace zmarł w 1978 roku, a Dixon i Broadway wrócili do Los Angeles.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
I Love the Sunshine of Your Smile/Sentimental fool	Four Knights	07.1951	-	23[1]	Capitol F 1587	[written by Jack Hoffman,Jimmy Macdonald]
(It's No) Sin/The glory of love	Four Knights	10.1951	-	14[10]	Capitol F 1806	[written by Chester R. Shull,George Hoven]
Cry/Charmaine	Four Knights	12.1951	-	21[4]	Capitol F 1875	[written by Churchill Kohlman][#18 hit for Ronnie Dove in 1966]
Oh, Happy Day/A million tears	Four Knights	01.1953	-	8[6]	Capitol F 2315	[written by Don Howard Koplow/Nancy Binns Reed]
I Get So Lonely When I Dream About You (Oh Baby Mine) / Till Then	Four Knights	01.1954	5[11]	2[24]	Capitol F 2654	[gold][written by Pat Ballard]
Period / Anniversary Song	Four Knights	07.1954	-	22[2]	Capitol 2847	[written by Jenny Lou Carson]
In the Chapel in the Moonlight / Easy Street	Four Knights	09.1954	-	30[1]	Capitol 2840	[written by Billy Hill]
If I May / A Blossom Fell	Nat "King" Cole and The Four Knights	05.1955	-	8[10]	Capitol 3095	[written by Charles Singleton, Rose Marie McCoy]
That's All There Is To That / My Dream Sonata	Nat "King" Cole And Four Knights	07.1956	-	16[20]	Capitol 3456	[written by Clyde Otis, Kelly Owens]
My personal possession/Send for me	Nat "King" Cole And Four Knights	06.1957	21[2]	21[15]	Capitol 3737	[written by Charles Singleton, Rose Marie McCoy]
O' Falling Star / Foolish Tears	Four Knights	01.1959	-	83[3]	Coral 62 045	[written by Jody Cameron Malis]

Four Lads

Kwartet znany z perfekcyjnego łączenia śpiewu a apella z elementami muzyki gospel. W zestawieniu Top 100 we wczesnych latach 50-tych umieścili takie przeboje jak "The Mockingbird", "Skokian", "Moments to Remember" czy "Standing on the Corner".

Rozpoczęli swoją profesjonalną karierę na początku lat 50-tych, śpiewając w klubach niedaleko Toronto w Kanadzie. Oryginalny skład tworzyli chłopcy należący wcześniej do chóru. Głównym wokalistą był Bernie Toorish, który dorastał w muzykalnej rodzinie i występował od trzeciego roku życia. W szkole podstawowej uczył się gry na skrzypcach, a w wieku ośmiu lat wstąpił do chóru przy szkole Świętego Michała. Razem z grupą the Jordanaires wykonywał muzykę gospel. Dodatkowo, w skład The Four Lads wszedł James Arnold (pierwszy tenor), Connie Codarini (bas) oraz Frank Busseri (baryton). Jordanaires zmienili później nazwę na the Four Dukes i rozpoczęli występy w północnej części USA oraz Kanadzie. Ponieważ jednak okazało się, że istnieje już grupa o bardzo podobnej nazwie Four Dukes w Detroit – manager Julius Monk zaproponował chłopcom zmianę na the Four Lads. Przez pewien czas posługiwali się również akronimem Toronto - "The Otnorots".

W 1951 roku podpisali kontrakt z Columbia Records, a Toorishowi zlecono nagranie wokalu i przygotowanie aranżacji do singla Johnie Raya "Cry" / "The Little White Cloud That Cried". Oba stały się wielkimi przebojami, a ich nakład rozszedł się w ogromnej ilości 5 milionów kopii! Sukces wokalisty oraz jego kwartetu rozpoczął pasmo komercyjnych sukcesów.

W 1952 roku nagrali swój pierwszy hit – "The Mockingbird", a w 1953 roku szybko pokryty złotem "Istanbul (Not Constantinople)". W sumie – dla Columbii nagrali siedemdziesiąt trzy single, w tym "Rain, Rain, Rain", "Turn Back", "My Little Angel", "No, Not Much!" czy "Standing on the Corner".

W dorobku grupy nie mogło zabraknąć płyt długogrających, choćby słynnej "Dixieland Doin's" (1962), zarejestrowanej w formie stereofonicznej w Londynie. Obecnie kopia kolekcjonerska tego albumu warta jest ponad 200 dolarów za sztukę. Często pojawiali się również w programach telewizyjnych, na przykład w "The Ransom Sherman Show", "The Pat Boone - Chevy Showroom" czy "Perry Presents".

Sukces komercyjny przełożył się na imponującą liczbę w sumie 50 milionów sprzedanych płyt i singli. W dobie ich największej popularności w drugiej połowie lat 50-tych - fankluby zrzeszały blisko 150 tysięcy osób. Niestety wraz z nadejściem ery muzyki folk i rock and rolla zainteresowanie nimi zaczęło słabnąć. Oryginalny skład rozpadł się w 1977 roku.

W 1978 roku Toorish porzucił muzykę i zajął się … sprzedażą ubezpieczeń, które to zajęcie z powodzeniem wykonuje do dnia dzisiejszego. Mimo tego, nigdy do końca nie porzucił muzyki i sceny na długo. Po tym, jak w 1984 roku Kanada umieściła kwartet w Hall of Fame w Toronto, postanowił przerwać swoją muzyczną absencję; reaktywował the Four Lads, chociaż pozostawał jedynym z oryginalnego składu. Nie przejmując się tym – grupa zaczęła ponownie występować w klubach, podczas rejsów i wszędzie tam, gdzie było zapotrzebowanie na muzykę w stylu oldies.
Obecny skład kwartetu to - Don Farrar (tenor prowadzący), Aaron Bruce (drugi tenor), Alan Sokoloff (baryton) i Frank Busseri (bas).

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Cry / The Little White Cloud That Cried [Johnnie Ray]	Johnnie Ray & Four Lads	11.1951	-	1[11][27];B:2[22]	Okeh 6840	[gold-US][written by Churchill Kohlman][B:written by Johnnie Ray][#18 hit for Ronnie Dove in 1966][B:#99 hit for Wayne Newton in 1964]
The Mocking Bird / I May Hate Myself in the Morning	Four Lads	07.1952	-	23[4]	Okeh 6885	[written by Novelty, D. Jordan]
Somebody Loves Me/Thanks to you	Four Lads	10.1952	-	22[1]	Columbia 39865	[written by Buddy De Sylva/Ballard Macdonald/George Gershwin][piosenka z musicalu na Broadway'u "George White's Scandals of 1924"][#1 hit for Paul Whiteman in 1924]
Faith Can Move Mountains	Johnnie Ray & Four Lads	12.1952	7[3]	-	Columbia DB 3154 [UK]	[written by Guy Wood,Ben Raleigh]
He Who Has Love / I Wonder, I Wonder, I Wonder	Four Lads	04.1953	-	16[1]	Columbia 39958	[written by Al Hoffman/Dick Manning]
Down by the River Side / Take Me Back	Four Lads	08.1953	-	17[1]	Columbia 40005	[written by Traditional][tradycyjna pieśń spirituels napisana w 1865r]"][#60 hit for Les Compagnons De La Chanson in 1960]
Istanbul (Not Constantinople) / I Should Have Told You Long Ago	Four Lads	10.1953	-	10[13];B:26[1]	Columbia 40082	[written by Jimmy Kennedy/Nat Simon][B:written by Hector Marchese/Sol Parker]
Oh, That'll Be Joyful	Four Lads	05.1954	-	30[1]	Columbia 40220	[written by Jack McVea/Jake Porter/Paul Campbell]
Gilly, Gilly, Ossenfeffer, Katzenellen Bogen by the Sea / I Hear It Everywhere	Four Lads	07.1954	-	18[1]	Columbia 40236	[written by Al Hoffman/Dick Manning]
Skokiaan / Why Should I Love You?	Four Lads	09.1954	-	7[12]	Columbia 40306	[written by Tom Glazer/August Msarurgwa][#70 hit for Bill Haley & His Comets in 1960]
Rain, Rain, Rain / Your Heart - My Heart	Frankie Laine & Four Lads	10.1954	8[16]	30[1]	Columbia 40295	[written by McConlogue]
Moments to Remember / Dream On My Love Dream On	Four Lads	09.1955	-	2[25]	Columbia 40 539	[gold-US][written by Al Stillman/Robert Allen]
No, Not Much! / I'll Never Know	Four Lads	01.1956	-	2[24];B:52[5]	Columbia 40629	[gold-US][written by Al Stillman/Robert Allen][B:written by Roy Jordan/Ulpio Minucci]
Standing on the Corner / My Little Angel	Four Lads	04.1956	34[4][04.60]	3[20]	Columbia 40674	[written by Frank Loesser][piosenka z musicalu na Broadway'u "The Most Happy Fella"]
The Mocking Bird / I May Hate Myself in the Morning	Four Lads	05.1956	-	67[3]	Epic 9150	-
A House With Love in It / Bus Stop Song	Four Lads	08.1956	-	16[13];B:17[13]	Columbia 40736	[written by Sylvia Dee/Sid Lippman][B:written by Ken Darby][piosenka z filmu "Bus stop"]
Who Needs You / It's So Easy to Forget	Four Lads	01.1957	-	9[21]	Columbia 40811	[written by Al Stillman/Robert Allen]
I Just Don't Know / Golly	Four Lads	05.1957	-	17[12]	Columbia 40914	[written by Joseph Stone/Robert Allen]
Put a Light in the Window / The Things We Did Last Summer	Four Lads	12.1957	-	8[14]	Columbia 41508	[written by Rhoda Roberts/Kenny Jacobson]
There's Only One of You/Blue Tattoo	Four Lads	04.1958	-	10[12]	Columbia 41136	[written by Al Stillman/Robert Allen]
Enchanted Island / Guess What the Neighbors'll Say	Four Lads	06.1958	-	12[12]	Columbia 41194	[written by Al Stillman/Robert Allen][tytułowa piosenka z filmu]
The Mocking Bird /Won'cha [Give me somethin'In return]	Four Lads	11.1958	-	32[10]	Columbia 41 266	-
The Girl on Page 44 / Sunday	Four Lads	01.1959	-	52[10]	Columbia 41310	[written by Richard Adler/Robert Allen]
The Fountain Of Youth /Meet me tonight in dreamland	Four Lads	05.1959	-	90[2]	Columbia 41365	[written by Paul Francis Webster/Jerry Livingston]
Happy Anniversary / Who Do You Think You Are?	Four Lads	11.1959	-	77[5]	Columbia 41497	[written by Al Stillman/Robert Allen][tytułowa piosenka z filmu]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On the Sunny Side	Four Lads	10.1956	-	14[2]	Columbia 912	-

Four Pennies

Beatowa grupa z Blackburn w hrabstwie Lancashire, grająca w składzie: Lionel Morton (ur. 14.08.1942 r. w Blackburn w hrabstwie Lancashire, Anglia; śpiew, gitara rytmiczna), Fritz Fryer (właśc. David Roderick Carnie Fryer, ur. 6.12.1944 r. w Oldham, Anglia; gitara prowadząca), Mike Wilsh (ur. 21.07.1945 r. w Stoke-on-Trent, Anglia; bas) i Alan Buck (ur. 7.04.1943 r. w Brierfield w hrabstwie Lancashire, Anglia; perkusja).

Sukces i pierwsze miejsce w brytyjskiej Top 20 osiągnęli w 1964 r. dzięki skomponowanej przez Mortona balladzie "Juliet" - pierwotnie drugiej stronie singla "Tell Me Girl" - piosence tyleż prostej co wzruszającej. Mimo, że trzy kolejne utwory kwartetu: "I Found Out The Hard Way" i "Black Girl" (z 1964 r.) oraz "Until It's Time For You To Go" (z 1965 r.) znalazły się również w Top 20, grupie nie udało się ugruntować kariery.

Fryer po krótkotrwałej działalności w zespole Fritz, Mike and Mo zajął się z powodzeniem produkcją nagrań, zaś Morton był częstym gościem w telewizyjnych programach dla dzieci.

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Do You Want Me To/Miss Bad Daddy	Four Pennies	11.1963	47[2]	-	Philips BF 1296	[written by Mike Wilsh, F. Fryer, Lionel Morton]
Juliet/Tell Me Girl	Four Pennies	03.1964	1[1][15]	-	Philips BF 1322	[written by Mike Wilsh, F. Fryer, Lionel Morton][produced by Johnny Franz]
I Found Out The Hard Way/Don't Tell Me You Love Me	Four Pennies	06.1964	14[11]	-	Philips BF 1349	[written by F. Fryer]
Black Girl/You Went Away	Four Pennies	10.1964	20[12]	-	Philips BF 1366	[written by H. Ledbetter][oryginalnie nagrana przez Leadbelly'ego]
A Way Of Love/A Place Where No One Goes	Four Pennies	.1965	-	-	Philips BF 1398	[written by Lionel Morton, Mike Wilsh]
Until It's Time For You To Go/Till Another Day	Four Pennies	10.1965	19[11]	-	Philips BF 1435	[written by Buffy Sainte-Marie][oryginalnie nagrana przez Buffy St.Marie]
Trouble Is My Middle Name/Way Out Love	Four Pennies	02.1966	-	32[5]	Philips BF 1469	[written by Neval Nader & John Gluck, Jr.]
Keep The Freeway Open/Square Peg	Four Pennies	.1966	-	-	Philips BF 1491	[written by Charles Bell]
No Sad Songs For Me/Cats	Four Pennies	10.1966	-	-	Philips BF 1519	[written by Tom Springfield]
EP's
Spin With The Pennies	Four Pennies	08.1964	6[15]	-	Philips BBE 12562

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Two Sides Of The Four Pennies	Four Pennies	11.1964	13[5]	-	Philips BL 7642
Mixed Bag	Four Pennies	11.1966	-	-	Philips BL 7734

Four Preps

The Four Preps był amerykańskim kwartetem męskim wykonującym muzykę popularną. W latach 50, 60 i 70-tych, grupa zgromadziła osiem złotych singli i trzy złote albumy. Ponad milionową sprzedaż miały single " 26 Miles "," Big Man ","Lazy Summer Night" i "Down by the Station".

Liczne występy Four Preps w telewizji i filmie zawierają czteroletnią obecność w Ozzie and Harriet z Ricky Nelsonem i w filmie Gidget z Sandrą Dee. Ich najbardziej spektakularny telewizyjny występ wiąże się z wielokrotnie nagradzanym programem,Magic Moments. Pierwotne wcielenie The Four Preps składało się z oryginalnego wokalisty, Bruce'a Bellanda, Boba Duncana (dawniej Diamonds i The Crew Cuts), Joe Dickey'a (z The Crew Cuts) i Skipa Taylora. Ich koncerty są obecnie połączeniem śpiewu - od doo-wop do standardów Tin Pan Alley - i elementów komediowych.

Czterej byli studenci Hollywood High School podpisali kontrakt nagraniowy z Capitol Records , po tym jak jeden z dyrektorów Capitolu zobaczył ich w konkursie talentów w tej szkole w 1956 roku. Mieli niewielki hit w tym roku " Dreamy Eyes " i między 1956 a 1964 rokiem umieścili na liście Billboardu 13 różnych piosenek. W następnym roku wystąpili z Lindsay Crosby w programie telewizyjnym ,The Edsel Show .

Ich największym hitem był utwór "26 Miles (Santa Catalina)", który został napisany przez Bellanda i Larsona w 1957 roku i osiągnął # 2 listy Billboard w roku następnym. Płytkę sprzedano w ponad milionie egzemplarzy, zdobywając miano złotej płyty . Belland i Larson napisali także "Big Man" (który osiągnął # 3) i "Down by the Station", który zajął 13 miejsce w 1960 roku według Billboard . W 1959 roku grupa wystąpiła w filmie , Gidget . Ich nagrania były aranżowane przez ich kolegę szkolnego ,akompaniatora fortepianowego Lincolna Mayorga .

Przez krótki okres, Don Clarke zastąpił Ingrama,gdy ten kończył studia na UCLA , ale powrócił do grupy w 1960 roku. W 1960 nagrali singiel z parodią , "More Money for You and Me",w którym dołączono pojedyncze wersety kilku popularnych piosenek The Fleetwoods , Hollywood Argyles ,The Platters, The Four Freshmen, The Kingston Trio i Dion and the Belmonts.
Grupa ostatni raz pojawiła się na Billboard Hot 100 Singles w 1964 roku, kiedy to "A Letter to the Beatles" spędziło trzy tygodnie od 21 marca na liście, osiągając # 85. W 1966 roku David Somerville , dawniej The Diamonds, dołączył do grupy, zastępując Ingrama. W 1969 roku grupa się rozpadła bo ich rodzaj muzyki stał się mniej popularny. Belland i Somerville okazjonalnie występował jako duet po rozpadzie.

Belland kontynuował pisanie piosenek dla innych piosenkarzy, jak również pisanie do programów telewizyjnych. Belland był producentem kilku teleturniejów w latach 70-tych. dla Ralph Edwards Productions. Cobb stał się producentem muzycznym i inżynierem dźwięku . Napisał piosenkę " Tainted Love " dla Glorii Jones , która stała się światowym hitem Soft Cell w 1982 roku. Somerville został aktorem telewizyjnym. Larson został producentem telewizyjnym , tworząc Battlestar Galactica i Knight Rider . Ingram został biznesmenem a Clarke nauczycielem muzyki w Glendora High School.

W 1980 Belland, Cobb, Somerville i Jim Pike (wcześniej The Lettermen ) utworzyli nowe wcielenie Four Preps i nadal koncertowali. Jim Yester, dawniej The Association, zastąpił Pike'a w 1993 roku, a grupa przekształciła się w New Four Preps.

W 1999 Cobb zmarł na białaczkę w Honolulu na Hawajach ; Ingram zmarł na atak serca .
Yester, Belland i Somerville nadal występowali jako trio, używając swoich nazwisk, wykonując utwory, które były związane z Four Preps, The Diamonds, i The Association. Córki Bellanda, Tracey Bryn Belland i Melissa Brooke Belland, poszły w ich ślady ojca, tworząc grupę o nazwie Voice of the Beehive .

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
Dreamy eyes/Fools will be fools	Four Preps	12.1956	-	56[12]	Capitol 3576	[written by Bebe Blake/Jack Hoffman][produced by Voyle Gilmore]
26 Miles (Santa Catalina) / It's You	Four Preps	01.1958	-	2[20]	Capitol 3845	[gold-US][written by Glen Larson/Bruce Belland][6[8].R&B; Chart]
Big Man / Stop, Baby	Four Preps	05.1958	2[14]	3[14]	Capitol 3960	[written by Glen Larson/Bruce Belland][9[6].R&B; Chart]
Lazy Summer Night/Summertime lies	Four Preps	08.1958	-	21[10]	Capitol 4023	[written by Harold Spina][piosenka z filmu "Andy Hardy Comes Home"]
Cinderella / Gidget	Four Preps	11.1958	-	69[7]	Capitol 4078	[written by Bruce Belland, Glen Larson][piosenka z filmu "Gidget"]
The Big Surprise / Try My Arms	Four Preps	07.1959	-	111[1]	Capitol 4218	[written by Bruce Belland, Glen Larson]
I Ain't Never / Memories, Memories	Four Preps	09.1959	-	79[2]	Capitol 4256	[written by Mel Tillis/Webb Pierce]
Down by the Station / Listen Honey (I'll Be Home)	Four Preps	12.1959	-	13[15]	Capitol 4312	[written by Glen Larson/Bruce Belland]
Got a Girl/[Wait Till You] Hear it from me	Four Preps	04.1960	28[7]	24[10]	Capitol 4362	[written by Glen Larson/Bruce Belland][produced by Voyle Gilmore]
Calcutta / Gone Are the Days	Four Preps	02.1961	-	96[2]	Capitol 4508	[written by Lee Pockriss/Paul J. Vance/Heino Gaze]
More Money for You and Me/Swing down chariot	Four Preps	08.1961	39[2]	17[11]	Capitol 4599	[produced by Voyle Gilmore, Nick Venet]
The Big Draft / Suzy Cocroach	Four Preps	03.1962	-	61[6]	Capitol 4716	[produced by Voyle Gilmore]
Charmaine /Hi ho anybody home	Four Preps	06.1963	-	116[1]	Capitol 4974	[written by Erno Rapee, Lew Pollack][produced by Voyle Gilmore]
A Letter to the Beatles/Collage Cannonball	Four Preps	03.1964	-	85[3]	Capitol 5143	[written by Glen Larson/Bruce Belland, Ivan Ulz][produced by Stu Phillips]

Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [US]	Komentarz
On Campus	Four Preps	08.1961	-	8[26]	Capitol 1566	-
Campus Encore	Four Preps	03.1962	-	40[17]	Capitol 1647	-

Fourmost

The FOURMOST. grupa brytyjska. Powstała w 1962 w Liverpoolu. Założyli ją Brian 0'Hara (ur. 12.03.1942r, Liverpool -zm. 27.06.1999r, Liverpool)- voc,g i Billy Hatton (9.06.1941r, Liverpool) - b, którzy od 1959r występowali razem w uczniowskiej formacji The Four Jays (z Joeyem Bowersem - g i Brianem Redmanem - dr). We wrześniu 1962 w składzie pojawili się Mike Millward (ur.9.05.1942r, Bromborough, Cheshire -zm. 7.03.1966, Bromborough, Cheshire) - voc, g z zespołu Kingsize Taylor And The Dominoes i Dave Lovelady (16.10.1942r, Liverpool) - dr, voc. Zaraz potem czwórka ta przyjęła nazwę The Four Mosts, a latem 1963, po nieznacznej modyfikacji, stała się The Fourmost.
 
Od 1964 Millwarda, u którego najpierw stwierdzono raka gardła, a później też białaczkę, zastępował często Bill Parkinson - g, voc. W końcu 1965r stan zdrowia Willwarda pogorszył się tak bardzo, że muzyk musiał porzucić grupę (kilka miesięcy później zmarł). Jego miejsce zajął George "Porky" Peckham - voc, g z zespołu Earl Roy And The Olympics. W 1968 Peckham zatrudnił się w studiu Apple należącym do muzyków The Beatles (ale później wrócił do muzykowania - w Matchbox). W The Fourmost pojawił się wówczas Joey Bowers - g, kompan 0'Hary i Hattona z czasów The Four Jays. W 1969 formacja zmieniła na krótko nazwę na Format. Działała, znowu jako The Fourmost, do drugiej połowy lat siedemdziesiątych.
 
Grupa zaczynała od występów w liverpooiskich kawiarenkach i klubach, jak słynna piwnica Cavern. W czerwcu 1963 jej karierą pokierował Brian Epstein, menażer The Beatles. Bez trudu załatwił jej kontrakt płytowy z wytwórnią Parlophone. I już we wrześniu tego roku zadebiutowała na listach przebojów singlem zawierającym na stronie A premierową piosenkę Johna Lennona i Paula McCartneya Hello Littie Girl (na stronie B utwór Just In Case). W grudniu poprzedzała The Beatles na dużym koncercie gwiazdkowym w Finsbury Park Astoria.
 
W styczniu 1964 umieściła w pierwszej dwudziestce zestawień następną małą płytę, znowu z napisaną specjalnie dla niej kompozycją Lennona i McCartneya - I'm In Love (na stronie B - Respectable). W następnych miesiącach występowała u boku Cilli Black w rewii Startime w londyńskim Palladium. Wydany w kwietniu tego roku singel z utworem A Little Lovin' Russa Alquista (na stronie B - Waiting For You) okazał się jej największym sukcesem; dotarł do szóstej pozycji brytyjskich list.
 
Mniejsze powodzenie miały następne płytki: How Can I Tell Her?/You Got That Way z lipca i Baby I Need Your Loving (przeróbka przeboju The Four Tops)/That's Only What They Say z listopada tego roku. W tym czasie formacja wystąpiła w dwóch filmach - u boku The Beatles w Pop Gear (Beatlesi i inni; Pop Gear, czyli kop muzyki pop; 1965, reż. Frederic Goode) i u boku Gerry And The Pacemakers w Ferry Cross The Mersey (1965, reż. Jeremy Summers).
 
W następnym okresie jej kariera zaczęła się załamywać. Nie były przebojami późniejsze single dla Parlophone: Evening In The Garden/He Could Never z lipca 1965 i Girls Girls Girls (przeróbka piosenki z repertuaru Elvisa Presleya i The Coasters)/Why Do Fools Fall In Love? z listopada tego roku oraz Here There And Everywhere (przeróbka piosenki The Beatles)/You've Changed z sierpnia 1966 i Aunt Maggie's Remedy (przeróbka wodewilowego szlagieru Georgia Formby'ego)/Turn The Lights Down z listopada tego roku.
 
Bez większego echa przeszedł też pierwszy album -"First And Fourmost" z listopada 1965, zawierający oprócz Girls Girls Girls m.in. porywające wykonania rock 'n'rollowych hitów Little Richarda, The Girl Can't Help It i Heebie Jeebies, oraz ballady Etty James Something's Got A Hold On Me. Nie pomogły wysiłki promocyjne Epsteina, m.in. wspólna trasa po kraju z Cillą Black i P.J. Probym w kwietniu 1965.
 
W 1967 formacja związała się z wytwórnią CBS, ale wszystkie trzy single, które dla niej nagrała, przepadły na rynku; były to Apples Peaches Pumpkin Pie (przeróbka przeboju Jay And The Techniques)/He Could Never i wyprodukowany przez Paula McCartneya Rosetta/Just Like Before, oba z 1968, oraz Easy Squeezy/Do I Love You? z 1969. Następną małą płytę, zawierającą znowu piosenkę The Beatles, Maxwell's Silver Hammer (na stronie B utwór Music Man), sygnowała inną nazwą, Format.
 
Zapisała się w pamięci fanów jako jedna z lepszych grup liverpoolskich hołdujących brzmieniu spopularyzowanemu przez The Beatles, chętnie sięgających po piosenki pisane przez muzyków tego zespołu, ale wykonujących też hity innych artystów, zwłaszcza amerykańskich. Umiejętnie ożywiała swoje nagrania - zapewne pod wpływem doświadczeń rewiowych - akcentami komediowymi (np. humorystycznie przyspieszone partie wokalne w Girls Girls Girls). Skazana na cudze kompozycje i nie nadążająca - tak jak wiele innych zespołów zaliczanych do nurtu Merseybeat -za przemianami zachodzącymi w muzyce młodzieżowej, nie miała jednak szans na długotrwały sukces. A śmierć Millwarda była ciosem, po którym nigdy się nie podniosła.
 
Dyskografię uzupełniają m.in. czwórki "The Fourmost Sound" z marca 1964 i "A Little Lovin'" z sierpnia tego roku. 0'Hara kontynuował karierę muzyka do początku lat osiemdziesiątych, a później zajął się sprzedażą używanych samochodów. W czerwcu 1999 odebrał sobie życie - powiesił się w swoim domu w Liverpoolu. 

Single
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
Hello little girl/Just in case	Fourmost	09.1963	9[17]	-	Parlophone R 5056	[written by John Lennon,Paul McCartney][produced by George Martin]
I' m in love/Respectable	Fourmost	12.1963	17[12]	-	Parlophone R 5078	[written by John Lennon,Paul McCartney][produced by George Martin]
A little loving/Waiting for you	Fourmost	04.1964	6[13]	-	Parlophone R 5128	[written by Russ Alquist]
How can i tell her/You got that way	Fourmost	07.1964	33[4]	-	Parlophone R 5157	[written by Carter, Lewis, O'Hara ]
Baby i need your loving/That' s only what they say	Fourmost	11.1964	24[12]	-	Parlophone R 5194	[written by Holland–Dozier–Holland][produced by Brian Holland,Lamont Dozier]
Girls ,girls,girls/Why do fools fall in love	Fourmost	11.1965	33[6]	-	Parlophone R 5379	[written by Leiber, Stoller]
EP's
The Fourmost Sound	Fourmost	02.1964	15[5]	-	Parlophone GEP 8892

Albumy
Tytuł	Wykonawca	Data wydania	UK	US	Wytwórnia [UK]	Komentarz
First And Fourmost	Fourmost	11.1965	-	-	Parlophone PMC 1259

Fraternity

FRATERNITY, grupa australijska. Powstała na początku 1970 w Sydney, ale rok później przeniosła się do Adelajdy. Założyli ją czterej byli muzycy zespołu Levi Smith's Clefs, znanego z albumu "Empty Monkey" (Sweet Peach, 1970): Mick Jurd - g, John Bisset - k, voc, Bruce Howe - b, voc i Tony Buettel - dr. Podczas pierwszych koncertów wspierali ją gościnnie różni wokaliści, m.in. "Uncle" John Ayers z Copperwine, Dennis Laughlin z Sherbet i Leo De Castro.
Jesienią 1970 dołączył Bon Scott (właśc. Ronald Belford Scott;ur. 9.07.1946r, Kirriemuir, Szkocja - zm. 19.02.1980r, East Dulwich, Londyn, Wielka Brytania) - voc z The Valentines. W tym samym czasie John Freeman - dr, jeszcze jeden były muzyk Levi Smith's Clefs, zastąpił Buettela. W maju 1971r skład powiększył się o Ayersa - hca, voc, a we wrześniu tego roku dodatkowo o Sama See - p, g, znanego z Sherbet i The Flying Circus.

 W kwietniu 1972 przeniosła się na osiemnaście miesięcy do Londynu; tam w 1973 przeobraziła się w Fang. W 1974, po powrocie do Adelajdy, wznowiła próby jako Fraternity w składzie: Scott, Ayers, Howe, Freeman oraz Mauri Berg - g z Headband. Ale latem Scotta, który po krótkim epizodzie w The Mount Lofty Rangers kontynuował karierę w AC/DC, zastąpił John "Swanee" Swan - voc z Hard Time Killing Floor, a niebawem dołączył też Peter Bersee -viol. Latem 1975 odszedł Freeman. Perkusistą został wtedy Swan, a wokalistą jego młodszy brat Jimmy Barnes z Cold Chisel. Po dalszych zmianach składu formacja przekształciła się najpierw, w 1975, w Some Dream, a później, w 1978, w Mickey Finn. Tworzyli ją wówczas: Ayers, Howe, Berg i Joff Bateman - dr z Headband, a w 1980: Ayers, Howe, Freeman, Berg i Stan Koritni - g.
 
Grupa opuściła Melbourne, gdzie działał zespół Levi Smith's Clefs, zaszyła się w Sydney w dwupiętrowym domu przy Jersey Road w dzielnicy Paddington i przygotowała repertuar składający się z głównie z piosenek Douga Ashdowna (wszyscy czterej członkowie pierwszego składu Fraternity wzięli wcześniej udział w nagraniu jego płyty "The Age Of Mouse", Sweet Peach, 1970) oraz utworów The Band i standardów rock'n'rollowych w rodzaju Little Queenie Chucka Berry'ego. Niebawem zaprezentowała się bywalcom popularnej dyskoteki Jonathans. Związała się z niezależną wytwórnią Sweet Peach i we wrześniu 1970 dorobiła się pierwszego singla, zawierającego utwór Why Did It Have To Be Me? Ashdowna oraz przeróbkę Ouestion The Moody Blues. A zaraz potem, już ze Scottem, przystąpiła w United Sound Studios w Sydney z Ashdownem i Jimmym Stewartem jako producentami do pracy nad debiutanckim albumem "Live-stock". Dzieło ukazało się jednak dopiero rok później, jesienią 1971.
 
Nie było dokonaniem w pełni udanym. Fascynacje muzyków, od twórczości The Band, Poco i Vana Morrisona po dokonania The Moody Blues, Procol Harum i King Crimson, przekute zostały na kompozycje niezwykle pretensjonalne, pozbawione wszakże siły wyrazu pierwowzorów, np. Grand Canyon Suite, Jupiter's Landscape, Raglan's Folly, You Have A God, It. Broniły się jedynie prostsze, nie tak wydumane utwory, np. rhythm'n'bluesowy, doorsowski w klimacie Livestock i funkrockowy Sommerville. Tymczasem, w końcu 1970, formacja otwierała australijskie koncerty gwiazd zza oceanu, najpierw 1910 Fruitgum Company, później Jerry'ego Lee Lewisa (u jego boku wystąpiła m.in. na Apollo Stadium w Adelajdzie) oraz grała na wielkich festiwalach rockowych Odyssey na obrzeżach Sydney i Myponga w Adelajdzie. W tym czasie zwróciła na siebie uwagę Hamisha Henry'ego, właściciela agencji koncertowej Grape Organisation. 

Zaproponował, że zostanie jej menażerem. Warunkiem było przeniesienie się do Adelajdy, gdzie urzędował, a właściwie w wiejskie zacisze, na wynajętą specjalnie dla niej Hemming's Farm, trzydzieści kilometrów od miasta, co chętnie uczyniła.
W styczniu 1971 nagrała drugi singel, Seasons Of Change/Sommerville. Wydany w kwietniu tego roku, niestety przepadł na rynku. 8 kwietnia poprzedzała w Adelajdzie zespoły Deep Purple, Free i Manfred Mann. W maju ruszyła w trasę po kraju. W sierpniu zwyciężyła w konkursie Battle Of The Sounds, zorganizowanym w Festival Hall w Melbourne. W październiku na rynek trafiły aż dwa jej single. Wytwórnia Sweet Peach, z którą się rozstała, wypuściła płytkę The Race Part 1/The Race Part 2 z rozciętą na dwie części kompozycją Ashdowna, zarejestrowaną podczas sesji "Livestock", ale wtedy nie wykorzystaną. Natomiast firmie Raven powierzono wydanie nowego nagrania: If You Got It (na stronie B: Raglan's Folly i You Have A God).
 
W styczniu 1972 grupa zrealizowała drugi album, "Flaming Galah", wydany trzy miesiące później przez RCA wraz z singlem Welfare Boogie/Annabelle. Zawierał tylko trzy zupełnie nowe kompozycje: Welfare Boogie, Hemming's Farm i Getting Off, a oprócz nich zmienione wersje kilku starszych utworów i choćby z tego względu rozczarowywał mimo bardziej ekscytującego, bluesrockowego, a chwilami hardrockowego brzmienia. W lutym objechała z koncertami południową część Australii. W marcu pojawiła się na pierwszym Adelaide Festival of Arts - wzięła wraz ze śpiewaczką Jeannie Tully i Melbourne Symphony Orchestra udział w prawykonaniu niezwykłej kompozycji Love 2000 Petera Sculthorpe'a na głos, zespół rockowy i orkiestrę symfoniczną. A w kwietniu wyruszyła na podbój świata, do Wielkiej Brytanii, gdzie spędziła aż osiemnaście miesięcy.
 
Marzenia o sukcesie w Europie zupełnie się jednak nie spełniły. Dopiero w listopadzie udało jej się zaprezentować angielskiej publiczności - w londyńskim klubie Speakeasy. W późniejszych miesiącach sporadycznie koncertowała na terenie kraju - w 1973 pod nową nazwą Fang - u boku m.in. Atomic Rooster, Status Quo, The Pink Fairies, Amon Duul II i Geordie (wtedy Scott, przyszły wokalista AC/DC, zetknął się z Brianem Johnsonem, swoim następcą w tym zespole). Odbyła też krótką trasę po Niemczech.
 
Przeważały jednak okresy,kiedy nie miała nic do roboty.Muzycy musieli znależć sobie pracę,m.in Scott najpierw zatrudnił się w fabryce peruk, a później w pubie. Ale choć wyprawa okazała się niewypałem, dopiero w końcu 1973 grupa zdecydowała się na powrót do Australii. Tam Scott uległ po pijanemu wypadkowi motocyklowemu, który niemal przypłacił życiem. W tej sytuacji musiało minąć kilka kolejnych miesięcy, nim formacja, znowu nazwana Fraternity, powróciła do sali prób. Kontynuowała działalność bez większego powodzenia, już bez Scotta, dopiero w jednym z kolejnych wcieleń, jako Mickey Finn, odniosła pewien sukces albumem "Mickey Finn", wydanym przez firmę Eureka w październiku 1980.
 
Swan kontynuował karierę w zespołach Jim Keays' Southern Cross, Feather i własnym Swanee. Howe grał w Jimmy Barnes Band i The Mega Boys. See pojawił się w składzie Lighthouse. Wziął udział w nagraniu musicalowej płyty "Rocky Horror Show - Australian Cast Recording" (TriStar, 1995). Henry został producentem sprzętu na place zabaw dla dzieci. 

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Seasons of Change / Sommerville	Fraternity	05.1971	51[23]	-	Sweet Peach SP 113/-	-
If You Got It	Fraternity	10.1971	66[7]	-	Raven NSP 060/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Livestock	Fraternity	01.1972	44[5]	-	Sweet Peach SP 1003/-	-

Freaked Out Flower Children

Freaked Out Flower Children to australijski zespół, który powstał w 1991 roku z udziałem aktorki i prezenterki telewizyjnej, Sophie Lee ,grającej na saksofonie i wokalistki. Inni członkowie to Gumpy Phillips (ex-Battle Happy, Mighty Big Crime) - gitara i wokal ; Tricky J (Mighty Big Crime)- syntezator ; Fiona Ruttelle -chórki; i Nicole Love -chórki.

Grały muzykę w stylu lat sześćdziesiątych,flower power. Ich debiutancki singiel " Spill the Wine " - cover Erica Burdona i grupy War ,przebój   1970 roku - osiągnął 31 miejsce na ARIA Singles Chart w 1992 roku.W grudniu 1991 roku grupa wydała swój debiutancki album, Love In , dla Virgin Records , która była "pełna synkopowanych bitów i zwiewnych melodii".

Wydano drugi singiel "Beautiful People" jednak grupa rozwiązała się w 1993 roku.

Single

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Spill the Wine	Freaked Out Flower Children	12.1991	32[17]	-	Virgin VOZCD 128/-	-
Albumy

Tytuł	Wykonawca	Data wydania	Aus	N.Zel	Wytwórnia [Aus/N.Zel]	Komentarz
Love In	Freaked Out Flower Children	01.1992	68[8]	-	Virgin VOZCD 2059/-	-